Ο χάρτης της γερμανικής Ακροδεξιάς

Γιώργος Λυκοκάπης
31

Μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου η γερμανική Ακροδεξιά ήταν παραδοσιακά στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον μέχρι το 1989. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η γερμανική ενοποίηση που ακολούθησε, ήταν μία χρυσή ευκαιρία για τις νεοναζιστικές οργανώσεις, που δραστηριοποιούνταν μέχρι τότε στην Δυτική Γερμανία. Άρχισαν να στρατολογούν νεαρά μέλη από τις υποβαθμισμένες συνοικίες της πρώην κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας.

Η απενοχοποίηση του εθνικοσοσιαλισμού ήταν δημοφιλής ιδεολογική τάση σε σημαντικό τμήμα της γερμανικής νεολαίας, φαινόμενο που παρατηρήθηκε και σε άλλες χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ. Ένα κύμα βίας σάρωσε τα πρώτα χρόνια της ενοποιημένης Γερμανίας, με μία σειρά αιματηρών επεισοδίων να θυμίζουν ημέρες Βαϊμάρης.

Τα πιο συνηθισμένα περιστατικά ήταν ο ξυλοδαρμός μεταναστών, οι συγκρούσεις με αντιφασίστες διαδηλωτές, o βανδαλισμός καταστημάτων μεταναστών και η βεβήλωση εβραϊκών νεκροταφείων. Η "πολιτική στέγη" των γερμανικών νεοναζιστικών συμμοριών ήταν το NPD (Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) που ποτέ δεν ξεπέρασε το 2% σε πανεθνική κλίμακα. Ο πιο επιφανής υποστηρικτής του NPD είναι το πρώην ιδρυτικό στέλεχος της ακροαριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης "Φράξια Κόκκινος Στρατός", ο δικηγόρος Χορστ Μάλερ. Ο πρώην "αντάρτης πόλεων" είχε γίνει παραδόξως οπαδός των νεοναζί.

Η γερμανική Ακροδεξιά έμοιαζε υπερβολικά εξτρεμιστική για να καταφέρει να αποκτήσει ευρεία απήχηση. Έχοντας στρατολογήσει λούμπεν και συχνά εγκληματικά στοιχεία, με πολλά μέλη της να είναι ταυτόχρονα πληροφοριοδότες των μυστικών υπηρεσιών, μπόρεσε να επαναλάβει την μεσοπολεμική ιστορία μόνο ως φάρσα.

Οι Γερμανοί Ρεπουμπλικάνοι

Τα περισσότερα μέλη που κατάφερε να οργανώσει στις τάξεις του το NPD άγγιζαν μετά βίας τα 20.000, όταν το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα είχε εκατομμύρια ενεργά μέλη τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Είναι όμως λάθος να ταυτίζουμε την γερμανική Ακροδεξιά μόνο με μαχαιροβγάλτες σκίνχεντς. Ας θυμηθούμε την παροδική επιτυχία που είχε σημειώσει τα πρώτα χρόνια της γερμανικής επανένωσης το κόμμα των "Γερμανών Ρεπουμπλικάνων".

Τα μέλη των "Ρεπουμπλικάνων" δεν θύμιζαν τις συμμορίες χούλιγκαν του NPD, αλλά περισσότερο το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο. Η ηγεσία τους καταδίκαζε την χρήση βίας και δήλωνε σεβασμό στο γερμανικό Σύνταγμα. Αποπειράθηκαν να γίνουν η "φωνή" των απογοητευμένων νοικοκυραίων.

Ζητούσαν έλεγχο της μετανάστευσης, μειώσεις των φόρων, προστασία της μητρότητας, αλλά μία θέση τους είχε προκαλέσει πανευρωπαϊκό σάλο. Διεκδικούσαν την επαναφορά της Γερμανίας στα σύνορα του 1937, δηλαδή την προσάρτηση εδαφών της Πολωνίας, της Τσεχίας και της τότε Γιουγκοσλαβίας. Για χρόνια ηγέτης τους ήταν ο Φραντς Σενχούμπερ, ένας πρώην εθελοντής των SS, ο οποίος είχε γράψει σε βιβλίο του μελαγχολικά πως «ο Χίτλερ πέθανε νωρίς»!

Οι "Ρεπουμπλικάνοι" σημείωσαν μία παροδική επιτυχία στις ευρωεκλογές, αλλά γρήγορα εξαφανίστηκαν από το πολιτικό προσκήνιο. Ο Σενχούμπερ δεν ήταν δημοφιλής στα εργατικά στρώματα, όπως ήταν ο Ζαν Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία. Ούτε κατόρθωσε να επιτύχει τον εκλογικό θρίαμβο του ηγέτη της αυστριακής ακροδεξιάς Γεργκ Χάϊντερ, ο οποίος είχε επίσης ναζιστικό παρελθόν.

Θεματοφύλακας της γερμανικής ταυτότητας

Το NPD από την πλευρά του δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό της αποτυχίας των "Ρεπουμπλικάνων". Καθώς αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια το ενδεχόμενο να απαγορευτεί οριστικά από το Συνταγματικό Δικαστήριο, προσπάθησε να εμφανίσει ένα μετριοπαθές προσωπείο, χωρίς επιτυχία.

Με το ποσοστό όμως που σημείωσε στις εκλογές της Κυριακής η "Εναλλακτική για την Γερμανία" (AfD), η γερμανική Ακροδεξιά μοιάζει να βγαίνει από το πολιτικό περιθώριο. Το AfD θυμίζει την περίπτωση των Γερμανών “Ρεπουμπλικάνων”, με κάποιες σημαντικές διαφορές. Η ηγεσία του είναι πιο μοντέρνα, σε σχέση με την περίπτωση του πρώην ναζιστή Σενχούμπερ. Ένα από τα ηγετικά του στελέχη είναι μία ομοφυλόφιλη, πρώην τραπεζικός της Goldman Sachs, που συζεί εδώ και χρόνια με την σύντροφο της από την Σρι Λάνκα, ιδιαίτερα ασυνήθιστο προφίλ για ηγετικό στέλεχος ακροδεξιού κόμματος.

Το AfD εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της γερμανικής ταυτότητας, χωρίς να επιδιώκει την "Μεγάλη Γερμανία", αν και υποστηρίζει αναθεωρητικές απόψεις για την γερμανική ιστορία. Κορυφαίο στέλεχος του προκάλεσε σάλο, δηλώνοντας πως «πρέπει να είμαστε περήφανοι για το έργο των στρατιωτών μας στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους». Η ατζέντα του κόμματος είναι κυρίως αντιευρωπαϊκή, ξενοφοβική, και ισλαμοφοβική. Όπως έλεγε ο Σενχούμπερ παλαιότερα «αντισημιτισμός χωρίς Εβραίους».

Η «μαμά της γερμανικής Ακροδεξιάς»

Το περιοδικό Spiegel αποκάλεσε την Καγκελάριο Μέρκελ «μαμά της γερμανικής Ακροδεξιάς». Η Άγκελα Μέρκελ πλήρωσε την πολιτική των "ανοιχτών θυρών" που εφάρμοσε στο προσφυγικό ζήτημα, όταν είχε πει το περίφημο «θα τα καταφέρουμε», υποδεχόμενη μεγάλο αριθμό προσφύγων από την Συρία. Υποτίμησε τις αντιδράσεις του γερμανικού πληθυσμού, συμβάλλοντας στην εκλογική επιτυχία της Ακροδεξιάς.

Είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει δεξιά στροφή στο μεταναστευτικό, αλλά θα επιδιώξει να κρατήσει σε απομόνωση το AfD, το οποίο εξακολουθεί να θεωρείται εξτρεμιστικό από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα της χώρας. Στον γερμανικό Τύπο χαρακτηρίστηκε «ντροπή για την Γερμανία». Χαρακτηρισμός που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για το κόμμα της Αριστεράς Die Linke, για το οποίο υπάρχουν σενάρια να συνεργαστεί μελλοντικά με τους Σοσιαλδημοκράτες.

Το "υπερόπλο" της Άγκελα Μέρκελ είναι ο Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε, ο ανέλαβε την προεδρία της Βουλής. Σε σχέση με την καγκελάριο που είναι "κόκκινο πανί" για τα στελέχη του AfD, o μέχρι τώρα “τσάρος” του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών παραμένει δημοφιλής στις τάξεις του ακροδεξιού κόμματος.

Είχε φροντίσει να κρατήσει συγκρατημένη στάση στο προσφυγικό ζήτημα, σε αντίθεση με την Καγκελάριο που ανέλαβε αποκλειστικά την διαχείριση του, πληρώνοντας βαρύτατο πολιτικό κόστος. Γνωστός για τις σκληρές του θέσεις εναντίον της Ελλάδας, ο έμπειρος και πανούργος πολιτικός θεωρείται ο ικανότερος για να αντιμετωπίσει τους βουλευτές της Ακροδεξιάς στα έδρανα του γερμανικού Κοινοβουλίου. Το ακροδεξιό κόμμα εμφάνισε διαλυτικές τάσεις από την πρώτη μέρα και πιθανόν να αποτελέσει εύκολη λεία για τον Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.