Στην Ιταλία νοσταλγούν τον Μουσολίνι!

Δημήτρης Δεληολάνης648


+100%-

του Δημήτρη Δεληολάνη  – 

Ακριβώς την ημέρα που η ισπανική Guardia Civil αιματοκύλησε την Βαρκελώνη, ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Μάρκο Μινίτι (του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος) ήταν ο κύριος ομιλητής στο φεστιβάλ του ακροδεξιού κόμματος “Αδελφοί της Ιταλίας”. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του θέλησε να ενθουσιάσει το κοινό, εξηγώντας πως μόλις υπουργοποιήθηκε η τύχη θέλησε να εργάζεται στο γραφείο που κάποτε ανήκε στον Μπενίτο Μουσολίνι, ένα «πανέμορφο έπιπλο εποχής σε σκαλισμένο ξύλο μαόνι».

Μετά τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του κοινού, ο υπουργός  παραχώρησε συνέντευξη στην Corriere della Sera. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου εάν αληθεύει πως κατάγεται από δεξιά οικογένεια, ο υπουργός έδωσε την εξής απάντηση: «Κατάγομαι από οικογένεια στρατιωτικών. Ο πατέρας μου είχε οκτώ αδέλφια. Και οι εννέα τους ήταν στρατιωτικοί».

Πολέμησαν στοn B’ Παγκόσμιο Πόλεμο; συνέχισε ο δημοσιογράφος. «Οι περισσότεροι ναι. Ο πατέρας μου ήταν αεροπόρος και υπηρέτησε την πατρίδα με όλους τους τρόπους και σε όλα τα μέρη: στα Δωδεκάνησα, την Ισπανία, τη βόρεια Αφρική, τη Ρωσία. Μετά τη συνθηκολόγηση της 8ης Σεπτεμβρίου 1943, πολέμησε με τους Συμμάχους. Ο θείος μου ήταν στην ακροβατική μοίρα, τους Κόκκινους Διαβόλους», απάντησε ο Μινίτι.

Πολλοί αναγνώστες της εφημερίδας θα αναρωτήθηκαν ποια ακριβώς πατρίδα υπηρετούσε ο πατέρας του υπουργού στην Ισπανία, όταν, σε παράνομη και μυστική αποστολή, χωρίς διακριτικά, βομβάρδιζε κατοικημένες περιοχές, με ιδιαίτερη μανία την Βαρκελώνη. Τόσο που οι δικαστικές αρχές της Καταλονίας έχουν αποφανθεί εδώ και καιρό πως επρόκειτο για εγκλήματα πολέμου.

Παλαίμαχοι πολεμιστές

Ένας καλοπροαίρετος θα έλεγε πως η αγάπη του υπουργού για τον πατέρα του τον τύφλωσε. Δεν είναι όμως έτσι: ο Μινίτι απλώς μπήκε στο μεγάλο ρεύμα που διαπερνά ορμητικά την Ιταλία: εκείνο της αποκατάστασης του φασισμού. Τον Μάρτιο του 2014 η υπουργός Άμυνας Ρομπέρτα Πινότι, επίσης του Δημοκρατικού Κόμματος, δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις «θερμές ευχές» της στον «παρασημοφορημένο αεροπόρο Λουίτζι Νιέκι, γεννηθέντα το 1914, εκατό χρόνια γεμάτα αξιοζήλευτη ενέργεια».

Δυο χρόνια αργότερα, με την ευκαιρία του θανάτου του αιωνόβιου πιλότου το 2016, ο αντιπτέραρχος Τζοβάνι Πρετσιόζα, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, ο οποίος τον χαρακτήρισε «μαχητή που υπερασπίστηκε τις αξίες που αποτελούν θεμελιώδες σημείο αναφοράς στις σημερινές μας προσπάθειες και τις αυριανές μας προκλήσεις». Ο Νιέκι ήταν ένας από τους Ιταλούς αεροπόρους που ισοπέδωσαν πρώτα την Βαρκελώνη και μετά, σε συνεργασία με τους ναζιστές συμμάχους της Ιταλίας, τη Βρετανία.

Στην πόλη Φιντέντζα ο δήμαρχος του Δημοκρατικού Κόμματος Αντρέα Μασάρι εγκαινίασε στις 30 Σεπτεμβρίου ένα μνημείο αφιερωμένο στον αεροπόρο Λουίτζι Γκορίνι, ο οποίος επίσης βομβάρδισε τους Δημοκρατικούς στην Ισπανία και συμμετείχε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη συνθηκολόγηση του βασιλιά το 1943 ακολούθησε τον Μουσολίνι στη βόρεια Ιταλία μέχρι την οριστική ήττα, το 1945. «Πολέμησε με το μέρος της ιστορικά λανθασμένης παράταξης, αλλά τον θεωρώ έναν εξαίρετο πιλότο κι ένα στρατιώτη υπεράνω των πολιτικών ιδεολογιών», δικαιολογήθηκε ο δήμαρχος.

Αυτή η σταδιακή, αλλά με εντεινόμενο ρυθμό αναθεώρηση της ιστορίας και αποκατάσταση του φασιστικού παρελθόντος συνδυάζεται με τη στροφή προς την Ακροδεξιά σημαντικού μέρους του εκλογικού σώματος. Ένα ανησυχητικό φαινόμενο που επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις, με τη ραγδαία άνοδο της Λέγκας του Βορρά, αλλά και η όλο και συχνή αρθρογραφία νοσταλγικού τύπου στον ιταλικό Τύπο, το πιο ευαίσθητο θερμόμετρο για τις διαθέσεις των Ιταλών.

Η περίπτωση της Γκέρσι

Από τις αρχές του καλοκαιριού, όλες οι εφημερίδες ασχολήθηκαν διεξοδικά με την περίπτωση της Τζουζεπίνα Γκέρσι, μιας κοπελίτσας 13 χρονών που δήθεν εκτελέστηκε από αντάρτες αμέσως μετά την πτώση του φασισμού. Ο δήμαρχος του χωριού της, στα περίχωρα της Γένοβας, εξήγησε πως ήθελε να της αναρτήσει προτομή, διότι «ήταν αθώο θύμα» των ανταρτών, που πρώτα την «βίασαν και μετά την εκτέλεσαν μπροστά στους γονείς της». Ο δήμαρχος είναι γόνος αντιφασίστα αντάρτη, αλλά ο ίδιος προτίμησε να ενταχθεί στη  νεοφασιστική οργάνωση Forza Nuova, η οποία για πολλά χρόνια ήταν ο κύριος συνομιλητής της Χρυσής Αυγής στην Ιταλία.

Από δημοσίευμα σε δημοσίευμα η ιστορία πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ορισμένες νεοφασιστικές ομάδες αντέγραψαν και μια φωτογραφία από τη γαλλική αντίσταση και την διοχέτευσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφημερίδες, λέγοντας ψευδώς πως απεικόνιζε την Γκέρσι. Μόνο μετά από ένα μήνα κατέβηκαν στον στίβο σοβαροί ιστορικοί της ιταλικής αντίστασης και ξεκαθάρισαν το τοπίο: η κοπελίτσα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, είχε όντως προκαλέσει την έχθρα των κατοίκων ως φανατική φασίστρια και πληροφοριοδότης των Γερμανών.

Της απέδιδαν τη σύλληψη και την εκτέλεση πολλών αντιφασιστών της περιοχής. Αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι εκτελέστηκε από αντάρτες, καθώς, σε ανύποπτο χρόνο, ο πατέρας της είχε καταγγείλει στις αρχές πως δέχεται απειλές από κοινούς εγκληματίες για να του αποσπάσουν χρήματα. Σίγουρα η κοπέλα δεν βιάστηκε και η εκτέλεση δεν έγινε ενώπιον των γονιών της.

Ήδη πριν από τη θλιβερή ιστορία της Γκέρσι, εμφανίζονταν όλο και πιο συχνά δημοσιεύματα για την «παλιά καλή προπολεμική εποχή», όταν, εντελώς συμπτωματικά, κυβερνούσε κάποιος Μουσολίνι! Η Corriere della Sera ξεκίνησε με “ιστορικές” περιγραφές της αποικιοκρατούμενης Λιβύης, σε έμμεση σύγκριση με το σημερινό χάος. Ακολούθησαν δημοσιεύματα της La Stampa με κύριο συστατικό τη νοσταλγία για τα χρόνια της «ρωμαλέας βιομηχανικής ανάπτυξης» στο Τορίνο, όταν η FIAT παρήγαγε αεροπλάνα, άρματα μάχης και κανόνια για τον Ντούτσε.

Ο καλός Μουσολίνι, ο κακός Χίτλερ

Πριν από μερικές ημέρες, η Corriere della Sera δημοσίευσε μεγάλο άρθρο γνωστού δημοσιογράφου βασισμένο στον αρχαίο μύθο πως ο Μουσολίνι επέβαλε την αντισημιτική νομοθεσία «ενάντια στη θέλησή του» και «κατόπιν πιέσεων του Χίτλερ». Κι όμως, είναι γνωστά από την λήξη του πολέμου τα ημερολόγια του γαμπρού του Ντούτσε και υπουργού Εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο, που καταγράφει μέρα με τη μέρα πώς ο Μουσολίνι θέλησε την αντιεβραϊκή νομοθεσία, την έγραψε ο ίδιος, επεκτείνοντας στους Ιταλούς Ισραηλίτες τα ρατσιστικά μέτρα που ήδη ίσχυαν εναντίον των Αφρικανών. Τα έθεσε σε ισχύ το Νοέμβριο του 1938. Δεν υπήρξε καμία πίεση από πλευράς του Χίτλερ, ο οποίος περιορίστηκε στο να εκφράσει την ικανοποίηση του, αφού ανακοινώθηκαν τα μέτρα.

Στην Ιταλία ελάχιστοι απορούν πλέον για όλα αυτά. Κατά τη διάρκεια της σχεδόν εικοσαετίας που διήρκησαν συνολικά οι κυβερνήσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, υπουργοί προερχόμενοι από το παλαιό φασιστικό κόμμα, το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα MSI, έκαναν τα πάντα ώστε να αποδομήσουν ο,τιδήποτε θύμιζε την αντιφασιστική αντίσταση και να αναδείξουν τα έργα του μουσολινικού καθεστώτος. Ο μύθος περί καλού Μουσολίνι, που δεν ήθελε τα αντιεβραϊκά μέτρα αλλά τελικά αναγκάστηκε να υποκύψει στον κακό Χίτλερ, έχει επικυρωθεί δημοσίως από τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι.

Ο τότε πρωθυπουργός, εξάλλου, απέφυγε συστηματικά να συμμετάσχει στους εορτασμούς για την επέτειο της απελευθέρωσης από τον φασισμό. Δεν έχανε ευκαιρία να χαρακτηρίζει δημοσίως το φασιστικό καθεστώς «αυστηρό αλλά όχι καταπιεστικό», αφού έστειλε τους «λιγοστούς αντιπολιτευόμενους» να «παραθερίσουν δωρεάν» σε κάποια ξερονήσια! Στα σχολεία, η πρόσφατη ιταλική ιστορία, η περίοδος του φασιστικού καθεστώτος, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η αντίσταση, που ήδη διδάσκονταν βιαστικά στο τέλος της χρονιάς, τελικά εξαφανίστηκαν και από το επίσημο πρόγραμμα του υπουργείου.

bookmark icon