Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Γιώργος Μιχαήλ
487
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, Γιώργος Μιχαήλ

Πριν μερικές ημέρες ήταν η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Μία εξέγερση που εκτός των άλλων είχε ως αποτέλεσμα το πραξικόπημα μέσα στο πραξικόπημα, δηλαδή την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη. Και είναι το καθεστώς του Ιωαννίδη που με τον γνωστό τρόπο προκάλεσε την τραγωδία της Κύπρου, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της δικτατορίας. Δύο γεγονότα, λοιπόν, τα οποία σημάδεψαν την σύγχρονη ελληνική ιστορία, θυμίζοντας σε όλους εμάς πως η ζωή δεν είναι ψέμα. Μας θύμισαν πως για ό,τι αγαπάμε πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και αίμα.

Από τα δύο αυτά γεγονότα αναδείχθηκαν καταστάσεις, οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα σε δύο σχεδόν καταστροφές. Όσοι εξεγέρθηκαν το Νοέμβριο του 1973, μια εποχή κατά την οποία λόγω της πετρελαϊκής κρίσης η ελληνική οικονομία λειτουργούσε σε συνθήκες 40% πληθωρισμού, απαίτησαν ελευθερία και βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Δεν το επέτυχαν. Όσοι πολέμησαν εκείνο το ματωμένο καλοκαίρι στην Κύπρο εναντίον των εισβολέων πολέμησαν για να κρατήσουν ελεύθερες τις πατρογονικές εστίες τους. Ούτε αυτοί το επέτυχαν όσον αφορά τη βόρεια Κύπρο.

Για ακόμα μια φορά πολιτικοί σε γραφεία ή αυτοεξόριστοι σε κοσμοπολίτικες πρωτεύουσες φρόντισαν να εκμεταλλευτούν κάθε σταγόνα αίματος που χύθηκε. Η πρωτοβουλία έφυγε από τα χέρια των απλών ανθρώπων που αγωνίσθηκαν και πέρασε στα χέρια των επαγγελματιών της εξουσίας. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατοχή της μισής Κύπρου, αλλά και την υιοθέτηση από την ελλαδική κοινωνία, ως αντίδραση στην επτάχρονη δικτατορία, νοοτροπιών και πρακτικών, οι οποίες υπονόμευσαν την περαιτέρω πορεία της με τελικό αποτέλεσμα τη χρεοκοπία και την υπαγωγή σε μνημόνια με τα γνωστά αποτελέσματα.

Για τους εξεγερθέντες φοιτητές το 1973, το πρόβλημα ήταν η απουσία ελευθερίας και δημοκρατίας, αλλά και η υπαγωγή της Ελλάδας στη βούληση αυτών, οι οποίοι υποδύονταν τους πλανητάρχες εκείνης της εποχής. Τους ίδιους εξυπηρέτησαν αυτοί οι οποίοι εμφανίστηκαν σαν σωτήρες μετά από τα παραπάνω γεγονότα. Γνωρίζοντας καλά την δομή της ελληνικής κοινωνίας, φρόντισαν να την αποπροσανατολίσουν με διάφορους τρόπους.

Η μαζική μετακίνηση αγροτών από τα χωριά στα μεγάλα αστικά κέντρα συνδυάσθηκε με τις πελατειακές σχέσεις που καλλιέργησαν τα κόμματα εξουσίας μεταπολεμικά και με το όνειρο των εσωτερικών μεταναστών για μία θέση στο δημόσιο. Αντίστοιχο φαινόμενο είναι οι ακρότητες και ο σταδιακός εκφυλισμός του συνδικαλιστικού κινήματος. Αντί να συμβάλει στην αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας, η οποία πιέστηκε σε βαθμό εξαφάνισης από τον ανταγωνισμό που δέχθηκε από την Ευρώπη μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, συνέβαλε τελικώς στην συρρίκνωσή της. Η Ελλάδα κατάντησε μια χώρα που αντί να παράγει και να εξάγει, εθίστηκε στα κοινοτικά πακέτα και σε μεγάλο βαθμό έγινε χώρα κατανάλωσης εισαγομένων προϊόντων.

Αλώβητη η διχόνοια

Το μόνο που έμεινε αλώβητο ήταν η εσωτερική διχόνοια. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι Έλληνες υιοθέτησαν την υιοθέτηση του ευρώ ως νέα Μεγάλη Ιδέα! Είχαν πειστεί πως η συμμετοχή σε ένα ενιαίο ισχυρό ευρωπαϊκό νόμισμα, θα τους έσωζε από την μέγγενη, στην οποία είχαν παγιδευτεί από το πολιτικό σύστημα και τη δική τους ροπή στην ευκολία και στην κατανάλωση.

Δεν εξήγησε φυσικά κανένας στους πολίτες πως το ευρώ προϋπέθετε άλλη οικονομική δομή, αλλά και άλλη κουλτούρα εργασίας, προϋπέθετε πρωτοβουλία, ρίσκο και καινοτομία. Αυτό δεν το εξήγησε κανένας, διότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είχε ήδη θέσει σε χειμερία νάρκη αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά, πάνω στα οποία μπορεί να βασιστεί η προσπάθεια για να ξανασταθεί η Ελλάδα στα πόδια της και να προχωρήσει δυναμικά μπροστά. Μπορεί, επειδή αυτά τα χαρακτηριστικά φωλιάζουν ακόμα μέσα στους Έλληνες. Αυτό αποδεικνύεται όταν οι Έλληνες βρίσκονται σε ξένα περιβάλλοντα, όπου υπάρχουν κανόνες, ούτε η εργατικότητα, η πρωτοβουλία, το ρίσκο και η καινοτομία ανταμείβονται. Δεν είναι, λοιπόν, το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα που μπορεί να επαναφέρει την Ελλάδα σε πορεία προόδου.

Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί κατά τρόπο που εμποδίζει αυτή την προσπάθεια, ανεξαρτήτως των καλών προθέσεων που έχουν κάποιοι πολιτικοί. Αυτό το οποίο χρειάζεται η Ελλάδα είναι μέσα από την κρίση να αναπηδήσει, μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, να αναδειχθεί μία νέα πολιτική ηγεσία, ικανή να βγάλει στην επιφάνεια και να ενεργοποιήσει τις αναμφισβήτητες αρετές των Ελλήνων.

Αυτή τη στιγμή έχει δημιουργηθεί ένα “κράτος” μέσα στο ελληνικό κράτος, το οποίο, ανεξάρτητα από ποιό κόμμα είναι στην εξουσία, καταλήγει, πέρα από υποκειμενικές προθέσεις, να στρέφεται εναντίον της κοινωνίας. Κι αυτό είναι κάτι που όχι μόνο εμποδίζει την Ελλάδα να ορθοποδήσει, αλλά και προσφέρει ευκαιρίες σε γειτονικά κράτη, τα οποία τρέφουν βλέψεις εναντίον της.

Το “κράτος” αυτό έχει καταλήξει να λειτουργεί για λογαριασμό του διεθνούς κεφαλαίου κι όχι υπέρ των πολιτών και του έθνους. Η κρίση είναι επώδυνη, αλλά δημιουργεί και τις συνθήκες, ώστε η ενέργεια, η θέληση και το κουράγιο των απλών Ελλήνων, που τώρα βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση, να αναδυθούν στην επιφάνεια. Εάν δεν συμβεί αυτό κανένας σωτήρας δεν πρόκειται να μας σώσει.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.