Ο ανάπηρος πιλότος-θρύλος της RAF

Βαγγέλης Γεωργίου
377
Ιπτάμενος ανάπηρος αλλά όχι τζέντλεμαν, Βαγγέλης Γεωργίου

Τα θραύσματα που σφηνώθηκαν στο σώμα του μιστερ Bader θα του προκαλούσαν τέτοιες επιπλοκές που ο ίδιος θα ζούσε μόνο πέντε χρόνια μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Από το 1922, η οικογένεια του άτυχου ταγματάρχη Bader θα έμπαινε σε μεγάλα οικονομικά δεινά, έχοντας χάσει τον προστάτη της. Ο γιος του ήρωα πολέμου κινδύνευε να μην περάσει την πόρτα του σχολείου, καθώς η μητέρα του αδυνατούσε να πληρώσει για την μόρφωσή του.

Δεν ήταν όμως και τόσο υποδειγματική μανούλα, καθώς φρόντισε να φύγει με έναν κύριο, αφήνοντας τον πιτσιρικά να τον μεγαλώσουν οι παππούδες του. Ο σπόρος, όμως, ήταν άσσος στα σπορ -ειδικά στο ράγκμπι- και από κει κέρδισε μια υποτροφία για την σχολή St. Edward στην Οξφόρδη. Όταν λοιπόν ο Ντάγκλας (Douglas Robert Steuart Bader), ο πιτσιρικάς που λέγαμε, πήγε στην Οξφόρδη συνέχισε να επιτυγχάνει τις ίδιες εξαιρετικές επιδόσεις τόσο στα μαθήματα όσο και στα αθλήματα,

Κέρδισε, μάλιστα, σε έναν διαγωνισμό που τον έφερε στο Κολέγιο Κράνγουελ της Βασιλικής Αεροπορίας (RAF). Εκεί, βρήκε το στοιχείο του. Με λίγες μόλις ώρες μαθημάτων πτήσης κατάφερε ο παλαβιάρης να παίρνει το αεροπλάνο και να πετάει μόνος του. Η επικίνδυνη ανταγωνιστική του φύση τον βοήθησε να ξετσουτσουνίσει γρήγορα. Η RAF δεν μπορούσε να μην δεχτεί στους κόλπους της ένα τέτοιο ιπτάμενο τσακαλάκι και το 1930 τον φώναξε.

Τον Δεκέμβριο του 1931, έχοντας συμπληρώσει 18 μήνες πτήσης, εκεί που έκανε κάτι αεροπλανικά επίδειξης σε χαμηλό ύψος, το αεροπλάνο του συνετρίβη. Ο Ντάγκλας βρισκόταν μέσα στο φλεγόμενο αεροσκάφος, το οποίο βέβαια είχε γίνει μια μάζα από λαμαρίνες, όταν τον ανέσυραν ευτυχώς ζωντανό. Αφού λοιπόν τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, οι γιατροί αναγκάστηκαν να του ακρωτηριάσουν τα πόδια, το ένα λίγο πάνω από το γόνατο και το άλλο πιο κάτω. Ήταν αδύνατον να τα σώσουν.

Ο Ντάγκλας που ήταν μόνο 21 ετών έπαθε σοκ. Η RAF δεν μπορούσε να τον κρατήσει φυσικά στην κατάστασή του και έπιασε δουλειά στην πετρελαϊκή εταιρεία Shell. Ε, τώρα τι αεροπλάνο να πετάξει χωρίς πόδια θα λέγανε στη RAF…

Το έθνος σε χρειάζεται

Την ώρα της προσεκτικής επιβίβασης στο κόκπιτ.

Όταν όμως το 1940 η Μεγάλη Βρετανία θα ερχόταν αντιμέτωπη με τη Γερμανία, που διέθετε την καλύτερη ίσως αεροπορία του πλανήτη, παρουσιάστηκε άμεση ανάγκη από πιλότους. Ένας, λοιπόν, πτέραρχος άλλαξε λιγουλάκι τους κανονισμούς της Αεροπορίας σχετικά με το προσωπικό και έτσι ξαφνικά ο Ντάγκλας έγινε και πάλι δεκτός στη RAF. Ο Bader θα πιλοτάριζε με τα δύο τεχνητά μέλη στα κάτω άκρα που του είχαν τοποθετήσει πριν τον διώξουν.

Η Πολεμική Αεροπορία γρήγορα θα αντιλαμβανόταν ότι ο πιτσιρικάς διέθετε σε μυαλό ότι του στέρησε η τύχη στα πόδια. Παίρνοντας το αεροπλάνο του τον Μάιο του 1940 πέταξε πάνω από τη Γαλλία και κατέρριψε ένα μαχητικό και ένα βομβαρδιστικό. Σχεδόν αμέσως πήρε προαγωγή και ανέλαβε την διοίκηση μιας Μοίρας, η οποία είχε χάσει τη μισή της δύναμη στις αερομαχίες με τραγικές συνέπειες στο ηθικό των πιλότων της. Παίζει να του δώσανε από τις χειρότερες μονάδες της αεροπορίας.

Μόλις ο 30χρονος ανέλαβε τη Μοίρα του, τσακώθηκε ακόμα και με τους ανωτέρους του, απαιτώντας να την εξοπλίσουν με τα κατάλληλα όπλα. Στις 30 Αυγούστου του 1940, όταν οι Γερμανοί πολιορκούσαν τη Μεγάλη Βρετανία με χιλιάδες αεροπλάνα που άδειαζαν τις βόμβες τους στα κεφάλια των Βρετανών, η Μοίρα του Ντάγκλας βγήκε παγανιά. Σε μια έξοδο κατάστρεψε 11 εχθρικά αεροπλάνα, ενώ ο ίδιος ο Ντάγκλας έριξε δύο.

Αιχμάλωτος άρχοντας πολέμου

Μέχρι τον Αύγουστο του 1941 ο Ντάγκλας είχε ρίξει 23 αεροπλάνα των Γερμαναράδων, κερδίζοντας την 5η θέση στους καλύτερους πιλότους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το μέλλον θα ήταν λαμπρό, δηλαδή ένα μέλλον με αρκετούς νεκρούς από τα πυρά του Βρετανού άσσου. Έτσι είναι ο πόλεμος, το μέλλον ενός είναι ο θάνατος του άλλου.

Τα χρόνια της αιχμαλωσίας. Βόλτα με Γερμανούς αξιωματικούς.

Ωστόσο, το 23 θα ήταν αριθμός καταρρίψεων που δεν θα ανέβαινε. Στις 9 Αυγούστου του 1941, το αεροπλάνο του Ντάγκλας χτυπήθηκε πάνω από τη Γαλλία και ο άτυχος πιλότος, πέφτοντας με το αλεξίπτωτο, έχασε το ένα του τεχνητό μέλος, άσχημα τα πράγματα. Για καλή του τύχη τον περισυνέλεξαν και τον συνέλαβαν οι Γερμανοί, οι οποίοι του φέρθηκαν πολύ καλύτερα απ’ ότι θα φερόταν ο ίδιος σε μαύρους λίγα χρόνια αργότερα καθότι μέγα ρατσιστόμουτρο.

Ο Ντάγκλας, όμως, έπεσε σε κατάθλιψη, ο «καημένος», γιατί τον κατέρριψε υπαξιωματικός και όχι αξιωματικός, όπως ήταν ο ίδιος. Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι τον νίκησε κατώτερός του. Ο άνθρωπος ήταν τόσο εγωπαθής και ανταγωνιστικός που κάποτε είχε χτυπήσει με αεροβόλο στο κεφάλι τον αδελφό του. Δεν σήκωνε και πολλά.

Εν πάση περιπτώσει οι Γερμανοί τον έβαλαν να κάνει βόλτα με ένα γερμανικό αεροπλάνο ενώ ζήτησαν μια μικρή ανακωχή με την αντίπαλο Αγγλία για να μεταφερθεί από εκεί ένα καινούργιο τεχνητό μέλος στον ανάπηρο αξιωματικό. Οι συμπατριώτες του Ντάγκλας δεν δέχτηκαν, αλλά σε μια επιδρομή πέταξαν ένα δεματάκι στους Γερμανούς που είχε μέσα το τεχνητό πόδι του φίλου μας.

Για τα υπόλοιπα 3,5 χρόνια του πολέμου, ο Ντάγκλας την πέρασε αιχμάλωτος, αλλά σαν άρχοντας, σε έναν γερμανικό πύργο στο Colditz. Αποπειράθηκε να δραπετεύσει με την βοήθεια μιας Γαλλιδούλας νοσοκόμας αλλά τζίφος. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στη Shell, ασχολήθηκε με την ενίσχυση των αναπήρων, χρίστηκε ιππότης και υποστήριζε δημοσίως ηλίθιες ιδέες όπως το Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, "να ανέβουν [οι μαύροι] στα δέντρα στις ζούγκλες τους", "να σταματήσει η μετανάστευση στην Βρετανία" και να "επαναφέρουν τη θανατική ποινή". Τόσο ωραία.

Μεταπολεμικά, οι Γερμανοί πιλότοι της Μοίρας που τον είχε καταρρίψει, τον είχαν προσκαλέσει τιμητικά σε μια εκδήλωση, να θυμηθούν τα παλιά μάλλον. Εισερχόμενος ο Βρετανός στο δωμάτιο που ήταν όλοι μαζεμένοι αναφώνησε «Θεέ μου δεν είχα ιδέα ότι αφήσαμε τόσους πολλούς μπάσταρδους από εσάς ζωντανούς». Mε τον καλό λόγο ο απόφοιτος της Οξφόρδης. Άραγε, αν δεν είχε χάσει τα πόδια του θα του είχε μείνει κανένα ίχνος ευαισθησίας για τους συνανθρώπους του, ή η αναπηρία του υπενθύμιζε μερικές φορές ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και πάνω απ’ όλα εχθροί.