ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Γιατί οι νέοι δεν πάνε να δουλέψουν

Γιατί οι νέοι δεν πάνε να δουλέψουν, Μάκης Ανδρονόπουλος
Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι

Και ξαφνικά, στην Ελλάδα του ενός εκατομμυρίου μονίμων ανέργων, παρουσιάζεται έλλειψη 55.000 εργαζομένων στην βαριά βιομηχανία της χώρας (ξενοδοχεία, εστίαση), γύρω στις 30.000 στον αγροτικό τομέα για τις συγκομιδές και 200.000 στην βιομηχανία και τις κατασκευές! Προφανώς το πρόβλημα δεν θα το λύσουν οι 30.000 μετανάστες που θα μας επιστρέψει ο Γερμανός καγκελάριος Σολτς, αφού κατάλαβε πως αυτοί δεν εντάσσονται και απλώς τρώνε τα επιδόματα…

Εννοείται πως ούτε οι “ορδές” των μεταναστών που ετοιμάζει και πάλι ο Ερντογάν αποτελούν λύση. Ούτε για την ελληνική οικονομία, ούτε και για το εθνικό ζήτημα του δημογραφικού. Ήδη αναλυτές και ακαδημαϊκοί άρχισαν να ψιθυρίζουν διάφορα, περί απουσίας εξειδίκευσης τεχνικών ψηφιακής κοπής κ.ά. που εν μέρει είναι σωστά. Οσονούπω θα βγουν οι ψυχολόγοι για να πουν πως φταίνε οι γονείς που ανέθρεψαν τη γενιά του φραπέ, φταίνε οι γιαγιάδες που χαρτζιλίκωναν τα εγγόνια και τους έπαιρναν δώρα ΧΒΟΧ και οι μανάδες που κατευόδωναν τα παιδιά τους με την εντολή «να πάρεις ζακέτα!»…

Το 1941 εκδόθηκε το περίφημο βιβλίο του Αμερικανού θεωρητικού και φιλόσοφου James Burnham “Η επανάσταση των διευθυντών” στο οποίο αναδείκνυε ως νέα δυναμική κοινωνική τάξη τους “ασπρογιακάδες”, τους managers που θα είχαν κεντρικό ρόλο στις αποφάσεις και στις αποδοχές. Φαίνεται λοιπόν τώρα πως στην Ευρώπη βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο, την άρνηση των νέων προσχωρήσουν σε μια ζωή χωρίς ασφάλεια και προοπτική, δηλαδή να προλεταριοποιηθούν, ή μάλλον καλύτερα να λουμπενοποιηθούν.

Μετά την τριακονταετή επέλαση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των εργασιακών επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης, μετά τη χρηματο-οικονομική κρίση του 2007-2008 και την απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας, μετά την τραγική -κοινωνικά και πολιτικά- προκλητική διεύρυνση των ανισοτήτων, μετά την κατάσταση που προκάλεσε η πανδημία του Covid-19 με την εξ’ αποστάσεως εργασία και την ανεξέλεγκτη ακρίβεια των ενοικίων και τώρα με την έκρηξη του πληθωρισμού, η ζωή με το βασικό μισθό δεν βγαίνει ούτε για τους άγαμους νέους.

Το χειρότερο, όμως, είναι πως δεν διαφαίνεται και προοπτική. Αντίθετα, οι αλγόριθμοι και τα έξυπνα ρομπότ τρώνε εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Πρόκειται για ένα ευρύτερο, γενικό φαινόμενο άρνησης στη Δύση, κυρίως στην Ευρώπη, με πολύπλευρες εκφάνσεις, όπως για παράδειγμα με το 52,5% της αποχής στον α΄ γύρο των βουλευτικών εκλογών στην Γαλλία. Ο κόσμος και οι νέοι αρνούνται ένα άθλιο, υποκριτικό, κλεπτοκρατικό σύστημα… αρνούνται να το νομιμοποιήσουν, αρνούνται να το υπηρετήσουν.

  Να κάνω την τέταρτη δόση ή να περιμένω;

Eίναι κακοί οι Έλληνες εργοδότες;

Στην Ελλάδα θα φαινόμενο της άρνησης της προλεταριοποίησης εμφανίστηκε νωρίς και έντονα κατά την δεκαετία της κρίσης, με την φυγή 500-550 χιλιάδων επιστημόνων, γιατρών και τεχνικών. Το “πειραματόζωο” αντέδρασε!

Αντιδρά και τώρα. Δεν μπορεί ο Έλληνας 20άρης να πληρωθεί όσο ο Μπαγκλαντεσιανός για την συγκομιδή της φράουλας και να μείνει εκεί που τον βάζουν. Ο δεύτερος, τα λίγα ευρώ που του δίνουν, μόλις φτάσουν στην πατρίδα του με το έμβασμα αποκτούν μεγάλη αγοραστική αξία. Έτσι ο άνθρωπος σφίγγει τα δόντια και δουλεύει σεζόν και φεύγει. Τα ευρωψίχουλα του Μπαγκλαντεσιανού είναι ένα σουβλάκι και για τον Έλληνα ένας φρέντο. Οπότε σου λέει… «είμαι 16άρης, σας γ@μώ τα λύκεια», όπως προφητικά τραγούδησε ο ποιητής.

Πρόσφατη έρευνα μας πληροφορεί ότι το 13% των νέων άλλαξε εργοδότη στο α΄ εξάμηνο του 2021 και πως το 22% (το 1/5) ψάχνει υψηλότερο μισθό και παροχές. Το 33% στις ηλικίες 18-24 ζητά ευέλικτα ωράρια και το 38% επιλέγει εργασία ως free lancer! Τι συμβαίνει λοιπόν; Είναι τόσο “κακοί” οι Έλληνες εργοδότες; Προφανώς και όχι ή τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο από άλλους. Απλώς δεν βγαίνει η αριθμητική, όπως επισημαίναμε σε προηγούμενο κείμενο.

Ο κατώτατος μισθός, για να πεις ότι φεύγεις από το σπίτι της μάνας, θα έπρεπε να είναι στα 1200 ευρώ καθαρά, στο χέρι. Το φως-νερό-τηλέφωνο στα 250, το ενοίκιο στα 400 και το αφορολόγητο στα 16.000 ευρώ τον χρόνο. Ένας εργαζόμενος/η με πανεπιστημιακό πτυχίο στα 40, δεν μπορεί να μην βάζει στην τσέπη καθαρά 3.000 ή με μεταπτυχιακά 4.000. Βέβαια, με τη χρεοκοπία του 2009, τη ληστεία της χώρας που ακολούθησε, την δραματική πτώση του ΑΕΠ και την αφαίμαξη των μεσαίων στρωμάτων, αυτά δεν μπορούν να γίνουν. Το ΑΕΠ πρέπει να πάει στα 400 δισ. ευρώ για να βγαίνουν τα νούμερα.

Το θέμα της εποχικότητας

Το μόνο που βγαίνει στην Ελλάδα που κατασκεύασαν οι κοτζαμπάσηδες είναι η παραοικονομία, η οποία δεν είναι ηθικό μειονέκτημα των Ελλήνων, αλλά αντίδραση σε ένα μη ανταποδοτικό κράτος που εκμεταλλεύονται αυτοί που έχουν βγάλει έξω αφορολόγητα 250-600 δισ. ευρώ. Είναι μεταξύ άλλων κι αυτοί που “έφτιαξαν” τον δημοσιογράφο των 140 εκατ. ευρώ.

Συνεπώς, οι Έλληνες εργοδότες θα μπορούσαν να είναι “καλοί” σε μια άλλη οικονομία που η Μεταπολίτευση δεν μπόρεσε να φτιάξει. Ένα κεντρικό δομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας που δεν έχει αντιμετωπισθεί ως τέτοιο είναι η εποχικότητα πολλών παραγωγικών δραστηριοτήτων. Ο τουρισμός, η εστίαση, οι καλλιέργειες, ακόμη και η οικοδομή έχουν έντονο εποχικό χαρακτήρα που βολεύτηκε μέχρι τώρα όπως όπως, αλλά αυτό πια τέλειωσε.

  Η Ελλάδα πρωτοπορεί! – Θάνατος από Covid μόνο ο θάνατος από πνευμονία!

Η λύση του χρειάζεται επιτηδειότητα και καινοτομία από την πολιτική ηγεσία και προφανώς πρέπει να περιλαμβάνει για τους εργαζόμενους ασφάλεια, σωστή αμοιβή και συνέχεια. Αλλά “αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία”. Αυτά δεν μπορούν να τα λύσουν υπουργοί που δεν έχουν δουλέψει σε περίπτερο (δεν λέω διοικήσει)…

Είναι πια καιρός να επενδύσουμε σε νέες πηγές πλούτου του έθνους, να βγάλουμε πετρέλαιο, να φτιάξουμε ένα στιβαρό Ταμείο για τη Νέα Γενιά και να μην χάσουμε άλλες ευκαιρίες ανάπτυξης. Η Microsoft, η Google και άλλοι ξένοι παίκτες ήρθαν εδώ για να απομυζήσουν την ελληνική δυνατότητα. Μπορούμε μόνοι μας, μπορούμε με έξυπνες συνεργασίες μαζί τους, όχι με αποικιοκρατικά συμβόλαια…

Το φαινόμενο της άρνησης εργασίας, ψήφου και γενικά νομιμοποίησης του συστήματος είναι κοινωνικό και οικονομικό, άρα πολιτικό. Η πολιτική δεν προέβλεψε, πάντα χώνει το κεφάλι στην άμμο μέχρι να σκάσει η κρίση, και μετά τα ρίχνει στους προηγούμενους, στις ιδεοληψίες και σε διάφορες γενικές αξίες που έπαψαν να λειτουργούν… γιατί αυτή τις μαγάρισε και όχι ο λαός που… δεν τα έφαγε μαζί της. Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας ήταν πάντα πολιτικό. Οι λογαριασμοί της ΔΕΗ και το σύστημα τιμολόγησης της ενέργειας είναι το τεκμήριο της αθλιότητας του πολιτικού μας προσωπικού.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.
Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι