Η Τροχαία που αξιοποίησε βιντεοληπτικό υλικό από καταστήματα που βρίσκονται στο σημείο και εντόπισε τον αριθμό κυκλοφορίας της μηχανής έχει συλλάβει τον ιδιοκτήτη της μοτοσικλέτας και τον συνεπιβάτη ενώ αναζητείται ο οδηγός αυτής.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ ο συνεπιβάτης της μηχανής παραδόθηκε αυτοβούλως καθώς και μια γυναίκα η οποία φέρεται να είναι η ιδιοκτήτριά της.

«Είμαστε ακόμη μακριά» από την επίτευξη οριστικής συμφωνίας, τόνισε σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ιρανική τηλεόραση.

Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη περιμένει με το δάχτυλο στη σκανδάλη για όποιο πλοίο επιδιώξει να διασχίσει τα Στενά χωρίς την άδειά της. Μέχρι στιγμής, δύο πλοία έχουν δεχθεί πλήγμα. Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους, σύμφωνα με το Axios ετοιμάζουν «ρεσάλτο» στα ιρανικά σκάφη.

«Δεν μπορούν να μας εκβιάσουν»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαίωσε μιλώντας στους δημοσιογράφους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να συμμετέχουν σε «πολύ καλές συνομιλίες» με το Ιράν και πρόσθεσε ότι η Τεχεράνη «ήθελε να κλείσει ξανά τα Στενά».

«Δεν μπορούν να μας εκβιάσουν» σχολίασε ο ίδιος, συμπληρώνοντας ότι θα έχει περισσότερες πληροφορίες για τις συνομιλίες με την Τεχεράνη «μέχρι το τέλος της ημέρας».

Από την πλευρά του, ο Γκαλιμπάφ δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια των συναντήσεων στο Πακιστάν, «καταστήσαμε σαφές ότι δεν έχουμε καμία απολύτως εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες». Οι ΗΠΑ «πρέπει να εγκαταλείψουν τις μονομερείς ενέργειες και την τάση επιβολής που χαρακτηρίζει την προσέγγισή τους», συμπλήρωσε.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ιρανικού κοινοβουλίου, η Τεχεράνη συμφώνησε σε εκεχειρία δύο εβδομάδων, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 8 Απριλίου, αποδεχόμενη την πρόταση της Ουάσινγκτον. «Ήμασταν νικητές στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός δεν είχε επιτύχει κανέναν από τους στόχους του, και το Ιράν διατηρούσε επίσης τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ», υποστήριξε. «Αποδεχτήκαμε την κατάπαυση του πυρός επειδή οι ΗΠΑ έκαναν δεκτά τα αιτήματά μας», δήλωσε.

Ένταση στον Λίβανο

Στον Λίβανο, το άλλο μέτωπο του πολέμου, χθες, ένας Γάλλος στρατιώτης σκοτώθηκε και τρεις άλλοι τραυματίστηκαν, δύο σοβαρά, σε ενέδρα εναντίον ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στο νότιο τμήμα της χώρας.

Η επίθεση, η οποία σημειώθηκε την επόμενη μέρα από την έναρξη ισχύος δεκαήμερης εκεχειρίας στον Λίβανο, αποδόθηκε στη φιλοϊρανική Χεζμπολάχ, η οποία αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή.

Το Σάββατο, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι εγκαθίδρυσε μια «κίτρινη γραμμή» οριοθέτησης στον νότιο Λίβανο, όπως στη Λωρίδα της Γάζας και πραγματοποιεί πλήγματα από χθες εναντίον υπόπτων που προσεγγίζουν τα στρατεύματά του. Ανακοίνωσε επίσης ότι ένας από τους στρατιώτες του σκοτώθηκε την Παρασκευή, την πρώτη ημέρα της εκεχειρίας, σε ένα περιστατικό στην ίδια περιοχή.

Σήμερα Κυριακή πρωί, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι ένας ακόμη Ισραηλινός στρατιώτης σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μαχών στο νότιο Λίβανο, προσθέτοντας ότι ακόμη εννέα στρατιώτες τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένου ένας σοβαρά.

«Μια εκεχειρία σημαίνει πλήρη παύση όλων των εχθροπραξιών. Δεδομένου ότι δεν εμπιστευόμαστε αυτόν τον εχθρό, οι μαχητές της αντίστασης θα παραμείνουν στο πεδίο, με το δάχτυλο στη σκανδάλη, και θα απαντήσουν σε τυχόν παραβιάσεις», δήλωσε ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κάσεμ, υποστηρίζοντας ότι μια εκεχειρία δεν μπορεί να είναι «μονομερής».

Στα νότια προάστια της Βηρυτού, προπύργιο της Χεζμπολάχ, πολλοί κάτοικοι άδραξαν την ευκαιρία της εκεχειρίας, γυρώντας για να δουν την κατάσταση στα σπίτια τους πριν επιστρέψουν στο να ζουν σε σκηνές, υπό το φόβο ότι μια επανάληψη των ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή.

Ο πόλεμος στον Λίβανο ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου όταν η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε επιθέσεις κατά του Ισραήλ σε αντίποινα για τον ισραηλινο-αμερικανικό πόλεμο κατά του Ιράν. Οι ισραηλινές επιθέσεις σκότωσαν τουλάχιστον 2.300 ανθρώπους και εκτόπισαν περισσότερους από ένα εκατομμύριο, σύμφωνα με τις αρχές.

Επί τόπου στο σημείο έφθασαν ισχυρές πυροσβεστικές δυνάμεις για να ελέγξουν την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες, ενώ μετά το τέλος της κατάσβεσης οι πυροσβέστες εντόπισαν σε χώρο του σπιτιού τον άνδρα χωρίς τις αισθήσεις του.

Σύμφωνα με το tempo24.news, εντύπωση προκαλεί το γεγονός πώς ακριβώς δίπλα του βρέθηκε όπλο, που σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι κυνηγετική καραμπίνα.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν οτι ο άνδρας είχε πρόσφατα χάσει συγγενικό του πρόσωπο.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν τις ανακριτικές Αρχές σε εκτίμηση οτι το συμβάν ενδέχεται να οφείλεται και σε αυτοχειρία, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται και το ατύχημα.

Έχει διαταχθεί νεκροτομή, προκειμένου να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου του.

Μόνο τον Απρίλιο, αναφέρθηκαν αρκετά βίαια περιστατικά. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και το μαχαίρωμα δύο αξιωματικών στη Βίνιτσα (κεντροδυτική πόλη) κατά τη διάρκεια ελέγχου εγγράφων. Επίσης σε άλλη επίθεση, στην κεντροδυτική Λβιβ, μαχαίρωσαν και σκότωσαν έναν αξιωματικό στρατολόγησης – η εφημερίδα δεν αναφέρει τοποθεσία για τη θανατηφόρα επίθεση, ούτε στοιχεία για τη σοβαρότητα του τραυματισμού των άλλων δύο στρατονόμων.

Οι επιθέσεις εναντίον αξιωματικών στρατολόγησης και κέντρων στρατολόγησης έχουν ενταθεί τους τελευταίους μήνες, επειδή έχει αυξηθεί και η προσπάθεια βίαιης στρατολόγησης – η νέα “γραμμή” είναι πολύ αυστηρότερη απ’ ό,τι δυο χρόνια πριν, επειδή τα κενά στο μέτωπο δεν αναπληρούνται.

«Η τάση σε αυτά τα περιστατικά γίνεται ολοένα και πιο ανησυχητική», ανέφερε η ανακοίνωση του στρατολογικού γραφείου της πρωτεύουσας, σύμφωνα με την ουκρανική εφημερίδα. Ο μεγαλύτερος αριθμός περιστατικών καταγράφηκε στην περιφέρεια του Χαρκόβου, καθώς βρίσκεται ουσιαστικά στο μέτωπο, με 69 σοβαρά επεισόδια. Εκεί ο πληθυσμός ήταν εξαρχής αμφίθυμος για την αναγκαιότητα του πολέμου – τον παράγοντα της αμφιθυμίας δεν τον αναφέρει η ουκρανική εφημερίδα.

Τί εξηγεί τις επιθέσεις 

Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι ντόπιοι ζουν από κοντά τι εστί πόλεμος, γιατί είναι “δίπλα” στο μέτωπο, και ως περιοχή έχει, παράλληλα, συγκεντρώσει και πολλούς Ουκρανούς που μεταφέρονται εκεί από περιοχές που εκκενώνει ο ουκρανικός στρατός, επειδή περιέρχονται στις ρωσικές δυνάμεις.

Ακολουθεί σε αριθμό βίαιων επεισοδίων το Κίεβο με 53 επιθέσεις, αριθμός λογικός με δεδομένο τον μεγάλο αριθμό κατοίκων. Έπεται η άλλοτε κεντρική περιφέρεια του Ντνιεπροπετρόφσκ με 45 επεισόδια, καθώς τα ανατολικά της βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και πολλοί οικισμοί της έχουν περάσει στον ρωσικό έλεγχο. Άλλες περιοχές με σημαντικό αριθμό αναφερομένων επιθέσεων περιλαμβάνουν την βορειοδυτική περιφέρεια Βολίν (39), κοντά στα σύνορα με την Πολωνία και την Λευκορωσία, και την γειτονική Λβιβ (37).

Η Λβίβ, επίσης κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, έχει αλλάξει πολλά χέρια και ονομασίες και επίσημη γλώσσα, έχει λεηλατηθεί ακόμα και από Σουηδούς, που ηττήθηκαν από τους Ρώσους, εν συνεχεία την πήραν οι Πολωνοί, η Αυστροουγγαρία, μετά τον Α Παγκόσμιο την ξαναπήραν οι Ρώσοι, την διεκδίκησαν οι Πολωνοί ξανά, και το 1920 την πήραν από τους Ρώσους, ώσπου με τον Β΄ Παγκόσμιο πέρασε στην ΕΣΣΔ.

Επεισόδια με ένταση έχουν καταγραφεί και στην Οδησσό (36) και άλλα 34 στο Τσερνιχόφ – στην βόρεια Ουκρανία, στα σύνορα με την Λευκορωσία. Η περιφέρεια Χμελνίτσκι (δυτικά) κατέγραψε 30 περιστατικά, ενώ το Μικολάιβ ή Νικολάεφ (δυτικά της Χερσώνας) και το Ρίβνε (δυτική Ουκρανία) ανέφεραν 29 επεισόδια, το Τσερκάσι (νοτιοανατολικά του Κιέβου, κοντά στο μέτωπο) και η Πολτάβα ανέφεραν από 26 επεισόδια – η Πολτάβα, νοτιοδυτικά του Κιέβου, είναι περιοχή που άλλαξε επίσης πολλά χέρια στην ιστορία της.

Περιστατικά αναφέρθηκαν στην περιφέρεια Ιβάν-Φρανκίβσκ (22), που βρίσκεται στη Ρουθηνία (σ.σ. η οποία πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο ανήκε στην Ουγγαρία και μετά δόθηκε στην ΕΣΣΔ). Επίσης 20 περιστατικά καταγράφηκαν στην Ζαπορίζια και, ακολουθεί με 17 επεισόδια το Τερνόπιλ (σ.σ. η Γαλικία που μοιράστηκε μεταξύ Ουκρανίας και Πολωνίας). Επίσης 16 επεισόδια σημειώθηκαν στη Βίνιτσα και άλλα τόσα στην Ζακαρπάτια (σ.σ. η Ζακαρπάτια, στα νοτιοδυτικά, είναι η Υπερκαρπαθία όπου υπάρχει μεγάλη ουγγρική μειονότητα).

Το Τσερνίβτσι (κοντά στα σύνορα με τη Ρουμανία) κατέγραψε 15 περιστατικά, το Ζιτόμιρ (σ.σ. στο δρόμο που συνδέει το Κίεβο με τη Λβιβ στα δυτικά) 14 σοβαρά επεισόδια. Στο Σούμι (στο μέτωπο ουσιαστικά) καταγράφηκαν 11 βίαια περιστατικά και άλλα τόσα στο Κιροβοχράντ (κοντά στην Πολτάβα) από 11. Μόνον ένα περιστατικό καταγράφηκε στην Χερσώνα, επίσης στο μέτωπο επί της ουσίας – στην περιοχή που δεν είναι υπό τον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων, δηλαδή στο 28% περίπου της περιφέρειας της Χερσώνας, καθώς το 72%, ίσως και το 76% είναι υπό ρωσικό έλεγχο. Οι Ρώσοι ελέγχουν την περιοχή στα ανατολικά του Δνείπερου.

Από την Θεσσαλονίκη πέρασαν μετά το 1900 (για μικρά ή μεγαλύτερα διαστήματα) μεγάλα ονόματα του τραγουδιού. Έτσι, το 1910 έφτασε από την Πόλη η Ρόζα Εσκενάζη. Το 1919 έφτασε από τη Στρώμνιτσα ο Δημήτρης Σέμσης-Σαλονικιός. Επίσης εκεί βρήκαν καταφύγιο οι πρόσφυγες καλλιτέχνες της μουσικής: Ρίτα Αμπατζή, Αγάπιος Τομπούλης, Κώστας Κανούλας κ.α. Ο Στέφανος Βέζος, μάλιστα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Θεσσαλονίκη.

Το 1921 γεννήθηκε ο Μανώλης Χιώτης στην Θεσσαλονίκη. Το 1922 έφτασε από την Πόλη ο Πρόδρομος Τσαουσάκης, ο οποίος το 1955 μετακόμισε οριστικά στην Αθήνα. Να αναφέρω και τους Θεσσαλονικιούς τραγουδιστές Τάκη Μπίνη, Στέλλα Χασκήλ και Σεβάς Χανούμ, όπως και τον μπουζουξή και συνθέτη Χρήστο Μίγκο. Ο τελευταίος συνέθεσε, άγνωστο πότε, το ανηχογράφητο “Ο Χάρος έστησε χορό”, στο οποίο αναφέρονται τεκέδες και τεκετζήδες της Θεσσαλονίκης. Ντοκουμέντο!

Γεντί Κουλέ

Μεταξύ 1929-1936 είχαν εμφανιστεί στη δισκογραφία κάποια ρεμπέτικα, με αναφορές κυρίως στο Γεντί Κουλέ και στην ίδια την πόλη. Σημειωτέον ότι, το Γεντί Κουλέ κρατάει τα πρωτεία σε αναφορές στα ρεμπέτικα, σε σχέση με τις άλλες φυλακές της Ελλάδας. Η ποσοστιαία κατανομή έχει ως εξής: Γεντί Κουλέ 25%, Ανάπλι και Συγγρού από 14%, Παλιά Στρατώνα και Παραπήγματα από 9% και όλες οι υπόλοιπες φυλακές μαζί 29%. Παρακάτω το κορυφαίο “Η φωνή του αργιλέ” (Β. Παπάζογλου) 1934.

Και προσοχή! Τα βίντεο που σας προτείνω σήμερα, έχουν ήχο τέτοιας ποιότητας, που δεν θα βρείτε ξανά στο διαδίκτυο! Για το Γεντί Κουλέ υπήρχαν τραγούδια και στις γλώσσες των εθνοτήτων που ζούσαν στη Θεσσαλονίκη, όπως τo σεφαραδίτικο-ισπανοεβραίικο “La huerfana del prisionero”.

Στο ρεμπέτικο τραγούδι, η Θεσσαλονίκη, μπήκε με ουσιαστικό τρόπο μετά τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936, όταν το καθεστώς του Μεταξά αποφάσισε την “κάθαρση” του ελληνικού τραγουδιού και έτσι εξαπέλυσε απηνή διωγμό στο ρεμπέτικο, τους δημιουργούς και τους ερμηνευτές του. Αφού “προπονήθηκαν” τα μεταξικά… ξεφτέρια με τη “Βαρβάρα” του Π. Τούντα (για την οποία έγιναν κατασχέσεις δίσκων, δικαστήρια και επιβολή προστίμων), έπεσαν όλοι πάνω στον (αρχαιο-ελληνικότατο!) “μανέ” (βαφτίζοντάς τον τούρκικο οι άσχετοι…) και τον απαγόρευσαν!

Και δεν σκέφτηκαν ποτέ οι νηπίτιοι ότι οι ύμνοι που άκουγαν στις εκκλησίες γονυπετούντες επιδεικτικά, ήταν τονισμένοι ακριβώς στους ίδιους βυζαντινούς ήχους με τους μανέδες! Στη συνέχεια, ήρθε και το αποκορύφωμα με την ανακοίνωση του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού, η οποία απαγόρευε τη δημόσια εκτέλεση των “μανέδων και ρεμπέτικων”, αλλά και των σχετικών ηχογραφήσεων.

Θεσσαλονίκη, ρεμπέτικο και Μουσχουντής

Αποτέλεσμα ήταν οι δημιουργοί και ερμηνευτές του ρεμπέτικου να μείνουν άνεργοι και να είναι σε απόγνωση, κυρίως αυτοί που είχαν δημιουργήσει οικογένεια. Πληροφορήθηκαν όμως ότι τότε στη Θεσσαλονίκη έπνεε άλλος άνεμος, αφού εκεί έκανε κουμάντο ο Νίκος Μουσχουντής, διευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και αμφιλεγόμενη, κατά πολλούς, προσωπικότητα. Ο Μουσχουντής ήταν φανατικός ρεμπετόφιλος, είχε δε στην κατοχή του 5.000 δίσκους γραμμοφώνου με ρεμπέτικα, ποσότητα πολύ μεγάλη ακόμα και για σημερινούς συλλέκτες!

Άρχισαν, λοιπόν, οι συντελεστές του ρεμπέτικου να ανηφορίζουν (σαν ρεμπετο-πρόσφυγες) στην Θεσσαλονίκη για αναζήτηση μουσικής απασχόλησης! Ο Μουσχουντής τους προστάτευε με κάθε τρόπο και μάλιστα σε κάποιους έβρισκε δουλειά, αφού είχε άριστες σχέσεις με όλα τα μαγαζιά, αλλά και γιατί τον έτρεμε άπασα η Θεσσαλονίκη, επειδή είχε γενικότερη ισχύ και κατάφερνε ό,τι ήθελε! (Μόνο την κτηνώδη δολοφονία του Πολκ δε μπόρεσε να κουκουλώσει, όσο κι αν βόγκηξε…).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης, από τους πρώτους που έτρεξαν στη ρεμπετο-ελεύθερη πόλη, μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον Μουσχουντή. Αναφέρει στη βιογραφία του (έκδοση 1973, σελ. 166) ότι έπιναν μαζί καφέ κι ότι τακτικά ο Μουσχουντής (φορώντας κοστούμι) τον έπαιρνε μαζί με τον Γ. Μπάτη και πήγαιναν έξω από την πόλη, σε μικρά μαγαζάκια για να μην τους αναγνωρίζουν! Εκεί, τους κέρναγε χασίσι κι αυτοί του έπαιζαν και τραγουδούσαν! Λέει ακριβώς ο Μάρκος: «Φουμέρναμε εμείς μπροστά του και μάς έδινε πράμα αυτός να φουμάρουμε». Επίσης λέει ότι «Ήτανε μερακλής άνθρωπος ο Μουσχουντής, τού άρεζε το οργανάκι αλλά ο ίδιος δε φούμερνε…».

Ρεμπετο-πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη, εκτός από τον Μάρκο και τον Μπάτη, ήταν οι: Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Γκόγκος, Γιάννης Παπαϊωάννου, Απόστολος Χατζηχρήστος, Μιχάλης Γενίτσαρης και πολλοί άλλοι. Μιλάμε, τελικά, για κόσμο αμέτρητο και άγνωστο στους πολλούς, που ανεβοκατέβαινε και δούλευε για μεγαλύτερα ή μικρότερα διαστήματα και έτσι βολεύτηκαν οικονομικά πολλές οικογένειες καλλιτεχνών του ρεμπέτικου! Προφανώς, διαδόθηκαν ζωντανά και από αυθεντικό χέρι, τα ρεμπέτικα της εποχής, αλλά έτσι γράφτηκαν και κάποια καινούργια.

Ο Τσιτσάνης υμνεί την Θεσσαλονίκη

Το 1938 βρέθηκε κι ο Τσιτσάνης στην Θεσσαλονίκη, ως φαντάρος ασυρματιστής, στο τάγμα τηλεγραφητών. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, έγραψε το ζεϊμπέκικο “Ο ασυρματιστής”. Σημειωτέον ότι ο Τσιτσάνης έγραψε τα περισσότερα από τα 101 προπολεμικά τραγούδια του στη Θεσσαλονίκη, τα οποία κατέβαινε και ηχογραφούσε στην Αθήνα, με άδειες που έπαιρνε και τις οποίες συχνά παραβίαζε, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να καταλήγει στο πειθαρχείο. Λέγεται ότι στο πειθαρχείο, λόγω παραβίασης μιας τέτοιας άδειας, έγραψε την ασύγκριτη “Αρχόντισσα” το 1938. Μεγάλες επιτυχίες που συνέθεσε στη Θεσσαλονίκη είναι: “Ο Σαρκαφλιάς” (1939), “Μεσ’ στην πολλή σκοτούρα μου” (1939), “Ματσαράγκα” (1940), “Σε ζηλεύω σε πονώ” (1940) κ. ά.

Το 1938 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και ο 29χρονος, τότε, Γιώργος Μητσάκης, προερχόμενος από τον Βόλο. Την κοπάνησε από την οικογένειά του που είχε εγκατασταθεί εκεί, εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1935. Στη Θεσσαλονίκη, μάλιστα, άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι. Εκεί συνάντησε τον Βαμβακάρη, τον Μπάτη, τον Τσιτσάνη και άλλους. Μάλιστα, ο Τσιτσάνης τον βοήθησε να βρει την πρώτη του δουλειά ως μπουζουξής, στο “Ουζερί του Κόλλια” στην οδό Αγίου Δημητρίου. Την επόμενη χρονιά, το 1939, ο Μητσάκης κατέβηκε στην Αθήνα και το 1941 συνέθεσε “Το κομπολογάκι”.

Στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Τσιτσάνης ήταν εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Έμενε στη Διαγώνιο, οδός Νικηφόρου Φωκά 21. Το 1942 άνοιξε απέναντι από το σπίτι του, στη Νικηφόρου Φωκά 22, το “Ουζερί Τσιτσάνης”, ένα μικρό μαγαζάκι (έγινε και ταινία το 2015) – υπάρχει ακόμα ο χώρος. Εκτός από τις εμφανίσεις του, ο Τσιτσάνης, συνέθετε συνεχώς. Το εργοστάσιο παραγωγής δίσκων στην Αθήνα, το είχαν κλείσει οι Γερμανοί και δεν ηχογραφούσε.

Έτσι, την περίοδο αυτή, φτάνει στο απόγειο της δημιουργίας του, συνθέτοντας 31 μοναδικά τραγούδια και τουλάχιστον τα μισά από αυτά, θεωρούνται αριστουργήματα, όπως: “Αραπίνες”, “Αχάριστη”, “Συννεφιασμένη Κυριακή”, “Η ντερμπεντέρισσα”, “Για τα μάτια π’ αγαπώ” κ.ά., τα οποία δισκογραφήθηκαν μετά το 1946, που ξανάνοιξε το εργοστάσιο δίσκων. Η Θεσσαλονίκη, φαίνεται ότι ενέπνεε τον Τσιτσάνη γενικότερα, αλλά και ειδικότερα, αφού ανάμεσα στα 31 αυτά τραγούδια είναι κάποια που αναφέρονται ειδικά στην πόλη και τις συνοικίες της, όπως το ανεπανάληπτο θεϊκό “Χατζή Μπαξές” (“Μπαξέ Τσιφλίκι”), “Το πρωί με τη δροσούλα”, και “Η λιτανεία του μάγκα”.

Τα κατοχικά του Τσιτσάνη

Για τη Θεσσαλονίκη, ο Τσιτσάνης, έχει δηλώσει: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο αγαπώ την Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτή την πόλη, ετοίμασα στην Κατοχή ολόκληρο έργο, ένα έργο που είχε μέσα του τον καλύτερο μουσικό μου κόσμο». Γι’ αυτό, ελέω και μόνο Τσιτσάνη, μιλάμε τώρα για “Ρεμπέτικη σχολή της Θεσσαλονίκης”. Τα 31 κατοχικά του Τσιτσάνη θα τα βρείτε καταγραμμένα και σχολιασμένα με το νι και με το σίγμα, στο βιβλίο του Ντίνου Χριστιανόπουλου “Τα Τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη που Γράφτηκαν στη Θεσσαλονίκη επί Γερμανικής Κατοχής” (Εκδόσεις “Μπιλιέτο”, 2001).

Την ίδια περίοδο, το 1943, ο Τσιτσάνης παντρεύτηκε τη Ζωή Σαμαρά με κουμπάρο τον στενό του φίλο και προστάτη του, τον Νίκο Μουσχουντή, ο οποίος την επόμενη χρονιά του βάφτισε το πρώτο παιδί, τη Βικτωρία. Το καλοκαίρι του 1943, ο Τσιτσάνης δούλευε στο κέντρο “Φωλιά” με τραγουδιστή τον 24χρονο, τότε, Πρόδρομο Τσαουσάκη, ο οποίος τον εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Στη συνέχεια έγινε ο βασικός ερμηνευτής των τραγουδιών του Τσιτσάνη σε δίσκους, αντικαθιστώντας τον Στράτο Παγιουμτζή, ο οποίος κυριαρχούσε τη δεκαετία του 1930.

Την άνοιξη του 1944, ο Τσιτσάνης “προσκαλέστηκε” στο ΕΑΜ της Επανομής, προκειμένου να γίνει μέλος. Δεν έγινε, αλλά έγραψε δύο τραγούδια για το ΕΑΜ. Για το περιστατικό αυτό, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος υποστηρίζει (στο ως άνω βιβλίο του σελ. 99) ότι το ΕΑΜ της Επανομής απήγαγε τον Τσιτσάνη και ότι με το μαχαίρι στο λαιμό, κυριολεκτικά, τον ανάγκασε να γράψει δύο “ΕΑΜικούς” ύμνους, τους οποίους ουδέποτε έπαιξε ολόκληρους και που αργότερα τους εξαφάνισε εντελώς. Ο Τσιτσάνης εγκατέλειψε οριστικά τη Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 1946 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Αλλά δεν την ξέχασε ποτέ και σποραδικά συνέθετε τραγούδια γι’ αυτήν.

Έτσι έγραψε και δισκογράφησε τα εξής: “Κατερίνα Θεσσαλονικιά” (1947), “Όμορφη Θεσσαλονίκη” (1950), “Για μια γυναίκα χάθηκα” (1951)… Εδώ πρέπει να συμπεριλάβουμε και το χασάπικό του “Για τα μάτια π’ αγαπώ” (1949), αφού το τελευταίο στιχάκι «…εσύ στο χώμα κι εγώ στη φυλακή» είναι το προϊόν της σκληρής λογοκρισίας της εποχής, μια και το αρχικό έλεγε «…εσύ στο χώμα κι εγώ μεσ’ στο Γεντί».

Όλοι έτρεχαν στη Θεσσαλονίκη…

Η Θεσσαλονίκη, μετά το 1936, πέρασε και σε τραγούδια άλλων δημιουργών. Έχουμε, λοιπόν: “Η φωνή του αργιλέ” (Β. Παπάζογλου), “Η Θεσσαλονικιά” (Γ. Παπαϊωάννου) 1937, “Όμορφη Σαλονικιά” (Δ. Γκόγκου), 1938, “Με μια τσαχπίνα μπλέχτηκα” (Κ. Ρούκουνα) 1947, “Στα κάστρα του Γεντί Κουλέ”, (Σ. Χρυσίνη) 1952, “Γεντί Κουλέ”, (Γ. Μητσάκη) 1956, “Θεσσαλονίκη μου”, (Μ. Χιώτη – Χρ. Κολοκοτρώνη) 1956, “Θεσσαλονικιά” (Γ. Μητσάκη) 1958, “Κελί μου κατασκότεινο” (επισήμως Σ. Καζαντζίδη) 1959, “Μάγισσα Θεσσαλονίκη”, (Π. Γαβαλά) 1959 κ.ά. Η “Ωραία Θεσσαλονικιά” του Μιχάλη Γενίτσαρη γράφτηκε αρχές του 1950, σύμφωνα με δήλωση του ίδιου. Να συμπληρώσω ότι το “Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι” (Α. Καλδάρα) 1947, δεν άρχιζε με αυτή τη φράση, αλλά «Νύχτωσε και στο Γεντί, το σκοτάδι είναι βαθύ…». Υπ’ όψη, ότι ο Καλδάρας πέρασε στη Θεσσαλονίκη το μεγαλύτερο μέρος της Κατοχής.

Γενικότερα, οι περισσότερες αναφορές στα ρεμπέτικα της Θεσσαλονίκης γίνονται στην ίδια την πόλη, στις συνοικίες της, στα περίχωρά της, στο κολαστήριο του Γεντί Κουλέ και στις μορφονιές της (για άσχημη δεν έχει γραφτεί τίποτα καρντάσια…). Η αλήθεια είναι ότι τα τραγούδια που γράφτηκαν για τη Θεσσαλονίκη και που πέρασαν στις 45 στροφές μετά το 1960, έχουν έναν μάλλον “τουριστικό” υμνητικό χαρακτήρα, χωρίς να λένε κάτι ξεχωριστό και ουσιαστικό για την πόλη ή τους ανθρώπους της. Να τονιστεί, όμως, ότι κάποια από αυτά είχαν ελκυστικές λαϊκές μελωδίες: “Αναστενάζει ο Γεντί Κουλές” (Στ. Κοτομάτη – Α. Τολμίδη) 1961, “Θεσσαλονίκη” (Σπ. Καλφόπουλου) 1963, “Ο Πράσινος Μύλος” (Μπ. Μπακάλη) 1966, “Θεσσαλονίκη με τα καλά παιδιά σου” (Στ. Καζαντζίδη – Γ. Καραθανάση) 1966, “Θεσσαλονίκη” (Γ. Ζαμπέτα – Η. Ηλιόπουλου) 1967 και κάποια άλλα… μεταρεμπέτικα – κατά τον “Λακάν”. Οψόμεθα, μετ’ ου πολύ!

Στο μεταξύ για να μη δείξει αδυναμία, σε απάντηση του ξανακλεισίματος των Στενών, ο Τραμπ ξεκίνησε ναυτικό αποκλεισμό τον οποίο δήλωσε ότι συνεχίζει και μετά το άνοιγμα των Στενών από το Ιράν που είναι προφανέστατα δεύτερη παραβίαση της συμφωνίας εκεχειρίας. Ακόμη χειρότερα οι Αμερικανοί απειλούν ότι θα ελέγχουν ιρανικά πλοία ανά την υδρόγειο. Και επειδή οι Φρουροί της Επανάστασης δεν “παίζουν” (ούτε είναι σαν τον Μόντι της Ινδίας) ξαναέκλεισαν τα Στενά. Μέχρι ο Τραμπ να χωνέψει ότι όσο συνεχίζει να “παίζει” πάνω στην αποτυχία του ανόητου πολέμου που ξεκίνησε, τόσο λιγότερο αλώβητος θα βγει από αυτή.

Το θέατρο σκιών Τραμπ με τα πυρηνικά

Από τη συμφωνία εκεχειρίας μέχρι σήμερα όλες οι δηλώσεις Τραμπ και Βανς σχετικά με το διακύβευμα της ειρήνευσης αφορούν τα πυρηνικά. Όμως αυτά που κυρίως ενδιαφέρουν τους Ιρανούς και πιέζονται να αποδεχτούν οι Αμερικανοί, και αυτά που τελικά συζητoύνται είναι άλλα. Αν το κύριο ζήτημα για τις ΗΠΑ ήταν τα πυρηνικά, τη συμφωνία την είχαν ήδη στα χέρια τους στη Γενεύη, πριν ξεκινήσουν τον πόλεμο, και οι σχετικές δηλώσεις του υπουργείου Εξωτερικών του Ομάν δεν έχουν διαψευστεί. Ο πόλεμος ξεκίνησε, όπως όλοι γνωρίζουμε, με άσχετους προς τα πυρηνικά στόχους, που αφορούσαν κατά σειρά σπουδαιότητας την αλλαγή καθεστώτος ή κατάρρευση του Ιράν, το μετασχηματισμό της Μέσης Ανατολής, την απομείωση των δυνατοτήτων του Ιράν….

Η επικοινωνιακή μονοπώληση γύρω από τα πυρηνικά οφείλεται στο ότι είναι το μόνο πεδίο στο οποίο ο Τραμπ θα μπορέσει ίσως να ισχυριστεί ότι νίκησε. Γιατί όλα τα άλλα θα αφήσουν πικρή γεύση. Πρόκειται δηλαδή για θέατρο σκιών. Συγκεκριμένα, και τώρα και στη Γενεύη η συμφωνία για μεν τον Τραμπ πρέπει να ΦΑΙΝΕΤΑΙ χειρότερη από τη JCPOA για το Ιράν, για δε τους Ιρανούς πρέπει να ΕΙΝΑΙ καλύτερη για το Ιράν από τη JCPOA.

Γίνεται αυτό; Γίνεται! Γιατί τα κρίσιμα σημεία είναι διαφορετικά για τους μεν και τους δε. Για τον Τραμπ το φαίνεσθαι αφορά τους περιορισμούς στο πυρηνικό πρόγραμμα, για τους Ιρανούς αυτό που τους καίει είναι ένα αξιόπιστο χρονοδιάγραμμα άρσης των δευτερογενών και πρωτογενών (δεν θα αίρονταν με τη JCPOA) κυρώσεων, αμερικανικών και άλλων. Συνεπώς, λύση εδώ βρίσκεται και πρακτικά είχε σχεδόν βρεθεί ήδη στη Γενεύη.

Όπως είπε κάποιος, οι Αμερικανοί θα έχουν καταφέρει να αλλάξουν τους Ταλιμπάν με τους Ταλιμπάν, τον Χαμενεΐ με τον Χαμενεΐ και την JCPOA με την JCPOA.

Τι θέλουν ΗΠΑ, Ιράν, Ισραήλ, Κίνα

Τέσσερις θα είναι οι βασικότεροι παίκτες των από δω και πέρα εξελίξεων: ΗΠΑ, Ιράν, Ισραήλ και Κίνα. Η Ρωσία έχει ρόλο σχεδόν αουτσάιντερ, συγκριτικά με Κίνα και όχι ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση. Ρόλο παίζουν επίσης οι Χούθι (μπαλαντέρ) και το Πακιστάν. Ο μεσολαβητικός ρόλος του τελευταίου ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ιράν διαμεσολαβεί κατά πρώτο λόγο την Κίνα και λιγότερο τη Σαουδική Αραβία, και δεν αρέσει σε Ινδία και Ισραήλ. Άλλες χώρες του Κόλπου, αν και μέρος της σύγκρουσης, ελάχιστο ρόλο διαδραματίζουν, και η υπόλοιπη Δύση σχεδόν κανένα.

Οι ΗΠΑ βασικά θέλουν να απεμπλακούν με ή χωρίς συμφωνία. Για να γίνει αυτό πρέπει να ανοίξουν τα Στενά. Για να ανοίξουν τα Στενά πρέπει να ικανοποιηθούν κάπως ορισμένα από τα αιτήματα των Ιρανών. Θεωρητικά οι Ιρανοί μπορούν να ανοίξουν τα Στενά εισπράττοντας διόδια, χωρίς να έχει υπάρξει συμφωνία. Θα ήταν λάθος τους με βάση το πλεονέκτημα των κλεισμένων Στενών ως μοχλό πίεσης στις ΗΠΑ. Παρέχοντας στην Ουάσιγκτον μια δίοδο διαφυγής με τα πυρηνικά, μπορούν να αποσπάσουν με συμφωνία όσα τους αναλογούν από την ατυχή για τις ΗΠΑ έκβαση του πολέμου.

Συνεπώς, το Ιράν στην παρούσα φάση έχει λόγους να επιθυμεί μια συμφωνία περισσότερο από τις ΗΠΑ. Η εκεχειρία έδωσε στον Τραμπ τη θεωρητική δυνατότητα να αποχωρήσει από τον πόλεμο άνευ συμφωνίας και από αυτήν την άποψη φέρνει σε χειρότερη θέση τους Ιρανούς, αν δεν αξιοποιήσουν ξανά το κλείσιμο των Στενών. Η Ουάσινγκτον εφόσον άνοιγαν τα Στενά μπορούσαν να αποσυρθούν από τον πόλεμο, ίσως μετά από έναν τελευταίο γύρο βομβαρδισμών ή άλλης κλιμάκωσης. Μόνο τα Στενά είναι αυτά που θα τους εξανάγκαζαν σε κάτι άλλο. Ο ναυτικός αποκλεισμός κόντρα στον αποκλεισμό των Ιρανών, εκτός των άλλων, είναι πολύ αδύναμος μπροστά στο κλείσιμο των Στενών, γιατί οι χρόνοι που το κλείσιμο θα γίνει ανυπόφορο για την παγκόσμια οικονομία και άρα τον Τραμπ είναι πολύ πιο κοντά από τους χρόνους που ο αμερικανικός αποκλεισμός θα αρχίσει να πιέζει τους Ιρανούς.

Το Ισραήλ δεν θέλει οποιαδήποτε συμφωνία. Και ειδικά δεν θέλει μια συμφωνία που θα αίρει τις κυρώσεις και θα δίνει ανάσες στην ιρανική οικονομία, ή και θα στερεί από το Ισραήλ το ελεύθερο να πλήττει το Ιράν κατά το δοκούν από το 2024 και μετά, όπως το έκανε για χρόνια σε Συρία και Λίβανο. Η επιβολή εκεχειρίας στο Λίβανο από Τραμπ και η άκομψη ανάρτησή του «Το Ισραήλ δεν θα βομβαρδίζει άλλο το Λίβανο. Του το απαγορεύουν οι ΗΠΑ. Φτάνει πιά!!!» μπορεί να σόκαρε τους Ισραηλινούς και να δημιουργεί εσωτερικό πρόβλημα σε Νετανιάχου, αλλά έχει τόση αξία όσο και άλλες δηλώσεις Τραμπ. Δέκα μέρες εκεχειρία είναι άλλωστε…

Η Κίνα έχει ήδη κερδίσει μακροπρόθεσμα το μεγαλύτερο μέρος από όσα θα κέρδιζε από το λάθος των ΗΠΑ με τον πόλεμο στο Ιράν. Συνεπώς δεν έχει λόγους να επιθυμεί μια παράταση, ή κλιμάκωση της κρίσης. Το αντίθετο. Αυτό που απομένει είναι η διαχείριση κινδύνων. Ο μεγαλύτερος είναι οι δυνατές επιπλοκές σε άλλα Στενά, κυρίως στα Στενά της Μαλάκκας, ή μια ευρύτερη επιθετική πολιτική των ΗΠΑ στην παγκόσμια εμπορική ναυσιπλοΐα. Υπάρχουν ήδη τα προηγούμενα με τη Διώρυγα του Παναμά και με τις οχλήσεις του ρωσικού εμπορικού στόλου. Η Κίνα δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη το εναλλακτικό δίκτυο οδεύσεων του BRI στην Ευρασία, χερσαίων και με λιμάνια δυτικά της Ινδίας, ούτε διαθέτει τέτοιο στόλο και δίκτυο βάσεων για προβολή ισχύος μακριά από την Κίνα.

Ένας δεύτερος κίνδυνος είναι να καταλήξουν Τραμπ και Γκαλιμπάφ με ρουφηχτά φιλιά, κάτι όπως με τη Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα, με άρση των πρωτογενών αμερικανικών κυρώσεων, εμπόριο και επενδύσεις από ΗΠΑ και συνεκμετάλλευση των Στενών. Δεν θα πάνε σε αυτήν την περίπτωση κουβά μόνο τα περί πετρογουάν, αλλά μειώνεται η εξάρτηση του Ιράν από Κίνα. Φαντάζει απίθανο, αλλά δεν είναι μακριά από τη λογική Τραμπ, όπως και των λεγόμενων μετριοπαθών του Ιράν. Το εβραϊκό λόμπι δεν θα το επιτρέψε, όπως και οι Φρουροί. Πάντως η σχετική διάθεση στο Ιράν από μια πτέρυγα υπήρχε τις προηγούμενες δεκαετίες και ήταν αποκλειστικά ο μαξιμαλισμός των ΗΠΑ που έφερε τα πράγματα εδώ που τα έφερε.

Μερικές σκόρπιες παρατηρήσεις

-Κατσάδα μέσω τουιτ έφαγαν Αραγτσί και Γκαλιμπάφ από τους Φρουρούς της Επανάστασης για την ήπια στάση στο ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ και το άνευ όρων άνοιγμα των Στενών. Και τα ξανάκλεισαν. Δίκιο είχαν. Διαφωνία είχε υπάρξει και για τη συμφωνία εκεχειρίας. Δεν γνωρίζουμε για τί ακριβώς. Αν ήταν για να μην υπάρξει καμιά εκεχειρία είχαν άδικο. Αν ήταν για περισσότερο αυστηρούς όρους εκεχειρίας, ώστε οι ανάξιοι κάθε εμπιστοσύνης Αμερικανοί να μην τολμήσουν όσα πράγματι έκαναν (άφησαν το Ισραήλ για μέρες να βομβαρδίζει στο Λίβανο και ξεκίνησαν νατοϊκό αποκλεισμό), δίκιο πάλι είχαν.

– Το ξανακλείσιμο των Στενών είναι περισσότερο τακτική κίνηση επίδειξης ορίων και του ποιος έχει το πάνω χέρι, παρά στρατηγική κλιμάκωσης. Ακόμη και αν ήταν για εσωτερική κατανάλωση, δεν μπορεί παρά να κάνει περήφανο κάθε πατριώτη Ιρανό, όποια και αν είναι η πολιτική του στάση για το καθεστώς. Μόνο από αυτό είναι βέβαιο ότι οι Φρουροί κέρδισαν κάμποσες μονάδες κύρους. Εσωτερικά και διεθνώς. Δεν είναι ας πούμε όπως το “κόκκινη γραμμή μας τα έξι ναυτικά μίλια” που σε κάνει να ντρέπεσαι…

– Ξαφνικά το πρόβλημα έγινε μόνο η ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ άνευ διοδίων. Δεν είναι ο πόλεμος κατά του Ιράν, τα εγκλήματα πολέμου κατά Ιράν και Λιβάνου, ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ που αποτελεί παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας, παραβίαση της εκεχειρίας και πράξη πολέμου. Ούτε ο μερικός αποκλεισμός Βενεζουέλας και Κούβας, ούτε οι κρατικές πειρατικές ενέργειες σε ρωσικά πλοία, ούτε, ούτε… Ο κοσμοπολίτικος ραγιαδισμός δεν έχει όρια.

– Το κλείσιμο των Στενών ή τα διόδια παραβιάζουν την UNCLOS, την οποία όμως οι Ιρανοί δεν έχουν επικυρώσει. Επειδή είναι βέβαιο ότι γίνονται αναγωγές στο γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει την UNCLOS, να διευκρινίσουμε προληπτικά ότι αυτό δεν της επιτρέπει στο ελάχιστο να αποτρέπει την άσκηση δικαιωμάτων της Ελλάδας σε διεθνή ύδατα που απορρέουν από την UNCLOS, όπως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων. Η περίπτωση του τμήματος των Στενών του Ορμούζ που είναι πάνω σε ιρανικά χωρικά ύδατα, εφόσον δεν έχουν αποδεχτεί την UNCLOS οι Ιρανοί, είναι διαφορετική περίπτωση. Ελπίζουμε να είναι αντιληπτό. Αν θέλει κανείς οπωσδήποτε κάποια αναγωγή, είναι ότι οι ΗΠΑ που επίσης δεν την έχουν επικυρώσει αναφέρονται επανειλημμένα στην UNCLOS για τον Περσικό και για όλες τις θάλασσες του κόσμου. Για όλες εκτός από το Αιγαίο. Ούτε μια φορά…

– Στο Πακιστάν επικρατεί με μικρά διαλείμματα στρατιωτικό καθεστώς από τον καιρό της ανεξαρτησίας, και όχι τύπου Νάσερ, Καντάφι ή Τσάβες. Μοιάζει με τη σημερινή μετα-Νάσερ Αίγυπτο, ή την Τουρκία μέχρι τις αρχές του αιώνα. Αλλά όταν λες “στρατηγοί” δεν γεμίζει το στόμα σου, όπως όταν λες “μουλάδες”. Δεν μιλάμε για τους βασιλείς και εμίρηδες του Κόλπου.

– Μερτζ: «Το μήνυμά μας στο Ιράν είναι ότι πρέπει να τερματίσει το πυρηνικό του πρόγραμμα(!) και πρέπει να σταματήσει να επιτίθεται στο Ισραήλ(!!)». Συμπέρασμα: Παρ’ όλο το φτύσιμο διαρκείας Τραμπ στην Ευρώπη (τι άλλο να κάνει ο άνθρωπος;) δεν υπάρχει σωτηρία…

Ειδικότερα, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, το τροχαίο σημειώθηκε λίγο πριν τις 6 το απόγευμα στη συμβολή της οδού Λιοσίων, στο ρεύμα προς το κέντρο της Αθήνας, όταν μηχανή στην οποία επέβαιναν δύο άτομα παρέσυρε την ανήλικη την ώρα που εκείνη επιχειρούσε να διασχίσει το οδόστρωμα. Μετά τη σύγκρουση ο οδηγός και ο συνεπιβάτης της μηχανής, οι οποίοι έπεσαν στο οδόστρωμα, δεν βοήθησαν την 16χρονη, αλλά επιβιβάστηκαν ξανά στο όχημά τους και εγκατέλειψαν το σημείο.

Η 16χρονη διακομίσθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο ΚΑΤ.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) σε ανακοίνωση της στην εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων Telegram αναφέρει ότι η μαζική ένοπλη επίθεση και η ομηρία ανθρώπων που έλαβαν χώρα σε συνοικία της πρωτεύουσας διερευνάται ως «τρομοκρατική ενέργεια».

Μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι είχε πάρει ομήρους και άνοιξε πυρ ή κατά φύλακα του σουπερμάρκετ ή κατά αστυνομικών. Αν και πήγε διαπραγματευτής, παραμένει άγνωστο -σε εμάς- το κίνητρο του μεσήλικα, αν υπηρετούσε στο στρατό και είχε όπλο από τη μονάδα του, αν είχε συγγενείς στο μέτωπο ή αν είχε ψυχιατρικά ζητήματα.

«Μέχρι στιγμής, έχουν επιβεβαιωθεί οι θάνατοι πέντε ανθρώπων», δήλωσε ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μέσω ανάρτησης του στο X, προσθέτοντας ότι «10 άνθρωποι νοσηλεύονται» και ότι «τέσσερις όμηροι έχουν διασωθεί». Νωρίτερα ο υπουργός Εσωτερικών Ιχόρ Κλιμένκο, ανακοίνωσε ότι ο ένοπλος που είχε οχυρωθεί σε σουπερμάρκετ σε περιοχή του Κιέβου σκοτώθηκε κατά την σύλληψη του.

«Ο ένοπλος σκοτώθηκε κατά τη σύλληψή του στο Κίεβο» στο σουπερμάρκετ όπου είχε οχυρωθεί, δήλωσε ο υπουργός μέσω ανάρτησης του στην εφαρμογή Telegram, προσθέτοντας ότι ο άνδρας «είχε πάρει ομήρους και πυροβολούσε κατά της αστυνομίας» κατά τη σύλληψή του.

Παράλληλα, οι αρχές υπενθυμίζουν πρόσφατο περιστατικό στην Οδησσό, όπου άνδρας άνοιξε πυρ εναντίον περαστικών, έχοντας στην κατοχή του αντικείμενα που έμοιαζαν με χειροβομβίδα και όπλο. Στην περίπτωση εκείνη δεν υπήρξαν τραυματισμοί.

«Με τη σημερινή του ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Γεωργιάδης αφήνει πολλά ερωτηματικά για την ύπαρξη του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα», υπογραμμίζει, σχολιάζοντας:

«Την απίστευτη θέση αυτή, μάλιστα, τη στηρίζει στο απίθανο επιχείρημα ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υποστηρίζεται από τους κατά τη γνώμη του “αντιευρωπαϊστές” που ψήφισαν Τσίπρα για να βγει η χώρα από την Ευρωζώνη… Το ότι η χώρα, βέβαια, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βγήκε από τα μνημόνια, στα οποία την είχαν οδηγήσει η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, κι όχι από την Ευρωζώνη, αποτελεί μια άβολη πραγματικότητα για τον άριστο στην προπαγάνδα κ. Γεωργιάδη».

«Με άλλα λόγια, αφού στον Αδ. Γεωργιάδη δεν αρέσουν οι δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, προτείνει όχι απλώς να μπουν στο συρτάρι, όπως έγινε τον Ιούλιο του 2025 με τις αθλιότητες των μαζικών επιστολικών ψήφων που διέπραξε η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, αλλά επερωτά τη συμμετοχή της χώρας στον θεσμό. Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι εναντίον μας», τονίζει και καταλήγει:

«Η ευθύνη, εντέλει, ανήκει στον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν υιοθετεί τις απόψεις αυτές, οφείλει να τοποθετηθεί δημόσια. Αν όχι, οφείλει να τις καταδικάσει και να απομακρύνει τον κ. Γεωργιάδη και από αντιπρόεδρο της ΝΔ και από το Υπουργικό Συμβούλιο».

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Η συμφωνία, η οποία λήγει τον Ιούλιο, προβλέπει την παράδοση 9,6 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου ετησίως, ωστόσο οι πραγματικές ροές συχνά υπολείπονταν αυτής της ποσότητας.
Η Τουρκία εισήγαγε 7,6 δισ. κυβικά μέτρα από το Ιράν πέρυσι, ποσότητα που αντιστοιχεί στο 13% των συνολικών εισαγωγών φυσικού αερίου της χώρας.

Σύμφωνα με στοιχεία της ρυθμιστικής αρχής, ο αγωγός έφτασε τελευταία φορά τον συμβατικό όγκο το 2022. «Σύμφωνα με τις προβλέψεις μας, ενδέχεται να χρειαστούμε αυτόν τον αγωγό ή τη ροή φυσικού αερίου από το Ιράν για την ασφάλεια εφοδιασμού της Τουρκίας. Αυτή τη στιγμή δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις. Νομίζω ότι είναι απασχολημένοι με πολλά άλλα ζητήματα. Ωστόσο, ενδέχεται να καθίσουμε και να συζητήσουμε μια πιθανή παράταση», δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ στο διπλωματικού φόρουμ στην Αττάλεια. «Δεν έχουμε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις υπό τις παρούσες συνθήκες στην περιοχή», πρόσθεσε, αναφερόμενος στον πόλεμο στο Ιράν.

Ο Μπαϊρακτάρ δήλωσε επίσης ότι η Τουρκία επιδιώκει να διαφοροποιήσει τις προμήθειες φυσικού αερίου, μεταξύ άλλων μέσω υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από τη Ρωσία.

Τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν αυτόν τον μήνα ότι η Άγκυρα χορήγησε μακροπρόθεσμη άδεια εισαγωγής LNG από τη Ρωσία στον διαχειριστή αγωγών BOTAS. Τα αρχεία της ρυθμιστικής αρχής δείχνουν ότι στη BOTAS χορηγήθηκε άδεια εισαγωγής διάρκειας 10 ετών, κάτι που μέχρι σήμερα έχει δοθεί μόνο σε χώρες με τις οποίες η Τουρκία διατηρεί μακροπρόθεσμα συμβόλαια LNG, όπως η Αλγερία και το Ομάν.

Ερωτηθείς σχετικά με εισαγωγές LNG, ο Μπαϊρακτάρ δήλωσε ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη ξεκινήσει εισαγωγές LNG από τη Ρωσία.
Η Τουρκία εισάγει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω των αγωγών BlueStream και TurkStream, οι οποίοι μαζί αντιπροσωπεύουν περίπου το 35% του συνολικού ενεργειακού μείγματος φυσικού αερίου της χώρας.