Αρχικά δεν ήταν σαφές εάν στο Σύμφωνο θα περιλαμβανόταν όρος ότι η επίθεση εναντίον ενός μέρους θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων. «Η συμφωνία έχει ως στόχο την ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής κατά κάθε επιθετικής ενέργειας και ορίζει ότι κάθε στρατιωτική επίθεση κατά μίας από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση κατά όλων», αναφέρεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν, που αναφέρεται και στην ανακοίνωση του ΥΠΕΞ της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας

Η αναφορά αυτή συνιστά ποιοτική αναβάθμιση. Δεν ήταν εύκολο να συμπεριληφθεί τέτοιος όρος, ιδίως λόγω της γεωγραφικής έκτασης του Συμφώνου και των δυνητικών αντιπάλων των συμμετεχόντων σε αυτό! Για παράδειγμα, γιατί το Ριάντ να μην επιθυμεί να αποφύγει υποχρέωση εμπλοκής σε πιθανό πόλεμο Τουρκίας-Ισραήλ; Παρόμοιοι υπολογισμοί ισχύουν για τα δυνητικά μέτωπα Ινδίας-Πακιστάν και Ελλάδα-Τουρκία!

Η ρήτρα συλλογικής άμυνας και τα δύσκολα διλήμματα

Με την έμπρακτη στήριξη της σαουδαραβικής ασφάλειας από τα ελληνικά Patriot, πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μια τέτοια εξέλιξη η ελληνική διπλωματία; Ωστόσο, τα πρώτα στοιχεία αναφέρουν ότι τελικά η ρήτρα συμπεριλαμβάνεται. Αυτό που έχει όμως κομβική σημασία, είναι ο εντοπισμός ως γενεσιουργού αιτίας όλων αυτών των εξελίξεων τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023. Την εισβολή δυνάμεων της Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ και τη σφαγή που επακολούθησε.

Η σφοδρή απάντηση του εβραϊκού κράτους, αρχικά απέναντι στη Χαμάς, φθάνοντας σταδιακά να στοχοποιήσει το ίδιο το Ιράν και τους υπόλοιπους, πέραν της Χαμάς «βραχίονες» της στρατηγικής του στη Μέση Ανατολή (τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο και τους Χούθι στην Υεμένη). Έχει περάσει σχεδόν μια τριετία από την έναρξη αυτού του συνεχιζόμενου πολέμου που ενέπλεξε τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή. Αρχικά ήταν προς όφελος της Ρωσίας λόγω της υποχρεωτικής μετατόπισης της προσοχής των Αμερικανών από την Ουκρανία.

Αυτή δεν είναι άλλη από τη συνειδητοποίηση ότι ο ρόλος των «μη κρατικών δρώντων» (non-state actors), κυρίως όμως οι οργανώσεις Χεζμπολάχ και Χαμάς, που έπαιζαν κομβικό ρόλο στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή επί μισό περίπου αιώνα, έχει φθάσει στα όριά του. Πλέον, γεννά εξελίξεις που ξεφεύγουν από τον έλεγχο των παραδοσιακών κρατικών πατρώνων τους και οι συνέπειες μπορεί να είναι καταλυτικές, σε μη επιθυμητές κατευθύνσεις.

Οι εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις χρηματοδοτούνταν κυρίως από τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου, επειδή αξιοποιούνταν επί δεκαετίες ως βαλβίδα εκτόνωσης εσωτερικών προβλημάτων. Μετατόπιζαν την προσοχή των αραβικών κοινωνιών στον παραδοσιακό, βολικό εχθρό: Το Ισραήλ. Η παρόξυνση όμως της διένεξης Σιιτών-Σουνιτών στη Μέση Ανατολή άλλαξε σταδιακά τους υπολογισμούς.

Η Χεζμπολάχ και η Χαμάς τελικά ενισχύθηκαν παρά τα σφοδρά ισραηλινά στρατιωτικά πλήγματα. Η δε Τεχεράνη, αντιγράφοντας το υπόδειγμα, «εμφάνισε» τους Χούθι στην Υεμένη πέραν της υποστήριξης της Χεζμπολάχ, με αποτέλεσμα να πραγματοποιεί προβολή ισχύος σε κάθε κρίσιμο γεωστρατηγικά σημείο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το παίγνιο γινόταν ολοένα και πιο περίπλοκο…

Είναι κοινός τόπος ότι η επιχείρηση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023 είχε ως πραγματικό στόχο να προκαλέσει σύρραξη, η οποία θα βραχυκύκλωνε την επικείμενη επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ με τη συμπερίληψη της Σαουδικής Αραβίας, καθώς εύλογα θεωρήθηκε ότι το Παλαιστινιακό θα ήταν το μεγάλο θύμα. Υπενθυμίζεται, ότι στην αρχική τους μορφή (15 Σεπτεμβρίου 2020), οι Συμφωνίες προέβλεπαν την υπογραφή ανάμεσα στο Ισραήλ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, για να ακολουθήσουν λίγο αργότερα το Σουδάν και το Μαρόκο.

Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία: Ένα νέο γεωπολιτικό παζλ

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή εξέλιξη. Θα μπορούσε το τριμερές αμυντικό σύμφωνο να μοιάζει με ένα υβρίδιο «ισλαμικού ΝΑΤΟ». Το σαουδαραβικό πορτοφόλι συνδυασμένο με τις τουρκικές επιδόσεις στην αμυντική βιομηχανία και με το πακιστανικό πυρηνικό οπλοστάσιο! Game-changing εξέλιξη που θα επηρεάσει περιοχές πέραν της Μέσης Ανατολής!

Ακριβώς, το ανωτέρω υπόδειγμα θυμίζει την προ ετών πρόταση του υπογράφοντος για συνδυασμό του «πορτοφολιού» των Εμιράτων με τις αμυντικές ανάγκες της Ινδίας και την ιδιότητα της Ελλάδας ως χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Η στρατηγική εταιρική σχέση Ινδίας-Ισραήλ και η αντίστοιχη Εμιράτων-Ισραήλ έχει θέσει μια νέα διάσταση. Κάπου εκεί έρχεται άλλη μια διάσταση που αφορά τους εμπορικούς-γεωοικονομικούς διαδρόμους που σχεδιάζονται! Πώς δηλαδή θα επηρεάσει τους ανταγωνιστικούς στρατηγικούς οραματισμούς ανάμεσα στον IMEC (India-Middle East-Europe Economic Corridor) από τη μία και τον τουρκικό οραματισμό από την άλλη;

Τον IMEC στηρίζουν ΗΠΑ, ΕΕ, Ινδία και Σαουδική Αραβία (σ.σ. διά θαλάσσης στην αραβική χερσόνησο και μέσω σιδηροδρόμου και Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας και Ισραήλ, να μεταφέρεται σε λιμάνια όπως ο Πειραιάς!) Η Άγκυρα επιθυμεί να συνδέσει τον Κόλπο μέσω λιμένα του Ιράκ και μέσω οδικού δικτύου και σιδηροδρόμου μεταφορά στην Τουρκία, καθ’ οδόν για τις ευρωπαϊκές αγορές!

Με τη συμμετοχή της στο τριμερές αμυντικό Σύμφωνο, η Τουρκία προφανώς θα επιχειρήσει να σερβίρει τη συμμετοχή της με πολιτικά ορθό τρόπο. Δηλαδή, ως προσπάθεια γεφύρωσης του νέου Συμφώνου με την ευρύτερη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, ενισχύοντας τη σημασία και το ρόλο της. Επειδή όμως είναι πολλές οι γκρίζες ζώνες και από τις υπογραφές και τις προθέσεις μέχρι την πράξη υπάρχει δρόμος πολύς να διανυθεί, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Είναι μια ακόμα τακτική τουρκική κίνηση στον μεγάλο γεωπολιτικό καμβά.

Η ελληνική διπλωματία οφείλει να παρακολουθήσει στενά τις εξελίξεις και να αξιολογήσει τις πραγματικές και δυνητικές επιπτώσεις στην ελληνική ασφάλεια, προβαίνοντας στις δικές της κινήσεις. Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές! Υπενθυμίζουμε την «Αραβική Άνοιξη» που υποστήριζε ενεργά ο Ερντογάν, ως επίδοξος προστάτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Υπενθυμίζουμε τις προσωπικές ύβρεις και προσβολές με αφορμή την υπόθεση του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Κασόγκι. Υπενθυμίζουμε και την αντιπαράθεση Σαουδαράβων και Τούρκων στον εμφύλιο της Λιβύης. Και τώρα έχουμε υπογραφή αμυντικού συμφώνου…  Η κινούμενη άμμος της διεθνούς πολιτικής σε όλο της το μεγαλείο.

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

Υπεγράφη στη Μέκκα η Συμφωνία της Μέκκας, η οποία προβλέπει τη δημιουργία τριμερούς αμυντικής συμμαχίας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν.

Σε κοινή ανακοίνωση των τριών χωρών υπογραμμίστηκε ότι η συμφωνία αποσκοπεί στην ενίσχυση της κοινής αποτρεπτικής ικανότητας απέναντι σε οποιαδήποτε επίθεση και ότι δεν στρέφεται εναντίον καμίας χώρας.

Η Συμφωνία Κοινής Άμυνας Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν προβλέπει επίσης ότι ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών.

Η συμφωνία προβλέπει ακόμη την ανάπτυξη της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των τριών κρατών σε όλους τους τομείς.

Τουρκία: Σε εξέλιξη συνομιλίες για αμυντική συνεργασία

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν διεξήγαγαν εδώ και κάποιο διάστημα συνομιλίες για την αμυντική συνεργασία.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν, σε δήλωσή του τον Ιανουάριο, είχε αναφέρει ότι υπήρχαν επαφές μεταξύ των τριών χωρών, αλλά ότι εκείνη τη στιγμή δεν είχε υπογραφεί κάποια συμφωνία.

Ο Φιντάν είχε δηλώσει ότι στόχος της Τουρκίας ήταν η δημιουργία μιας ευρύτερης περιφερειακής πλατφόρμας ασφαλείας.

Η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν είχαν υπογράψει το 2025 στρατηγική συμφωνία αμοιβαίας άμυνας. Στη συμφωνία αυτή αναφερόταν ότι επίθεση εναντίον της μίας χώρας θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των δύο.

Το γεγονός ότι το Πακιστάν είναι η μόνη χώρα μεταξύ των κρατών με μουσουλμανική πλειοψηφία που είναι γνωστό ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα είχε ήδη φέρει στο παρελθόν τη συμφωνία άμυνας με τη Σαουδική Αραβία στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής.

Μια τριμερής συμφωνία στην οποία θα συμμετέχει και η Τουρκία εκτιμάται ότι θα μπορούσε να αποτελέσει αξιοσημείωτη εξέλιξη όσον αφορά τις ισορροπίες ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.

Η αντίδραση του Ιράν

Η συμφωνία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν προκάλεσε την αντίδραση της Τεχεράνης, η οποία αμφισβήτησε ευθέως την αποτελεσματικότητά της και προειδοποίησε το Ριάντ για τις επιλογές ασφαλείας του.

Ο Ιρανός αξιωματούχος Εμπραχίμ Ρεζαΐ υποστήριξε ότι μια αμυντική συμφωνία «στα χαρτιά» δεν μπορεί να προσφέρει πραγματική ασφάλεια στη Σαουδική Αραβία, όπως –κατά τον ίδιο– δεν το πέτυχε ούτε η επί δεκαετίες στενή προσήλωση του Ριάντ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Οι Σαουδάραβες πρέπει να γνωρίζουν ότι μια συμφωνία στα χαρτιά με την Τουρκία και το Πακιστάν δεν θα τους προσφέρει ασφάλεια, όπως δεν τους προσέφερε ασφάλεια ούτε η επί χρόνια μονομερής προσήλωσή τους στους Αμερικανούς. Αναθεωρήστε τις πολιτικές σας, ώστε να μην χρειάζεται να επαιτείτε για ασφάλεια από άλλους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά, ο κ. Μπακέλας απέρριψε τα αιτήματα κρίνοντας ότι δεν συντρέχει προς το παρόν -για νομικούς λόγους- περίπτωση ανάσυρσης από το αρχείο της υπόθεσης των τηλεφωνικών υποκλοπών. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν κατατέθηκαν νέα στοιχεία που να δικαιολογούν την εκ νέου έρευνα, κάτι που ουσιαστικά θέτουν στο αρχείο τις υποκλοπές για τρίτη φορά.

Αναφορικά, με το αίτημα του κ. Σαμαρά, με το οποίο ζητούσε «την πλήρη διαλεύκανση της παγίδευσής του», ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε ότι δεν προσφέρθηκαν νέα στοιχεία από εκείνα που είχαν ερευνηθεί, τόσο από τον επίτιμο πλέον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση όσο και τον τέως εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Τζαβέλλα.

Σχετικά με το αίτημα του κ. Σπίρτζη για εκ νέου έρευνα των υποκλοπών, με την προσκόμιση μηνυμάτων (emails) από το κινητό του εκ των οποίων ένα έφερε τον χαρακτήρα «απόρρητο», στην ειδική πράξη μη ανάσυρσης της υπόθεσης ο κ. Μπακέλας αναφέρει πως δεν προσκομίστηκε κάτι καινούργιο από αυτά που εξετάστηκαν στην πολύμηνη δίκη για τους τέσσερις ιδιώτες, που κατέληξε σε βαριές καταδίκες με 126 χρόνια κάθειρξη.

Για τα αιτήματα που κατατέθηκαν από τον δικηγόρο Ζαχαρία Κεσσέ με βάση το περιεχόμενο και τα ευρήματα της καταδικαστικής απόφασης για τους τέσσερις, αλλά και τις δημόσιες τοποθετήσεις ενός εξ αυτών, του Τάλ Ντίλιαν, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου οδηγείται με χωριστές πράξεις στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί για νομικούς λόγους να ανοίξει εκ νέου έρευνα.

Σύμφωνα με τον κ. Μπακέλα οι νομικοί λόγοι είναι ότι ο μεν Ταλ Ντίλιαν που έχει δηλώσει δημόσια ότι εμπορεύθηκε το pretador σε κρατικές οντότητες (κρατικές υπηρεσίες) είναι εμπλεκόμενος στις υποκλοπές και δεν μπορεί να εξεταστεί ως μάρτυρας, διότι η μαρτυρία του θα τεθεί αμέσως εκτός δικογραφίας, σύμφωνα με τον ποινικό νόμο, ενώ το ίδιο σημειώνεται και για τους άλλους τρεις που καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές από το δικαστήριο.

Ακόμη, για τους ίδιους νομικούς λόγους κρίθηκε ότι δεν μπορούν να εξεταστούν ως μάρτυρες και άλλοι πέντε ιδιώτες, για τους οποίους είχε στραφεί δικαστικά σε βάρος τους ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης.

Τέλος, και οι τέσσερις πράξεις του κ. Μπακέλα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υπάρξει προς το παρόν νέα έρευνα για τους νομικούς λόγους που αναπτύσσονται.

Αντίδραση Κασσέ

«Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας έχει προ πολλού αποδείξει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και έχει επιλέξει πρόθυμα να υπηρετήσει τη σκυταλοδρομία συγκάλυψης στην υπόθεση των υποκλοπών» σημειώνει ο δικηγόρος Ζαχαριάς Κεσσές, που εκπροσωπεί θύματα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, σχετικά με την απόφαση να μην ανασυρθεί από το αρχείο η υπόθεση.

Ο Ζαχαρίας Κεσσές, σε σχετική δήλωση, κάνει αιχμηρά λόγο για νομικούς ισχυρισμούς που, όπως αναφέρει, δεν αποτελούν πειστική εφαρμογή του δικαίου, αλλά κατασκευές χωρίς επαρκές έρεισμα στο ισχύον νομικό πλαίσιο», καθώς και για «ερμηνευτικές ακροβασίες που απομακρύνονται από τον σκοπό του νόμου και χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για να αποφευχθεί κάθε ουσιαστικός έλεγχος των νέων αποδεικτικών στοιχείων».

«Για άλλη μία φορά, ο επικεφαλής της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επιλέγει να συντηρήσει μια θεσμική πληγή και να υποβαθμίσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη» τονίζει.

Αναλυτικά η δήλωση του Ζ. Κεσσέ:

“Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας έχει προ πολλού αποδείξει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και έχει επιλέξει πρόθυμα να υπηρετήσει τη σκυταλοδρομία συγκάλυψης στην υπόθεση των υποκλοπών. Χρειάστηκε τρεις μήνες για να παραδώσει τα διαπιστευτήριά του και να αποφασίσει ότι δεν θα διενεργηθεί καμία περαιτέρω ουσιαστική έρευνα. Επικαλείται νομικούς ισχυρισμούς που δεν αποτελούν πειστική εφαρμογή του δικαίου, αλλά κατασκευές χωρίς επαρκές έρεισμα στο ισχύον νομικό πλαίσιο.

Αντί να ερμηνεύσει τον νόμο υπό το πρίσμα της ανάγκης πλήρους διερεύνησης μιας υπόθεσης μείζονος θεσμικής σημασίας, επινοεί συλλογισμούς που λειτουργούν ως διαδικαστικά αναχώματα απέναντι στην αποκάλυψη της αλήθειας.

Πρόκειται για ερμηνευτικές ακροβασίες που απομακρύνονται από τον σκοπό του νόμου και χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για να αποφευχθεί κάθε ουσιαστικός έλεγχος των νέων αποδεικτικών στοιχείων. Η απόφαση δεν απαντά στην ουσία των κρίσιμων ζητημάτων που αναδείχθηκαν. Αντιθέτως, οικοδομεί ένα τεχνητό νομικό κατασκεύασμα, μέσω του οποίου η διαδικασία μετατρέπεται σε μηχανισμό αποφυγής της έρευνας αντί σε μέσο απονομής δικαιοσύνης.

Η νομική επιχειρηματολογία του παύει να υπηρετεί την αναζήτηση της αλήθειας και στοχεύει στο να αποκλείσει την ίδια την έρευνα. Για άλλη μία φορά, ο επικεφαλής της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επιλέγει να συντηρήσει μια θεσμική πληγή και να υποβαθμίσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη”.

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας έχει προ πολλού αποδείξει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και έχει επιλέξει πρόθυμα να υπηρετήσει τη σκυταλοδρομία συγκάλυψης στην υπόθεση των υποκλοπών.

📍 Χρειάστηκε τρεις μήνες για να παραδώσει τα διαπιστευτήριά του και να… pic.twitter.com/whGB88f0la

— Zac Kesses (@ZacKesses) August 7, 2026

ΠΑΣΟΚ: Όσο οι αρχειοθετήσεις συνεχίζονται, οι σκιές παραμένουν και μεγαλώνουν

Αναλυτικά η δήλωση του Κώστα Τσουκαλά, Εκπροσώπου Τύπου ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής για την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να απορρίψει τα αιτήματα ανάσυρσης της δικογραφίας για την υπόθεση των υποκλοπών:

«Η απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ευάγγελου Μπακέλα, να απορρίψει τα αιτήματα ανάσυρσης της δικογραφίας για την υπόθεση των υποκλοπών αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα στη δυσώδη υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων.

Την ώρα που οι καταδικασμένοι ιδιώτες εκβιάζουν δημόσια τον Πρωθυπουργό ενόψει του εφετείου,

την ώρα που το δεξί χέρι του κ. Μητσοτάκη ομολογεί κυνικά ότι έφαγε τη σφαίρα για να προστατεύσει το αφεντικό (Από τι και ποιον άραγε; Γιατί οι «μεμονωμένες» ενέργειες ιδιωτών βαρύνουν έναν γ.γ. στου Μαξίμου και τον ωθούν στην παραίτηση;),

την ώρα που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κάνει λάστιχο τον ΚτΒ και το Σύνταγμα για να μην κληθούν οι πρωταγωνιστές στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και να μην συγκροτηθεί εξεταστική επιτροπή,
η εν λόγω εξέλιξη ενισχύει την εικόνα ότι δεν αξιοποιείται κάθε διαθέσιμη θεσμική και δικονομική δυνατότητα για την πλήρη διερεύνηση ενός σκανδάλου που έπληξε το κράτος δικαίου, τα θεμελιώδη δικαιώματα και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.

Η επίκληση της απουσίας «νέων ουσιωδών στοιχείων» και της ύπαρξης ενός «οιονεί δεδικασμένου» δεν μπορεί να συνιστά γενική και επαρκή απάντηση σε κάθε αίτημα περαιτέρω έρευνας. Πολύ περισσότερο όταν κρίσιμα πραγματικά περιστατικά δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί, συγκεκριμένα πρόσωπα δεν έχουν εξεταστεί και δεν έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις ως προς το ποιοι βρίσκονταν πίσω από τις παρακολουθήσεις.

Στην περίπτωση του κ. Α. Σαμαρά η καταγγελλόμενη απόπειρα παρακολούθησης ενός πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος διαθέτει γνώση και πρόσβαση σε κρίσιμες πληροφορίες εθνικού ενδιαφέροντος, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική διαφορά. Επιβάλλεται να εξακριβωθεί ποιος τον στοχοποίησε, ποιος διέθετε το παράνομο λογισμικό, ποιος έδωσε την εντολή και ποιο ήταν το επιδιωκόμενο όφελος. Ούτε σε αυτή την περίπτωση προχώρησε η αναγκαία διερεύνηση.
Στην περίπτωση της αίτησης του κ.Χ. Σπίρτζη προκύπτει ότι ως αιτιολογικό επιστρατεύεται ότι τα νέα στοιχεία προσκομίστηκαν κατά τη δική. Δηλαδή παρότι επιβεβαιώνεται ότι κατά την πρώτη αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο δεν υπήρχαν τα εν λόγω νέα στοιχεία, ωστόσο κρίνεται …περιττό να ερευνηθούν.

Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής σέβεται απολύτως την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Ο σεβασμός, όμως, στην ανεξαρτησία της δεν συνεπάγεται σιωπή ούτε παραίτηση από την άσκηση θεσμικού και δημοκρατικού ελέγχου.
Όσο δεν εντοπίζονται οι εντολείς, οι χρηματοδότες και οι χειριστές του Predator, η αρχειοθέτηση της υπόθεσης εμπεδώνει το κλίμα δυσπιστίας των πολιτών στους θεσμούς και την αίσθηση πως ένα αόρατο χέρι δεν θέλει τη διαλεύκανση του σκανδάλου των υποκλοπών.

Τη στιγμή μάλιστα που η δημόσια φωνή του κ. Μητσοτάκη, ο Αδ. Γεωργιάδης, σε συνέντευξη του στο news247 φτάνει στο σημείο να συγκρίνει την κυβέρνηση με το σταλινικό καθεστώς για να δικαιολογήσει πως υπάρχουν και… χειρότερα».

Νέα Αριστερά: Εκστρατεία συγκάλυψης

«Το νέο «θάψιμο» των ερευνών για τις υποκλοπές, αυτή τη φορά από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελο Μπακέλα, συνιστά ακόμα ένα επεισόδια στην εκστρατεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να συγκαλύψει το γιγαντιαίο σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων.

Οι τέσσερις προκλητικές αποφάσεις με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις των Ζαχαρία Κεσσέ, Αντώνη Σαμαρά και Χρήστου Σπίρτζη, στηρίζονται σε καταφανώς έωλα επιχειρήματα καταδεικνύοντας την μεθόδευση που έχει στηθεί, προκειμένου να μείνουν στο σκοτάδι και το απυρόβλητο πρόσωπα της ΕΥΠ και επιχειρηματίες με τους οποίους συνεργαζόταν το Μαξίμου και που πρωταγωνίστησαν σε αυτήν την εγκληματική υπόθεση.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση είναι η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που οργάνωσε και εκτέλεσε το σκάνδαλο των υποκλοπών και καθοδηγεί ανώτατους δικαστικούς καταπατώντας κάθε έννοια κράτους δικαίου».

Καμία περιοχή με τόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δεν μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά το φυσικό της περιβάλλον, την πολεοδομική της φυσιογνωμία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, όταν η φωνή της περιορίζεται σε τρεις από τις τριάντα πέντε ψήφους του Δημοτικού Συμβουλίου. Αυτή η στρέβλωση δεν μπορεί να αποκαλείται αυτοδιοίκηση, είναι παράδειγμα ετεροδιοίκησης.

Ώρα να γίνουμε Ευρώπη

Δεκαέξι χρόνια μετά την εφαρμογή του Σχεδίου Καλλικράτης, η Ελλάδα διαθέτει πλέον την εμπειρία για μια αντικειμενική αξιολόγηση. Η μεταρρύθμιση του 2010 υπήρξε προϊόν της βαθύτερης οικονομικής κρίσης της μεταπολεμικής περιόδου. Τότε ήταν άλλες οι ανάγκες κι οι προτεραιότητες. Η Ελλάδα του 2030, όμως, αντιμετωπίζει διαφορετικές προκλήσεις. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, η διαχείριση του υπερτουρισμού, η ανθεκτικότητα των πόλεων και η ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας απαιτούν μια νέα αρχιτεκτονική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι αποκαλυπτική. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει περίπου 90.000 δήμους, με μέσο πληθυσμό περίπου 5.600 κατοίκους. Η Ελλάδα διαθέτει μόλις 332 δήμους, με μέσο πληθυσμό που υπερβαίνει τις 30.000 κατοίκους. Η χώρα παραμένει ένα από τα περισσότερο συγκεντρωτικά κράτη της Ευρώπης, τόσο ως προς την κεντρική διοίκηση όσο και ως προς την ίδια την οργάνωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η ευρωπαϊκή εμπειρία οδηγεί σε ένα σαφές συμπέρασμα. Οι τοπικές κοινωνίες προστατεύουν αποτελεσματικά τον τόπο τους όταν διαθέτουν τους δικούς τους θεσμούς και ουσιαστική δυνατότητα λήψης αποφάσεων. Η εγγύτητα ανάμεσα στον πολίτη και στη δημοτική αρχή αποτελεί θεμελιώδη αρχή της ευρωπαϊκής αυτοδιοικητικής παράδοσης. Κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στον πολίτη. Αυτή είναι η θεμελιώδης ευρωπαϊκή αρχή της επικουρικότητας.

Η Βουλιαγμένη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό ελληνικό παράδειγμα αυτής της ανάγκης. Η Λίμνη Βουλιαγμένης αποτελεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Η περιοχή προστατεύεται από ειδικά Προεδρικά Διατάγματα, εντάσσεται στο Δίκτυο Natura 2000 και διαθέτει ένα από τα σημαντικότερα παραλιακά μέτωπα της χώρας. Οι αξίες γης συγκαταλέγονται στις υψηλότερες της Ελλάδας και οι πιέσεις από τη διεθνή αγορά ακινήτων, την οικοδομική δραστηριότητα και τον υπερτουρισμό αυξάνονται συνεχώς. Ένας τόπος με τόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη δυνατότητα αυτοπροστασίας.

Το υπόμνημα του Δημάρχου Κασιδόκωστα

Ακριβώς αυτή την ανάγκη είχε επισημάνει ο ιστορικός δήμαρχος Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κασιδόκωστας, στο επίσημο υπόμνημα που κατέθεσε τον Απρίλιο του 2010 προς το Υπουργείο Εσωτερικών. Το υπόμνημα αυτό διαβάζεται σήμερα ως μια προειδοποίηση που επιβεβαιώθηκε με απόλυτο τρόπο.

Ο Γρηγόρης Κασιδόκωστας έγραφε: «Ο Δήμος Βουλιαγμένης, με αφορμή το κείμενο της δημόσιας διαβούλευσης για το Πρόγραμμα Καλλικράτης, διατυπώνει με το παρόν τις αντιρρήσεις του για τη συνένωσή του με τους όμορους Δήμους Βούλας και Βάρης…». Στη συνέχεια εξηγούσε γιατί η Βουλιαγμένη αποτελούσε μια μοναδική περίπτωση: «Η Βουλιαγμένη είναι ο μοναδικός πραγματικά πράσινος προαστιακός δήμος του νομού Αττικής στις ακτές του Σαρωνικού».

Το υπόμνημα ανέλυε τη διοικητική, λειτουργική και οικονομική επάρκεια του Δήμου, την ύπαρξη σύγχρονων υπηρεσιών, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, τις ειδικές πολεοδομικές ρυθμίσεις, τη διαχειριστική επάρκεια, την οικονομική αυτοτέλεια και την ποιότητα των υπηρεσιών προς τους δημότες.

Η καταληκτική του παράγραφος αποκτά σήμερα ιδιαίτερη σημασία: «…πιστεύουμε ότι οι οικολογικές και ιστορικές αξίες του Δήμου μας – που προστατεύονται με ειδικά Προεδρικά Διατάγματα – θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη και υποβάθμιση, ζητάμε να μη συνενωθεί ο Δήμος Βουλιαγμένης με όμορους Δήμους λαμβάνοντας υπόψη τη διοικητική – οικονομική του αυτοτέλεια και την ποιοτική – περιβαλλοντική υπεροχή του». Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το υπόμνημα αυτό αποκτά τη βαρύτητα ενός πολιτικού κειμένου που προέβλεψε με ακρίβεια τις συνέπειες της συνένωσης.

Η αξία εκείνου του υπομνήματος αναδεικνύεται σήμερα με ακόμη μεγαλύτερη καθαρότητα. Δεν περιέγραφε απλώς έναν επιτυχημένο δήμο. Περιέγραφε μια διαφορετική αντίληψη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μια αντίληψη που στηριζόταν στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, στην οικονομική αυτοτέλεια, στην οργανωμένη διοίκηση και στη δυνατότητα της ίδιας της τοπικής κοινωνίας να καθορίζει το μέλλον της.

Ο Δήμος Βουλιαγμένης διέθετε πλήρη διοικητική επάρκεια, τεχνική υπηρεσία, πολεοδομικό γραφείο, υπηρεσία πρασίνου και προστασίας περιβάλλοντος, δημοτική αστυνομία, υπηρεσία πυρασφάλειας, κοινωνικές δομές και διαχειριστική επάρκεια για την υλοποίηση έργων του ΕΣΠΑ. Το ίδιο το υπόμνημα αναφέρει ότι το εβδομήντα τοις εκατό της έκτασης του Δήμου αποτελούσε πράσινο και ότι περίπου το πενήντα τοις εκατό των δημοτικών εσόδων διατίθετο για την πυροπροστασία και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Αυτή η επιλογή εξηγεί γιατί η Βουλιαγμένη απέκτησε τη φυσιογνωμία που τη διέκρινε από κάθε άλλη παραθαλάσσια περιοχή της Αττικής.

Η διόρθωση ενός μεγάλου λάθους

Η εμπειρία των δεκαέξι τελευταίων ετών προσφέρει πλέον τη δυνατότητα μιας αντικειμενικής αξιολόγησης. Η οικοδομική πίεση αυξήθηκε. Η αγορά κατοικίας μεταβλήθηκε ριζικά. Η έννοια του παραθερισμού περιορίστηκε δραματικά. Πολλές κατοικίες πέρασαν σε εταιρικά σχήματα ή μετατράπηκαν σε βραχυχρόνιες μισθώσεις. Το υψηλό κόστος ζωής απομακρύνει σταδιακά τους ανθρώπους που δημιούργησαν την κοινωνία της Βουλιαγμένης. Η ίδια η ταυτότητα του τόπου μεταβάλλεται. Η προστασία της απαιτεί ισχυρότερη θεσμική εκπροσώπηση.

Γι’ αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πρόταση που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στο πλαίσιο του Σχεδίου Αριστοτέλης για την αναγέννηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η επανασύσταση του Δήμου Βουλιαγμένης δεν παρουσιάζεται ως μια μεμονωμένη εξαίρεση. Εντάσσεται σε μια συνολική μεταρρύθμιση που αποκαθιστά περισσότερους από εκατό ιστορικούς δήμους, εκεί όπου η εμπειρία απέδειξε ότι οι αναγκαστικές συνενώσεις του Καλλικράτη αποδυνάμωσαν την τοπική δημοκρατία και την αποτελεσματικότητα της διοίκησης.

Η Βουλιαγμένη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανάγκης. Η πρόταση αυτή αποκαθιστά μια θεσμική συνέχεια που είχε αναγνωριστεί διαχρονικά από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Αποκαθιστά την αυτονομία της Κοινότητας Βουλιαγμένης που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη το 1935, συνεχίζει το όραμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή για μια παραθαλάσσια πόλη διεθνών προδιαγραφών με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και επαναφέρει την ανεξαρτησία του Δήμου Βουλιαγμένης που καθιέρωσε η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1985.

Η ταυτότητα της Βουλιαγμένης

Οι επιλογές αυτές διαμόρφωσαν επί εβδομήντα πέντε χρόνια τη θεσμική ταυτότητα της Βουλιαγμένης. Μία μόνο διοικητική μεταρρύθμιση ανέκοψε αυτή τη συνέχεια. Σήμερα, η εμπειρία επιτρέπει τη διόρθωση εκείνης της επιλογής. Η ευθύνη ανήκει πλέον σε όλα τα κόμματα που πιστεύουν σε μια ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ιδιαίτερα όμως ανήκει στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία συνδέθηκε ιστορικά με το όραμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή για μια Βουλιαγμένη διεθνούς ακτινοβολίας, υψηλής αισθητικής και απόλυτου σεβασμού στο φυσικό περιβάλλον. Το ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε ιστορικά με την απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου να αναγνωρίσει θεσμικά αυτή τη μοναδικότητα, ιδρύοντας τον ανεξάρτητο Δήμο Βουλιαγμένης. Σήμερα έχουν την ευκαιρία να τιμήσουν αυτή την παρακαταθήκη.

Η Βουλιαγμένη, για να σωθεί, έχει ανάγκη να αναγνωριστεί ξανά αυτό που το ίδιο το ελληνικό κράτος αναγνώριζε επί σχεδόν έναν αιώνα. Ότι ορισμένοι τόποι, λόγω της ιστορίας, του φυσικού τους πλούτου και της ιδιαίτερης ταυτότητάς τους, χρειάζονται θεσμούς για να προστατεύσουν όσα τους κάνουν μοναδικούς.

Η επανασύσταση του Δήμου Βουλιαγμένης αφορά πολύ περισσότερα από μια διοικητική μεταβολή. Αφορά την προστασία ενός μοναδικού περιβαλλοντικού και πολιτιστικού κεφαλαίου της χώρας. Αφορά την ποιότητα της Δημοκρατίας. Αφορά το μέλλον της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα.

Ο άλλος έχει ζωγραφιστεί πρόπερσι και εκφράζει την Ελλάδα της κρίσης, αλλά και της έωλης ευμάρειας των ολίγων σε βάρος των πολλών. Ελάχιστα έργα τέχνης του σήμερα μπορούν να μιλήσουν, νομίζω, αν και βουβά, τόσο εύγλωττα, τόσο δραματικά για το σήμερα. Αλλά και τόσο απελπισμένα.

Όσο το σκέφτομαι, τόσο καταλήγω πως η τέχνη είναι κυρίως τρόπος για να βλέπουμε όχι τον κόσμο, αλλά τον εαυτό μας τον ίδιο μέσα στον κόσμο. Είναι τρόπος να σταθούμε απέναντι σε καταστάσεις υπαρξιακές και να αποδώσουμε εκείνη την αλήθεια που όσο μας ξεπερνά άλλο τόσο υπάρχει μέσα μας και υπάρχουμε μέσα σ’ αυτή. Κι όλα αυτά ισχύουν εφόσον αναγνωρίζουμε στη ζωγραφική κάτι ζωντανό κι όχι μουσειακό αλλά και εκείνο το νόημα που δεν λέγεται με λόγια. Αντιθέτως. Και είναι τότε που το έργο τέχνης –τώρα της ζωγραφικής– έχει κάποιο λόγο ύπαρξης.

Και η Ελλάδα του ’70 αγωνιζόταν με τους δικούς της δημιουργούς να ανανεώσει και να εξελίξει την ίδια παράδοση. Με τους μύθους του ’30 ακόμη ζωντανούς και τους “ήρωες” του ’60 απόλυτα μάχιμους. Ενώ σήμερα;

ΥΓ. Ο καθένας μας έχει ίδιο μερίδιο ευθύνης. Επειδή αυτή η πατρίδα ανήκει σε όλους. Αλλά θεωρώ ότι το πολιτικό σύστημα φέρει την απόλυτη ευθύνη. Και για όσα έκανε –κι ακόμη κάνει– αλλά κυρίως για όσα ΔΕΝ έκανε. Το πρώτο έργο ανήκει στον Γιάννη Τσαρούχη και το δεύτερο στον Χρήστο Αντωναρόπουλο (φωτογραφίες από το αρχείο του αρθρογράφου).

Ο παππούς του δράστη της σημερινής επίθεσης και αυτόχειρα εφήβου, ήταν δάσκαλος και κατείχε νόμιμα ένα ημιαυτόματο όπλο. Πιθανόν ο 14χρονος να σκότωσε τον παππού και τη γιαγιά επειδή προσπάθησαν να τον αφοπλίσουν, προτού πάει στο σχολείο του. Όπως μεταδίδει το ΒΒC, σύμφωνα με την αστυνομία, το αγόρι ζούσε με τους παππούδες του μετά το πρόσφατο διαζύγιο των γονιών του.

Αναφέρεται ότι το παιδί δεν είχε κάνει φίλους στο νέο του σχολείο, ότι έπαιζε πολλές ώρες βιντεοπαιχνίδια και ότι είναι πιθανόν να είχε ψυχιατρικά ζητήματα. Μεταξύ των νεκρών είναι και ο ένοπλος ενώ άλλοι 15 τραυματίσθηκαν. Από τους τραυματίες, υπέκυψαν τρεις εκπαιδευτικοί και δύο μαθητές.

Σύμφωνα με την αστυνομία, ο δράστης πυροβόλησε 26 φορές, ενώ στον τόπο της επίθεσης βρέθηκαν  34 φυσίγγια. Στο σημείο της τραγωδίας εκτυλίχθηκαν δραματικές σκηνές, με γονείς να έχουν συγκεντρωθεί και να αναμένουν ενημέρωση για τα παιδιά τους. Παράλληλα, διασωθέντες πέφτουν στις αγκαλιές των δικών τους, ξεσπώντας σε κλάματα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των τοπικών αρχών της περιφέρειας, κατά το τρέχον σχολικό έτος φοιτούν σε αυτό το σχολείο περίπου 3.100 μαθητές, ενώ το προσωπικό του αποτελείται από 147 εκπαιδευτικούς.

Άλλες χώρες

Αν και τα “πρωτεία” κατέχουν οι ΗΠΑ με περίπου 40 νεκρούς το χρόνο από ένοπλες επιθέσεις μαθητών σε σχολεία, το πρόβλημα εδώ και χρόνια έχει επεκταθεί και σε άλλες χώρες, που όμως δεν έχουν χαλαρή νομοθεσία για τα όπλα και ίσως αυτός είναι ο βασικός λόγος που δεν θρηνούμε περισσότερα νεκρά παιδιά από παρόμοιες επιθέσεις σε άλλα κράτη.

Η Ταϊλάνδη είχε πολύ ελαστικούς νόμους για την οπλοκατοχή στο παρελθόν. Επίσης έχει αντιμετωπίσει εσωτερικές συρράξεις και σχεδόν εμφύλιους, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση στο παρελθόν να έχει επιδοτήσει την κατοχή όπλων από δασκάλους, αστυνομικούς και άλλες ειδικότητες. Τώρα προσπαθεί να μαζέψει όλα αυτά τα όπλα τα οποία στην ουσία η ίδια η κυβέρνηση είχε μοιράσει.

Μακελειό στην Τουρκία

Στην Τουρκία σημειώθηκαν πρόσφατα δύο πολύ σοβαρά και πολύνεκρα περιστατικά ένοπλης βίας σε σχολεία (μέσα στον Απρίλιο του 2026), τα οποία μάλιστα συνέβησαν με διαφορά μόλις 28 ωρών το ένα από το άλλο, σοκάροντας τη χώρα. Μέχρι τότε, οι επιθέσεις με όπλα σε τουρκικά σχολεία ήταν εξαιρετικά σπάνιες, όμως αυτά τα δύο διαδοχικά χτυπήματα άλλαξαν δραματικά τα δεδομένα.

Το πολύνεκρο περιστατικό σημειώθηκε στο Καχραμανμαράς στις15 Απριλίου, όπου σκοτώθηκαν 9 μαθητές, ένας διδάσκων και δύο υπάλληλοι του σχολείου, ενώ τραυματίσθηκαν συνολικά 13 άτομα με δράστη έναν 14χρονο. Το αγόρι (που το μαχαίρωσαν για να το αφοπλίσουν  και πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία)  χρησιμοποίησε πέντε πιστόλια που ανήκαν στον συνταξιούχο αστυνομικό πατέρα του.

Ο πατέρας προφυλακίσθηκε για “πλημμελή φύλαξη οπλισμού”. Ο ίδιος είπε ότι το παιδί του είχε έντονα ψυχολογικά προβλήματα και το είχαν πάει σε ψυχίατρο, αλλά ο 14χρονος απέφευγε τις συνεδρίες και είχε μάλλον ριζοσπαστικοποιηθεί στο διαδίκτυο, έχοντας ως πρότυπο serial killers.

Πριν από λίγο καιρό, ο Πολ Ρόμπινσον παρατήρησε ότι στον σημερινό κόσμο λειτουργούν δύο προσεγγίσεις στην εξωτερική πολιτική. Η πρώτη είναι η πίστη σε μια παραδοσιακή “βεστφαλιανή τάξη” (Συνθήκη της Βεστφαλίας 1648), στην οποία τα κράτη είναι ισότιμες κυρίαρχες οντότητες. Η δεύτερη είναι αρκετά διαφορετική: Η συλλογιστική περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει ωθήσει τη Δύση σε μια αντίθετη κατεύθυνση, προς μια προτίμηση για νομική ασυμμετρία. Σε αυτό το μοντέλο, οι “δίκαιοι” και οι “άδικοι”, αυτοί που σέβονται και αυτοί που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι νομικά ή ηθικά ίσοι.

Πρόκειται για μία πολύ οξυδερκή παρατήρηση. Έχω γράψει δοκίμιο για να υποστηρίξω ότι η Ρωσία έχει μια “Βεστφαλιανή” άποψη για τα πράγματα. Το επιχείρημά μου, ουσιαστικά, ήταν ότι η Μόσχα είχε περάσει επτά δεκαετίες προωθώντας μια ηθικιστική άποψη “εξαιρετισμού” (το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, το λαμπρό μέλλον της ανθρωπότητας και όλα αυτά), η οποία την οδήγησε σε πλήρη αποτυχία. Είχε μάθει με τον δύσκολο τρόπο ότι οι χώρες είναι όπως είναι και πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως είναι. Η ηθικολογική στάση οδηγεί σε αποτυχία.

Οι αναγνώστες θα έχουν συμπεράνει ότι κατατάσσομαι στη “βεστφαλιανή” πλευρά του επιχειρήματος. Μπορεί να μην σας αρέσουν οι γείτονές σας, αλλά δεν θα εξαφανιστούν αν κλείσετε τα μάτια σας και τους περιφρονήσετε. Μπορεί να νιώσετε αυταρέσκεια για λίγο, αλλά όταν ανοίξετε ξανά τα μάτια σας, τίποτα δεν θα έχει αλλάξει. Για να τους αντιμετωπίσετε, πρέπει να προσπαθήσετε να τους καταλάβετε, να προσπαθήσετε να δείτε τον κόσμο και από τη δική τους οπτική γωνία. Ένα πέπλο ηθικής ανωτερότητας εμποδίζει μια καθαρή εικόνα.

Ηθικολογία που αντικαθιστά τη λογική

Επιστρέφοντας στην απάντηση του συναδέλφου μου, βλέπουμε συναισθήματα που αντικαθιστούν τη λογική. Μην μπείτε στον κόπο να προσπαθήσετε να καταλάβετε πώς βλέπει τα πράγματα η Ρωσία, απλώς πείτε ότι είναι μια άθλια χώρα. Η κρίση και η καταδίκη αντικαθιστούν τη σκέψη και την κατανόηση. Η ουσία της νοημοσύνης είναι η προσπάθεια να δεις την οπτική γωνία του άλλου. Πώς βλέπει τα πράγματα; Τι προσπαθεί να κάνει; Ποιες απειλές βλέπει; Τι είναι σε θέση να κάνει γι’ αυτό; Αυτό είναι όλο το νόημα της νοημοσύνης, της ανάλυσης, των διεθνών σχέσεων, της διπλωματίας και όλων αυτών των πραγμάτων.

Είναι δύσκολο και ποτέ δεν θα το κάνεις απόλυτα σωστό, αλλά πρέπει να κρατήσεις τις ηθικές σου κρίσεις για τον εαυτό σου και να προσπαθήσεις να δεις την πραγματικότητα. Κι αυτό είναι που με απογοήτευσε στο παραλήρημα του συναδέλφου μου: Νόμιζα ότι ήταν καλύτερος από αυτό. Απλώς ακουγόταν σαν κάποιος φανατικός “ειδικός” στην τηλεόραση που έλεγε ότι “εμείς είμαστε σπουδαίοι και αυτοί είναι χάλια”. Η ηθικολογία είναι εύκολη, η ανάλυση είναι δύσκολη.

Το πρώτο πρόβλημα με την ηθικολογική κοσμοθεωρία είναι ότι σύντομα γίνεται κανείς πολύ περιορισμένος ως προς το με ποιον μπορεί να μιλήσει. Άλλωστε, οι “Καλοί” δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τους “Κακούς”! Ειδικά μετά την ανάπτυξη όλων των προσεκτικά κατασκευασμένων πολεμικών λέξεων: οι “ισχυρισμοί” του “καθεστώτος” είναι “μη επαληθευμένοι”, είναι “παραπληροφόρηση” που διαδίδεται από τα “κρατικά μέσα ενημέρωσης”, είναι “σημεία συζήτησης” από το “εγχειρίδιο στρατηγικής”.

Οι “Καλοί”, οι “Δίκαιοι”, αντίθετα, έχουν δημοκρατικές κυβερνήσεις, λένε την αλήθεια και έχουν ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Όσο περισσότερο τονίζει το κακό του άλλου, τόσο λιγότερο μπορεί να τον γνωρίσει και να τον κατανοήσει. Και σίγουρα δεν μπορεί ποτέ να μολύνει την “καθαρότητά” του συναντώντας τους “Κακούς”. Ιδού η ουσία της “νομικής ασυμμετρίας” του Ρόμπινσον, όπως εκφράζεται από έναν από τους κύριους υποστηρικτές της: “Ο Πούτιν είναι ένα τέρας”, “το ΝΑΤΟ είναι αμυντική συμμαχία”. Τι περισσότερο χρειάζεται να πείτε ή να σκεφτείτε;

Όταν η ηθική ανωτερότητα εδραιώνεται, σύντομα ριζώνουν και άλλες ανωτερότητες. Είμαστε ηθικά καλύτεροι και ό,τι κάνουμε είναι επίσης καλύτερο! Το κακό αποτυγχάνει παντού, στον πόλεμο και στην ειρήνη. Τα εργαλεία μας λειτουργούν καλύτερα και τα χρησιμοποιούμε καλύτερα. Οι ηθικά κατώτεροι είναι χειρότεροι και στον πόλεμο. Και έτσι καταλήγουμε στην προσδοκία ότι “ένα καλό χτύπημα στην πόρτα και ολόκληρο το σάπιο οικοδόμημα θα καταρρεύσει”. Αλλά η ΕΣΣΔ δεν κατέρρευσε το 1941 (κατέρρευσε για άλλους λόγους πολύ αργότερα) και ούτε το Ιράν κατέρρευσε το 2026.

Οι “ηθικοί” πόλεμοι του ΝΑΤΟ!

Και υπάρχουν τόσοι πολλοί πόλεμοι επειδή υπάρχει τόσο πολύ κακό που δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη και σίγουρα δεν πρέπει να αφεθεί στην ησυχία του. Έτσι, το ΝΑΤΟ, η συμμαχία των “ηθικά ανώτερων”, αναγκάστηκε να παρέμβει στα Βαλκάνια, τη Σομαλία, τη Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Ουκρανία. Πόλεμος όλη την ώρα και παντού! «Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ όχι μόνο βοηθά στην υπεράσπιση του εδάφους των μελών του, αλλά και δεσμεύεται –όπου είναι δυνατόν και όταν είναι απαραίτητο– να προβάλλει τις αξίες του σε μεγαλύτερο βάθος, να αποτρέπει και να διαχειρίζεται κρίσεις, να σταθεροποιεί καταστάσεις μετά από συγκρούσεις και να υποστηρίζει την ανοικοδόμηση».

Είναι ενδιαφέρον πόσο συχνά αυτή η “προβολή αξιών” περιλαμβάνει βομβαρδισμούς! Η ηθικολογία είναι καταστροφική για τους εφαρμοστές της – για να μην αναφέρουμε τους χιλιάδες αποδέκτες. Οι ηθικολόγοι δεν βλέπουν ποτέ την πραγματικότητα. Πώς μπορούν όταν είναι τόσο κακή; Υποτιμούν τον αντίπαλο και υπερεκτιμούν τους εαυτούς τους. Έτσι, όμως, είναι δύσκολο να δεις την πραγματικότητα, αλλά η πραγματικότητα έχει δόντια που τελικά δαγκώνουν – βλέπε τον Τραμπ με το Ιράν.

Η ηθικολογία είναι μοιραία για την ευφυή λήψη αποφάσεων. Μπλοκάρει απόλυτα τον πραγματικό σκοπό της νοημοσύνης. Αλλά φοβάμαι ότι η ηθικολογία έχει κυριαρχήσει στη Δύση και όλοι οι “αναλυτές” σήμερα πρέπει να συμφωνήσουν με τη Νούλαντ ότι “ο Πούτιν είναι ένα τέρας”. Όποιος κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα θεωρείται “απολογητής του Πούτιν” και ως εκ τούτου τουλάχιστον λίγο τερατώδης. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που όλοι οι πόλεμοι του ΝΑΤΟ εξελίχθηκαν σε ήττες.

Ευτυχώς που έχω πάρει σύνταξη…

Πηγή: https://patrickarmstrong.ca/ 2026/08/02/analysis-by- emotion/

Ο Patrick Armstrong υπηρέτησε ως αναλυτής στο καναδικό Υπουργείο Άμυνας με εξειδίκευση στην ΕΣΣΔ/Ρωσία. Ξεκίνησε την εποχή του Τσερνιένκο και παρακολούθησε τις εξελίξεις από τη δεκαετία του 1990. Από το 1993 έως το 1996 υπηρέτησε ως σύμβουλος στην Καναδική Πρεσβεία στη Μόσχα.

Η 46χρονη θα απολογηθεί για τον ρόλο που της αποδίδουν οι Αρχές στην επίθεση της 5ης Μαΐου 2010, ενώ η ίδια έχει δηλώσει ότι είναι αθώα και έχει υποστηρίξει ότι θέλει να δώσει εξηγήσεις ενώπιον της Δικαιοσύνης. Η κατηγορούμενη είχε συλληφθεί στις 13 Ιουλίου στο αεροδρόμιο του Λονδίνου, καθώς σε βάρος της είχε ενεργοποιηθεί ερυθρά αγγελία της Interpol από τις ελληνικές Αρχές. Παρέμεινε υπό κράτηση στη Βρετανία μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για την έκδοσή της στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομικής έρευνας, η 46χρονη φέρεται να έχει καταγραφεί σε οπτικό υλικό από την ημέρα του εμπρησμού, με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Οι Αρχές αναφέρουν ότι η ταυτοποίησή της προέκυψε μετά από νέα ανάλυση του διαθέσιμου υλικού από τα εγκληματολογικά εργαστήρια.

Η έρευνα φέρεται να βασίστηκε σε στοιχεία όπως ο σωματότυπος, το ύψος, τα μαλλιά, τα ρούχα, τα παπούτσια και το σακίδιο που εμφανίζεται να φέρει στο υλικό. Κατά την αστυνομία, η γυναίκα εμφανίζεται κοντά στον άνδρα που έσπασε τη βιτρίνα της τράπεζας και της αποδίδεται υποστηρικτικός ρόλος στην ομάδα των δραστών.

Η επίθεση στη Marfin σημειώθηκε στις 5 Μαΐου 2010, κατά τη διάρκεια μεγάλης διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας. Κουκουλοφόροι έσπασαν τη γυάλινη πρόσοψη του υποκαταστήματος στην οδό Σταδίου και πέταξαν στο εσωτερικό βόμβες μολότοφ, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά. Από την πυρκαγιά έχασαν τη ζωή τους τρεις εργαζόμενοι: Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και έγκυος τεσσάρων μηνών, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών.

Για την υπόθεση έχουν ήδη συλληφθεί και κατηγορούνται δύο 42χρονοι, οι οποίοι βρίσκονται προσωρινά κρατούμενοι στις φυλακές Μαλανδρίνου και Ναυπλίου. Στον έναν αποδίδεται ρόλος συντονισμού της ομάδας, ενώ ο δεύτερος φέρεται να είναι το πρόσωπο που έσπασε τη γυάλινη πρόσοψη της τράπεζας. Η 46χρονη, αλλά και οι υπόλοιποι που προφυλακίστηκαν, υποστηρίζουν ότι είναι αθώοι.

Σύλληψη και την Greek Mafia

Σε μία άλλη πολύκροτη υπόθεση του αστυνομικού δελτίου, συνελήφθη στην Γερμανία συνελήφθη 31χρονο μέλος της ρωσόφωνης μαφίας που δρούσε στην Ελλάδα, σε βάρος του οποίου εκκρεμούσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τρεις δολοφονίες και μία απόπειρα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα.

Ο 31χρονος με καταγωγή από τη Γεωργία κατηγορείται για συμμετοχή στην οργάνωση που – κατά την αστυνομία – εμπλέκεται στις ανθρωποκτονίες του Γιάννη Σκαφτούρου, του Βασίλη Ρουμπέτη, του Διονύση Μουζακίτη, όπως και στην απόπειρα άντρα από τη Βόρεια Ελλάδα.

Το ελληνικό FBI συνεργάστηκε με τις γερμανικές Αρχές και μετά από ανταλλαγή πληροφοριών η γερμανική αστυνομία εντόπισε τον 31χρονο, του πέρασε χειροπέδες και πλέον εκκρεμεί η έκδοσή του στη χώρα μας. Η ίδια οργάνωση στην οποία φέρεται να συμμετείχε δραστηριοποιούνταν στην εμπορία μεγάλων ποσοτήτων λαθραίων τσιγάρων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Η οργάνωση είχε εξαρθρωθεί τον Μάρτιο του 2025, όταν είχε γίνει μεγάλη αστυνομική επιχείρηση και συλλήψεις ατόμων που δραστηριοποιούνταν στο εγχώριο οργανωμένο έγκλημα. Πλέον από τη συγκεκριμένη ομάδα των ρωσόφωνων η αστυνομία αναζητά μόνο ένα άτομο. Επίσης εκτιμάται ότι διαφεύγει στο εξωτερικό.

Επισήμως, το νομοσχέδιο τιτλοφορείται «Σχέδιο Νόμου για την Ενίσχυση της Εθνικής Αλληλεγγύης και της Κοινωνικής Συνοχής» και αποτελεί το βασικό θεσμικό πλαίσιο που θα καθοδηγήσει τα επόμενα στάδια της διαδικασίας μεταξύ του τουρκικού κράτους και του PKK.
Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο βήμα.

Η πρόταση αναμένεται να συζητηθεί την Παρασκευή στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Εθνοσυνέλευσης και στη συνέχεια να παραπεμφθεί στην Ολομέλεια (ενδεχομένως την Κυριακή), όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης αναμένεται να επιχειρήσουν να επιβραδύνουν τη συζήτηση την επόμενη εβδομάδα.

Τι προηγήθηκε

Στις 2 Αυγούστου, αντιπροσωπεία του κουρδικού-κοινοβουλευτικού κόμματος DEM επισκέφθηκε τη φυλακή στο νησί Ιμραλί, προκειμένου να ενημερώσει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν για τις λεπτομέρειες του σχεδίου νόμου. Την επόμενη ημέρα, το DEM δημοσιοποίησε θετική δήλωση του Οτσαλάν, ο οποίος ανέφερε ότι «δεν έχουν λυθεί ακόμη όλα τα ζητήματα», ωστόσο το νομοσχέδιο θα συμβάλει στην ειρήνη στην περιοχή και θα ανοίξει πλήρως τον δρόμο προς μια «δημοκρατική δημοκρατία».

Ο πρόεδρος του MHP (συγκυβερνών Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο οποίος είχε εγκαινιάσει τη διαδικασία πριν από σχεδόν δύο χρόνια με τη συμβολική χειραψία του με βουλευτές του DEM, ήταν από τους πρώτους που υπέγραψαν το σχέδιο νόμου την Τρίτη.

Οι αντιδράσεις

Μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου την Τετάρτη, ο πρόεδρος Ερντογάν έγραψε στην πλατφόρμα X: «Ελπίζω αυτό το βήμα, που αποσκοπεί στην οριστική απαλλαγή της Τουρκίας από την απειλή της τρομοκρατίας, να οδηγήσει σε ευοίωνα αποτελέσματα».

Ο εκπρόσωπος του AKP, Ομέρ Τσελίκ, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι το νομοθετικό πλαίσιο αποτελεί: «Μία από τις σημαντικότερες απαντήσεις απέναντι στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επιθετικότητα που στρέφεται εναντίον της περιοχής μας», υποστηρίζοντας ότι μέσω της διαδικασίας με το PKK η Άγκυρα αποτρέπει τους αντιπάλους της από το να χρησιμοποιήσουν την οργάνωση εναντίον των τουρκικών συμφερόντων.

Στην αντιπολίτευση, το κόμμα Yeni Parti (το νέο κόμμα που ίδρυσε ο Οζγκιούρ Οζέλ, αφού αποχώρησε από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα-CHP) ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει το σχέδιο νόμου, πριν δημοσιοποιήσει τη θέση του. Αντίθετα, το Yeniden Refah (ισλαμικό Νέο Κόμμα Ευημερίας, υπό τον υιό Ερμπακάν) και το IYI Parti (“Καλό Κόμμα”, εθνικιστικό, από διάσπαση του MHP) εμφανίζονται ιδιαίτερα επικριτικά, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία συνιστά προδοσία απέναντι στους στρατιώτες και τους πολίτες που έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο μεταξύ του τουρκικού κράτους και του PKK, ο οποίος διαρκεί πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Παράλληλα, η Επιτροπή Εθνικής Άμυνας της Βουλής ενέκρινε την Τετάρτη ξεχωριστό σχέδιο νόμου που τροποποιεί τα δικαιώματα των οικογενειών των «μαρτύρων» και των βετεράνων.

Τι προβλέπει το νομοθετικό πλαίσιο

Το άρθρο 1 ορίζει ότι η ειρηνευτική διαδικασία θα ξεκινήσει επισήμως, μόνο αφού το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (MGK) διαπιστώσει και δημοσιεύσει στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ότι το PKK έχει τερματίσει πλήρως τη δράση του και έχει παραδώσει όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά του.

Τα άρθρα 3 και 6 προβλέπουν αναστολή των ποινικών διαδικασιών και όχι άμεση απονομή αμνηστίας για όσους πληρούν τις προϋποθέσεις. Ανάλογα με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, οι εν εξελίξει δίκες μπορούν να ανασταλούν, ή οι ποινές φυλάκισης να τεθούν σε αναστολή, υπό καθεστώς δοκιμαστικής επιτήρησης.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα άρθρα 3 και 6 εξαιρούν από τις ευεργετικές διατάξεις όσους κατηγορούνται για ανθρωποκτονίες και άλλα εγκλήματα που επισύρουν ισόβια κάθειρξη και τελέστηκαν πριν από την 1η Ιουνίου 2005. Στην εξαίρεση αυτή περιλαμβάνονται ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν και η ανώτατη ηγεσία του PKK. Το άρθρο 5 καθορίζει τους όρους της δοκιμαστικής περιόδου, ενώ το άρθρο 7 προβλέπει τη σύσταση επιτροπής υπό την προεδρία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η οποία θα παρακολουθεί και θα αξιολογεί την πορεία της διαδικασίας.

Αν και το σχέδιο νόμου περιλαμβάνει πολλές ακόμη επιμέρους διατάξεις, αυτά αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του λεγόμενου «τουρκικού μοντέλου» για τον «τερματισμό της τρομοκρατίας». Ωστόσο, σύμφωνα με τη δικηγόρο Γκιουλτσίν Αβσάρ, αρκετοί νομικοί ορισμοί παραμένουν ασαφείς, γεγονός που ενδέχεται να αφήσει την εφαρμογή του νόμου «στο έλεος της δικαστικής γραφειοκρατίας».

Η Οζγκέ Γκέντς, ερευνήτρια στο Middle East Council on Global Affairs, η οποία συμμετείχε στις πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών κατά την ειρηνευτική διαδικασία Τουρκίας-PKK την περίοδο 2013-2015, εκτίμησε με συγκρατημένη αισιοδοξία ότι το σχέδιο νόμου συνιστά πρόοδο έπειτα από μήνες διαπραγματεύσεων. Αν και η κατάθεση του νομοσχεδίου αναβλήθηκε επανειλημμένα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αναγκάζοντας τη Βουλή να παρατείνει τις εργασίες της μέσα στην περίοδο της θερινής διακοπής, η Γκέντς υποστηρίζει:

«Η καθυστέρηση αποκαλύπτει την επιφυλακτικότητα της κυβέρνησης, την ανησυχία της για τις εκλογικές και εθνικιστικές αντιδράσεις και την προτίμησή της να προηγηθεί η επιβεβαίωση των ζητημάτων ασφαλείας πριν από οποιαδήποτε νομική παραχώρηση. Ταυτόχρονα, όμως, φαίνεται ότι έδωσε στα εμπλεκόμενα μέρη τον χρόνο να διαμορφώσουν έναν ελάχιστο κοινό συμβιβασμό, ο οποίος είναι σημαντικά πιο προστατευτικός και λειτουργικός από ό,τι πολλοί ανέμεναν».

Η ίδια επισημαίνει επίσης ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά πως η κοινή γνώμη υποστηρίζει σε μεγάλο βαθμό τον τερματισμό της σύγκρουσης, αλλά εμφανίζεται πιο επιφυλακτική απέναντι σε παραχωρήσεις που συνδέονται με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Το γεγονός ότι η ηγεσία του PKK εξαιρείται από το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο ανοίγει τον δρόμο για τη νομική διευθέτηση υποθέσεων χαμηλότερης βαρύτητας, όπως η συμμετοχή στην οργάνωση, η παροχή βοήθειας ή η προπαγάνδα, αδικήματα που αφορούν μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι έχουν διωχθεί ή φυλακιστεί βάσει της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας.

Το επόμενο στάδιο

Μετά την αναμενόμενη έγκριση του νομοσχεδίου από το κοινοβούλιο, με τις ψήφους του κυβερνητικού συνασπισμού και του κόμματος DEM, η επόμενη φάση θα κρίνει κατά πόσο η διαδικασία μπορεί να αποκτήσει μόνιμο και βιώσιμο χαρακτήρα. Επειδή το σχέδιο νόμου επικεντρώνεται κυρίως στις ποινικές υποθέσεις και στις δικαστικές διώξεις, η Γκέντς, τονίζει ότι δεν μπορεί να αναμένεται να ρυθμίσει όλες τις πτυχές της επιστροφής και της κοινωνικής επανένταξης των πρώην μαχητών.

Όπως αναφέρει: «Τα ζητήματα αυτά ενδέχεται να αντιμετωπιστούν στην επόμενη φάση, μέσω του συντονιστικού ρόλου της Επιτροπής, των υποεπιτροπών της, καθώς και μέσω πρόσθετων διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων, τα οποία έχει την εξουσία να εισηγηθεί». Η ίδια εκτιμά ότι τα βασικά ζητήματα που θα πρέπει να συζητηθούν σχετικά με την επανένταξη περιλαμβάνουν:

• Αν οι πρώην μαχητές θα προστατεύονται από πράξεις αντεκδίκησης ή από νέες, επαναλαμβανόμενες ποινικές έρευνες.
• Πώς θα αποκτήσουν πρόσβαση σε στέγαση, εισόδημα, εργασία και υπηρεσίες υγείας.
• Πώς θα διευκολυνθεί η επανένωση των οικογενειών τους.
• Αν θα μπορούν να συμμετέχουν νόμιμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή, χωρίς να κινδυνεύουν να ποινικοποιηθούν εκ νέου.

Η ανακριτική διαδικασία ήταν μαραθώνια, καθώς ξεκίνησε το πρωί της Πέμπτης 6 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής 7 Αυγούστου γύρω στις 4.30! Μετά την ολοκλήρωση των απολογιών γύρω στις 00.30 το ξημέρωμα (σύμφωνα με πληροφορίες του Lamianow.gr). Ανακρίτρια και Εισαγγελέας αποφάσισαν ομόφωνα την προσωρινή κράτηση και των τριών κατηγορουμένων.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας είχε παρουσιαστεί οικειοθελώς στις Αρχές την Τρίτη, όταν ενημερώθηκε ότι αναζητείται στο πλαίσιο της έρευνας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώθηκε η πυρκαγιά. Να σημειωθεί ότι κατά την προσαγωγή του στην Ανακρίτρια, μερίδα κόσμου εξέφρασε την υποστήριξη της στον δήμαρχο: «Δήμαρχε είμαστε μαζί του».

Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκονται οι συνθήκες λειτουργίας του δικτύου ηλεκτροδότησης του αιολικού πάρκου στην περιοχή όπου εκδηλώθηκε η φωτιά. Σύμφωνα με τα ευρήματα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ), εντοπίστηκαν ελλείψεις, αστοχίες και κακοτεχνίες στο δίκτυο ηλεκτροδότησης, οι οποίες φέρονται να συνδέονται με τη δημιουργία σπινθήρων και την έναρξη της πυρκαγιάς.

Πηγές σημειώνουν ότι από το ίδιο ηλεκτροδοτικό δίκτυο του αιολικού πάρκου είχε ξεσπάσει ξανά φωτιά μόλις στις 27 Ιουνίου 2026. Τότε η φωτιά είχε κάψει 60 στρέμματα. Ωστόσο, παρότι τότε σήμανε το καμπανάκι του κινδύνου φαίνεται ότι δεν έγιναν τα απαραίτητα έργα για να μην ξεσπάσει και νέα φωτιά (όπως εν τέλει έγινε περίπου ένα μήνα μετά). Στο πλαίσιο της έρευνας αναμένεται η ολοκλήρωση των πορισμάτων από τους πραγματογνώμονες που διορίστηκαν από την Εισαγγελία. Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού είχε ζητήσει να σφραγιστεί το δίκτυο ηλεκτροδότησης του αιολικού πάρκου από το οποίο εξετάζεται ότι ξεκίνησε η φωτιά που έκαψε χιλιάδες στρέμματα πρασίνου και σπίτια σε Βοιωτία και Αττική.

Τι συνέβη με τον δήμαρχο Πάρου

Είχε προηγηθεί η σύλληψη του δημάρχου Πάρου, Κωνσταντίνου Μπιζά, του αντιδημάρχου Καθαριότητας, του επόπτη της ιδιωτικής εταιρείας που έχει αναλάβει τη διαχείριση των απορριμμάτων του νησιού και ενός οδηγού απορριμματοφόρου, για την μεγάλη πυρκαγιά που έπληξε το νησί των Κυκλάδων.  Η εισαγγελική έρευνα για την πυρκαγιά αφορά κακουργηματικές πράξεις.

Κατά το προανακριτικό κατηγορητήριο, φέρεται να υπήρξε εναπόθεση απορριμμάτων, όπως οικιακές συσκευές, χαρτόκουτα και κλαδιά, σε χώρο εντός του ΧΥΤΑ όπου αυτό απαγορεύεται από τη νομοθεσία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, από την περιοχή εκδηλώθηκε η φωτιά, η οποία επεκτάθηκε εκτός των εγκαταστάσεων, καίγοντας περίπου 10.000 στρέμματα δασικής, χορτολιβαδικής και αγροτικής έκτασης, προκαλώντας σημαντική περιβαλλοντική επιβάρυνση και ζημιές σε περιουσίες, ενώ εξετάζεται και ο κίνδυνος που δημιουργήθηκε για ανθρώπινες ζωές.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ η εισαγγελική έρευνα συνεχίζεται προς κάθε κατεύθυνση, με τις Αρχές να εξετάζουν όλα τα ενδεχόμενα σχετικά με τα αίτια της πυρκαγιάς, αλλά και την πιθανή εμπλοκή επιπλέον προσώπων. Να σημειωθεί πως στην πρωινή εκπομπή του ΟPEN, ο βουλευτής ΝΔ των Κυκλάδων Φίλιππος Φόρτωμας, άφησε αιχμές για το Ανακριτικό της Πυροσβεστικής, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι κακώς συνελήφθη ο δήμαρχος Πάρου, προκαλώντας τις αντιδράσεις των παρουσιαστών και των μελών του πάνελ.