Βίντεο που κάνουν τον γύρο του κόσμου καταγράφουν μεγάλες καταστροφές στην περιοχή Κουμαμότο στα νότια της χώρας, όπου ήταν και το επίκεντρο του σεισμού.

A few minutes ago: The stone walls of Kumamoto Castle collapsed following a magnitude 7.1 earthquake (地震 ) that struck 4 km southeast of Uki, Kumamoto Prefecture, Japan. pic.twitter.com/PwXwldRmIr

— Weather Monitor (@WeatherMonitors) July 28, 2026

Το κάστρο Κουμαμότο υπέστη σοβαρές ζημιές και οι εργασίες αποκατάστασης δεν αναμένεται να ολοκληρωθούν πριν από το 2052, σύμφωνα με το Japan Times.

Η πυροσβεστική υπηρεσία στην πόλη Ούκι ανέφερε ότι είχε λάβει πολλές κλήσεις έκτακτης ανάγκης καθώς λόγω της ισχυρής δόνησης ξέσπασαν πολλές πυρκαγιές.

Φόβοι για τσουνάμι ενός μέτρου

Σύμφωνα με την Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, μετά τον σεισμό εκδόθηκε προειδοποίηση για τσουνάμι για κύμα ύψους ενός μέτρου στις παράκτιες περιοχές των θαλασσών Αριάκι και Γιατσουσίρο, προτρέποντας τους ανθρώπους να μείνουν μακριά από τις ακτές.

Ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου, Μινόρου Κιχάρα εμφανίστηκε καθησυχαστικός, δηλώνοντας πως δεν έχουν εντοπιστεί ανωμαλίες στους πυρηνικούς σταθμούς της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης Σεντάι στο Σατσουμασεντάι, στην επαρχία Καγκοσίμα.

More footage showing the shaking during the M6.8 earthquake that hit Japan earlier… pic.twitter.com/r4HkyDl3wM

— Volcaholic 🌋 (@volcaholic1) July 28, 2026

Το πρώτο κύμα τσουνάμι πιστεύεται ότι έφτασε σε αυτές τις θάλασσες λίγο μετά τον σεισμό. Αναμενόταν να φτάσουν περισσότερα κύματα ανά πάσα στιγμή.

Η ιαπωνική κυβέρνηση εξέδωσε έκτακτες προειδοποιήσεις για σεισμό για τις περιφέρειες Κουμαμότο, Ναγκασάκι, Καγκοσίμα, Φουκουόκα, Σάγκα, Οϊτά και Μιγιαζάκι, όλες στο νότιο νησί Κιούσου της Ιαπωνίας.

Το ηλεκτρικό ρεύμα διακόπηκε σε περίπου 48.300 νοικοκυριά στην επαρχία Κουμαμότο, σύμφωνα με την Kyushu Electric. Η εταιρεία ζητά από τους ανθρώπους να μην αγγίζουν κομμένες γραμμές ηλεκτρικού ρεύματος και να τους ενημερώνουν για τυχόν ανωμαλίες.

Στην πολιτική, η αξιοπιστία είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο ενός υπουργού. Όταν αυτή τίθεται υπό αμφισβήτηση με τόσο δημόσιο και έντονο τρόπο, η συζήτηση περνά αναπόφευκτα στην πολιτική νομιμοποίηση και στην εμπιστοσύνη που μπορεί να εμπνέει ένας δημόσιος λειτουργός.

Από τη στιγμή αυτή και μετά, ο Γεωργιάδης έχει υποστεί μια πολιτική βλάβη που δύσκολα αναστρέφεται. Ακόμη κι αν οι εξελίξεις ακολουθήσουν διαφορετική δικαστική πορεία, η εικόνα του έχει δεχθεί ένα πλήγμα το οποίο δύσκολα θα εξαλειφθεί από τη δημόσια μνήμη. Η πολιτική δεν λειτουργεί μόνο με δικαστικές αποφάσεις· λειτουργεί πρωτίστως με την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Οι παρεμβάσεις του Σαλμά σηματοδοτούν μια καμπή στην πολιτική διαδρομή του υπουργού. Αν αυτή η εκτίμηση επιβεβαιωθεί από τις μελλοντικές εξελίξεις, τότε η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική συνεδρίαση θα καταγραφεί ως η στιγμή κατά την οποία άρχισε το τέλος μιας από τις πλέον προβεβλημένες πολιτικές σταδιοδρομίες της Μεταπολίτευσης – χωρίς αυτό να συνεπάγεται αυτονοήτως τίτλο τιμής. Η πολιτική ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι δεν είναι πάντοτε μια εκλογική ήττα που τερματίζει μια καριέρα. Συχνά είναι η στιγμή κατά την οποία χάνεται η πολιτική αξιοπιστία. Και όταν αυτή χαθεί, καμία επικοινωνιακή στρατηγική δεν αρκεί για να την αποκαταστήσει.

Ο Γεωργιάδης βρίσκεται πλέον σε αυτήν ακριβώς τη θέση. Αν η υπόθεση συνεχίσει να εξελίσσεται και τα ερωτήματα που έχουν τεθεί δεν λάβουν πειστικές απαντήσεις, τότε ο χαρακτηρισμός “πολιτικά τελειωμένος” δεν θα αποτελεί απλώς ένα σύνθημα των πολιτών ή των αντιπάλων του, αλλά μια περιγραφή της πραγματικότητας όπως θα έχει διαμορφωθεί στο πολιτικό πεδίο.

Σε τι δεν απαντά ο Άδωνις Γεωργιάδης 

Το βασικό σημείο της παρέμβασης του Σαλμά ήταν ο ισχυρισμός ότι υπήρχε επικοινωνία του Γεωργιάδη με τον Νίκο Μανιαδάκη σε χρονική περίοδο κατά την οποία ο τελευταίος είχε ενταχθεί σε καθεστώς προστασίας μαρτύρων. Ο Σαλμάς υποστήριξε ακόμη ότι διαθέτει μηνύματα και λοιπά στοιχεία τα οποία, κατά την άποψή του, πρέπει να αξιολογηθούν από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές, ζητώντας παράλληλα την επανεξέταση της υπόθεσης.

Στην περίπτωση αυτή, η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται ιδιαίτερα στο ζήτημα της επικοινωνίας με πρόσωπο που βρισκόταν σε καθεστώς προστασίας. Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολιτική σημασία επειδή αφορά έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει οικοδομήσει επί σειρά ετών μια δημόσια εικόνα έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, με συχνές παρεμβάσεις και ενεργή παρουσία στον δημόσιο διάλογο. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, παρά τις εκτενείς τοποθετήσεις του, ο υπουργός – αν και πάντα λαλίστατος – δεν φαίνεται να απάντησε στον συγκεκριμένο ισχυρισμό που διατυπώθηκε στη Βουλή σχετικά με την επικοινωνία με τον Νίκο Μανιαδάκη κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα. Αντίθετα, επέλεξε να χαρακτηρίσει συνολικά τις καταγγελίες ως ψευδείς και να μεταφέρει την αντιπαράθεση στη δικαστική οδό.

Επιπλέον, η άρνηση ή η αδυναμία ουσιαστικής απάντησης επί του συγκεκριμένου ισχυρισμού δημιουργεί ένα μόνιμο πολιτικό και επικοινωνιακό τρωτό σημείο. Στον δημόσιο διάλογο, η σιωπή σε ένα τόσο συγκεκριμένο ερώτημα προσφέρει “πολεμοφόδια” σε κάθε μελλοντικό συνομιλητή ή πολιτικό αντίπαλο. Οποιαδήποτε στιγμή, σε κάθε συζήτηση ή αντιπαράθεση, η κουβέντα θα μπορεί να επιστρέφει εκ νέου σε αυτό το σημείο, εγκλωβίζοντάς τον σε μια διαρκή θέση απολογούμενου και εκθέτοντάς τον σε πιεστικά ερωτήματα σχετικά με τις επαφές του με τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση.

Εύλογα, λοιπόν, δημιουργούνται αμείλικτα πολιτικά ερωτήματα:

• Πώς γνώριζε ο κ. Γεωργιάδης το όνομα του προστατευόμενου μάρτυρα;
• Ποιος του το έδωσε;
• Υπάρχουν δικαστικοί ή δικαστικοί υπάλληλοι εμπλεκόμενοι σε αυτό;

Αυτό από μόνο του αρκεί για να θέσει τον υπουργό σε καθεστώς πολιτικής διαθεσιμότητας.

Όπως επισημαίνεται από την Πυροσβεστική, από την έκρηξη, έχασε τη ζωή του ένας 67χρονος, ο οποίος, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία της έρευνας, εκτελούσε εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης κοντά σε παροχή υγραερίου. Επιπλέον, τραυματίστηκε με ελαφρά εγκαύματα ένας 37χρονος, ελληνικής καταγωγής. Η προανάκριση για τη διακρίβωση των ακριβών αιτιών και συνθηκών του περιστατικού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και διενεργείται από το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού Κορινθίας της Δ.Α.Ε.Ε..

Τέλος, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.), με αφορμή τα αλλεπάλληλα περιστατικά σε χώρους επιχειρήσεων, απευθύνει αυστηρή σύσταση προς τους ιδιοκτήτες, τους υπευθύνους ασφαλείας και τους εργαζομένους να τηρούν απαρέγκλιτα τους προβλεπόμενους κανόνες ασφάλειας και πυροπροστασίας και να μην προβαίνουν σε εργασίες ή ενέργειες που ενδέχεται να προκαλέσουν έκρηξη ή πυρκαγιά.

Η έκρηξη στην Βιολάντα

Μερικούς μήνες νωρίτερα, τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2026, μία ακόμη ισχυρή έκρηξη είχε συγκλονίσει τις εγκαταστάσεις της μπισκοτοποιίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Από την έκρηξη και την πυρκαγιά που ακολούθησε έχασαν τη ζωή τους πέντε εργαζόμενες, ενώ αρκετοί ακόμη υπάλληλοι τραυματίστηκαν. Η τραγωδία προκάλεσε σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες ασφαλείας μέσα στο εργοστάσιο.

Εργαζόμενοι είχαν καταγγείλει ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρχε έντονη οσμή στις εγκαταστάσεις, χωρίς, όπως υποστήριξαν, να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Το πόρισμα πραγματογνωμοσύνης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, έκτασης 95 σελίδων, κατέγραψε εκτεταμένα φαινόμενα φθοράς, διατρήσεις στην υπόγεια σωλήνωση, εμφανείς αστοχίες και μαζικές ρηγματώσεις.

Η πραγματογνωμοσύνη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, έπειτα από εισαγγελική παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Τρικάλων. Κατά την αυτοψία αποκαλύφθηκε η υπόγεια σωλήνωση μεταφοράς αερίου καυσίμου, η οποία συνέδεε δύο υπέργειες δεξαμενές χωρητικότητας 5.000 και 9.000 λίτρων με το σύστημα τροφοδοσίας του κεντρικού κτιρίου.

Από τη σωλήνωση ελήφθησαν επτά μεταλλικά δείγματα. Οι εργαστηριακές αναλύσεις έδειξαν εκτεταμένη διάβρωση, απώλεια μετάλλου και, σε δύο από τα δείγματα, πλήρη διάτρηση του αγωγού. Σύμφωνα με το πόρισμα, η διάβρωση δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά επαναλαμβανόμενο και εκτεταμένο φαινόμενο σε περισσότερα σημεία της υπόγειας γραμμής.

Ιδιαίτερα επιβαρυντικό θεωρήθηκε το γεγονός ότι το υπόγειο τμήμα της σωλήνωσης δεν έφερε εξωτερική αντιδιαβρωτική προστασία. Παράλληλα, δεν είχε τοποθετηθεί η προβλεπόμενη προστατευτική στρώση άμμου, με αποτέλεσμα να απουσιάζουν δύο βασικά μέτρα προστασίας των μεταλλικών αγωγών από την υγρασία και τη διάβρωση.

Στο πόρισμα καταγράφεται επίσης η χρήση βιδωτών συνδέσεων σε υπόγειο περιβάλλον, πρακτική που χαρακτηρίζεται αυξημένου κινδύνου και η οποία περιορίζεται ουσιωδώς ή δεν επιτρέπεται από τα ισχύοντα ευρωπαϊκά και εθνικά πρότυπα για τις εγκαταστάσεις αερίων καυσίμων.

Οι συνθήκες αυξημένης υγρασίας και ηλεκτροχημικής δραστηριότητας ευνόησαν την επιτάχυνση της διάβρωσης, μέχρι τη δημιουργία οπών από τις οποίες μπορούσε να διαρρεύσει προπάνιο. Η σταδιακή συσσώρευση του αερίου εκτιμάται ότι δημιούργησε το εκρηκτικό μείγμα που οδήγησε στην φονική έκρηξη.

Ασπρόπυργος: Η οξυγονοκόλληση και το βυτίο προπανίου

Ανάλογες ήταν οι εικόνες που εκτυλίχθηκαν το πρωί της 9ης Ιουλίου στον Ασπρόπυργο, όταν εκρήξεις σε επιχείρηση ανταλλακτικών προκάλεσαν ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, σοβαρούς τραυματισμούς και εκτεταμένες καταστροφές. Η πρώτη έκρηξη φέρεται να σημειώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών οξυγονοκόλλησης μέσα στην επιχείρηση. Ακολούθησε, όμως, δεύτερη και πολύ ισχυρότερη έκρηξη σε βυτίο με προπάνιο, το οποίο βρισκόταν δίπλα στον χώρο των εργασιών.

Τα εύφλεκτα υλικά που βρίσκονταν στην επιχείρηση λειτούργησαν ως προσάναμμα, με αποτέλεσμα η φωτιά να επεκταθεί με μεγάλη ταχύτητα και να προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε τέσσερις επιχειρήσεις. Από το περιστατικό τραυματίστηκαν έντεκα άνθρωποι, αρκετοί από τους οποίους υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα. Ένας από τους εγκαυματίες που νοσηλεύονταν στο ΚΑΤ κατέληξε. Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς σχηματίστηκε ένα τεράστιο πύρινο «μανιτάρι», ενώ οι φλόγες επεκτάθηκαν και στα γειτονικά κτίρια.

Οι κοινοί παρονομαστές

Παρά τις διαφορετικές συνθήκες κάθε δυστυχήματος, στα Εξαμίλια, στη Βιολάντα και στον Ασπρόπυργο διακρίνονται κοινοί παρονομαστές: εργασίες που προκαλούν σπινθήρες, εύφλεκτα υλικά, προπάνιο, ανεπαρκής πρόληψη και αμφιβολίες για την εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας. Μάλιστα, τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος αποτυπώνουν τη σταθερά υψηλή ανθρώπινη απώλεια στους χώρους εργασίας.

Το 2022 καταγράφηκαν, σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, 104 θάνατοι εργαζομένων: 20 κατά το πρώτο τετράμηνο, 27 κατά το δεύτερο και 57 κατά το τρίτο. Το 2023 οι ανθρώπινες απώλειες αυξήθηκαν στις 179, με 54 θανάτους το πρώτο τετράμηνο, 69 το δεύτερο και 58 το τρίτο. Το 2024 καταγράφηκαν 149 θάνατοι εργαζομένων, εκ των οποίων 39 στο πρώτο τετράμηνο, 52 στο δεύτερο και 58 στο τρίτο.

Ακόμη βαρύτερος ήταν ο απολογισμός για το 2025, όταν, σύμφωνα με την ίδια καταγραφή, οι θάνατοι στους χώρους εργασίας ανήλθαν σε 201: 67 στο πρώτο τετράμηνο, 81 στο δεύτερο και 53 στο τρίτο.

Μπορεί ο Φιντάν να το είπε αυτό και να εννοεί άλλο; Όπως για παράδειγμα ότι αυτή είναι η «ρεαλιστική λύση», αλλά μπορεί και να επιλέξει μια «δεύτερη καλύτερη» επιλογή; Έχει λόγο να το κάνει αυτό; Ίσως για διαπραγματευτικούς λόγους να θέτει ως όρο την αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας και μετά, θα υποστηρίξουν οι γνωστοί ευκολόπιστοι, θα κάνει πίσω! Κάνει, δηλαδή, παιχνίδια τακτικής; Εάν έχουν δίκαιο οι ευκολόπιστοι θα φανεί τα επόμενα 24ωρα.

Η κατοχική Τουρκία, ωστόσο, έχει συνηθίσει τους πάντες, πως ό,τι δηλώνει το εννοεί. Διαχρονικά η κατοχική πλευρά, ό,τι και να λένε μερικοί στις ελεύθερες περιοχές, οι οποίοι ενίοτε προσφέρουν άλλοθι στην Άγκυρα, μπλοκάρει τις όποιες προσπάθειες. Διαχρονικά βάζει τον δικό της πήχη ψηλά! Η πορεία του Κυπριακού από το 1974 και εντεύθεν επιβεβαιώνει πως κάθε φορά, που καταβάλλονται προσπάθειες για να επιτευχθεί συμφωνία, η κατοχική δύναμη επιμένει στις μαξιμαλιστικές θέσεις της. Απέδειξε δε πως είναι οι επιδιώξεις της, δεν είναι διαπραγματευτική τακτική.

Η τελευταία θέση που εγκαταλείπει η Άγκυρα για να αναβαθμίσει τις αξιώσεις της, είναι η υποχώρηση που υποχρεώθηκε να προβεί η Λευκωσία, «για να διευκολύνει τις προσπάθειες». Αυτό ίσχυε για χρόνια. Αυτή η στάση υιοθετήθηκε στο παρελθόν καθώς θεωρείτο «η μόνη οδός», μέσω της οποίας θα μπορούσε να σπάσει το αδιέξοδο.

Η μόνη οδός για να συνεργασθεί η Άγκυρα ήταν διά των δώρων που ζητούσε. Αυτή η τακτική έχει αποτύχει. Και απέτυχε, όχι μόνο επειδή δεν οδήγησε στην επίτευξη συμφωνίας, αλλά γιατί κάθε φορά που αυτή η τακτική ακολουθείτο, η ελληνική πλευρά άφηνε πίσω της μια σοβαρή υποχώρηση. Οι μόνες, ίσως, φορές που η Τουρκία πέρασε κάτω από τον πήχη, ήταν η αποτυχία της να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία ( εξακολουθεί να επιμένει σ’ αυτό) και η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Οι απειλές της για «χωρίς όρια αντίδραση» στην περίπτωση κατά την οποία η Κύπρος γινόταν δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έπεσαν στο κενό.

Γιατί έρχεται ο Γκουτέρες 

Η Άγκυρα δεν έχει λόγο σήμερα να αλλάξει πορεία, στάση στο Κυπριακό. Γιατί να κάνει το χατίρι στον απερχόμενο Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και να διαφοροποιήσει τη στάση της; Ιδιαίτερα όταν βλέπει από τα Ηνωμένα Έθνη (όχι από τον Γενικό Γραμματέα αλλά από την Προσωπική Απεσταλμένη του) ιδέες που προσεγγίζουν τις αξιώσεις και επιδιώξεις της; Ροκανίζει το χρόνο επειδή τούτο την εξυπηρετεί: Να φύγει άπραχτος ο Γ.Γ. και να αναλάβει ο νέος. Μέχρι ο νέος να θέσει τις προτεραιότητες του, θα περάσει χρόνος….

Ο Γενικός Γραμματέας ήλθε, προφανώς, για το αποτέλεσμα. Γνωρίζει τα δεδομένα, τις δυσκολίες, έχει ανοικτή γραμμή με τον συμπατριώτη του, Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα και ενημερώνεται και για τη διάσταση των ευρωτουρκικών. Ωστόσο, εφόσον… η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, θα πρέπει να περιμένουμε τις επαφές Γκουτέρες και το όποιο αποτέλεσμα.

Πάντως, η κατοχική πλευρά, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διαφοροποιήσει έστω και τη ρητορική της. Στην αντίπερα όχθη, η Λευκωσία γνωρίζοντας και το παρασκήνιο που διαδραματίζεται, τις ιδέες που διακινούνται, έσπευσε να φρεσκάρει τις κόκκινες γραμμές της. Κόκκινες γραμμές, που συνδέονται με την βιωσιμότητα της επόμενης ημέρας μιας συμφωνίας.

Θυμήθηκα τον Αιθίοπα συμφοιτητή καθώς από εκείνον πρωτόμαθα για την επιδρομή σε βάρος Πορτογάλων και άλλων λευκών εποίκων, στις 15 Μαρτίου του 1961, που είχαν πραγματοποιήσει οι ένοπλοι του Χόλντεν Ρομπέρτο στην τότε ακόμα πορτογαλική Ανγκόλα, εξορμώντας από το Κονγκό.

Ομοιότητες με Χαμάς

Οι ομοιότητες με την επιδρομή της Χαμάς είναι εκπληκτικές. Όπως και τα αντίποινα των Πορτογάλων, οι οποίοι τους επόμενους μήνες εξόντωσαν 50.000 ντόπιους. Ταυτόσημη απάντηση με εκείνη των Ισραηλινών. Εντούτοις, στην Ευρώπη κανένα μεγάλο επικοινωνιακό μέσο (ακόμα και τα φιλοπαλαιστινιακά) δεν κατάφερε να διακρίνει την πρόδηλη συνάφεια αυτού του ιστορικού γεγονότος με την ενέργεια της Χαμάς. Να μην εμμένουμε στην έλλειψη κρίσης και γνώσης μόνο των συμπατριωτών μας. Αυτό που οι Αμερικανοί ονομάζουν groupthink θριάμβευσε για άλλη μία φορά.

Ως προσωπικότητα ο Χόλντεν Ρομπέρτο, ηγέτης της UPA αρχικά και μετέπειτα του FNLA, επίσης εμφανίζει εξαιρετικές ομοιότητες με τους ηγέτες της Χαμάς: μισθοδοτούμενος από τη CIA ως ανάχωμα στη Σοβιετική πρωτοκαθεδρία επί των αντιαποικιακών αφρικανικών κινημάτων, τελικά έκανε ό,τι εκείνος ήθελε, χωρίς βεβαίως ο ίδιος να επιτύχει, τελικά, στους στόχους του. Με την επιδρομή όμως του 1961, έθεσε σε κίνηση το μηχανισμό που οδήγησε στη διάλυση της πορτογαλικής αποικιοκρατίας.

Έχουμε όθεν εδώ μία αρχετυπική περίπτωση αποικιακού πολέμου. Ελλάδα και Κύπρος από το 2009-10 έχουν επενδύσει πολλά στη σχέση με το Ισραήλ. Ορθώς έπραξαν, μόνο που πρόκειται για μία σχέση που κινδυνεύει να έχει χρονικό ορίζοντα επισφαλή⋅ δεν ισχύουν τα θέσφατα και οι αιτιοκρατίες στην Ιστορία, ενώ τα δεδομένα και οι ιστορικές διεργασίες δεν παρέχουν ερείσματα για αισιοδοξία. Οι Ισραηλινοί, όπως και οι Πορτογάλοι του Σαλαζάρ και του Καετάνο, είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν το δόγμα “forever war”, σε πείσμα όλων των δημογραφικών, πολιτισμικών, αλλά και στρατιωτικών εξελίξεων.

Η επιρροή του Ισραήλ και οι αδυναμίες του

Η αλκή του Ισραήλ στο αμερικανικό σύστημα οικονομικοπολιτικής και επέκεινα στρατιωτικής ισχύος προοιωνίζεται ακροσφαλής. Όπως είχαμε προειδοποιήσει εδώ στο slpress το Σεπτέμβριο του 2023 (πριν από την επιδρομή της Χαμάς και όλα τα συμπαρομαρτούντα με Γάζα, Μαμντάνι, φιάσκο Ιράν κλπ):

«Η επιρροή όμως των Εβραίων θα είναι σαφώς βληχρότερη στο άμεσο μέλλον: σήμερα αποτελούν μόλις το 2,2% του πληθυσμού των ΗΠΑ και το 18% της Νέας Υόρκης. Περαιτέρω, η τοξικότητα της δημόσιας εικόνας του Ισραήλ στις νέες γενεές των Αμερικανών (κυρίως στους millennials) σε συνδυασμό με τη δημογραφική άνοδο των υπερ-ορθόδοξων Εβραίων, επιταχύνουν τις εξελίξεις. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές που και τα δύο μεγάλα αμερικανικά κόμματα συναγωνίζονταν για το ποιο φροντίζει περισσότερο το Ισραήλ και για την εύνοια της AIPAC».

Οι δυσχέρειες επιτείνονται από τα ιδιαίτερα προβλήματα στη δομή και τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της ισραηλινής κοινωνίας: Μία πολιτική τάξη ταυτόχρονα φαιδρή και επικίνδυνη, δημογραφική έκρηξη υπερ-ορθόδοξων, ανυπαρξία σχεδίασης και προοπτικής για το μέλλον των κατεχομένων Παλαιστινιακών εδαφών και έλλειψη αυτοκρατορικής κουλτούρας στις ιθύνουσες σφαίρες. Οι Ισραηλινοί, σε αντίθεση με τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Ρώσους ή ακόμα και τους Τούρκους, δεν έχουν κουλτούρα αυτοκρατορικής Μεγάλης Δύναμης, όσο κι αν επιθυμούν να επιτελέσουν τέτοιο ρόλο.

Οι Πορτογάλοι, για να διατηρήσουν τις αφρικανικές αποικίες τους, μετήλθαν διαφόρων μέσων: δολοφονίες ηγετών αντιαποικιακών κινημάτων, διείσδυση και διασπορά σύγχυσης στο εσωτερικό των κινημάτων αυτών, παρουσίαση των στρατιωτικών ενεργειών τους ως συμβολή στην υπεράσπιση του Δυτικού πολιτισμού, εθνοκάθαρση (τότε δεν ονομαζόταν έτσι), καθώς και επιδίωξη συνεχών στρατιωτικών αναμετρήσεων για να εκμεταλλευθούν την τεχνολογική και επιχειρησιακή ανωτερότητά τους. Σας θυμίζουν κάτι αυτά;

Βεβαίως, η πορτογαλική κοινωνία τελικώς δεν άντεξε την προσέγγιση “forever war” και το καθεστώς Σαλαζάρ-Καετάνο, με ρίζες στο μεσοπόλεμο, κατέρρευσε με την Επανάσταση των Γαρυφάλλων.

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ

Από τα ανωτέρω επάγονται καίρια συμπεράσματα για την Ελλάδα, την Κύπρο και τον απανταχού Ελληνισμό. Η σχέση με το Ισραήλ είναι και θα παραμείνει στο εγγύς μέλλον σημαντική, ιδίως στις στρατιωτικές, τεχνολογικές και τουριστικές πτυχές της. Όμως δεν πρέπει να χτίζουμε παλάτια στην άμμο.

Είναι θέαμα επικίνδυνο και προσβλητικό για την αξιοπρέπεια μας, Ελλαδίτες και Κύπριοι αξιωματούχοι, ομιλώντας με το κύρος των κυβερνητικών θέσεών τους, να δικαιολογούν την κάθε ισραηλινή σπασμωδική και ανεπιτήδεια κίνηση και αντίδραση. Η σιωπή είναι χρυσός σε περιπτώσεις σαν αυτή που εξετάζουμε εδώ. Ειδικά όταν οι Ισραηλινοί διαπράττουν ό,τι οι Τούρκοι στην Κύπρο, ή όταν επιδιώκουν περιφερειακές διευθετήσεις ήκιστα ωφέλιμες για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνισμού.

Εναλλάσσοντας όπως συνηθίζει καυτό και παγωμένο, ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε ταυτόχρονα να διατάξει να ξαναρχίσει να βομβαρδίζεται το Ιράν σε περίπτωση αποτυχίας των συνομιλιών, παραμερίζοντας τις ανησυχίες για την ενδεχόμενη έλλειψη πυρομαχικών για τα αμερικανικά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας που ανέδειξαν διάφορα μέσα ενημέρωσης, όπως για παράδειγμα δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times.

Έπειτα από 15 ημέρες ανταλλαγών πληγμάτων, τα οποία έκαναν κομμάτια την καταρχήν συμφωνία –το «μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ»–, κείμενο που υπογράφτηκε στα μέσα Ιουνίου κι υποτίθεται πως θα οδηγούσε στον τερματισμό του πολέμου, οι εχθροπραξίες ανεστάλησαν το Σάββατο.

Μολονότι τα όπλα σιγούν στο κυριότερο μέτωπο του πολέμου, που ξέσπασε πριν από ακριβώς έξι μήνες, την 28η Φεβρουαρίου, με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η Σαουδική Αραβία, βασικός σύμμαχος της Ουάσιγκτον στην περιοχή, ανακοίνωσε χθες πως αναχαίτισε επίθεση με drones που εξαπολύθηκε από το έδαφος του Ιράκ. Το Ριάντ την πρόσαψε σε «τρομοκρατικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υποστηριζόμενες από το Ιράν», μολονότι δεν υπήρξε ανάληψη ευθύνης.

«Ευαίσθητοι» στόχοι

Αφού η Σαουδική Αραβία απαίτησε η Βαγδάτη να «λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εμποδίζει να χρησιμοποιείται η επικράτειά της ως ορμητήριο επιθέσεων», η κυβέρνηση του Ιράκ ανακοίνωσε πως διενεργείται έρευνα. Το ουαχαμπιτικό βασίλειο και άλλες μοναρχίες του Κόλπου επέρριπταν την ευθύνη για τις επιθέσεις αυτές σε ιρακινές σιιτικές ένοπλες οργανώσεις προσκείμενες στην Τεχεράνη κατά την προηγούμενη φάση του πολέμου, ωστόσο οι παρατάξεις αυτές δεν έχουν αναλάβει την ευθύνη για κανένα πλήγμα αφού ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες στην αρχή του μήνα.

Στην Υεμένη, η Ανσαραλά, κίνημα ανταρτών γνωστότερο στη Δύση με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, ανακοίνωσε πως «έπληξε» με drones «ευαίσθητους στόχους» και «εγκαταστάσεις εμπλεκόμενες στις παραδόσεις και στις μεταφορές αργού» της Σαουδικής Αραβίας κοντά στη Γιάνμπου, λιμάνι στην Ερυθρά θάλασσα όπου καταλήγει πετρελαιαγωγός του βασιλείου.

Το Ριάντ –ο βασικός υποστηρικτής της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης– κι οι Χούθι ξανάρχισαν την 13η Ιουλίου τις εχθροπραξίες τους, έπειτα από τέσσερα χρόνια ανακωχής. Το κίνημα των υεμενιτών ανταρτών ανακοίνωσε την 20ή Ιουλίου πως θα σταματά στο εξής την κίνηση στην Ερυθρά θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν οποιουδήποτε πλοίου της Σαουδικής Αραβίας, του μεγαλύτερου εξαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο.

Ανακούφιση στις αγορές

Στην Τεχεράνη, ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας Μπαγαεΐ είπε πως η Ουάσιγκτον δεν είχε καμιά εμπλοκή στις πρόσφατες συνομιλίες με το σουλτανάτο του Ομάν για τη διαχείριση του στενού του Ορμούζ –που έκλεισε εκ νέου το Ιράν–, από το οποίο διερχόταν προτού ξεσπάσει ο πόλεμος περί το 20% του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα.

Οι αμερικανοϊρανικές εχθροπραξίες ξανάρχισαν την 7η Ιουλίου, με έναυσμα τις εντάσεις για τη θαλάσσια οδό αυτή στρατηγικής σημασίας. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν πως έπληξαν εκατοντάδες στρατιωτικούς στόχους, οι ιρανικές εξαπέλυσαν πυραύλους και drones εναντίον μοναρχιών της περιοχής, συμμάχων της Ουάσιγκτον, βάζοντας κυρίως στο στόχαστρο αμερικανικές βάσεις στα εδάφη τους.

Η Τεχεράνη επιμένει να διατηρήσει τον έλεγχο του στενού κι εννοεί να προχωρήσει στην επιβολή τέλους διέλευσης, παρότι η Ουάσιγκτον απορρίπτει κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση, το ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης εμπόδισε χθες Δευτέρα έξι εμπορικά πλοία να διασχίσουν το στενό, καθώς ακολουθούσαν μη εγκεκριμένη πορεία. Σε αντίποινα, ο αμερικανικός στρατός επιβάλλει εκ νέου από τα μέσα του μήνα αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών στον Κόλπο.

Οι ΗΠΑ «απείλησαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ημερών» διάφορα πλοία στην περιοχή, κατήγγειλε η διοίκηση Χαράμ αλ Ανμπιγιά των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, διαμηνύοντας πως θα ανταποδώσει την ενέργεια αυτή, στην οποία βλέπει «επέκταση του πολέμου».

Παρά τις απειλές αυτές και τα κλεισίματα των στενών, η τιμή του βαρελιού του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αργού αναφοράς διεθνώς, υποχώρησε χθες Δευτέρα περί τα 90 δολάρια (-11%), εξέλιξη που ερμηνεύεται ως ένδειξη της αισιοδοξίας παραγόντων των αγορών.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος αναμένεται σήμερα στον Λευκό Οίκο για την πρώτη του συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ αφότου ξέσπασε ο πόλεμος την 28η Φεβρουαρίου, με φόντο διάφορες εντάσεις ανάμεσά τους, διαβεβαίωσε προχθές Κυριακή πως «υποστηρίζει πλήρως τις προσπάθειες» του ρεπουμπλικάνου να βάλει τέλος στις υποτιθέμενες φιλοδοξίες της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο — το Ιράν διαψεύδει εδώ και δεκαετίες πως έχει τέτοια πρόθεση. «Αν μπορούσαμε να καταλήξουμε σε αυτό χωρίς μάχες υψηλής έντασης, θα ήταν καλό», δήλωσε στο Fox News.

Πενήντα δυο χρόνια μετά, θα μπορούσαμε να προβούμε σε λίγο πιο πεζές διαπιστώσεις – ακόμη και φιλοσοφικής μορφής. Οι φιλίες των κρατών στηρίζονται, βέβαια, σε κοινά συμφέροντα, κοινά ιδανικά, συγγενή νοοτροπία. Λίγο-πολύ όπως και των ανθρώπων… Ο ρόλος της ιστορίας είναι σημαντικός, αλλά μόνο σε συνάρτηση με τους παράγοντες που προαναφέρθηκαν. Κανείς δεν πολεμάει, δεν κάνει ειρήνη ή δεν συνάπτει συμμαχίες με το βλέμμα στο παρελθόν. Στην εξωτερική πολιτική σχεδόν πάντοτε αποβλέπουμε στο μέλλον, υπό την πίεση του παρόντος που είναι καμιά φορά ασφυκτική…

Στην περίπτωση της Τουρκίας, η ελληνική ηγεσία, επί πολλές δεκαετίες, εύλογα απέβλεψε σε ένα μέλλον συνεργασίας, κοινής προόδου διεθνούς συμπώρευσης. Οι δυο χώρες είχαν κοινά συμφέροντα – μέσα στο δυτικό κόσμο, μέσα στην κοινή μας περιοχή, ίσως και μέσα στην Ευρώπη. Η ανάπτυξη των σχέσεών θα μπορούσε – και μπορεί ακόμα – να είναι αμοιβαία επωφελής για το μέσο Έλληνα και το μέσο Τούρκο. Θα μπορούσε ακόμα να μας απαλλάξει και από ένα μεγάλο μέρος των υπέρογκων αμυντικών δαπανών. Εμπρός λοιπόν για Τουρισμό, Εξαγωγές, Επενδύσεις, αλληλοκατανόηση, οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, ήρεμα νερά…

Ο οραματισμός αυτός δεν στερείται ούτε λογικής, ούτε θεωρητικής βάσεως. Είναι επίσης ελκυστικός. Είναι φυσιολογικό αντί για αντιπαράθεση, ένταση, φασαρίες να θέλουμε όλοι συνεργασία, ησυχία, προόδο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτού του είδους η πολιτική είναι σε μεγάλο βαθμό ανεδαφική. Και είναι ανεδαφική διότι ξεχνάει ποιος είναι ο εξ’ Ανατολών γείτονάς μας. Παραβλέπει δηλαδή με ποιον έχουμε να κάνουμε…

Η Τουρκία δεν είναι Δανία… 

Η Τουρκία δεν είναι Βέλγιο, Δανία, Τσεχία, Καναδάς – όπως εξάλλου ούτε εμείς. Η νοοτροπία της ηγεσίας της, οι αντιδράσεις του λαού της, ο τρόπος που αντιμετωπίζει την ιστορία της και που ονειρεύεται το μέλλον της δεν είναι παρόμοιες με τα δικά μας αντίστοιχα. Για εμάς η εδαφική διεκδίκηση είναι ταμπού. Αυτοί έχουν τα σύνορα της καρδιάς τους και την Γαλάζια Πατρίδα. Θεωρούν την επιθυμία για επέκταση φυσιολογική.

Θρηνούν κατά καιρούς διότι η συνθήκη της Λωζάννης τους άφησε λιγότερα εδάφη από ότι τους αντιστοιχούν – σε Δύση και Ανατολή. Ο πρόεδρος Ερντογκάν δήλωσε – στα σοβαρά – στις 29 Μαΐου ότι μέσα τους έχουν μείνει στοιχεία, επιθυμίες κατάκτησης. Έναντι της Ελλάδος έχουν ένα μακρύ κατάλογο διεκδικήσεων στη θάλασσα, στον αέρα, στον αμυντικό εξοπλισμό των νησιών, στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, κλπ. Αναγνωρίζουν στο διεθνές δίκαιο περιορισμένη μόνο αρμοδιότητα για την επίλυση των όποιων διαφορών…

Σε επίπεδο νοοτροπίας, οι Τούρκοι έχουν μάθει να περιφρονούν κάθε ενδοτική και διαλλακτική στάση του εκάστοτε αντιπάλου τους. Την θεωρούν μάλιστα ως παραίτηση από τα όποια δικαιώματά τους. Αντιθέτως, σέβονται τη σταθερότητα, τη συνέπεια, τις ξεκάθαρες κουβέντες και φυσικά απαιτούν να τους σέβεσαι και εσύ.

Στο κρίσιμο ερώτημα για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την δυσχερή και πολύπλοκή κατάσταση, για το αν υπάρχει ελπίδα συνεργασίας με ένα δύσκολο, επεκτατικό και κατά καιρούς επιθετικό γείτονα, η απάντηση είναι ναι – αλλά υπό προϋποθέσεις. Ναι, αν η ανάλυση μας είναι ρεαλιστική, ναι αν δείχνουμε σταθερότητα και συνέπεια. Ναι, αν εκείνοι ξέρουν ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας. Ναι, αν τους ξεκαθαρίσουμε τι περιμένουμε από αυτούς. Κυρίως ναι, αν βλέπουν απέναντί τους μία χώρα με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, με ενεργή και αξιοπρεπή διπλωματία, ένα κράτος σοβαρό και αποφασισμένο – που δεν προκαλεί, αλλά και που η ηγεσία του δεν φοβάται.

Με δύο κουβέντες: Ειρηνικό μέλλον με την Τουρκία, χωρίς ισχυρή ελληνική αποτρεπτική ικανότητα, χωρίς αποφασισμένη και εθνικά συνεπή ηγεσία δεν γίνεται. Όσοι θέλουν διάλογο, συνεργασία, ειρήνη, “ήρεμα νερά”, οφείλουν να αναγνωρίσουν, άμεσα, ότι ρεαλιστική προϋπόθεση για όλα αυτά αποτελεί μία συνεπής και πολύπλευρη πολιτική αποτροπής.

Ελληνοτουρκικά: Η πραγματική έννοια της αποτροπής

Οι περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε την αποτροπή ως μια κυρίως αμυντική δυνατότητα, η οποία δια της απειλής χρήσεως αντιποίνων, ή γενικά ένοπλης βίας αποθαρρύνει την επιθετικότητα του αντιπάλου – λόγω του κόστους που θα είχε αυτός, αν υπερέβαινε ορισμένο όρια. Αυτό προϋποθέτει φυσικά ότι ο αποτρέπον πρέπει να πείσει ότι είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει την ένοπλη υποδομή του και να είναι σαφής για το ποιες είναι οι συνθήκες που θα τον ανάγκαζαν να προσφύγει στη βία.

Η αποτροπή όμως δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο ένοπλη. Η Ελλάδα πολύ σωστά χρησιμοποιεί το υστέρημα του λαού της για αγορά οπλικών συστημάτων. Χωρίς αυτά η εθνική ασφάλεια είναι αδύνατη. Επιπλέον, επιτακτική είναι η ανάγκη η αναγέννησης της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας, κατά το λαμπρό παράδειγμα της δεκαετίας του ’70, με σκοπό την αύξηση της οικονομικής βιωσιμότητας, την κατά το δυνατόν ανεξαρτησία των αμυντικών προγραμμάτων και τον εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου μας.

Βέβαια, τα όπλα αυτά που αγοράζουμε και παράγουμε θα πρέπει να τα κρατούν στελέχη ικανά και αποφασισμένα. Θα πρέπει κυρίως την ενδεχόμενη χρήση τους να κατευθύνει ανάλογα αποφασισμένη ηγεσία. Αλλιώς, κρίμα τα λεφτά μας, κρίμα οι προσπάθειές μας, κρίμα τα όνειρα για ήρεμα νερά, ειρήνη, και συνεργασία.

Όπως είπαμε η αποτροπή ούτε χρειάζεται ούτε πρέπει να είναι μόνο στρατιωτικής μορφής. Οι ανώτατοι αξιωματικοί πολύ ορθά διδάσκονται ότι η αμυντική ισχύς μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνο από τους εξοπλισμούς και τις ένοπλες δυνάμεις της, αλλά από τη διεθνή της θέση, τη διπλωματική της παρουσία, το κύρος της στους διεθνείς οργανισμούς, στα αμυντικά σύμφωνα, και στις Συμμαχίες της. Ακόμη, και από την διεθνή οικονομική της δύναμη.

Πολύ σωστά, μόνο που, ποιος θα κατευθύνει όλα αυτά; Ποιος δημιουργεί το κλίμα μέσα στο οποίο λειτουργούν στρατιωτικοί και διπλωμάτες; Ποιος αποφασίζει πότε θα πούμε ναι ή όχι στο Συμβούλιο Ευρώπης, στο ΝΑΤΟ, στον ΟΗΕ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιος αποφασίζει πότε θα καταγγείλουμε παρεκβάσεις, πότε θα αναλάβουμε πρωτοβουλίες, πότε θα υποστηρίξουμε προτάσεις; Ποιος αποφασίζει πότε θα μιλήσουμε με τους γείτονες και τι θα τους πούμε; Προφανώς η πολιτική ηγεσία. Αυτή η ηγεσία οφείλει να πιστεύει στην αποτροπή – και να την καλλιεργεί.

Από τι πάσχει η Ελλάδα

Η Ελλάδα ευτυχώς, το ξαναλέμε, δεν πάσχει από έλλειψη στελεχών. Όσοι από εμάς πέρασαν δεκαετίες στη ζωή τους στα διπλωματικά γραφεία, τους στρατώνες, και στα επιτελεία μπορούν να βεβαιώσουν ότι συνεργάστηκαν με δεκάδες δημόσιους λειτουργούς, ένστολους ή μη, που είναι άξιοι, κατηρτισμένοι, ηθικοί, και φυσικά πατριώτες. Έλληνες και Ελληνίδες που με αξιοπρέπεια, με ευσυνειδησία, με ευστοχία μπορούν να εξειδικεύσουν και να υλοποιήσουν μία συνεπή πολύπλευρη συστηματική αποτρεπτική πολιτική.

Είναι όμως απαραίτητη μια ανάλογη ηγεσία που να ξέρει να πει ναι και όχι, που να εμπνέει σεβασμό σε διεθνείς φίλους και αντιπάλους. Μια ηγεσία που να αγαπά το διάλογο αλλά που να μη φοβάται να τον διακόψει όταν πρέπει. Που να μη μιλάει με πειρατές, κυρίως όσο συμπεριφέρονται σαν πειρατές…

Στο επίπεδο της διμοιρίας δεν είναι ρεαλιστικό να αναμένονται σύνθετα συστήματα αεράμυνας. Ωστόσο, η εμπειρία της Ουκρανίας δείχνει ότι ακόμη και απλά μέτρα μπορούν να μειώσουν σημαντικά τις απώλειες. Η συνεχής εναέρια παρατήρηση, η χρήση φορητών ανιχνευτών εκπομπών RF, η διασπορά προσωπικού και οχημάτων, η θερμική και οπτική απόκρυψη, καθώς και η αυστηρή πειθαρχία στις ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές, αποτελούν πλέον βασικά στοιχεία της τακτικής.

Παράλληλα, αρκετοί στρατοί δοκιμάζουν φορητούς παρεμβολείς μικρής εμβέλειας, καθώς και ειδικά φυσίγγια για λειόκαννα όπλα ως ύστατη λύση απέναντι σε FPV drones, που επιχειρούν σε εξαιρετικά μικρές αποστάσεις.

Λόχος, τάγμα και ταξιαρχία

Η ουσιαστική αντιμετώπιση αρχίζει στο επίπεδο του λόχου και κυρίως του τάγματος, όπου μπορούν να αναπτυχθούν εξειδικευμένες ομάδες ηλεκτρονικού πολέμου και αισθητήρων. Ένα σύγχρονο τάγμα θα μπορούσε να διαθέτει οργανική διμοιρία Counter-UAS με:

• τρισδιάστατο ραντάρ μικρής εμβέλειας,
• παθητικούς αισθητήρες ραδιοσυχνοτήτων,
• ηλεκτροοπτικά και υπέρυθρα συστήματα,
• φορητούς και οχηματοφόρους παρεμβολείς-αναχαιτιστικά drones,
• κινητά συστήματα πολύ μικρής εμβέλειας (VSHORAD).

Παραδείγματα τέτοιων συστημάτων αποτελούν το γερμανικό Skynex της Rheinmetall, που χρησιμοποιεί πυροβόλο των 35 χιλιοστών με πυρομαχικά AHEAD, το αμερικανικό M-LIDS του Στρατού των ΗΠΑ, το οποίο συνδυάζει ραντάρ, αισθητήρες και ηλεκτρονικό πόλεμο πάνω σε τεθωρακισμένα οχήματα, καθώς και το ισραηλινό Drone Dome της Rafael, το οποίο ενσωματώνει αισθητήρες, παρεμβολείς και, σε ορισμένες εκδόσεις, laser υψηλής ισχύος.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν πλέον και τα αναχαιτιστικά drones, όπως τα Anduril Anvil και MARSS Interceptor, που προσφέρουν χαμηλότερο κόστος ανά εμπλοκή, σε σχέση με τους πυραύλους αεράμυνας.

Η ταξιαρχία αποτελεί το πρώτο επίπεδο όπου απαιτείται πλήρης ολοκλήρωση αισθητήρων και όπλων. Οι μονάδες Counter-UAS της ταξιαρχίας προστατεύουν τα στρατηγεία, το πυροβολικό, τις αποθήκες πυρομαχικών, τις μονάδες μηχανικού και τις φάλαγγες ανεφοδιασμού. Εδώ ενσωματώνονται συστήματα μικρής εμβέλειας όπως τα NASAMS, IRIS-T SLM ή M-SHORAD, σε συνδυασμό με μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και αναχαιτιστικά UAV. Παράλληλα, οι ταξιαρχίες αναπτύσσουν πλέον δίκτυα αισθητήρων που συγχωνεύουν δεδομένα από ραντάρ, ακουστικούς αισθητήρες, κάμερες και ανιχνευτές εκπομπών, δημιουργώντας μια ενιαία επιχειρησιακή εικόνα του εναέριου χώρου.

Ανώτερα επίπεδα διοίκησης και AI

Στα ανώτερα επίπεδα διοίκησης η αποστολή αλλάζει. Η μεραρχία και το σώμα στρατού δεν επικεντρώνονται στην κατάρριψη μεμονωμένων UAV, αλλά στην εξουδετέρωση ολόκληρου του εχθρικού δικτύου. Αυτό περιλαμβάνει τον εντοπισμό σταθμών ελέγχου, κέντρων διοίκησης, εγκαταστάσεων παραγωγής και αποθηκών, καθώς και την πραγματοποίηση επιθέσεων με πυραύλους, πυροβολικό μεγάλου βεληνεκούς, ή κυβερνοεπιχειρήσεις.

Σημαντικό ρόλο αποκτούν επίσης οι μεγάλες μονάδες ηλεκτρονικού πολέμου, οι οποίες μπορούν να παρεμβάλουν, ή ακόμη και να διακόπτουν μαζικά τις επικοινωνίες των UAV σε μεγάλες περιοχές επιχειρήσεων. Σε ό,τι αφορά την επόμενη γενιά πολέμου, η βιομηχανία επενδύει πλέον σημαντικά σε όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας, καθώς το κόστος αναχαίτισης με πυραύλους είναι δυσανάλογο, όταν ο στόχος είναι ένα drone αξίας λίγων χιλιάδων ευρώ.

Το αμερικανικό DE M-SHORAD, το βρετανικό DragonFire, το ισραηλινό Iron Beam και αντίστοιχα γερμανικά προγράμματα βασίζονται σε laser υψηλής ισχύος που μπορούν να καταστρέψουν drones με σχεδόν μηδενικό κόστος ανά βολή, υπό κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Παράλληλα, η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την αυτόματη αναγνώριση στόχων, την ιεράρχηση απειλών και την επιλογή του καταλληλότερου μέσου αναχαίτισης, μειώνοντας τον χρόνο αντίδρασης σε λίγα δευτερόλεπτα.

Οι βιομηχανικές προκλήσεις

Η εξάπλωση των drones δημιουργεί μία νέα αγορά δισεκατομμυρίων ευρώ. Εταιρείες όπως οι Rheinmetall, RTX, Lockheed Martin, Rafael, Leonardo, Saab, MBDA, Thales, Anduril και Helsing επενδύουν πλέον σε ολοκληρωμένες λύσεις Counter-UAS, ενώ σχεδόν κάθε νέο πρόγραμμα αεράμυνας ενσωματώνει δυνατότητες αντιμετώπισης μικρών UAV.

Παράλληλα, πολλές χώρες επιδιώκουν την ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανικής βάσης, καθώς η εμπειρία της Ουκρανίας απέδειξε ότι οι ανάγκες σε drones και συστήματα αντιμέτρων είναι τόσο μεγάλες, ώστε η εξάρτηση από εισαγωγές, μπορεί να εξελιχθεί σε κρίσιμο επιχειρησιακό μειονέκτημα.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σαφής: Η άμυνα απέναντι στα drones δεν αποτελεί πλέον μία εξειδικευμένη αποστολή της αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά μία οριζόντια επιχειρησιακή ικανότητα που πρέπει να διαπερνά ολόκληρη τη δομή των ενόπλων δυνάμεων. Ο στρατός του μέλλοντος δεν θα διαθέτει απλώς μονάδες Counter-UAS· θα είναι σχεδιασμένος εξαρχής ώστε κάθε κλιμάκιο να μπορεί να επιβιώνει, να μάχεται και να ελίσσεται σε ένα πεδίο μάχης, όπου τα drones θα αποτελούν τη συνηθέστερη εναέρια απειλή.

Πρόσθεσε ότι ήταν μεγάλη η ενότητα των Ρώσων υπό εξωτερική πίεση και τόνισε ότι «οι κυρώσεις είναι επιζήμιες για τους εμπνευστές τους, καθώς η ρωσική οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται και το χρηματοπιστωτικό σύστημα παραμένει σταθερό». «Η ρωσική οικονομία παραμένει τέταρτη στον κόσμο όσον αφορά την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης και πρώτη στην Ευρώπη. Κι εγώ θα ήθελα υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά αυτό ενέχει τον κίνδυνο επιτάχυνσης του πληθωρισμού, ενώ η τρέχουσα πολιτική διασφαλίζει τη σταθερότητα. Το ίδιο κάνουμε και στο στρατό», είπε.

Ουκρανικά μέσα σχολιάζουν ότι είναι η πρώτη φορά που ο Πούτιν αναφέρει ότι κινδυνεύει η Ρωσία, και το αποδίδουν στις πιέσεις που φέρεται να δέχεται το Κρεμλίνο για να παύσει ο πόλεμος. Εντούτοις, οι ισχυρότερες πιέσεις που δέχεται ο Πούτιν δεν είναι για να υποχωρήσει, αλλά απεναντίας για να γίνει πιο επιθετικός και να τελειώσει τον πόλεμο πιο άμεσα.

“Περισσότερη τόλμη;”

Συγκεκριμένα, ένας παρασημοφορημένος βουλευτής του είχε πει προ ημερών στην τελετή βράβευσής του ιδιαιτέρως: «Θα νικήσουμε,, αλλά πρέπει να είμαστε πιο τολμηροί. Το θέλουμε πολύ». Ο Πούτιν μετέφερε τη στιχομυθία σήμερα στην αίθουσα, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «Ακόμα πιο τολμηροί;». Είπε: «Οι πιο ριψοκίνδυνες ενέργειες έχουν ως τίμημα επιπλέον απώλειες στρατιωτών στο μέτωπο, γι’ αυτό η Ρωσία θα συνεχίσει να δρα προσεκτικά, αλλά επίμονα και με συνέπεια επιτυγχάνοντας τους στόχους που έχουν τεθεί για τη χώρα. Και θα τους επιτύχουμε».

Όσον αφορά την αύξηση των στρατιωτικών δυνάμεων, ο τρέχων αριθμός στρατιωτικού προσωπικού είναι 1.510.000. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα για την αύξηση του μεγέθους των Ενόπλων Δυνάμεων «σε 2.426.130 μονάδες, συμπεριλαμβανομένων 1.535.000 στρατιωτικών», δηλαδή αυξάνει τους άνδρες στο μέτωπο κατά 25.000.

Οι υπόλοιποι – που είναι περίπου ένα εκατομμύριο – είναι στρατιωτικό προσωπικό που απασχολείται σε αμέτρητες βάσεις σε μια τεράστια ομοσπονδία, στην επιμελητεία, κυβερνοασφάλεια, υγεία, στρατιωτικά εργοστάσια, κατασκευές και άλλους τομείς των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται και μη ένστολοι, που απασχολούνται στο υπουργείο Άμυνας και είναι πολιτικό προσωπικό.

Έχουν υπογραφεί μέσα στο 2026 άλλα δύο παρόμοια διατάγματα. Τον Μάρτιο το προσωπικό εν γένει ορίσθηκε πλέον στα 2.391.770 άτομα με 1.502.640 μάχιμους. Στις 12 Ιουνίου το προσωπικό αυξήθηκε σε 2.399.130 άτομα με 1.510.000 μάχιμους. Τώρα αυξάνεται πολύ περισσότερο στα 2.426.130 άτομα, με 1.535.000 μάχιμους.

Οι Ρώσοι μάχιμοι μέχρι το 2026

Αυτό δείχνει ότι εντείνονται οι προσπάθειες, καθώς μέχρι τους τελευταίους μήνες οι αυξήσεις στρατεύσιμων ήταν σπάνιες, με εξαίρεση τον Αύγουστο του 2022 και τον Δεκέμβριο του 2023. Τον Αύγουστο του 2022, όταν η Ουκρανία ετοιμαζόταν για μεγάλη αντεπίθεση, ο Πούτιν υπέγραψε διάταγμα για την πρώτη μεγάλη αύξηση, προσθέτοντας 137.000 μάχιμους στρατιώτες και ανεβάζοντας τον αριθμό τους στους 1.150.000.

Όταν έγινε η δεύτερη αντεπίθεση των Ουκρανών (που δεν πήγε καλά εν τέλει, ίσως χάρη στην αμυντική στρατηγική του Ρώσου στρατηγού Σουροβίκιν), ο Πούτιν υπέγραψε τον Δεκέμβριο του 2023 νέο διάταγμα, προσθέτοντας άλλους 170.000 άνδρες και ανεβάζοντας τον αριθμό στους 1.320.000 ενστόλους.

Εν συνεχεία, τον Σεπτέμβριο του 2024 (μετά την αιφνιδιαστική εισβολή στην περιφέρεια Κουρσκ) υπέγραψε διάταγμα που αύξησε το συνολικό προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων σε 2.389.130 άτομα, εκ των οποίων οι 1.500.000 θα ήταν ενεργοί στρατιώτες. Το διάταγμα εκείνο τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2024.

Και να φανταστείτε ότι το επιχείρημά του είναι πως κατηγορούνται μόνο τέσσερις γαλάζιοι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ! Κι αυτοί είναι πιο… αθώοι απ’ τους αθώους!

Αλλά αυτή η παλιορουμάνα πάει να στήσει νέες δίκες της Μόσχας, όπως θα ‘λεγε και ο Μουμτζής! Τώρα για τους άλλους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη γλύτωσαν ας μην κάνουμε λόγο…

Αυτά για τους βουλευτές, γιατί κατηγορούνται και πολλοί παρατρεχάμενοι συν τους οπεκεπέδες! Κοινός παρονομαστής βέβαια το γαλάζιο τους χρώμα!

Αλλά κι αυτό είναι σύμπτωση ρε παιδιά, γιατί ο Κυριάκος μας, μας το έχει πει σ’ όλους τους τόνους ότι είναι τέρας αξιοκρατίας! Και σιγά που θα αμφισβητήσουμε αυτό το τέρας ειλικρίνειας!

Αλλά με την κλάψα τους ότι «κρέμασαν βουλευτές στα μανταλάκια», μου θύμισαν ταινία με τον μακαρίτη τον Ξανθόπουλο!

Το Μαξίμου, οι γαλάζιοι και τα τρολ τους κατηγορούν όσους τολμάνε να θέσουν το ζήτημα για τοξικότητα και λαϊκισμό!

Εγώ Κόμπρα είμαι, είμαι από χέρι τοξική και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, όπως θα έλεγε ο μπαμπάς Μητσοτάκης, λατρεύω το… λαϊκισμό!

Καλά εγώ, αλλά και η Καθημερινή που μιλά για κυβερνητική αλαζονεία τοξική και λαϊκιστική; Σιγά ρε παιδιά, γιατί θα τα πάρει ο Παπαχελάς και θα… ψάχνεστε…

Και μην ποντάρετε στους Αλαφούζους! Δεν τολμάνε να βάλουνε χέρι στον Αλέξη! Ναι μεν είναι ο Τραμπίκος στο Οβάλ Γραφείο, αλλά τέλος πάντων υπάρχει και το… βαθύ κράτος εκεί πέρα!

Και σαν να μην έφταναν τα σκάνδαλα, έρχονται και τα πολύ αμαρτωλά σπιτάκια της ανακύκλωσης! Την πρώτη κανονιά την έριξε ο Βλάχος, αλλά προβλέπω ότι σύντομα θα κλάψουνε μανούλες!

Θέλετε και άλλα; Εισαγγελική πρόταση για παραπομπή Τριαντόπουλου-Αγοραστού και έτερων γαλάζιων αρίστων για το μπάζωμα στα Τέμπη!

Αυτόν που λυπάμαι, όμως, είναι ο Φλωρίδης! Για πες μας ρε Φλωρίδη, είναι και ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου για τα μπάζα;

Δεν πάω στο Σαλμά, ούτε σ’ αυτά που ακούω για τις αμαρτίες με το Ταμείο Ανάκαμψης! Όχι τίποτα άλλο, αλλά πιάνω τον εαυτό μου να έχω αρχίσει να τους λυπάμαι!

Εγώ, η εξ ινδικής ζούγκλας φτωχή κόμπρα, να λυπάμαι τους κυριακίστας που κολυμπάνε στα μπικικίνια…

Αλλά ρε παιδιά, ούτε πρωταγωνιστές σε τσίριαλ του Netflix να ήτανε!