Στην Μ. Ανατολή δεν είναι ορατή μία τελική Συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η διαφωνία τους ως προς τον συσχετισμό ισχύος και το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ παρατείνει τις επιχειρήσεις ενώ οι αρχικοί σκοποί των εχθροπραξιών (καθεστώς Τεχεράνης, πυρηνικά Ιράν, εξουδετέρωση αντιπροσώπων Ιράν όπως η Χεσμπολάχ, Χαμάς, σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις, Χούθι, βαλλιστικό πρόγραμμα κ.λπ.) που αφορούν άμεσα το Ισραήλ δεν έχουν επιτευχθεί και η διεθνής κοινότητα δοκιμάζεται οικονομικά και ενεργειακά από τις επιπτώσεις. Η Ελλάδα υποστηρίζει έμπρακτα και ορθώς κάθε παρεμπόδιση της διεθνούς ναυσιπλοϊας και στηρίζει έμμεσα το Δυτικό εγχείρημα συντασσόμενη με τις επιφυλάξεις της ΕΕ.

Τουρκικά και Αμερικανικά σχέδια

Η υποχώρηση της αμερικανικής προστασίας στην Ευρώπη σε συνδυασμό με την αμυντική ανεπάρκεια της τελευταίας δημιουργεί κενό για τα επόμενα έτη το οποίο κατά την επικρατούσα Δυτική άποψη θα καλύψει η Τουρκία η οποία πέραν των ισχυρών ενόπλων δυνάμεων και αμυντικής της βιομηχανίας, δύναται να αναλάβει γεωπολιτικό ρόλο σε κρίσιμες περιοχές όπως ο Εύξεινος Πόντος, η Κεντρική Ασία, η Β. Αφρική, η Ερυθρά Θάλασσα και η ευρύτερη Α. Μεσόγειος. Κατά την τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ (7 και 8 Ιουλίου 2026) στην Άγκυρα, η Τουρκία αναβαθμίσθηκε. To ΝΑΤΟ, oi ΗΠΑ και η ΕΕ εξέφρασαν την θέση ότι η Τουρκία πέραν του σημαντικού της ρόλου στο ΝΑΤΟ είναι απαραίτητη για το Ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.

Η ανάληψη του ανωτέρω ρόλου προϋποθέτει την σύγκλιση Τουρκίας – Ισραήλ (και Τουρκίας – Αιγύπτου), τον αποκλεισμό στρατιωτικής συγκρούσεως Ελλάδας – Τουρκίας και την ταχεία επίλυση του Κυπριακού. Παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ, η προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ κρίνεται δυσχερής για το ορατό μέλλον καθ’ όσον η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των δύο αυτών κρατών λαμβάνει δομικό χαρακτήρα. Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της έναντι της Ελλάδας με αέρα «ισχυρού» και «απαραίτητου» για την Δύση. Η επικείμενη ψήφιση του Νομοσχεδίου στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» εκτιμάται ότι θα εντείνει περαιτέρω τις προκλήσεις και μάλιστα σε προεκλογική για την Ελλάδα περίοδο.

Στο ανακινούμενο Κυπριακό η Τουρκία εμμένει στα «δύο κυρίαρχα και ισότιμα κράτη» ενώ Ελλάδα και Κύπρος παραμένουν στην θέση της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας». Η ειδική απεσταλμένος του ΟΗΕ Κα Ολγκίν ομιλεί ήδη περί αμοιβαίων συμβιβασμών, ενώ η επίσκεψη στην Κύπρο του ΓΓ των ΗΕ Αντόνιο Γκουντιέρεζ τονίζει το ενδιαφέρον επιλύσεως του Κυπριακού. Γίνεται αντιληπτό ότι θα ασκηθούν πιέσεις για μία χαλαρή Ομοσπονδία η οποία πρακτικά θα είναι Συνομοσπονδία καταλύουσα την Κυπριακή Δημοκρατία. Η επίσπευση επιλύσεως του Κυπριακού, υπό πίεση και με όρους μη ευνοϊκούς για τον ελληνισμό εγκυμονεί προφανείς εθνικούς κινδύνους.

Η Ελλάδα να χαράξει κόκκινες γραμμές

Η Ελλάδα όφειλε να αποδομεί σταθερά τις τουρκικές διεκδικήσεις, προκλήσεις και μεθοδεύσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η δαπανηρή βοήθεια στην Ουκρανία εξουδετερώνεται εν πολλοίς όσο αυτή δεν συνοδεύεται από σταθερή και μεθοδευμένη αποδόμηση της Τουρκίας. Αντιθέτως οι Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από κοινές Διακηρύξεις, συνομιλίες κορυφής και υπερβολικά θερμό κλίμα (εναγκαλισμοί, ασπασμοί σε επίπεδο ΥΠΕΞ και «αδελφικές» προσφωνήσεις κ.λπ.). Μέγιστη διπλωματική αποστολή αποτελεί η εμπέδωση στους Δυτικούς εταίρους ότι οι πρακτικές της Ρωσίας στην Ουκρανία, εφαρμόζονται προ πολλού στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Α. Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή από την κατοχική Τουρκία η οποία με την αποσταθεροποιητική πολιτική της, την στενή της σχέση με την Ευρασία και την στήριξή της στην τρομοκρατία συνιστά αναξιόπιστο και επικίνδυνο σύμμαχο για τα Δυτικά συμφέροντα.

Με τα νυν δεδομένα οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας αποτελούν σχέσεις μηδενικού αθροίσματος. Κάθε προσέγγιση με την χώρα αυτή δίχως εκ των προτέρων «κόκκινες γραμμές» της προσδίδει «άλλοθι» την διευκολύνει και ταυτόχρονα προκαλεί σκεπτικισμό και δυσπιστία σε στρατηγικούς εταίρους της χώρας μας. Οι σχέσεις με την Τουρκία θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από ισοτιμία και αμοιβαιότητα. Σε κάθε περίπτωση η ενάσκηση πλήρους κυριαρχίας (π.χ. χωρικά ύδατα, Κυπριακό) και κυριαρχικών δικαιωμάτων (π.χ. θαλάσσιες ζώνες) μέσω αναλήψεως σειράς πρωτοβουλιών και εντός καθορισμένου χρονοδιαγράμματος θα πρέπει να αποτελεί βασικό Εθνικό Σκοπό.

Οι συμμαχίες και στρατηγικές συνεργασίες της χώρας χρειάζονται επαναπροσέγγιση, ενίσχυση και αξιοποίηση. Ειδικότερα με το Ισραήλ απαιτείται η εμβάθυνση των σχέσεων. Στο πλαίσιο αυτό η πόντιση καλωδίου του προγράμματος GSI, η αναθέρμανση του προγράμματος EASTMED, ο συντονισμός ενεργειών των δύο ομογενειών, οι κοινές γραμμές παραγωγής αμυντικού υλικού και η σθεναρή αποδόμηση της Τουρκίας συνδράμουν στην αξιοπιστία και της διάρκεια της στρατηγικής αυτής συνεργασίας.

Η χώρα μας οφείλει να εκπονήσει (αν δεν το έχει ήδη πράξει), προσχεδιασμένες αντιδράσεις για κάθε πιθανή πρόκληση και κυρίως για τις μη στρατιωτικές υβριδικού χαρακτήρος. Επί παραδείγματι η εκτεταμένη, ανεξέλεγκτη και εκτός κανόνων τουρκική αλιεία ακόμη και σε χωρικά μας ύδατα, καθώς και οι συχνές οχλήσεις ημετέρων αλιέων παραμένουν αναπάντητες. Η ψήφιση του Νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και η απόπειρα εφαρμογής του θα προκαλέσει σωρεία και ποικιλία καθημερινών προκλήσεων για τις οποίες από τώρα η χώρα μας πρέπει να αποφασίσει πως θα αντιδράσει.

Το Κυπριακό βιώνει τα επίχειρα ελλείψεως σχετικής στρατηγικής και της συναφούς διολισθήσεως των ελληνικών θέσεων, μέσω ατέρμονων συνομιλιών, από διεθνές ζήτημα παρανόμου εισβολής και κατοχής σε δικοινοτικό ζήτημα στο οποίο μάλιστα οι έποικοι των κατεχομένων είναι πολύ περισσότεροι των Τουρκοκυπρίων. Ο ελληνισμός πρέπει να αποφασίσει για την τελική επιθυμητή κατάσταση στην Κύπρο (π.χ. Ισχυρή Ομοσπονδία; Διχοτόμηση; Νέο ή χειρότερο σχέδιο τύπου Ανάν; Απελευθέρωση; Κατάλυση Κυπριακής Δημοκρατίας; κ.λπ.). Πρέπει ακόμη να αποφασίσει και για τις «κόκκινες γραμμές» που θα θέσει με σαφήνεια προς κάθε κατεύθυνση (π.χ. κατοχικά στρατεύματα; Εγγυήτριες δυνάμεις; Έποικοι; Κοινοτικό κεκτημένο; Μία και ενιαία πολιτική οντότητα; Εναλλαγή Προέδρων; κ.λπ.). Η Ελλάδα θα πρέπει να δηλώνει παντού ότι η διαφορά με την Τουρκία δεν είναι μόνο μία (ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα) αλλά δύο (Κυπριακό) διότι η Κύπρος αποτελεί εθνικό κέντρο βάρους, εκεί κατοικεί το 1/10 του ελληνισμού, απορρέουν υποχρεώσεις και δικαιώματα από τον θεσμικό ρόλο της Ελλάδος ως εγγυήτριας δυνάμεως και κυρίως η Κύπρος αποτελεί Εθνικό Ζωτικό Συμφέρον. Ταυτόχρονα η ποσοτική και ποιοτική αμυντική θωράκιση της Κύπρου δεν αρκεί να έχει αμυντικό χαρακτήρα αλλά θα πρέπει να αποκτήσει καθαρά αποτρεπτικά επιθετικά χαρακτηριστικά με επείγουσες διαδικασίες.

Ο ελληνισμός πρέπει επί τέλους να συνειδητοποιήσει ότι δεσπόζει γεωγραφικά στην Α. Μεσόγειο και σε συνδυασμό με την εμπορική ναυτιλία του δικαιούται να διεκδικεί σημαντικό ρόλο στην περιοχή αυτή. Εκτιμάται ότι ουδέν κράτος πλην Τουρκίας θα έχει αντίρρηση σε αυτό. Η χώρα μας πρέπει να εφαρμόσει απρόσκοπτα και με θάρρος την αμυντική και ενεργειακή πολιτική της εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή συγκυρία συγκλίσεως συμφερόντων με τα ενεργειακά και εμπορικά Δυτικά συμφέροντα (π.χ. συνθήκες Αβραάμ και IMEC).
Είναι ώρα αποφάσεων και δοκιμασίας. Στον δρόμο αυτό απαιτείται πολιτική ενότητα, φρόνημα του ελληνισμού και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων (ΕΔ).

Το εξοπλιστικό πρόγραμμα των ΕΔ και της αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να συνεχισθεί με διακομματική βούληση προκειμένου να εξαλειφθεί το «πολιτικό κόστος» και για να υπάρχει συνέχεια. Δεν πρέπει να υπάρξει ο παραμικρός δισταγμός αναπτύξεως των στρατιωτικών μας δυνάμεων με αμιγώς επιχειρησιακά κριτήρια. Οι εξοπλισμοί εν τούτοις δεν αποτρέπουν εάν δεν συνδυάζονται με επαρκές, εκπαιδευμένο και αποφασισμένο προσωπικό. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται άμεση συμπλήρωση της οροφής των ΕΔ, διαρκής και ρεαλιστική εκπαίδευση και πλήρης αναθεώρηση των θεσμών θητείας και εφεδρείας.

Η επένδυση στους Έλληνες της επικράτειας και της ομογένειας σημαίνει την γαλούχηση με κατάλληλες αξίες και πρότυπα, κατάλληλη παιδεία με εμμονή στην ελληνική γλώσσα και την μη στρογγυλευμένη Ιστορία μας, αίσθημα ασφαλείας στις παραμεθόριες περιοχές και εγρήγορση της κοινής γνώμης. Δεδομένου ότι ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα, δύσκολα θα πεισθούν οι συμπολίτες μας εάν δεν διαπιστώσουν την ισχυρή βούληση αλλά και έμπρακτη προσφορά στα κοινά των εκπροσώπων κυρίως του πολιτικού, στρατιωτικού, ακαδημαϊκού, επιχειρηματικού, επιστημονικού, πολιτιστικού και αθλητικού φάσματος καθώς και των γόνων αυτών. Ο ελληνικός λαός αναμένει από την εν λόγω ελίτ της πολιτικής, του πνεύματος, του χρήματος και του πολιτισμού να διακατέχεται από υψηλό φρόνημα, πνεύμα αλληλεγγύης και θυσίας αρχής γενομένης από την πρόθυμη υπηρέτηση ολόκληρης της θητείας των σε κρίσιμες παραμεθόριες περιοχές, δίχως αστερίσκους.

Η Σκοτσέζα φέρεται από βρετανικά μέσα να ήταν “καλή χριστιανή που συμμετείχε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και συναναστρεφόταν με αστέγους”. Ο δε “Μάρκος” αναφέρεται ως επιθετικός και ένοπλος -ότι κυκλοφορεί με μαχαίρι-, ότι είχε αποπειραθεί προ μηνών να βιάσει μια τουρίστρια στην Κυψέλη και ότι κάνει χρήση ναρκωτικών.

Πότε βρέθηκε η βαλίτσα

Το πτώμα της 38χρονης Ελίζαμπεθ-Τζέιν Ρος, 38 ετών είχε εντοπισθεί επίσης από άστεγο που είχε πάει να κοιμηθεί σε εγκαταλελειμμένο χώρο στην οδό Ευελπίδων. Η βαλίτσα με τη σορό της 38χρονης Βρετανίδας εντοπίστηκε το μεσημέρι του Σαββάτου 18 Ιουλίου 2026, ενώ ο θάνατός της εκτιμάται ότι επήλθε περίπου τρεις ημέρες νωρίτερα, στις 15 Ιουλίου 2026

Η Ρος πιστεύεται ότι ενδέχεται να βρισκόταν σε μια περιοχή με πολλούς άστεγους για ανθρωπιστικούς λόγους, που συνδέονται με την πίστη της, καθώς περιγράφεται ως αφοσιωμένη χριστιανή.  Η Daily Mail αναφέρει ότι η γυναίκα επισκεπτόταν τακτικά την Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια ως εργαζόμενη σε διάφορες ΜΚΟ που βοηθούν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων κακοποιημένων γυναικών και μεταναστών και θεωρείται επίσης ότι την απασχολούσε πολύ η έλλειψη στέγης στην Ελλάδα.

Ο αναφερόμενος ως ύποπτος κοιμόταν τακτικά στο εγκαταλελειμμένο χώρο όπου βρέθηκε η βαλίτσα, αλλά έχει εξαφανιστεί μετά το συμβάν. Η Ρος, από το Εδιμβούργο της Σκωτίας, ήρθε στην Ελλάδα στα τέλη Ιουνίου και εξαφανίστηκε στις 15 Ιουλίου. Αποκαλύφθηκε ότι το κινητό της συνέχισε να χρησιμοποιείται μετά το θάνατό της.

Τι είπε για τον 40χρονο άλλος άστεγος

Ο Χαμίντ Ρεζά, άστεγος της Κυψέλης, αποκάλυψε στην Daily Mail ότι ανακρίθηκε για αρκετές ώρες από την αστυνομία που αναζητούσε τον Μάρκο. Ο κ. Ρεζά, ο οποίος κοιμάται επίσης σε διάφορα σημεία στην ίδια περιοχή, δήλωσε στη Daily Mail: «Η αστυνομία είπε σε μένα και σε πολλούς άλλους ότι ο Μάρκος είναι ο κύριος ύποπτός τους. Θέλουν να τον βρουν και να τον ανακρίνουν πολύ γρήγορα. Ρωτούν πολλούς ανθρώπους και περιπολούν με αυτοκίνητα στην περιοχή ψάχνοντας τον. Ολοι ξέρουν ότι ο Μάρκος κουβαλάει μαχαίρι, και οι γυναίκες της περιοχής τον φοβούνται. Κανείς δεν τον έχει δει από τότε που βρέθηκε το πτώμα». Ο ίδιος ανέφερε και την απόπειρα βιασμού μιας Βουλγάρας προ μηνών.

Η Ρος προτού εξαφανιστεί, διέμενε με Έλληνες φίλους της στο Κερατσίνι. Ωστόσο, στις 15 Ιουλίου τους είπε ότι θα έφευγε για να μείνει με Αμερικανούς που γνώριζε στην Κυψέλη. Η ΕΛ.ΑΣ. θέλει να εντοπίσει αυτούς τους Αμερικανούς και αμφιβάλλει αν αυτή  η πληροφορία αληθεύει.

Με ποιους έμενε το θύμα;

Οι αρχές διερευνούν αν ο δολοφόνος έστειλε μηνύματα από το κινητό της Ρος μετά το θάνατό της, σε μια προσπάθεια συγκάλυψης. Ένα μήνυμα που στάλθηκε στις 15 Ιουλίου σε έναν Έλληνα φίλο της ανέφερε: «Χρειάζομαι λίγο χρόνο πάω σε ένα ελληνικό νησί». Σε μηνύματα προς την οικογένειά της ισχυριζόταν ότι «χρειαζόταν λίγο χρόνο για τον εαυτό της» και ότι «ήθελε να μείνει μόνη για λίγο».

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι το τηλέφωνο, το οποίο δεν έχει βρεθεί, ήταν ενεργό στην περιοχή της Αθήνας μέχρι πριν την επίσημη ταυτοποίηση της Ρος την Τετάρτη. Στη συνέχεια απενεργοποιήθηκε, καθώς ο θάνατός της έγινε γνωστός. Ο πατέρας της Ρος, δικηγόρος από το Εδιμβούργο, δήλωσε στους αστυνομικούς ότι λάμβανε μηνύματα από τις 15 έως τις 29 Ιουλίου.

Η αιτία θανάτου δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί, αλλά η αρχική εξέταση δεν έδειξε εμφανή τραύματα ή σημάδια πάλης, ενώ σύμφωνα με το ρεπορτάζ, φέρεται να έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο στραγγαλισμού και τραυματισμών στο κεφάλι.

Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνη ακριβώς την εποχή διατυπώθηκε η περίφημη θεωρία του “τέλους της Ιστορίας”. Η πεποίθηση δεν ήταν απλώς ότι η Δύση είχε επικρατήσει. Ήταν ότι δεν υπήρχε πλέον εναλλακτικός δρόμος για την ανθρωπότητα.

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν προήλθε από στρατιωτική ήττα. Ήταν αποτέλεσμα μιας μακράς εσωτερικής αποσύνθεσης. Η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία είχε εξαντλήσει τα όριά της, η τεχνολογική υστέρηση γινόταν ολοένα και πιο εμφανής, η πολιτική νομιμοποίηση είχε διαβρωθεί και οι εθνοτικές αντιθέσεις επιτάχυναν τη διάλυση του σοβιετικού οικοδομήματος.

Η Ρωσία της δεκαετίας του 1990 γνώρισε μια πρωτοφανή περίοδο αποδυνάμωσης. Το ρούβλι κατέρρευσε, η παραγωγή συρρικνώθηκε, η εγκληματικότητα εκτινάχθηκε και εκατομμύρια πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης. Για πολλούς στη Δύση, η Ρωσία είχε πάψει πλέον να αποτελεί ιστορικό παράγοντα.

Την ίδια στιγμή, η παγκοσμιοποίηση απέκτησε σχεδόν μεταφυσικές διαστάσεις. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, η ολοένα στενότερη διασύνδεση των αγορών, η εξάπλωση των πολυεθνικών και η ψηφιακή επανάσταση δημιούργησαν την εντύπωση ότι τα εθνικά κράτη θα υποχωρούσαν σταδιακά μπροστά σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία.

Οι Δυτικές αυταπάτες

Η Ευρώπη ακολούθησε με ενθουσιασμό αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πίστεψε ότι οι μεγάλες συγκρούσεις ανήκαν οριστικά στο παρελθόν και ότι η οικονομική ολοκλήρωση αρκούσε για να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη και ευημερία. Η στρατηγική σκέψη υποχώρησε μπροστά στην τεχνοκρατική διαχείριση, ενώ η γεωπολιτική αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως κατάλοιπο του 20ού αιώνα. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε και η μεγάλη αυταπάτη.

Η Δύση θεώρησε ότι η Ρωσία δεν θα ανέκαμπτε ποτέ. Ότι η Κίνα θα παρέμενε επ’ αόριστον το εργοστάσιο χαμηλού κόστους της παγκόσμιας οικονομίας. Ότι ο Παγκόσμιος Νότος θα εξακολουθούσε να εξαρτάται από τα δυτικά οικονομικά κέντρα. Και ότι η ίδια η αμερικανική πρωτοκαθεδρία αποτελούσε πλέον μια μόνιμη κατάσταση.

Σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, όλες σχεδόν αυτές οι βεβαιότητες έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Η Ρωσία επέστρεψε δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο, έστω και μέσα από συγκρούσεις που αναδιαμορφώνουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Κίνα εξελίχθηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην τεχνολογία, στο εμπόριο και στη γεωπολιτική. Οι χώρες των BRICS επιχειρούν να οικοδομήσουν εναλλακτικούς θεσμούς, ενώ μεγάλα τμήματα του Παγκόσμιου Νότου ακολουθούν ολοένα και πιο αυτόνομη εξωτερική πολιτική.

Παράλληλα, οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν προκλήσεις που πριν από τρεις δεκαετίες έμοιαζαν αδιανόητες: δημοσιονομική πίεση, δημογραφική γήρανση, κοινωνικές ανισότητες, πολιτική πόλωση και αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στις ελίτ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Δύση έχει πάψει να αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό, τεχνολογικό και στρατιωτικό σύμπλεγμα του πλανήτη. Εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια ισχύ. Σημαίνει όμως ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει πλέον παρέλθει και ότι το διεθνές σύστημα κινείται προς μια περισσότερο πολυκεντρική μορφή, στην οποία περισσότεροι δρώντες διεκδικούν επιρροή.

Το λάθος της Δύσης

Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο ιστορικό λάθος του 1991 να μην ήταν η αισιοδοξία. Ήταν η πεποίθηση ότι η Ιστορία είχε ολοκληρωθεί. Η Ιστορία, όμως, δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς αλλάζει πρωταγωνιστές, ισορροπίες και συσχετισμούς.

Η παγκόσμια νίκη της Δύσης το 1991 υπήρξε αναμφίβολα η κορυφαία στιγμή της μεταπολεμικής της ισχύος. Όμως κάθε κορυφή κρύβει έναν κίνδυνο: να κάνει όσους βρίσκονται επάνω της να πιστέψουν ότι δεν υπάρχει πλέον ανηφόρα ούτε κατηφόρα.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, ο κόσμος θυμίζει όλο και λιγότερο τη μονοπολική πραγματικότητα της δεκαετίας του 1990. Και ίσως αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη υπενθύμιση ότι στη γεωπολιτική, όπως και στην Ιστορία, καμία νίκη δεν είναι αιώνια.

Το Κίεβο υποστηρίζει ότι το δίκτυο logistics της Wildberries βοηθά στον εφοδιασμό των ρωσικών δυνάμεων. Η Ουκρανία έχει βάλει στο στόχαστρο τη Wildberries, τη μεγαλύτερη διαδικτυακή αγορά της Ρωσίας, εντάσσοντάς την στους επαναλαμβανόμενους στόχους της εκστρατείας επιθέσεων μεγάλης εμβέλειας. Παρά τους ισχυρισμούς της εταιρείας ότι οι αποθήκες της είναι πολιτικές εγκαταστάσεις, το Κίεβο υποστηρίζει ότι αποτελούν κρίκο στην αλυσίδα πολεμικού εφοδιασμού της Μόσχας.

Από τις 18 Ιουλίου, ουκρανικά drones έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις σε αποθήκες της Wildberries σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας. Η τελευταία επίθεση έγινε την Τετάρτη, όταν drones έπληξαν ένα μεγάλο κέντρο διαλογής στην περιοχή Ριαζάν, προκαλώντας πυρκαγιά σε χιλιάδες πακέτα που ήταν έτοιμα για αποστολή.

Το Κίεβο υποστηρίζει ότι οι επιθέσεις έχουν στρατιωτικό στόχο και ότι το δίκτυο logistics της εταιρείας βοηθά στον εφοδιασμό των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων με εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων εξαρτημάτων για drones και άλλου υλικού που χρησιμοποιείται στο πεδίο της μάχης.

Μια εξέταση των προϊόντων που διατίθενται στην πλατφόρμα δείχνει ότι η Wildberries έχει γίνει μέρος ενός ευρύτερου οικοσυστήματος μέσω του οποίου Ρώσοι στρατιώτες προμηθεύονται εξοπλισμό. Η πλατφόρμα πωλεί αλεξίσφαιρα γιλέκα, κράνη, τακτικές μπότες, στολές παραλλαγής, συσκευές νυχτερινής όρασης και εξοπλισμό πεδίου, όπως φορητές εστίες μαγειρέματος.

Προσφέρει επίσης έτοιμα πακέτα πρώτης γραμμής, με ορισμένα προϊόντα να φέρουν το γράμμα «Ζ» — το σύμβολο που υιοθέτησαν οι ρωσικές δυνάμεις μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Ρώσοι στρατιώτες έχουν επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί για την ποιότητα του εξοπλισμού που τους παρέχει το κράτος.

Πλήγμα στη ρωσική οικονομία μέσω Ουκρανίας

Ωστόσο, η εκστρατεία αφορά κάτι περισσότερο από τις στρατιωτικές προμήθειες. «Η Wildberries είναι μια πλατφόρμα logistics που βρίσκεται στην καρδιά της καταναλωτικής οικονομίας της Ρωσίας», δήλωσε αξιωματούχος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πολιτικής (EPC). Διαχειριζόμενη περίπου το ήμισυ των διαδικτυακών παραγγελιών λιανικής στη Ρωσία, έχει εξελιχθεί σε κρίσιμη οικονομική υποδομή, γεγονός που την καθιστά στρατηγικό στόχο.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο η Ουκρανία προσπαθεί να χτυπήσει δύο στόχους με ένα βλήμα: να διαταράξει τις προμήθειες που φτάνουν στο μέτωπο και ταυτόχρονα να αναγκάσει τη Ρωσία να διαθέσει χρήματα, διοικητική προσοχή και κρατικούς πόρους για την προστασία μιας από τις σημαντικότερες αρτηρίες logistics της χώρας.

Οι επιθέσεις εντάσσονται επίσης στον δηλωμένο στόχο του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι να μεταφέρει το κόστος του πολέμου πιο κοντά στην καθημερινότητα των απλών Ρώσων πολιτών. Η Wildberries ιδρύθηκε το 2004 από την Τατιάνα Κιμ και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη διαδικτυακή αγορά της Ρωσίας, συνδέοντας χιλιάδες πωλητές με εκατομμύρια καταναλωτές.

Η Κιμ, η οποία σήμερα θεωρείται η πλουσιότερη γυναίκα της Ρωσίας, έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο. Οι επιθέσεις έχουν ήδη προκαλέσει αναταράξεις στον ιδιωτικό τομέα της Ρωσίας. Πωλητές ανέφεραν ότι έχασαν ολόκληρα αποθέματα προϊόντων που βρίσκονταν σε κατεστραμμένες αποθήκες.

Η Ρωσίδα influencer και επιχειρηματίας στον χώρο των καλλυντικών, Μαρίνα Γκορσκόβα, έγινε πρόσφατα viral, ζητώντας φορολογικές ελαφρύνσεις και προειδοποιώντας ότι πολλές μικρές επιχειρήσεις κινδυνεύουν με κατάρρευση. «Αν κλείσουμε αύριο, οι φόροι μας θα σταματήσουν να εισέρχονται στο κρατικό ταμείο. Το ίδιο θα συμβεί και με άλλους πωλητές που βρίσκονται ακριβώς στην ίδια κατάσταση. Και πρέπει να καταλάβετε ότι νέοι επιχειρηματίες δεν θα εμφανιστούν απλώς σαν μανιτάρια. Σας παρακαλούμε πολύ, δώστε μας προσοχή», δήλωσε σε βίντεο. Παρόλα αυτά, η στρατηγική του Κιέβου δεν έχει πείσει όλους τους κύκλους της ρωσικής αντιπολίτευσης.

Αναλυτές, υποστηρίζουν ότι, σε αντίθεση με τις επιθέσεις σε διυλιστήρια πετρελαίου, τα δίκτυα logistics μπορούν να προσαρμοστούν γρήγορα, περιορίζοντας τη μακροπρόθεσμη στρατιωτική επίδραση των χτυπημάτων. Το Κρεμλίνο εξετάζει τώρα αν θα παράσχει οικονομική στήριξη στη Wildberries και στους εμπόρους που συνεργάζονται με την πλατφόρμα.

Σύμφωνα με ρωσικά μέσα ενημέρωσης, η εταιρεία αναζητά χώρους αποθήκευσης στο Καζακστάν, ώστε να μειώσει την έκθεσή της σε μελλοντικές ουκρανικές επιθέσεις. Ωστόσο, η μεταφορά των αποθηκών χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μπορεί να προκαλέσει μη βιώσιμη αύξηση του κόστους διανομής.

Αν υπήρχαν μισθωμένα εναέρια μέσα, με ισχυρότερες μηχανές, μεγαλύτερη χωρητικότητα δεξαμενών νερού και ταχύτερα, ίσως η καταστροφή στα ορεινά του Ρεθύμνου να ήταν μικρότερη. Ασφαλώς.

Στις εκτεταμένες πυρκαγιές του 2007 έδρασε επιτυχώς το ρωσικό αεριωθούμενο Beriev BG-200, που μετέφερε 12 τόνους νερό σε κάθε πτήση, ταχύτερα στις πυρόπληκτες τότε περιοχές της Αττικής. Επιχείρησε επίσης επιτυχώς στις πυρκαγιές της Πορτογαλίας, εφέτος.

Το ισχυρό αεροσκάφος αυτό, πραγματικά αμφίβιο, μπορεί να μεταφέρει εναλλακτικώς 72 επιβάτες ή 37 πυρόπληκτους στα νοσοκομεία.

Τα λάθη στην πυρόσβεση

Εν τούτοις, η καλή μας κυβέρνηση έπαυσε από το 2019 να μισθώνει ρωσικά πυροσβεστικά αεροπλάνα, εξ… αλληλεγγύης προς την Ουκρανία· όχι όμως κι η Τουρκία, που συνεχίζει τη συνεργασία με τη Ρωσία σε πολλούς τομείς και στη σβέση των πυρκαγιών.

Είναι ακατανόητη η ελληνική πολιτική στο ζήτημα της πυρόσβεσης: Τα διαθέσιμα Καναντέρ είναι 17, αλλ’ απ’ αυτά τα δέκα μόνο «πετούν», παρά τη «συχνότητα» των πυρκαγιών. Έχουν παραγγελθεί έτερα επτά με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά θα παραδοθούν μετά διετία, λόγω της μεγάλης ζητήσεως εξαιτίας των πυρκαγιών στην Ισπανία και τη Γαλλία.

Η παραβολή των «μωρών παρθένων» ταιριάζει κι εν προκειμένω, όταν μάλιστα συνδυαστεί με τη γνωστή αλαζονεία των κυβερνώντων. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα πυροσβεστικά αεροσκάφη λέγονται ρωσιστί «Αμφίβια», όπως και στα ελληνικά, αλλά δεν πετούν πια στους ουρανούς της πατρίδας μας, μη τυχόν και θεωρηθούμε… «φιλορώσοι».

Ούτε τα «κατά συνθήκην ψεύδη», που τόσο συχνά χρησιμοποιούν οι κυβερνώντες, δεν κατόρθωσαν να πείσουν την Κομισιόν ότι τα δάση μας χρειάζονται επείγουσα προστασία, που δικαιολογεί παρασπονδίες, όπως τόσο συχνά συμβαίνουν στην ευρωπαϊκή «διαίρεση».

Μόνο που όλοι οι νουνεχείς, ανεξαρτήτως εάν υποκύπτουν στον πειρασμό, ενίοτε, να συμμετάσχουν σε αυτού του επιπέδου τις συζητήσεις σε κάποια παρέα, αντιλαμβάνονται μια απλή αλήθεια: Ότι στην περίπτωση Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, όσες αβρότητες και να ανταλλάξουν πρόεδροι και οπαδοί, ο ένας δεν θα υπήρχε χωρίς τον άλλον! Ακόμα κι αν εξέλειπε κάποιος από την εξίσωση, κάποιος θα τον αντικαθιστούσε. Είτε διότι απλά… η φύση απεχθάνεται τα κενά είτε διότι χωρίς ανταγωνισμό θα χανόταν κάθε ενδιαφέρον.

Εάν αυτό περιγράφει την πραγματικότητα στα αθλητικά δρώμενα σε μια μικρή γωνιά της νοτιοανατολικής Ευρώπης αποτυπώνοντας, εν πολλοίς, την ίδια τη φύση του ανθρώπου, πώς να μην αποτυπώνει την ίδια τη φύση των διεθνών σχέσεων. Την αναγκαία συνύπαρξη όλων στον πλανήτη, μαζί με φυσικά με τους ανταγωνισμούς και τις συγκρούσεις από καταβολής κόσμου, τουλάχιστον όμως από τη Συνθήκη της Βεσταφλίας (1648) μέχρι τις ημέρες μας.

Κι επειδή στην αθλητική πτυχή έγινε λόγος για νουνεχείς που προσεγγίζουν την πραγματικότητα διαφορετικά από «το πεζοδρόμιο», έτσι και στις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν αυτοί που προσεγγίζουν το θέμα με όρους «κουβέντας καφενείου» και άλλοι που προσπαθούν να το θέσουν με όρους ανάλυσης, στο ένα πλαίσιο ευρύτερης κατανόησης. Μπορεί να ακούγεται απλό. Εύκολο όμως δεν είναι.

Τα παπούτσια του άλλου…

Οι θετικές ή αρνητικές προδιαθέσεις των ανθρώπων πάντα θα υπάρχουν και θα επηρεάζουν αναπόφευκτα την οπτική και την κατανόηση σε οποιοδήποτε θέμα. Ειδικά όμως για τις διεθνείς σχέσεις και την προσπάθεια ανάλυσης κάθε θέματος που εμπίπτει στην κατηγορία, εάν δεν μπεις στα παπούτσια του άλλου και δεν προσπαθήσεις γνήσια να κατανοήσεις την οπτική του, θα έχεις χτίσει την ανάλυση και το τελικό συμπέρασμα σε μια απόλυτα σαθρή βάση. Ακόμα κι αν σε ευνοήσει η τύχη και προκύψει αυτό που θεωρείς ως πιθανότερη εξέλιξη, αυτό θα έχει συμβεί για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που θα έχεις αναφέρει…

Όπως ο ψύχραιμος παρατηρητής του μπάσκετ στην Ελλάδα καταλαβαίνει τη σημασία της μιας κορυφαίας ομάδας για την άλλη και ότι θα καταστραφεί το άθλημα εάν δεν ελεγχθούν οι υπερβολές της οπαδικής προσέγγισης, το ίδιο συμβαίνει και στις διεθνείς σχέσεις. Εάν προσεγγίζονται οι σχέσεις μεταξύ των ισχυρών με όρους εξόντωσης, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι απείρως καταστρεπτικότερο από την περίπτωση του μπάσκετ…

Τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς, αυτός ο αρρωστημένος οπαδισμός έχει ενισχύσει τη θέση του και στις διεθνείς σχέσεις. Στα ζητήματα διεθνούς ασφάλειας, ακόμα και από «μύστες» υποτίθεται του «αθλήματος». Τους ειδικευόμενους με τον χώρο. Όχι όσους περιμένουν την καθημερινή ειδησεογραφία για να διαμορφώσουν άποψη. Αυτούς από τους οποίους απαιτεί κανείς να μην προσεγγίζουν τα προβλήματα με όρους άσπρου-μαύρου, καθώς αντιλαμβάνονται ότι η πραγματικότητα αποτυπώνεται μονίμως σε διάφορες αποχρώσεις του γκρίζου.

Κλασικότερο παράδειγμα από τον πόλεμο της Ουκρανίας δεν υπάρχει. Ο διχασμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και δρομολογήθηκε από πάνω προς τα κάτω. Από τις ηγεσίες προς τις κοινωνίες. Προφανώς ως επιλογή εξυπηρετούσε κάποιον σκοπό. Την κυρίαρχη ατζέντα. Φθάσαμε μάλιστα στο πρωτοφανές σημείο της λογοκρισίας των μέσων ενημέρωσης του «εχθρού» (σ.σ. που αντικατέστησε το «αντίπαλος»).

Κατανοητή η σκοπιμότητα για τον ψύχραιμο αναλυτή. Όπως και το ότι αυτό αφορά το τακτικό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, την προσπάθεια επίτευξης υψηλών ποσοστών πολιτικής νομιμοποίησης, εσωτερικής και εξωτερικής. Διότι στο στρατηγικό επίπεδο, τέτοιες αφελείς προσεγγίσεις δεν επιτρέπονται. Είναι καταστρεπτικές. Το «αν η πραγματικότητα δε συμφέρει τους στόχους μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα», είναι συνταγή καταστροφής. Και προσεγγίζει γοργά, εάν στην παγίδα πέσουν οι ίδιοι οι πολιτικοί ενορχηστρωτές.

Δουλειά του αναλυτή είναι να προσπαθεί να αποστασιοποιείται από το συναίσθημα και να προσπαθεί να αποτυπώσει και να κατανοήσει όσα συμβαίνουν, επιχειρώντας εν συνεχεία να διακρίνει το που βγάζει αυτός ο δρόμος. Να προειδοποιήσει εάν προκύπτει για κάποιο επερχόμενο αδιέξοδο ή για κάποια μεγαλύτερη σύγκρουση που μπορεί να προκληθεί.

Πάντα υπό την προϋπόθεση βέβαια, ότι η σύγκρουση αυτή δεν αποτελεί το ζητούμενο των σχεδιασμών των κρατούντων. Πόσες φορές στην Ιστορία οι πολεμικές αναμετρήσεις δεν ξεκίνησαν ως απόλυτα συνειδητές πρωτοβουλίες κάποιου εκ των εμπλεκομένων σε μια κρίση; Αυτό είναι άλλο ένα ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί για το μέτωπο της Ουκρανίας, όπως φυσικά και για το Ιράν. Άλλο όμως αυτό και άλλο η συνειδητή παραπληροφόρηση των κοινωνιών για τους λόγους που ήδη εξηγήθηκαν.

Καθήκον του αναλυτή είναι να αναδείξει και αυτή τη διάσταση. Διαφορετικά, μετατρέπεται σε «βαποράκι» κάποιας «αλήθειας». Ασφαλώς και στο μυαλό του έχει τη δική του άποψη για ποια είναι η καταλληλότερη στρατηγική. Αφενός όμως αυτή την πεποίθηση πρέπει καθημερινά να την επανεξετάζει ως προς το κατά πόσον είναι εφικτός ο στόχος που υπηρετεί και με ποιο κόστος. Αφετέρου να προσπαθεί να κατανοεί ορθώς και να συνυπολογίζει τα κίνητρα των πρωταγωνιστώνπίσω από τις ενέργειές τους. Και σε αυτή τη μεθοδολογία δεν χωρούν σχήματα καλός-κακός…

Τα ζήτημα δημοκρατίας και ο ρόλος του αναλυτή

Επιπρόσθετα, διότι αυτό που έχουν διάφορους λόγους να επιδιώκουν οι ηγεσίες, δεν είναι απαραίτητο να το συμμερίζεται ο απλός καθημερινός πολίτης. Κι επειδή υποτίθεται ότι στη Δύση υπάρχει δημοκρατικό πολίτευμα για το οποίο καυχόμαστε και προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε σε ολόκληρη την υφήλιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο λαός, στον οποίον ομνύουν οι πολιτικές ηγεσίες, είναι ο απόλυτος εντολέας τους….

Από το πρωί, η «πολεμική» ειδησεογραφία κυριαρχείται από δυο θέματα: Πρώτον, από τις επιφυλάξεις που ήγειρε ο Τραμπ μιλώντας στους Financial Times για την παραχώρηση άδειας στην Ουκρανία για την παραγωγή πυραύλων αναχαίτισης για τα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας Patriot και δεύτερον, για τα «γαλλικά» που σύμφωνα με το NBC News φέρεται να είπε στους στενούς του συνεργάτες, συνειδητοποιώντας τη διάψευση της πεποίθησης που του είχαν δημιουργήσει για σύντομη ολοκλήρωση του πολέμου με το Ιράν.

Πώς θα προσεγγίσουν και θα ερμηνεύσουν αυτή την κατάσταση οι πραγματικοί αναλυτές και πώς τα «βαποράκια» που παριστάνουν τους αναλυτές; Αυτοί που έχουν ως υπόστρωμα του αναλυτικού προϊόντος τους μια «αλήθεια» την οποία αρνούνται να επανεξετάσουν, ασχέτως της πορείας των πραγμάτων;

Κι επειδή για τους Έλληνες αναλυτές που αυτοπροσδιορίζονται ως ρεαλιστές, «κέντρο του κόσμου» οφείλει να είναι η Ελλάδα και η Κύπρος, επιβάλλεται η προσέγγιση των υποθέσεων με όρους εθνικού συμφέροντος. Μετά ας πει καθένας το μακρύ και το κοντό του. Πάντα εφαρμόζοντας την προαναφερθείσα μεθοδολογία. Κι επιτέλους, ας βάλουμε στο περιθώριο «αναλύσεις» που αναφέρονται σε «πράκτορες» και «πατριώτες». Όχι ότι δεν υπάρχουν και οι μεν και οι δε…

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

• Ανατροπές,

• Αντίθεση-αντίστιξη,

• Σιωπές, παύσεις, υπονοούμενα, ημιτόνια… (αφήνουν τον επαρκή αναγνώστη να συνδημιουργήσει),

• Προκαλούν συναισθήματα κι αναταραχή στο θυμικό τού θεατή (τα συναισθήματα υποβάλλονται δεν ξεδιπλώνονται επί σκηνής),

• Αφηγηματικές τεχνικές παραδοσιακές, από την εποχή των παραμυθάδων τής Ανατολής (πριν από την επινόηση τής γραφής),

• Βασίζονται σε αφομοιωμένα αισθητικά/γλωσσικά/ρυθμολογικά/εννοιολογικά πρότυπα,

• Εγγράφοντας στο Συλλογικό Φαντασιακό και αποκτούν αυθύπαρκτη οντότητα μέσα στον Χρόνο…

Ικανή κι αναγκαία συνθήκη λοιπόν είναι η εμμονή στη λεπτομέρεια!

Σε αυτή την αριστουργηματική ταινία πέρα από τις σιωπές, τις παύσεις, τα ημιτόνια, πρόσεξα ένα-δυο σημεία:

• Η αίθουσα του δικαστηρίου που είναι κλειστή την ημέρα τής αργίας όταν το απονενοημένο ζευγάρι πηγαίνει στο Δημαρχείο για να παντρευτεί, είναι η ίδια όπου θα συνεδριάσει το Κακουργιοδικείο με κατηγορούμενο τον παρ’ ολίγον γαμπρό.

• Επίσης, η παρ’ ολίγον νύφη (η πρώτη, η μία από τις δύο, η πτωχή έγκυος) λέει στο πρώτο μέρος: «ένας άνθρωπος με το διάσημο επώνυμο το δικό σου δεν μπορεί να μπει στην ίδια βάρκα με μια φτωχή εργάτρια σαν κι εμένα». Εκείνος αντιδρά βεβαίως ευλόγως… Όμως στο δεύτερο μέρος σε μια τέτοια βάρκα οι δυο τους θα οδηγηθούν από άλλο δρόμο στο θάνατο και στην καταστροφή!

Αυτή ακριβώς είναι η έννοια της αφηγηματικής προοικονομίας, αλλά και της τραγικής ειρωνείας στο αρχαίο δράμα (ο θεατής-ακροατής-αναγνώστης διαθέτει περισσότερες πληροφορίες για την εξέλιξη τής πλοκής από τα ίδια τα δραματικά πρόσωπα!!! Εξ ου και η αισθητική απόλαυση).

Δείτε αυτή την κλασική ταινία. Ειδικά όσες/όσοι/όσα ανήσυχα όντα ασχολείστε με τη μυθοπλασία.

Οι οσκαρικές επιβραβεύσεις είναι απλώς μια ένδειξη, εμπορικού τύπου.

Αυτό που μένει μέσα στο χρόνο είναι η δομή, η γερή «αντισεισμική» κατασκευή παντός καιρός. Η διαχρονικότητα όμως είναι ένα άλλο κεφάλαιο, που θα θίξουμε με αφορμή μια άλλη ταινία… λίαν προσεχώς!!!

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr

Info: https://en.wikipedia.org/wiki/A_Place_in_the_Sun_(1951_film)

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/mia_thesi_ston_ilio-10091073/

Ταινία: A Place in the Sun

1951

Α/Μ

Διάρκεια Ταινίας: 122′

Δραματική, Aμερικανική Ταινία

Δουλεύοντας στο εργοστάσιο του πλούσιου θείου του, ο νεαρός Τζορτζ Ίστμαν θα κάνει δεσμό με μια συνάδελφό του, ενώ ταυτόχρονα θα ερωτευτεί την όμορφη κοσμική Άντζελα Βίκερς. Έτσι όταν η πρώτη μείνει έγκυος, θα βρεθεί παγιδευμένος σε ένα αναπόδραστο δίλημμα.

Σκηνοθεσία Ταινίας:

Τζορτζ Στίβενς

Με τους:

Σέλεϊ Γουίντερς

Μοντγκόμερι Κλιφτ

Ελίζαμπεθ Τέιλορ

Απάντηση στο λίβελο του Γιώργου Καραμπελιά

Δεν περιμένω από τον Γιώργο Καραμπελιά να αντιληφθεί τη διάκριση ανάμεσα στη “γραμμή” και στην “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση”. Μια ζωή είναι “γραμμιτζής”. Για χρόνια προσπαθούσε να καθοδηγήσει την Άκρα Αριστερά προς την προλεταριακή επανάσταση (Προλεταριακή Αριστερά ονόμαζε τη μικρή ομάδα του)! Στη συνέχεια προσπάθησε να καθοδηγήσει το οικολογικό κίνημα, αργότερα ανακάλυψε και προσπάθησε να καθοδηγήσει το κίνημα της Νεοορθοδοξίας και την τελευταία δεκαετία προσπαθεί να καθοδηγήσει την οικογένεια Μητσοτάκη!

Θα μου πείτε χούι είναι να το παίζει καθοδηγητής και τα χούγια μάς συνοδεύουν μέχρι το τέλος. Χούι που πηγάζει από το νοσηρό ναρκισσισμό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Γιώργο Καραμπελιά από την αρχή της… εντυπωσιακής διαδρομής του μέχρι τώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι όποιες απόψεις κι αν υποστήριζε σε κάθε περίοδο της διαδρομής του (συχνά αντιδιαμετρικές), τις υποστήριζε με τον ίδιο φανατισμό του “αλάθητου”, θεωρώντας τον φορέα της όποιας διαφορετικής άποψης “εχθρό”!

Θα αναρωτηθείτε πώς ο Γιώργος Καραμπελιάς διάνυσε μία τόσο μεγάλη διαδρομή, πως από τη μία άκρη έφτασε στην άλλη. Δείξτε κατανόηση. Μια ζωή στο περιθώριο του περιθωρίου ήταν, η φαντασίωση ότι θα γινόταν ο αρχηγός της επανάστασης είχε προ πολλού σβήσει άδοξα, είπε κι αυτός να βιώσει την κρυφή γοητεία του κατεστημένου! Η ευκαιρία του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη.

Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα, η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της! Αυτό ήταν! Οι πόρτες άνοιξαν, άρθρα του δημοσιεύονται σε συστημικά Μίντια και επιτέλους αναγνωρίζεται σαν διανοούμενος από το κατεστημένο! Ο Γιώργος δεν είναι αγνώμων! Εκτίμησε όσα του προσφέρθηκαν και ανταποδίδει με τον γνωστό φανατισμό του! Μια ακόμα στροφή, άλλωστε, μετά από τόσες που είχαν προηγηθεί, δεν είναι δα και προς θάνατο!

Αλλά ας πάμε και στο ζουμί. Μήπως ήμουνα εγώ Γιώργο Καραμπελιά που αποθέωνα τον Πούτιν, εκφωνώντας ομιλίες, οργανώνοντας εκδηλώσεις και δημοσιεύοντας αφιερώματα στο “Άρδην”; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Κι όποιος έχει αμφιβολία ας ξεφυλλίσει τα τεύχη του “Άρδην”. Μήπως ήμουνα εγώ που έκανα ομιλίες ανά την επικράτεια με τον επικεφαλής της “Νίκης” Δημήτρη Νατσιό; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Και βεβαίως όταν έπεσες στην “αγκαλιά” του Μητσοτακισμού, έγραφες ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Δημήτρης Νατσιός και η “Νίκη” είναι το μακρύ χέρι της Μόσχας. Κι αν θυμάμαι καλά κάτι έγραφες για ρούβλια! Εσύ κάτι θα ξέρεις για να τα λες…

Όσο για μένα, αν εξαιρέσω τη συμμετοχή μου στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου), όταν εσύ έκανες… επανάσταση από το Παρίσι, ποτέ δεν διεκδίκησα να καθοδηγήσω κανένα κίνημα. Εργάστηκα ως επαγγελματίας δημοσιογράφος-πολιτικός αναλυτής σε συστημικά Μίντια (23 περίπου χρόνια στην “Καθημερινή”). Και ως εργαζόμενος συνταξιούχος κάνω αυτό που πάντα έκανα. Αναλύω πολιτικά προβλήματα, εντοπίζω αντιφάσεις και εκφράζω πολιτικές εκτιμήσεις. Για το αν πέφτω μέσα ή έξω ας το κρίνουν οι αναγνώστες μου.

Αυτό, έκανα και στο επίμαχο άρθρο. Έχοντας γράψει δύο βιβλία για τον πόλεμο στην Ουκρανία (τέλος 2022 και 2025) και συνεχίζοντας να παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις –κυρίως από δυτικές πηγές λόγω μη γνώσης της ρωσικής γλώσσας– ανέλυσα τη δυναμική του πολέμου και διατύπωσα κάποιες πολιτικές εκτιμήσεις για τις κινήσεις των πρωταγωνιστών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Πώς να αντιληφθεί ο Γιώργος Καραμπελιάς τον ταπεινό ρόλο του δημοσιογράφου-πολιτικού αναλυτή, όταν ο ίδιος νοιώθει… γεννημένος “καθοδηγητής”, όταν μια ζωή φαντασιώνεται και το χειρότερο όταν μιλάει και συμπεριφέρεται λες και καθορίζει τις εξελίξεις; Έχοντας αυτοαναγορευθεί σε “μεγάλο παίκτη”, αναγόρευσε και εμένα σε… σύμβουλο του Πούτιν!

Διαβάστε: ο Λυγερός καλεί ανοιχτά τον Πούτιν «σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της ΕΕ και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής… Και επειδή μοιάζει να ταλαντεύεται (ο Πούτιν) μπροστά στο βήμα προς την Άβυσσο, ο Λυγερός αναλαμβάνει να τον φωτίσει»! Παρακάτω: «επικρίνει τον Πούτιν για “αυταπάτες” και υπερβολική “αυτοσυγκράτηση”»! «Σαφής η έγκληση των Ελλήνων πουτινικότερων του Πούτιν»! Και τέλος: «Ο Σταύρος Λυγερός ασκεί άραγε μια κριτική στον Πούτιν για ολιγωρία στο όνομα του συνολικού και υπερεθνικού αντιδυτικού φιλορωσικού στρατοπέδου κινούμενος “από υπεροψίαν και μέθην”; Ή μήπως, έχοντας πληροφορίες που εμείς δεν διαθέτουμε προετοιμάζει το έδαφος της κοινής γνώμης στην Ελλάδα για μία επόμενη επιθετική κίνηση του Πούτιν. Ή ίσως και τα δύο;»

Μιλάμε ότι το άτομο έχει για τα καλά απογειωθεί! Και επειδή διακατέχεται από σύνδρομο αυθεντίας και επειδή έχω απέναντί μου τέτοιο… λαγωνικό, είμαι υποχρεωμένος να αποκαλύψω το… μεγάλο μυστικό: Ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα αν δεν του… δώσω εντολή! Για να ξέρεις Γιώργο Καραμπελιά, μιλάω μαζί του αρκετές φορές την ημέρα από… ειδικό “κόκκινο τηλέφωνο” που δεν μπορεί να εντοπίσει ούτε η… CIA!

Όποιος διαβάσει το άρθρο “Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή” θα διαπιστώσει αβίαστα ότι ο Γιώργος Καραμπελιάς νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί για τη διαδρομή του. Αυτό δεν είναι κακό, αλλά έχει αξία να επισημανθεί, επειδή η υποτιθέμενη αυθεντία του δεν συνάδει με τόσες πολλές ιδεολογικοπολιτικές κωλοτούμπες!

Δεν χρειάζεται να επανέλθω σ’ αυτό που εξαρχής υπογράμμισα: την ανικανότητα του Καραμπελιά να διακρίνει την “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση” από τη “γραμμή”, δεδομένου ότι μια ζωή ήταν “γραμμιτζής” και παραμένει τέτοιος. Στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου άρθρου του αναμασάει τα ίδια και τα ίδια για το Ουκρανικό… Η εμμονή του να μιλάει για “ρωσικό κόμμα” τα τελευταία χρόνια δεν είναι τυχαία. Ούτε εξετάσεις να έδινες βρε Γιώργο!

Εκτός κι αν υπάρχει τρέχουσα σκοπιμότητα… Το λέω, γιατί με υποψίασε ότι ο Καραμπελιάς έριξε στα ξεκούδουνα ευθεία βολή εναντίον του Αντώνη Σαμαρά! Μήπως εκεί βρίσκεται η αιτία για όλο αυτό το λίβελο; Μήπως η επίθεση εναντίον μου ήταν ο πρόλογος για να φτιάξει παραμύθι με σκοπό να εμπλέξει τον Σαμαρά; Δεν μπορώ να το αποδείξω, βεβαίως, αλλά ξέρω πόσο αρέσει στον Καραμπελιά να εκτιμώνται από το Μαξίμου τα… γραπτά του!

Με κατηγορεί ο Καραμπελιάς για «σταλινική μέθοδο συκοφαντίας»! Έλεος! Εσύ Γιώργο –όχι εγώ– ήσουνα σταλινομαοϊκός! Κι άπαξ και κολλήσεις τον ιό, αυτός παραμένει εσαεί, όπως έχεις αποδείξει πολλάκις στις διενέξεις σου με τρίτους. Το αποδεικνύεις και τώρα. Με κατηγορείς ότι υποστήριξα τον Χριστόφια! Σε προκαλώ να φέρεις ένα από τα πάρα πολλά άρθρα μου για το Κυπριακό, που έστω και εμμέσως τον υποστήριξα.

Συνεχίζεις, λέγοντας ότι χρημάτισα «επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ»! Ξέρω τι σημαίνει παρακοιμώμενος ενός προσώπου, αλλά… παρακοιμώμενος κόμματος! Και επειδή με το γνωστό τρόπο σου επιχειρείς να θολώσεις τα νερά, μήπως Καραμπελιά με είδες να καταλαμβάνω κάποιο αξίωμα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν κατέλαβα ποτέ κανένα κι όχι γιατί δεν μπορούσα. Δεν ήμουνα στο περιθώριο όπως εσύ, αλλά η επιλογή μου ήταν και παραμένει να είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Το μόνο που με συνδέει με το ΠΑΣΟΚ ήταν πως στη δεκαετία του 1980, ως πολιτικός συντάκτης, είχα αρμοδιότητα το ρεπορτάζ της τότε κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν με συνδέει ούτε αυτό. Ήμουνα επικριτής και των τριών Μνημονίων, όπως και επικριτής της Συμφωνίας των Πρεσπών του Τσίπρα!

Δεν θα ασχολιόμουνα με τα όσα ψευδή μου καταλογίζει, αν δεν με απειλούσε με μήνυση. Ο Καραμπελιάς διαψεύδει την πληροφορία που ανέφερα για το πως έπεσε στην “αγκαλιά” της οικογένειας Μητσοτάκη, αλλά επιμελώς αποφεύγει να διαψεύσει ότι έπεσε στην “αγκαλιά” της. Αυτό, όμως, που πολιτικά έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος που έπεσε, αλλά το εάν έπεσε και γι’ αυτό τσιμουδιά ο λαλίστατος Γιώργος! Τι να διαψεύσει, άλλωστε! “Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει”!

Εάν, λοιπόν, ο Καραμπελιάς επιλέξει τα δικαστήρια, θα πρέπει να αποδείξει τους παντελώς ψευδείς ισχυρισμούς του (υποστήριξη του Χριστόφια και παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ). Και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Αναφορικά, τέλος, με την κατάντια, δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη!

Μετά την αποτυχία των μέτρων ασφαλείας στα σύνορα να αποτρέψουν τις μαζικές εισόδους, η κυβέρνηση της Μαδρίτης έστειλε στρατιωτικές μονάδες στην περιοχή.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας είχε αποφανθεί τις προηγούμενες εβδομάδες ότι οι μετανάστες που επιχειρούν να φτάσουν στη Θέουτα και στη Μελίγια —τον άλλο ισπανικό θύλακα στη Βόρεια Αφρική— δεν μπορούν να επαναπροωθούνται απευθείας στο Μαρόκο.

Η Θέουτα, με πληθυσμό περίπου 80.000 κατοίκων, βρίσκεται στις βόρειες ακτές του Μαρόκου και χωρίζεται από την ηπειρωτική Ισπανία μέσω του Πορθμού του Γιβραλτάρ. Η μικρή αυτή πόλη έχει εδώ και χρόνια εξελιχθεί σε έναν από τους βασικούς προορισμούς μεταναστών που επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη.

Δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική αύξηση των παράτυπων διελεύσεων από το Μαρόκο ούτε σε ποιον βαθμό οι μαροκινές αρχές προσπάθησαν να τις αποτρέψουν. Ισπανός αξιωματούχος δήλωσε ότι τα σύνορα «έχουν καταρρεύσει πλήρως».

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ αναμενόταν να επισκεφθεί την περιοχή την Παρασκευή. Ο Σάντσεθ υποσχέθηκε ότι η κατάσταση θα επανέλθει στην ομαλότητα το συντομότερο δυνατό.
Καθώς τα κέντρα υποδοχής μεταναστών έχουν υπερβεί τη χωρητικότητά τους, οι τοπικές αρχές κατηγορούν την κυβέρνηση της Μαδρίτης ότι άργησε να παρέμβει στην κρίση.

Η μαζική μεταναστευτική ροή προκάλεσε κρίση στη ζώνη Σένγκεν

Η μαζική άφιξη μεταναστών από το Μαρόκο στην Ισπανία προκάλεσε κρίση και στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, ανακοίνωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο αναστολής των ρυθμίσεων της ζώνης Σένγκεν, οι οποίες προβλέπουν ανοιχτά σύνορα με την Ισπανία.

Σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ, η Μελόνι χαρακτήρισε «συγκλονιστικές» τις εικόνες από τη Θέουτα και δήλωσε:

«Η ανεξέλεγκτη παράτυπη μετανάστευση αποτελεί μια πραγματική απειλή για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων».

Οι δηλώσεις της Μελόνι απηχούν τις παρόμοιες εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει νωρίτερα μέσα στην ημέρα ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι.

Ωστόσο, σύμφωνα με ειδικούς, η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολη.

Ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών, Χοσέ Μανουέλ Αλμπάρες, κατηγόρησε τον Ταγιάνι ότι χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό ζήτημα για πολιτικό όφελος.

Ο Αλμπάρες δήλωσε ότι τέτοιου είδους τοποθετήσεις «δεν αρμόζουν σε μια φίλη και εταίρο χώρα, από την οποία αναμένουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», προσθέτοντας:

Αναμένουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, όχι κομματική δημαγωγία.

Συνωστισμός στη μαροκινή πλευρά των συνόρων

Μετά τη χθεσινή μαζική μεταναστευτική ροή, χιλιάδες μετανάστες συγκεντρώθηκαν στην πόλη Φνιντέκ, στη μαροκινή πλευρά των συνόρων, ωστόσο αναφέρθηκε ότι πολλές απόπειρες διέλευσης αποτράπηκαν.

Η ισπανική δημόσια τηλεόραση TVE μετέδωσε ότι η πλειονότητα των μεταναστών που κατάφεραν να περάσουν στη Θέουτα διέσχισε τα σύνορα πριν από το μεσημέρι της Πέμπτης. Στη συνέχεια, με την ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας, οι διελεύσεις αποτράπηκαν σε μεγάλο βαθμό.

Ανάμεσα στους μετανάστες που παρέμεναν στη μαροκινή πλευρά βρίσκονταν, εκτός από Μαροκινούς, χιλιάδες άνθρωποι που είχαν φτάσει στην περιοχή από χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.

Οι μαροκινές δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν αντλίες νερού υπό πίεση για να εμποδίσουν τις διελεύσεις. Κατά τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν στην περιοχή, πολλά οχήματα πυρπολήθηκαν.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ δήλωσε στην πρώτη του τοποθέτηση για τις εξελίξεις:

«Ολόκληρη η Ισπανία βρίσκεται στο πλευρό των κατοίκων της Θέουτα. Κατανοούμε τη συναισθηματική πίεση και την ανησυχία που βιώνουν οι κάτοικοι της Θέουτα. Όσα συνέβησαν συνιστούν παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ισπανίας. Η ενέργεια αυτή αξίζει την πιο αυστηρή καταδίκη και αποδοκιμασία.

Η ισπανική κυβέρνηση θα κινητοποιήσει όλες τις δυνατότητες και όλους τους πόρους του κράτους, προκειμένου να διασφαλίσει την ασφάλεια στη Θέουτα.

Η αύξηση των παράτυπων εισόδων οφείλεται στην εσφαλμένη ερμηνεία, από εγκληματικά κυκλώματα προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, της δικαστικής απόφασης σχετικά με την επαναπροώθηση όσων εισέρχονται κολυμπώντας.

Έχουμε επιτύχει μια συστηματική μείωση άνω του 30% στις αφίξεις παράτυπων μεταναστών».

Στη Θέουτα μεταβαίνει σήμερα και ο ίδιος ο Σάντσεθ αλλά και ο υπουργός Εσωτερικών. Ειναι άγνωστος ο αριθμός των στρατιωτών που στέλνει στρατεύματα για να ενισχύσει την ασφάλεια στον βορειοαφρικανικό θύλακα της η Μαδρίτη, αλλά κάποια μέσα αναφέρουν μόνον 60 άνδρες. Τοπικοί αξιωματούχοι είχαν απευθυνθεί από προχθές στη Μαδρίτη για βοήθεια μετά την κάθετη  αύξηση στις μεταναστευτικές ροές και τις χαοτικές σκηνές που παρακολουθούσαν άπραγοι τόσο οι Ισπανοί όσο και οι Μαροκινοί συνοριοφύλακες. Οι συνοριακοί έλεγχοι προφανώς κατέρρευσαν.

Οι δύο αποφάσεις “πρόσκληση”

Το κύμα μεταναστών δεν οφείλεται μόνον στην νομοθεσία της ισπανικής κυβέρνησης που “για να βρει εργατικά χέρια νομιμοποιεί εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών”, αλλά και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ισπανίας που προ ημερών αποφάσισε ότι οι μετανάστες που πιάνονται καθώς προσπαθούν να φτάσουν στη Θέουτα ή τη Μελίγια, έναν δεύτερο ισπανικό θύλακα πιο ανατολικά, «δεν μπορούν να απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες στο Μαρόκο».

Το υπουργείο Εσωτερικών της Ισπανίας κατηγόρησε τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων ότι εκμεταλλεύονται τις δικαστικές και κυβερνητικές εξελίξεις για να «ενθαρρύνουν τη ροή παράτυπων μεταναστών. Οι ένοπλες δυνάμεις θα ενισχύσουν την Πολιτοφυλακή κατά την άσκηση των εξουσιών της για τη διατήρηση της ασφάλειας στην πόλη της Θέουτα».  Σε μεταγενέστερη δήλωση, το υπουργείο δήλωσε ότι συνεργάζεται με το Μαρόκο για να διασφαλίσει το συντομότερο δυνατόν την απέλαση όλων όσων πέρασαν στην επικράτειά του τις τελευταίες ημέρες.

Το  υπουργείο Εσωτερικών της Ισπανίας απέρριψε αρχικά τις εκκλήσεις της Θέουτα για να κηρυχθεί κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης, λέγοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν καλύπτει τις μεταναστευτικές κρίσεις, αλλά υποσχέθηκε πρόσθετους πόρους. Αργότερα την Πέμπτη, το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις θα στείλουν 60 στρατιώτες για να ενισχύσουν τα σύνορα.

Η Θέουτα, στη βόρεια ακτή του Μαρόκου, χωρίζεται από την ηπειρωτική Ισπανία από το Στενό του Γιβραλτάρ και εδώ και καιρό αποτελεί κομβικό σημείο για τους μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη. Περίπου 300 έως 400 άτομα πέρασαν επίσης στον θύλακα της Μελίγια.

Οι τοπικές αρχές ανέφεραν ότι οι διελεύσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας μέχρι την Παρασκευή, με κάποιες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και μεταναστών. Φωτογραφίες και βίντεο που κοινοποιήθηκαν στο διαδίκτυο πετροπόλεμο προς τις συνοριακές πύλες και χιλιάδες νεαρούς μετανάστες να κοιμούνται στους δρόμους.

Ιταλική αντίδραση

Η παραβίαση ώθησε την ιταλική κυβέρνηση να δηλώσει από χτες ότι εξετάζει «έκτακτα μέτρα» όπως το να αναστείλει την Ισπανία από την συμφωνία Σένγκεν για ανοιχτά σύνορα. Η Ιταλία και η Ισπανία δεν μοιράζονται χερσαία σύνορα, επομένως η Ιταλία πιθανότατα θα χρειαστεί να πείσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες να συμμετάσχουν για να μπορέσει να επιβάλει αυτό.

Σε ανάρτησή της η Μελονι αναφέρει ότι οι εικόνες από τη Θέουτα ήταν «εντυπωσιακές» και δείχνουν ότι «η ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση αποτελεί συγκεκριμένη απειλή για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων». Τα σχόλιά της επανέλαβε και ο υπουργός Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι.

Ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών Χοσέ Μανουέλ Αλμπάρες κατηγόρησε τον Ταγιάνι ότι χρησιμοποιεί τη μετανάστευση ως όπλο για εσωτερικη κατανάλωση και από πολιτική σκοπιμότητα. Είπε ότι τέτοιες παρατηρήσεις ήταν «ακατάλληλες για μια χώρα εταίρο και φιλική από την οποία περιμένουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και όχι κομματική δημαγωγία». Κάλεσε επίσης -για να διαμαρτυρηθεί- και τον Ιταλό πρέσβη στη Μαδρίτη.

Η ιταλικη κυβέρνηση αργά το απόγευμα ανέστειλε μονομερώς την συμφωνία Σένγκεν με την Ισπανία,  επικαλούμενη τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα. Η Φινλανδία δηλώνει ότι η πρόταση της κυβέρνησης Μελόνι, πρέπει να υιοθετηθεί από όλην την ΕΕ. Το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών, όπως είχε προαναγγείλει, διέταξε το κλείσιμο των θαλάσσιων και αεροπορικών συνόρων του με την Ισπανία. Σύμφωνα.

Η Κομισιόν και άλλες χώρες

Η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γάλλο υπουργο Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ. Και πως συμφώνησαν ότι θα ήταν σκόπιμο να ενισχυθούν οι έλεγχοι κατά μήκος των χερσαίων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών, στο πλαίσιο των συμφωνιών συνεργασίας μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων που έχουν υπογραφεί προηγουμένως από τη Γαλλία και την Ιταλία

Η Κομισιόν ζήτησε από τις μαροκινές αρχές να σταματήσουν αμέσως τις αναχωρήσεις μεταναστών, τονίζοντας ότι η φύλαξη των συνόρων είναι κοινή ευθύνη. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρίσκεται σε επαφή με το Μαρόκο για την επίλυση της κρίσης στη Θέουτα», δήλωσε η Φον ντερ Λάιεν.» Η Πρόεδρος της Κομισιόν υπογράμμισε ότι το Μαρόκο παραμένει ένας εταίρος-κλειδί, αλλά «πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις του».

Η ΕΕ πρότεινε την άμεση ανάπτυξη δυνάμεων της Frontex στη Θέουτα για να βοηθήσει στην καταγραφή και τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης. Εκπρόσωπος της Επιτροπής δήλωσε στο πρακτορείο EFE / Swissinfo ότι «η Επιτροπή παρείχε επιχειρησιακή και οικονομική στήριξη στην Ισπανία, συμπεριλαμβανομένης της Θέουτα» και ξεκαθάρισε ότι είναι έτοιμη να αποδεσμεύσει επιπλέον κονδύλια και τεχνική βοήθεια.

Στις απειλές των κρατών-μελών (Ιταλία και Γαλλία) για κλείσιμο των συνόρων τους με την Ισπανία, η Κομισιόν ανέφερε αορίστως ότι η Ισπανία πρέπει “να κάνει κάτι” και ότι «η προστασία των εξωτερικών συνόρων είναι κρίσιμη για να παραμείνει ζωντανή η ελεύθερη κυκλοφορία εντός της ΕΕ». Στο πλευρό της Κομισιόν τάχθηκαν και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως της Ολλανδίας, με τον υπουργό Εξωτερικών Τομ Μπέρεντσεν να δηλώνει ότι στηρίζει απόλυτα την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και απαιτεί από τη Μαδρίτη να θωρακίσει τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Την εξαίρεση της Ισπανίας από τη συμφωνία Σένγκεν, λόγω της κρίσης στη Θέουτα, υποστηρίζει και η δεξιά υπουργός Εσωτερικών της Φινλανδίας, Μάρι Ραντάνεν. «Η Ισπανία έχει αποτύχει πλήρως να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα του Χώρου Σένγκεν από την παράτυπη μετανάστευση. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να υποστηρίξουν την πρόταση Μελόνι. Οι χώρες που δεν εκπληρώνουν την υποχρέωσή τους να προστατεύουν τα εξωτερικά τους σύνορα δεν μπορούν να είναι μέλη της ζώνης Σένγκεν», έγραψε η Ραντάνεν στο X. Αργότερα ανακοίνωσε ότι «ξεκίνησε τη διαδικασία για επαναφορά των ελέγχων στα σύνορα της Φινλανδίας για την ασφάλεια της Φινλανδίας και των Φινλανδών».

Επίσης, ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, Λοράν Νουνιέζ. ανακοίνωσε ότι θα αυξηθεί ο αριθμός αστυνομικών και χωροφυλάκων που θα αναπτυχθούν εκτάκτως στα σύνορα με την Ισπανία. Σε ανάρτηση στο Χ έγραψε ότι από σήμερα, «οι ενισχύσεις τριπλασιάζονται, με 184 αστυνομικούς να κινητοποιούνται και ενισχυμένη επιτήρηση από drones».

Αντίδραση Σάντσεθ

Τον αποκλεισμό της Ισπανίας από τη συμφωνία Σένγκεν έχουν ζητήσει και άλλες χώρες, όπως η Σουηδία και η Δανία. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, σε ανάρτησή του στο Χ, ο Ισπανό πρωθυπουργός, Πέδρο Σάντσεθ, έγραψε:

«Η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση είναι προαιρετικές. Ο σεβασμός των ευρωπαϊκών συνθηκών και των δεδομένων δεν είναι. Δεν είναι η ώρα για διχασμό, αλλά μάλλον ώρα να συνεχίσουμε να χτίζουμε μια ισχυρή και ενωμένη ΕΕ».

Και στη συνέχεια, ο Σάντσεθ αναφέρθηκε στον αριθμό των παράτυπων εισόδων μεταξύ 2021 και 2026, που συγκέντρωσε η Frontex για να δείξει ότι το πρόβλημα των ευρωπαϊκών συνόρων δεν είναι η Ισπανία. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία, την περίοδο αυτή, 478.600 μετανάστες εισήλθαν μέσω Ιταλίας, 340.600 μέσω των Δυτικών Βαλκανίων, 259.800 μέσω Ελλάδας και 234.760 μέσω Ισπανίας.

La solidaridad y la empatía son opcionales.

El respeto a los tratados europeos y a los datos, no.
👇🏼

Número de entradas irregulares entre 2021 y 2026 según Frontex:

Por Italia: 478.600
Por los Balcanes occidentales: 340.600
Por Grecia: 259.800
Por España: 234.760
Por la…

— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) July 31, 2026

Άγνωστος ο ακριβής αριθμός

Ορισμένα μέσα (αντιπολιτευόμενα κυρίως) υποστηρίζουν ότι έχουν εισέλθει στους θύλακες 50.000 μετανάστες μέσα σε τρεις ημέρες, αλλά αυτό μάλλον συνιστά υπερβολή και τα περισσότερα μέσα αναφέρονται σε 2.000 έως 5.000 άτομα. Είναι πάντως μεγάλος ο αριθμός των μεταναστών που κατάφεραν να φτάσουν στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα εδώ και αρκετές ημέρες. Την Πέμπτη, χιλιάδες άνθρωποι γλίστρησαν από τσιμεντένια αναχώματα στη θάλασσα για να κολυμπήσουν γύρω από την προβλήτα που σηματοδοτεί τα σύνορα. Στην ισπανική πλευρά, οι παραλίες σύντομα καλύφθηκαν με λάστιχα αυτοκινήτων και κανονικά σωσίβια αλλά και βατραχοπέδιλο.

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, αναμένεται να φτάσει στην περιοχή  σήμερα και έχει δεσμευτεί “να επαναφέρει τα πράγματα στην κανονικότητα αμέσως”. Τα κέντρα υποδοχής μεταναστών είναι υπερφορτωμένα και οι τοπικές αρχές έχουν κατηγορήσει τη Μαδρίτη ότι αντιδρά με πολύ αργούς ρυθμούς.

Δεν ήταν σαφές πόσοι ακριβώς είχαν διασχίσει τα σύνορα. Τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης εκτίμησαν ότι ήταν μεταξύ 2.000 και 3.000  ατόμων την Πέμπτη, αλλά ανέφεραν ότι η Guardia Civil δεν είχε επιβεβαιώσει τον αριθμό. Καθώς οι εντάσεις αυξάνονταν, υπήρξαν ανεπιβεβαίωτες αναφορές για συγκρούσεις αργά την Πέμπτη. Στο Φνιντέκ, μια μαροκινή πόλη κοντά στα σύνορα με τη Θέουτα, οι μαροκινές αρχές έριξαν κανόνια νερού σε μετανάστες σε μια προσπάθεια να τους αποτρέψουν από το να περάσουν.

Στη Μελίγια, πλάνα από τοπικά μέσα ενημέρωσης και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δείχνουν συγκρούσεις στο συνοριακό σημείο Beni Ansar. Η αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος θυμίζει τον Μάιο του 2021, όταν περίπου 8.000 άτομα εισήλθαν στη Θέουτα σε διάστημα λίγων ημερών, επιδεινώνοντας τις διπλωματικές εντάσεις με το Μαρόκο.