«Ο πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ τα συλλυπητήριά του για την απόπειρα επίθεσης που σημειώθηκε στην Ουάσιγκτον, στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Διεύθυνση Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε ότι το περιστατικό συνιστά πλήγμα κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας του Τύπου, εκφράζοντας παράλληλα ευχές για ταχεία ανάρρωση του τραυματία.

«Ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι θεωρεί τα γεγονότα μια αποτρόπαια ενέργεια κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας του Τύπου και εξέφρασε ευχές για ταχεία ανάρρωση στον τραυματισμένο αστυνομικό και υπεύθυνο ασφαλείας», αναφέρει η τουρκική προεδρία.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal, Ντόσσευ και Λεινσκέι, σε σχετικό άρθρο τους αποδίδουν αυτή την στάση του Τραμπ στην αστάθεια του χαρακτήρα του, στην προσωποποίηση του πολέμου, στην έπαρση, στην στρατηγική του αμηχανία και στα διλήμματά του, αλλά και στην αυτοσχεδιαστική διπλωματία που διαφαίνεται ότι ασκεί.

Ο ίδιος ο Τραμπ υποστηρίζει ότι “κρατά όλα τα χαρτιά”, υιοθετώντας μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο διαπραγμάτευση εξαγοράς στον εταιρικό κόσμο, παρά διαχείριση διεθνούς κρίσης. Η αντίληψη ότι ένα κράτος μπορεί να εξαναγκαστεί σε “παράδοση”, όπως μια μικρότερη εταιρεία σε μια επιθετική εξαγορά, αποκαλύπτει μια βαθιά προβληματική ανάγνωση της γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Κάποιος από τους συμβούλους του θα έπρεπε να τολμήσει να του διευκρινίσει εμφατικά ότι τα κράτη και ιδιαίτερα χώρες όπως το Ιράν, δεν λειτουργούν με όρους ισολογισμών και μετοχικών πιέσεων! Λειτουργούν με όρους ισχύος, επιβίωσης και πάνω από όλα εθνικής αξιοπρέπειας. Σε αυτό το πλαίσιο, η απειλή της “άνευ όρων παράδοσης”, τα περί εξαφάνισης ενός πολιτισμού και τα τοιαύτα δεν λειτουργούν ως μοχλός πίεσης, αλλά ως μηχανισμός σκλήρυνσης του ιρανικού καθεστώτος. Και σε αυτό το σημείο έχει οδηγήσει την κατάσταση.

Ο Τραμπ και η παγίδα κλιμάκωσης

Η σύγκρουση εισέρχεται σε μία επικίνδυνη φάση, όπως προαναφέρθηκε, λόγω της “παγίδας κλιμάκωσης”, στην οποία μπορεί να πέσει η Αμερική. Δηλαδή ως η ισχυρότερη εμπόλεμη πλευρά να επεκτείνει και να εντείνει τις επιθετικές ενέργειες, να ρίχνει στην σύγκρουση ολοένα και περισσότερα μέσα και προσωπικό για να κυριαρχήσει, ακόμα και αν τα κέρδη είναι λίγα και ουδόλως στρατηγικά. Το είδαμε στο Βιετνάμ, στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και πιο πρόσφατα στο Αφγανιστάν. Ένα σπειροειδές χάος, χωρίς εύκολη δίοδο επιστροφής σε έναν πόλεμο που –όπως είχε επισημάνει εξ αρχής ο γράφων– θα ήταν ένας πόλεμος υπομονής, εξάντλησης και αντοχής.

Αυτό που αποκαλούμε στην Ελλάδα “γαῖα πυρί μιχθήτω” δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή, αλλά υπαρκτός κίνδυνος για όλον τον κόσμο και φυσικά για την ίδια την Αμερική. Άραγε o Τραμπ κατάλαβε για ποιους λόγους κανείς από τους προκατόχους του δεν πείσθηκε από τον Νετανιάχου να μπει σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν; Παρά τα όσα λέγονται στην Ουάσιγκτον μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη παράδοσης άνευ όρων. Αντιθέτως, το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών βαθαίνει. Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι η Τεχεράνη “παρακαλεί” για συνομιλίες. Το Ιράν διαψεύδει κατηγορηματικά. Οι ΗΠΑ ανταπαντούν ότι το Ιράν ψεύδεται μόνο για να καταστεί στη συνέχεια σαφές ότι η ιρανική θέση ήταν εξαρχής συνεπής.

Αυτό το μοτίβο δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα, αλλά θεωρούμε ότι αποτυπώνει ένα στρατηγικό αδιέξοδο στον πυρήνα του οποίου είναι ότι καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται ούτε καν τις δημόσιες δηλώσεις της άλλης. Σε τέτοια περίπτωση η διπλωματία καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Στον πυρήνα του σημερινού αδιεξόδου βρίσκεται μια ισορροπία αμοιβαίων εσφαλμένων αντιλήψεων. Και οι δύο δρώντες εκτιμούν ότι διαθέτουν σχετικό πλεονέκτημα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύουν ότι μπορούν να αντέξουν περισσότερο από τον αντίπαλο σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Γνωρίζουν ότι μία συμφωνία έστω… λειψή θα τους κάνει να χάσουν πολλά, αλλά η επανάληψη των εχθροπραξιών θα τους κάνει να χάσουν περισσότερα.

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος “κρατά τα χαρτιά”, όπως κομπάζει ο Τραμπ, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να σταματήσει το παιχνίδι πριν αυτό ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η ευρισκόμενη σε στρατηγικό αδιέξοδο Αμερική, ή το αναντίλεκτα αποδυναμωμένο Ιράν; Γιατί σε αντίθεση με τις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις, εδώ δεν υπάρχει ασφαλές δίχτυ. Υπάρχει μόνο το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης με συνέπειες που καμία πλευρά δεν μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί.

Λανθασμένοι υπολογισμοί

Η ιστορία των διεθνών σχέσεων είναι γεμάτη παραδείγματα όπου κρίσεις ξέφυγαν όχι λόγω στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά λόγω λανθασμένων υπολογισμών. Η ιστορία υποδεικνύει ότι τέτοιες κρίσεις δεν επιλύονται μέσω μέγιστης πίεσης, αλλά μέσω ελάχιστης εμπιστοσύνης, αρκετής όμως για να επιτρέψει την έναρξη διαλόγου. Αυτό μπορεί να σημαίνει επιστροφή σε έμμεσες συνομιλίες, εμπλοκή τρίτων μεσολαβητών ή ακόμη και σταδιακές, περιορισμένες συμφωνίες αποκλιμάκωσης που δημιουργούν χώρο για πιο ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.

Πως όμως να γίνουν όντως ουσιαστικές διαπραγματεύσεις όταν οι δύο κορυφαίοι διαπραγματευτές του Τραμπ, ο Στηβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, δεν έχουν ούτε εμπειρογνωμοσύνη, ούτε διπλωματική εμπειρίαq Και για τους δύο υπάρχουν με τεράστιες οικονομικές συγκρούσεις συμφερόντων, αφού οι περιουσίες τους είναι συνδεδεμένες με τις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου που τους κάνουν πλούσιους, ενώ πολλοί αναλυτές και δημοσιογράφοι στις ΗΠΑ τους κατηγορούν ότι ενεργούν εκ μέρους του Νετανιάχου. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμη και μικρά περιστατικά μπορούν να λειτουργήσουν σαν πυροκροτητές γενικευμένης σύγκρουσης.

Ο πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν –τον χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ο ίδιος τον έχει προσωποποιήσει– προσφέρει ένα ακόμα ισχυρό παράδειγμα για το που και πως μπορεί να καταλήξει κάποιος που ξεκινάει μία σύγκρουση χωρίς σαφείς και εφικτούς πολεμικούς στόχους, χωρίς διακριτό τέλος και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου. Η τεράστια στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ μπορεί να αποδυνάμωσαν το Ιράν, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις κατάρρευσης και υποταγής.

Και από την στιγμή που το Ιράν δεν έχει ηττηθεί, δηλαδή δεν έχει υποκύψει στη θέληση των επιτιθέμενων, τότε μέχρι τώρα… κερδίζει. Το Ιράν γνώριζε εξ αρχής ότι δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την τεράστια στρατιωτική ισχύ ΗΠΑ-Ισραήλ. Κατορθώνει όμως να απαγορεύει στην Αμερική μία αποφασιστική νίκη με ασύμμετρο τρόπο. Έχοντας, μάλιστα, σημαντικό όπλο τη γεωγραφία, επιβάλει υψηλό κόστος, μέσω της παράτασης του πολέμου, προκαλώντας αβεβαιότητα και παγκόσμια ενεργειακή και κατ’ επέκταση οικονομική αναταραχή.

Η ανεξέλεγκτη σύγκρουση

Σε τελική ανάλυση, η επιλογή δεν είναι μεταξύ νίκης και ήττας, αλλά μεταξύ ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης και ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Και όσο περισσότερο καθυστερεί η πρώτη, τόσο πιο πιθανή γίνεται η δεύτερη. Η κλιμάκωση δεν αποτελεί επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά δομικά ενσωματωμένο κίνδυνο. Η μετάβαση από το αδιέξοδο στη σύγκρουση ενδέχεται να προκύψει όχι από συνειδητό σχεδιασμό, αλλά από το συσσωρευτικό αποτέλεσμα παρερμηνειών, αποτυχιών σηματοδότησης και των εγγενών αβεβαιοτήτων της εξαναγκαστικής στρατηγικής.

Αντί επιλόγου θα λέγαμε ότι κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει με ασφάλεια τις όποιες εξελίξεις. Ο πόλεμος είναι το βασίλειο της αβεβαιότητας και η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να εκφράσουμε είναι η απρόβλεπτη φύση του, ιδιαίτερα όταν εμπλέκεται ένας μεγαλομανής και ναρκισσιστής, όπως ο Τραμπ, και ένας Νετανιάχου που επιζητεί οπωσδήποτε τον κατακερματισμό του Ιράν και την επικράτηση χάους, εκτροχιάζοντας κάθε διαδικασία προσέγγισης.

Μπορεί ο Τραμπ να μην παραδέχεται ποτέ τα λάθη του, αλλά μέσα του έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Τον ξεκίνησε χωρίς να λάβει υπόψη του τι θα έκανε και μέχρι που θα έφθανε το Ιράν. Προσδοκούσε τη γρήγορη και αποφασιστική νίκη, αλλά αυτή δεν ήρθε. Ξεκίνησε την “Επική Οργή” και έπεσε σε μία επική παγίδα, ενδεχομένως να οδηγηθεί και σε μία επική αποτυχία!

Ο 19χρονος λοχίας Ίνταν Φουκς σκοτώθηκε σε ένα “περιστατικό” κατά το οποίο ένας αξιωματικός και πέντε άλλοι στρατιώτες τραυματίστηκαν, σύμφωνα με ανακοίνωση του στρατού.

Σύμφωνα με τους όρους της εκεχειρίας, η οποία πρόσφατα παρατάθηκε, το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να απαντά σε “επιθέσεις που σχεδιάζονται, επίκεινται ή συνεχίζονται” και διεξάγει σχεδόν καθημερινά πλήγματα κατά των στόχων της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

“Ο βασιλιάς και η βασίλισσα είναι ιδιαίτερα ευγνώμονες σε όλους όσοι εργάστηκαν σκληρά για να διασφαλίσουν ότι το ταξίδι θα γίνει όπως έχει προγραμματιστεί και ανυπομονούν να ξεκινήσει η επίσκεψη αύριο”, με την υποδοχή στον Λευκό Οίκο από τον πρόεδρο Τραμπ και τη σύζυγό του Μελάνια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άλλοι αναλυτές επιμένουν ότι ένας είναι επικεφαλής και έπρεπε να δώσει εντολή να απομακρυνθεί άμεσα και πρώτος ο πρόεδρος. Τέλος, πολλοί τα βάζουν με τη μυστική υπηρεσία, επειδή για άλλη μία φορά δεν κατάφερε στην ουσία να περιφρουρήσει το χώρο και εξέθεσε σε κίνδυνο και τους δύο ηγέτες της χώρας.

Τα βίντεο δείχνουν ότι Τραμπ και Βανς κάθονταν σε απόσταση περίπου τεσσάρων μέτρων μεταξύ τους και ότι το πλησιέστερο ασφαλές σημείο για τον μεν έναν ήταν στα αριστερά των καθισμάτων για τον δε άλλο, στα δεξιά. Έπρεπε δηλαδή να απομακρυνθούν προς τις αντίθετες κατευθύνσεις. Ομως φαίνεται ότι η ασφάλεια που κυκλώνει προστατευτικά τον Τραμπ σπεύδει από την πλευρά του Βανς, που σημαίνει ότι δεν υπήρχε ομάδα σε ετοιμότητα στην πλευρά του προέδρου.

Για κάποια δεύτερα υπάρχει αμηχανία στην πλευρά του προέδρου ενώ έχουν ήδη αρπάξει απο το μανίκι και έχουν απομακρύνει τον Βανς. Ο Τραμπ σκύβει κάτω απο το τραπέζι και εν συνεχεία καθώς σηκώνεται, πέφτει κάτω, οπότε τον σηκώνουν και τον απομακρύνουν.

President Trump and Vice President JD Vance were rushed off the stage after shots were fired at the White House Correspondents’ Dinner.#news pic.twitter.com/YQuG8gzTMf— MS NOW (@MSNOWNews) April 26, 2026

Σύμφωνα με ειδικούς ασφαλείας όσα έγιναν δεν δείχνουν αλλαγή στην ιεράρχηση, αλλά λειτουργία βάσει πρωτοκόλλων. Σε περιπτώσεις άμεσης απειλής, λένε, οι εκκενώσεις γίνονται ταυτόχρονα και σε πολλαπλά σημεία, με κάθε ομάδα ασφαλείας να δρα αυτόνομα ανάλογα με την εγγύτητα στον προστατευόμενο και τις διαθέσιμες οδούς διαφυγής. Εντούτοις είναι φανερό ότι δεν υπήρχε η ίδια ετοιμότητα από την πλευρά των σωματοφυλάκων του Τραμπ.

Γιατί φυγαδεύτηκε πρώτα ο Βανς

Η ασφάλεια του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται ξανά στο μικροσκόπιο, καθώς εγείρονται ερωτήματα για το πώς ο ένοπλος κατάφερε να πλησιάσει τόσο κοντά σε μια εκδήλωση υψηλής προστασίας, αλλά ο ίδιος  λίγες ώρες μετά το περιστατικό, επαίνεσε με ανάρτησή του τα μέλη της Secret Service για την άμεση αντίδρασή τους.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής ασφάλειας της Costamare Shipping Co SA, Παναγιώτη Σοφρώνα, ο Βανς απομακρύνθηκε πρώτος για τον εξής λόγο: «Δεν ήθελαν να απομακρύνουν δύο high-value targets ταυτόχρονα από το ίδιο σημείο». Όπως εξηγεί, «εφαρμόστηκε διαφορετικό route και timing, ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος για αμφότερους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ταυτόχρονη κίνηση δύο κορυφαίων στόχων θεωρείται επιχειρησιακά επισφαλής».

Η “προφητεία” Λέβιτ

Έντονο σχολιασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει προκαλέσει και η δήλωση της Καρολάιν Λέβιτ, η οποία ειπώθηκε λίγες ώρες πριν από το δείπνο των ανταποκριτών στον Λευκό Οίκο και σήμερα αποκτά διαφορετική βαρύτητα, μετά τα όσα ακολούθησαν. Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, σε χαλαρό και εμφανώς χιουμοριστικό τόνο, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Απόψε θα ακουστούν κάποιοι πυροβολισμοί στην αίθουσα, οπότε όλοι θα πρέπει να συντονιστείτε, θα είναι πραγματικά υπέροχο».

Η φράση αυτή, που τότε θεωρήθηκε μέρος της καθιερωμένης πολιτικής σάτιρας της βραδιάς, έχει πλέον γίνει αντικείμενο έντονων συζητήσεων λόγω της χρονικής της σύμπτωσης με το περιστατικό ασφαλείας που ακολούθησε. Στο πλαίσιο του ετήσιου δείπνου ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, ο όρος «shots» χρησιμοποιείται συνήθως μεταφορικά, περιγράφοντας τις αιχμηρές πολιτικές ατάκες και τα χιουμοριστικά «χτυπήματα» μεταξύ δημοσιογράφων και πολιτικών προσώπων.

Ωστόσο, η κυριολεκτική διάσταση της λέξης σε συνδυασμό με τα γεγονότα που ακολούθησαν δημιούργησε ένα κύμα αντιδράσεων, με πολλούς χρήστες να μιλούν για «ανατριχιαστική σύμπτωση» και άλλους να επισημαίνουν ότι πρόκειται απλώς για παρερμηνεία ενός σατιρικού σχολίου.

Η μελαχροινή δίπλα στον Τραμπ

Μία μελαχρινή που καθόταν δίπλα στον Τραμπ, η οποία με τις χαρακτηριστικές της εκφράσεις και αντιδράσεις, προσέλκυσε την προσοχή των ΜΜΕ. Πρόκειται για την Weijia Jiang, την ανώτερη ανταποκρίτρια του CBS News στον Λευκό Οίκο και πρόεδρο της Ένωσης Ανταποκριτών του Λευκού Οίκου (WHCA).

Καθόταν ακριβώς δίπλα στον Πρόεδρο Τραμπ στο κεντρικό τραπέζι κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και βεβαίως φυγαδεύτηκε με το άκουσμα των πυροβολισμών. Ακριβώς λίγο πριν το επεισόδιο, εμφανίζεται να εντυπωσιάζεται από μια κάρτα που δείχνει ένας διάσημος “mentallist” ονόματι Οζ Πέρλμαν, που προγραμματίζονταν να δώσει παράσταση.

Και να φανταστείτε ότι ο Μαντάς δεν είναι κανά σαμαρικός! Μπορεί να εκλέγεται στο βιλαέτι του Αντώνη, αλλά είναι μητσοτακικός!

Στη Μεσσηνία, που λέτε, εκλέγεται πρώτος ο σαμαρικός Χρυσομάλλης κι ακολουθούν οι νομιμόφρονες στον Κυριάκο, ο Λαμπρόπουλος και ο Μαντάς…

Όπως καταλαβαίνετε στις επόμενες εκλογές μόνο ο ένας από τους δυο θα διασωθεί! Ο Λαμπρόπουλος έχει το πλεονέκτημα ότι είναι υφυπουργός στο Προστασίας του Πολίτη (όπως βλέπετε εμείς οι κόμπρες είμαστε απροστάτευτες!) και άρα έχει ένα προβαδισματάκι…

Ο Μαντάς, λοιπόν, δεν κοιμάται καλά τα βράδια! Όταν απειλείται η επανεκλογή, ο βουλευτής γίνεται χειρότερος από κόμπρα!

Στην αγωνία του ο Μαντάς, μιλώντας στον τηλεοπτικό “Best” της Καλαμάτας, αφού κατακεραύνωσε τους εξωκοινοβουλευτικούς, έριξε βαριά μπηχτή: «Θεωρώ ότι οι βουλευτές θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στην κυβέρνηση. Από εκεί και μετά είναι στρατηγική του πρωθυπουργού, ο οποίος αναλαμβάνει και την ευθύνη, αναλαμβάνει και το ρίσκο…»!

Άλατις ο Περικλής! Έβγαλε το σπαθί από το θηκάρι και όποιον πάρει ο χάρος! Καλά τον Σκέρτσο, ρε Μαντά, αλλά και τον Κυριάκο σου; Να του λες φόρα παρτίδα ότι αναλαμβάνει την ευθύνη και το ρίσκο!

Για να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν του ξέφυγαν ή τα είχε σχεδιάσει να τα πει έτσι. Αλλά είπαμε, εάν απειλείται η επανεκλογή το πρόβατο γίνεται… λύκος και την πέφτει στον τσοπάνο…

Άκου και βλέπε Κυριάκο, γιατί όλα αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου! Από τη στιγμή που άνοιξε ο ασκός του Αιόλου δεν τους μαζεύεις τους αέρηδες…

Για ξανασκέψου τη συμβουλή που σου δίνει δικό σου πρόσωπο να την κάνεις με μικρά πηδηματάκια, μήπως και γλυτώσεις! Έχουν αγριέψει τα πράγματα και θα αγριέψουν ακόμα περισσότερο…

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εικόνες δείχνουν πολυ μικρά γεύματα, όπως ένα καλαμάκι ή για πρωινό δύο αυγά και λίγο χυλό, με το αμερικανικό ναυτικό να διαψεύδει με δικές του εικόνες πριν από λίγο καιρό τις κατηγορίες για έλλειψη τροφίμων.

Ο Givens εξήγησε ότι έλαβε τις φωτογραφες από μια οικογένεια που γνωρίζει προσωπικά, της οποίας ο γιος υπηρετεί στο πλοίο. Όπως είπε, δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για κάτι που φαίνεται να συμβαίνει συχνά, κάτι που τον ανησύχησε ιδιαίτερα.

Παράλληλα, άσκησε κριτική στην ηγεσία, αναφέροντας και τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Πιτ Χέγκσεθ, τονίζοντας ότι δεν γίνεται να ζητείται από τους στρατιωτικούς να είναι πάντα έτοιμοι και δυνατοί, ενώ δεν τους παρέχονται τα βασικά. Όπως είπε, το θέμα δεν είναι απλώς ένα κακό γεύμα, αλλά το πώς φροντίζεται το προσωπικό συνολικά.

Ο ίδιος, έχοντας υπηρετήσει κατά το παρελθόν, ανέφερε πως καταλαβαίνει ότι σε επιχειρησιακές συνθήκες δεν είναι όλα τέλεια, αλλά υπάρχει ένα επίπεδο που πρέπει να τηρείται. Τόνισε ότι πίσω από κάθε στρατιωτικό υπάρχει μια οικογένεια που έχει προσφέρει πολλά και αξίζει σεβασμό.

Την περασμένη Τετάρτη, 22.04.2026, ο Τζον Φίλαν απομακρύνθηκε από τη θέση του την Τετάρτη, σύμφωνα με έξι πηγές που γνωρίζουν την υπόθεση και μίλησαν στο CNN, εν μέσω έντασης με τον Υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ σχετικά με την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων στη ναυπηγική και τη στενή του σχέση με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Tο υπουργείο Άμυνας διέψευσε τα περί υποσιτισμού και δημοσίευσε φωτογραφίες υποστηρίζοντας ότι όλα τα άλλα είναι fake news.

/

/

Fresh meals. Full service. Mission ready.

Sailors aboard USS Abraham Lincoln and USS Tripoli continue to receive regularly prepared meals at sea—no interruptions, no shortages. pic.twitter.com/1ZprkBkmjR

— U.S. Navy (@USNavy) April 18, 2026

Για την υπόθεση Λαζαρίδη είπε ότι «κατέρριψε με πάταγο το αφήγημα περί αριστείας. Το μόνο κριτήριο για τις επιλογές προσώπων από τον κ. Μητσοτάκη, όπως φάνηκε, είναι η υποταγή σε αυτόν. Ο κ. Λαζαρίδης φάνηκε εξαιρετικά πρόθυμος ως προς τη συγκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ στην αρμόδια Επιτροπή, γι’ αυτό και ανταμείφθηκε με τη θέση του υφυπουργού. Πλέον, όμως, αυτός που έχει εκτεθεί είναι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης.»

Για το δικό του κόμμα είπε ότι «για να είμαστε ειλικρινείς, κάναμε τεράστια λάθη κι εμείς, ιδίως την περίοδο 2023-2024. Όμως στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο καταγράφονται διεργασίες και αναζητήσεις. Ο κατακερματισμός ευνοεί μόνο τον κ. Μητσοτάκη. Συνεπώς, οφείλουμε όλες και όλοι να κάνουμε τα πάντα για να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη. Οι πρωτοβουλίες που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής είναι σημαντικές. Το επόμενο διάστημα πρέπει να καταλήξουν στη συγκρότηση ενός ενιαίου και ισχυρού πόλου που θα διεκδικήσει τη νίκη στις εκλογές»

Για τον Αλέξη Τσίπρα είπε ότι «έχει δώσει δείγματα γραφής ως προς την ικανότητά του να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη συσπείρωση του προοδευτικού χώρου, εκτιμώ θα συμβάλει ξανά με θετικό τρόπο. Και, βεβαίως, ήταν ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που ανέλαβε το τιτάνιο έργο της οριστικής εξόδου της χώρας από τα μνημόνια, το οποίο ολοκληρώθηκε με επιτυχία και χωρίς κανείς να αμφισβητήσει την ηθική μας ακεραιότητα.»

Η πίεση που ασκούν οι Αμερικανοί στο Ιράν, λόγω και του Ισραήλ, έχει κατ’ αντιδιαστολή ενισχύσει τη συνεργασία του Πεκίνου και της Μόσχας με την Τεχεράνη. Η Κίνα έχει αποδυναμώσει τις δυτικές κυρώσεις, αγοράζοντας ιρανικό πετρέλαιο μέσω εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών, που ενισχύουν τη χρήση του γουάν στις διεθνείς συναλλαγές. Εκτός αυτού, η Κίνα υλοποιεί ένα πρόγραμμα μεγάλων επενδύσεων στο Ιράν, το ενισχύει τεχνολογικά και το προμηθεύει με υλικά διπλής χρήσης, τα οποία είναι ζωτικά για την ιρανική πολεμική βιομηχανία.

Από την πλευρά της, η Ρωσία παρέχει επιχειρησιακές πληροφορίες και τεχνολογική υποστήριξη στους Ιρανούς, βοηθώντας τους να είναι πιο αποτελεσματικοί στις επιθέσεις τους με πυραύλους και drones. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, το Πεκίνο επέτρεψε στην Τεχεράνη να κάνει χρήση του συστήματος δορυφορικής πλοήγησης Beidou-3, αλλά και το τροφοδότησε με πυραύλους τόσο αντιαεροπορικούς, όσο και αντιπλοϊκούς.

Ακόμα κι αν αυτό δεν έχει συμβεί, το Πεκίνο και η Μόσχα βοηθούν διακριτικά την Τεχεράνη. Ο λόγος είναι πως έχουν κρίσιμο γεωστρατηγικό συμφέρον ο Τραμπ να “σκοντάψει” στο Ιράν, μετά τη φόρα που πήρε από την επιτυχή επιχείρηση στη Βενεζουέλα. Η προσδοκία του Αμερικανού προέδρου να οδηγήσει το ισλαμικό καθεστώς σε κατάρρευση, ως αποτέλεσμα του αρχικού μαζικού βομβαρδισμού και της δολοφονίας του Αλί Χαμενεΐ, διαψεύσθηκε.

Οδυνηρός ο απολογισμός για τις ΗΠΑ

Υποτίθεται πως με την επίθεση στο Ιράν θα προκαλούσαν αλλαγή καθεστώτος, με συνέπεια οι ΗΠΑ να εξουδετερώσουν τον τρίτο σε μέγεθος και ισχύ αντίπαλο ευρασιατικό πόλο (μετά την Κίνα και τη Ρωσία). Μία τέτοια εξέλιξη θα έσπερνε φόβο σ’ όσους αντιστέκονται στις ΗΠΑ και κατ’ επέκταση θα επέτρεπε στον Τραμπ να επιβάλει τους όρους του σε αντιπάλους και φίλους. Η φαντασίωση αυτή έχει διαλυθεί με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να εγκλωβιστούν σε μία σύγκρουση χωρίς ορατό τέλος. Για την ακρίβεια, η προεδρία Τραμπ κινδυνεύει να υποστεί μία πολιτική ήττα με ευρύτερες συνέπειες.

Ο μέχρι τώρα απολογισμός του πολέμου στον Κόλπο είναι οδυνηρός για τις ΗΠΑ. Αυτό και μόνο θα αρκούσε, αλλά επιπροσθέτως, η Μόσχα βλέπει το μισοάδειο ταμείο της να γεμίζει από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, το ρήγμα Αμερικής-Ευρώπης βάθυνε περαιτέρω, η θέση του Πεκίνου ενισχύεται, οι σχέσεις Ρωσίας-Κίνας έγιναν πιο σφιχτές και τέλος η εικόνα των ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Νότο σαν πανίσχυρου ηγεμόνα αποδυναμώνεται.

Αλλά και μόνο η εκτροπή στρατιωτικών πόρων από την Ανατολική Ασία προς τον Κόλπο σκιάζει αυτό που σύσσωμο το αμερικανικό πολιτικό σύστημα θεωρεί πρώτη προτεραιότητα: Την ανάσχεση της Κίνας. Οι ανάγκες του πολέμου στη Μέση Ανατολή υποχρέωσαν τον Τραμπ να μεταφέρει συστήματα αεράμυνας και ναυτικές δυνάμεις από τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, περιορίζοντας τη στρατηγική ευελιξία των ΗΠΑ. Κι όλα αυτά, την ώρα που βαθαίνει το ρήγμα στις σχέσεις τους με την Ευρώπη.

Σε αντίθεση με τις στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικανών, που είναι σαφές πως συνιστούν συστημική τάση κι όχι επιλογές ανάγκης, η Κίνα εστιάζει στην οικονομική ισχύ, την τεχνολογική ανάπτυξη και την επέκταση του εμπορίου. Η μεταποιητική της βάση έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχη παγκοσμίως, ενώ η επιρροή της στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού είναι καθοριστική. Η εξάρτηση ακόμη και της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας από κινέζικα υλικά αποτελεί ένδειξη εξάρτησης.

Επιπροσθέτως, η Κίνα έχει αναδειχθεί σε βασικό χρηματοδότη αναπτυξιακών έργων διεθνώς, ξεπερνώντας κατά πολύ τις ΗΠΑ σε επενδύσεις υποδομών – η αναλογία είναι περίπου 10:1. Αυτό της επιτρέπει να ενισχύει τη γεωπολιτική της επιρροή χωρίς να προσφεύγει σε στρατιωτικά μέσα. Το αποτέλεσμα είναι η στρατιωτική υπεροχή των Αμερικανών να μην τροφοδοτεί αυτόματα την ηγεμονικό τους ρόλο. Η οικονομική-βιομηχανική ισχύς της Κίνας έχει δημιουργήσει ένα παράλληλο εναλλακτικό μοντέλο επιρροής.

Η Κίνα έχει το πλεονέκτημα

Η ειρωνεία είναι ότι οι ΗΠΑ επωμίζονται τεράστια οικονομικά βάρη για την προστασία συμμαχικών κρατών, τα οποία, σε πολλές περιπτώσεις, έχουν στενότερες εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, επειδή αυτό υπαγορεύει το οικονομικό τους συμφέρον. Εκτός αυτού, η εικόνα των ΗΠΑ ως δύναμης που εμπλέκεται διαρκώς σε πολέμους και μάλιστα ολοένα και περισσότερο χωρίς προσχήματα, σκιάζει την εικόνα τους στα μάτια του Παγκόσμιου Νότου. Αντιθέτως, η Κίνα, παρά το αυταρχικό της πολιτικό σύστημα, προβάλλεται ως σταθερός κι αξιόπιστος εταίρος. Δημοσκοπήσεις σε δυτικές χώρες δείχνουν μετατόπιση της εμπιστοσύνης προς το Πεκίνο, γεγονός που υποδηλώνει βαθύτερες αλλαγές στο διεθνές σύστημα.

Ιστορικά, οι συγκρούσεις των μεγάλων δυνάμεων κρίνονται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική αντοχή και τη βιομηχανική ικανότητα. Σ’ αυτό το επίπεδο, η Κίνα έχει αποκτήσει πλεονέκτημα. Αντίθετα, η στρατηγική της Ουάσινγκτον επαναλαμβάνει μοτίβα υπερεπέκτασης που στην Ιστορία οδήγησαν μεγάλες δυνάμεις σε φθορά και υποβάθμιση. Μπορεί ο Τραμπ να αναγνώρισε στα λόγια την αναδυόμενη πολυπολικότητα του διεθνούς συστήματος, αλλά στην πράξη δείχνει να μην μπορεί να απαλλαγεί ούτε αυτός από την επιδίωξη μιας διεθνούς τάξης υπό αμερικανική ηγεμονία.

Ο υφιστάμενος ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων και ειδικά ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας το πιθανότερο είναι πως θα κριθεί περισσότερο στο επίπεδο της οικονομίας και της πολιτικής νομιμοποίησης, παρά στο επίπεδο των έμμεσων στρατιωτικών συγκρούσεων, εκτός κι αν ο ανταγωνισμός εκτραπεί σε άμεση σύγκρουση, η οποία εκ των πραγμάτων θα κλιμακωθεί με χρήση πυρηνικών. Η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την περίοδο που οι ΗΠΑ ήταν απασχολημένες με τον “πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας” και κατάφερε να διανύσει, χωρίς σοβαρά εμπόδια, την κρίσιμη περίοδο της μετάβασής της από την κατάσταση μίας υπ’ ανάπτυξη χώρα σ’ αυτό που είναι σήμερα, όταν δηλαδή ήταν πολύ περισσότερο ευάλωτη.

Στη Μόσχα, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε σήμερα ότι ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας θα μεταβεί στη Ρωσία. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δεν διευκρινίζουν την ημερομηνία της ε[πίσκεψης ούτε αν  Αραγτσί θα συναντήσει τον πρόεδρο Πούτιν.

“Επιβεβαιώνουμε την επίσκεψη του Αραγτσί στη Ρωσία για συνομιλίες”, αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ