Με το ένα διάταγμα, μια περιοχή μεταξύ της περιοχής Φετιγιέ της Μούγλα και της περιοχής Κας της Αττάλειας, στο νότιο Αιγαίο, χαρακτηρίζεται «εθνικό θαλάσσιο πάρκο», ενώ με το δεύτερο εφαρμόζεται ο ίδιος χαρακτηρισμός σε περιοχή του Βόρειου Αιγαίου, κοντά στις ακτές της Τεκιρντάγ και των Δαρδανελλίων (Τσανάκαλε).

Τι υποστηρίζει η Τουρκία

Η Τουρκία παρουσιάζει τις σχετικές πρωτοβουλίες ως μια κίνηση προστασίας της θαλάσσιας βιοποικιλότητας. Ωστόσο, τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν εδώ και αρκετό καιρό πηγή αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Ελληνικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι η ελληνική κυβέρνηση προχωρά επίσης στα σχέδιά της για την κήρυξη ενός νέου εθνικού θαλάσσιου πάρκου στο νότιο Αιγαίο. Το σχετικό διάταγμα βρίσκεται πλέον ενώπιον ανώτατου δικαστηρίου της χώρας και, σύμφωνα με “Το Βήμα”, αναμένεται να οριστικοποιηθεί τον Οκτώβριο.

Η Ελλάδα ανακοίνωσε πέρυσι δύο θαλάσσια πάρκα, δηλαδή περιοχές που έχουν οριστεί για την προστασία θαλάσσιων ειδών, στο Ιόνιο Πέλαγος και γύρω από τα νησιά των νότιων Κυκλάδων, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια της Άγκυρας. Η Τουρκία υποστήριξε ότι η δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, ιδιαίτερα κοντά στα νησιά, έχει πολιτικό χαρακτήρα και δεν αποσκοπεί αποκλειστικά στην προστασία της βιοποικιλότητας, αλλά «αποτελεί προσπάθεια αλλαγής του status quo στην αμφισβητούμενη θαλάσσια περιοχή», ομνύοντας στο αναθεωρητικό δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”.

Ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ενδέχεται να δημιουργηθούν νέα θαλάσσια πάρκα κοντά στα Δωδεκάνησα ή, όπως είναι γνωστά στην Τουρκία, τα «On İki Ada» («Δώδεκα Νησιά»).

Με πληροφορίες από την DailySabah

Το ανησυχητικό είναι ότι η πολιτική αντιπαράθεση χάνει την ουσία της. Κυριαρχούν οι προσωπικές επιθέσεις, η τοξικότητα και η καλλιέργεια φόβου. Οι πολίτες παρακολουθούν έναν διαρκή πόλεμο χαρακωμάτων, χωρίς να βλέπουν διέξοδο για όσα καθορίζουν τις ανάγκες τους σ΄ αυτές τις εκλογές. Ο αντιμητσοτακισμος δεν πείθει.

Η ακρίβεια, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η δημογραφική κρίση, η περιφερειακή ερήμωση, η πρόσβαση των μικρομεσαίων στις νέες τεχνολογίες και στη χρηματοδότηση, η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η αναδιανομή του πλούτου και η λειτουργία του κράτους δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως υποσημειώσεις της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι ο πυρήνας της.

Η ευθύνη της προοδευτικής παράταξης

Η κρίση εμπιστοσύνης δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αφορά συνολικά το πολιτικό σύστημα. Η αποχή δεν είναι αδιαφορία. Είναι απόρριψη. Και η νέα γενιά δεν θα κινητοποιηθεί από κόμματα που αδυνατούν να συμπορευτούν ακόμη και στα αυτονόητα ή αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο εμπορευματοποίησης βασικών κοινωνικών αγαθών πχ υγεία, παιδεία, ασφάλιση κτλ. Αν τα προοδευτικά κόμματα συνεχίσουν να επενδύουν στις μεταξύ τους αντιπαλότητες, θα μετατραπούν στον καλύτερο σύμμαχο της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορείς να διεκδικείς τη διακυβέρνηση της χώρας όταν δεν μπορείς να δείχνεις τον δρόμος συγκρότησης προοδευτικής πλειοψηφίας για τη διακυβέρνηση της χώρας σ αυτές τις εκλογές

Η εποχή των εύκολων αυτοδυναμιών έχει ουσιαστικά παρέλθει. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας θα αποτελέσουν, αργά ή γρήγορα, τον νέο κανόνα. Η απάντηση όμως δεν μπορεί να είναι μια κυβέρνηση “ειδικού σκοπού” που θα αναπαράγει τις ίδιες πολιτικές με διαφορετικά πρόσωπα. Αυτό θα είναι μια νίκη των κερδοσκοπικών συμφερόντων, όχι της κοινωνίας.

Οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να εγκαταλείψουν τη λογική της μικροκομματικής περιχαράκωσης και να ανταγωνιστούν την συμβολή στη διαμόρφωση προοδευτικής διακυβέρνησης για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, ισχυρό κοινωνικό κράτος, δίκαιη ανάπτυξη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Ο ανταγωνισμός τους πρέπει να αφορά το ποιος συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, όχι ποιος θα κυριαρχήσει πάνω στα ερείπια του διπλανού του.

Η ιστορία δεν χαρίζει δεύτερες ευκαιρίες σε όσους επιλέγουν το μικροκομματικό συμφέρον με το κοινωνικό. Ο αγώνας για αλλαγή πολιτικής πρέπει να είναι μονομέτωπος. Αν η προοδευτική παράταξη συνεχίσει να πολεμά τον εαυτό της, θα έχει επιλέξει συνειδητά να παραδώσει τη χώρα σε μια ακόμη περίοδο συντηρητικής κυριαρχίας. Και τότε δεν θα φταίει η αριθμητική των εκλογών. Θα καταλογιστεί συγκεκριμένα η πολιτική της ανεπάρκεια.

Στο χώρο του εργοστασίου έφτασαν τέσσερις πυροσβέστες με δύο οχήματα, αλλά δε χρειάστηκε να επέμβουν, καθώς  εργαζόμενοι πρόλαβαν να αποτρέψουν την εξάπλωση της φωτιάς με τη χρήση πυροσβεστήρων. Στο εργοστάσιο βρέθηκε αντιπροσωπεία του Συνδικάτου Μετάλλου Βοιωτίας, ενώ συνδικαλιστές μετέβησαν και στα νοσοκομεία όπου διακομίσθηκαν οι τραυματίες.

Στα εργοστάσια αλουμινίου, η συγκέντρωση εύφλεκτης σκόνης ή υπολειμμάτων μετάλλου σε κλειστούς χώρους αναρρόφησης μπορεί να προκαλέσει ισχυρή έκρηξη (dust explosion) αν έρθει σε επαφή με σπινθήρα ή αναπτυχθεί υψηλή θερμοκρασία. Κλιμάκιο της Επιθεώρησης Εργασίας και εμπειρογνώμονες της Πυροσβεστικής εξετάζουν το μηχάνημα για να διαπιστωθεί αν υπήρξε τεχνική βλάβη, καταστρατήγηση των πρωτοκόλλων ασφαλείας ή ανθρώπινο λάθος.

Και αυτά τα ζητήματα δεν περιορίζονται μόνο στα λειτουργικά συστήματα. Στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και σε συνδρομητικές υπηρεσίες οι μηχανισμοί διαγραφής είναι εξίσου ασαφείς. Τέτοιες παρανοήσεις μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στους χρήστες, αφού μπορεί να τους εκθέσουν σε κίνδυνους σχετικούς με την ασφάλεια και την ιδιωτικότητα.

Μία επιπλέον επιπλοκή είναι ότι πολλοί χρήστες φοβούνται ότι θα χάσουν δεδομένα, αρχεία, φωτογραφίες και βίντεο με μια λανθασμένη διαγραφή, κάτι που έχει ονομαστεί διαγραφοφοβία (diagraphephobia).

Αν και δεν πρόκειται για κάποια αναγνωρισμένη παθολογία, έρευνες πάνω στη συμπεριφορά της ψηφιακής αποθήκευσης δείχνουν ότι κάποιοι χρήστες αγχώνονται μη χάσουν ή διαγράψουν κατά λάθος προσωπικά τους δεδομένα, όπως φωτογραφίες και μουσική. Τέτοιου είδους ανησυχίες εκτείνονται στο μέγεθος των προσωπικών δεδομένων που παραμένουν αχρησιμοποίητα αλλά όχι διαγραμμένα, έτοιμα για πιθανή λανθασμένη χρήση.

Διαγραφή ή οριστική εξάλειψη;

Μία κοινή παρανόηση είναι ότι πολλοί πιστεύουν πως διαγραφή σημαίνει εξάλειψη, δηλαδή έχουν την εντύπωση ότι ένα στοιχείο που διαγράφηκε δεν είναι πια φανερό, έχει σβηστεί και δεν υπάρχει τρόπος να ανασυρθεί. Αυτό, όμως, είναι λάθος.

Όταν οι χρήστες διαγράφουν αρχεία, τα δεδομένα δεν σβήνονται στην πραγματικότητα. Αυτό που γίνεται είναι ότι το σύστημα χαρακτηρίζει τον αποθηκευτικό χώρο ως επαναχρησιμοποιούμενο και ανανεώνει τα metadata για να καταργήσει τη σύνδεση με το συγκεκριμένο αρχείο. Αλλά το περιεχόμενο συνήθως μπορεί να ανασυρθεί με τα κατάλληλα εργαλεία, ειδικά όταν τα δεδομένα είναι διπλά σε πολλαπλά συστήματα ή εφαρμογές.

Οι πραγματικά ασφαλείς μέθοδοι οριστικής διαγραφής περιλαμβάνουν τη φυσική καταστροφή του μέσου αποθήκευσης, την αντικατάσταση δεδομένων με νέα δεδομένα -ώστε να θαφτεί το πρωτότυπο-, την κρυπτογράφηση των δεδομένων και την καταστροφή του κωδικού. Ωστόσο, αυτές οι μέθοδοι μπορούν να είναι πολύ δαπανηρές, συχνά αχρηστεύουν τις συσκευές και στο περιβάλλον του cloud είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστούν σωστά.

Το ίδιο ισχύει και για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το περιεχόμενο που διαγράφει κάποιος μπορεί να μην εξαλειφθεί ποτέ εντελώς, λόγω των απαντήσεων, των σχολίων ή των διαδικτυακών αρχείων που αποθηκεύουν τα πάντα.

Λογαριασμοί-ζόμπι

Ένας άλλος μύθος είναι ότι αν σβήσει κάποιος την εφαρμογή από το κινητό, αυτόματα διαγράφεται και ο λογαριασμός του. Οι χρήστες συχνά διαγράφουν μια εφαρμογή και πιστεύουν ότι ξεμπέρδεψαν, ενώ ο λογαριασμός τους στην πραγματικότητα παραμένει ενεργός. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι λογαριασμοί-ζόμπι. Εκατομμύρια χρήστες έχουν τέτοιους λογαριασμούς, αφήνοντας τα προσωπικά τους δεδομένα απόλυτα ευάλωτα σε κυβερνοεπιθέσεις και διαρροές.

Η ραγδαία ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης φέρνει ένα νέο, τεράστιο ερώτημα: Μπορούν τα δεδομένα μας να διαγραφούν πραγματικά, αν έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση μοντέλων της ΤΝ; Τα συστήματα αυτά απομνημονεύουν εύκολα τα δεδομένα με τα οποία εκπαιδεύονται, αλλά το να τα ξεχάσουν είναι πολύ δύσκολο. Θεωρητικά στην Ευρώπη και σε πολλές άλλες χώρες έχουμε το νομικό “δικαίωμα στη λήθη”.

Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να απαιτήσουμε την πλήρη διαγραφή των δεδομένων μας από μια πλατφόρμα. Στην πράξη όμως δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες για το πώς θα εφαρμοστεί αυτό στην ΤΝ. Οι ρυθμιστικές αρχές μπορεί να το απαιτούν, αλλά οι εταιρείες τεχνολογίας συχνά υποστηρίζουν ότι είναι τεχνικά αδύνατον να αφαιρέσουν συγκεκριμένα δεδομένα από έναν ήδη εκπαιδευμένο αλγόριθμο.

Επεξηγηματική διαγραφή

Για να αντιμετωπιστούν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι, υπάρχει επιτακτική ανάγκη για σαφείς, κατανοητές και ξεκάθαρες πληροφορίες γύρω από το πώς λειτουργεί η διαγραφή. Μια προσέγγιση είναι η “επεξηγηματική διαγραφή”, ένα πρωτόκολλο που αναπτύχθηκε από τον Mάρβιν Ραμοκαπάνε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.

Στόχος του είναι να κάνει τη διαγραφή διαφανή, χωρίς να βομβαρδίζει τον χρήστη με ακαταλαβίστικους όρους. Η διαδικασία χωρίζεται σε έξι κατηγορίες:

1. Τι διαγράφεται

2. Με ποιον τρόπο διαγράφεται

3. Πόσος χρόνος χρειάζεται

4. Ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα

5. Από πού διαγράφονται τα δεδομένα

6. Γιατί

Αυτή η προσέγγιση δίνει στους χρήστες τον έλεγχο, και τους επιτρέπει να επιλέξουν τον τρόπο διαγραφείς που επιθυμούν, μειώνοντας έτσι το άγχος της τυχαίας απώλειας και δίνοντας πιο σαφείς επιλογές ανάκτησης. Αν και αυτό το μοντέλο δεν εφαρμόζεται ακόμα ευρέως, οι εταιρείες τεχνολογίας θα μπορούσαν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας υιοθετώντας το, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι σέβονται τους νόμους προστασίας δεδομένων.

Χρησιμοποιούμε καθημερινά συστήματα που συλλέγουν και αποθηκεύουν τη ζωή μας. Αν αυτά τα συστήματα μας εξηγούσαν ξεκάθαρα τι κρατάνε και τι πραγματικά σημαίνει “διαγραφή”, θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε τους κινδύνους και να πάρουμε πίσω τον έλεγχο του ψηφιακού μας αποτυπώματος. Και ίσως την επόμενη φορά που θα πατήσουμε διαγραφή, να ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε.

Σε συνεργασία με το womanidol

Μόνον αργότερα ακούμε από τα χείλη του το τρίτον από της αληθείας, τι του τραγούδησαν οι Σειρήνες: «[Ήταν] ό,τι ήθελες. Κι ό,τι θα ’θελες να μην είχες ποτέ σου θελήσει. Η γλυκιά φαγούρα που πας να ξύσεις, που ’ναι κάτω από το δέρμα και δεν την φτάνεις. Και τότε αυτή η γλυκιά φαγούρα γίνεται αφόρητη. Σου έλεγε [το τραγούδι] ότι αυτό που θέλεις από τα πάντα πιο πολύ, είναι αυτό που πιο πολύ δεν μπορείς να ’χεις. Κι αυτό — κάτι που είχες ήδη κι έχασες».

Τότε συνειδητοποιεί ότι δεν επιθυμεί τον νόστο, γιατί δεν είναι άνδρας αντάξιος της επιστροφής, του αληθινού επιτεύγματος. Η Τροία δεν διαφέρει από τον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας του Interstellar· και τα δύο λειτουργούν ως σημεία (ψυχικά ή φυσικά) μη επιστροφής. Όπως ακριβώς λειτουργεί κι ο θάνατος του Πάτροκλου για τον Αχιλλέα — είναι το πένθος και όχι το αιώνιο κλέος που τον υποχρεώνει να μείνει στις ακτές της Τροίας.

Βαρβαρότητα και πολιτισμός

Κάθε μη κυκλοτερής εξιστόρηση, κι η πιο “πεζή” ακόμα, έχει την δική της εκδοχή του ανεπίστροφου. Εδώ, η θεία γνώση των ομηρικών Σειρήνων μετατρέπεται στην απλή φρικαλεότητα της επίγνωσης ενός ανθρώπου που μηχανεύτηκε την καταστροφή —μια επίγνωση όχι αλλιώτικη από εκείνη του Oppenheimer— κι ο Δούρειος Ίππος θυμίζει πως «Δεν υπάρχει τεκμήριο πολιτισμού που να μην είναι και τεκμήριο βαρβαρότητας», όπως έγραψε υπό άλλες συνθήκες κατά νου ο Μπένγιαμιν το 1940.

Εντούτοις, η φύση του προϊόντος του Nolan, προορισμένου για μαζική κατανάλωση, δεν επέτρεπε (;) να καταδείξει τις κτηνωδίες που προξένησαν μετατραυματικό στρες στον Οδυσσέα. Οι Τρώες φορώντας τα κράνη τους απεκδύονται τα πρόσωπά τους κι είναι για τον θεατή ήδη νεκροί μες στην ανωνυμία τους προτού καν εισβάλουν οι Αχαιοί από την πύλη.

Οι θάνατοί τους, παρότι όχι εξωραϊσμένοι όπως στις χορογραφίες της Τροίας (2004) του Brad Pitt, δεν στοιχίζουν. Οι μόνοι πράγματι άσχημοι θάνατοι λαμβάνουν χώρα στην κοιλιά του αλόγου, όταν μέρες πλαγιασμένος ο Δούρειος Ίππος στην ακρογιαλιά μπάζει νερά που πνίγουν όσους Αχαιούς είναι στα χαμηλά μπροστά στα μάτια των υπολοίπων. Τα τεκταινόμενα της άλωσης αφηγείται ο Μενέλαος στον Τηλέμαχο ενώ ο Οδυσσέας πλησιάζει στο τέλος της παραμονής του στο νησί της Καλυψώς.

Μνήμη ίσον ευθύνη

Το επεισόδιο της Καλυψώς έχει απορροφήσει εκείνα των Φαιάκων και των Λωτοφάγων, αφού στο νησί της ο Οδυσσέας πασχίζει αφηγούμενος να ανασυγκροτήσει όσα του συνέβησαν, αλλά καταφέρνει ν’ ανασύρει μόνον θραύσματα κάθε φορά, επειδή εκείνη τον ταΐζει άνθη λωτών, τα οποία διευκολύνουν την ποθητή καταπίεση των αναμνήσεών του.

Όμως, αυτό θα σημάνει πως απομένει χωρίς θύμηση του Τηλεμάχου και της Πηνελόπης, των συντρόφων του, θα έχει μονάχα μια σχεδόν μυική μνήμη και κάθε μέρα θα μαζεύει ξεβρασμένα ξύλα απ’ το καράβι του, κατασκευάζοντας ασυναίσθητα τη σχεδία που θα χρησιμοποιήσει όταν θα είναι πια πρόθυμος θυμηθεί την Ιθάκη και άρα να επιστρέψει σε αυτήν.

Μνήμη εν προκειμένω, θα πει ευθύνη. Η ίδια η Καλυψώ ωστόσο δεν υπερβαίνει τον ρόλο μιας ψυχαναλύτριας ερωτευμένης με τον αναλυόμενό της. Τα αισθήματά της, μάλιστα, μοιάζουν δραματικά βεβιασμένα για όποιον δεν είναι ήδη έστω ελαφρώς εξοικειωμένος με το πρωτότυπο κείμενο. Και είναι κρίμα διότι η ταινία σχεδόν υπαινίσσεται εδώ μια σπαταλημένη δυνατότητά της. Η θέληση για λήθη είναι μια γόνιμη προσέγγιση αφού απαλλάσσει τον χαρακτήρα του Οδυσσέα από τη βούληση των θεών και την πλήρη του εξάρτηση από μια Καλυψώ που τον έχει απλώς φυλακίσει..

Η μνήμη Οδυσσέα και θεατή

Μια τέτοια οδός όμως ανοίγει και καινούργιες παρόδους που θα μπορούσε ο Nolan να είχε περιδιαβεί μα δεν το έκανε: μιαν άλλη Καλυψώ που την αγαπά ο Οδυσσέας επειδή τον ναρκώνει, επειδή του χαρίζει έναν κόσμο μακριά από τις φρικωδίες των ανθρώπων και τη δική του ντροπή, έναν κόσμο έξω από τον κόσμο, όπου απαλλάσσεται από την ίδια την ταυτότητά του μες στο παραμύθι (ψεύδος και παραμυθία).

Του χαρίζει έναν κόσμο έξω από τον κόσμο των θρυλούμενων «ανθρώπων απ’ τη θάλασσα», των αποκτηνωμένων ανδρών που δεν σέβονται τα ήθη και τα έθιμα και σπέρνουν ένα βάρβαρο είδος καταστροφής στο διάβα τους για το οποίο προετοιμάζονται κατά τη διάρκεια της ταινίας οι πολιτισμένοι λαοί της Σπάρτης και της Ιθάκης — αντί για την απλή καταστροφή που τους είναι οικεία κατά τα φαινόμενα.

Αυτοί, φυσικά, οι άνδρες δεν είναι τελικά άλλοι από τους Αχαιούς και τον ίδιο τον Οδυσσέα. Ένας ωραίος αφηγηματικός φιόγκος, όμως ο Nolan, για να στήσει αυτό το αφηγηματικό στρώμα, προβαίνει σε δεκάδες αναφορές στον περίφημο Νόμο του Δία περί φιλοξενίας (ένα πρόπλασμα του χριστιανικού «πάντα ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς») αντιμετωπίζοντας τη μνήμη του θεατή σαν αντίστοιχη με του Οδυσσέα.

Η εμμονή του Νόλαν

Αυτή του η εμμονή στην πλήρη διασαφήνιση κάθε μηνύματος διατρέχει όλα του τα έργα και η Οδύσσεια δεν ξεφεύγει από αυτήν την τύχη. Πάντοτε σχεδόν καταλήγει σε μια διακήρυξη της βασικής ιδέας, η οποία είναι λεκιασμένη από μελοδραματικότητα και προσπαθεί να είναι ποιητική, αλλά αποτυγχάνοντας.

Στο Dark Knight: «Γιατί είναι ο ήρωας που η Γκόθαμ αξίζει, αλλά όχι εκείνος που τώρα χρειάζεται. Οπότε θα τον κυνηγήσουμε. Γιατί θα το αντέξει. Γιατί δεν είναι ο ήρωάς μας. Είναι ένας σιωπηλός φρουρός, ένας άγρυπνος προστάτης. Ένας σκοτεινός ιππότης». Στο Interstellar: «Η αγάπη είναι το ένα πράγμα που είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε και υπερβαίνει τις διαστάσεις του χρόνου και του χώρου». Στην Οδύσσεια: «Ο πολιτισμός θα υπάρξει και πάλι. Μια νέα αυγή θα χαράξει πάνω απ’ τον σκοτεινιασμένο κόσμο». Στη σκηνή των Σειρήνων βρίσκεται μια από τις ευτυχέστερες εκφάνσεις αυτού του μοτίβου και ο Nolan εγγίζει τον στόχο του. Εκεί διατηρείται μια ερμηνευτική ανοιχτωσιά που αγγίζει την επιθυμία, την απόλαυση, την έλλειψη αλλά και τη μετάνοια.

Και για να μην πολυλογώ, κακώς λέγεται Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Εάν θέλουμε τα ονόματα να αποτυπώνουν με ακρίβεια αυτό στο οποίο αναφέρονται, το κόμμα έπρεπε να λέγεται ΤΣΑΡ, Τσιπρική Αριστερά!

Θα μου πείτε ότι δεν μπορεί να είναι Αριστερά ένα απόλυτα προσωποπαγές κόμμα και θα συμφωνήσω μαζί σας. Δηλαδή κάτι περισσότερο από προσωποπαγές! Εδώ ταιριάζει η παράφραση του Λουδοβίκου: Le parti s’ est moi!

Και μάλιστα κακώς το αποκαλώ κόμμα. Μαγαζί με ιδιοκτήτη και απόλυτο αφεντικό είναι, όχι ένωση πολιτών στη βάση κοινών ιδεολογικοπολιτικών αντιλήψεων που λειτουργεί δημοκρατικά!

Άρα ούτε ΤΣΑΡ. Πιο απλό και σαφές το “Αλέξης Τσίπρας μονοπρόσωπη ΕΠΠΕ” (Εταιρεία Περιορισμένης Πολιτικής Ευθύνης)!

Τα γράφω αυτά και σκέφτομαι ότι μάλλον ο Τσιπράκος έχει τραυματικές εμπειρίες από τον ΣΥΡΙΖΑ και το πήρε ανάποδα…

Μπορεί να είναι παιδί του συριζαϊκού κομματικού σωλήνα, αλλά τελικά φαίνεται ότι τον χάλαγαν τα αριστερά του τύπου “πρώτος μεταξύ ίσων”, “συλλογικές αποφάσεις”, διαπραγμάτευση με τις φράξιες…

Μην τον βλέπετε κοντό και χαμογελαστό, νοιώθει αρχηγάρα! Και για να μην τον αμφισβητούν οι Τσακαλώτοι, οι Φίληδες και οι Σκουρλέτηδες, έφτιαξε μαγαζί από την αρχή και… σ’ όποιον αρέσει!

Σιγά που θα δίνει λογαριασμό στα παλιά συντρόφια! Στο ΣΥΡΙΖΑ τον τραβούσαν… από το μανίκι! Του ζητούσαν εξηγήσεις και που να καταλάβουν!

Άσε που ούτε ο ίδιος πολυκαταλάβαινε τι συμβαίνει με τις κρατικές υποθέσεις όταν βρέθηκε στην εξουσία! Καλός ο αριστερός ακτιβισμός, αλλά χρειάζονταν κι άλλα για να κάνεις τον εθνικό καπετάνιο!

Κάπως έτσι φτάσαμε στο τρίτο μνημόνιο! Και για να μην είμαι άδικη, αναγνωρίζω ότι ο Τσιπράκος πήρε το τιμόνι σε καταιγίδα, που οι σόιμπλε την έκαναν ακόμα χειρότερη για να στείλουν το μήνυμα σ’ όσες χώρες-μέλη άρχισαν να λοξοκοιτάνε αριστερά!

Κάπως έτσι ο Αλέξης μας έγινε παράδειγμα προς αποφυγή, κάπως έτσι κόπηκαν τα φτερά των Ποδέμος στην Ισπανία!

Και κάπως έτσι επιστρέφει τώρα… εξημερωμένος και με το στόμα των μεγάλων αφεντικών να στάζει μέλι γι’ αυτόν!

Ναι, τα ίδια τα μεγάλα αφεντικά που τον είχαν πολεμήσει λυσσαλέα πριν μια δεκαετία! Γιατί όχι; Στο μεταξύ, ο Τσιπράκος είδε… το φως το αληθινό!

Εκλεγμένη αρχικά με τους Δημοκρατικούς στη Βουλή των Αντιπροσώπων (116 Κογκρέσο), διακρίθηκε για το δυνατό και τον καθαρό λόγο της. Ειδικότερα ξεχώρισαν οι θέσεις της για την πολιτική της χώρας της στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων, αναδεικνύοντας τη σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία, τις διώξεις στο χριστιανικό πληθυσμό και στοχοποιώντας προσωπικά τον Τάγιπ Ερντογάν σε σειρά δημόσιων παρεμβάσεων.

Δεν δίστασε, όταν το αξιακό σύστημά της ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο με το μεταλλαγμένο ριζοσπαστικοποιημένο Δημοκρατικό κόμμα της άκρας Αριστεράς της διακυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν, να μεταπηδήσει στους Ρεπουμπλικάνους όπου και εκλέχτηκε εκ νέου στη Βουλή των Αντιπροσώπων (119 Κογκρέσο).

Στο 1,5 χρόνο θητείας η Γκάμπαρντ διακρίθηκε για:

Την αταλάντευτη προάσπιση της μη παρεμβατικής πολιτικής των υπερπόντιων πολεμικών επιχειρήσεων. Στην ακρόαση της στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων δεν υιοθέτησε την κυβερνητική άποψη για την αναγκαιότητα χρήσης στρατιωτικής βίας έναντι του Ιράν λόγω της απειλής απόκτησης πυρηνικού όπλου, αφού δεν βρέθηκε κανένα τέτοιο στοιχείο:

• Την αποκάλυψη ότι οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν 120 βιολογικά εργαστήρια σε 30 χώρες.
• Ξεσκέπασε τον Δρ. Φάουτσι και φορείς εντός της ομάδας εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν που είπαν ψέματα στον αμερικανικό λαό σχετικά με την ύπαρξη βιολογικών εργαστηρίων που χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και απείλησαν όσους επιχείρησαν να αποκαλύψουν την αλήθεια.
• Τον καυτηριασμό των χειρισμών της τωρινής συριακής κυβέρνησης, ενός πρώην τρομοκράτη τζιχαντιστή, με τις βίαιες πρακτικές ενσωμάτωσης των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων

Ιδιαίτερα οι τοποθετήσεις της στη βουλευτική θητεία της εναντίον της ερντογανικής Τουρκίας ήταν από αυτές που ανέδειξαν τη σαφή θεώρησή της για τη διεθνή πολιτική: «Ο Ερντογάν θέλει να δημιουργήσει ένα ισλαμικό χαλιφάτο στη Συρία και να ανασυστήσει την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ συνεργάζεται με την Αλ Κάιντα και άλλους τρομοκράτες για την επίτευξη του στόχου του. Επιθυμεί να γίνει ο χαλίφης στο νέο ισλαμικό χαλιφάτο που ο ίδιος δημιουργεί. Ο Ερντογάν δεν είναι φίλος μας. Είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους δικτάτορες στον κόσμο και η κυβέρνηση καθώς και τα μέσα ενημέρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχουν κανέναν λόγο να βοηθούν αυτόν τον ισλαμιστή μεγαλομανή» (29 Φεβρουαρίου 2020).

«Ο Ερντογάν συνδράμει τον ISIS και άλλους λεγόμενους τζιχαντιστές στην ίδρυση του λεγόμενου Ισλαμικού Χαλιφάτου. Βοηθά το ISIS και την Αλ Κάιντα εδώ και χρόνια. Αν και το έχει αρνηθεί, πλέον χρησιμοποιεί ανοιχτά πολιτοφυλακές αποτελούμενες από “πρώην” τρομοκράτες των οργανώσεων αυτών, αποκαλύπτοντας έτσι την πραγματική του φύση: Πρόκειται για έναν ριζοσπάστη ισλαμιστή με μεγαλομανία, ο οποίος έχει ως στόχο την εγκαθίδρυση ενός Ισλαμικού Χαλιφάτου, με τον ίδιο στον ρόλο του Χαλίφη, του ανώτατου ηγεμόνα» (30 Οκτωβρίου 2019)

Μια από τις χαρισματικές πολιτικές προσωπικότητες της νέας γενιάς των ΗΠΑ επέλεξε να βάλει την οικογένεια της και τον ανθρώπινο παράγοντα πάνω από την εξουσία. Στο επανιδείν Τούλσι Γκάμπαρντ σε μια νέα κυβερνητική θέση για το καλό των ΗΠΑ και του δυτικού πολιτισμού συνολικά!

Οι ρωσικές αρχές ανακοίνωσαν ότι πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν στην περιοχή του Ροστόφ όπου κάηκε μεταξύ άλλων ορνιθοτροφείο και  σιδηροδρομικός σταθμός, ενώ μια γυναίκα έχασε τη ζωή της από επίθεση drone σε ΙΧ αμάχων σε χωριό της περιφέρειας Κουρσκ. Άλλοι δύο σκοτώθηκαν από ουκρανικές επιθέσεις σε χωριό του Μπέλγκροντ, όπου επλήγη από ουκρανικό drone λεωφορείο.  Οι ουκρανικές δυνάμεις όσον αφορά τους νεκρούς του Ροστόφ, ανακοίνωσαν ότι έπληξαν βιομηχανικό σύμπλεγμα παραγωγής στερεών καυσίμων για τους ρωσικούς πυραύλους. Επίσης σύμφωνα το ΑΠΕ είχαν κι εκείνοι τρεις θανάτους από ρωσικές επιθέσεις.

Οι επιθέσεις

Οι ουκρανικές αρχές ανακοίνωσαν αντίστοιχα τρεις τραυματίες από τις ρωσικές επιθέσεις. Ο δήμαρχος του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο έγραψε σε ανάρτησή του ότι οι ρωσικές δυνάμεις «εξαπέλυσαν επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) στο Κίεβο τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, προκαλώντας πυρκαγιές σε τουλάχιστον δύο τομείς της ουκρανικής πρωτεύουσας. Θραύσματα προκάλεσαν πυρκαγιά σε περιοχή χωρίς κατοικίες ενός βόρειου προαστίου, αλλά αυτοκίνητα τυλίχθηκαν στις φλόγες και άλλη μία πυρκαγιά ξέσπασε σε μια περιοχή νότια του κέντρου της πόλης».

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας αναφέρεται σε μεγάλη επίθεση, αλλά ότι στόχος της ήταν αποκλειστικά στρατιωτικά εργοστάσια και διυλιστήρια σε ουκρανικές πόλεις,  όπως στο Κίεβο η εταιρεία Fire Point, η οποία παράγει εξαρτήματα για πυραύλους Flamingo, καθώς και το Kiev-111, όπου κατασκευάζονται εξαρτήματα για επιθετικά drones, συσκευές αναχαίτισης και αντιαεροπορικά drones Harpie. Επίσης επλήγη διυλιστήριο στο Κρεμεντσούγκ ενώ στο Κριβόι Ρόγκα χτυπήθηκε εργοστάσιο που κατασκευάζει εξαρτήματα όπλων. Επίσης αναφέρουν ότι ρωσικά μαχητικά έπληξαν πλοίο ξηρού φορτίου με στρατιωτική ιδιοκτησία στο λιμάνι της Οδησσού.

Όσον αφορά την ευρύτερη περιοχή της Μόσχας η επίθεση με 600 drones προκάλεσε και τον τραυματισμό τριών ατόμων, ανακοίνωσε ο δήμαρχος της ρωσικής πρωτεύουσας Σεργκέι Σομπιάνιν μέσω της πλατφόρμας Max και πρόσθεσε ότι 201 drones αναχαιτίσθηκαν μόνο στην περιφέρεια της πόλης και 400 πολύ μακρύτερα από την περιφέρεια. (Η φωτογραφία είναι από τη πέμπτη κατά σειρά νέα ουκρανική επίθεση σε εργοστάσιο της Wildberries και ελήφθη μπροστά από ένα άγαλμα σε νεκροταφείο κοντά στο Ποντόλσκ της περιφέρειας της Μόσχας)

Κουνούπια και πρόληψη αμφίβολης αποτελεσματικότητας

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την αυξημένη κυκλοφορία του ιού του Δυτικού Νείλου στην Αττική κατά τη φετινή περίοδο και επισημαίνει ότι η επιδημιολογική εικόνα επιβάλλει την άμεση ενίσχυση των μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης των κουνουπιών. «Η ίδια η επιδημιολογική εικόνα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την επάρκεια, τον έγκαιρο σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων κουνουποκτονίας που εφαρμόστηκαν στην Αττική», αναφέρει ο ΙΣΑ τονίζοντας ότι η αντιμετώπιση του ιού του Δυτικού Νείλου δεν μπορεί να βασίζεται σε αποσπασματικούς ψεκασμούς ή σε παρεμβάσεις που εντείνονται αφού έχει ήδη καταγραφεί κυκλοφορία του ιού και ανθρώπινα κρούσματα.

«Οι ψεκασμοί θα πρέπει να ξεκινούν έγκαιρα, ήδη από τις αρχές του έτους, με συστηματικές δράσεις προνυμφοκτονίας στις εστίες αναπαραγωγής, πριν οι προνύμφες εξελιχθούν σε ενήλικα κουνούπια. Απαιτείται ολοκληρωμένη στρατηγική διαχείρισης των κουνουπιών, η οποία πρέπει να ξεκινά εγκαίρως, πριν από την περίοδο υψηλής κυκλοφορίας τους, να στηρίζεται σε συστηματική εντομολογική επιτήρηση και να προσαρμόζεται άμεσα στα επιδημιολογικά δεδομένα», αναφέρει ο ΙΣΑ.

Η έξαρση επηρεάζει κυρίως την Ανατολική Αττική. Οι δήμοι με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση και επιδημιολογική επιτήρηση περιλαμβάνουν:
Σπάτα – Αρτέμιδα
Μαρκόπουλο Μεσογαίας
Παλλήνη
Αγία Παρασκευή
Αχαρνές (με πρόσφατη καταγραφή 3 κρουσμάτων)
Μεμονωμένα περιστατικά έχουν αναφερθεί επίσης στη Γλυφάδα, τη Νέα Ιωνία, τα Βριλήσσια και τον δήμο Φυλής

Ο ΙΣΑ καλεί τους πολίτες και ιδιαίτερα όσους ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες να τηρούν με συνέπεια τα μέτρα ατομικής προστασίας και τις αρμόδιες αρχές να εντείνουν άμεσα και συντονισμένα τις δράσεις πρόληψης.

Για την ατομική προστασία συνιστώνται:

·     χρήση εγκεκριμένων εντομοαπωθητικών στο ακάλυπτο δέρμα και επάνω από τα ρούχα, σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης,

·     κατάλληλα ρούχα που καλύπτουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια του σώματος, ιδιαίτερα τις ώρες αυξημένης δραστηριότητας των κουνουπιών,

·     χρήση κουνουπιέρας, ιδιαίτερα για βρέφη και άτομα αυξημένου κινδύνου,

·     τοποθέτηση και συντήρηση αντικουνουπικών πλεγμάτων σε πόρτες και παράθυρα,

·     χρήση ανεμιστήρων ή κλιματιστικών, όπου είναι δυνατόν,

·     απομάκρυνση στάσιμων νερών από γλάστρες, πιατάκια, κουβάδες, δοχεία, υδρορροές και άλλα σημεία γύρω από το σπίτι,

·     τακτική ανανέωση του νερού σε ποτίστρες ζώων και σε άλλα δοχεία

Ο Φάρος στην Κρανάη

Ο Φάρος του Γυθείου βρίσκεται στη νήσο Κρανάη, το μικρό νησάκι που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην πόλη και συνδέεται με αυτήν μέσω ενός στενού μώλου. Ο επιβλητικός οκταγωνικός πύργος αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα σημεία του Γυθείου. Ο Δήμος Ανατολικής Μάνης τον περιγράφει ως μαρμάρινο κτίσμα με πύργο ύψους 22 μέτρων και τον χαρακτηρίζει ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Η Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού αναφέρει μάλιστα τον Φάρο Γυθείου ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξέλιξης του ελληνικού φαρικού δικτύου. Ο φάρος κατασκευάστηκε πριν ακόμη από τους περίφημους φάρους του Μαλέα και του Ταίναρου.

Ένα μνημείο του 19ου αιώνα

Η χρονολογία κατασκευής που συναντάται στις περισσότερες διαθέσιμες πηγές είναι το 1873. Ο οκταγωνικός πύργος, με την χαρακτηριστική λιτή αρχιτεκτονική του, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα φαρικά κτίσματα που έχουν διασωθεί στην Ελλάδα. Ο φάρος κατασκευάστηκε σε μια περίοδο κατά την οποία το Γύθειο γνώριζε σημαντική οικονομική και ναυτική ανάπτυξη. Η θέση του στην είσοδο του Λακωνικού κόλπου είχε ιδιαίτερη σημασία για τη ναυσιπλοΐα.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες ιστορικές πληροφορίες, αρχικά λειτουργούσε με πετρέλαιο και η φωτοβολία του έφτανε τα 15 ναυτικά μίλια. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ασετυλίνη, ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμεινε σβηστός, όπως συνέβη με πολλούς φάρους του ελληνικού δικτύου.

Ο Φάρος της Κρανάης στην Παγκόσμια Ημέρα Φάρων

Η Παγκόσμια Ημέρα Φάρων έχει καθιερωθεί ως μια ευκαιρία να αναδειχθεί η ιστορία και η σημασία των φάρων, αλλά και το έργο των φαροφυλάκων. Στην Ελλάδα, κάθε χρόνο επιλεγμένοι φάροι ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό. Ο Φάρος της Κρανάης αποτελεί σταθερά έναν από τους φάρους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις. Μάλιστα, στην επίσημη λίστα του Πολεμικού Ναυτικού για την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων 2026, περιλαμβάνεται στους επισκέψιμους φάρους και αναφέρεται ότι υπάρχει πρόσβαση στον πύργο.

Αυτό δίνει στους επισκέπτες μια σπάνια ευκαιρία να πλησιάσουν ένα κομμάτι της ελληνικής ναυτικής ιστορίας που υπό άλλες συνθήκες θα έμενε απλώς ως ένα εντυπωσιακό κτίσμα μέσα στο τοπίο.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.