Πρόκειται όμως για μια σοβαρή στρατηγική εκτίμηση ή για μια ρηχή πολιτική διακήρυξη που δημιουργεί επικίνδυνες ψευδαισθήσεις και υψηλές προσδοκίες που αντικειμενικά δεν μπορούν να εκπληρωθούν; Και ανενδοίαστα υποστηρίζω ότι το ΝΑΤΟ, ως ενιαία οντότητα, στο θέμα της ένταξης της Ουκρανίας δεν στάθηκε ειλικρινές απέναντι στο Κίεβο.

Ουκρανία και ΝΑΤΟ: Το ιστορικό

Για την ιστορία να πούμε ότι αυτή η “ανειλικρίνεια” άρχισε λίγο πριν από τον Απρίλιο 2008! Στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστιm παρά τις υποσχέσεις του Οργανισμού που πιεζόταν από τον πρόεδρο Μπους, δεν δόθηκε στην Ουκρανία (και στην Γεωργία) η ιδιότητα «υποψήφιας χώρας», βάζοντας την σε ένα Σχέδιο Ένταξης (Membership Action Plan-MAP). Δεν επιτεύχθηκε συναίνεση (consensus) διότι αρκετές χώρες, με πρώτες την Γερμανία και την Γαλλία, διέβλεπαν επικίνδυνες επιπλοκές με την Ρωσία.

Από τότε αν και γίνονταν συχνές αναφορές για το ότι «η πόρτα του ΝΑΤΟ» παραμένει ανοικτή για την Ουκρανία, δεν δόθηκε ποτέ μέχρι σήμερα το καθεστώς χώρας MAP! Τα μεγάλα λόγια περί… επικείμενης ένταξης συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια, ακόμα και μάλιστα όταν είχε ανοίξει ένας ιδιότυπος διάλογος με την Ρωσία, με ανταλλαγή επιστολών την περίοδο πριν από την εισβολή.

Κρίνεται σκόπιμο να εξηγήσουμε ότι η ιδιότητα MAP ουδόλως αποτελεί… ιδιότητα μέλους αλλά, αφ’ ενός μεν συνιστά δέσμευση της χώρας που χαρακτηρίζεται έτσι να μετασχηματιστεί πολιτικά και στρατιωτικά στην πορεία για την ένταξη της και αφ’ ετέρου δέσμευση της Συμμαχίας να έχει την «πόρτα του ΝΑΤΟ ανοικτή», σύμφωνα με το Άρθρο 10 του Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού.

Η υπόσχεση και η πραγματικότητα

Η συζήτηση για την ένταξη της Ουκρανίας στη Συμμαχία επανέρχεται διαρκώς στην ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, κυρίως από τις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία, παρά το γεγονός ότι ακόμη και επί προεδρίας Μπάιντεν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Γαλλία, αλλά και άλλα κράτη-μέλη όχι μόνον απέφευγαν να δεσμευθούν σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, αλλά αντιμετώπιζαν αρνητικά αυτήν την προοπτική!

Ο λόγος είναι προφανής. Η ένταξη μιας χώρας που βρίσκεται σε πόλεμο με μια πυρηνική δύναμη θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση σύγκρουση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας. Ακόμη όμως και μετά το τέλος του πολέμου, το ερώτημα παραμένει. Με ποιους όρους θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ μια χώρα με ανοιχτές εδαφικές διαφορές και χωρίς συνολική ειρηνευτική συμφωνία; Kαι το πιο βασικό όταν ένας από τους διακηρυγμένους πολεμικούς στόχους της Μόσχας ήταν και η αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου.

Το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αντίφαση. Η Μόσχα έχει καταστήσει απολύτως σαφές ότι θεωρεί την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ υπαρξιακή απειλή για την ασφάλειά της. Μπορεί κανείς να συμφωνεί, ή να διαφωνεί με αυτή τη θέση. Δεν μπορεί όμως να την αγνοεί όταν επιδιώκει μια διαπραγματευτική λύση. Αν το βασικό ζήτημα που επικαλείται η μία πλευρά παραμένει εκτός συζήτησης, τότε ποιο ακριβώς είναι το περιθώριο για μια βιώσιμη ειρήνη;

Η συνεχής επανάληψη ότι η ένταξη της Ουκρανίας είναι… «αναπόφευκτη» μπορεί να ακούγεται φιλοουκρανική. Στην πραγματικότητα, όμως, ελαχιστοποιεί, αν δεν μηδενίζει τα περιθώρια συμβιβασμού. Αντί να δημιουργεί πλαίσιο διαλόγου, παγιώνει τις ασύμβατες θέσεις των δύο πλευρών και καθιστά δυσχερέστερη οποιαδήποτε πολιτική διευθέτηση. Και για αυτό σε οποιαδήποτε σχέδιο επίλυσης της κρίσης, όπως αυτά του Τραμπ με τα «πολλά σημεία», αποκλείεται η ένταξη, αλλά προσφέρονται ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας.

Εάν ο πραγματικός στόχος είναι η προστασία της Ουκρανίας και όχι η παράταση του πολέμου, τότε η ευρωπαϊκή διπλωματία θα όφειλε να επικεντρωθεί στη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας για την Ευρώπη, μέσα από διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές κρίσεις δεν επιλύθηκαν μόνο στα πεδία των μαχών. Επιλύθηκαν και στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, όταν οι αντίπαλοι αποδέχθηκαν έναν νέο συσχετισμό ασφαλείας. Το ερώτημα είναι αν σήμερα υπάρχει η πολιτική βούληση για μια ανάλογη προσέγγιση.

Προϋποθέτει η ένταξη την ήττα της Ρωσίας;

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη, πιο δύσκολο ερώτημα. Τι σημαίνει στην πράξη η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ; Εφόσον η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να την αποδεχθεί, η υλοποίηση αυτής της προοπτικής προϋποθέτει, είτε μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα της Ρωσίας, είτε μια τόσο βαθιά αποδυνάμωσή της, ώστε να αδυνατεί να αντιδράσει αποτελεσματικά.

Είναι όμως ρεαλιστικό να οικοδομείται η ευρωπαϊκή στρατηγική πάνω στην υπόθεση ότι μια πυρηνική υπερδύναμη θα καταρρεύσει, ή θα αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα μια τέτοια εξέλιξη, όταν κατέχει ήδη το 21-22% της ουκρανικής επικράτειας; Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε η επαναλαμβανόμενη υπόσχεση ένταξης κινδυνεύει να λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό σύνθημα, που ικανοποιεί μία στείρα αντιρωσική στάση, παρά ως εφαρμόσιμη στρατηγική.

Είναι το ΝΑΤΟ αμυντική συμμαχία ή πολιτικό βραβείο;

Το ερώτημα αφορά και τον ίδιο τον χαρακτήρα του ΝΑΤΟ. Η Συμμαχία ιδρύθηκε ως οργανισμός συλλογικής άμυνας. Δεν δημιουργήθηκε ως μηχανισμός που επεκτείνεται μόνο αφού προηγηθεί η στρατηγική ήττα μιας αντίπαλης μεγάλης δύναμης. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουκρανία δεν έχει το δικαίωμα να επιδιώκει την ένταξή της, ούτε ότι τα κράτη-μέλη δεν έχουν το δικαίωμα να εξετάζουν το ενδεχόμενο διεύρυνσης.

Σημαίνει όμως ότι κάθε στρατηγική επιλογή πρέπει να αξιολογείται με βάση τις πραγματικές της συνέπειες και όχι μόνο τις πολιτικές της προθέσεις. Και εδώ κρίνεται σκόπιμο να πούμε ότι και ο ίδιος ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Ζελένσκι, έχει δηλώσει ότι γνωρίζει ότι η χώρα τους δεν μπορεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Το κρίσιμο ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν η Ουκρανία “αξίζει” να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Το ερώτημα είναι αν η διαρκής υπόσχεση μιας ένταξης, χωρίς ορατό δρόμο υλοποίησης, αυξάνει τις πιθανότητες ειρήνης, ή… αντίθετα μετατρέπει τον πόλεμο σε μία σύγκρουση χωρίς ορίζοντα.

Η ιστορία μας αποδεικνύει ότι η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από τις προθέσεις της. Αξιολογείται από τα αποτελέσματά της. Και αν μια πολιτική, όσο ηθικά ελκυστική κι αν ακούγεται, καθιστά την ειρήνη λιγότερο πιθανή, τότε ίσως έχει έρθει η στιγμή η Ευρώπη να εγκαταλείψει τις διακηρύξεις και να επιστρέψει στον ρεαλισμό. Δυστυχώς οι πόλεμοι δεν τελειώνουν με ευχές, αν δεν τελειώσουν με την αποφασιστική νίκη της μία πλευράς στην άλλη και την επιβολή της θέλησης του νικητή στον ηττημένο: Τελειώνουν όταν η διπλωματία κατορθώνει να γεφυρώσει αυτό που τα όπλα αδυνατούν να επιλύσουν!

Ανακοίνωση του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει ότι «κατόπιν ενημέρωσης της αρμόδιας εισαγγελικής Αρχής, ο εμπλεκόμενος αξιωματικός συνελήφθη στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας και οδηγήθηκε ενώπιόν της. Μετά την ολοκλήρωση της αυτόφωρης διαδικασίας αφέθηκε ελεύθερος, ενώ διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών. Παράλληλα, ο κρατούμενος μεταφέρθηκε σε ιατροδικαστή προκειμένου να υποβληθεί στις προβλεπόμενες εξετάσεις. Επιπλέον, με απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση (Ε.Δ.Ε.), προκειμένου να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες του περιστατικού και να αποδοθούν τυχόν πειθαρχικές ευθύνες».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Παίρνουμε αυτά τα λόγια πολύ σοβαρά, γιατί, αν υπάρχει ένα πράγμα που μάθαμε από την ιστορία του λαού μας, είναι ότι όταν κάποιος λέει πως σκοπεύει να σε καταστρέψει, πρέπει να τον παίρνεις στα σοβαρά», τόνισε χαρακτηριστικά. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι το ζήτημα θα τεθεί και στους Αμερικανούς συμμάχους της χώρας. «Θα επιστήσουμε επίσης την προσοχή των Αμερικανών φίλων μας σε αυτές τις δηλώσεις. Δεν τις αγνοούμε», υπογράμμισε.

Γενοκτονία Αρμενίων και Τουρκία 

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι η επίσημη αναγνώριση από το Ισραήλ «των γεγονότων του 1915 που αφορούν τους Αρμενίους» (σημ. η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι διαπράχθηκε Γενοκτονία) «αποτελεί μια σκόπιμη προσπάθεια να αποσπαστεί η προσοχή από τις», όπως τις χαρακτήρισε, «συστηματικές θηριωδίες που διαπράττονται εναντίον των Παλαιστινίων ενώπιον ολόκληρου του κόσμου».

Σε ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση το υπουργείο ανέφερε ότι το Ισραήλ (το οποίο βρίσκεται ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ICJ) με κατηγορίες περί γενοκτονίας για τις ενέργειές του στη Γάζα) προχώρησε στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων για πολιτικούς λόγους, «με στόχο να αποπροσανατολίσει τη διεθνή κοινότητα από τα δικά του εγκλήματα».

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η απόφαση αυτή αποκαλύπτει τη «δυσχερή θέση» στην οποία βρίσκεται ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, και οι συνεργάτες του, εις βάρος των οποίων έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) για φερόμενα εγκλήματα κατά Παλαιστινίων.

«Αυτή η κακόβουλη προσπάθεια, που αγνοεί τα νομικά και ιστορικά δεδομένα, αποκαλύπτει το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει ο Νετανιάχου και οι συνεργοί του», ανέφερε η ανακοίνωση, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να εργάζεται για τη λογοδοσία του Ισραήλ ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί σημαντική αλλαγή στην ισραηλινή πολιτική, καθώς για δεκαετίες το Ισραήλ απέφευγε την επίσημη αναγνώριση, προκειμένου να διατηρήσει τις διπλωματικές του σχέσεις με την Τουρκία.

Ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Τζεβντέτ Γιλμάζ, είχε ήδη χαρακτηρίσει την επικείμενη αναγνώριση «πρόκληση», υποστηρίζοντας ότι στόχος της είναι «να αποκρύψει όσα συμβαίνουν στη Γάζα». «Ό,τι κι αν κάνουν, όσα συνέβησαν στη Γάζα έγιναν μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας. Έχουν καταγραφεί στην ιστορία και δεν θα ξεχαστούν ποτέ», δήλωσε. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι η απόφαση μπορεί να δυσχεράνει τις εύθραυστες διπλωματικές διαδικασίες, όπως την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας, καθώς και την ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν.

Το χρονικό

Η κυβέρνηση του Ισραήλ προχώρησε, την Κυριακή (28/6), ομόφωνα στην επίσημη αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας που συνιστά η Γενοκτονία των Αρμενίων, μια εξέλιξη που καταγράφεται εν μέσω της διαρκούς και έντονης επιδείνωσης των διπλωματικών σχέσεων της χώρας με την Τουρκία. Η απόφαση θα πρέπει πλέον να επικυρωθεί από την Κνεσέτ.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου στην Ιερουσαλήμ, όπως αναφέρει το Politico, η ισραηλινή πολιτική ηγεσία επικύρωσε το σχετικό ψήφισμα, τοποθετώντας το εβραϊκό κράτος δίπλα στις δεκάδες χώρες που έχουν πράξει το ίδιο διεθνώς, παρά τις διαχρονικές πιέσεις και την επίσημη γραμμή άρνησης που τηρεί σταθερά η Άγκυρα.

Κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής συνεδρίασης, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σαάρ, τοποθετήθηκε αναλυτικά για τη σημασία της συγκεκριμένης ψηφοφορίας. Ο επικεφαλής της διπλωματίας της χώρας υπογράμμισε ότι, παρά την ύπαρξη αδιαμφισβήτητων στοιχείων, η Άγκυρα επιχειρεί συστηματικά να αλλοιώσει τα γεγονότα.

«Παρά την εκτενή και αναμφισβήτητη ιστορική τεκμηρίωση, η Γενοκτονία των Αρμενίων παραμένει μέχρι σήμερα το αντικείμενο μιας θεσμοθετημένης εκστρατείας άρνησης και ελαχιστοποίησης, συμπεριλαμβανομένης μιας χειραγωγικής αναδιατύπωσης της ιστορίας, κυρίως από την τουρκική κυβέρνηση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ισραηλινός αξιωματούχος. Στην ίδια τοποθέτησή του, ο Γκίντεον Σαάρ συμπλήρωσε: «Πιστεύεται ευρέως ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία διέπραξε εγκλήματα που ισοδυναμούν με γενοκτονία με συστηματικό τρόπο, με σκοπό την καταστροφή του αρμενικού λαού».

Η συστηματική εξόντωση του αρμενικού πληθυσμού από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την περίοδο από 1915 έως το 1923 είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους περίπου 1,5 εκατ. άνθρωποι. Αν και η τουρκική πλευρά απορρίπτει κατηγορηματικά τη χρήση του συγκεκριμένου όρου για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, περισσότερες από 30 χώρες σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν αναγνωρίσει επίσημα τις μαζικές δολοφονίες. Ανάμεσα σε αυτές περιλαμβάνονται ισχυρά δυτικά κράτη, αλλά και χώρες της περιοχής, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, ο Λίβανος και η Συρία.

Μάλιστα, η απόφαση του ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου για τη Γενοκτονία των Αρμενίων έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι δεσμοί μεταξύ των δύο περιφερειακών δυνάμεων, οι οποίοι στο παρελθόν υπήρξαν ιδιαίτερα στενοί και ισχυροί, γνωρίζουν πρωτοφανή κρίση. Η οριστική ανατροπή και το σημείο καμπής στις διμερείς τους σχέσεις σημειώθηκε με το ξέσπασμα του πολέμου στη Γάζα. Η στρατιωτική σύγκρουση, η οποία ξεκίνησε μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς εναντίον Ισραηλινών πολιτών στις 7 Οκτωβρίου 2023, έχει οδηγήσει μέχρι σήμερα στον θάνατο περισσότερων από 73.000 Παλαιστινίων. Η Τουρκία συντάχθηκε με την Χαμάς στην σύγκρουση.

Η θέση της Τουρκίας

Η Τουρκία απορρίπτει τον χαρακτηρισμό γενοκτονία, υποστηρίζοντας ότι οι θάνατοι σημειώθηκαν στο πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα σε συνθήκες εμφύλιων συγκρούσεων, λιμού και ασθενειών, με σημαντικές απώλειες τόσο μεταξύ των Αρμενίων, όσο και των Τούρκων. Η Άγκυρα υποστηρίζει διαχρονικά ότι το ζήτημα πρέπει να εξεταστεί από κοινή επιτροπή ιστορικών και όχι να επιλύεται μέσω πολιτικών αποφάσεων ξένων κρατών.

Με την απόφαση αυτή, το Ισραήλ γίνεται η 35η χώρα που αναγνωρίζει επίσημα τα γεγονότα του 1915 ως γενοκτονία, ακολουθώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τον Καναδά, τη Ρωσία και άλλες χώρες. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών κατέληξε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να εργάζεται για τον τερματισμό όσων χαρακτηρίζει επεκτατικές και αποσταθεροποιητικές πολιτικές του Ισραήλ στην περιοχή, καθώς και για την απόδοση ευθυνών στην κυβέρνηση Νετανιάχου για τις ενέργειές της κατά των Παλαιστινίων αμάχων.

Η ανακοίνωση: «Η ισραηλινή κυβέρνηση, η οποία ασκεί συστηματική καταπίεση κατά του παλαιστινιακού λαού ενώπιον ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας και δικάζεται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την κατηγορία της διάπραξης γενοκτονίας εναντίον των κατοίκων της Γάζας, επιδιώκει, με την πολιτική απόφαση που έλαβε σχετικά με τα γεγονότα του 1915, να συγκαλύψει τα δικά της εγκλήματα.

Αυτή η κακόβουλη πρωτοβουλία, η οποία αγνοεί τις νομικές και ιστορικές πραγματικότητες, αποκαλύπτει τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και οι συνεργοί του, εις βάρος των οποίων έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης στο πλαίσιο της έρευνας του Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα που φέρονται να διαπράχθηκαν κατά των Παλαιστινίων.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να εργάζεται με αποφασιστικότητα ώστε να τερματιστούν οι επεκτατικές και αποσταθεροποιητικές πολιτικές του Ισραήλ στην περιοχή και να λογοδοτήσει ενώπιον της Δικαιοσύνης η κυβέρνηση Νετανιάχου για τα εγκλήματα που φέρεται να έχει διαπράξει εις βάρος αμάχων, πρωτίστως του παλαιστινιακού λαού».

Σύμφωνα με το σχέδιο, επιδιώκεται να αποκτήσουν νομική ασυλία τα μέλη του Συμβουλίου Ειρήνης, της Εκτελεστικής Επιτροπής και του Γραφείου του Ύπατου Εκπροσώπου για τις δραστηριότητές τους στη Γάζα, ώστε να μην μπορούν να διωχθούν δικαστικά στην περιοχή.

Παράλληλα, η ίδια προστασία προβλέπεται να επεκταθεί στην Εθνική Επιτροπή Διοίκησης της Γάζας, που αποτελείται από Παλαιστίνιους τεχνοκράτες και θα αναλάβει προσωρινά τη διακυβέρνηση της περιοχής κατά την ανοικοδόμηση, στη Διεθνή Δύναμη Σταθερότητας (ISF), υπεύθυνη για την ασφάλεια, καθώς και στους ξένους εργολάβους που θα συμμετάσχουν στα έργα.

Το σχέδιο προβλέπει επίσης τη δημιουργία νομικής βάσης για την κατάσχεση δημόσιας περιουσίας στη Γάζα «χωρίς αποζημίωση».
Σύμφωνα με το προσχέδιο, που συντάχθηκε μέσα στον Ιούνιο, ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ειρήνης, Ντόναλντ Τραμπ, θα έχει τη δυνατότητα, με την έγκριση της πλειοψηφίας των μελών, να άρει την ασυλία συγκεκριμένου προσώπου.

Ο Guardian σημειώνει ότι δεν είναι σαφές αν το έγγραφο αποσκοπεί επίσης στην απαλλαγή του Συμβουλίου Ειρήνης και των συνδεδεμένων οργανισμών του από πιθανές προσφυγές ενώπιον διεθνών δικαστηρίων. Οι δραστηριότητες του Συμβουλίου ενδέχεται να θεωρηθούν αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο, καθώς –σύμφωνα με επικριτές– ενισχύουν την παράνομη ισραηλινή κατοχή της Γάζας, την ώρα που το Ισραήλ κατηγορείται διεθνώς για γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων.

Σε ανακοίνωσή του στην εφημερίδα, το Συμβούλιο Ειρήνης απέρριψε τις κατηγορίες, δηλώνοντας: «Οι ισχυρισμοί ότι αυτή η διαδικασία έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει καθεστώς ανομίας ή ατιμωρησίας είναι ψευδείς και παραπλανητικοί.» Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε εγκρίνει τον Νοέμβριο του 2025 το αμερικανικό σχέδιο για τη δημιουργία του Συμβουλίου Ειρήνης και της Διεθνούς Δύναμης Σταθερότητας, δίνοντάς τους εντολή έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027.

Μεταξύ των 28 ιδρυτικών χωρών του Συμβουλίου περιλαμβάνεται και η Τουρκία. Η πρώτη και μέχρι σήμερα μοναδική συνεδρίασή του πραγματοποιήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου στην Ουάσιγκτον. Εκεί ο Τραμπ είχε δηλώσει ότι «ο πόλεμος στη Γάζα τελείωσε» και είχε υποσχεθεί ότι η περιοχή θα μετατραπεί σε «παράδειγμα επιτυχίας, ασφάλειας και ενότητας».

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμο κατά του Ιράν. Έκτοτε, ο Τραμπ έχει αναφερθεί στη Γάζα μόνο σποραδικά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ και διεθνών οργανισμών ανθρωπιστικής βοήθειας, για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας απαιτούνται τουλάχιστον 70 δισεκατομμύρια δολάρια. Το Συμβούλιο Ειρήνης έχει εξασφαλίσει δεσμεύσεις ύψους 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ωστόσο μόνο ένα μικρό μέρος αυτών των χρημάτων έχει καταβληθεί και σχεδόν τίποτε δεν έχει ακόμη δαπανηθεί.

Αρκετοί επίδοξοι πολιτευτές ή αφελείς ρομαντικοί, ίσως πλανεμένοι στην αρχή, “είδαν φως και μπήκαν”. Τώρα ορισμένοι μάλλον δεν βλέπουν αρκετό φως και έχουν αρχίσει να βγαίνουν (ίσως δεν τους δόθηκαν εγκαίρως από το στενό κονκλάβιο πόστα, εγγυήσεις και αρμοδιότητες). Ωστόσο, υπενθυμίζουμε ότι πριν την ίδρυση του κόμματος είχαμε ήδη επισημάνει σαφώς ότι δεν επρόκειτο περί “κινήματος”, αλλά περί ενός ακόμα πολλά ή λίγα υποσχόμενου κόμματος. Θυμίζουμε λοιπόν τι είχαμε σημειώσει (SLpress.gr, 11/01/26) αναφορικά με “της Μαρίας την ποδιά όπου σφάζονταν παλικάρια…”

Πολλοί απλοϊκά σκεπτόμενοι άνθρωποι  πιστεύουν πως η ηγετική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο, στη φυσιογνωμία, στο ψυχοπολιτικό προφίλ, στην ίδια τελικά την προσωπικότητα του ηγέτη, είτε αυτός εμφανίζεται σαν βασιλιάς, είτε ως ελέω λαού και εκλογών αρχηγός, που οφείλει βέβαια να δημιουργήσει ο ίδιος τις συνθήκες που θα του ανοίξουν το δρόμο για την ηγεσία.

Όμως, στην πραγματικότητα, η ηγετική ιδιότητα και η όποια ισχύς ή αδυναμία του ηγέτη, προκύπτουν πάντα από τη σχέση του με τους άλλους (την αγάπη ή τον φόβο που εμπνέει, τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις κλπ. του κόσμου, δηλαδή της ομάδας, της φυλής, του λαού κλπ.). Προκύπτουν συνεπώς, από μια σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους που αναζητούν μια ηγετική φυσιογνωμία για να εκφραστούν πολιτικά και ενδεχομένως να επικρατήσουν των αντιπάλων τους.

Ο ηγέτης

Ο ηγέτης καθίσταται ηγέτης μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα, τα οράματα, οι αγωνίες και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων αντανακλώνται στο πρόσωπό του κι αυτός έχει την πραγματική δυνατότητα να λειτουργήσει απέναντί τους σαν ο διαμορφωτικός-συνθετικός καθρέπτης που χρειάζονται. Όταν οι σχέσεις αυτές μεταβληθούν από τις εξελίξεις ή αποκτήσουν ρωγμές, τότε ο ηγέτης αποδομείται εκ των πραγμάτων. Άλλοτε μετατρέπεται ταχύτατα σε μια ταλαίπωρη και αμφισβητήσιμου κύρους μετριότητα, συνεπώς, παραμερίζεται ως “ανεπαρκής”. Άλλοτε εξορίζεται, αμφισβητείται ή και δολοφονείται ως επικίνδυνος για τα συμφέροντα κάποιων άλλων ισχυρών.

Η σημερινή καταρρέουσα ελληνική κοινωνία ή μάλλον ένα σημαντικό τμήμα της, που είναι αηδιασμένο από την πολύπλευρη, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και δημογραφική κρίση της χώρας, από την μαφιοποίηση του καθεστώτος, καθώς και από την ανικανότητα του κοινοβουλευτικού συστήματος να διαχειριστεί τις τύχες και τα πεπρωμένα του ελληνικού λαού, ψάχνει εναγωνίως: α) τις ιστορικές πηγές της κακοδαιμονίας και β) κάποιες διεξόδους στα χρόνια, όλο και πιο επείγοντα προβλήματα, η λύση των οποίων συνδέεται με την επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων και την πραγματική υπαρξιακή αγωνία τους.  

Η ιδεολογική μετάλλαξη της Αριστεράς και η ένταξή της στο μετανεωτερικό, κοινωνιακό (και όχι πλέον κοινωνικό-ταξικό) αφήγημα του ατομοκεντρικού δικαιωματισμού, κοσμοπολιτισμού και εθνομηδενισμού συνέβαλε στη σταδιακή αύξηση του ποσοστού των πολιτών που σε όλο το δυτικό κόσμο αποστασιοποιήθηκαν από τις παραδοσιακές, δημοκρατικές διαδικασίες των εκλογών και προτίμησαν την ιδιώτευση. Έτσι, ο περιβόητος “καημός της Ρωμιοσύνης”, ως συλλογική συνείδηση, κοντεύει να γίνει “παιχνίδι στα χέρια των μεγάλων παιδιών”. Έχει, λοιπόν, μεταφερθεί στην τρέχουσα συζήτηση περί του ιστορικά αναγκαίου, σχεδόν μεσσιανικού ηγετικού προφίλ που “μας έλλειψε”, ή που μας χρειάζεται, για να συμπληρωθεί η ημιτελής επανάσταση του 1821 και το συλλογικό όραμα της ανεξαρτησίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και  πολιτικής ελευθερίας.

Συνοπτικά, με ευθύνη των Μεγάλων Δυνάμεων και των κοτζαμπάσηδων που κατά την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση έβαλαν τα ταξικά συμφέροντά τους πάνω από τα λαϊκά και τα εθνικά, μας έλειψε –όπως λέει το αφήγημα– ένας ηγέτης του διαμετρήματος του Καποδίστρια. Στην ομώνυμη ταινία που έσπασε ταμεία και έχει ενοχλήσει τους γνωστούς, βλαχοκοσμοπολίτικους, εθνομηδενιστικούς κύκλους), ο Σμαραγδής δείχνει ότι ο “Μπαρμπα-Γιάννης” του φτωχού ελληνικού λαού, θυσιάστηκε χωρίς να ολοκληρώσει το πολιτικό του πρόγραμμα.

Τι απαιτούν οι καιροί

Σχεδόν δύο αιώνες μετά, τίθεται πάλι το ερώτημα που αφορά πλέον το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας: Ποιος έχει σήμερα το συγκινησιακά φορτισμένο “αντισυστημικό” ηγετικό προφίλ και ταυτόχρονα την επιμονή και τα επικοινωνιακά χαρίσματα που απαιτούν οι σημερινές ιστορικές περιστάσεις, για να εμπνεύσει τον ενθουσιασμό και να πλαισιώσει τον συλλογικό εαυτό του πολιτισμικά εξαντλημένου, πολιτικά και κοινωνικά διχασμένου και απογοητευμένου ελληνικού λαού; Ποιος μπορεί να δώσει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και αξιοπρέπεια στην καθημερινότητα της ρημαγμένης ελληνικής κοινωνίας;

Ποιος δηλώνει απερίφραστα την άρνησή του να συμβιβαστεί με το κατεστημένο πολιτικό σύστημα και την άδικη δικαιοσύνη του; Ποιος διαθέτει την αμεσότητα της έκφρασης κατά την εκφορά ενός λόγου πολιτικού, τουλάχιστον ως προς το όραμα της αποκατάστασης της δημοκρατίας, παρά τις όποιες ελλείψεις ή ανεπάρκειές του στα επιμέρους ζητήματα; Μα προφανώς, η Καρυστιανού, που ως μητέρα αδικοχαμένου παιδιού ενσαρκώνει στη συνείδηση εκατομμυρίων Ελλήνων την κραυγή της απόγνωσης, τη δήλωση “δεν έχω οξυγόνο”, την απόφασή της να διορθώσει τα πράγματα.

Θα έλεγε, λοιπόν, κανείς πως γύρω από την εμβληματική, “μητρική” φυσιογνωμία της Καρυστιανού, που εκφράζει το αίτημα δικαιοσύνης εκ μέρους του “κινήματος των Τεμπών”, οι περιστάσεις είναι ιδιαιτέρως ευνοϊκές για την ανάπτυξη ενός παλλαϊκού κινήματος για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Κατά μείζονα λόγο, επειδή το υπαρξιακής σημασίας κίνημα του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου αγωνίζεται για το αυτονόητο δικαίωμά του να παράγει εγχώρια τρόφιμα και να μην καταστρέφεται από τις πολιτικές της ΕΕ που πριμοδοτούν τις εισαγωγές τροφίμων από τη Λατινική Αμερική, αλλά και την εντομοφαγία.

Η αβεβαιότητα για το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών ενισχύεται από την πολεμική αντιρωσική υστερία με όρους πολιτικοστρατιωτικούς και πολιτισμικούς που θυμίζουν έντονα και αποτελούν προεκτάσεις της ιστορικής, δυτικοευρωπαϊκής εχθρότητας κατά της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Διότι, χρήματα για την επιδότηση του καθεστώτος Ζελένσκι προφανώς βρίσκονται. Οι ηγεμονεύουσες αστικές τάξεις της Ευρώπης, άλλωστε, είναι τόσο στραμμένες στη στρατιωτική ενοποίηση της ΕΕ, που δηλώνουν ότι στην Ευρώπη σήμερα “δεν μιλάει ο Μπετόβεν ή ο Μπαχ, αλλά τα όπλα”!

Αντίθετα, οι επιδοτήσεις της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, όταν δεν τρώγονται από τις συμμορίες των διαφόρων ΟΠΕΚΕΠΕ, αποτελούν ένα βάρος που “δεν αντέχουν οι προϋπολογισμοί”! Έτσι, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση όχι μόνο σφάζει τα κοπάδια με το πρόσχημα της ευλογιάς, αλλά και προσπαθεί με κάθε τρόπο να απομονώσει κοινωνικά τους αγωνιζόμενους αγρότες, να τους διασπάσει, επιδοτώντας επιλεκτικά ορισμένες περιφέρειες, να τους τρομοκρατήσει με διώξεις και πρόστιμα.

Κεφάλαιο Καρυστιανού: Κίνημα ή κόμμα

Ωστόσο, το “κίνημα των Τεμπών”, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν φάνηκε να συν-κινείται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με το αγροτοκτηνοτροφικό κίνημα. Προφανώς, παρά τις κινηματικές εξαγγελίες του, τείνει μονόπλευρα στην ίδρυση του κόμματος Καρυστιανού. Προς αυτήν την κατεύθυνση εξάλλου ωθούν συστηματικά τον αντι-συστημικό του δυναμισμό, όχι μόνο όλα τα παραδοσιακά συστημικά μέσα (δημοσιογραφικά και πολιτικά), αλλά και οι διάφοροι “συνομιλητές” και οι “σοφοί σύμβουλοι” της Καρυστιανού.

Όλοι εκείνοι δηλαδή που δεν την θέλουν καθόλου λαοπρόβλητη “Κυρά Μαρία” (στην προέκταση του “Μπαρμπα-Γιάννη” Καποδίστρια), αλλά ηγετική φυσιογνωμία ενός νέου κόμματος που θα επιτρέψει στους ίδιους να “τρουπώσουν” στο σύστημα που καταγγέλλουν. Αρχικά, ως βουλευτές. Ίσως, ποιος ξέρει, αργότερα, και ως υπουργοί… Κάποιος μάλιστα από τους υποψήφιους παρατρεχάμενους που αλληλοσπρώχνονται στους διαδρόμους, δήλωσε πως η Καρυστιανού είναι “από μηχανής Θεός”… Για όλους αυτούς τους δήθεν αντισυστημικούς, “ιδεαλιστές” και πραγματιστές, “δεξιούς” και “αριστερούς”, η Καρυστιανού είναι το όχημα για την εκπλήρωση  των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Σε αυτές τις συνθήκες, αντί μιας λαοφιλούς “Κυρά Μαρίας” στο πλαίσιο ενός παλλαϊκού κινήματος αμφισβήτησης, το εγχείρημα κινδυνεύει να καταλήξει σε μια ακόμα πολιτικά “κουτσή Μαρία” του Κοινοβουλίου…

Όπως ξέρουμε από την ιστορία, η εμπιστοσύνη και η υποστήριξη που δείχνει το πλήθος είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι άνθρωποι όσο δύσκολα γοητεύονται, τόσο εύκολα απογοητεύονται. Η ιδεολογική και πολιτική ανομοιογένεια ενός εν δυνάμει κοινωνικού κινήματος για τη δικαιοσύνη, αντί να κινητοποιήσει τη λαϊκή βάση του και να συντονιστεί με τα ζωντανά κοινωνικά κινήματα “από τα κάτω”, μετατρέπεται εκ των άνω και όπως-όπως σε κόμμα. Αυτό θα καταστήσει το νέο κόμμα εσωτερικά ασταθές και θνησιγενές. Θα πρόκειται για κόμμα, στο οποίο οι πολίτες, ως ψηφοφόροι πλέον, θα αναθέτουν την “σωτηρία” ή έστω την επίλυση των προβλημάτων τους.

Κάτι που σε τελευταία ανάλυση θα λειτουργήσει στο δημοκρατικό πατριωτικό χώρο διχαστικά και εκτονωτικά – κάπως όπως το “αριστερό” εγχείρημα γύρω από τον αμερικανόφερτο Κασσελάκη ή τον κεντροαριστερό Θεοδωράκη με το “Ποτάμι” του. Άλλωστε, το πρόβλημα επιλογής των στελεχών του υπό κόμματος παραμένει ακανθώδες: Πως και μέσα από ποιες διαδικασίες θα επιλεγούν οι πολιτικά “άφθαρτοι” που θα διαμορφώσουν το πρόγραμμα του νέου κόμματος; Και τι θα περιέχει άραγε αυτό το πρόγραμμα;

Το ασαφέστατο πολιτικό στίγμα του υπό διαμόρφωση σχηματισμού, με τις αερολογίες “περί φροντίδας” στις ευπαθείς ομάδες, αλλά και η επίμονη σιωπή γύρω από τα θέματα που ενέχουν συγκρουσιακή κοινωνιοπολιτική δυναμική. Τέτοια θέματα είναι π.χ. το αίτημα της μείωσης άμεσων και έμμεσων φόρων, της αύξησης της παραγωγής και της εξασφάλισης της διατροφικής επάρκειας, ενδεχομένως με μέτρα προστατευτισμού, της βελτίωσης των μισθών και της κατάργησης κάθε μορφής εντατικοποίησης της απλήρωτης εργασίας, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, το ζήτημα των σχέσεων της χώρας με ΝΑΤΟ και ΕΕ κλπ.

Η σιωπή επιτρέπει στη ρητορική της κάθαρσης να ακουστεί από χιλιάδες ανθρώπους χωρίς “παράσιτα”! Ωστόσο, η Καρυστιανού θα έκανε μεγάλο λάθος αν υπερτιμούσε τις κοσμοπλημμύρες για το θέμα των Τεμπών ή τα ποσοστά που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Δεν αποτελούν ασφαλές πολιτικό έρεισμα. Ούτε ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας θα αρκούσε προφανώς από μόνο του για να επιλύσει συσσωρευμένα προβλήματα. Ωστόσο, μια παλλαϊκή κινητοποίηση που θα έβαζε φρένο στους σχεδιασμούς του καθεστώτος ή θα το ανέτρεπε, θα ήταν ένα πρώτο βήμα για τη ριζική αλλαγή πορείας επί του σημερινού καταστροφικού μονόδρομου. Το κόμμα της μοιάζει δυστυχώς να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.   

“Ο αριθμός των θανάτων ανήλθε σε 1450, γυναίκες, άνδρες και παιδιά που έχασαν τη ζωή τους μετά την πιο βάναυση φυσική καταστροφή που έχει υποστεί ποτέ η χώρα μας στην ιστορία της. Ο αριθμός των κτιρίων που υπέστησαν ζημιές ή κατέρρευσαν ανέρχεται σε 774, από τα οποία 189 κατέρρευσαν ολοσχερώς”, διευκρίνισε. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, ο αριθμός των αγνοουμένων υπολογίζεται περίπου σε 50.000.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Σήμερα, είχαμε μια ισχυρή καταιγίδα με κεραυνούς, οι οποίοι έπληξαν απευθείας τον χώρο πάρκου. Ως συνέπεια, αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν», ανέφερε στο Facebook το πάρκο Tosselilla Sommarland. Οι τοπικές υγειονομικές αρχές διευκρίνισαν κατόπιν πως μια γυναίκα ηλικίας 45 ετών νοσηλεύεται με «σοβαρά τραύματα».

Άλλα δύο άτομα διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο, ενώ σε δύο ενήλικες και πέντε παιδιά παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες επί τόπου λόγω της σχετικής ελαφρότητας των τραυμάτων τους.

Η κρατική τηλεόραση SVT μετέδωσε πως το πάρκο αναψυχής ανέμενε την καταιγίδα και είχε διασφαλίσει πως δεν θα υπήρχαν επισκέπτες στις εγκαταστάσεις του ή στις πισίνες του υδάτινου πάρκου του. Εντούτοις, ο κεραυνός χτύπησε ένα δέντρο και κλαδιά έπεσαν πάνω σε μια ομάδα ανθρώπων που περνούσε τυχαία από το σημείο. Η μετεωρολογική υπηρεσία της Σουηδίας είχε εκδώσει έκτακτο δελτίο για καταιγίδες και ισχυρές βροχοπτώσεις σε μεγάλο μέρος του νότου της χώρας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ και svd.se

Ο Χαμενεΐ δήλωσε ότι η Δικαιοσύνη θα πρέπει να βασιστεί σε προηγούμενες οδηγίες για τη διερεύνηση εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου και να συνεχίσει να επιδιώκει την απόδοση ευθυνών, «μέχρι να εκδοθεί απόφαση και η εκτέλεσή της να ανατεθεί σε αρμόδια μέρη».

Υποστήριξε επίσης ότι οι δηλώσεις που έκαναν Αμερικανοί και Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενισχύουν τη νομική υπόθεση. «Οι ομολογίες, ακόμη και η αναίσχυντη καυχησιολογία ορισμένων Αμερικανών και Σιωνιστών ηγετών του εχθρού για αυτά τα εγκλήματα, ισοδυναμούν με παραδοχή ενοχής», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τέτοια σχόλια «έθεσαν τις κατάλληλες βάσεις για την αποκατάσταση των παραβιασμένων δικαιωμάτων του έθνους».

Από την πλευρά του, ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στις απειλές του κατά του Ιράν. Σε σημερινή ανάρτησή του στην πλατφόρμα του, Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε ότι οι ΗΠΑ «χτύπησαν ιρανικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, καθώς και παράκτιες εγκαταστάσεις ραντάρ, για παραβίαση της Συμφωνίας Εκεχειρίας, ΞΑΝΑ!»

Προειδοποίησε δε ότι θα φτάσει ένα σημείο όπου οι ΗΠΑ ενδέχεται να μην είναι πλέον σε θέση να επιδείξουν λογική «και θα αναγκαστούν να ολοκληρώσουν στρατιωτικά το έργο». «Αν συμβεί αυτό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα υπάρχει πλέον!», απείλησε για μια ακόμη φορά την Τεχεράνη ο Τραμπ.

Το Ιράν προειδοποιεί για το Ορμούζ

Προειδοποιητικό μήνυμα αναφορικά με τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ έστειλε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί. Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίες προειδοποίησε πως οποιαδήποτε παρέμβαση στα Στενά του Ορμούζ από τρίτες χώρες, εκτός του πλαισίου που προβλέπει το πρωτόκολλο συνεννόησης με τις ΗΠΑ, θα οδηγήσει σε νέα κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή. Η δήλωσή του έρχεται μετά από τρεις ημέρες αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών, ενώ Ιράν και ΗΠΑ αλληλοκατηγορούνται για παραβιάσεις της εκεχειρίας που προβλέπεται στο πρωτόκολλο συμφωνίας της 17ης Ιουνίου σχετικά με τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ.

Ο Αμπάς Αραγτσί υπογράμμισε ότι «κανένας άλλος οργανισμός και καμία άλλη χώρα», πέραν του Ιράν, δεν είναι υπεύθυνοι για τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στη Βαγδάτη, προειδοποίησε ότι κάθε παρέμβαση στη διαχείριση των Στενών, εκτός όσων προβλέπονται από το πρωτόκολλο συνεννόησης, θα προκαλέσει καθυστερήσεις στην πλήρη επαναλειτουργία τους και θα εντείνει περαιτέρω την κρίση, όπως –όπως είπε– αποδείχθηκε τις δύο τελευταίες νύχτες.

Την ίδια ώρα, οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ότι έχουν ληφθεί πρόσθετα μέτρα για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, προειδοποιώντας πως από εδώ και στο εξής κάθε πλοίο που παραβιάζει τους κανόνες θα αντιμετωπίζεται με αυξημένη αυστηρότητα.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών τάχθηκε επίσης υπέρ της δημιουργίας ενός περιφερειακού πλαισίου ασφάλειας, στο οποίο θα συμμετέχουν όλες οι χώρες της περιοχής, χωρίς την παρουσία ή την παρέμβαση εξωτερικών δυνάμεων.

Απειλές από ΗΠΑ

Από την πλευρά του, ο πρέσβης των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, Μάικ Γουόλτς, δήλωσε την Κυριακή ότι η Ουάσιγκτον θα καταστρέψει τις υποδομές του Ιράν για τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, «εάν χρειαστεί».

«Αν το ιρανικό καθεστώς πιστεύει έστω και για ένα δευτερόλεπτο ότι ο πρόεδρος Τραμπ πρόκειται να παρακολουθεί αμέτοχος, να παραμένει θεατής, ενώ το Ιράν συνεχίζει να επιτίθεται στη διεθνή ναυτιλία χωρίς απάντηση, ή στις βάσεις μας χωρίς απάντηση, κάνει οικτρό λάθος, και το είδε αυτό ξεκάθαρα τις τελευταίες νύχτες», δήλωσε ο Γουόλτς σε συνέντευξή του στο Fox News.

«Θα συνεχίσουμε, στρατιωτικά εάν χρειαστεί, να εξαρθρώνουμε τις υποδομές τους τις οποίες προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν για να ελέγξουν, παράνομα, μια διεθνή θαλάσσια οδό», πρόσθεσε. Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ υπογράμμισε επίσης ότι δεν είναι μόνο η Ουάσιγκτον που έχει πρόβλημα με τον έλεγχο του Ιράν πάνω στη θαλάσσια οδό, αλλά «ολόκληρη η διεθνής κοινότητα».

Το Ιράν δήλωσε σήμερα ότι αεροπορικά πλήγματα των ΗΠΑ έθεσαν στο στόχαστρο εγκαταστάσεις παρακολούθησης και επιτήρησης στις νότιες ακτές της χώρας, αποκαλώντας τις επιθέσεις παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας που έχει σκοπό να θέσει τέρμα στον τετράμηνο πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. “Αυτές οι στυγνές επιθέσεις… δείχνουν πως οι ΗΠΑ δεν δίνουν την ελάχιστη αξία και αξιοπιστία στις δεσμεύσεις τους και ότι η αθέτηση υποσχέσεων είναι μέρος της φύσης τους”, ανέφερε σε μια ανακοίνωση το υπουργείο Εξωτερικών.

Τραβούν το σχοινί οι ΗΠΑ

Νέο κύμα επιθέσεων εναντίον του Ιράν εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή, ενώ σε αντίποινα οι Φρουροί της Επανάστασης έπληξαν αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις-βάσεις σε Κουβέιτ και Μπαχρέιν. Οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση της εύθραυστης εκεχειρίας που υπεγράφη στις 17 Ιουνίου, με τον Ντόναλντ Τραμπ να απειλεί με αφανισμό την Ισλαμική Δημοκρατία.

Αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη έπληξαν αργά το βράδυ του Σαββάτου, δέκα τοποθεσίες στο Ιράν, βάζοντας στο στόχαστρο στρατιωτικές υποδομές επιτήρησης, συστήματα επικοινωνιών, εγκαταστάσεις αντιαεροπορικής άμυνας, αποθήκες drones (μη επανδρώμενων) και δυνατότητες ναρκοθέτησης, σύμφωνα με την ενημέρωση από το διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής (U.S. Central Command ή CENTCOM).

Εκρήξεις ακούστηκαν στην περιοχή Σιρίκ του νότιου Ιράν, με την κρατική ραδιοτηλεόραση (IRIB) να αναφέρει πως επλήγη πύργος τηλεπικοινωνιών, επικαλούμενη πληροφορίες από Ιρανό στρατιωτικό αξιωματούχο. Μετέδωσε επίσης πως βλήματα έπληξαν χωριό στο νησί Κεσμ, χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες για θύματα.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της CENTCOM, μετά τα χθεσινά αμερικανικά πλήγματα, σε αντίποινα για την ιρανική επίθεση στο φορτηγό πλοίο Ever Lovely, «το Ιράν είχε την ευκαιρία να τιμήσει τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός, αλλά επέλεξε να μην το κάνει», υπογραμμίζοντας πως ιρανικές δυνάμεις έπληξαν με drone-καμικάζι το υπό σημαία Παναμά τάνκερ Kiku, το οποίο έπλεε κοντά στα Στενά του Ορμούζ μεταφέροντας περισσότερα από δύο εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν ανακοίνωσαν πως εκτόξευσαν πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στο Κουβέιτ και στο Μπαχρέιν, σε αντίποινα για τις νέες αμερικανικές επιθέσεις στη χώρα τους. «Η παραβίαση της εκεχειρίας έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 1 του Μνημονίου Συνεννόησης (MoU) του Ισλαμαμπάντ και θα οδηγήσει στην πλήρη διακοπή όλων των διπλωματικών διαδικασιών», ανέφερε η ανακοίνωση, σύμφωνα με το δίκτυο Press TV.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ισχυρίζονται πως «κατέστρεψαν οκτώ σημαντικές εγκαταστάσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη βάση Αλί αλ Σάλεμ του Κουβέιτ και στη βάση του 5ου Στόλου στο λιμάνι Σαλμάν του Μπαχρέιν». «Κάθε εχθρική επίθεση, ανεξαρτήτως προσχήματος, ακόμη και εναντίον ασήμαντων στόχων (…) θα λάβει αμείλικτη απάντηση», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.

Στο Κουβέιτ, οι ένοπλες δυνάμεις επιβεβαίωσαν τις επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Στο Μπαχρέιν ήχησαν σειρήνες για αεροπορική επιδρομή και οι αρχές κάλεσαν τους κατοίκους να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να αναζητήσουν ασφαλή καταφύγια.

Το υπουργείο Εξωτερικών του Μπαχρέιν καταδίκασε τις επιθέσεις ως μία εσκεμμένη και κατ’ επανάληψη παραβίαση της κυριαρχίας και της ασφάλειας της χώρας και κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να πραγματοποιήσει έκτακτη συνεδρίαση για να καταστήσει υπόλογο το Ιράν.

Από την πλευρά του, το Κουβέιτ καταδίκασε την “κατάφωρη παραβίαση” της κυριαρχίας του έπειτα από πλήγματα σήμερα “την αυγή” εναντίον του εδάφους του, λέγοντας ότι “θέτουν σε κίνδυνο” τις πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Το υπουργείο Εξωτερικών κατήγγειλε σε ανακοίνωση που εξέδωσε τις “απεχθείς και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του Ιράν (…) η τελευταία από τις οποίες [πραγματοποιήθηκε] την αυγή [σήμερα]”. Το μικρό εμιράτο του Κόλπου είχε κάνει λόγο νωρίτερα για πυρά “εχθρικών πυραύλων και drones” που είχαν στόχο το έδαφός του.

Ένταση στον Λίβανο 

Στο άλλο μέτωπο της σύγκρουσης, ο ηγέτης της φιλοϊρανικής-παραστρατιωτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ χαρακτήρισε «μεγάλο λάθος» τη συμφωνία που υπογράφηκε από τον Λίβανο και το Ισραήλ, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ. «Η συμφωνία-πλαίσιο της Ουάσιγκτον είναι ταπεινωτική, επαίσχυντη και αντιπροσωπεύει απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας», δήλωσε ο Ναΐμ Κάσεμ, κατηγορώντας την κυβέρνηση του Λιβάνου ότι «νομιμοποιεί» με αυτόν τον τρόπο την κατοχή εδαφών της χώρας. Ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Τραμπ και τον διαβεβαίωσε πως η Βηρυτός «θα αναλάβει τις ευθύνες της» σε ό,τι αφορά την εφαρμογή της συμφωνίας.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου χαιρέτισε τη συμφωνία-πλαίσιο, χαρακτηρίζοντάς την «πλήγμα» για το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. «Καταλήξαμε σε μια ιστορική συμφωνία για το κράτος του Ισραήλ, μετά τις απευθείας διαπραγματεύσεις» με τον Λίβανο, δήλωσε ο Νετανιάχου κατά τη διάρκεια ενημέρωσης εκπροσώπων του Τύπου. «Αυτό είναι ένα πλήγμα που καταφέραμε στο Ιράν και στη Χεζμπολάχ», τόνισε.

Από την πλευρά του, ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ κατήγγειλε ως «μέγα λάθος» τη συμφωνία. Όπως δήλωσε, η λιβανική κυβέρνηση έχει υπουργούς της Χεζμπολάχ και «δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Λίβανο για να κατασχέσει τα όπλα» αυτής της οργάνωσης, τα οποία «μόνο οι στρατιώτες» του Ισραήλ θα καταστρέψουν.

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε σήμερα ότι σκότωσε μαχητές της Χεζμπολάχ που ήταν οπλισμένοι με αντιαρματικές ρουκέτες και έπληξε εκτοξευτή ρουκετών στην περιοχή της Ναμπατίγε του νοτίου Λιβάνου προκειμένου να απομακρύνει απειλές στους στρατιώτες του. Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι έπληξε τη δομή από την οποία επιχειρούσαν οι μαχητές και διέλυσε εκτοξευτή ρουκετών που αποτελούσε απειλή.

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε επίσης ότι δυνάμεις του σκότωσαν αρκετούς ένοπλους μαχητές στη ζώνη ασφαλείας στη νότια Συρία χθες Σάββατο. Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι θα συνεχίσει να επιχειρεί στην περιοχή προκειμένου να απομακρύνει απειλές στους Ισραηλινούς αμάχους και στους στρατιώτες του.