Γράφει ο Μπακούνιν σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα: «Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Ακόμα και αν ο Λαός υποκύπτει –πολύ συχνά αλίμονο– στις αρχές, κάθε αρχή του είναι μισητή. Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την Πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μια φυσική, πραγματική αγάπη.

»Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης, και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ταυτόχρονα ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή…

Γι’ αυτό, λοιπόν, συναισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας. Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης». (Το απόσπασμα αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Τετράδια, τχ 60ο/2011).

Το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα

Στη μεταβατική από πολλές πλευρές δεκαετία του ’80 –έχοντας ήδη θεατρική παρουσία και τηλεοπτικές εμφανίσεις από τη δεκαετία του ’70– θα είναι εκείνη στην οποία θα αποτυπωθεί το υποκριτικό ταλέντο του Νίκου Καλογερόπουλου, του “Καλόγερα” και θα τον διατηρεί στη συλλογική μνήμη και τις επόμενες γενιές. Είχε πρωταγωνιστική συμμετοχή σε ταινίες που έχουν αφήσει το ξεχωριστό τους αποτύπωμα, όπως “Μάθε παιδί μου γράμματα” (1981 Θόδωρος Μαραγκός), “Άρπα Colla” (1982 Νίκος Περάκης), “Ρεμπέτικο” (1983 Κώστας Φέρρης), “Λούφα και Παραλλαγή” (1984 Νίκος Περάκης). Έπαιξε και σε ιδιαίτερα δημοφιλείς και πολύ ενδιαφέρουσες τηλεοπτικές σειρές την ίδια περίοδο, όπως “Μεθυσμένη Πολιτεία” (1980 Κώστας Λυχναράς), “Χαίρε Τάσο Καρατάσο” (1985 Γιάννης Σμαραγδής), “Στο Κάμπινγκ” (1989 Ανδρέας Θωμόπουλος).

Η επιφανειακά-τυπικά και “από τα πάνω” πλουραλιστική περίοδος των “ΜΜΕ” που ακολούθησε από το 1989-90 και μετά, η οποία στην ουσία ήταν η περίοδος της “νεοφιλελεύθερης μονόδρομης σκέψης”, της τηλεοπτικής ευτέλειας και αλλοτρίωσης, του “συστήματος καρτέλ”, με όρους πολιτικής επιστήμης, τον βρίσκει από άποψη “εκτός”, αλλά ενεργό, διαμορφώνοντας τους δικούς του χώρους, τρόπους και καλλιτεχνικές φόρμες. Θα έχει και μια πρωταγωνιστική κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία “Θηλυκή Εταιρεία” (1999 Νίκος Περάκης).

Όταν το λαϊκό ρεύμα θα φουντώσει την αντιμνημονιακή περίοδο του 2010-2012, ο Καλογερόπουλος θα συντονιστεί μαζί του και θα δημιουργήσει και ως σκηνοθέτης την ταινία “Οι Ιππείς της Πύλου” (2011). Το τραγούδι “Καραϊσκάκης” που τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε στίχους και μουσική Καλογερόπουλου, ακουγόταν στις “Πλατείες” εκείνης της περιόδου. Την ίδια περίοδο θα δημιουργήσει το “Τρενοτεχνείο” στην Κυπαρισσία, ως πολυχώρο πολιτισμού.

Ο αναρχικός πατριώτης Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός, αδέσμευτος καλλιτέχνης, ελεύθερος άνθρωπος, αγαπητή και οικεία μορφή σε πάρα πολλούς. Ακολουθεί η τελευταία σκηνή από την Λούφα και Παραλλαγή, όπου ακούγεται το περίφημο “Ένα πουλάκι κάθεται σε κάρβουνα αναμμένα”.

Καλό του ταξίδι.

α) 28 Φεβρουαρίου – 7 Απριλίου

Η κυρία φάση όπου η ένταση και έκταση του πόλεμου ήταν πρωτοφανής με εξάπλωση της σύγκρουσης σε ολόκληρη την περιοχή, μην αφήνοντας ανεπηρέαστο κανένα κράτος του Κόλπου 

β) 8 Απριλίου – 20 Ιουνίου 

Η περίοδος της ανεπίσημης ανακωχής (αρχικά για δυο εβδομάδες) όπου οι αντιμαχόμενοι δρομολογήσαν διαπραγματεύσεις με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν. Οι ΗΠΑ παρεμπόδισαν την είσοδο στα ιρανικά λιμάνια και η εκεχειρία παραβιάστηκε σποραδικά και από τις δυο πλευρές 

γ) 17 Ιουνίου – 7 Ιουλίου 

Η υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης ως βάση των διαπραγματεύσεων  προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία ειρήνευσης 

δ) 8 Ιουλίου – έως τώρα 

Αδιέξοδο στις συζητήσεις, τέλος της εκεχειρίας και επανέναρξη των εχθροπραξιών. Η αμερικανική πλευρά βομβάρδισε για δυο εβδομάδες το Ιράν. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να απειλούν με κλιμάκωση είτε καταστρέφοντας εκτός των στρατιωτικών, ενεργειακούς και πολιτικούς στόχους είτε διεξάγοντας μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση. 

Οι ΗΠΑ αυτό-εγκλωβίζονται 

Η 47ος πρόεδρος  επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση με το ιρανικό καθεστώς την οποία κανένας προκάτοχός του δεν είχε αποτολμήσει. Όμως η ασάφεια στόχων, ο μη ακριβής προσδιορισμός των μέσων, το ακαθόριστο χρονοδιάγραμμα και η έλλειψη σχεδίου εξόδου από τον πόλεμο, ανέδειξαν την αδυναμία των ΗΠΑ να φέρουν τα αποτελέσματα που επιτρέπει την απεμπλοκή τους με πρόσημο νίκης.

Η απουσία του αμερικανικού στρατηγικού σχεδιασμού αντανακλάται στον ανορθολογικό τρόπο που οι ΗΠΑ πορεύονται, ακολουθώντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις, ενώ αδυνατούν να ελέγξουν σε μεγάλο βαθμό τη δυναμική του πολέμου. Η στρατιωτική υπέροχη δεν μετουσιώνεται σε πολιτικά αποτελέσματα επί του πεδίου. Οι αμφίσημες και αλλοπρόσαλλες δήλωσες του Ντόναλντ Τραμπ επιτείνουν τη σύγχυση και αποδομούν κάθε προοπτική σοβαρού προγραμματισμού από την αμερικανική διοίκηση πέρα από έναν βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα.

Η προσωπική διπλωματία του Aμερικανού προέδρου δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η αδυναμία των ΗΠΑ να διατηρήσουν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Όρμουζ έχει και σημειολογική σημασία, αφού ο έλεγχος των θαλάσσιων διαδρομών και των “σημείων πνιγμού” είναι συστατικά στοιχεία της αμερικανικής προβολής ισχύος σε παγκόσμιο επίπεδο. Η αμερικανική θαλασσοκρατία τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Με ιστορικές αναλογίες, η υπερδύναμη βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με την Αγγλία και τη Γαλλία το 1956. Αν και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις νίκησαν στρατιωτικά την Αίγυπτο, η Διώρυγα του Σουέζ έμεινε στον έλεγχο του νασερικού καθεστώτος, καταρρακώνοντας το κύρους τους. 

Η εσωτερικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ

Ο όρος “εσωτερικοποίηση” της εξωτερικής πολιτικής αναφέρεται στη σύνδεση ενός διεθνούς θέματος, επίκαιρου και μείζονος, με εσωτερικά πολιτικά ζητήματα που θίγουν άμεσα την αμερικανική κοινωνία. Εν προκειμένω, η εξωτερική πολιτική αποτελεί θέμα συζήτησης στο εσωτερικό των ΗΠΑ και καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την κοινή γνώμη όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους τομείς της δημόσιας πολιτικής. Επιδρά στο αίσθημα εθνικής ασφάλειας, στη δημόσια ευμάρεια και γίνεται προτεραιότητα της εκλογικής βάσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας κατάστασης είναι οι μακροχρόνιες και δαπανηρές στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό. 

Το Ιράν εργαλειοποιεί στο έπακρο τον έλεγχο των Στενών του Όρμουζ, προκαλώντας ενεργειακή ασφυξία και οικονομική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, μετακυλίοντας μέρος των επιπτώσεων και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Οι περιορισμοί που τίθενται από τη διάχυση του χάους εγκλωβίζουν την αμερικανική πλευρά στη λήψη κομβικών αποφάσεων, αφού η σχέση κόστους-οφέλους αποτελεί σημαντική πλέον παράμετρο υπολογισμού σε κάθε επιλογή που έχει επιπτώσεις στην ίδια τη χώρα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ότι δεν ενδιαφέρεται για την πρόσκαιρη κατάσταση της οικονομίας και το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών, στο βαθμό που οι ΗΠΑ θα επιτύχουν μακροχρόνια τετελεσμένα έναντι του Ιράν. Η δημοτικότητα κινείται δημοσκοπικά στην κλίμακα του 30%, τα 2/3 των Αμερικανών δεν εγκρίνουν τον τρόπο διαχείρισης και την αποτελεσματικότητα του πολέμου, οι ΗΠΑ έχουν δαπανήσει 20,50 δις. δολ. και αλλά 80 δις. δολ. έχουν ζητηθεί από το Κογκρέσο. Η παρατεταμένη εμπλοκή στο Ιράν έχει γίνει αντικείμενο σφοδρής πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διχάσει την κοινωνία. 

Η δημόσια συναίνεση στους προεδρικούς χειρισμούς δεν είναι αυτονόητη. Μια σειρά από επιτυχημένους προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν ή να τελειώσουν τη θητεία τους με εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό δημοτικότητας λόγω λανθασμένων επιλογών ή κακών χειρισμών σε θέματα ανάμειξης των ΗΠΑ στο διεθνές γίγνεσθαι (Λίντον Τζόνσον, Τζιμ Κάρτερ, Τζιμ Ο. Μπους). Η τωρινή κυβέρνηση με την αποτυχημένη εμπλοκή στο Ιράν (έως τώρα) ζημιώνει το κύρος της χώρας διεθνώς και έχει ηθικό και οικονομικό αντίκτυπο στο εσωτερικό που θα κρίνει εν πολλοίς το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών. 

Το αμερικανικό δίλημμα  

Η Μέση Ανατολή έχει ταυτιστεί με τις τραγωδίες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι τελευταίες “βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο” της περιοχής. Ο κύριος λόγος της αποτυχίας τους έγκειται στη λανθασμένη ανάγνωση και στην υποτίμηση των πολιτιστικών, πολιτισμικών και θρησκευτικών δεδομένων που λειτουργούν διαφορετικά σε σχέση με τη Δύση. Η κατοχή του Ιράκ επέφερε στο τέλος της δεύτερης θητείας του Τζορτζ Μπους τη δύση της αμερικανικής μονοκρατορίας και την ανάδειξη ενός νέου πολυπολικού κόσμου.

Η παρούσα σύγκρουση δημιουργεί ισχυρές μοχλεύσεις και λαμβάνουν χώρα τεκτονικές αλλαγές στον επαναπροσδιορισμό συμφερόντων και στις ανακατανομές ισχύος. Μια μετα-αμερικανική νέα Μέση Ανατολή φαίνεται να αναδύεται. Τα αραβικά κράτη του Κόλπου αναλαμβάνουν τα αμυντικά  βάρη από τις ΗΠΑ, αναζητούν νέες συμμαχίες και επιδιώκουν (έστω και μερικώς) την απευθείας συνεννόηση με το Ιράν ώστε να αντιμετωπίσουν τα πολλαπλά διλήμματα ασφαλείας. Η εξασθένιση της αμερικανικής ηγεμονικής φωνής επηρεάζει το στρατηγικό σχεδιασμό διαφορετικών χωρών της ευρύτερης περιοχής, από το Κουβέιτ και τα ΗΑΕ, μέχρι τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. 

Η αμερικανική προεδρία βρίσκεται εν όψει ενός κομβικού διλήμματος. Η πρώτη επιλογή  είναι να συνεχίσει τη μέγιστη οικονομική και στρατιωτική πίεση στο Ιράν, χωρίς όμως να καταφέρει να επαναφέρει το status quo ante στα Στενά και να θέσει υπό έλεγχο το πυρηνικό πρόγραμμα. Στην περίπτωση αυτή θα πρόκειται ξεκάθαρα για ήττα των ΗΠΑ.

Η δεύτερη επιλογή είναι να προχωρήσει σε χερσαία επιχείρηση αμφιβόλου αποτελέσματος που πιθανόν να εγκλωβίσει τα αμερικανικά στρατεύματα σε μια ατέρμονη διαδικασία. Φυσικά υπάρχει το ενδεχόμενο να παραμείνει ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου μια “παγωμένη σύγκρουση”, όσο και αν αυτό φαντάζει λιγότερο πιθανό, λαμβάνοντας υπόψιν τις συνεχιζόμενες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. 

Ο τρίτος πόλεμος του Κόλπου με τα σημερινά δεδομένα εξελίσσεται σε φιάσκο για τις ΗΠΑ, ανασύροντας μνήμες από τις αποτυχίες του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Ο τρόπος εφαρμογής της συντριπτικής στρατιωτικής υπεροχής και της πολιτικής καταναγκαστικής διαπραγμάτευσης, πίεσης και προσωποπαγούς διπλωματίας έδειξε τα όρια της αμερικανικής  επιρροής σε ένα ακραίο αυταρχικό καθεστώς 

Όλα αυτά μού θύμισαν τη γνωστή χιουμοριστική φράση του Νίκου Σταυρίδη στην κινηματογραφική ταινία “Κίτρινα γάντια” με τη Μάρω Κοντού: “Τώρα πότε προλάβατε πότε τα ‘πατε ένας Θεός το ξέρει”! Στις 31 Ιουλίου 2026, λοιπόν, το απόγευμα (16:09) διάβασα (δίκην fakenews!), μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Με αρνητικό πρόσημο ο πληθωρισμός των τροφίμων τον Ιούλιο, καθώς φαίνεται ότι η λήξη του πλαφόν σε προϊόντα σούπερ μάρκετ στο τέλος του Ιουνίου δεν πυροδότησε κύμα ανατιμήσεων με την αγορά να ανταποκρίνεται και στην πρόσκληση του υπουργείου Ανάπτυξης για συγκράτηση στις τιμές. Την ώρα ίδια που μετρά αντίστροφα ο χρόνος για την εθνική πρωτοβουλία που ανέλαβε καλώντας προμηθευτές και λιανεμπόριο για μειώσεις τιμών σε δημοφιλείς κωδικούς από το τέλος Αυγούστου. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Eurostat, τον Ιούλιο ο πληθωρισμός των τροφίμων στην Ελλάδα κινήθηκε σε αρνητικό έδαφος καθώς διαμορφώθηκε σε -0,3 έναντι 2,2 τον Ιούνιο, την ίδια στιγμή όπου στη ζώνη του ευρώ διαμορφωνόταν σε 1,2 και 1,5 αντίστοιχα…».

Προσέξτε τη λεπτομέρεια: “όπως προκύπτει από στοιχεία της Eurostat”. Διαβάστε τώρα και την παρεπόμενη εξήγηση: «Ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή» (περί αυτού ο λόγος διότι στην ενημέρωση μέσω του Τύπου δεν αναφέρεται ο συγκεκριμένος δείκτης, διότι ο εθνικός έχει… θετικό πληθωρισμό!) καταρτίζεται από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), παράλληλα με τον εθνικό δείκτη τιμών καταναλωτή και, ακολούθως, στέλνεται στην Eurostat για την κατάρτιση και ανακοίνωση πολλές ημέρες αργότερα του οριστικού πληθωρισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη!

Και, ω του θαύματος της ταχύτητας και της δικαίωσης της λαϊκής φράσης “το ψάρι στη θάλασσα και το τηγάνι στη φωτιά” ή, καλύτερα και παραστατικότατα, της παροιμιώδους  (χιουμοριστικής) φράσης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (ωχού, μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε).

Στις 7 Αυγούστου 2026, λοιπόν,  η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε στοιχεία για τον εθνικό και εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή, με τον πρώτο να παρουσιάζει πληθωρισμό τροφίμων θετικό (0,4) και τον δεύτερο, που κατάρτισε και έστειλε στην Eurostat (πριν προφανώς από την εκπνοή του μηνός Ιουλίου!) να παρουσιάζει αρνητικό πληθωρισμό τροφίμων και μάλιστα … υψηλότερο από εκείνο που “προέκυπτε από τα στοιχεία της Eurostat” το απόγευμα της 31ης Ιουλίου 2026, δηλαδή προώρως (-0,4 αντί -0,3!)

Πληθωρισμός: Θλιβερή-επικοινωνιακή τακτική  

Αυτή η θλιβερή μονομερής επικοινωνιακή τακτική με την παρουσίαση μάλιστα προώρως (πριν από την εκπνοή του μηνός!) και ταχέως μόνο μιας καλής και συμφέρουσας ταις κυβερνητικαίς ψυχαίς και ουχί τους Έλλησι πολίταις, αμαυρώνει μια σημαντική εξέλιξη στον δείκτη τιμών καταναλωτή του Ιουλίου, δηλαδή τη δραστική μείωση του εθνικού πληθωρισμού τροφίμων στο 0,4% έναντι 2,8% τον αντίστοιχο μήνα του 2026. Αλλά, η ΕΛΣΤΑΤ δεν συγκεντρώνει κάθε μήνα στοιχεία μόνο από τα ράφια των σούπερ μάρκετ, δηλαδή μόνο για την ομάδα διατροφής.

Συγκεντρώνει στοιχεία, ταξινομεί, σταθμίζει και καταρτίζει, παράλληλα,  τόσο τον εθνικό όσο και το εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή και  για τις λοιπές 12 ακόμα ομάδες αγαθών και υπηρεσιών (βλέπε πίνακα 2). Αυτά τα στοιχεία η ΕΛΣΤΑΤ τα έστειλε (;) πριν από την εκπνοή του μηνός στην Eurostat και στην κυβέρνηση. Κι έτσι προέκυψε το παραπάνω επικοινωνιακό τερτίπι με συγκριτική αναφορά (ως συνήθως) με την Ευρωζώνη μονομερώς, δηλαδή σε μιαν εξέλιξη σε βασικά οικονομικά που εμφανίζεται “θετική” ή ως “επιτυχία” σε σχέση με αντίστοιχα  ευρωπαϊκά στοιχεία!

Όταν στο επικοινωνιακό αυτό τερτίπι αναφέρεται ότι ο αρνητικός πληθωρισμός τροφίμων αορίστως (βλέπε πιο κάτω γιατί) κατά τον μη ακόμα … εκπνεύσαντα μήνα Ιούλιο “προκύπτει από στοιχεία της Eurostat” (της ΕΛΣΤΑΤ δηλαδή), αυτό σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία είχε στοιχεία και για την εξέλιξη του πληθωρισμού και στις 12 υπόλοιπες ομάδες. Ωστόσο, για τις ομάδες αυτές δεν γίνεται καμιά προώρως και ταχέως συγκριτική αναφορά με τις αντίστοιχες που περιλαμβάνονται στον εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή (βλέπε πάλι πίνακα 2). Δεν γίνεται, προφανώς, καμιά συγκριτική αναφορά διότι προκύπτει “επιτυχία”.

Συγκεκριμένα: Πρώτον, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε στις 7 Ιουλίου η ΕΛΣΤΑΤ για τον εθνικό και εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή, τον Ιούλιο 2026 ο πρώτος (ο εθνικός πληθωρισμός) διαμορφώθηκε στο 3,4%, έναντι 2,7% του εναρμονισμένου δείκτη τιμών καταναλωτή (δηλαδή είναι πάντα υψηλότερος).

Δεύτερον,  ο εθνικός πληθωρισμός  τον Ιούλιο 2026 παρουσίασε αύξηση έναντι του αντίστοιχού μήνα του 2025 (από 3,1% στο 3,4% ), ενώ ο εναρμονισμένος  σημαντική μείωση (από 3,7% στο 2,7%)! 

Τρίτον, από τις 13 ομάδες αγαθών και υπηρεσιών του εθνικού δείκτη οι μισές σχεδόν (έξι) παρουσιάζουν μεταβολές υψηλότερες από τις αντίστοιχες του εναρμονισμένου, τέσσερις  χαμηλότερες και τρεις ίσες. Τέταρτον, όπως προκύπτει από τον πίνακα 1, οι εξελίξεις  στον πληθωρισμό  των ομάδων “στέγαση”, “μεταφορές” και “Ξενοδοχεία κλπ”, δηλαδή στον  πάντα “φλεγόμενο” τομέα των υπηρεσιών, είναι εφιαλτικές. Αλλά, αυτά δεν ανακοινώνονται προώρως και ταχέως…

Κατατρίβομαι με τέτοιες ενημερωτικές λεπτομέρειες διότι οι εναρμονισμένοι δείκτες καταναλωτή που καταρτίζουν οι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνη (στην ελληνική περίπτωση η ΕΛΣΤΑΤ) αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό του πληθωρισμού αντίστοιχα και παρέχουν τα επίσημα στοιχεία  πληθωρισμού στην ΕΕ (27 κράτη μέλη) και στην Ευρωζώνη (21 κράτη μέλη) αντίστοιχα. Αυτά τα οριστικά εναρμονισμένα στοιχεία ανακοινώνονται (περίπου στις 20 του επόμενου μηνός) από την Eurostat με την Ελλάδα να έχει μονίμως υψηλότερο από τον αντίστοιχο στην Ευρωζώνη, όπως και τον προηγούμενο μήνα Ιούνιο (3,9% έναντι 2,8% στην Ευρωζώνη!).

Η δημιουργία κόμματος Σαμαρά, παρά τις τρέχουσες επιφανειακές και κλισαρισμένες, προσεγγίσεις, πρόκειται να προκαλέσει σοβαρές ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Με σοβαρότερες, ασφαλώς, εκείνες στο χώρο της Κεντροδεξιάς και όλου του συντηρητικού φάσματος, περιλαμβανόμενων των σχημάτων “Ελπίδα” (τμήματά της), “Ελληνική Λύση”, “Φωνή Λογικής” κλπ, αλλά και οριζόντια στην πολιτική χωροταξία σε ομάδες ευαίσθητες κυρίως σε εθνικά θέματα και στην αντι-woke ατζέντα.

Ανακατατάξεις, που μάλλον τις θεωρεί αναγκαίες και ο Καραμανλής, ο οποίος σταθμισμένα αποτελεί, και θα αποτελέσει, ενεργό παρασκηνιακό παράγοντα απέναντι στην παρακμιακή (δια)φθορά Μητσοτάκη, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κεντροδεξιού χώρου στη βάση των αρχών του “καραμανλισμού”. Στα πλαίσια, μάλιστα, των μετεκλογικών εξελίξεων, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, δεν αποκλείεται να εκδηλωθεί πιο ενεργός –για την ακρίβεια κεντρικός-ηγετικός– ρόλος του Καραμανλή στη διαμόρφωση κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης.

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι ο Αντώνης Σαμαράς του 2026 δεν είναι ο Σαμαράς του 1992-93. Έχει μεσολαβήσει η πρωθυπουργία του σε κυβέρνηση συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ (Ιούνιος 2012-Ιανουάριος 2015) και βέβαια η αρχηγία στη ΝΔ (2009-2015). Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι ένα στελεχιακό δυναμικό όχι μόνον προερχόμενο από τη ΝΔ αλλά ευρύτερα από τον πανεπιστημιακό, επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό χώρο, έχει μιλήσει για την ανάγκη “επανεκκίνησης με πατριωτικό όραμα και νέο σχέδιο”. Ενδεικτική η “κίνηση των 91” (Ιούλιος 2025). Το δυναμικό αυτό δείχνει καθαρά στις παρούσες συνθήκες υποστηρικτική διάθεση προς το κόμμα Σαμαρά.

Σύγκριση με προηγούμενες περιόδους (1992-1997) και ανάλογα εγχειρήματα (Πολιτική Άνοιξη) δεν μπορεί να γίνει. Δεν έχει σχέση με τις σημερινές συνθήκες, τα αποτελέσματα της επταετούς κυβερνητικής πολιτικής του Μητσοτάκη, τους σημερινούς πρωταγωνιστές και την πολιτεία τους, καθώς και με τα ζητούμενα της εθνικής και κοινωνικής ζωής. Κεντρικό ζητούμενο η ήττα της ΝΔ και η ακύρωσης της όποιας φιλοδοξίας του Μητσοτάκη για τρίτη πρωθυπουργική θητεία.

Καθοριστική προϋπόθεση

Το ζητούμενο αυτό είναι φανερό ότι αποτελεί τον πρώτο στόχο για τον Σαμαρά. Αν ο τακτικός αυτός στόχος επιτευχθεί στις επόμενες εκλογές, θα αποτελέσει έδραση για την εκτύλιξη του παραπέρα σχεδίου Σαμαρά (με τις συνασπισμένες δυνάμεις) στο χώρο κυρίως της Κεντροδεξιάς, επηρεάζοντας ευρύτερα το πολιτικό σκηνικό. Μπορούμε, λοιπόν, να διαβλέψουμε ότι η πρωτοβουλία Σαμαρά αποτελεί μια συνολικότερη στρατηγική αναμόρφωσης του Κεντροδεξιού πολιτικού φάσματος κι όχι μια οριακή πολιτική κίνηση αξιοπρεπούς εκλογικής καταγραφής και χτυπήματος μέχρι ήττας του Μητσοτάκη.

Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής δεν μπορεί, ασφαλώς, να προεξοφληθεί. ‘Όμως, το πρώτο αποφασιστικό της βήμα (η ακύρωση τρίτης πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη) που προωθείται με την ίδρυση κόμματος Σαμαρά μάλλον θα είναι επιτυχές, λόγω της διάχυτης κοινωνικής αντίδρασης. Με άλλα λόγια θα τροφοδοτήσει και θα τροφοδοτηθεί από την πλειοψηφική απόρριψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επικυρώνοντας και τον πολύπλευρο αντικυβερνητικό αγώνα των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η ήττα Μητσοτάκη (και της ΝΔ) την πρώτη Κυριακή θα είναι καθοριστική. Αν το ποσοστό της ΝΔ βρεθεί κάτω από 25%, εκτός από την απώλεια του βουλευτικού μπόνους, η πρωτιά της ΝΔ δεν θα μπορεί να κρύψει τη στρατηγική ήττα! Από τις προηγούμενες εκλογές του 2023 (40,56%) θα έχει απωλέσει περισσότερο από 15 μονάδες. Η προσφυγή σε δεύτερες εκλογές, ενώ θα φαίνεται μονόδρομος, δεν θα συγκεντρώνει για τη ΝΔ πιθανότητες επιτυχίας και μάλιστα με αρχηγό έναν βαριά ηττημένο Μητσοτάκη και έναν Σαμαρά να έχει καταγραφεί ως αποφασιστικός ρυθμιστής για οποιοδήποτε μετεκλογικό σενάριο! Κι αυτά, ανεξάρτητα από την πίεση που θα ασκείται και την όποια δυναμική θα εκδηλωθεί από τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς με την ήττα Μητσοτάκη και ΝΔ.

Σε τέτοιες συνθήκες, η προσφυγή σε δεύτερες εκλογές με ηγέτη τον Μητσοτάκη θα είναι αυτοχειριασμός, παρά τα όποια επιστρατευμένα εκβιαστικά διλήμματα… Η αλλαγή ηγεσίας και η προσφυγή σε δεύτερες εκλογές με νέο αρχηγό της ΝΔ θα είναι το πιθανότερο σενάριο. Ο δε Σαμαράς θα είναι ρυθμιστής. Εάν παραμείνει ο Μητσοτάκης στην αρχηγία, στις δεύτερες εκλογές η ΝΔ θα καταγράψει νέα ήττα και από πιο δυσμενή θέση θα επιδιώκει κυβέρνηση συνεργασίας.

Κρίσιμος παίκτης ο Σαμαράς

Αν η ΝΔ καταγράψει ποσοστό κοντά ή κάτω από 25%, η μόνη λύση είναι κυβέρνηση συνεργασίας. Στην προοπτική αυτή, ο ηττημένος Μητσοτάκης, με την βεβαρυμμένη πρωθυπουργική θητεία του δεν θα γίνει αποδεκτός ως πρωθυπουργός από κανένα δυνητικό κυβερνητικό εταίρος. Ο Σαμαράς θα θέσει εξαρχής αυτό τον όρο και στην ίδια γραμμή θα κινηθεί και το ΠΑΣΟΚ. Στις εξελίξεις που θα επακολουθήσουν για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ο Σαμαράς θα διεκδικήσει και θα παίξει κρίσιμο ρόλο. Επομένως, με τη ΝΔ κοντά η κάτω από 25%, ο Μητσοτάκης κλείνει τον πολιτικό του κύκλο.

Το ερώτημα είναι πως έχει σχεδιάσει να αποφύγει τις σε βάρος του δικαστικές κυρώσεις λόγω της εμπλοκής του στα σκάνδαλα που βρίσκονται σε διερεύνηση σε Ελλάδα και ΕΕ. Το Μαξίμου, με το “διατεταγμένο” δυναμικό του σε Μίντια και εταιρείες δημοσκοπήσεων, επιδιώκει να εθίσει την κοινή γνώμη ότι η ΝΔ θα προσεγγίσει το 30%. Εάν το επιτύχει, αν και πάλι η συρρίκνωση θα είναι πάνω από 10 μονάδες, οι ελπίδες μίας σοβαρής εκλογικής ανόδου στις δεύτερες διαδοχικές εκλογές θα κρατηθούν ζωντανές. Υπάρχει, ωστόσο, ένα όριο, όταν στην κοινωνία υφίσταται σταθερά ένα ποσοστό σταθερής απόρριψης του Μητσοτάκη της τάξεως του 70%. Με άλλα λόγια, είναι μηδενικές οι πιθανότητες αυτοδυναμίας.

Η “μεταμνημονιακή” εποχή είναι μια άλλη πολιτική περίοδος μετάβασης. Με βεβαιότητα, μετεκλογικά τα πράγματα οδηγούνται σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Πρόκειται για αναπόδραστη εξέλιξη, μια νέα συνθήκη που θα εδραιωθεί εάν το πολιτικό σύστημα ανταποκριθεί. Η αδυναμία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (άλλοτε πόλοι του πολιτικού συστήματος) μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον αδυνατούν να δημιουργήσουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν και δρουν δύο σημαντικές δυνάμεις, μία στο χώρο της Κεντροδεξιάς (κόμμα Σαμαρά) και μία στο χώρο της Κεντροαριστεράς (κόμμα Τσίπρα). Η τρίτη δύναμη η “Ελπίδα”, παρά τις αρχικές τάσεις και τις όποιες φιλοδοξίες –κυρίως για λόγους υποκειμενικούς και παράδοσης– δείχνει ανίκανη να προκαλέσει υπερβατικό ρήγμα.

Αυτή τη νέα πολιτική πραγματικότητα ορισμένοι την ονόμασαν, χωρίς να είναι, “νέα μεταπολίτευση”. Οι αντοχές του νέου πολιτικού συστήματος –μέσω και των νέων κομμάτων– θα είναι διαφορετικές και χρονικά και πολιτικά. Πάντως, βαθύτερες εν συγκρίσει με τα εφήμερα, ευκαιριακά σχήματα της μνημονιακής περιόδου. Η περίοδος αυτή θα πρέπει να εννοηθεί ως μεταβατική με τελικό επίδικο την τελική σύνθεση-κρυστάλλωση των δύο μεγάλων πόλων στις δύο περιοχές του πολιτικού χάρτη: της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς.

Εξάλλου, και η αποκρυπτογράφηση των προθέσεων και βαθύτερων φιλοδοξιών των δυνάμεων που κινούνται πρωταγωνιστικά σ’ αυτούς τους χώρους (ΝΔ και κόμμα Σαμαρά στην Κεντροδεξιά, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ στην Κεντροαριστερά) σ’ αυτό στοχεύουν: στην ηγεμόνευση και ανασύνθεση ενός εκάστου χώρου. Ο αστερισμός των άλλων κομμάτων έχει σημασία περισσότερο στο χώρο Δεξιά-Ακροδεξιά απ’ όπου η μητρική Δεξιά θα αναζητά πρόσκαιρες και ευκαιριακά σωστικές λύσεις. Ενώ το άλλο τμήμα Αριστερά και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά αποτελείται από περισσότερο δύσκαμπτες ιδεολογικά δυνάμεις, δύσκολες σε συμμαχίες και συνθέσεις, παρά τα αντιθέτως προβαλλόμενα.

Καταντάει να στέλνει ελληνικό στρατό στη Σαουδική Αραβία για να υπερασπίσει τα διυλιστήρια της ΑRAMCO, διότι μ’ αυτά κάνουν μπίζνες επιφανείς Έλληνες επιχειρηματίες. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση του Ριάντ υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής με την Τουρκία! Οι συμμαχίες, όμως, εδράζονται σε κοινά συμφέροντα. Δεν απαιτείται απόλυτη  ταύτιση ούτε σε έκταση ούτε στο χρόνο, τα συμφέροντα αλλάζουν! Στην παρούσα λοιπόν περίοδο, άκρως ανατρεπτική για βεβαιότητες, συμφέροντα και συμμαχίες, η Ελλάδα έχει εξ αντικειμένου κοινά ζωτικά συμφέροντα με δυο χώρες: τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Με καμιά από τις δυο δεν έχουμε συνάψει συμμαχία! Ήτοι, συμφωνία με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής (εκτός αυτής του ΝΑΤΟ που δεν ισχύει για την ελληνοτουρκική διένεξη) σε περίπτωση που δεχθούμε επίθεση από τρίτο κράτος – και με συμβατική διευκρίνιση για το τι συνιστά επίθεση! Έχουμε υπογράψει διάφορα χαρτιά περί “αμυντικής συνεργασίας”, ήτοι περί ανταλλαγής πληροφοριών, κοινών ασκήσεων, παροχής διευκολύνσεων (με τις ΗΠΑ σε Σούδα, Αλεξανδρούπολη και Λάρισα), κοινής έρευνας, κοινού διαλογισμού κοκ. Υπογεγραμμένη συμφωνία για παροχή πυρομαχικών και κρίσιμων ανταλλακτικών δεν υπάρχει, στηριζόμαστε στο δόγμα “cash and carry” και στην καλή προαίρεση των μερών…

Επί του πεδίου τήρηση

Οι συμμαχίες δεν είναι απλή υπόθεση. Δεν ολοκληρώνονται με την υπογραφή και κύρωσή τους, αλλά με την επί του πεδίου τήρησή τους. Δεν είναι δεδομένο ότι οι ανάγκες που οδήγησαν στη σύναψη μιας συμμαχίας θα υφίστανται και τη στιγμή που θα απαιτηθεί η εκπλήρωση των προβλέψεών της. Δουλειά των μερών είναι να πολιτεύονται κατά τρόπον, ώστε οι διακηρύξεις της συμμαχίας να γίνονται και πράξεις. Άρα, απαιτείται προσαρμοστικότητα όσο και σταθερότητα στις επιδιώξεις, με στόχο οι σύμμαχοι να μας έχουν εξ ίσου (εάν όχι και περισσότερο) ανάγκη στο κρίσιμο για εμάς διάστημα.

Οι συμμαχίες απαιτούν σεβασμό (άρα και φόβο) μεταξύ των μερών. Οι εσαεί δεδομένοι δεν είναι σύμμαχοι, είναι υποτελείς. Η συμμαχική σχέση στηρίζεται στην έννοια της αντιπαροχής, έχει προϋπόθεση συμβατικής ισοτιμίας όσο ανισομεγέθεις και εάν είναι οι σύμμαχοι στην πραγματική ζωή. Όσοι υψηλοφώνως παρέχουν τη χώρα τους δωρεάν και παρασκηνιακά επωφελούνται ιδιοτελώς δεν τυγχάνουν ποτέ σεβασμού. Η ιδιοτέλεια και η διαφθορά των πολιτικών ηγεσιών είναι τα χειρότερα δυνατά διαπιστευτήρια στις διακρατικές σχέσεις. Γιατί κλονίζουν την εμπιστοσύνη και εγκαθιστούν ανεξίτηλα την υποψία μη τήρησης των ανειλημμένων υποχρεώσεων.

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, σε αργή πλην σταθερή κίνηση, η ανατροπή της στενότατης συμμαχικής σχέσης μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ. Το ισραηλινό-εβραϊκό lobby χάνει τον έλεγχο των πολιτικών πραγμάτων τόσο στο Δημοκρατικό όσο και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Μετά από τέσσερα χρόνια αλόγιστης και φρικώδους αιματοχυσίας στη Γάζα, διαγράφεται στον ορίζοντα το τέλος της εργώδους προσπάθειας για διείσδυση, επιρροή και εν τέλει απόλυτο έλεγχο εκ μέρους του Ισραήλ επί της πολιτικής διαδικασίας στις ΗΠΑ.

Συμμαχία με Ισραήλ, όχι πελατειακή σχέση

Φθίνει πλέον η επιρροή που οικοδομήθηκε με θαυμαστή στοχοπροσήλωση από τη δεκαετία του 1970, όταν ο πόλεμος του Yom Kippour (Οκτώβρης του 1973) κατέδειξε ότι η αμέριστη, ανεπιφύλακτη στήριξη των ΗΠΑ είναι ζωτική για την ύπαρξη του Ισραήλ. Άρα, το Ισραήλ και το lobby του στις ΗΠΑ δεν θα συνιστά πλέον τη βασιλική οδό εξασφάλισης επιρροής στην Ουάσιγκτων και στις αποφάσεις του εκάστοτε Αμερικανού Προέδρου. Οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις, συνεπώς, οφείλουν να δομηθούν αυτοτελώς.

Με επίγνωση ότι οι συμμαχίες δεν είναι αθάνατες, θα πρέπει να εξετάσουμε τη διαμόρφωση συμμαχίας (και όχι πελατειακής σχέσης) με το Ισραήλ. Χρειάζεται περίσκεψη (διότι το Ισραήλ ήδη μάχεται σε τρία  μέτωπα!), ώστε να δεσμευθούμε αξιόπιστα για τη συνδρομή μας εκεί που όντως θα έχει προστιθέμενη αξία και να εξασφαλίσουμε το αντίστοιχο. Συμμαχία δεν σημαίνει προσυπογραφή όσων πράττει το Ισραήλ σε Γάζα, Δυτική όχθη και Λίβανο.

Θέλουμε να είμαστε σύμμαχοι με το Ισραήλ όχι τζουτζέδες του. Απαιτείται δεινή προσπάθεια από μια άλλη, ηθικά ακέραιη, πατριωτική και πραγματιστική ελληνική πολιτική ηγεσία, ώστε η συμμαχία με το Ισραήλ να οικοδομηθεί και να παραμείνει λειτουργική για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Και, ταυτόχρονα, να παραμείνει λειτουργική και αποτελεσματική η ανθρωπιστική μας αλληλεγγύη στα θύματα της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης.

Το φορτηγό, στο οποίο ήταν συνδεδεμένο το κοντέινερ που μεταφέρει τρόφιμα και ποτά στα αεροσκάφη, μετέφερε κρυφά τον Τραμπ σε άλλο σημείο του αεροδρομίου. Εκεί τον περίμενε ένα μικρότερο στρατιωτικό αεροσκάφος τύπου C-32A, το οποίο μετέφερε τον Τραμπ στη βάση RAF Mildenhall στη Βρετανία.

My favorite part: This Turkish catering truck nonchalantly moving from Air Force One to the other plane https://t.co/vQSoncQw9f pic.twitter.com/Ob5r1hxSwL

— John Hudson (@John_Hudson) August 11, 2026

Όλοι πίστευαν ότι ο Τραμπ βρισκόταν στο αεροπλάνο

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, το Air Force One απογειώθηκε κανονικά, όπως είχε προγραμματιστεί. Στο αεροσκάφος επέβαιναν δημοσιογράφοι και προσωπικό του Λευκού Οίκου.

Ωστόσο, ούτε στους δημοσιογράφους ούτε στο προσωπικό του Λευκού Οίκου γνωστοποιήθηκε ότι ο Τραμπ δεν βρισκόταν στο αεροσκάφος. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ζητήθηκε από την ομάδα των δημοσιογράφων να κρατήσει κλειστές τις κουρτίνες της καμπίνας. Ο Τραμπ φέρεται αργότερα να εξήγησε αυτή την οδηγία επικαλούμενος την πιθανότητα να επρόκειτο για «επικίνδυνη πτήση».

Τα δύο αεροσκάφη προσγειώθηκαν στη Βρετανία σχεδόν ταυτόχρονα. Εκεί ο Τραμπ επιβιβάστηκε στο Air Force One που είχε δωρίσει το Κατάρ και συνέχισε με αυτό το ταξίδι του προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με αυτόν τον τρόπο, η επιχείρηση παρέμεινε κρυφή, με στόχο να δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη η εντύπωση ότι ο πρόεδρος είχε πραγματοποιήσει ολόκληρο το ταξίδι με το Air Force One.

Ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε άμεσα στα δημοσιεύματα. Ωστόσο, ο διευθυντής επικοινωνίας Steve Cheung δήλωσε ότι ο Τραμπ έχει πολλούς εχθρούς και ανέφερε: «Χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας». Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης γράφουν ότι παρόμοια επιχείρηση είχε πραγματοποιηθεί και το 2000, για τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρουσιάστηκαν οι προτάσεις δέκα ομάδων, οι οποίες ξεχώρισαν για την πρωτοτυπία τους, την τεχνολογική τους ωριμότητα, αλλά και την αξία που δύνανται να προσθέσουν στη λειτουργία μια κρίσιμης υποδομής, όπως αυτή του νέου αεροδρομίου.

Τις πρώτες τρεις θέσεις κατέλαβαν οι ακόλουθες ομάδες:

1η θέση –TLScope (Κρήτη)

• Πρόταση: Ανίχνευση κακόβουλης δραστηριότητας σε κρίσιμες υποδομές σε πραγματικό χρόνο με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης.
• Μέλη ομάδας: Ευαγγελία Παπαδογιαννάκη, Σωτήρης Ιωαννίδης, Μάνος Μιχαλοδημητράκης και Γιάννης Λάμπρου.

2η θέση –SigniVoice (Αθήνα) 

• Πρόταση: Μετάφραση Νοηματικής Γλώσσας σε προφορικό λόγο μέσω AI avatar.
• Μέλη ομάδας: Διονύσης Χονδρός, Δημοσθένης Μύρκος, Νικόλας Μαργαρώνης, Στέλιος Νικολακάκης, Γιάννης Αποστολάκης και Κώστας Κατσούλας.

3η θέση –Door–to–Gate (Πάτρα)

• Πρόταση: Ολοκληρωμένη υπηρεσία απομακρυσμένης παράδοσης και μεταφοράς αποσκευών από το σπίτι έως την πύλη επιβίβασης.
• Μέλη ομάδας: Ελένη Παρασκευή Παράσχη, Ευαγγελία Παντελάκη, Δημήτρης Ζοπουνίδης, Μανώλης Καραχάλιος και Κωνσταντίνος Μάλαγας.

Ο Chief Executive Officer του ΔΑΗΚ, κ. Νίκος Αναστασίου, δήλωσε ότι:

«Σήμερα κάνουμε ένα από τα πολλά βήματα που έχουμε σχεδιάσει, προκειμένου να καταστήσουμε το νέο αεροδρόμιο κάτι πολύ περισσότερο από ένα αεροδρόμιο. Να δημιουργήσουμε ένα μοχλό ανάπτυξης για την Κρήτη. Η τελετή βράβευσης του SkyImpact Challenge ολοκληρώνει ένα επιτυχημένο πρώτο βήμα ανάδειξης της δυναμικής της νέας γενιάς και στην ικανότητά της να παράγει λύσεις προστιθέμενης αξίας για τον κλάδο των αερομεταφορών και των κρίσιμων υποδομών.

Οι συνέργειες του Νέου Αεροδρομίου με την πανεπιστημιακή κοινότητα της Κρήτης, η οποία έχει επιδείξει πλούσιο ερευνητικό έργο, αλλά και με τις νεοφυείς επιχειρήσεις στον τομέα της καινοτομίας, αποτελεί βασικό στρατηγικό στόχο της ΔΑΗΚ. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν σταματάει εδώ, καθώς θα υπάρξουν μια σειρά από επόμενα στάδια ωρίμανσης όχι μόνο για τις ιδέες που βραβεύτηκαν αλλά για τις περισσότερες από τις ιδέες που μπήκαν στην διαδικασία της επιτάχυνσης.»

Το Νέο Διεθνές Αεροδρόμιο Ηρακλείου Κρήτης ευχαριστεί θερμά όλες τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα, τους συνεργάτες, τους ακαδημαϊκούς, τους καθοδηγητές, καθώς και την εταιρία Bizrupt για την επιτυχή υλοποίηση της δράσης.

^{Σχετικά με το Νέο Διεθνές Αεροδρόμιο Ηρακλείου Κρήτης}

^{Το Νέο Διεθνές Αεροδρόμιο Ηρακλείου Κρήτης θα αποτελέσει την δεύτερη μεγαλύτερη πύλη εισόδου της Ελλάδας, προωθώντας την ανάπτυξη της Κρήτης. Διαθέτει διάδρομο μήκους 3,2 χλμ., τερματικό σταθμό 93.000 τ.μ. και δυνατότητα εξυπηρέτησης 15 εκατομμυρίων επιβατών ετησίως. Στρατηγικά τοποθετημένο, θέτει νέα πρότυπα για τα μεσογειακά αεροδρόμια, ενσωματώνοντας προηγμένες τεχνολογίες, βιομετρικά συστήματα και σεβασμό στον ταξιδιώτη και στο περιβάλλον. Με δέσμευση στην ασφάλεια, την αποδοτικότητα και τη βιωσιμότητα, συνδυάζει την καινοτομία με την κοινωνική και περιβαλλοντική υπευθυνότητα.}

^{Σχετικά με τη Bizrupt}

^{Η Bizrupt είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα την Κρήτη, ο οποίος από το 2017 στέκεται δίπλα σε ανθρώπους με ιδέες και λειτουργεί ως hub καινοτομίας και επιχειρηματικότητας στην ελληνική περιφέρεια. Όραμά της είναι ένα ζωντανό, ανοιχτό οικοσύστημα, όπου κάθε ιδέα μπορεί να δοκιμαστεί και να αναπτυχθεί, αφήνοντας θετικό κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα. Μέσα από προγράμματα επιτάχυνσης, incubators, διαγωνισμούς και εκπαιδευτικές δράσεις, υποστηρίζει την ωρίμανση καινοτόμων προτάσεων.}

Αυτά δείχνουν ότι εν γένει δεν έλεγε ψέματα και ότι πίστευε πως τα εμβόλια είναι από χρήσιμα έως απαραίτητα, προκύπτει όμως ότι ήταν συγκρατημένος ειδικά όσον αφορά στον εμβολιασμό στην διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και πιθανόν σε άλλες περιπτώσεις, λόγω του ότι δεν μετείχαν εγκυμονούσες στις κλινικές έρευνες και άρα υπήρχαν στοιχεία μόνον από πειραματόζωα. Καθώς δηλαδή δεν είχε δοκιμαστεί κανένα εμβόλιο σε εγκύους τότε, δεν υπήρχαν κατά συνέπεια στοιχεία ούτε για την επικινδυνότητα αλλά ούτε και για την ασφάλεια του εμβολίου. Αυτό σύμφωνα με τους δύο Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές είχε αποκρυβεί.

Γιατί σωπαίνει ο Φάουτσι

Οι γερουσιαστές Ρον Τζόνσον και Ραντ Πολ δημοσιοποίησαν τα μηνύματα που είχε ανταλλάξει με διάφορους υγειονομικούς ο Φάουτσι.  Ο Πολ τον κατηγόρησε και για ψεύδη και για περιφρόνηση του Κογκρέσου επειδή αρνήθηκε τελικά να καταθέσει στην αρμοδία διερευνητική επιτροπή του Κογκρέσου επικαλούμενος το δικαίωμα που του παρέχει ο νόμος, δηλαδή να μη καταθέτει όταν υπάρχει περίπτωση όσα πει να χρησιμοποιηθούν εις βάρος του κα να ενοχοποιηθεί ο ίδιος.

Ο Ραντ Πολ αυτό το θεωρεί ομολογία ενοχής, κάτι που ασφαλώς δεν στέκει νομικά, αλλά πάντως εγείρονται ερωτήματα για τα αίτια της σιωπής του λοιμωξιολόγου. Αφού ο Μπάιντεν είχε ήδη προκαταβολικά δώσει χάρη και αμνηστία στον Φάουτσι προβλέποντας ότι θα στοχοποιείτο από τους Ρεπουμπλικανούς, ο λοιμωξιολόγος δεν αντιμετωπίζει κίνδυνο φυλάκισης. Οπότε αναρωτιέται κανείς, γιατί σωπαίνει.

Ο Φάουτσι δήλωσε ότι η διαδικασία είναι «πολιτικά υποκινούμενος διωγμός και οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές δεν αναζητούν την αλήθεια, αλλά προσπαθούν εσκεμμένα να του στήσουν παγίδα για να τον οδηγήσουν σε ποινική δίωξη για ψευδορκία». Η χάρη που το απένειμε ο Μπάιντεν προτού αναλάβει την εξουσία ο Τραμπ, τον καλύπτει για όλες τις τυχόν κατηγορίες, για πράξεις του ή αποφάσεις ή καταθέσεις ή επικοινωνίες που είχε από την 1η Ιανουαρίου του 2014 μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2025. Δεν τον καλύπτει δηλαδή για αδικήματα που ίσως διέπραττε μετά την 1η Ιανουαρίου του 2025, όπως αν τεκμηριωθεί ψευδορκία. Πιθανόν, επιπλέον, ο Φάουτσι να μη θέλει με την κατάθεσή του να στοχοποιήσει έμμεσα άλλους που δεν τους είχε απονεμηθεί χάρη από τον Μπάιντεν.

Το υπουργείο Υγείας παρέδωσε το τηλέφωνο που περιείχε χιλιάδες μηνύματα, σε υποεπιτροπή της Γερουσίας στο πλαίσιο έρευνας για τις αποφάσεις του πρώην διευθυντή του NIAID. Οι γερουσιαστές προανήγγειλαν τη δημοσιοποίηση επιπλέον υλικού από τη συσκευή, συνεχίζοντας την πολυετή αντιπαράθεση με τον Φάουτσι σχετικά με τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης.

Τι έλεγε ο Φάουτσι στα μηνύματα

Ο Φάουτσι συζητούσε με συναδέλφους του την ασφάλεια των εμβολίων και δόθηκαν στη δημοσιότητα στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγεται για τις ενέργειες και τις αποφάσεις του κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού. Σύμφωνα με τους γερουσιαστές, το τηλέφωνο περιείχε περισσότερα από 34.000 μηνύματα. Προς το παρόν δημοσιοποίησαν στιγμιότυπα από μόλις 11 μηνύματα που τα θεωρούν ενοχοποιητικά.

Εστιάζουν κυρίως σε συνομιλία με τον Βίβεκ Μέρθι, ο οποίος ήταν τότε μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Τζο Μπάιντεν για την πανδημία και πρώην γενικός αρχίατρος (U.S. Surgeon General). Ο αντιναύαρχος ρώτησε τον Φάουτσι εάν υπήρχε κάποιος πιθανός κίνδυνος για τις εγκύους ή εάν γνώριζε δεδομένα ή θεωρητικούς λόγους για τους οποίους θα ήταν προτιμότερο ο εμβολιασμός των εγκύων να γίνεται νωρίτερα ή αργότερα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Ο Φάουτσι απάντησε ότι «δεν υπάρχουν κλινικά δεδομένα ή θεωρητικοί λόγοι που να δείχνουν ότι θα ήταν προτιμότερος ο εμβολιασμός νωρίτερα σε σύγκριση με αργότερα στην διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εντούτοις υπάρχουν κάποιοι (ακόμα και γυναίκες υγειονομικοί) που διατυπώνουν ανησυχίες για τον εμβολιασμό με ένα “γενετικό” εμβόλιο πολύ νωρίς στην εγκυμοσύνη. Υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη που αντιμετωπίζουμε με τον κόσμο ότι “το mRNA μπορεί με κάποιο τρόπο να μπει στα γονίδια”. Όταν αυτή η παρανόηση επεκτείνεται και στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του εμβρύου,το άγχος κορυφώνεται». Δύο ώρες μετά ο Φάουτσι επανέρχεται και γράφει στον αρχίατρο και στην Ροσέλ Γουαλένσκι (του CDC):

«Ρώτησα και άλλους (σ.σ. εννοεί συναδέλφους τους) και ανακύπτει άλλο ένα ζήτημα για το οποίο πρέπει να ενημερωθείς. Επειδή σε πολλούς καταγράφεται σημαντική καταιγίδα κυτοκινών και πυρετός μετά την δεύτερη δόση, αυτό θεωρητικά θα μπορούσε να συνδέεται με κίνδυνο αποβολής στο πρώτο τρίμηνο της κύησης».

Η αντίδραση της Ροσέλ Γουαλένσκι (του CDC) δύο λεπτά μετά: «Σίγουρα σημαντικό στοιχείο, ειδικά μετά τη δεύτερη δόση». Την επομένη όμως ο αντιναύαρχος ενημερώνει την ομάδα μέσω μηνύματος για την νέα οδηγία του ΠΟΥ, η οποία συνιστούσε να μη γίνεται το εμβόλιο της Moderna σε εγκύους, ακριβώς λόγω των περιορισμένων δεδομένων από τις κλινικές έρευνες.

Το πείραμα στο “πεδίο”

Την επόμενη ημέρα, ο Φάουτσι επανήλθε στο θέμα, αναφερόμενος στο επιχείρημα ότι ουσιαστικά έγινε δοκιμή του εμβολίου στην πράξη, δηλαδή πάνω στις χιλιάδες γυναίκες που εμβολιάσθηκαν, και αυτή η “δοκιμή” έδειξε ότι αυτό είναι ασφαλές.

Γράφει, ίσως επειδή τον “ξαναενόχλησε”ο αντιναύαρχος και του απαντά: «Θα έλεγα ότι για κάθε εμβόλιο για το οποίο δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με την εγκυμοσύνη θα πρέπει να γίνεται προσεκτική αξιολόγηση. Πρέπει να ζυγίζει κανείς τους πιθανές παρενέργειες με τα δυνητικά οφέλη. Η λοίμωξη από Covid-19 μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρή νόσος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι έγκυες δεν είχε επιτραπεί να συμμετάσχουν στις κλινικές δοκιμές των εμβολίων.

Ωστόσο, με την χορήγηση έκτακτης άδειας, εμβολιάσθηκαν μεγάλος αριθμός εγκύων (πάνω από 10.000) και δεν ανέκυψαν προβλήματα. O FDA, το ACIP (σ.σ. Συμβουλευτική Επιτροπή για τις Πρακτικές Εμβολιασμού των ΗΠΑ), και το ACOG (Αμερικανική Ένωση Μαιευτήρων) συστήνουν οι εγκυμονούσες να έχουν επιλογή. Οι έρευνα σε πειραματόζωα δεν έδειξε τίποτα ανησυχητικό».

Η υπόθεση αυτή είναι αμφισβητήσιμη, πρώτον διότι ο αντίπαλος είναι διατεθειμένος να πληρώσει υψηλό κόστος εάν τα τετελεσμένα έχουν πολιτικό και υλικό όφελος στο εσωτερικό του και δεύτερον, εάν εξαναγκασθή η Ελληνική κυβέρνηση απ’ το εξωτερικό, να συρθή σε διαπραγματεύσεις, για το σύνολο των απαιτήσεων του αντιπάλου κι όχι μόνο για την χάραξη της ΑΟΖ, που αποδέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και την εκχώρηση εθνικού χώρους ως το ήμισυ του Αιγαίου και η παγιοποίηση των 6 μιλίων χωρικής θαλάσσης της Ελλάδος. Όπερ απαράδεκτον.

Επειδή όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανθίσταται, ο αντίπαλος εφαρμόζει τελευταίως νέο σχέδιο : την παραβίαση του εναερίου χώρου των 10 μιλίων υπό μαχητικών αεροπλάνων μαζί με υπέρπτηση μη επανδρωμένων αεροχημάτων (ΜΕΑ) υπεράνω των Ελληνικών νήσων (πχ. Αγαθονήσι, Φούρνοι κλπ.).Εις τρόπον ώστε να καταργείται η εναέρια εθνική κυριαρχία, να τίθεται εν αμφιβόλω η αεράμυνα της χώρας και να ξοδεύεται το Ελληνικό κράτος με δυσανάλογες αναχαιτήσεις των ΜΕΑ από τα μαχητικά μας F-16 , τα οποία υφίστανται κόπωση όπως και τα πληρώματα των.

ΜΕΑ: Η ανέξοδη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας

Αναχαιτίσεις εγίνοντο στο παρελθόν αλλ’ ήσαν σύμμετρες: Μαχητικά αντιμετώπιζαν τα εχθρικά αλλά πέραν του εναερίου κυνηγητού (dog fighting) σπανίως ανταλλάσοντο πυρά και συνέβαιναν καταρρίψεις (εκτός της περίπτωσης σμηναγού Ηλιάκη). Τώρα όμως διαπιστώνεται μία ασυμμετρία. Τα Ελληνικά μαχητικά καταδιώκουν ΜΕΑ του αντιπάλου, που διαφεύγουν ατιμωρητί αφού επιτύχουν του σκοπού των. Δηλ. της ανέξοδης παραβίασης εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας και την ακύρωση των συστημάτων εναερίου αμύνης.

Αυτό συμβαίνει και σ’ άλλες χώρες. Στην Πολωνία, Βρεταννία, ακόμη και στην Γερμανία και βεβαίως στη Βαλτική και Μαύρη θάλασσα, κυρίως όμως για “τακτικούς λόγους”. Δηλ. τα ΜΕΑ να πλήξουν πλοία, να δοκιμάσουν τα αντιαεροπορικά μέσα των εχθρών και να σπάσουν τα νεύρα τους. Και γι’ αυτό καταρρίπτονται χωρίς δευτέρα σκέψη.

Στην ιδική μας περίπτωση πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό. Την πρόκληση αμφιβολίας ποίος είναι ο δυνητικός “επικείμενος στόχος” των ΜΕΑ : Η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα ή ο ναύσταθμος της Σκύρου.

Για την προστασία των στόχων αυτών έχουν ληφθεί μέτρα όπως η ύπαρξη αντιαεροπορικών συστοιχιών Πάτριοτ και τα S-300. Mάλιστα, τα ανανεωμένα F-16 φέρουν φθηνούς πυραύλους που εύκολα μπορούν να εξουδετερώσουν τα ΜΕΑ. Γιατί η κυβέρνηση ΚΜ δε επιτρέπει την χρησιμοποίηση των αντιποίνων αυτών κατά ΜΕΑ όπως κάμει κάθε ανεξάρτητη χώρα; Τι την εμποδίζει να υπερασπισθή την εθνική κυριαρχία και να περιορίσει τις αυθαιρεσίες του αντιπάλου; Δεν αντιλαμβάνεται ότι δι’ αυτού του τρόπου ο αντίπαλος εξαχρειώνεται, αποθαρρύνονται οι ένοπλές μας δυνάμεις και οι προμήθειες όπλων αποδεικνύονται περιττές αφού δεν τα όπλα χρησιμοποιούνται ως επιβάλλει η προστασία της Πατρίδος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Mada Masr, το οποίο επικαλείται αξιωματούχους, διπλωμάτες και πηγές από τις χώρες που υπέγραψαν τη συμφωνία, το Κάιρο επέλεξε να μην ενταχθεί σε έναν “πολιτικό συνασπισμό υπό σαουδαραβική ηγεσία”, καθώς ανησυχεί ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητά του να ελίσσεται μεταξύ των ανταγωνιστικών περιφερειακών σχέσεων.

Οι πηγές ανέφεραν ότι η απόφαση της Αιγύπτου οφείλεται σε αρκετούς βασικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων οι στρατηγικές σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, η εντεινόμενη οικονομική συνεργασία με την Ινδία, η προσπάθεια εξισορρόπησης των σχέσεών της μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, καθώς και μια γενικότερη επιφυλακτικότητα απέναντι σε περιφερειακές δομές ασφαλείας στις οποίες συμμετέχουν μη αραβικές χώρες.

Πακιστανική πηγή που συμμετείχε στις πρόσφατες συνομιλίες επιβεβαίωσε ότι η Αίγυπτος είχε προσκληθεί να συμμετάσχει στον συνασπισμό, αλλά τελικά αρνήθηκε.

Η Αίγυπτος και οι σχέσεις με Ελλάδα-Κύπρο

Παράλληλα, πρώην διπλωμάτης που επικαλείται το δημοσίευμα σημείωσε ότι η “περίπλοκη σχέση” της Αιγύπτου με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία καθιστά απίθανη την ένταξή της σε μια αμυντική συμφωνία με την Τουρκία. Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν τη συμφωνία.

Το δημοσίευμα του Mada Masr έρχεται μετά την υπογραφή, την Παρασκευή, της Κοινής Αμυντικής Συμφωνίας της Μέκκας από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, κατά τη διάρκεια τριμερούς συνόδου κορυφής στη Σαουδική Αραβία. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, ο Σαουδάραβας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ υπέγραψαν τη συμφωνία στο Παλάτι Αλ-Σάφα στη Μέκκα.

Η συμφωνία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής και προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών. Η συμφωνία προβλέπει επίσης διευρυμένη αμυντική συνεργασία μεταξύ των τριών χωρών. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι η συμφωνία έχει αμυντικό χαρακτήρα, δεν στρέφεται εναντίον καμίας χώρας και αποσκοπεί στη συμβολή στην περιφερειακή και διεθνή ειρήνη και σταθερότητα.

Τι λέει ο Φιντάν

Παρά την αναφερόμενη απόφαση του Καΐρου να μην ενταχθεί στη συμφωνία σε αυτή τη φάση, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε το Σάββατο ότι η Αίγυπτος θα μπορούσε να γίνει μέρος του πλαισίου, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει να το διευρύνει πέρα από τα τρία ιδρυτικά μέλη.

Ο Φιντάν δήλωσε ότι το όραμα του προέδρου Ερντογάν είναι η πρωτοβουλία να μην περιοριστεί στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, αλλά να επεκταθεί σταδιακά. Όπως είπε, και άλλες χώρες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον να συμμετάσχουν. Σύμφωνα με τον Φιντάν, η συμφωνία παραμένει ανοιχτή στην ένταξη νέων μελών, υπό την προϋπόθεση της συναίνεσης των ιδρυτικών χωρών. Όπως ανέφερε, το σύμφωνο προέκυψε έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια διαβουλεύσεων μεταξύ των εταίρων.

Ο Φιντάν περιέγραψε επίσης τον μηχανισμό ως τεχνικά παρόμοιο με το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ και δήλωσε ότι θα περιλαμβάνει υπουργικές, πολιτικές και στρατιωτικές επιτροπές, καθώς και μόνιμη γραμματεία στη Σαουδική Αραβία. Προβλέπονται επίσης κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και προγράμματα εκπαίδευσης.

Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν υπογραμμίσει ότι η Συμφωνία της Μέκκας συμπληρώνει τις υφιστάμενες συμμαχίες και δεν τις αντικαθιστά, ενώ δεν επηρεάζει τις υφιστάμενες διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας. Παράλληλα, έχουν απορρίψει τις εκτιμήσεις ότι το σύμφωνο στρέφεται εναντίον του Ιράν ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, χαρακτηρίζοντάς το μια απολύτως αμυντική συμφωνία, με στόχο την ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας, της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία και της διαλειτουργικότητας των ενόπλων δυνάμεων.