Κι’ αυτό γιατί ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων που χαρακτηρίζεται, κατά βάση, από την ιδιωτική ιδιοκτησία, την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των ατόμων με την χρήση των μηχανισμών της αγοράς για τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής τους (J.Muller, 2013).

Έτσι, στην πορεία εξέλιξης και μεταμόρφωσης του καπιταλισμού από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα, η συντελούμενη ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής συνδέθηκε με την δημιουργία και την διεύρυνση των ανισοτήτων, καθώς και την ανάλωση των φυσικών πόρων. Σε βαθμό τέτοιο, που από το τελευταίο τέταρτο του 20ο αιώνα μέχρι το πρώτο τέταρτο του 21ο αιώνα, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, να έχει συντελεσθεί η βαθύτερη κοινωνική αποσύνθεση και περιβαλλοντική καταστροφή.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η μείωση των ανισοτήτων που παρατηρείται ιστορικά σε συγκεκριμένες περιόδους (1900-1910) και (1950-1960) του “βιομηχανικού καπιταλισμού” στις ανεπτυγμένες χώρες, ήταν το αποτέλεσμα των δημόσιων πολιτικών που εφαρμόσθηκαν, για την αντιμετώπιση των σοβαρών συνεπειών των προηγηθέντων πολέμων.

Η δυσμενής μετατόπιση

Με άλλα λόγια, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, η δυναμική της παραγωγής και της κατανομής του πλούτου, εξαρτάται, κατά βάση, από τους κοινωνικο-οικονομικούς και πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Οι συσχετισμοί αυτοί σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους της ανάπτυξης των καπιταλιστικών σχέσεων τείνουν προς τη σύγκλιση ή την απόκλιση, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει καμία φυσική και αυτόματη διαδικασία στις συνθήκες συσσώρευσης του κεφαλαίου που θα απέτρεπε τις εγγενείς τάσεις διεύρυνσης των ανισοτήτων (Th. Piketty, 2014), όπως και της φτωχοποίησης του πληθυσμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Στο πλαίσιο των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, το επίκεντρο της ανασφάλειας και των ανισοτήτων, κατά τον 18ο και 19ο αιώνα μετατοπίζεται από την φύση στην οικονομία, ενώ κατά τον 20ο και 21ο αιώνα μετατοπίζεται και στην οικονομία και στην φύση. Στην πορεία αυτής της μετατόπισης του “καπιταλιστικού επίκεντρου”, κερδίζουν έδαφος, στην κοινωνικο-οικονομική και πολιτική σκέψη, οι απόψεις ότι η συντελούμενη, κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, “δίδυμη ανασφάλεια” απειλεί την διεθνο-ευρωπαϊκή οικονομία και δημοκρατία.

Παράλληλα, η σταδιακή ένταξη στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων και της Ασίας, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελευθεροποίησης χαμηλού κόστους και άνισης ανταλλαγής πρώτων υλών, ενεργειακών πόρων, κεφαλαίου, επιχειρήσεων, προϊόντων, εργασίας, τεχνολογίας, κλπ, συνέβαλε στην μετάβαση από “τον βιομηχανικό στον μεταβιομηχανικό καπιταλισμό”.

Η Ευρώπη των ανισοτήτων

Η παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων συντελείται, ιδιαίτερα από τις αρχές του 21ου αιώνα, περισσότερο με νέες τεχνολογίες και λιγότερο με τις ικανότητες των εργαζομένων. Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι η μετάβαση προς την παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελευθεροποίηση, με τις συντελούμενες συνθήκες και προϋποθέσεις, υποστηρίχθηκε ότι απειλήθηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και των συνεπειών που σε σύντομο χρονικό διάστημα επέφερε στην διεθνή και την ευρωπαϊκή οικονομία.

Απειλείται από την από-παγκοσμιοποίηση, ή από την επιστροφή του έθνους-κράτους, ή κατά την γνώμη μας από την αναδιάρθρωση της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελευθεροποίησης, ως γεω-οικονομικό, γεω-στρατηγικό και γεω-πολιτικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι οι συντελούμενες ριζικές τεχνολογικές και παραγωγικές αλλαγές, τόσο του παρελθόντος και του παρόντος, όσο και του μέλλοντος, θα μετατοπίσουν, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελευθεροποίησης, το κέντρο βάρους του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων, προς την κατεύθυνση των επερχόμενων νέων συνθηκών της συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Όπως επίσης, της περιθωριοποίησης της μαζικής απασχόλησης στους χώρους εργασίας, της διεύρυνσης όλων των μορφών ευελιξίας της απασχόλησης (αμοιβών, χρόνου εργασίας, συμβάσεων εργασίας, κλπ), της διεύρυνσης του κράτους-φιλανθρωπίας, της αύξησης των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων και της φτωχοποίησης του πληθυσμού, παρά το γεγονός ότι ένας στους τρείς πολίτες των χωρών του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) βρίσκεται σήμερα στο όριο της φτώχειας…

Όμως, οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις και προοπτικές των ανισοτήτων και του κράτους φιλανθρωπίας, εμπεριέχουν, σε μία προσέγγιση κοινωνικής δυναμικής, την στρατηγική και πολιτική επιλογή του μη ντετερμινισμού των ανισοτήτων, με την έννοια της δυνατότητας αξιοποίησης πολιτικών, θεσμικών και δημοκρατικών ανατροπών των ασκούμενων πολιτικών σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, οι οποίες αναπαράγουν το μοντέλο της υψηλής κερδοφορίας, με την φτωχοποίηση σημαντικού τμήματος του πληθυσμού.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επιταχύνει πάρα πολύ τις εξελίξεις στον χώρο των ρομποτικών συστημάτων με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μιας νέας, δυνητικής, πολεμικής πραγματικότητας, με τεράστια δυναμική. Καταρχάς, οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία (αλλά και ο πόλεμος στο Ιράν) κατέδειξαν το πόσο σημαντικά είναι τα ρομποτικά συστήματα όλων των τύπων, ενώ μείωσαν σχεδόν μέχρι εξαλείψεως τον διαχωρισμό μεταξύ “καμικάζι” drones και περιφερόμενων πυρομαχικών (loitering munitions).

Επίσης, φάνηκε ότι drones κόστους μερικών εκατοντάδων ευρώ, βασισμένα σε εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες (COTS), μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά, ή και καλύτερη, τόσο σε αποστολές κρούσης όσο και αναγνώρισης, σε σχέση με  πανάκριβα ρομποτικά αεροχήματα εταιρειών πολεμικού υλικού. Ακόμη, αποδείχθηκε ότι μπορεί να γίνει μαζική παραγωγή παρόμοιων συστημάτων από μικρές εταιρείες, ή ακόμη και από βιοτεχνίες, που δουλεύουν με λογική φασόν, χρησιμοποιώντας τρισδιάστατους εκτυπωτές και άλλα φθηνά μηχανήματα.

Τέλος, αναπτύχθηκε πλήθος περιφερειακών τεχνολογιών, όπως συστημάτων καθοδήγησης και επικοινωνιών, κυρίως από κινεζικές εταιρείες, Τα συστήματα αυτά μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα προμηθευτεί από το διαδίκτυο και να τα ενσωματώσει σε ρομποτικά αεροχήματα ή σκάφη επιφανείας ή εδάφους. Έτσι, όπως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος επιτάχυνε την εξέλιξη του αεροσκάφους, έτσι και ο πόλεμος στην Ουκρανία επιτάχυνε δραματικά την εξέλιξη των ρομποτικών συστημάτων χαμηλού κόστους, χαμηλής τεχνολογίας και μαζικής “λαϊκής” παραγωγής.

Ρομποτικά κύματα μαζικής καταστροφής

Οι εξελίξεις αυτές διαμορφώνουν δυνάμει νέα πραγματικότητα. Οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία, τη Γάζα ή τον Λίβανο, δεν είναι παρά ο αφρός του επερχόμενου ρομποτικού κύματος. Η μαζική φθηνή και εύκολη παραγωγή πολεμικών ρομπότ, καθιστά πλέον δυνατή τη δημιουργία υπέρ-σμηνών ή μέγα-σμηνών αποτελούμενων από εκατοντάδες, χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες ρομποτικών συστημάτων.

Αυτά δεν θα λειτουργούν πλέον ως συμπλήρωμα του πυροβολικού, αλλά ως υποκατάστατο όπλων μαζικής καταστροφής, όντας σε θέση να επιφέρουν κρίσιμα αποτελέσματα και στο στρατηγικό επίπεδο, όχι απλώς στο τακτικό. Το κόστος και η τεχνολογία δεν είναι πλέον απαγορευτικά για τη δημιουργία παρόμοιων ρομποτικών στρατιών, ακόμη και από δυνάμεις, κρατικές ή και υποκρατικές, με περιορισμένα κεφάλαια στη διάθεσή τους.

Το μόνο περιοριστικό στοιχείο για να μπορέσουν να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά παρόμοιοι “χείμαρροι” πολεμικών ρομπότ είναι ότι πρέπει να απελευθερωθούν από τον άνθρωπο. Είναι τέτοιοι οι αριθμοί τους που δεν μπορούν να καθοδηγούνται από ανθρώπους χειριστές. Άρα, θα εφοδιαστούν με συστήματα αυτόματης αναγνώρισης, εντοπισμού και ιχνηλάτησης στόχων και αυτόνομης λήψης αποφάσεων για την προσβολή των στόχων. Οι σχετικές τεχνολογίες είναι ήδη εδώ, είναι εμπορικά διαθέσιμες και χαμηλού κόστους.

Ντελίβερι πίτσας με Τεχνητή Νοημοσύνη

Στην Κίνα, για παράδειγμα, εδώ και χρόνια, οι άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν ας πούμε μια πίτσα, πληρώνοντας με το πρόσωπό τους. Ο ντελιβεράς που την φέρνει βγάζει φωτογραφία του πελάτη με το κινητό του. Ο αλγόριθμος που έχει στο τηλέφωνό του διαχωρίζει το πρόσωπο του πελάτη από τους υπόλοιπους Κινέζους και με μια αλληλουχία ενεργειών χρεώνει τον λογαριασμό του στην τράπεζα. Με έναν παρόμοιο τρόπο ένα ρομποτικό σύστημα, ή ένα αυτόνομο βλήμα, μπορεί να αναλάβει τις διαδικασίες εντοπισμού στόχων και προσβολής τους.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιοι είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν παρόμοιες τεχνολογίες; Και εδώ τα πράγματα δεν είναι καλά για τη Δύση. Ας δεχθούμε αξιωματικά ότι η Δύση θα συνεχίσει να κατέχει την πρωτοπορία στον χώρο των οπλικών τεχνολογιών. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν σημαίνει σπουδαία πράγματα. Το θέμα είναι τί κάνει με τις τεχνολογίες αυτές. Από ό,τι φαίνεται, η Δύση είναι έτοιμη να επιτύχει ένα θεαματικό αυτογκόλ όσον αφορά τη χρήση προηγμένων στρατιωτικών τεχνολογιών. Αναφέρομαι στα ρομποτικά συστήματα μάχης, καθώς υπάρχει τάση μιας ιδιότυπης δαιμονοποίησης τους.

Να θυμίσουμε πριν από μερικά χρόνια είχαμε τη δημόσια έκκληση 1000 επιστημόνων και ειδικών στην τεχνολογία, οι οποίοι είχαν εκφράσει την βαθιά τους ανησυχία για την ανάπτυξη αυτόνομων ρομποτικών πολεμικών συστημάτων. Κατά την άποψή τους, αυτά μπορούσαν να αποτελέσουν μείζονα κίνδυνο για το μέλλον της Ανθρωπότητας. Μάλιστα, χαρακτήρισαν την πιθανότητα αυτή ως τη «μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή» για την Ανθρωπότητα και «επίκληση δαιμόνων».

Ο άνθρωπος-θεός και οι φόβοι του

Κατά την άποψη του γράφοντος, η εξήγηση γι’ αυτήν την ανησυχία, εντοπίζεται στον σκληρό πυρήνα του σύγχρονου Δυτικού πολιτισμού. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής του Κέμπριτζ John Gray στα “Αχυρένια Σκυλιά” (εκδόσεις Οκτώ), ο Ουμανισμός της Δύσης εξελίχθηκε σε ένα είδος θρησκείας, όπου τη θέση του εξορισθέντος Θεού κατέλαβε ο ίδιος ο Άνθρωπος. Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, ο Άνθρωπος θεώρησε τον ίδιο τον εαυτό του θεό, δημιουργώντας έτσι το κοσμοείδωλο του ανθρωποθεού, όπως αναφέρει ο Ντοστογιέφσκι στους “Δαιμονισμένους”.

Το μαγικό ραβδί αυτού του νέου, αυτοανακηρυχθέντος, θεού ήταν μια ανορθολογική αντίληψη της Επιστήμης, οι υποτιθέμενες δυνατότητες της οποίας δεν γνώριζαν όρια. Έτσι, γεννήθηκαν και οι φόβοι πως ο θεοποιημένος Άνθρωπος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις νέες του δυνάμεις με αυτοκαταστροφικό τρόπο, δημιουργώντας πλάσματα, τα οποία θα στρέφονταν εναντίον του.

Οι υπόγειοι αυτοί φόβοι και η πίστη στην παντοδυναμία της Επιστήμης, γέννησαν μια σειρά από λογοτεχνικά έργα που ασχολούνται ακριβώς με αυτό το θέμα, ξεκινώντας από τον “Φρανκεστάιν” της Μαίρης Σέλλεϋ και το “Νησί του Δόκτορος Μορώ” του Χ. Τ. Ουέλς και φθάνοντας στη “Δεύτερη Ποικιλία” του Φίλιπ Κ. Ντικ. Οι ίδιοι φόβοι και μεταφυσικές πίστεις, καμουφλαρισμένες σε επιστημονικές αντιλήψεις, είναι αυτές που προσπαθούν σήμερα να αποτρέψουν την ανάπτυξη πολεμικών ρομποτικών συστημάτων.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον σημείο. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Καθηγητής του Κολούμπια και ανώτερος σύμβουλος καινοτομίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ Alec Ross (“Οι βιομηχανίες του μέλλοντος” εκδόσεις Ίκαρος), τη στιγμή που η Δύση παλεύει με τους φόβους και τις εμμονές της, οι ασιατικές δυνάμεις δεν έχουν παρόμοια υπαρξιακά προβλήματα. Προχωρούν γρήγορα στην ανάπτυξη ρομποτικών όπλων.

Το παράδειγμα της Κίνας

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία –πολύ πριν από τον Πόλεμο στην Ουκρανία και τις δραματικές αλλαγές που αυτός επέφερε– σχεδίαζε να κατασκευάσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 41.800 στρατιωτικά ρομποτικά αεροσκάφη διαφόρων διαμορφώσεων μέχρι το 2023, αξίας περίπου 10,5 δισ. δολαρίων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αναφέρονται στην ετήσια έκθεση του Πενταγώνου προς το Κογκρέσο του 2015 για την στρατιωτική ανάπτυξη της Κίνας. Σήμερα, τα νέα δεδομένα πρέπει να έχουν αυξήσει δραματικά τον αριθμό αυτόν. Το αποτέλεσμα θα είναι η ζυγαριά της στρατιωτικής ισχύος να μετακινηθεί περισσότερο προς Ανατολάς, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και αδρανοποιώντας το όποιο τεχνολογικό πλεονέκτημα συνεχίζουν να απολαμβάνουν σήμερα.

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες (COTS) επιτρέπουν σήμερα τη δημιουργία ρομποτικών αεροσκαφών σχεδόν από τον οποιονδήποτε. Για παράδειγμα κάμερες ανακυκλωμένων κινητών τηλεφώνων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αισθητήρες σε μίνι αεροχήματα, ενώ σε αυτά μπορούν να τοποθετηθούν μικρά βλήματα διαφόρων διαμορφώσεων και τύπων, όπως τροποποιημένες οπλοβομβίδες ή ακόμη και αυτοσχέδιες ρουκέτες. Έτσι, ακόμη και οργανώσεις σαν τη Χαμάς ή το ISIS ήδη έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν μεγάλους αριθμούς από οπλισμένα αεροχήματα, για να μην μιλήσουμε για χώρες σαν τη Βόρειο Κορέα ή την Τουρκία…

Άρα, προκύπτει το ενδεχόμενο ακόμη και υποκρατικοί δρώντες με μικρές τεχνολογικές δυνατότητες να μπορούν να αναπτύξουν μεγάλες μαχητικές ικανότητες αν επενδύσουν στο ρομποτικό κύμα του μέλλοντος. Ικανότητες υπέρτερες και έναντι πολύ ισχυρότερων και τεχνολογικά προηγμένων αντιπάλων, αν αυτοί παραμείνουν εγκλωβισμένοι στις “παραδοσιακές” ακριβές επιλογές.

Η Ελλάδα έχει την ιστορική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί αυτές τις δυνατότητες και να ενισχύσει κατακόρυφα την αποτρεπτική στρατηγική της, δεδομένου ότι η Τουρκία ήδη επενδύει στις ρομποτικές τεχνολογίες. Και μιλάμε για μια χώρα με οικονομικές, τεχνολογικές και βιομηχανικές δυνατότητες…

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.

Αυτό που προηγείται όμως είναι πάντα μια έστω γρήγορη ματιά και στα όσα συμβαίνουν στις Βρυξέλλες, που ως γνωστόν δίνουν τον “τόνο” και στο μεταναστευτικό. Σύμφωνα λοιπόν με μια πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, οι αιτούντες άσυλο σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δικαιούνται την εξασφάλιση από την χώρα υποδοχής ενός “εύλογου βιοτικού επιπέδου”. Ακόμα και αν η αίτηση απορριφθεί, αυτή “η εξασφάλιση” παραμένει ένα “γεγονός που διασφαλίζει επίσης την προστασία της σωματικής και ψυχικής υγείας των αιτούντων.” 

Πως εννοείται το “εύλογο βιοτικό επίπεδο”

Στο “εύλογο βιοτικό επίπεδο” περιλαμβάνονται τουλάχιστον: Στέγαση, ιατρική περίθαλψη και ασφάλεια υγείας, τρόφιμα, ένδυση, έξοδα μεταφοράς-μετακίνησης, προϊόντα υγιεινής, ακόμη και κινητό τηλέφωνο. Εν προκειμένω, η δικαστική απόφαση αφορούσε την προσφυγή ενός Αφγανού πρόσφυγα, του οποίου η αίτηση ασύλου είχε προηγουμένως απορριφθεί οριστικά στη Γερμανία, μετά από πενταετή επεξεργασία της αίτησης, καθώς η πρώτη αίτηση ασύλου του ήταν στη Ρουμανία. Μια περίπτωση που αφορά άμεσα και την Ελλάδα, που σαν χώρα συνόρων γίνεται πολύ συχνά πρώτη χώρα εισόδου χιλιάδων παράνομων μεταναστών κάθε χρόνο. 

Στην ίδια περίπου περίοδο που ανακοινώθηκε η παραπάνω απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δημοσιεύτηκαν από την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία της Γερμανίας τα επίσημα ετήσια στατιστικά στοιχεία για τα εθνικά επιδόματα στη βάση του “νόμου περί επιδομάτων αιτούντων ασύλου” στη Γερμανία. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία το γερμανικό κράτος κατέβαλε μόνο για το 2024 το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των 6,7 δισεκατομμυρίων ευρώ σε κοινωνικά επιδόματα, μόνο για το σχεδόν μισό εκατομμύριο αιτούντων άσυλο στη Γερμανία. Κατά μέσο όρο, το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 1.275 ευρώ το μήνα για κάθε δικαιούχο. Σημειωτέον ότι, περίπου 6,7 δισεκατομμυρίων € είναι και ο ετήσιος προϋπολογισμός του γερμανικού υπουργείου “Στέγασης, αστικής ανάπτυξης και κατασκευών”. 

Από την 1η Ιανουαρίου οι πληρωμές κοινωνικής βοήθειας στη Γερμανία αυξήθηκαν για μια ακόμα φορά τα τελευταία χρόνια. Έτσι, μια δικαιούχος οικογένεια με τρία ανήλικα παιδιά, λαμβάνει πλέον μηνιαίο κοινωνικό επίδομα περίπου 1.830 ευρώ.

Βέβαια, αυτές δεν είναι οι μοναδικές παροχές κοινωνικής πρόνοιας για τους μετανάστες. Οι αιτούντες άσυλο δικαιούνται και εφάπαξ επιχορηγήσεις, το ύψος των οποίων διαφοροποιείται ελαφρώς από κρατίδιο σε κρατίδιο. Έτσι, για παράδειγμα, το Βερολίνο παρέχει “βοηθήματα για πρόσθετες ανάγκες” όπως αρχικό επίδομα ενδυμασίας (400 € για γυναίκες και παιδιά και 376 € για άνδρες), αρχικό επίδομα επίπλωσης διαμερίσματος (1.499 € ανά άτομο και 3.424 € για οικογένεια 5 ατόμων), ρούχα εγκυμοσύνης (250 €), αρχικό εξοπλισμό μωρού (531 €) κλπ. Επιπλέον, μπορούν να υποβληθούν αιτήματα επιχορήγησης σε διαφορετικές περιόδους της ζωής των αιτούντων άσυλο, όπως για μετακόμιση, οικιακές συσκευές, θεραπευτικό εξοπλισμό κ.α.   

Σημειωτέον ότι, όλα αυτά τα επιδόματα δεν παρέχονται μόνο κατά τη διάρκεια εξέτασης του αιτήματος ασύλου, η οποία μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες έως και αρκετά χρόνια, αλλά και πέραν αυτού, σε περίπτωση έφεσης ή χορήγησης προσωρινής άδειας παραμονής στη Γερμανία.

Γερμανία: Παράδεισος για τους μετανάστες

Εφόσον οι αιτούντες άσυλο λαβαίνουν κοινωνικές παροχές για περισσότερο από 36 μήνες, αυτές δεν μειώνονται, αλλά τουναντίον προσαρμόζονται κατά περίπτωση στο επίπεδο επιδομάτων που ισχύει για τους Γερμανούς πολίτες, μεταξύ των οποίων και μετανάστες που απέκτησαν στο μεταξύ την γερμανική υπηκοότητα ή ιθαγένεια.

Όλα τα παραπάνω, ισχύουν αποκλειστικά για την κατηγορία “μετανάστες αιτούντες άσυλο” στη Γερμανία και που βεβαίως είναι μία μόνο από τις πολλές κατηγορίες μεταναστών ανάμεσα στο 20-25% του πληθυσμού που έχει “μεταναστευτική ρίζα” στη Γερμανία. Μιας πλούσιας δηλαδή ευρωπαϊκής χώρας, που για πολλούς θεωρείται ως “μεταναστευτικός παράδεισος”.  

Για παράδειγμα, από την κύρια επιδοματική κατηγορία κοινωνικής πρόνοιας “Βασική εισοδηματική στήριξη” μπορούν να επωφελούνται, όχι μόνο “αναξιοπαθούντες” στα όρια της φτώχειας Γερμανοί πολίτες, οι Ουκρανοί και άλλοι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, αλλά ακόμη και εκείνοι οι μετανάστες που έχει απορριφθεί το αίτημα ασύλου που κατέθεσαν, αλλά διαθέτουν πιστοποιητικό ελεύθερης διέλευσης συνόρων.

Εφόσον ληφθούν υπόψη και αυτά τα στοιχεία είναι προφανές ότι το πραγματικό κόστος της γερμανικής μεταναστευτικής πολιτικής και των ανάλογων ευρωπαϊκών κατευθύνσεων δεν μπορεί να πιστοποιηθεί με ασφάλεια. Το σίγουρο είναι ότι τα προαναφερθέντα 6,7 δισεκατομμύρια €/έτος μόνο για τους αιτούντες άσυλο στη Γερμανία είναι ένα μόνο μέρος των συνολικών δαπανών για τους μετανάστες/πρόσφυγες. 

Μετά την φάση παροχής ασύλου (επιτυχούς ή και μη), οι μετανάστες έχουν τη δυνατότητα να μεταβούν σε άλλα συστήματα παροχής κοινωνικών επιδομάτων και κοινωνικής βοήθειας του γερμανικού κράτους, μια και οι απελάσεις όσων απορρίφτηκε το αίτημά τους είναι ελάχιστες συγκριτικά. Ως προς αυτό, οι μετανάστες έχουν βεβαίως πάντα την αρωγή και την νομική και ψυχολογική υποστήριξη μιας ανθούσας μεταναστευτικής βιομηχανίας, των μεταναστευτικών λόμπυ, της προτεσταντικής (κυρίως) εκκλησίας, κάποιων “προοδευτικών” γερμανικών κομμάτων και ενός μεγάλου κατά βάση κρατικοδίαιτου δικτύου ΜΚΟ.

Η ελληνική πραγματικότητα

Οπότε γίνεται σαφές ότι ακόμα και στην καλά “οργανωμένη” Γερμανία η συνολική οικονομική αποτίμηση της συντελούμενης μετανάστευσης (παράνομης και μη) μπορεί να ξεκινήσει ουσιαστικά από εκεί που τελειώνουν τα ακριβή στατιστικά στοιχεία για τους αιτούντες άσυλο, που είναι και σχετικά εύκολα να καταμετρηθούν: 6,7 δισ. €/έτος. Η πραγματική δύσκολη άσκηση ξεκινά όμως μέσα στο πολυδαίδαλο γερμανικό σύστημα κοινωνικών παροχών, όπου μπορούν να ενταχτούν διάφορες κατηγορίες αιτούντων, Γερμανών και μη! 

Με αυτά τα “γερμανικά δεδομένα” στο μεταναστευτικό, το να περιμένει κανείς να ακούσει έστω μερικώς αξιόπιστα στοιχεία για την μετανάστευση στην Ελλάδα, φαντάζει όντως μια δυσάρεστη άσκηση ματαιοπονίας. 

Μακάρι να μην είναι όμως έτσι. Τουλάχιστον τώρα έχουμε όμως την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το “επαρκές βιοτικό επίπεδο” ενός μετανάστη που το δικαιούται νόμιμα, είναι κάτι μετρήσιμο και δεν κρύβεται, ούτε αποσιωπάται. Αρκεί βέβαια να βρεθεί κάποιος φορέας να το ζητήσει θεσμικά από τους κατέχοντες την εξουσία για να το μάθει και ο κάθε φορολογούμενος και μη πολίτης. Θα άξιζε τον κόπο… ενόψει και των επερχόμενων εκλογών.  

Κατά την επίσκεψη, ο Φιντάν αναμένεται να γίνει δεκτός από τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και να συναντηθεί με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και άλλους ανώτερους αξιωματούχους, σύμφωνα με τουρκική διπλωματική πηγή. Η πηγή ανέφερε ότι ο Φιντάν θα τονίσει πως οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας είναι «κρίσιμες για τη σταθερότητα και την ευημερία της περιοχής», ενώ θα συζητηθούν διμερή ζητήματα όπως το εμπόριο, η ενέργεια και η ασφάλεια. Οι συνομιλίες θα καλύψουν επίσης περιφερειακά ζητήματα, όπως:

• προσπάθειες για συνολική ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας,
•  τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας,
• και ένα πλαίσιο ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν που αναμένεται να υπογραφεί την Παρασκευή.

Σημαντική η επίσκεψη Φιντάν

Η επίσκεψη του Φιντάν στη Μόσχα πραγματοποιείται ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ που θα γίνει στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου και αναμένεται να παραβρεθεί ο πρόεδρος Τραμπ. Στο περιθώριο της συνόδου, η Τουρκία επιδιώκει συμφωνία με τις ΗΠΑ για την άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν λόγω της αγοράς των S-400.

Το ζήτημα έχει επιβαρύνει τις αμυντικές σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας από το 2019, όταν οι ΗΠΑ απέκλεισαν την Τουρκία από το πρόγραμμα F-35 και μπλόκαραν την αγορά των νέας γενιάς μαχητικών, μετά την παραλαβή των πρώτων συστημάτων S-400 από τη Ρωσία. Τον επόμενο χρόνο, η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στο πλαίσιο του νόμου CAATSA.

Η Άγκυρα και η Ουάσιγκτον ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις το 2024 για την άρση των κυρώσεων, αλλά δεν κατέληξαν σε συμφωνία, καθώς οι κυρώσεις απαιτούν από την Τουρκία να παύσει να κατέχει το ρωσικό σύστημα. Μια πιθανή λύση θα ήταν η Ρωσία να αγοράσει πίσω τα συστήματα. Μια άλλη επιλογή θα ήταν η αποσυναρμολόγηση και μεταφορά τους σε τουρκική στρατιωτική βάση στο εξωτερικό, ώστε να ικανοποιηθεί η νομική απαίτηση περί «παύσης κατοχής». Και τα δύο σενάρια παραμένουν αβέβαια, ενώ οποιαδήποτε μεταφορά ή πώληση θα απαιτούσε πιθανότατα τη συγκατάθεση της Μόσχας.

Η επίσκεψη του Φιντάν στη Ρωσία πριν τη σύνοδο αντικατοπτρίζει την προσπάθεια ισορροπίας της Άγκυρας ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Μόσχα. Η Τουρκία διατηρεί στενές σχέσεις με τη Ρωσία παρά την εισβολή στην Ουκρανία το 2022, αρνούμενη να συμμετάσχει στις δυτικές κυρώσεις, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και της παρέχει drones.

Η ισορροπητική αυτή πολιτική επιτρέπει στην Τουρκία να εμφανίζεται ως πιθανός μεσολαβητής μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, έχοντας φιλοξενήσει συνομιλίες τα προηγούμενα χρόνια. Ο Φιντάν αναμένεται να επαναλάβει την πρόταση της Τουρκίας να φιλοξενήσει νέο γύρο διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο πλευρών.

Σε ό,τι αφορά τις οικονομικές σχέσεις, το διμερές εμπόριο παραμένει σημαντικός πυλώνας των σχέσεων. Το 2025 έφτασε τα 49,08 δισ. δολάρια, εκ των οποίων: 6,7 δισ. δολάρια τουρκικές εξαγωγές προς τη Ρωσία και 42,3 δισ. δολάρια εισαγωγές από τη Ρωσία.

«Θα δούμε τι θα προκύψει. Εάν η Ρωσία αρνηθεί κι αυτήν την ευκαιρία, θα χρειαστεί περαιτέρω πίεση», συμπλήρωσε.

Ο Ζελένσκι είχε προτείνει στο παρελθόν ένα τετ-α-τετ με τον Πούτιν, αλλά το Κρεμλίνο εξετάζει αυτό το ενδεχόμενο μόνο εάν η συνάντηση οριστεί στη Μόσχα, κάτι που ο πρόεδρος της Ουκρανίας απορρίπτει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αρκετά τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι στελέχη κοντά στον Οζέλ έχουν επιταχύνει τις προετοιμασίες για πιθανό αποσχιστικό εγχείρημα και ενδέχεται να ανακοινώσουν λεπτομέρειες νέου πολιτικού σχηματισμού ακόμη και μέσα στην εβδομάδα.

Οι αναφορές υποστηρίζουν ότι έχουν ήδη εξασφαλίσει γραφεία στην Άγκυρα και εξετάζουν διάφορα σενάρια, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης νέου κόμματος ή της ανάληψης ενός υπάρχοντος κόμματος που πληροί τις νομικές προϋποθέσεις συμμετοχής σε εκλογές.

Μεταξύ των επιλογών που φέρονται να εξετάζονται είναι η προσχώρηση μικρότερων κομμάτων, όπως το Technology Development Party (TEK Party) και το Δημοκρατικό Κόμμα, χωρίς όμως να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από καμία πλευρά.

Οι αναφορές εμφανίστηκαν καθώς οι αντίπαλες ομάδες του CHP συνεχίζουν να συγκρούονται για τα επόμενα βήματα μετά τη δικαστική απόφαση και τη διαμάχη σχετικά με την πραγματοποίηση έκτακτου συνεδρίου.

Υποστηρικτές του Οζέλ φέρονται να έχουν συλλέξει υπογραφές από σχεδόν 1.000 συνέδρους του κόμματος για τη σύγκληση έκτακτου συνεδρίου με στόχο την αναδιάρθρωση της ηγεσίας. Ωστόσο, οι σύμμαχοι του Κιλιτσντάρογλου υποστηρίζουν ότι οι νομικές συνθήκες που προέκυψαν από τη δικαστική απόφαση δεν επιτρέπουν τη σύγκληση τέτοιου συνεδρίου αυτή τη στιγμή.

Σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης, στελέχη της πλευράς Κιλιτσντάρογλου θεωρούν ότι οι υπογραφές θα πρέπει να υποβληθούν στα δικαστήρια και όχι στην τρέχουσα διοίκηση του κόμματος, λόγω των νομικών διαδικασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η σύγκρουση έχει επεκταθεί και στο κοινοβούλιο, όπου οι δύο πλευρές διεκδικούν τον έλεγχο της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP.
Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν μετά από πειθαρχικές διαδικασίες που φέρεται να ξεκίνησαν κατά βουλευτών οι οποίοι θεωρούνται κοντά στον Οζέλ. Στελέχη της πλευράς Κιλιτσντάρογλου φέρονται να επιδιώκουν τον διορισμό νέων κοινοβουλευτικών ηγετών, ενώ οι υποστηρικτές του Οζέλ οργανώνουν δικές τους εσωτερικές συνεδριάσεις.

Η διαμάχη αναμένεται να φτάσει σε νέα κρίσιμη φάση μέσα στην εβδομάδα, καθώς και οι δύο πλευρές επιδιώκουν να λάβουν έγκριση για ξεχωριστές συνεδριάσεις κοινοβουλευτικής ομάδας.

Παράλληλα, το Κεντρικό Εκτελεστικό Συμβούλιο του CHP, υπό την προεδρία του Κιλιτσντάρογλου, αναμένεται να συνεδριάσει, με φήμες για νέες πειθαρχικές αποφάσεις και οργανωτικές αλλαγές.

Οι αναφορές για πιθανό νέο πολιτικό κόμμα έχουν προκαλέσει ανάμεικτες αντιδράσεις στην αντιπολίτευση. Σύμφωνα με κομματικές πηγές, δεκάδες βουλευτές που είχαν στηρίξει την έκκληση για έκτακτο συνέδριο διστάζουν να εγκαταλείψουν το CHP και να ενταχθούν σε νέο σχηματισμό. Αναφορές δείχνουν ότι σημαντικός αριθμός βουλευτών και δημάρχων προτιμά να παραμείνει στο κόμμα παρά την κρίση.

Υποστηρικτές ενός πιθανού νέου εγχειρήματος υποστηρίζουν ότι ένα νέο κόμμα θα μπορούσε να απομακρυνθεί από το «ιστορικό βάρος» του CHP και να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους που παραδοσιακά δεν το υποστηρίζουν.

Ωστόσο, πολιτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι ένα νέο κόμμα θα αντιμετώπιζε σοβαρές οργανωτικές και οικονομικές δυσκολίες, καθώς δεν θα είχε άμεση πρόσβαση σε κρατική χρηματοδότηση όπως το CHP. Επιπλέον, ο πρώην βουλευτής του CHP δήλωσε ότι υπάρχουν προετοιμασίες για εναλλακτικές πολιτικές δομές και ότι έχουν ήδη εξασφαλιστεί γραφεία για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Από την άλλη πλευρά, κομματικές πηγές αναφέρουν ότι περίπου 50 βουλευτές έχουν επικοινωνήσει με την ηγεσία του Κιλιτσντάρογλου δηλώνοντας ότι δεν σκοπεύουν να αποχωρήσουν από το CHP. Οι ίδιες πηγές υποστηρίζουν επίσης ότι αν ο Οζέλ δημιουργούσε νέο κόμμα, δεν θα τον ακολουθούσαν περισσότεροι από 60 βουλευτές, αριθμός σημαντικά μικρότερος από προηγούμενες εκτιμήσεις.
Επιπλέον, αναφέρεται ότι πολλοί βουλευτές που εμφανίζονται δημόσια ως υποστηρικτές του Οζέλ αποφεύγουν να εκφράσουν ξεκάθαρα τις θέσεις τους λόγω έντονης πίεσης στα social media.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αρκετοί δήμαρχοι παραμένουν σε επαφή με την κεντρική διοίκηση του κόμματος και δηλώνουν ότι θα παραμείνουν στο CHP. Τέλος, κομματικά στελέχη εκτιμούν ότι στην περίπτωση δημιουργίας νέου κόμματος από τον Οζέλ δεν θα αποχωρήσουν περισσότεροι από 60 βουλευτές, καθώς πολλοί δεν έχουν βαθιές οργανωτικές ρίζες στο CHP.

Σαν στόχο του έβαλε την νίκη στις εκλογές όποτε κι αν γίνουν. Σημείωσε μάλιστα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά για μία εκλογική αναμέτρηση γιατί ξέρει ότι στις επαναληπτικές εκλογές θα ηττηθεί.

Είπε συγκεκριμένα ο Τσίπρας: «Αυτό που έγινε στις 26 Μάη είναι πρωτοφανές στην Μεταπολίτευση, η ΕΛ.Α.Σ. μέσα σε 24 ώρες από την ίδρυση της έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Σε λίγους μήνες θα καταφέρουμε να γίνουμε και κυβέρνηση με την ψήφο του Ελληνικού λαού, όποτε και αν στηθούν οι κάλπες».

Σημειώνεται ότι λίγες ώρες νωρίτερα είδε το φως της δημοσιότητας μία ακόμη δημοσκόπηση, της ALCO, που δείχνει την ΕΛΑΣ στην δεύτερη θέση με μονοψήφια διαφορά από τη ΝΔ. Συγκεκριμένα η ΝΔ έχει 23,3% έναντι 14,2% της ΕΛΑΣ και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με 10,3% και η Ελπίδα για την Δημοκρατία με 8,1%. Διαβεβαίωσε ότι υπάρχει η δυνατότητα να προκύψει προοδευτική κυβέρνηση που θα οδηγήσει τον τόπο σε διαφορετική κατεύθυνση.

Είπε χαρακτηριστικά: «Ακούμε από τα κυβερνητικά στελέχη ότι η προοπτική μίας διαφορετικής κυβέρνησης είναι προοπτική αστάθειας. Είναι σταθερότητα ο μισθός να τελειώνει στις 15 πρώτες ημέρες; Είναι σταθερότητα να έχουμε τους πιο χαμηλούς μισθούς, να βουλιάζουμε στα σκάνδαλα; Και αν αυτό είναι σταθερότητα τότε ποια είναι η αστάθεια; Και αυτό το δίλημμα αφορά όλους τους πολίτες, ακόμη και αυτούς που ψήφισαν ΝΔ. Ανάμεσά τους είναι νοικοκύρηδες, άνθρωποι του μόχθου που δεν ανέχονται ούτε την ακρίβεια ούτε τη διαφθορά».

Ο Αλέξης Τσίπρας εγκαινιάζοντας μία διαφορετική μορφή πολιτικής επικοινωνίας από την Νίκαιας άκουσε πολίτες που εξέφραζαν διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες – μαθητές, καλλιτέχνες, εκπαιδευτικούς, συνταξιούχους, συνδικαλιστές, εμπόρους, νοσηλευτές, εκπροσώπους της αυτοδιοίκηση. Στην συνέχεια πήρε τον λόγο και ευχαρίστησε τους δεκάδες χιλιάδες πολίτες της Ελλάδας που υπέγραψαν την διακήρυξη της ΕΛΑΣ.

Είπε ακόμη: «Δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινάμε την προσπάθεια από την Κοκκινιά, τον τόπο των αγώνων και της αξιοπρέπειας. Γιατί ερχόμαστε από πολύ μακριά από τους αγώνες και τις κατακτήσεις των ανθρώπων που έδωσαν και την ζωή τους για την χώρα και γι αυτό θα πάμε και πολύ μακριά. Ξεκινάμε από τις λαϊκές γειτονιές του Πειραιά γιατί θέλουμε να εκπροσωπούμε τους ανθρώπους της δουλειάς, του μόχθου, αλλά και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Ξέρουμε από που ερχόμαστε, που πηγαίνουμε και ποιους θέλουμε να εκπροσωπήσουμε. Πρέπει να έχουμε και όραμα και θέληση και θέσεις και πρόγραμμα».

Σημείωσε ότι «Βέβαια δεν αρκεί να θέλουμε την πολιτική αλλαγή αλλά πρέπει να θέλουμε την αλλαγή πολιτικής. Αυτοί που κυβερνάνε δεν μπορούν να καταλάβουν τους απλούς ανθρώπους γιατί δεν έχουν ζήσει ποτέ ανάμεσά τους».

Κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν και σύγκριση της δικής του κυβέρνησης με την παρούσα είπε: «Εμείς αφήσαμε 37 δις στα ταμεία όταν αυτοί αδειάσαν τα ταμεία και πήραν και το πόμολα. Μας κάνουν μαθήματα δημοσιονομικής σταθερότητας εκείνοι που ρημάξανε την χώρα. Και αυτοί που διπλασιάσανε τα κομματικά τους χρέη. Θέλω να αναρωτηθούμε, θυμάστε ποιοι ήταν αυτοί που έκοψαν 14 φορές συντάξεις; Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μία χώρα χρεοκοπημένη. Το 2019 επαναφέραμε 1 δις για συντάξεις αυτό που ονομάσαμε 13η σύνταξη. Ποιο ήταν το πρώτο μέτρο που πήρε η κυβέρνηση της ΝΔ; Έκοψε την 13η σύνταξη».

Ο Τσίπρας ανέπτυξε τους πέντε βασικούς άξονες της πολιτικής του πρότασης, για την ενέργεια, για την κατάργηση των πανελλαδικών, για το ιδιωτικό χρέος και τα funds, την μετακίνηση με τα ΜΜΜ».

Το Πατριαρχείο σημείωσε ότι η νέα χρήση του κτιρίου θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό και κοινωνικό χαρακτήρα της Πριγκήπου, με έμφαση σε οικολογικά ήπιο και βιώσιμο τουρισμό.

Ένα εύθραυστο μνημείο αναζητά βιώσιμο μέλλον

Ο κ. Λάκης Βίγκας, πρώην εκπρόσωπος μειονοτικών κοινοτικών ιδρυμάτων, δήλωσε στο bianet ότι το μέγεθος του κτιρίου, η ξύλινη κατασκευή, οι κίνδυνοι ασφαλείας και το υψηλό κόστος συντήρησης καθιστούν αδύνατη τη διατήρησή του χωρίς πηγή εσόδων.
Όπως ανέφερε, η απόφαση ελήφθη επειδή ένα τόσο μεγάλο κτίριο δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνο με τη συμβολική του αξία, ενώ τόνισε ότι η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς απαιτεί ρεαλιστικό και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

«Κανείς δεν σου λέει “πάρε αυτά τα χρήματα, αποκατέστησέ το και απλώς θα το θαυμάζεις”. Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε κάποιος άλλος “πλούσιος” φορέας θα έκανε μια τόσο μεγάλη επένδυση. Δεν υπάρχει τέτοιο παράδειγμα στον κόσμο. Άρα πρέπει να σκεφτούμε ρεαλιστικά», δήλωσε.

Εξετάστηκαν διάφορες επιλογές πριν την τελική απόφαση

Σύμφωνα με τον ίδιο, είχαν εξεταστεί διαφορετικές προτάσεις αξιοποίησης του κτιρίου και είχαν πραγματοποιηθεί τεχνικές και λειτουργικές μελέτες από εξειδικευμένες εταιρείες. Μετά την αξιολόγηση όλων των επιλογών, επιλέχθηκε το μοντέλο ξενοδοχείου ως η πιο βιώσιμη λύση.

Ο κ. Βίγκας υπογράμμισε ότι η απόφαση δεν ελήφθη υπό εξωτερική πίεση, αλλά μέσα από ανεξάρτητες αξιολογήσεις ειδικών.
Παράλληλα ανέφερε ότι κατανοεί τις αντιδράσεις ορισμένων πλευρών, ωστόσο υποστήριξε ότι δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική επιλογή για τη διάσωση του κτιρίου. Τόνισε επίσης ότι, παρότι όλοι σέβονται την ιστορική του αξία, υπάρχει και ευθύνη απέναντι στη σημερινή ζωή της Κωνσταντινούπολης, καθώς η εγκατάλειψή του θα δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα.

Από το “Prinkipo Palace” στο εγκαταλελειμμένο ορφανοτροφείο

Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1898 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Alexandre Vallaury και είχε αρχικά σχεδιαστεί ως ξενοδοχείο με την ονομασία Prinkipo Palace. Αν και ανήκε σε γαλλική εταιρεία, ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β’ δεν επέτρεψε τη λειτουργία του ως ξενοδοχείου.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο το αγόρασε το 1903 και το μετέτρεψε σε ορφανοτροφείο και σχολείο για Ελληνορθόδοξα παιδιά από την Κωνσταντινούπολη και διάφορες περιοχές της Ανατολίας. Στεγάζοντας έως και περίπου 200 παιδιά, λειτούργησε για δεκαετίες ως σημαντικό εκπαιδευτικό και κοινωνικό ίδρυμα.

Το ορφανοτροφείο έκλεισε το 1964, σε περίοδο έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που σχετιζόταν κυρίως με την κρίση της Κύπρου. Από τότε το κτίριο εγκαταλείφθηκε και υπέστη σοβαρή φθορά.

Σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο ξύλινο κτίριο της Ευρώπης και το 2ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Το 2010 εντάχθηκε σε ευρωπαϊκό κατάλογο παρακολούθησης μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς. Η ιδιοκτησία του κτιρίου είχε αμφισβητηθεί τη δεκαετία του 2000 και το Πατριαρχείο ξεκίνησε νομική διαδικασία για την επιστροφή του το 2005. Το 2010, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι το ακίνητο πρέπει να επιστραφεί στο Πατριαρχείο.

Με βάση τη συμφωνία:

• Η Chevron αποκτά ποσοστό συμμετοχής 70% στην παραχώρηση
• Η HELLENiQ ENERGY διατηρεί ποσοστό συμμετοχής 30%
• Η Chevron αναλαμβάνει τον ρόλο του Εντολοδόχου (Operator) της παραχώρησης

Με τη συμφωνία αυτή, η Chevron συμμετέχει πλέον σε πέντε (5) παραχωρήσεις με θυγατρικές της HELLENiQ ENERGY στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας τη στρατηγική σημασία της συνεργασίας των δύο εταιρειών και την εμπιστοσύνη της Chevron στις προοπτικές του ελληνικού χαρτοφυλακίου έρευνας υδρογονανθράκων.

Το Block 10 βρίσκεται στην 2^η ερευνητική φάση και έχουν ολοκληρωθεί γεωλογικές και περιβαλλοντικές μελέτες, αλλά και δισδιάστατες 2D και τρισδιάστατες 3D σεισμικές καταγραφές.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της HELLENiQ ENERGY, Ανδρέας Σιάμισιης, δήλωσε σχετικά: «Η είσοδος της Chevron στο Block 10, συμπληρώνει την υφιστάμενη συνεργασία μας και ευθυγραμμίζει τα ποσοστά των δύο εταιριών σε όλα τα block στο νότιο Ιόνιο, διαμορφώνοντας έτσι, μια πολύ μεγαλύτερη ερευνητική περιοχή όπου συμμετέχουμε από κοινού. Η κινητικότητα και ευελιξία σε χαρτοφυλάκια παραχωρήσεων και η δυνατότητα δραστηριοτήτων σε μεγαλύτερες περιοχές, είναι κάτι που προσελκύει τις κορυφαίες εταιρείες του κλάδου και επιτρέπει συνέργειες, αρχικά στην έρευνα και πιθανόν αργότερα στην ανάπτυξη.

Οι εργασίες που ήδη είχαμε ολοκληρώσει στο Block 10 τα προηγούμενα χρόνια, επέτρεψαν την καλύτερη αξιολόγηση των προοπτικών και την είσοδο της Chevron σε όλο το χαρτοφυλάκιο. Η διαφοροποίηση του ποσοστού μας, είναι κίνηση απόλυτα συμβατή με τη στρατηγική διαχείρισης των περιοχών έρευνας ως ένα δυναμικό χαρτοφυλάκιο, στο οποίο μπορούν και πρέπει να γίνονται αλλαγές ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες.  Η σταθερή στρατηγική και ουσιαστική δουλειά των τελευταίων ετών, αλλά και η ταχύτερη αντίδραση και συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τέτοιου είδους δυναμικές κινήσεις, που μόνο θετικά μπορούν να επηρεάσουν την Εταιρεία, τη χώρα μας, αλλά και ευρύτερα την περιοχή.»

Αντίστοιχα, από την πλευρά της Chevron ο Andrew Deighan, Διευθυντής Ερευνών Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής , τόνισε για τη συμφωνία: «Πρόκειται για ένα ακόμη σημαντικό ορόσημο για τη Chevron, καθώς συνεχίζουμε να χτίζουμε τη δυναμική μας στην περιοχή της Μεσογείου, μια περιοχή στην οποία επιδιώκουμε να επεκτείνουμε και να ενδυναμώσουμε περαιτέρω το παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο των ερευνητικών μας δραστηριοτήτων.

Μαζί με τον εταίρο μας, τη HELLENiQ ENERGY, και την Ελληνική Δημοκρατία, προσβλέπουμε στην αξιολόγηση του δυναμικού υδρογονανθράκων στο Block 10, το οποίο βρίσκεται σε μια ενδιαφέρουσα και ανεξερεύνητη  περιοχή.

Η Chevron διαθέτει σημαντική τεχνογνωσία στην ανάπτυξη έργων πετρελαίου και φυσικού αερίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Πιστεύουμε ότι ο συνδυασμός της εμπειρίας και  υποστήριξης από πλευράς του εταίρου μας, σε συνέργεια με τους δικούς μας πόρους και τεχνολογικές δυνατότητες, θα συμβάλλει στην προώθηση και αξιοποίηση νέων ενεργειακών πηγών στην περιοχή».

^{Σχετικά με τη HELLENiQ ENERGY}

^{Η HELLENiQ ENERGY είναι ένας από τους κορυφαίους καθετοποιημένους ενεργειακούς ομίλους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1998, ως ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ, με ιστορία που ξεκινά από το πρώτο διυλιστήριο στην Ελλάδα, το 1958. Σήμερα, αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία στη χώρα και μία από τις μεγαλύτερες στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, με βάση τα ετήσια έσοδα. Υλοποιώντας με συνέπεια μια φιλόδοξη στρατηγική μετασχηματισμού, έχει αναδειχθεί σε περιφερειακό ηγέτη στον ενεργειακό τομέα, με παρουσία σε 8 χώρες και συνεχώς διευρυνόμενη διεθνή δραστηριότητα.}

^{Η HELLENiQ ENERGY δραστηριοποιείται στην παραγωγή, προμήθεια και εμπορία όλων των μορφών ενέργειας, εστιάζοντας πλέον ολοένα και περισσότερο σε νέες, πιο καθαρές μορφές, καθώς και σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Το χαρτοφυλάκιό της περιλαμβάνει τη διύλιση, τον εφοδιασμό και εμπορία υγρών καυσίμων και πετροχημικών προϊόντων, την έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων και την εμπορία καυσίμων, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται ραγδαία στις ΑΠΕ.}

^{Στρατηγικός πυλώνας της HELLENiQ ENERGY είναι η ανάπτυξη ενός πλήρους καθετοποιημένου «πράσινου» utility. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η Enerwave, το νέο όνομα της Elpedison, εταιρεία παραγωγής και προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Αυτή η νέα επιχειρηματική μονάδα παράγει και προμηθεύει απευθείας την ελληνική αγορά με ηλεκτρική ενέργεια -κυρίως από ανανεώσιμες πηγές -υλοποιώντας τη δέσμευση του Ομίλου για μια δίκαιη, προσιτή και ασφαλή ενεργειακή μετάβαση.}

^{Στο επίκεντρο της στρατηγικής της HELLENiQ ENERGY βρίσκεται η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της, με στόχο να αποτελεί εργοδότη επιλογής στις χώρες όπου δραστηριοποιείται. Παράλληλα, η Εταιρική Υπευθυνότητα αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της λειτουργίας της, μέσα από τον οποίο σχεδιάζει και υλοποιεί πολυδιάστατα προγράμματα για τη στήριξη της νέας γενιάς και της κοινωνίας ευρύτερα, επηρεάζοντας θετικά περισσότερους από 2 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο σε διεθνές επίπεδο.}

^{Η HELLENiQ ENERGY έχει την έδρα της στην Αθήνα, είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών (σύμβολο: ELPE) και διαθέτει δευτερεύουσα εισαγωγή στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου (LSE: HPLD) μέσω Παγκόσμιων Αποθετηρίων Τίτλων (GDRs).}

^{www.helleniqenergy.com}

Οι λεπτομέρειες του προγράμματος

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε νέους επιστήμονες, που επιθυμούν να πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές στους τομείς του Engineering, Technology & Artificial Intelligence, Energy & Environment, καθώς επίσης και Business, Finance και Management.

Στον φετινό, δεύτερο κύκλο του προγράμματος θα δοθούν συνολικά έως και 30 υποτροφίες: οι 20 αφορούν σπουδές στο εξωτερικό, με πλήρη κάλυψη διδάκτρων έως 50.000 ευρώ ανά υπότροφο, ενώ οι 10 αφορούν σπουδές σε ΑΕΙ στην Ελλάδα, προσφέροντας οικονομική ενίσχυση έως και 20.000 ευρώ ανά υπότροφο.

Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών των υποτρόφων, ο Όμιλος AKTOR θα τους προσφέρει εγγυημένη εργασία για 5 έτη, με στόχο να φέρουν τις γνώσεις και την τεχνογνωσία τους στον Όμιλο και να συμμετάσχουν στον σχηματισμό του φυτωρίου των στελεχών του αύριο.

Ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης στην Ελλάδα

Μέσα από το Πρόγραμμα Υποτροφιών AKTOR4thefuture, οι νέοι επαγγελματίες θα έχουν την ευκαιρία να εφαρμόσουν άμεσα την εξειδίκευσή τους στην πράξη και να εξελιχθούν μέσα σε ένα σύγχρονο και δυναμικό επαγγελματικό περιβάλλον, σε έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους της Ελλάδας και πρωταγωνιστή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Έτσι, το AKTOR4TheFuture συμβάλλει στην παραμονή του ταλέντου στην Ελλάδα και στην αντιμετώπιση του brain drain, επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη δέσμευση του Ομίλου AKTOR να επενδύει και να προσφέρει στη νέα γενιά της Ελλάδας ευκαιρίες επαγγελματικές εξέλιξης.

Περισσότερες πληροφορίες και αιτήσεις συμμετοχής, στην ιστοσελίδα του προγράμματος www.aktor4thefuture.gr/.