Από αυτήν λοιπόν την “εξίσωση” των τριών, του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και της Καρυστιανού, θα προκύψει το αποτέλεσμα των επικείμενων, εξαιρετικά κρίσιμων εκλογών. Αλλά και το επόμενο, κυβερνητικό σχήμα. Επειδή ποτέ, μεταπολιτευτικά, η χώρα δεν ήταν σε τέτοιο αδιέξοδο. Ούτε καν στα μνημόνια, γιατί τότε υπήρχε εθνική ομοψυχία. Αδιέξοδο, συμβολικό και ρεαλιστικό, έχοντας καταστεί η πατρίδα ένα απέραντο airbnb του εύκολου κέρδους, παραδομένο στα ξένα συμφέροντα, τον αφελληνισμό και την λειτουργία υπερεθνικών funds. Πολύ γρήγορα ο τόπος μας δεν θα ανήκει σε εμάς, αλλά στους επήλυδες, που τον έχουν αγοράσει μεθοδικά, σπιθαμή προς σπιθαμή.

Και δεν εννοώ τους μετανάστες ή τους πολιτικούς πρόσφυγες, αλλά όλους όσους έχουν καταστήσει το Αιγαίο απρόσφορο για το μέσο Έλληνα και την Αττική έναν κρανίου τόπο με την λεγόμενη σχετλιαστικά “αθηναϊκή ριβιέρα”, μία θάλασσα από μπετόν στην πραγματικότητα, για οιηματίες νεόπλουτους, που κομπάζουν για την δήωση της Αττικής και την μετατροπή της παραλιακής σε παραθαλάσσιο Παγκράτι. Με ιδιωτική όμως την είσοδο. Το όνειρο του Μητσοτακισμού. Μόλις είκοσι χρόνια πριν ο προσφάτως μεταστάς Σουφλιάς μιλούσε για το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης και τη σωτηρία του λεκανοπεδίου. Σήμερα;

Ως αντίδραση αυτοσυντήρησης

Από την άλλη, ο μοιραίος Αλέξης εμφανίζεται ως το μόνο αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη – έστω κι αν ηττάται από αυτόν τα τελευταία οκτώ χρόνια συνεχώς – ενώ ο νυν πρωθυπουργός ετοιμάζεται για μία, τελευταία, πύρρειο, όμως, νίκη. Υπενθυμίζεται ότι ο Αλέξης ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αφού μετήλθε άπειρα, μπερτοδούλια, τεχνάσματα, διέλυσε και το ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε – και που ο ίδιος το απογείωσε – για να ξαναζητήσει τώρα την συνδρομή των περιτριμμάτων της αριστεράς – ο ορισμός δηλαδή του τυχοδιωκτισμού και του πολιτικού εκτσογλανισμού – ώστε να ξαναγίνει… τί; Αντιπολίτευση! (Ο έσχατος ορισμός δηλαδή του κομματικού αμοραλισμού και ευτελισμού). Εδώ βρισκόμαστε αυτή την στιγμή.

Επίσης… Ανέκαθεν υποστήριζα ότι το τέλος του Μητσοτακισμού και της κλειστής, προσωπικής ελίτ των συμφερόντων και της διαφθοράς που αυτός εκπροσωπεί, θα προέλθει από την ίδια ΝΔ και τον βαθιά δυσαρεστημένο πυρήνα της. Αυτόν που δεν έχει απολέσει το τελευταίο φύλλο ηθικής και ευθύνης. Ως αντίδραση αυτοσυντήρησης. Κάτι τέτοιο αποτελεί ταυτόχρονα και την συντριπτική απαίτηση ολόκληρου του εκλογικού σώματος, όπως ΌΛΕΣ οι δημοσκοπήσεις δηλώνουν. Το υφιστάμενο, δραματικό αδιέξοδο εντείνει η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης λόγω της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ αφενός να εκφράσει πειστικά τον κεντρώο και τον κεντροαριστερό χώρο, αλλά και λόγω του κατακερματισμού αφετέρου – ένεκα …εκτσογλανισμού – της σύνολης αριστεράς.

Με τον μοιραίο Αλέξη στον ρόλο που του πάει περισσότερο από όλα: Εκείνον του πατροκτόνου, του αδελφοκτόνου, του τυχοδιώκτη και άφιλου συντροφοκτόνου κ.λπ. Μόνο συζυγοκτόνος δεν είναι! Εξηγούμαι, πρόκειται για αστειάκι. (Γιατί η πρώην κυβερνήσασα αριστερά έχει χάσει ακόμη και το χιούμορ της μέσα στην τόση σοβαροφάνεια και την αγωνία της για επιβίωση). Εξαιρώ το ΚΚΕ, που δεν διέθετε χιούμορ ποτέ και που συνεχίζει να αισθάνεται σταθερά ασφαλές, το ίδιο και ο “λαός” του, γύρω στο 7 με 8%. Σταθερά μακράν κάθε εμπλοκής από τα μιάσματα και από τους ρεβιζιονιστές. Σπολλάτη τους λοιπόν!

Άρα το νεόκοπο κόμμα του έμπειρου και δοκιμασμένου στον πρωθυπουργικό θώκο Αντώνη Σαμαρά, ιστορικού ηγέτη της δεξιάς, που είναι πλέον γεγονός, πρέπει να αποτελέσει, νομίζω, τον αποφασιστικό καταλύτη απέναντι σ’ όλα τα πρόσφατα – όσο και θνησιγενή, εφόσον προσωποπαγή – κόμματα που υπάρχουν αποκλειστικά εξ αιτίας της παρατεταμένης λειψανδρίας, αλλά και της απελπισίας του εκλογικού σώματος να βρει κάποια διέξοδο στο παρατεταμένο τέλμα και στην λειψυδρία προσώπων. Εκτός κι αν λύση αποτελούν ο παντός καιρού Φαραντούρης, ο χριστιανός Παπαδόπουλος, ο πρώην της Νίκης που κατέβασε τους πίνακες στη Εθνική Πινακοθήκης και εθεάθη δίπλα στην Καρυστιανού ή ο Φάμελλος, που διαλύει ενσυνείδητα ένα ιστορικό κόμμα για να γίνει η φιλιππινέζα του Μοιραίου Αλέξη.

Περιμένω, και έχω βάσιμους λόγους για αυτό, ότι την επαύριο των επικείμενων εκλογών θα τεθεί, λόγω αποτελεσμάτων, θέμα ηγεσίας πρωτίστως στο ΠΑΣΟΚ και αμέσως μετά στη ΝΔ. Ο νυν capo di capi Μητσοτάκης θα χάσει… νικώντας. Οι ψύχραιμοι και οι γνώστες – που όμως έχουν θεαματικά εκλείψει – θα μιλούσαν για πύρρειο, αναμενόμενη πάντως, νίκη. Ο κ. Μητσοτάκης αποχωρεί έχοντας αφήσει θεσμικά και κυβερνητικά συντρίμμια, με σκάνδαλα και φαβοριτισμούς, χωρίς όμως ουδείς μέσα από την Νέα Δημοκρατία να έχει τολμήσει να τον αμφισβητήσει. Βλέπετε, η κομματική – πολιτική επιβίωση των βουλευτών υπερέχει των ουσιαστικών συμφερόντων της παράταξης, αλλά και του μέλλοντος της πατρίδας.

Το νέο κόμμα Σαμαρά

O tempora, ω μόρτες. Παρά τα σοβούντα σκάνδαλα και την προσχηματική λειτουργία της δημοκρατίας. Παρά την καταφανή δυσαρέσκεια του συνόλου του ελληνικού λαού. Αφού ουδείς διαθέτει την ευθιξία, ώστε να αμφισβητήσει την γελοιότητα του Σπύρου και την αθλιότητα του Φλωρίδη. Τί ντροπή για την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αφήνω τα εθνικά θέματα, για τα οποία οι προοπτικές είναι περισσότερο από δυσοίωνες. Στο προτεκτοράτο που ζούμε. Και σταματώ εδώ…

Μία φίλη μού εξομολογήθηκε χθες ότι, ναι, θα ψηφίσει Μητσοτάκη με βαθιά ενοχή όμως, γιατί έτσι επιθυμεί να διασφαλίσει μία στοιχειώδη, κοινωνική ηρεμία, επειδή είχε δεινοπαθήσει, δέκα χρόνια πριν, με την αλλοπρόσαλλη διακυβέρνηση των συριζανέλ. Η ίδια είναι ιδιωτική υπάλληλος και είχε υποστεί στο πετσί της την επιπόλαιη ασχετοσύνη των ανευθυνοϋπεύθυνων και την ανυπαρξία κρατικής σοβαρότητας στην εποχή του μοιραίου Αλέξη.

Και αυτό είναι ένα επιχείρημα που επικαλούνται πολλοί. Με δεδομένη και την ανικανότητα του Ανδρουλάκη να συσπειρώσει το κέντρο – τον κοινωνικό πυρήνα της χώρας – και τον κεντροαριστερό χώρο. Όθεν μία ρεαλιστική λύση θα ήταν να επαναληφθεί ανανεωμένο το σκηνικό του 2013. Δηλαδή μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ + το νέο κόμμα Σαμαρά ως καταλύτη και με τον τελευταίο ως επιβεβλημένο και αποδεκτό κι από τους δύο συμβαλλόμενους, ως επικεφαλής. Πόσο μάλλον που στη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα βρίσκεται λογικά ένας/μία εκ των Διαμαντοπούλου-Γερουλάνου. Με τον Δούκα να επιστρέφει στη δημαρχία και στα ουσιαστικά καθήκοντά του – που τόσο έχει παραμελήσει. Είναι εκτός πραγματικότητας ένα τέτοιο σενάριο;

Προσωπικά για εμένα που έχω πάντα το αισθητικό κριτήριο ως βασικό μου καθοδηγητή, το αφόρητο, πολιτικό κιτς – που όμως κανείς δεν αντιλαμβάνεται – είναι το πιο δυσοίωνο από όλα. Είναι χαρακτηριστικό ότι από όλα τα κόμματα, τα νεοπαγή και τα κλασικά, ουδείς αναφέρεται στον πολιτισμό, έστω δήθεν, έστω προσχηματικά. Από την άλλη, θυμάμαι τη θητεία του ευπατρίδη Σαμαρά στο υπουργείο Πολιτισμού, που ήταν πραγματικά η εξαίρεση.

Ιδιαίτερα, όταν συγκριθεί με την καταστροφική θητεία της διαχειρίστριας των οικονομικών της συμμορίας του Μαξίμου, της αρχαιολόγου Μενδώνη, της εχθρού των μάχιμων αρχαιολόγων ή των επιμελητών μουσείων, με το στενό, οικονομικίστικο – μονοειδές μοντέλο, που εφάρμοσε οριζόντια στην τέχνη και τον πολιτισμό. Τελευταίο της επίτευγμα το… εισιτήριο στις τουαλέτες του Παρθενώνα! (Για ανθρώπους που έχουν ήδη πληρώσει 30 ευρώ για να εισέλθουν στο μνημείο). Μαζί με την Παναγιωταρέα, την σιωπηρή καταστροφή των μουσείων.

Με άλλα λόγια οι ημιμαθείς κι οι αδίστακτοι στην εξουσία. Χωρίς καμία, ουσιαστική έγνοια και για την ιστορία, και για την παράδοση, και για τον πολιτισμό αυτού του τόπου. Χωρίς συνείδηση και όραμα για τον Ελληνισμό. Γιατί τώρα κυριαρχεί το ιδεώδες των ατομικών, ατομικιστικών παραδείσων, που είναι όμως στημένοι σε μια συλλογική κόλαση. Κι όπου τα βίτσια μιας αδίστακτης νομενκλατούρας καταπατούν χωρίς αιδώ τα δικαιώματα και το δίκαιο των συντριπτικά πολλών.

Finis Graeciae

Με λίγα λόγια ψηφίστε ό,τι θέλετε, σύμφωνα με την συνείδηση και την ενσυναίσθηση σας, αλλά και με την επίγνωση ότι στην πολιτική ισχύει το μη χείρον βέλτιστον και ότι πρέπει να απομακρυνθεί το καθεστώς Μαξίμου. Αλλά και ότι την επαύριο των εκλογών πρέπει να υπάρχει μία ρεαλιστική λύση για την διακυβέρνηση της χώρας. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Σαμαράς με επίγνωση των λαθών του, αλλά και με αίσθηση το τεράστιου, ιστορικού στοιχήματος, που αποτελεί η εκ νέου εμπλοκή του στα κοινά, είναι μια παρήγορη διέξοδος. Όχι για εμάς τόσο, όσο για τα παιδιά μας. Κάτι που το οφείλει ο Αντώνης στη νεολαία αυτού του τόπου… Για λόγους που ο ίδιος καταλαβαίνει από όλους περισσότερο. Ως πολιτικός, ως πατριώτης, ως πατέρας…

ΥΓ. Ελπίζω ότι η φίλη μου η οποία δήλωσε ότι θα ψηφίσει – έστω και με ενοχές – Μητσοτάκη, μετά από την επιχειρηματολογία μου, θα δει ότι υπάρχει σαφώς κι άλλη, εναλλακτική λύση. Εγώ πάλι πιστεύω – και στοιχηματίζω – ότι τα νεοπαγή κόμματα, του Αλέξη, της Καρυστιανού και του Σαμαρά θα κινηθούν, τελικά, όλα γύρω στο + – 10%. Με το τελευταίο να παίζει τον πιο κρίσιμο και τον πιο δύσκολο, τον ενωτικό ρόλο.

* Finis Graeciae ήταν ο εμβληματικός, όσο και προφητικός τίτλος ενός κειμένου που δημοσίευσε ο Χρήστος Γιανναράς το 1986. Και μιλούσε για τον προϊόντα αφελληνισμό, την κυριαρχία του εγωτικού μοντέλου, που επρόκειτο να γίνει ο κανόνας και να δημιουργήσει την έωλη ευτυχία των ατομικών παραδείσων, που αναπτύσσονταν σε μιαν αναπότρεπτη, συλλογή κόλαση. Πριν από εικοσιπέντε δηλαδή χρόνια, όταν στην χώρα μας μεσουρανούσε η made in Greece εκδοχή του σοσιαλισμού και στις πίστες του αείμνηστου Γιαννόπουλου μεσουρανούσαν ο Λευτέρης Πανταζής και η Άντζελα.

Φέτος πάντως, κι είναι ενδεικτικό, ο Λευτέρης Πανταζής θα εμφανιστεί, ελέω της… πρωτοποριακής Λένας Κιτσόπουλου, ως απόδειξη της πολιτιστικής συνέχειας – αλλά και κατάπτωσης – της ηρωικής και ακαταδάμαστης μας φυλής στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ο πολιτισμός μας, η εκδίκηση στον πολιτισμό τους…

Η εισαγγελέας είχε προτείνει να απορριφθεί η δήλωση του Δημοσίου. Η εκπρόσωπος του Δημοσίου τόνισε, επίσης, πως η δήλωση παράστασης υποστήριξης της κατηγορίας για τους κατηγορούμενους δεν σημαίνει ότι αυτοί φέρουν «αποκλειστικά την ευθύνη».

Η συνεδρίαση συνεχίζεται με την τοποθέτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου επί της εισαγγελικής πρότασης για τις δηλώσεις παράστασης. Σημειώνεται πως οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη είναι συνολικά 36 άτομα.

Πέντε είναι τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται κατά περίπτωση. Για το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, με επικίνδυνες για την ασφάλεια της συγκοινωνίας πράξεις, από τις οποιες μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους και που είχε ως αποτέλεσμα: α) τον θάνατο μεγάλου αριθμού ανθρώπων, β) τη βαριά σωματική βλάβη περισσότερων ανθρώπων και γ) τη σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, τελεσθείσα και κατ’ εξακολούθηση και από κοινού κατηγορούνται 33 άτομα. Για τα τρία πλημμελήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, της βαριάς σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και της απλής σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή κατηγορούνται 35 άτομα. Για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος κατηγορούνται 3 άτομα.

Για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα στον εκλογικό χρόνο και πρόσωπα της κυβέρνησης, υπογραμμίζοντας ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2027. Όπως ανέφερε, η απόφαση αυτή βασίζεται τόσο στη θεσμική συνέπεια απέναντι στους πολίτες όσο και στην ανάγκη να ολοκληρωθεί το κυβερνητικό έργο. Επισήμανε ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της για μισθούς, επενδύσεις και μεγάλα έργα υποδομής, τονίζοντας πως «η απάντηση θα δοθεί στην πράξη και θα είναι το 2027». Όπως χαρακτηριστικά είπε: «Οι εκλογές θα γίνουν το 2027 για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι το συνεπές απέναντι στους πολίτες. Να ξέρουν δηλαδή κάθε πότε αξιολογείται μια Κυβέρνηση, στο τέλος ενός κύκλου και να μπει κάτι τέτοιο, όπως έγινε και το 2023, ως ένας νέος άτυπος κανόνας θεσμικότητας, εκτός πολύ έκτακτων καταστάσεων που μπορεί να έχουν συμβεί στο παρελθόν, αν και νομίζω ότι οι περισσότερες πρόωρες εκλογές δεν ήταν λόγω έκτακτων καταστάσεων. Και ο δεύτερος λόγος είναι βαθύτατα πολιτικός και είναι μια προσωπική στρατηγική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παράδειγμα. Μιλάμε για τον κατώτατο μισθό. Έχουμε μια υπόσχεση για 950 ευρώ ίσως και παραπάνω, 1.500 ευρώ μέσο μισθό. Είμαστε στα 930 ευρώ θα πάμε τα 950, ίσως και παραπάνω. Θέλουμε να έχουμε παραδώσει κάποια συγκεκριμένα μεγάλα έργα, όπως το Μετρό προς την Καλαμαριά, και ευρύτερα κάποια άλλα έργα. Για όλα αυτά, κάθε μήνας παραπάνω είναι σημαντικός».

Απαντώντας στην κριτική ότι ο ανασχηματισμός αποσκοπούσε στην ενίσχυση του «δεξιού προφίλ» της ΝΔ, ο κ. Μαρινάκης υποστήριξε ότι οι επιλογές προσώπων βασίζονται στην παρουσία και τη στάση τους σε δύσκολες περιόδους, καθώς και στις ικανότητές τους. Υπογράμμισε ότι η απάντηση σε όσους διεκδικούν πολιτικό χώρο δίνεται μέσα από τις πολιτικές και όχι μέσω συμβολισμών ή χαρακτηρισμών. Αναφέρθηκε σε πρωτοβουλίες όπως η ενίσχυση της άμυνας, η προστασία των συνόρων, οι συμφωνίες ΑΟΖ και ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση επιλέγει τα αποτελέσματα αντί για τις «ψευτοπατριωτικές κορώνες».

Στο πεδίο των εθνικών θεμάτων, δήλωσε ότι κατά την επταετή διακυβέρνηση Μητσοτάκη υλοποιήθηκαν περισσότερες παρεμβάσεις σε άμυνα και εξωτερική πολιτική από όσες είχαν γίνει συνολικά τις προηγούμενες δεκαετίες. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση απαντά στις προκλήσεις με στρατηγική και ουσία, φέρνοντας ως παράδειγμα την ανάδειξη του ζητήματος άρσης του τουρκικού casus belli. Όπως ανέφερε, «εμείς απαντάμε με ουσία, με αποτέλεσμα», ενώ χαρακτήρισε την κυβερνητική εξωτερική πολιτική υπεύθυνη και αποτελεσματική. «Αυτό δεν σημαίνει ότι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί δεν είχαν τις ίδιες προθέσεις με τον εν ενεργεία». «Ποια είναι η διαφορά; Εδώ οι προθέσεις είναι κοινές. Όλοι θέλουμε το εθνικά επωφελές. Η διαφορά μας ποια είναι; Ότι εμείς έχουμε μια στρατηγική που αυτό στην πράξη είναι και αποδοτικό. Τώρα αυτό μπορεί να ενοχλεί, όμως θεωρώ ότι αντικειμενικά και με βάση και τις δημοσκοπήσεις, η αποδοχή της πολιτικής μας σε αυτά τα πεδία είναι ευρύτερη, είναι μεγαλύτερη ακόμα και της δημοσκοπικής μας αποδοχής και σε αυτό το μονοπάτι θα συνεχίσουμε, της υπεύθυνης και αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής», τόνισε.

Για την οικονομία και την ακρίβεια, ο κ. Μαρινάκης αναγνώρισε ότι πολλά νοικοκυριά, ιδιαίτερα όσοι επιβαρύνονται από υψηλά ενοίκια και αυξήσεις τιμών, αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες. Τόνισε ωστόσο ότι το φαινόμενο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά συνδέεται με ευρύτερες ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις. Ανέφερε ότι η κυβερνητική στρατηγική στηρίζεται στην αύξηση των επενδύσεων και των εξαγωγών, επισημαίνοντας πως οι επενδύσεις αυξήθηκαν από το 11% στο 18% του ΑΕΠ και οι εξαγωγές από το 20% στο 40% του ΑΕΠ. Υποστήριξε ότι η ανάπτυξη αυτή οδήγησε στη δημιουργία 600.000 θέσεων εργασίας και στη δυνατότητα επιστροφής πόρων στην κοινωνία μέσω φοροελαφρύνσεων και μόνιμων μέτρων στήριξης. «Πρέπει να δοθούν κι άλλα, εννοείται, πρέπει η μεσαία τάξη να έχει κι άλλες φοροελαφρύνσεις, πρέπει τα χαμηλά εισοδήματα να στηριχθούν περισσότερο με μόνιμα μέτρα και όχι επιδοματική πολιτική, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το «κύμα» ακρίβειας. Η διαφορά λοιπόν στη δική μου απάντηση με τις διαπιστώσεις της αντιπολίτευσης είναι ότι εγώ σας δείχνω έναν τρόπο, μπορεί αυτός ο τρόπος να μην είναι μαγική συνταγή, δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, αλλά έχει αρχή, μέση και τέλος και με ταπεινότητα το λέω στον κόσμο ότι είναι και ο μόνος τρόπος να διαχειριστούμε με την καλύτερη δυνατή συνθήκη αυτή την πρωτοφανή, το ξαναλέω, κατάσταση αύξησης των τιμών, όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη», είπε.

Σχετικά με τις φοροελαφρύνσεις, δήλωσε ότι ήδη εφαρμόζονται σημαντικές μειώσεις φόρων για μισθωτούς, συνταξιούχους και ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίες, όπως είπε, συνέβαλαν στη βελτίωση των οικονομικών δεικτών και στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με ρυθμό υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Τόνισε ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να αξιοποιήσει τον πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο των επόμενων ετών για νέες φοροελαφρύνσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Αναφερόμενος στα ΜΜΕ, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε ότι βρίσκονται σε τελικό στάδιο οι συζητήσεις για νέα συλλογική σύμβαση εργασίας στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, εκφράζοντας την εκτίμησή του προς εργαζόμενους και διοικήσεις της ΕΡΤ και του ΑΠΕ. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση προχωρά στην επίλυση εκκρεμοτήτων δεκαετιών, όπως η αδειοδότηση των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μια εκκρεμότητα 28 ετών. Επισήμανε ότι η διαδικασία αξιολόγησης θα γίνεται από το ΕΣΡ και όχι από την εκάστοτε κυβέρνηση, με στόχο τη διαφάνεια και την αξιοκρατία.

Για τον Αλέξη Τσίπρα και τα σενάρια περί επιλογής αντιπάλου ενόψει των εκλογών του 2027, ο κ. Μαρινάκης υπογράμμισε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να βασίσει τη στρατηγική της στην επιλογή αντιπάλου, αλλά οφείλει να κριθεί από το έργο της και την αντιμετώπιση των προβλημάτων των πολιτών. Άσκησε έντονη κριτική στον πρώην πρωθυπουργό, συνδέοντάς τον με πρόσωπα και πολιτικές της περιόδου διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σημείωσε ότι δεν έχει υπάρξει ουσιαστική αυτοκριτική για τις επιλογές εκείνης της περιόδου. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη δήλωση του κ. Τσίπρα ότι θα έπρεπε να είχαν κλείσει οι τράπεζες από την πρώτη ημέρα της διαπραγμάτευσης του 2015, σχολιάζοντας ότι αυτή «είναι ενδεικτική του τι μας περιμένει».

Τέλος, σχετικά με την παραίτηση του Ε. Μπακογιάννη, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε ότι, με βάση τα στοιχεία που γνωρίζει, δεν προκύπτει κανένα άλλο ζήτημα πέρα από τους προσωπικούς λόγους που επικαλέστηκε ο ίδιος. Τόνισε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που προσπάθησε να επιτελέσει το έργο του «με τον καλύτερο και πιο αξιοπρεπή τρόπο» και εκτίμησε ότι δεν υπάρχει λόγος να συνδεθεί η αποχώρησή του με άλλες ερμηνείες ή σενάρια.

Η γυναίκα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ διασωληνωμένη στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης. όπου λίγη ώρα αργότερα κατέληξε, ενώ ο σύζυγός είναι ελαφρά τραυματισμένος. Ο άντρας φέρει τραύμα στο άνω άκρο, ωστόσο θα παραμείνει στο νοσοκομείο για νοσηλεία.

Ο Νόλαν έχει δεχθεί ευρύτατη κριτική, μεταξύ άλλων από τον μεγιστάνα  Ίλον Μασκ, για την απόφαση του να επιλέξει την Κενυάτισσα ηθοποιό, Λουπίτα Νιόνγκο, για τον ρόλο της Ελένης – και της Κλυταιμνήστρας (sic!) – καθώς και την φημολογούμενη επιλογή του τρανς ηθοποιού, Έλιοτ Πέιτζ, για τον ρόλο του Αχιλλέα, εξαιτίας της πρόδηλης ιστορικής ανακρίβειας και του αφόρητου “γουοκισμού”, που μοιάζει να υπαγορεύει τις αποφάσεις αυτές.

Μολονότι οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης έχουν υπερασπιστεί την υπερβολική ελευθεριότητα που έχουν επιδείξει, ισχυριζόμενοι ότι η ταινία αποτελεί μυθοπλασία που ανήκει στην σφαίρα της μυθολογικής φαντασίας, η απόφαση να γυριστεί η ταινία στην πραγματική ιστορική τοποθεσία και να διατηρηθούν τα ιστορικά στοιχεία των πρωταγωνιστών (ονόματα, κτλ.) αναιρούν την ουσία της επιχειρηματολογίας τους. 

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε θυμίζει την μαζική αντίδραση που προκάλεσε η παραγωγή “Κλεοπάτρα” του Νέτφλιξ, με την διαφορά όμως ότι στην δεύτερη περίπτωση, η αιγυπτιακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα, καταδικάζοντας την παραγωγή και αποκαλώντας την “εσκεμμένο ιστορικό ψεύδος”. Παράλληλα, προχώρησε στην δημιουργία δικής της επαρκώς χρηματοδοτούμενης παραγωγής για να μεταδώσει την “πραγματική ιστορία” της Ελληνίδας βασίλισσας.

Φυσικά, ως παραγωγός και σκηνοθέτης, είναι στην διακριτική ευχέρεια του Νόλαν να επιλέξει όποιους ηθοποιούς θέλει, αφήνοντας την τελική κρίση για τις επιλογές του στο κοινό και τους κριτικούς. Ωστόσο, η απόφαση να δοθεί κρατική χορηγία στην ξεκάθαρη αυτή προσπάθεια πολιτιστικής ιδιοποίησης υπήρξε ατυχής και ακατανόητη. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος τρόπος να αξιοποιηθούν τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων από το να γίνει η Ελλάδα συνένοχη στην “καλλιτεχνική” νύξη ότι η Ελένη δεν ήταν στην πραγματικότητα Σπαρτιάτισσα και ότι η μήνι του Αχιλλέα οφειλόταν περισσότερο στο γεγονός ότι ο Αγαμέμνων επέλεξε ως σύνευνο την Βρισηίδα… αντί για εκείνον.

Δικαιολογημένος ο θόρυβος… 

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι παραγωγοί χολιγουντιανών ταινιών παρουσιάζουν σημαντικά ιστορικά πρόσωπα του Ελληνισμού σύμφωνα με την δική τους ιδιότυπη εκδοχή (π.χ., η προσωπογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Όλιβερ Στόουν). Άραγε από πού παίρνουν αυτό το θάρρος; Ίσως από την απουσία φόβου για τις ελληνικές αντιδράσεις. Στην περίπτωση του Νόλαν, βγαίνει εκτεθειμένο το ελληνικό κράτος, διότι οι υπεύθυνοι είτε δεν προέβησαν στον απαραίτητο έλεγχο του σεναρίου πριν αποφασίσουν να καταβάλλουν την οικονομική στήριξη ή, ακόμη χειρότερα, επικροτούν την πολιτιστική ιδιοποίηση που επιχειρεί ο Νόλαν. 

Δεν φτάνει η ιδεολογική αγκύλωση ή η φανερή προκατάληψη εναντίον αξιέπαινων προσπαθειών όπως αυτή του Σμαραγδή να προβάλλει το έργο και την κληρονομιά του Ιωάννη Καποδίστρια (τιμώντας την μνήμη του πρώτου κυβερνήτη του νεοελληνικού κράτους στην 250η επέτειο από την γέννησή του και χύνοντας φως στους λόγους που οδήγησαν στην δολοφονία του, μερικοί εκ των οποίων εξακολουθούν να ταλανίζουν την Ελλάδα μέχρι σήμερα). Το πλέον επικίνδυνο είναι ότι η απροθυμία να καταπολεμηθεί η πολιτιστική ιδιοποίηση σταδιακά εξαπλώνεται και σε άλλους τομείς, φτάνοντας να απειλεί ακόμη και την εδαφική κυριαρχία του κράτους. 

Ενός κακού μύρια έπονται…

Για παράδειγμα, το μόνο που κατόρθωσε η υπογραφή της κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Τσίπρα, παραχωρώντας δικαιώματα της χρήσης του ιστορικά ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας και των παραγωγών του στα Σκόπια, ήταν να ανοίξει την όρεξη και άλλων κρατών που τρέφουν βλέψεις εις βάρος της Ελλάδας. Η Τουρκία έχει ήδη μετονομάσει το Αιγαίο Πέλαγος στα σχολικά βιβλία της, θέτοντας το ιδεολογικό πλαίσιο για το επικίνδυνο δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”.

Σαν να μην έφτανε η επανέναρξη των τουρκικών παραβιάσεων εντός του εθνικού εναερίου και θαλασσίου χώρου της Ελλάδας (αποδεικνύοντας ότι η Διακήρυξη των Αθηνών δεν είναι παρά ένα κουρελόχαρτο), η Άγκυρα ετοιμάζεται να περάσει νόμο, που θα κηρύττει όλα τα ύδατα έξω από την ακτίνα έξι ναυτικών μιλίων των ελληνικών νησιών (τουλάχιστον εκείνων που δεν αμφισβητεί) ως τουρκικά. Η κατάφωρη αυτή καταπάτηση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας προσβλέπει όχι μόνο στην παρεμπόδιση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως δικαιούται, αλλά και να υφαρπάξει την ελληνική ΑΟΖ, η οποία επεκτείνεται αρκετά πέρα από τα 12 ναυτικά μίλια. 

Και σε περίπτωση που επιχειρήσει κάποιος να υποβαθμίσει την συμπεριφορά αυτή ως απόρροια του τουρκικού παραλογισμού, ας σταθούμε στην ανακάλυψη τουλάχιστον ενός μη επανδρωμένου θαλασσίου οχήματος φορτωμένου με ισχυρά εκρηκτικά από την Ουκρανία, υποτιθέμενη “σύμμαχο” της Αθήνας, χάριν της οποίας χάλασε τις παραδοσιακά αγαστές σχέσεις με την Μόσχα, στην Λευκάδα (και ίσως ενός δεύτερου στην Κρήτη).

Χρειάστηκε να περάσουν εβδομάδες και να καταθέσει η Ελλάδα διάβημα, ώσπου να δοθούν επίσημες εξηγήσεις και να απολογηθεί το Κίεβο για την κατάφωρη παραβίαση της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας. Κάποιοι θα έλεγαν ότι το επικίνδυνο αυτό μοτίβο συνιστά έναν ολισθηρό δρόμο που ξεκινά από την προφανή έλλειψη αυτοσεβασμού και την απροθυμία του κρατικού μηχανισμού να υπερασπιστεί τα δίκαια της Ελλάδος. Είτε πρόκειται για παραγωγούς ταινιών είτε για αντίπαλα κράτη, φαίνεται ότι κάποιοι αντιλαμβάνονται την Ελλάδα ως “δεδομένη”, πιστεύοντας ότι όχι μόνο θα αφήσει το θράσος τους αναπάντητο, αλλά ενδεχομένως ακόμη και να τους βοηθήσει στην επίτευξη των στόχων τους. 

Για όσους δεν θέλουν να ξεχάσουν όσα ξέρουν, ας προτιμήσουν, αντί να δουν την αναθεωρητική Οδύσσεια του Νόλαν, να αφιερώσουν λίγο χρόνο να μάθουν περισσότερο για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος αφιέρωσε την σκληρότερη κριτική του, μεταξύ άλλων, στους συμπατριώτες του, που είναι “φιλήκοοι των ξένων”. Αξίζει, επίσης, να θυμηθούμε την τιμωρία που επιφύλαξε ο Οδυσσέας στους επίδοξους γαμπρούς που πολιορκούσαν την Πηνελόπη, προσβάλλοντας με την συμπεριφορά τους το σπιτικό του, τα ελληνικά ήθη και την κοινότητα της Ιθάκης. Εάν ο Όμηρος προβλέπει τέτοια τιμωρία για εκείνους που πρόσβαλαν το βασίλειο του Οδυσσέα, ας αναρωτηθούμε τι τιμωρία θα πρότεινε για αυτούς που πολιορκούν τον κρατικό κορβανά, προσβάλλοντας το σύνολο του Ελληνισμού με τις πράξεις (ή μάλλον την απραξία) τους.

Ένδειξη της επανόδου της ηρεμίας ήταν ότι το κυριότερο διεθνές αεροδρόμιο της Τεχεράνης ανακοίνωσε νωρίς το πρωί την αποκατάσταση της «ομαλότητας» της λειτουργείας του, την επομένη του ανοίγματος του εναέριου χώρου, που είχε κλείσει την Κυριακή και τη Δευτέρα.

Έπειτα από 100 ημέρες πολέμου και δυο μήνες αφότου ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός την 8η Απριλίου, εκρήξεις και σειρήνες ήχησαν ξανά στην Τεχεράνη και στο Τελ Αβίβ προχθές Κυριακή και χθες Δευτέρα. Οι ισραηλινές επιδρομές τραυμάτισαν 15 ανθρώπους στο Ιράν, σύμφωνα με τον επικεφαλής της εθνικής υπηρεσίας αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Από το βράδυ της Κυριακής οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις εκτόξευσαν κάπου τριάντα βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της ισραηλινής επικράτειας, σύμφωνα με αξιωματικό του στρατού του Ισραήλ, σε αντίποινα για το ισραηλινό πλήγμα σε νότια συνοικία της Βηρυτού, προπύργιο του κινήματος Χεζμπολά, που πρόσκειται στην Τεχεράνη, με απολογισμό δυο νεκρούς και είκοσι τραυματίες.

Χθες το μεσημέρι, η διοίκηση των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων ανακοίνωσε τη «λήξη της επιχείρησης» που χαρακτήρισε «σκληρή ανταπόδοση» στο Ισραήλ. Διεμήνυσε ωστόσο ότι «σε περίπτωση συνέχισης της επίθεσης και των εχθροπραξιών, συμπεριλαμβανομένου του νοτίου Λιβάνου», θα ακολουθήσουν «πολύ πιο σκληρές ενέργειες».

Ο Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, βασικός διαπραγματευτής της Τεχεράνης –και απόστρατος αξιωματικός των Φρουρών της Επανάστασης–, τόνισε πως το Ιράν «έσπασε την εξίσωση που ήταν η κατάπαυση του πυρός στα χαρτιά και η συστηματική παραβίασή της επί του πεδίου».

Τουλάχιστον 14 νεκροί στον Λίβανο

Σε παρόμοιο τόνο, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου διαβεβαίωσε πως ο στρατός του θα ανταποδώσει «δυνατά» οποιαδήποτε νέα ιρανική επίθεση. Ο κ. Νετανιάχου, που διέταξε βομβαρδισμούς στο Ιράν παρά την ένσταση που πρόβαλε ο αμερικανός πρόεδρος, πρόσθεσε, «με σεβασμό», ότι το Ισραήλ θα ασκήσει το δικαίωμά του να «αμύνεται», «κάθε φορά που είναι απαραίτητο». Ο ισραηλινός υπουργός Ισραέλ Κατς συμπλήρωσε ότι η χώρα του «θα συνεχίσει να δρα» εναντίον της Χεζμπολά.

Η Τεχεράνη επιμένει ότι το ζήτημα της σύγκρουσης του Ισραήλ και της Χεζμπολά πρέπει να συμπεριληφθεί στην όποια διευθέτηση του ευρύτερου πολέμου στη Μέση Ανατολή, που ξέσπασε με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας την 28η Φεβρουαρίου. Η Ουάσιγκτον θέλει το ζήτημα του Λιβάνου να διαχωριστεί, να επιλυθεί σε δεύτερο χρόνο.

Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν χθες στον νότιο Λίβανο, με τη στοχοποίηση δεκαπέντε κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της Τύρου, με αποτέλεσμα 14 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και άλλοι είκοσι και πλέον να τραυματιστούν, σύμφωνα με τις αρχές στη Βηρυτό και τον Ερυθρό Σταυρό.

Η Χεζμπολάχ από την άλλη ανέλαβε την ευθύνη για νέες επιθέσεις εναντίον των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων στον νότιο Λίβανο, αλλά όχι εναντίον του βόρειου Ισραήλ.

Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε πως τρία βλήματα εξαπολύθηκαν «προς την κατεύθυνση ισραηλινών στρατιωτών που επιχειρούσαν στον νότιο Λίβανο» και ότι ένα βλήμα «έπεσε κοντά σε στρατεύματα», χωρίς να κάνει λόγο για τραυματισμούς.

Οι Χούθι

Ο Ντόναλντ Τραμπ, που τις τελευταίες εκφράζει δυσαρέσκεια και διαφωνίες με τον κ. Νετανιάχου, του τηλεφώνησε τη Δευτέρα, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, κι απαίτησε οι εχθροπραξίες να σταματήσουν, πριν από την ιρανική ανακοίνωση.

«Και οι δυο πλευρές, το Ισραήλ και το Ιράν, πρέπει να παύσουν πυρ αμέσως», τόνισε ο αμερικανός πρόεδρος, που φέρεται να θέλει να γυρίσει τη σελίδα του εξαιρετικά αντιδημοφιλούς στις ΗΠΑ πολέμου αυτού, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές του μέσου της δεύτερης θητείας του στην προεδρία.

Η έστω προσωρινή νέα ανάφλεξη θα «πλήξει» τις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, παρότι οι διαβουλεύσεις με το Πακιστάν, που μεσολαβεί, συνεχίζονται, ανέφερε η ιρανική διπλωματία, κάτι που επιβεβαίωσε ο κ. Τραμπ, εκφράζοντας δυσαρέσκεια που η διαδικασία επιβραδύνεται από την «άγνοια ή την ηλιθιότητα».

Τροφοδοτώντας τις ανησυχίες πως ο πόλεμος θα εξαπλωθεί ξανά, ο στρατός του Ισραήλ ανακοίνωσε νωρίς το πρωί ότι κατέρριψε «εναέριο ύποπτο στόχο από την Υεμένη» –drone–, προτού συμπληρωθούν 24 ώρες από την ανακοίνωση των σιιτών ανταρτών Χούθι, που ελέγχουν μεγάλο μέρος της χώρας αυτής, πως επιτέθηκαν εναντίον του Ισραήλ και ότι κηρύσσουν απαγόρευση της ναυσιπλοΐας για σκάφη συνδεόμενα με αυτό στην Ερυθρά Θάλασσα, άλλη θαλάσσια αρτηρία στρατηγικής σημασίας.

Με αυτό το φόντο, οι τιμές του πετρελαίου κατέγραφαν άνοδο τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, αν και όχι μεγάλη, παρά την αναστολή των εχθροπραξιών, καθώς το στενό του Ορμούζ παραμένει ουσιαστικά κλειστό. Η τιμή του βαρελιού του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς στις διεθνείς αγορές, αυξήθηκε κατά 1,25% στα 94,25 δολάρια, αυτή του βαρελιού του West Texas Intermediate (WTI), αντίστοιχης αμερικανικής ποικιλίας, κατά 0,84%, στα 91,30 δολάρια.

Επιδρομές της Ρωσίας προκαλούν σχεδόν καθημερινά θανάτους και τραυματισμούς σε κατοικημένες περιοχές της Ουκρανίας. Οι δυνάμεις του Κιέβου τις ανταποδίδουν πλήττοντας τομείς ελεγχόμενους από τις αντίπαλες στην ουκρανική επικράτεια και στόχους στο ρωσικό έδαφος.

Αφότου ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2024 έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 15.850 άμαχοι και έχουν τραυματιστεί άλλοι 44.800 στη χώρα, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη καταμέτρηση του ΟΗΕ, που είχε δημοσιοποιηθεί τον Απρίλιο.

Μια απόφαση στήριξης στο Κοινοβούλιο ενός κόμματος σε άλλο, δεν είναι ασφαλώς κάτι το πρωτόγνωρο. Αυτό, μερικές φορές, επιβάλλεται να γίνεται, για να μην υπάρχουν αδιέξοδα. Εάν η “Άμεση Προσαρμογή” (ή Δημοκρατία ή Ενσωμάτωση) ψήφιζε την κυρία Αννίτα Δημητρίου, εξηγούσε πολιτικά την απόφαση μέσα από ένα βιντεάκι, πάλι θα καταγράφονταν αντιδράσεις. Ωστόσο, ο τρόπος που έγινε, το τι ειπώθηκε, ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις και συζητήσεις. 

To αμφιλεγόμενο βίντεο Φειδία-Δημητρίου

Θεωρείται δεδομένο και αναμφισβήτητο ότι η Πρόεδρος της Βουλής γνωρίζει τι προβλέπει το Σύνταγμα. Το Άρθρο 80 αναφέρει ότι «το δικαίωμα της υποβολής προτάσεων νόμων ανήκει εις τους βουλευτάς και νομοσχεδίων εις τους υπουργούς. Ουδεμία πρότασις νόμου συνεπαγομένη αύξησιν των υπό του προϋπολογισμού προβλεπομένων εξόδων δύναται να υποβληθεί υπό βουλευτού». Είναι ξεκάθαρη, συνεπώς, η αναφορά στο Σύνταγμα, τι μπορεί να αποφασίζει η Βουλή και τι όχι. Τι αποτελεί αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας.

Αλλά και ο Φειδίας Παναγιώτου το γνωρίζει. Ή αν δεν το γνωρίζει το υποψιαζόταν, καθώς όταν συνάντησε τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο, του είχε ζητήσει να κάνει βιντεάκι με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους υπουργούς, στο χαρτοφυλάκιο των οποίων εμπίπτουν τα όσα, διά των εξαγγελιών, επιδιώκει το κόμμα  του.

Αυτά, δηλαδή, που παρακολουθήσαμε στο βίντεο, με πρωταγωνιστές Δημητρίου και Παναγιώτου. Βεβαίως η προσπάθεια να πρωταγωνιστήσουν ο Πρόεδρος και το υπουργικό του στα βίντεο του προέδρου της “Άμεσης Προσαρμογής” απέτυχε. Υπήρξε απόρριψη από τον Νικόλα, που σωστά ενήργησε. Ούτε προφανώς ο Πρόεδρος θα δεχόταν κάτι τέτοιο.  

Στην εποχή των βίντεο…

Για να είμαστε σωστοί, τα βιντεάκια δεν είναι στο στόχαστρο, καθώς αυτά αποτελούν τη νέα μέθοδο επικοινωνίας. Το τικ τοκ είναι σήμερα ο βασιλιάς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η πλατφόρμα της εποχής που ενημερώνει, μεταδίδει σύντομα μηνύματα, διασκεδάζει… Είναι ένα σημαντικό, χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας, το οποίο δεν μπορεί, βέβαια, να αντικαταστήσει την πολιτική. Την διαδίδει, την προβάλλει, την καθιστά από απρόσωπη, ξύλινη, σε άμεση, ζωντανή.

Τούτο διευκρινίζεται καθώς στην περίπτωση του γνωστού και πολυδιαφημιζόμενου βίντεο, εκείνα που κρίνονται είναι τα όσα αναφέρονται σε αυτό. Είναι το περιεχόμενό του. Και είναι και οι νοοτροπίες και η λογική πως το “απολιτίκ” φοριέται για κάθε περίσταση και πως είναι πολιτική! 

Υ.Γ.: Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τι θα έλεγαν και έγραφαν όλοι αυτοί που σήμερα προσπαθούν να δικαιολογήσουν το γνωστό βίντεο, εάν σε αυτό συμμετείχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; 

Υ.Γ.1: Προ μηνός παρακολούθησα το έργο “υπάρχει και φιλότιμο” που ανέβασε η Δημ. Θεατρική ομάδα Ενηλίκων Λιμεναρίων Θάσου, με μικρές προσαρμογές για εναρμονισμό και με τα πρόσφατα (ΟΠΕΚΕΠΕ). Έντονη είναι η αίσθηση ότι κάποιες συμπεριφορές δεν αλλάζουν! Και ισχύουν παντού.