Ο μηχανικός Du Xiaodi δήλωσε ότι το ρομπότ σχεδιάστηκε με πρότυπο τους κορυφαίους ανθρώπινους δρομείς. Πρόκειται για ειρωνεία, η μηχανή μιμείται τον άνθρωπο για να τον ξεπεράσει. Μια τεχνολογική εκδοχή του αρχαίου μύθου του μαθητευόμενου μάγου, μόνο που εδώ ο μάγος φαίνεται να έχει παραιτηθεί από τη θέση του.

Η τεχνολογία δεν είναι απλά ένα εργαλείο

Και κάπου εδώ, αν και ίσως δεν είναι της μόδας, αξίζει να θυμηθούμε τον Martin Heidegger. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ δεν έβλεπε την τεχνολογία απλώς ως εργαλείο, αλλά ως έναν τρόπο αποκάλυψης του κόσμου. Η σύγχρονη τεχνολογία, έλεγε, μετατρέπει τα πάντα και τελικά και τον ίδιο τον άνθρωπο σε “απόθεμα”, σε κάτι διαθέσιμο για χρήση, εκμετάλλευση, βελτιστοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, το ρομπότ-δρομέας δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, είναι η υλοποίηση μιας βαθύτερης μετατόπισης εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να είναι το μέτρο και γίνεται το πρότυπο προς αντικατάσταση.

Δεν πρόκειται πια για το “πιο γρήγορος, πιο ψηλά, πιο δυνατός” των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά πρόκειται για το “πιο αποδοτικός, πιο ανθεκτικός, πιο προβλέψιμος”. Και αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανταποκριθεί, τόσο το χειρότερο για τον άνθρωπο, γιατί η τεχνολογία δεν έχει υπομονή για τις αδυναμίες μας.

Από την άλλη πλευρά, ο Paul Virilio θα έβλεπε σε αυτό το γεγονός την επιβεβαίωση της “δρομολογίας” του, δηλαδή εκείνης της εμμονής της σύγχρονης κοινωνίας με την ταχύτητα. Για τον Βιριλιό, η ιστορία της τεχνολογίας είναι η ιστορία της επιτάχυνσης, και το τελικό στάδιο αυτής της πορείας είναι η “απόλυτη ταχύτητα”, όπου η φυσική παρουσία καθίσταται περιττή. Το ρομπότ που τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο δεν είναι απλώς ταχύτερο, είναι ένα ακόμη βήμα προς έναν κόσμο όπου το ίδιο το τρέξιμο ως εμπειρία, ως προσπάθεια, ως αγώνας χάνει το νόημά του.

Διότι τι σημαίνει να τρέχεις; Δεν είναι απλώς η μετακίνηση από το σημείο Α στο σημείο Β με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο, αλλά είναι η διαδρομή, η κόπωση, η αμφιβολία, η υπέρβαση. Είναι η στιγμή που το σώμα λέει “δεν μπορώ άλλο” και το μυαλό απαντά “λίγο ακόμα”. Ένα ρομπότ δεν γνωρίζει αυτή τη συνομιλία, δεν έχει εσωτερικό διάλογο, μόνο αλγορίθμους. Και όμως, εμείς είμαστε αυτοί που αρχίζουμε να μοιάζουμε με μηχανές γιατί μετράμε βήματα, παλμούς, θερμίδες. Βελτιστοποιούμε τον ύπνο μας, την απόδοσή μας, την παραγωγικότητά μας. Αντί να αναρωτηθούμε γιατί τρέχουμε, αναρωτιόμαστε πώς να τρέξουμε πιο γρήγορα.

Αυτό που έχει ο άνθρωπος και όχι το ρομπότ

Υπάρχει, βέβαια, και μια πιο πικρή ανάγνωση, ότι ίσως αυτός ο αγώνας δεν ήταν ποτέ δικός μας. Ότι από τη στιγμή που ορίσαμε την αξία με όρους απόδοσης και ταχύτητας, είχαμε ήδη χάσει. Οι μηχανές θα είναι πάντα καλύτερες σε αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν κουράζονται, δεν απογοητεύονται, δεν χρειάζονται νόημα. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη μετατόπιση στην ίδια την έννοια του θαυμασμού.

Εκεί που κάποτε χειροκροτούσαμε τον άνθρωπο που ξεπερνούσε τα όριά του, τώρα χειροκροτούμε το αντικείμενο που δεν έχει όρια εξαρχής. Η συγκίνηση αντικαθίσταται από τον θαυμασμό της μηχανικής αρτιότητας ένα ψυχρό δέος, χωρίς ταυτοποίηση. Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν τα ρομπότ θα μας ξεπεράσουν, αλλά αν εμείς θα συνεχίσουμε να βρίσκουμε αξία σε αυτό που δεν μετριέται. Δηλαδή στην ατέλεια, στην καθυστέρηση, στην ανθρώπινη κλίμακα των πραγμάτων, εκεί όπου καμία “αναβάθμιση” δεν έχει νόημα.

Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο, τι απομένει στον άνθρωπο; Αν δεν μπορούμε να είμαστε οι ταχύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι πιο αποδοτικοί, τι μπορούμε να είμαστε; Και ίσως, στο τέλος, να μην πρόκειται καν για έναν αγώνα ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές, αλλά για έναν αγώνα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις του κόσμου. Από τη μία, η λογική της μέτρησης, της επιτάχυνσης, της αδιάκοπης βελτιστοποίησης και από την άλλη, η εμπειρία, η παύση, η δυνατότητα να χαθείς χωρίς σκοπό. Το ρομπότ δεν μπορεί να χαθεί παρά μόνο να αποτύχει τεχνικά. Ο άνθρωπος, αντίθετα, βρίσκει συχνά τον εαυτό του ακριβώς μέσα στην απώλεια κατεύθυνσης. Αν εγκαταλείψουμε αυτή την ιδιότητα, δεν θα έχουμε απλώς ηττηθεί, θα έχουμε αυτοκαταργηθεί, αθόρυβα, αποτελεσματικά, σχεδόν τέλεια.

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που το ρομπότ δεν μπορεί να κάνει. Να αποτύχει στο νόημα, δηλαδή να σταματήσει χωρίς να “χρειάζεται”. Να επιλέξει τη βραδύτητα σε έναν κόσμο που λατρεύει την ταχύτητα και να δει τον κόσμο όχι ως κάτι προς εκμετάλλευση, αλλά ως κάτι προς εμπειρία. Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι το ρομπότ έτρεξε πιο γρήγορα από τον Jacob Kiplimo, το πρόβλημα να είναι ότι εμείς αρχίσαμε να πιστεύουμε πως αυτό έχει σημασία. Και αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χάσουμε απλώς τον επόμενο αγώνα, θα έχουμε ξεχάσει γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε εξαρχής.

Ο υφυπουργός που υπέστη λιποθυμικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ στο Μέγαρο Μαξίμου, στις 15 Απριλίου, διανύει ήδη το έβδομο 24ωρο νοσηλείας, έχοντας στο πλευρό του την οικογένεια και στενούς συνεργάτες του. Καθημερινά δέχεται επισκέψεις από πρόσωπα του πολιτικού και φιλικού του περιβάλλοντος, οι οποίοι ενημερώνονται από τους θεράποντες ιατρούς για την κατάσταση της υγείας του.

Οι επόμενες ημέρες θεωρούνται κρίσιμες, με την ιατρική ομάδα να αναμένεται να επανεκτιμήσει την κατάστασή του και να δώσει πιο ξεκάθαρες απαντήσεις για την εξέλιξη της νοσηλείας.

Επικαλούμενος τον διχασμό που επικρατεί κατ’ αυτόν στην ηγεσία του Ιράν, ο ρεπουμπλικάνος δισεκατομμυριούχος ανακοίνωσε μέσω Truth Social ότι παρατείνει την εκεχειρία μέχρι νεοτέρας κατόπιν αιτήματος του Πακιστάν, που έχει αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο. Θα περιμένει ωσότου το Ιράν «παρουσιάσει πρόταση» για τον τερματισμό του πολέμου, έγραψε.

Μόλις μια ημέρα νωρίτερα δήλωνε πως έβρισκε «πολύ απίθανο» το ενδεχόμενο να παραταθεί η κατάπαυση του πυρός. Ωστόσο, εν αναμονή, ο αποκλεισμός των λιμανιών του Ιράν συνεχίζεται, υπογράμμισε χθες. Ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ εξήρε την παράταση της ανακωχής.

«Ελπίζω ειλικρινά ότι και οι δυο πλευρές θα συνεχίσουν να τηρούν την κατάπαυση του πυρός και ότι θα μπορέσουν να καταλήξουν σε ολοκληρωμένη ‘Συμφωνία Ειρήνης’ κατά τον δεύτερο κύκλο των συνομιλιών ο οποίος προγραμματίζεται να διεξαχθεί στο Ισλαμαμπάντ, ώστε να υπάρξει οριστικό τέλος της ένοπλης σύρραξης», ανέφερε ο κ. Σαρίφ μέσω X.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες εξήρε επίσης την ανακοίνωση και αναφέρθηκε σε «σημαντικό βήμα προς την αποκλιμάκωση», σύμφωνα με ανακοίνωση Τύπου που δημοσιοποιήθηκε από τον εκπρόσωπό του Στεφάν Ντουζαρίκ.

«Αποχαιρετισμός» στο πετρέλαιο;

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, που αναμένεται να τεθεί ξανά επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας που θα διαπραγματευτεί με ιρανική, δεν αναχώρησε για το Πακιστάν όπως αναμενόταν χθες, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο. Αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, η Τεχεράνη δεν έχει σκοπό να στείλει αντιπροσωπεία στην πακιστανική πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ.

Πριν από την ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ, η Τεχεράνη απείλησε πως αν οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις ξανάρχιζαν, θα άρχιζε σε αντίποινα να πλήττει ακόμη πιο σκληρά τις γειτονικές μοναρχίες του Κόλπου, θέτοντας σε κίνδυνο τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο.

«Οι νότιοι γείτονές μας πρέπει να ξέρουν ότι αν το έδαφός τους και οι εγκαταστάσεις τους χρησιμοποιηθούν από τους εχθρούς για να επιτεθούν εναντίον του ιρανικού έθνους, μπορούν να αποχαιρετίσουν την παραγωγή πετρελαίου στη Μέση Ανατολή», διεμήνυσαν οι Φρουροί της Επανάστασης.

Πριν από τις απειλές αυτές, οι τιμές του πετρελαίου, ήδη ωθούμενες προς τα πάνω εξαιτίας του αδιεξόδου γύρω από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα, ανέβαιναν περίπου 3%.

Το Ιράν ξέρει πως «αντιστέκεται στους εκφοβισμούς», τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Αμπάς Αραγτσί, καταγγέλλοντας ξανά τον αποκλεισμό των λιμανιών της Ισλαμικής Δημοκρατίας από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, «πράξη πολέμου» και άρα «παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός».

Ιρανές στην αγχόνη;

Πριν ανακοινώσει την παράταση της ανακωχής, ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε η Τεχεράνη να προχωρήσει στην «απελευθέρωση» οκτώ γυναικών που απειλούνται κατ’ αυτόν να εκτελεστούν δι’ απαγχονισμού. Αυτό θα ήταν «σπουδαία αρχή για τις διαπραγματεύσεις», πρόσθεσε.

Το AFP σημειώνει πως δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει ούτε αν απειλούνται με εκτέλεση, ούτε ποιες είναι οι γυναίκες των οποίων ο αμερικανός πρόεδρος αναπαρήγαγε φωτογραφίες όταν διατύπωσε την αξίωσή του. Το Ιράν διέψευσε πως πρόκειται να εκτελεστούν γυναίκες.

Στην Τεχεράνη, όπου τα κυριότερα αεροδρόμια λειτούργησαν ξανά προχθές Δευτέρα, για πρώτη φορά έπειτα από εβδομάδες, η ζωή μοιάζει να έχει επιστρέψει σε κάπως πιο φυσιολογικούς ρυθμούς. Η Μομπίνα Ρασουλιάν, 19χρονη φοιτήτρια, ανασαίνει πιο ελεύθερα χάρη στην ανάπαυλα του πολέμου. «Βγαίνω έξω χωρίς άγχος (…) πάω σε καφέ, σε εστιατόρια, εδώ κι εκεί», είπε η νεαρή σε δρόμο της Τεχεράνης.

Αλλά για την 39χρονη Σαγάρ, που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο, «δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ», καθώς «η οικονομική κατάσταση είναι φρικτή και «αυτοί (σ.σ. οι αρχές) συλλαμβάνουν κόσμο για το τίποτα. Οι εκτελέσεις πολλαπλασιάζονται».

Στο άλλο μέτωπο του πολέμου, αναμένεται να διεξαχθούν νέες απευθείας συνομιλίες ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο αύριο Πέμπτη στην Ουάσιγκτον, όπως ανακοίνωσε η αμερικανική διπλωματία. Όπως και οι πρώτες, τη 14η Απριλίου, θα γίνουν σε επίπεδο πρεσβευτών. Εύθραυστη κατάπαυση του πυρός για 10 ημέρες τέθηκε σε ισχύ την Παρασκευή ανάμεσα στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και το κίνημα Χεζμπολάχ, ωστόσο τα μέρη αλληλοκατηγορούνται για συνεχείς παραβιάσεις της από την πρώτη στιγμή.

Ο στρατός του Ισραήλ ανακοίνωσε χθες ότι έπληξε θέση στον νότιο Λίβανο σε ανταπόδοση για εκτοξεύσεις ρουκετών εναντίον στοιχείων του ανεπτυγμένων εκεί. Το σιιτικό κίνημα που πρόσκειται στο Ιράν ανέφερε από την πλευρά του ότι διεξήγαγε επίθεση εναντίον του βόρειου Ισραήλ σε ανταπόδοση για τις ισραηλινές «κατάφωρες» παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός.

Σύμφωνα με το ανακοινωθέν του ισραηλινού στρατού, ήχησαν σειρήνες σε δυο κοινότητες στο βόρειο τμήμα της χώρας που πιθανόν οφείλονταν σε «εσφαλμένο» συναγερμό, αφού μη επανδρωμένο εναέριο όχημα εφόρμησης που εξαπολύθηκε από τον Λίβανο αναχαιτίστηκε «προτού» περάσει τα σύνορα. Κατά νεότερο επίσημο απολογισμό, τουλάχιστον 2.454 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον Λίβανο τις έξι εβδομάδες του πολέμου.

Οι αιτήσεις άρσεις ασυλίας αφορούν τους βουλευτές της ΝΔ: Κατερίνα Παπακώστα, Κώστα Αχ. Καραμανλή, Γιάννη Κεφαλογιάννη, Νότη Μηταράκη, Κώστα Τσιάρα, Κώστα Σκρέκα, Δημήτρη Βαρτζόπουλο, Μάξιμο Σενετάκη, Λάκη Βασιλειάδη, Χρήστο Μπουκώρο, Θεόφιλο Λεονταρίδη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Τάσο Χατζηβασιλείου.

Οι 11 πρώτες αιτήσεις ασυλίας αφορούν τους βουλευτές της ΝΔ που συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία που απέστειλε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ εκ των οποίων για τους εννέα ζητείται η άρση ασυλίας προκειμένου να ελεγχθούν για το τυχόν αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε βάρος των συμφερόντων της ΕΕ σε βαθμό πλημμελήματος ενώ για δύο (Κατερίνα Παπακώστα και Κώστα Αχ. Καραμανλή) σε βαθμό κακουργήματος. Τα αιτήματα άρσης ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ Χαράλαμπου Αθανασίου και Τάσου Χατζηβασιλείου αφορούν τη δικογραφία που εστάλη από τη Δικαιοσύνη για τη διερεύνηση ενδείξεων για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε παράβαση καθήκοντος, σε βαθμό πλημμελήματος.

Η διαδικασία

Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής και τον προγραμματισμό διεξαγωγής της συζήτησης και της λήψη απόφασης από την Ολομέλεια, οι αναφερόμενοι βουλευτές εάν θελήσουν να απευθυνθούν στο Σώμα για την υπόθεσή τους, θα έχουν χρόνο πέντε λεπτών με μικρή ανοχή άλλων δύο πρόσθετων λεπτών για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν την τοποθέτησή τους. Αμέσως μετά, ο λόγος θα δοθεί για επτά λεπτά σε πολιτικούς αρχηγούς ή τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους των κομμάτων. Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης, θα ανοίξει το ηλεκτρονικό σύστημα διεξαγωγής της ονομαστικής ψηφοφορίας, όπου ο κάθε βουλευτής θα πρέπει να ψηφίσει υπέρ της άρσης ή μη της ασυλίας για κάθε έναν ξεχωριστά από τους 13 βουλευτές. Αποδεκτές θα γίνουν και επιστολικές ψήφοι.

Η ανακοίνωση του αποτελέσματος για κάθε έναν βουλευτή, εκτιμάται ότι θα γίνει γνωστή τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, καθώς υπάρχουν ιδιαιτερότητες στο νομικό καθεστώς που διέπει το Στενό, με κάθε μια από τις εμπλεκόμενες πλευρές να επιδιώκει να προασπίσει τα συμφέροντά της. Κορυφαίο παράδειγμα των αντιφάσεων που υπάρχουν είναι το εξής: Ενώ το Ιράν δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ που επίσης δεν την έχουν επικυρώσει, διεκδικούν το δικαίωμα διέλευσης, όπως κωδικοποιείται στη Σύμβαση!

Ορμούζ: Μια ιστορία γεμάτη συγκρούσεις

Η στρατηγική σημασία του Στενού, της πλωτής οδού μεταξύ του Περσικού κόλπου και του Κόλπου του Ομάν, είναι γνωστή εδώ και πολλούς αιώνες. Γι’ αυτό έγινε πολλές φορές θέατρο συγκρούσεων. Για πρώτη φορά το Στενό, που πήρε το όνομά του από την πόλη-λιμάνι του Ορμούζ, στο ομώνυμο μικρό νησί, στο βόρειο τμήμα του, περιγράφεται, χωρίς να κατονομάζεται, στον “Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας”, ένα ναυτικό οδηγό του 1ου μ.Χ αιώνα.

Από τον 3ο αιώνα οι Πέρσες ηγεμόνες αναγνώρισαν το Στενό ως αυτοκρατορική “σανίδα” ζωής και κρίσιμη θαλάσσια πύλη για τη μεταφορά κεραμικών, ελεφαντόδοντου, μεταξιού και μπαχαρικών από την Κίνα και την Ινδία. Μεταξύ του 1507 και του 1515 καταγράφεται η πρώτη δυτική στρατιωτική κυριαρχία στο Στενό. Ήταν οι Πορτογάλοι, που κατέλαβαν το Ορμούζ και έχτισαν ένα φρούριο. Πήραν τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων και έκαναν αυτό που κάνουν σήμερα οι Ιρανοί: Aνάγκαζαν τα πλοία να πληρώσουν διόδια για τις διελεύσεις του μέσω ενός συστήματος αδειοδότησης.

Οι Πορτογάλοι συγκρούστηκαν πολλές φορές με τους Οθωμανούς για τον έλεγχο της πλωτής οδού και κατάφεραν να τον διατηρήσουν μέχρι το 1622. Τότε οι συνδυασμένες δυνάμεις της Περσικής Αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών και της Αγγλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών εκδίωξαν τους Πορτογάλους και μετέφεραν τον εμπορικό κόμβο στην ηπειρωτική χώρα, στο Μπαντάρ Αμπάς.

Κατά τον 20ο αιώνα, με την ανακάλυψη πετρελαίου το 1908 στη νοτιοδυτική Περσία και στη συνέχεια, τη δεκαετία του 1930, στη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν, η γεωπολιτική σημασία του Στενού αυξήθηκε κατακόρυφα. Όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι το 1971, η Βρετανία είχε τον απόλυτο έλεγχο της διαχείρισης της ασφάλειας, διατηρώντας ισχυρή ναυτική δύναμη στην περιοχή.

Πως φτάσαμε στο σημερινό status quo

Οι… περιπέτειες για την κυριαρχία και τον έλεγχο των Στενών αρχίζουν ουσιαστικά το 1959. Τότε το Ιράν άλλαξε το νομικό καθεστώς του Στενού, καθώς επέκτεινε τα χωρικά του ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια (περίπου 22 χλμ.) και δήλωσε ότι θα επέτρεπε τη διέλευση πλοίων σε αυτήν την περιοχή με «αβλαβή διέλευση» (safe passage). Επίσης, το 1971, το Ιράν κατέλαβε τα νησιά Μεγάλο και Μικρό Τούνμπ (Greater and Lesser Tunbs), δυτικά του Ορμούζ, επεκτείνοντας έτσι τον έλεγχο των διαύλων ναυσιπλοΐας.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1972, “απάντησε” το Ομάν, που επίσης επέκτεινε, με διάταγμα, τα χωρικά του ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Έτσι, από τότε το Στενό του Ορμούζ είχε “κλείσει” εντελώς από τα συνδυασμένα χωρικά ύδατα του Ιράν και του Ομάν. Αποτέλεσμα ήταν τα πλοία για να διασχίσουν όλο το μήκος του Στενού, που είναι περίπου 90 ναυτικά μίλια (περίπου 167 χιλιόμετρα), διέρχονται από τα χωρικά ύδατα και των δύο κρατών.

Στο στενότερο σημείο του, μεταξύ των ακτών του Ιράν και του Ομάν, το πλάτος του Στενού φθάνει τα 21 ναυτικά μίλια (περίπου 39 χιλιόμετρα) και για να μειωθεί ο κίνδυνος σύγκρουσης, τα πλοία ακολουθούν ένα σύστημα διαχωρισμού κυκλοφορίας (TSS), δηλαδή, τα πλοία που εισέρχονται χρησιμοποιούν μία λωρίδα, τα πλοία που εξέρχονται μια άλλη, με κάθε λωρίδα να έχει πλάτος δύο μίλια. Οι λωρίδες διαχωρίζονται από μια “διάμεση γραμμή” πλάτους δύο μιλίων. Το TSS βρίσκεται στα χωρικά ύδατα του Ομάν.

“Διέλευση” ή “αβλαβής διέλευση”;

Μετά από αυτές τις κινήσεις που έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 δεν υπήρξε κάποια αλλαγή στις διελεύσεις οποιουδήποτε πλοίου, καθώς μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ούτε το Ιράν, ούτε το Ομάν επιχείρησαν να εμποδίσουν τη διέλευση πολεμικών πλοίων. Όμως, από τη δεκαετία του 1980 και τα δύο κράτη αμφισβήτησαν το παλαιό (εθιμικό) καθεστώς και τροφοδότησαν μια περίπλοκη νομική συζήτηση μεταξύ δύο διεθνών προτύπων: “Διέλευση” (transit passage) και “ασφαλής διέλευση” (safe passage).

Η διαφορά τους πέραν του νομικού ορισμού έχει να κάνει με το πεδίο εφαρμογής: Η “διέλευση” (transit passage) είναι ένα νόμιμο δικαίωμα, που εκπορεύεται από την UNCLOS για την πλοήγηση σε διεθνή Στενά, ενώ η “ασφαλής διέλευση” (safe passage) αναφέρεται σε μια γενική εγγύηση “παροχής” προστασίας από βλάβες ή άλλους κινδύνους σε δύσκολες – για τη ναυσιπλοΐα – περιοχές. Σε αντίθεση με τη “διέλευση”, η “αβλαβής διέλευση” μπορεί να ανασταλεί για λόγους ασφαλείας.

Να πούμε ότι τόσο το Ομάν όσο και το Ιράν απαιτούν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, αρχές της δεκαετίας του 1990, τα πολεμικά πλοία να παίρνουν άδεια από τις αρχές των δύο κρατών για να μπορούν να πλεύσουν από το Στενό. Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν καμία από τις αξιώσεις του Ομάν και του Ιράν και τις έχουν αμφισβητήσει.

Πάντως, το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), χαρακτηρίζει το Ορμούζ ως “διεθνές στενό“ που διέπεται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Σύμφωνα με την UNLCOS, τα πλοία και τα αεροσκάφη έχουν το δικαίωμα “διέλευσης” που είναι συνεχής και ταχεία. Τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να αναστείλουν τη διέλευση, ακόμη και σε καιρό πολέμου, και δεν μπορούν να επιβάλουν διόδια, ή φόρους για απλή διέλευση. Το Ιράν έχει υπογράψει την UNCLOS, αλλά δεν την έχει επικυρώσει, όπως δεν την έχουν επικυρώσει και οι ΗΠΑ…

Η επόμενη μέρα

Τώρα, το Ιράν έχει προχωρήσει περισσότερο από την απαίτηση ελέγχου των πολεμικών πλοίων. Όπως διαβάζουμε έχει προχωρήσει στον ασφυκτικό έλεγχο του Στενού, χρεώνοντας έως και δύο εκατομμύρια δολάρια ανά δεξαμενόπλοιο (ή ένα δολάριο ανά βαρέλι) για τη διέλευση, κάτι που ισχυρίζεται ότι είναι απαραίτητο για την “ανασυγκρότηση” της χώρας.

Νομικοί εμπειρογνώμονες, εξειδικευμένοι στα ναυτιλιακά, υποστηρίζουν ότι αυτά τα τέλη είναι παράνομα βάσει του διεθνούς δικαίου, καθώς τα παράκτια κράτη μπορούν να επιβάλουν χρεώσεις μόνο για συγκεκριμένες υπηρεσίες, όπως η πλοήγηση, όχι για το ίδιο το δικαίωμα διέλευσης.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να πούμε ότι το Στενό του Ορμούζ είναι μια φυσική πλωτή οδός, όπως π.χ τα Στενά της Μαλάκα στη Σιγκαπούρη, τα Στενά της Δανίας, που συνδέουν τη Βαλτική με τη Βόρεια Θάλασσα και τα Στενά του Βοσπόρου και όχι ένα τεχνητό πέρασμα, όπως η Διώρυγα του Σουέζ, ή η Διώρυγα του Παναμά.

Ένα άλλο πρόβλημα που έχει ανακύψει αφορά την πολιτική του Ιράν, που επιτρέπει μόνο σε πλοία “φιλικών” εθνών (όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία) να περνούν, ενώ εμποδίζει τα πλοία που συνδέονται με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ. Αυτό θεωρείται παραβίαση των ρητρών μη διάκρισης της UNCLOS.

Τελικά, θα έχει ενδιαφέρον για τη ναυτιλιακή κοινότητα και όχι μόνο να δούμε αν στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις θα υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για αυτά τα θέματα και πως θα ξεπεραστούν οι αντικρουόμενες απόψεις. Είναι γεγονός ότι αυτή η κρίση έφερε στην επιφάνεια μια θεμελιώδη αδυναμία του διεθνούς ναυτικού δικαίου: Ενώ οι κανόνες του είναι σαφείς, δεν υπάρχει αξιόπιστος μηχανισμός για τον έλεγχο της εφαρμογής τους, ειδικά σε κράτη που επιθυμούν να το εφαρμόζουν, ανάλογα με τα συμφέροντά τους…

Αλλά εάν η διπλωματία πράγματι καταρρεύσει, όπως υπέδειξε ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν σε μια ανάρτηση στις 20 Απριλίου, ένα από τα πιο σοβαρά εργαλεία που διαθέτει η Ουάσινγκτον δεν θα ήταν απαραίτητα ο βομβαρδισμός της Τεχεράνης, ή η επίθεση σε πολιτικές υποδομές. Αντί να χτυπήσει αμέσως γέφυρες και σταθμούς παραγωγής ενέργειας, ο Τραμπ μπορεί να εξετάσει το ενδεχόμενο να στοχεύσει το νησί Kharg, τον κύριο κόμβο εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν και ένα από τα πιο οικονομικά πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία του καθεστώτος.

Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, ο Τραμπ είχε απορρίψει προηγουμένως ένα σχέδιο κατάληψης του Χάργκ, επειδή φοβόταν αμερικανικές απώλειες και πίστευε ότι τα στρατεύματα εκεί θα μπορούσαν να γίνουν “εύκολοι στόχοι”. Αυτό σημαίνει ότι η ιδέα της κατάληψης του νησιού έχει συζητηθεί και ότι οι κίνδυνοι που συνεπάγεται μια τέτοια κίνηση έχουν ήδη παρουσιαστεί στον πρόεδρο. Αλλά εάν η εκεχειρία δεν οδηγήσει σε συμφωνία, η επιλογή θα μπορούσε κάλλιστα να επανέλθει στο τραπέζι – αλλά θα πρέπει ο Τραμπ να πάρει το νησί τώρα, ή είχε δίκιο που δίστασε την πρώτη φορά;

Γιατί η νήσος Kharg έχει τόση σημασία

Η νήσος Kharg βρίσκεται στον βόρειο Περσικό Κόλπο, περίπου 15 μίλια από τις ακτές του Ιράν, και ιστορικά έχει διαχειριστεί το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν. Επί πολλά χρόνια, αναλυτές και παρατηρητές ενέργειας το έχουν συχνά περιγράψει ως τον κύριο τερματικό σταθμό εξαγωγών της χώρας, με δεξαμενές αποθήκευσης, θέσεις φόρτωσης, αντλιοστάσια και την υποδομή για τη φόρτωση εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου σε δεξαμενόπλοια.

Αυτό το καθιστά ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά, περιουσιακά στοιχεία του Ιράν. Ακόμα και υπό κυρώσεις, η Τεχεράνη συνέχισε να εξάγει πετρέλαιο μέσω επίσημων και ανεπίσημων καναλιών, ειδικά σε Ασιάτες αγοραστές. Αυτές οι πωλήσεις δημιουργούν έσοδα που απαιτούνται για τις εισαγωγές, τις κρατικές δαπάνες, τα στρατιωτικά προγράμματα και τη διατήρηση της λειτουργίας του καθεστώτος.

Εάν η Ουάσινγκτον θέλει μόχλευση, χωρίς να πλήττει άμεσα τα αστικά κέντρα και τον άμαχο πληθυσμό, το νησί Kharg είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη επιλογή. Η λήψη ή η εξουδετέρωσή του θα έπληττε άμεσα τα έσοδα του καθεστώτος, αντί να τιμωρεί απλώς τον άμαχο πληθυσμό. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική άποψη από τον βομβαρδισμό σταθμών παραγωγής ενέργειας, ή δικτύων μεταφορών εντός μεγάλων πόλεων και ταυτοχρόνως εξακολουθεί να χρησιμεύει ως μέτρο καταναγκασμού.

Ο Τραμπ είχε ήδη εξετάσει το σχέδιο

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η Wall Street Journal περιέγραψε πώς ο Τραμπ είχε ήδη εξετάσει τη σκοπιμότητα της κατάληψης του Χάργκ και πίστευε ότι θα μπορούσε να γίνει. Ωστόσο, φέρεται να αρνήθηκε να προχωρήσει στην εφαρμογή του σχεδίου, λόγω φόβου για απώλειες, μη θέλοντας να εκτεθούν οι αμερικανικές δυνάμεις στο νησί. Αυτός είναι πιθανώς ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τραμπ επέλεξε έναν αποκλεισμό, εμποδίζοντας τα πλοία να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ, αντί να αναλάβει τον έλεγχο των λιμανιών από τα οποία μπορεί να προήλθαν.

Η κατάληψη της νήσου Kharg θα ήταν μια μεγάλη επιχείρηση. Ακόμη και μια επιτυχημένη απόβαση θα δημιουργούσε άμεσα τρωτά σημεία, με τα στρατεύματα να χρειάζονται ναυτική κάλυψη και αεράμυνα για την προστασία τους, υποστήριξη από μυστικές υπηρεσίες για την καθοδήγηση των επόμενων κινήσεών τους, διαδρομές εκκένωσης-διακομιδής απωλειών υγείας, γραμμές ανεφοδιασμού, προστασία από drones και πυραύλους και πολλά άλλα. Το νησί Kharg μπορεί να βρίσκεται στα ανοιχτά, αλλά είναι αρκετά κοντά στο Ιράν ώστε να είναι δυνατά αντίποινα.

Θεωρητικά, η κατάληψη του νησιού Kharg δεν συνεπάγεται απαραίτητα μακροχρόνια κατοχή. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να ασκήσει πίεση, περιορίζοντας παράλληλα τον κίνδυνο. Ο πρώτος θα ήταν μια ναυτική ζώνη αποκλεισμού, όπου οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις θα εμποδίζουν τα δεξαμενόπλοια να φορτώνουν στο Kharg ή θα κάνουν τις ασφαλιστικές εταιρείες απρόθυμες να υποστηρίξουν την κυκλοφορία εκεί.

Αυτό θα περιόριζε τις εξαγωγές, χωρίς να αποβιβάσει τους Πεζοναύτες στην ξηρά. Το δεύτερο θα ήταν χτυπήματα ακριβείας εναντίον εγκαταστάσεων φόρτωσης, συστημάτων ραντάρ, αποβάθρων, συστημάτων καυσίμων και κοντινών συστημάτων αεραμύνης. Αυτό θα απενεργοποιούσε τις εξαγωγές, διατηρώντας παράλληλα την “αποστολή” αρκετά περιορισμένη.

Μια τρίτη επιλογή θα ήταν μια προσωρινή επιδρομή από Πεζοναύτες, ή δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων για την κατάληψη βασικών υποδομών για λίγο και στη συνέχεια την απόσυρση μόλις επιτευχθούν οι στόχοι – αλλά αυτό θα εξέθετε τους στρατιώτες σε κίνδυνο, ακόμη και με την υποστήριξη από κοντινά αμερικανικά ναυτικά σκάφη. Ωστόσο, θα δημιουργούσε ισχυρότερη διαπραγματευτική δύναμη.

Είναι λιγότερο χειρότερη επιλογή;

Ο Τραμπ δεν χρειάζεται να επιλέξει μεταξύ του να μην κάνει τίποτα και της εισβολής στο Ιράν, αφού υπάρχουν ενδιάμεσες επιλογές. Το Kharg είναι ένας από τους λίγους στόχους, όπου η Αμερική μπορεί να επιβάλει πραγματικό “οικονομικό πόνο”, χωρίς να εισβάλει αυτόματα σε ιρανικό έδαφος και να διεξάγει αστικό πόλεμο.

Εάν το Ιράν απορρίψει μια συμφωνία, οι εναλλακτικές λύσεις του Τραμπ μπορεί να είναι χειρότερες από την κατάληψη του νησιού Kharg. Μια ευρύτερη εκστρατεία βομβαρδισμών κατά των υποδομών της ηπειρωτικής χώρας θα έβλαπτε το καθεστώς, αλλά θα προκαλούσε επίσης διακοπές ρεύματος και ελλείψεις καυσίμων, θα διατάρασσε τις μεταφορές και θα προκαλούσε ορατά βάσανα για τους απλούς πολίτες.

Πιθανότατα θα προκαλούσε επίσης έντονη διεθνή κατακραυγή. Μπορεί ακόμη και να χάσει κάποια υποστήριξη από τους Ιρανούς αντικαθεστωτικούς πολίτες στην εκστρατεία. Το Kharg είναι διαφορετικό επειδή εστιάζει την πίεση στα κρατικά έσοδα. Είναι πολύ πιο περιορισμένο και πιο εύκολο να εξηγηθεί πολιτικά από τη διεξαγωγή τιμωρητικών επιθέσεων.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι είναι ασφαλές. Το Ιράν θα μπορούσε να αντιδράσει μέσω πυραύλων, ομάδων πληρεξουσίων, κυβερνοεπιθέσεων, ή περαιτέρω παρενόχλησης στα Στενά του Ορμούζ (εάν το επιτρέπουν τα περιουσιακά στοιχεία). Το καθεστώς θα μπορούσε επίσης να στοιχηματίσει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις στο νησί θα δημιουργούσαν πίεση για την Ουάσινγκτον να αποχωρήσουν ταχέως.

Υπάρχει όμως και ο κίνδυνος μιας ολίσθησης της αποστολής. Εάν τα στρατεύματα αποβιβαστούν στο Kharg, παρά τις ανησυχίες του Τραμπ και η Τεχεράνη εξακολουθεί να αρνείται τους όρους, ενδέχεται να ακολουθήσουν εκκλήσεις για ευρύτερες επιχειρήσεις. Το Ιράν είναι μια τεράστια, ορεινή, πυκνοκατοικημένη χώρα με δύσκολο περιβάλλον για οποιαδήποτε παρατεταμένη εκστρατεία, και η έναρξη μιας εκστρατείας στο νησί Kharg και η αποχώρηση χωρίς επιτυχία, θα μπορούσε σύντομα να οδηγήσει στην επέκταση της σύγκρουσης.

Ο Τραμπ πιθανότατα είχε δίκιο που ανησυχούσε για τις απώλειες την πρώτη φορά – αλλά αν η διπλωματία αποτύχει τώρα, μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το νησί Kharg παραμένει ο ισχυρότερος διαθέσιμος μοχλός, εκτός από τον βομβαρδισμό ιρανικών πόλεων ή το παραπάτημα, προσκόπτων προς την διεξαγωγή ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου.

Όπως έχει αναφερθεί όμως πολλάκις, αυτή η τακτική έχει δείξει τα όριά της, καθώς ο αντίπαλος δεν μπορεί πλέον να παραπλανηθεί, καθώς έχει διαβάσει τη στρατηγική Τραμπ. Αντί να φοβηθεί ή να δελεαστεί, έχει διαμορφώσει τη δική του στρατηγική με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη αυτό το δεδομένο, εξυπηρετώντας τα δικά του συμφέροντα. Αυτό κάνει η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Μπορεί άραγε ο αντίπαλος αυτός να αιφνιδιαστεί ξανά; Θα φανεί…

Ασχέτως της συμπάθειας ή της αντιπάθειας με την οποία αντιμετωπίζονται οι μουλάδες, δεν αναιρείται το γεγονός ότι το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα, με τεράστια διπλωματική εμπειρία και μάλιστα ελισσόμενη σε ένα εξαιρετικά εχθρικό διεθνές περιβάλλον. Είτε αρέσει είτε όχι, η ισχύς των όπλων μοιάζει να έχει δείξει το όριό της. Σημασία πλέον έχει η ανθεκτικότητα (resilience) για όλους, σε ό,τι μπορεί να ακολουθήσει. Δηλαδή, στρατιωτικά πλήγματα από την πλευρά ΗΠΑ-Ισραήλ και το τεράστιο και διαρκώς αυξανόμενο οικονομικό και πολιτικό κόστος για την Ουάσινγκτον.

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ είναι στην τελική ευθεία και η αποδοχή του Τραμπ στις δημοσκοπήσεις βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό. Οι τιμές της βενζίνης στα πρατήρια, που παραδοσιακά επηρέαζαν το αμερικανικό εκλογικό ακροατήριο, μοιάζουν πολύ αποτελεσματικότερο όπλο από οποιοδήποτε άλλο. Ένα όπλο, μάλιστα, το οποίο δεν “πυροδοτήθηκε” από τον αντίπαλο, αλλά είναι κυρίως το αποτέλεσμα των επιλογών του Λευκού Οίκου.

Σύμμαχος των Ιρανών είναι ο χαρακτήρας και η ψυχοσύνθεση του Αμερικανού προέδρου. Είναι πλέον εμφανής η προσπάθεια της Τεχεράνης να χειραγωγήσει και αυτό το δεδομένο, με σκοπό να κάμψει συνολικά το ηθικό της Ουάσινγκτον. Πράττοντάς το αυτό, δεν σκοπεύει απλά και μόνο στην αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί από τον πόλεμο. Στοχεύει και στην επόμενη ημέρα…

Πολύπλοκο το παζλ ΗΠΑ-Ιράν…

Σε όσους επιμένουν να βλέπουν την κατάσταση με ψυχρή και κυνική λογική, δηλαδή στρατηγική ματιά, αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο ευδιάκριτο ότι, οι Ιρανοί αντιλαμβάνονται πως η επόμενη ημέρα του πολέμου θα τους βρει να έχουν “ψηλώσει” διπλωματικά. Αυτό το δεδομένο θα αντισταθμίσει τις μεγάλες απώλειες στο επίπεδο των υποδομών και θα βοηθήσει τόσο τις διαρρυθμίσεις που θα επιτρέψουν την ολική επαναφορά, όσο και τις σχέσεις με δυνάμεις – παραδοσιακούς υποστηρικτές, όπως η Ρωσία και η Κίνα.

Όσο συνεχίζεται το αδιέξοδο στο μέτωπο του Ιράν, ολοένα και περισσότερο Ρωσία και Κίνα θα προσεγγίζουν τη λίστα των χωρών οι οποίες την επόμενη ημέρα θα καταγράψουν θετικό πρόσημο στο ισοζύγιο κερδών – απωλειών. Όλα αυτά βέβαια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει κάποια έκπληξη της τελευταίας στιγμής.

Με βάση τα δεδομένα, μια έκπληξη θα ήταν κάποια αιφνιδιαστική μεταστροφή στην εσωτερική πολιτική εξίσωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το πόσο συνεκτικό είναι το καθεστώς των μουλάδων δεν είναι σαφές. Ο πόλεμος σίγουρα ενίσχυσε την επιρροή των “ακραίων” στην λήψη αποφάσεων. Από την άλλη πλευρά όμως, η επικράτηση μιας τέτοιας αντίληψης διευκολύνει ένα διπλωματικό παιχνίδι “καλού και κακού μπάτσου” (good cop bad cop).

Ακραίοι και μετριοπαθείς, πάντα στο πλαίσιο ενός θεοκρατικού καθεστώτος, θα μπορούσαν να εμφανιστούν να διαφωνούν για τους τακτικούς χειρισμούς, όμως να υπάρχει μια γενικής φύσεως συμφωνία για τον τελικό στόχο. Η εκτίμηση της κατάστασης στο εσωτερικό του Ιράν δεν μπορεί να αγνοήσει το ότι η επόμενη ημέρα κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι.

Μια κοινωνική έκρηξη θα μπορούσε να αλλάξει αυτόματα τους υπολογισμούς και τις ισορροπίες. Παράλληλα, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι θα είναι έξωθεν υποβοηθούμενη με κάθε τρόπο. Κάθε χώρα που εμπλέκεται στον πόλεμο έχει τα δικά της συμφέροντα ασφαλείας – και όχι μόνο – τα οποία εξηγούν και τα κίνητρα εμπλοκής της σε αυτόν. Ωστόσο, με βάση την εικόνα της στιγμής, οι πιθανότητες να συμβεί κάτι στο εσωτερικό του Ιράν προσεχώς, μάλλον βαίνουν μειούμενες…

Η περίπτωση της συμφωνίας

Μια άλλη έκπληξη, εναλλακτικά θα ήταν το να εμφανιστεί ξαφνικά ένα κείμενο συμφωνίας που θα υπογραφτεί από την Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν λογικό να αναμένεται νέος γύρος… αυτοαποθέωσης του Τραμπ μέσω του Truth Social. Τουλάχιστον σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν δικαιολογημένο να το πράξει! Όσο άκομψο κι αν φαίνεται, ηθικά και διπλωματικά. Διότι θα έχει αποδειχθεί πως υπήρχε μια διπλωματική διαδικασία σε εξέλιξη, η οποία θα έχει επιτυχώς κρατηθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτό μόνο εύκολο δεν είναι με μια τόσο… πληθωρική επικοινωνιακά ηγεσία στον Λευκό Οίκο.

Ως καλοί διπλωμάτες που αποδεικνύονται στην πράξη οι Ιρανοί, λαμβάνουν υπόψη και την ανάγκη περιορισμού του αδιεξόδου στο οποίο έχει οδηγηθεί ο αντίπαλος και η ανάγκη να υπάρξει ένα περιθώριο διπλωματικών ελιγμών, οι οποίοι θα επιτρέψουν εύσχημη διαφυγή από το αδιέξοδο. Αυτό θα ενέγραφε υποθήκες για τους χειρισμούς της επόμενης ημέρας. Το ποια θα ήταν η τελική στρατηγική επιδίωξη είναι δύσκολο σε αυτήν τη φάση να εκτιμηθεί. Μόνο εικασίες θα μπορούσαν να γίνουν.

Σε μια τέτοια περίπτωση βέβαια, εάν δηλαδή υποτεθεί ότι η διπλωματική διαδικασία ήταν αυστηρά διμερής, η προσοχή μας θα πρέπει να στραφεί στη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ και στους χειρισμούς της επόμενης ημέρας. Όλα δείχνουν ότι αυτό θα είναι ένα μελλοντικό διπλωματικό μέτωπο υψίστου ενδιαφέροντος, τόσο διεθνούς, όσο και ειδικά για την ελληνική εθνική ασφάλεια και καλό θα ήταν να μπαίνει Αθήνα και Λευκωσία, σε… ασκήσεις επί χάρτου, με αντικείμενο την εκπόνηση σεναρίων και δυνητικών τρόπων απάντησης (contigency planning).

Αυτό μοιάζει να είναι μακρινό ενδεχόμενο ακόμα. Ας κρατήσουμε όμως και ας κατανοήσουμε σε βάθος ότι, κάθε χώρα ενεπλάκη στη σύγκρουση για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα και τις δικές της προτεραιότητες. Αυτά είναι που θα βοηθήσουν και στη διαμόρφωση της όποιας ισορροπίας, ανάμεσα σε γνωστά-προβλέψιμα, αλλά και σε απίθανα με τα σημερινά δεδομένα “διπλωματικά δίδυμα”. Ένας πόλεμος μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Σε συνεργασία με το defencepoint

Το Πακιστάν είχε ήδη καλέσει τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Ιράν να παρατείνουν την δύο εβδομάδων κατάπαυση του πυρός, ανέφερε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν. Σε συνάντηση με την Επιτετραμμένη των ΗΠΑ στο Πακιστάν, Νάταλι Α. Μπέικερ, ο Υπουργός Εξωτερικών Ισάκ Νταρ τόνισε την ανάγκη για συνεργασία μεταξύ των Εμιράτων και του Ιράν και δήλωσε ότι το Πακιστάν προέτρεψε και τις δύο πλευρές να εξετάσουν το ενδεχόμενο παράτασης της εκεχειρίας, αναφέρει η δήλωση.

Ο πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ «ευχαρίστησε ειλικρινά» τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την απόφασή του να κάνει δεκτό χθες Τρίτη το αίτημα του Ισλαμαμπάντ να παραταθεί η κατάπαυση του πυρός μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και του Ιράν, προκειμένου να μπορέσει να συνεχιστεί η διπλωματική διαδικασία.

«Ελπίζω ειλικρινά ότι και οι δυο πλευρές θα συνεχίσουν να τηρούν την κατάπαυση του πυρός και ότι θα μπορέσουν να καταλήξουν σε ολοκληρωμένη ‘Συμφωνία Ειρήνης’ κατά τον δεύτερο γύρο των συνομιλιών ο οποίος προγραμματίζεται να διεξαχθεί στο Ισλαμαμπάντ, ώστε να υπάρξει οριστικό τέλος της ένοπλης σύρραξης», ανέφερε ο κ. Σαρίφ μέσω X.

Ο υπουργός Πληροφοριών του Πακιστάν ανακοίνωσε ότι η εκεχειρία δύο εβδομάδων μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν θα έληγε τα ξημερώματα της Τετάρτης στις 02:50 (ώρα Ελλάδας). Το Πακιστάν μεσολαβεί μεταξύ των εμπόλεμων χωρών. «Η εκεχειρία λήγει στις 4:50 (Ζώνη ώρας Ειρηνικού) στις 22 Απριλίου», δήλωσε ο Αταουάχ Ταράρ.

Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Ιράν στον ΟΗΕ, Αμίρ Σαΐντ Ιραβανί, σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους το απόγευμα ανέφερε ότι οι ΗΠΑ έχουν υποδείξει ανεπίσημα στους Ιρανούς ότι θα άρουν σύντομα τον ναυτικό αποκλεισμό τους, που απαίτησε η Τεχεράνη για την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις στο Ισλαμαμπάντ.

“Ο ναυτικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ είναι παραβίαση της εκεχειρίας. Τους είπαμε ότι πρέπει να άρετε αυτό τον αποκλεισμό. Έχουμε ενδείξεις ότι είναι έτοιμοι να τον άρουν. Μόλις το κάνουν, νομίζω ότι ο επόμενος γύρος των διαπραγματεύσεων θα ξεκινήσει στο Ισλαμαμπάντ”, ανέφερε ο κ. Ιραβανί.

Ο Ιρανός πρέσβης ανέφερε ότι δεν ξεκίνησε το Ιράν στρατιωτική επιχείρηση, αλλά οι ΗΠΑ, τονίζοντας ότι το “Ιράν ήταν έτοιμο”. “Αν θέλουν να καθίσουν στο τραπέζι και να συζητήσουμε για να βρεθεί μια πολιτική λύση, θα μας βρουν ξανά έτοιμους. Εάν πάλι επιλέξουν να συνεχίσουν τον πόλεμο πάλι θα μας βρουν έτοιμους” σημείωσε. Ο Ιρανός ΥΠΕΞ χαρακτήρισε τον αμερικανικό αποκλεισμό έγκλημα πολέμου.

“Ήταν έτοιμος για πυρηνικά”!

Ο πρώην αξιωματούχος της CIA, Larry Johnson, δηλώνει ότι ο Τραμπ επρόκειτο να χρησιμοποιήσει πυρηνική βόμβα το περασμένο Σάββατο! Αν και δεν έχει δηλώσει ρητά ότι θα χρησιμοποιήσει πρώτος πυρηνικά όπλα, έχει αναφέρει ότι «ολόκληρη η χώρα θα ανατιναχθεί» και ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει» αν δεν ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις.

Ο Τραμπ αισθανόταν ταπεινωμένος μετά την καταστροφή που σημειώθηκε στην διάσωση του δεύτερου πιλότου και ήταν εξαγριωμένος σε τέτοιο που οι συνεργάτες του τον απομόνωσαν, φοβούμενοι την αντίδρασή του, όπως δημοσίευμα η Wall Street Journal (βλ. παρακάτω, η WSJ δεν αναφέρθηκε σε επικείμενη χρήση πυρηνικών, αλλά ότι ο Τραμπ ήταν εκτός ελέγχου).

Το χρονικό

Όπως είπε, είναι «κρίσιμο» για το Ιράν να αποφασίσει να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ, πριν από τη λήξη της εκεχειρίας. Λίγο νωρίτερα, ο Ταράρ τόνισε ότι το Πακιστάν εξακολουθεί να αναμένει μια επίσημη απάντηση από το Ιράν σχετικά με την επιβεβαίωση της αποστολής αντιπροσωπείας για συμμετοχή της Ισλαμικής Δημοκρατίας στον δεύτερο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ.

Το προγραμματισμένο ταξίδι του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς στο Ισλαμαμπάντ αναβλήθηκε μετά την απουσία απάντησης από την ιρανική πλευρά στις αμερικανικές διαπραγματευτικές θέσεις, όπως ανέφερε αξιωματούχος των ΗΠΑ με άμεση γνώση των εξελίξεων. Αμερικανοί αξιωματούχοι αναζητούν επίσης σαφείς ενδείξεις ότι η ιρανική διαπραγματευτική ομάδα διαθέτει πλήρη εξουσιοδότηση για την επίτευξη συμφωνίας, προκειμένου να προχωρήσει η διπλωματική διαδικασία.

Η εκεχειρία είχε προγραμματιστεί να λήξει την Τρίτη το βράδυ, αν και σε δηλώσεις του στο Bloomberg ο πρόεδρος των ΗΠΑ ισχυρίστηκε ότι θα λήξει μια μέρα αργότερα, την Τετάρτη το βράδυ ώρα Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ δήλωσε νωρίτερα σήμερα σε συνέντευξή του στο CNBC ότι δεν θέλει παράταση της κατάπαυσης του πυρός με το Ιράν και πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε ισχυρή διαπραγματευτική θέση και ότι θα καταλήξουν σε μία πολύ καλή συμφωνία. Πρόσθεσε πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν τις επιθέσεις τους στο Ιράν αν δεν επιτευχθεί σύντομα συμφωνία με την Τεχεράνη.

Στο μεταξύ, ούτε ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέι Ντι Βανς έχει αναχωρήσει από την Ουάσινγκτον για τις συνομιλίες σε σχέση με το Ιράν και συμμετέχει σε επιπλέον πολιτικές συναντήσεις, δήλωσε αξιωματούχος του Λευκού Οίκου. Το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Tasnim News, ανέφερε ότι το Ιράν είναι «πλήρως προετοιμασμένο για την πιθανότητα ανανεωμένου πολέμου». Αυτή η προετοιμασία φέρεται να περιλαμβάνει τη διευθέτηση στρατιωτικών μετεγκαταστάσεων, τη δημιουργία μιας λίστας στόχων και «νέων εκπλήξεων».

Το Ιράν φαίνεται να κρατά αποστάσεις από έναν δεύτερο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ, καθώς δεν έχει δεσμευτεί δημόσια ότι θα συμμετάσχει αυτή την εβδομάδα, την ώρα που πλησιάζει η λήξη της εκεχειρίας. Η Τεχεράνη είχε αρχικά ενημερώσει τους μεσολαβητές ότι θα στείλει αντιπροσωπεία στο Πακιστάν την Τρίτη για συνομιλίες. Ωστόσο, στη συνέχεια έκανε πίσω, λέγοντας πως για να προχωρήσουν οι συζητήσεις, οι ΗΠΑ θα πρέπει πρώτα να άρουν τον αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, σύμφωνα με αξιωματούχους.

Ρεσάλτο σε πλοίο

«Κατασχέσαμε πλοίο που μετέφερε στο Ιράν κάτι κακό ίσως ένα δώρο από την Κίνα, νόμιζα είχα συμφωνία με τον Σι» δήλωσε ο Τραμπ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος αναφερόταν στο «Touska» για το οποίο ναυτιλιακές πηγές δήλωσαν ότι ενδεχομένως μετέφερε φορτίο για στρατιωτική χρήση

Λίγα 24ωρα μετά την κατάσχεση του – υπό ιρανική σημαία– πλοίου μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Touska (στο οποίο αναφέρθηκε ο Τραμπ) οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις έκαναν νέα επίδειξη ισχύος, απαγορεύοντας σε τάνκερ που έπλεε ανοιχτά της Σρι Λάνκα να μπει στην θαλάσσια περιοχή, όπου ισχύει ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ.

Το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ανακοίνωσε σήμερα (21.04.2026) δημοσιεύοντας σχετικό βίντεο στα social media, ότι Αμερικανοί στρατιώτες έκαναν νηοψία σε τάνκερ που έπλεε χωρίς σημαία, προειδοποιώντας ότι θα «χτυπήσουν τα δίκτυα του Ιράν οπουδήποτε και αν λειτουργούν». «Κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι αμερικανικές δυνάμεις επιβιβάστηκαν και πραγματοποίησαν νηοψία χωρίς απρόοπτα στο πλοίο M/T Tifani, το οποίο έπλεε δίχως σημαία εντός της περιοχής ευθύνης της INDOPACOM [της στρατιωτικής διοίκησης των ΗΠΑ για τον Ινδο-Ειρηνικό] και το οποίο υπόκειται σε κυρώσεις» αναφέρει η ανακοίνωση του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας.

Ακόμα, τονίζει: «Όπως έχουμε καταστήσει σαφές, θα συνεχίσουμε τις παγκόσμιες προσπάθειες επιβολής του νόμου στη θάλασσα για την εξάρθρωση παράνομων δικτύων και την απαγόρευση πλοίων που έχουν κυρωθεί και παρέχουν υλική υποστήριξη στο Ιράν – οπουδήποτε κι αν δραστηριοποιούνται», προστίθεται στην ανακοίνωση, καθώς το περασμένο Σαββατοκύριακο οι ΗΠΑ έκαναν γνωστό ότι – πέρα από τον ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια – θα εμποδίζουν πλοία οπουδήποτε σε διεθνή ύδατα».

«Τα διεθνή ύδατα δεν αποτελούν καταφύγιο για πλοία που υπόκεινται σε κυρώσεις. Το Υπουργείο Πολέμου θα συνεχίσει να αρνείται στους παράνομους δρώντες και στα σκάφη τους την ελευθερία ελιγμών στον θαλάσσιο τομέα», καταλήγει η αμερικανική ανακοίνωση.

CNN: Πώς ο Τραμπ τορπίλισε την συμφωνία

Σε αποκαλύψεις για το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, αλλά και τον εμπρηστικό ρόλο του  Τραμπ, προχωρά το CNN. Ειδικότερα, το δημοσίευμα αναφέρεται στις προσπάθειες της προηγούμενης εβδομάδας και στο πώς ο Τραμπ επί της ουσίας ανέτρεψε τα πάντα λόγω της προσφιλούς του ασχολίας: Να μιλάει -ή να γράφει- περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε!

Καθώς, λοιπόν, πλησίαζε το (περασμένο) Σαββατοκύριακο, οι δύο πλευρές φαινόταν να κινούνται προς μια πιθανή συμφωνία. Ωστόσο, ο Τραμπ έκανε ακριβώς αυτό που οι επιτελείς του έχουν επανειλημμένα πει ότι δεν θα έκαναν: Φάνηκε να προσπαθεί να διαπραγματευτεί μέσω του Τύπου, δημοσιεύοντας για τις συνομιλίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μιλώντας σε αρκετούς δημοσιογράφους τηλεφωνικά το πρωί της Παρασκευής, ενώ οι Πακιστανοί διαμεσολαβητές τον ενημέρωναν για τις εξελίξεις.

Όπως υπενθυμίζει το CNN, ο Τραμπ υποστήριξε ότι το Ιράν είχε αποδεχθεί σειρά όρων, συμπεριλαμβανομένων και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενων απαιτήσεων της Ουάσιγκτον, όπως η παράδοση εμπλουτισμένου ουρανίου, παρουσιάζοντας μάλιστα ως επικείμενο τον τερματισμό των εχθροπραξιών.

Ωστόσο, Ιρανοί αξιωματούχοι διέψευσαν δημόσια μεγάλο μέρος αυτών των ισχυρισμών, απορρίπτοντας ότι έχει επιτευχθεί τέτοια πρόοδος ή ότι επίκειται νέος γύρος συνομιλιών. Η αντίδραση αυτή φαίνεται να «πάγωσε» την όποια δυναμική προς συμφωνία. Ορισμένοι αξιωματούχοι του Τραμπ παραδέχτηκαν κατ’ ιδίαν στο CNN ότι τα δημόσια σχόλια του προέδρου ήταν επιζήμια για τις συνομιλίες, σημειώνοντας τον ευαίσθητο χαρακτήρα των διαπραγματεύσεων και τη βαθιά δυσπιστία των Ιρανών προς τις ΗΠΑ.

Γιατί «στράβωσαν» οι Ιρανοί

Παράλληλα, Αμερικανοί αξιωματούχοι υποψιάζονται ότι υπάρχει χάσμα μεταξύ της διαπραγματευτικής ομάδας του Ιράν, με επικεφαλής τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ και τον Υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, γεγονός που οδηγεί σε ερωτήματα σχετικά με το ποιος μπορεί τελικά να υπογράψει μια συμφωνία.

«Οι Ιρανοί δεν εκτίμησαν το γεγονός ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ διαπραγματευόταν μέσω των κοινωνικών μέσων και έδινε την εντύπωση ότι είχαν αποδεχτεί θέματα για τα οποία δεν είχαν ακόμη συμφωνήσει, και τα οποία δεν είναι δημοφιλή στον λαό τους», δήλωσε στο CNN ένα πρόσωπο που είναι εξοικειωμένο με τις συνομιλίες, προσθέτοντας ότι οι Ιρανοί ανησυχούν ιδιαίτερα για το ενδεχόμενο να φανούν αδύναμοι.

Μεταξύ των ισχυρισμών του προέδρου: Ο Τραμπ δήλωσε στο Bloomberg ότι το Ιράν είχε συμφωνήσει σε μια «απεριόριστη» αναστολή του πυρηνικού του προγράμματος. Δήλωσε στο CBS News ότι η Τεχεράνη «συμφώνησε σε όλα» και θα συνεργαστεί με τις ΗΠΑ για την απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου της. Και υποστήριξε στο Axios ότι μια συνάντηση «πιθανότατα θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο», προσθέτοντας: «Νομίζω ότι θα καταλήξουμε σε συμφωνία την επόμενη ή δύο μέρες».

Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης δοκιμάστηκε για άλλη μια φορά την Κυριακή, όταν ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό άνοιξε πυρ και κατέλαβε ένα ιρανικό φορτηγό πλοίο, αφού επιχείρησε να περάσει τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ στον Κόλπο του Ομάν, εξοργίζοντας περαιτέρω τους Ιρανούς.

Τώρα, καθώς πλησιάζει η ημερομηνία λήξης μιας εκεχειρίας δύο εβδομάδων, ο Τραμπ αντιμετωπίζει και πάλι μια απόφαση: αν θα αποδεχτεί μια συμφωνία, έστω και ατελή, ή αν θα κλιμακώσει μια σύγκρουση που κάποτε είπε ότι θα είχε τελειώσει σύντομα.

Μέχρι τη Δευτέρα, αξιωματούχοι στο Ιράν φάνηκαν να αντιστέκονται λιγότερο σε περισσότερες διαπραγματεύσεις. Αλλά το περίγραμμα οποιασδήποτε εκκρεμούς συμφωνίας παρέμεινε ασαφές. Ο Τραμπ έχει θέσει αρκετές κόκκινες γραμμές για τις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένου του παγώματος του εμπλουτισμού ουρανίου από το Ιράν και της παράδοσης του αποθέματος υλικού που είναι σχεδόν κατάλληλο για βόμβες. Η Τεχεράνη, εν τω μεταξύ, επιμένει στο να της επιτραπεί να διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, ενώ παράλληλα απαιτεί από τις ΗΠΑ να άρουν τις κυρώσεις.

Εκτός από αίθουσα επιχειρήσεων!

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Wall Street, ο Τραμπ απαίτησε άμεση στρατιωτική επέμβαση μόλις έμαθε την κατάρριψη μαχητικού από το Ιράν, αλλά οι βοηθοί του τον κράτησαν εκτός της αίθουσας επιχειρήσεων, πιστεύοντας ότι η ανυπομονησία του δεν θα βοηθούσε στον επιχειρησιακό σχεδιασμό!

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, ο Αμερικανός πρόεδρος φώναζε στους συνεργάτες του για ώρες. «Οι Ευρωπαίοι δεν βοηθούν», φέρεται να έλεγε επανειλημμένα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Τραμπ φέρεται να είχε έντονους φόβους για επανάληψη ιστορικών γεγονότων, με αναφορές στην κρίση ομήρων του 1979 στο Ιράν, η οποία είχε στιγματίσει την προεδρία Τζίμι Κάρτερ. «Αν δείτε τι συνέβη με τον Τζίμι Κάρτερ… με τα ελικόπτερα και τους ομήρους, τους κόστισε τις εκλογές. Τι χάος». Υπό το βάρος αυτών των συνειρμών, απαίτησε από τον στρατό να προχωρήσει αμέσως σε επιχείρηση εντοπισμού και διάσωση».

Ο Τραμπ απαίτησε από το στρατό να πάει να τους πάρει αμέσως. Τελικώς τον απομάκρυναν οι βοηθοί του για να γίνει καλύτερα ο σχεδιασμός, πάντα σύμφωνα με το δημοσίευμα…

Νέες απειλές Τραμπ

Εντείνει τις απειλές ο Τραμπ κατά του Ιράν, στον απόηχο της λήξης της (2 εβδομάδων) εκεχειρίας, η οποία τελειώνει αύριο Τετάρτη. Τεχεράνη και Ουάσιγκτον αλληλοκατηγορούνται για «παραβίαση της κατάπαυσης πυρός», ενώ Ιρανοί αξιωματούχοι πριν μερικά 24ωρα αφού άνοιξαν τα Στενά του Ορμούζ, άλλαξαν γρήγορα γνώμη και ανακοίνωσαν εκ νέου το κλείσιμό τους. Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ επιμένουν στον ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, ενώ πραγματοποίησαν ρεσάλτο και σε 2 τάνκερ με ιρανική σημαία, στον Κόλπο του Ομάν.

Ο Τραμπ σε νέα ανάρτηση στο Truth Social, ισχυρίζεται ότι ο στρατός του «εξαφάνισε εντελώς» τα αποθέματα ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού της Τεχεράνης, «σε σημείο που το αιμοδιψές Ιράν δεν μπόρεσε να τα αποκτήσει ή να τα εξορύξει». Επίσης, επέκρινε «τα εντελώς διεφθαρμένα μέσα ενημέρωσης που μεταδίδουν ψευδείς ειδήσεις» επειδή επικρίνουν τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Σε άλλη ανάρτηση του, ο Τραμπ προέτρεψε το Ιράν να μην προχωρήσει σε εκτελέσεις οκτώ γυναικών: «Προς τους Ιρανούς ηγέτες, οι οποίοι σύντομα θα βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους μου: θα εκτιμούσα ιδιαίτερα την απελευθέρωση αυτών των γυναικών. Είμαι βέβαιος ότι θα σεβαστούν το γεγονός ότι το πράξατε. Παρακαλώ, μην τους κάνετε κανένα κακό! Θα ήταν ένα εξαιρετικό ξεκίνημα για τις διαπραγματεύσεις μας!!! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το ζήτημα», αναφέρει στην ανάρτησή του. Στο μεταξύ, οι Ιρανοί ακόμα δεν έχουν επιβεβαιώσει ότι θα πάνε στο Πακιστάν για διαπραγματεύσεις.

Ένας εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού προέτρεψε για άλλη μια φορά τους κατοίκους του Λιβάνου να μην επιστρέψουν στα σπίτια τους στο νότιο Λίβανο. Οι δυνάμεις του Ισραηλινού στρατού έχουν καταλάβει το νότιο Λίβανο, νότια του ποταμού Λιτάνι, και λένε ότι το χρησιμοποιούν ως ζώνη ασφαλείας κατά τη διάρκεια των μαχών τους εναντίον της Χεζμπολάχ, η οποία υποστηρίζεται από το Ιράν.

Μετά την πρόσφατα ανακοινωθείσα κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, πολλοί άρχισαν να επιστρέφουν προς το νότο. Ωστόσο, όσο ισχύει η εκεχειρία, το Ισραήλ τους έχει πει να μην επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ο εκπρόσωπος Avichay Adraee το επανέλαβε σήμερα, λέγοντας: «Επαναλαμβάνουμε και προειδοποιούμε ότι, από ανησυχία για την ασφάλειά σας και την ασφάλεια των μελών της οικογένειάς σας και μέχρι νεωτέρας, σας ζητείται να μην μετακινηθείτε νότια».

Τραμπ: Παραβιάζουν την εκεχειρία

Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε σημερινή του ανάρτησή στο Truth Social κατηγόρησε το Ιράν ότι «έχει παραβιάσει πολλές φορές την εκεχειρία». Ουάσινγκτον και Τεχεράνη συνεχίζουν να ανταλλάσσουν απειλές δύο ημέρες πριν το τέλος της κατάπαυσης του πυρός δυο εβδομάδων που κήρυξαν. Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την συμφωνία.

Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, θα ηγηθεί της αμερικανικής αντιπροσωπείας. Η δε ιρανική πλευρά συνεχίζει όχι μόνο να κρατά κλειστά τα χαρτιά της, αλλά και να ανεβάζει τους τόνους. Καμία ιρανική αντιπροσωπεία δεν έχει αναχωρήσει ακόμη για το Πακιστάν, για να συμμετάσχει σε συνομιλίες με τις ΗΠΑ, μετέδωσε την Τρίτη η ιρανική κρατική τηλεόραση, διαψεύδοντας δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο που αναφέρονταν στην αναχώρηση Ιρανών εκπροσώπων για το Ισλαμαμπάντ.

Σε σύντομη τηλεφωνική συνέντευξη στο «The John Fredericks Show», μια συντηρητική ραδιοφωνική εκπομπή, ο Τραμπ εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Τεχεράνη θα προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, προειδοποιώντας παράλληλα για συνέπειες εάν δεν το κάνει.

«Ας ελπίσουμε ότι θα κάνουν μια δίκαιη συμφωνία και θα ξαναχτίσουν τη χώρα τους», συνέχισε ο Τραμπ, προσθέτοντας ότι όταν το κάνουν, «δεν θα έχουν πυρηνικά όπλα». Το τελεσίγραφο εκπνέει «το βράδυ της Τετάρτης ώρα Ουάσιγκτον», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ στο πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg, χαρακτηρίζοντας «πολύ απίθανη» την παράταση της ανακωχής.

Σκληρή είναι η στάση της Τεχεράνης. «Δεν δεχόμαστε να διαπραγματευτούμε απειλούμενοι και, κατά τη διάρκεια των δυο τελευταίων εβδομάδων, προετοιμαστήκαμε να αποκαλύψουμε νέα χαρτιά στο πεδίο της μάχης», αντέταξε ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, ο Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, μέσω X.

Οι υπουργοί, στη διάρκεια του Συμβουλίου, αντάλλαξαν απόψεις με τον Πρωθυπουργό του Λιβάνου Ναουάφ Σαλάμ, με την  Κάλας να δηλώνει ότι ότι «ακούσαμε από τον Πρωθυπουργό Σαλάμ για τις ειρηνευτικές συνομιλίες του Λιβάνου με το Ισραήλ και τις προσπάθειές του να βγάλει τη χώρα από την κυριαρχία της Χεζμπολάχ. Ο Λίβανος πληρώνει βαρύ τίμημα για έναν πόλεμο που δεν επέλεξε». Όπως είπε, «συνεχίζουμε να στηρίζουμε τις ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου και να εργαζόμαστε για πιθανή πολιτική αποστολή της ΕΕ. Όσο πιο δυνατός είναι ο λιβανέζικος στρατός, τόσο πιο αδύναμη είναι η Χεζμπολάχ».

Για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, οι υπουργοί επανέλαβαν την θέση τους ότι η ελευθερία της ναυσιπλοΐας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και πως οι ανατροπές στο Στενό του Ορμούζ είναι επικίνδυνες, προσθέτοντας ότι η διέλευση πρέπει να παραμένει ελεύθερη και χωρίς χρέωση. Η Κάλας δήλωσε ότι «η Ευρώπη θα παίξει τον ρόλο της για την αποκατάσταση της ελεύθερης ροής ενέργειας και εμπορίου μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Η ταχύτητα της ναυτικής μας αποστολής είναι ο ταχύτερος τρόπος για την προστασία της ναυσιπλοΐας στην περιοχή», ενώ μίλησε για την πολιτική συμφωνία για διεύρυνση του καθυστερημένου πακέτου κυρώσεων στο Ιράν «ώστε να στοχεύσει εκείνους που ευθύνονται για παραβιάσεις της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας».

Πρόσθεσε ότι τα ιρανικά drones που χρησιμοποιούνται στον Κόλπο πιθανώς ενσωματώνουν ρωσικές τεχνολογικές αναβαθμίσεις και πως υπάρχει συνεργασία με τις χώρες του Κόλπου για τον περιορισμό τους.

Αναφερόμενη στο Ισραήλ, τόνισε ότι «δεν υπήρξε η απαιτούμενη υποστήριξη για την πλήρη ή μερική αναστολή της συμφωνίας με το Ισραήλ, που πρότειναν ορισμένα κράτη μέλη, τονίζοντας πως θα μεταφέρει το θέμα στον Επίτροπο Εμπορίου και πως θα υπάρξει συνέχεια της συζήτησης.

Τέλος, για την κριτική που δέχεται σε πολλές περιπτώσεις η Ευρώπη, η ίδια τόνισε ότι «είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλές απαιτήσεις και για την Ευρώπη, ειδικά τώρα. Όπου κι αν πάω, όλοι μας κοιτάζουν, γιατί οι ΗΠΑ αποσύρουν βοήθεια παντού. Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ