Από τη μία έχουμε την ομάδα των χερσαίων δυνάμεων που επιδιώκουν να μετατρέψουν μεγάλα κομμάτια των εγγύς υδάτων σε γαλάζιο έδαφος και από την άλλη έχουμε τις Ναυτικές Δυνάμεις που μάχονται να επιτύχουν την ανάσχεση αυτής της γεωπολιτικής επιχωμάτωσης και να κρατήσουν τα εγγύς ύδατα κομμάτι των ωκεανών και όχι προέκταση της στεριάς.

Και κατά την άποψη του γράφοντος αυτή η επική μονομαχία θα κριθεί, εν πολλοίς, σε δύο σημεία του πλανήτη. Το ένα είναι οι σινικές θάλασσες και οι προεκτάσεις τους στον Ειρηνικό. Και το άλλο είναι το Αιγαίο. Συγκεκριμένα, τυχόν επιτυχία της Τουρκίας να επιβάλει τη “Γαλάζια Πατρίδα”, έστω και ντε φάκτο, δια της αδράνειας και πολύ περισσότερο δια της άτυπης συνεργασίας της Ελλάδας μέσω κάποιου “συμβιβασμού”, θα αποτελέσει δυνάμει συντριπτικό πλήγμα στη γεωστρατηγική των Ναυτικών Δυνάμεων, κυρίως φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες ως προς τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική.

Κινεζική κατά αμερικανικής στρατηγικής

Αναλυτικότερα, η δημόσια συζήτηση γύρω από την άνοδο της Κίνας επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην ταχύτατη ανάπτυξη του Κινεζικού Ναυτικού και στην υποτιθέμενη επιδίωξη του Πεκίνου να αναλάβει τον ρόλο που διαδραμάτισαν άλλοτε η Βρετανική Αυτοκρατορία και αργότερα οι Ηνωμένες Πολιτείες ως κυρίαρχες Ναυτικές Δυνάμεις. Η ερμηνεία αυτή, όσο διαδεδομένη και αν είναι, ενδέχεται να βασίζεται σε μια λανθασμένη ιστορική αναλογία. Αντί να εξετάζεται η κινεζική στρατηγική μέσα από το δικό της γεωιστορικό πλαίσιο, ερμηνεύεται με βάση τα πρότυπα της δυτικής ναυτικής ιστορίας.

Η υπόθεση του παρόντος άρθρου είναι διαφορετική. Η Κίνα πιθανότατα δεν επιδιώκει να μετατραπεί σε μια νέα παγκόσμια ναυτική αυτοκρατορία δυτικού τύπου αλλά να επιδιώξει τη δημιουργία ενός εκτεταμένου θαλασσοχερσαίου χώρου απόλυτης στρατηγικής κυριαρχίας γύρω από την κινεζική επικράτεια. Με άλλα λόγια, δεν επιχειρεί πρωτίστως να κυριαρχήσει στους ωκεανούς αλλά προσπαθεί να μετατρέψει μεγάλα τμήματα των εγγύς θαλασσών της σε “γαλάζιο έδαφος”, δηλαδή σε λειτουργική προέκταση της χερσαίας ισχύος της. Ή, υπό μία έννοια, να ενώσει το έδαφός της με μια μεγάλη “ωκεάνια λίμνη” σε έναν χώρο, αποκλειστικής και αναντίρρητης κυριαρχίας.

Η δυνητική αυτή αλλαγή εδράζεται πάνω στις μεταλλάξεις στη γεωγραφία της στρατιωτικής ισχύος τα τελευταία χρόνια. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα εκτεταμένο χερσαία εδραζόμενο πλέγμα αισθητήρων, πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων μέσων και δικτύων διοίκησης και ελέγχου μπορεί να ασκεί αποφασιστική στρατιωτική επιρροή σε τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εγγύς θάλασσες παύουν να λειτουργούν ως προέκταση των ωκεανών και αρχίζουν να μετατρέπονται σε προέκταση της χερσαίας επικράτειας.

Αυτό ακριβώς φαίνεται να επιδιώκει η Κίνα. Το εντυπωσιακά αναπτυσσόμενο κινεζικό ναυτικό δεν πρέπει να ιδωθεί ως ένας ανεξάρτητος στόλος “βαθέων κυανών υδάτων” αλλά ως τμήμα μιας ενιαίας θαλασσοχερσαίας αρχιτεκτονικής ισχύος, στην οποία το ναυτικό, η αεροπορία, οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι, τα υπερ – υπερηχητικά βλήματα αερολίσθησης (HGV), τα δίκτυα αισθητήρων και οι διαστημικές υποδομές λειτουργούν ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα – συστημάτων (system – of – systems).

Ο στόχος της Κίνας

Στόχος του δεν είναι απλώς η νίκη σε μια δυνητική μεγα – ναυμαχία με το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος στο οποίο η στρατιωτική παρουσία και δράση κάθε άλλης Δύναμης, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, να καθίσταται εξαιρετικά επισφαλής. Με άλλα λόγια, επιδιώκεται η δημιουργία μιας εικόνας αναντίρρητης κινεζικής κυριαρχίας σε ένα μεγάλο κομμάτι του Ειρηνικού, η οποία θα επιτρέψει την άτυπη ενοποίηση αυτής της θαλάσσιας έκτασης με τη στεριά σε έναν και ενιαίο χώρο αδιαίρετης κινεζικής κυριαρχίας.

Εάν αυτή η ανάγνωση είναι ορθή, τότε η σημαντικότερη γεωστρατηγική μεταβολή της εποχής μας δεν είναι η άνοδος μιας νέας μεγάλης Ναυτικής Δύναμης, δηλαδή της Κίνας, αλλά η σταδιακή αντικατάσταση της λογικής του “ανοικτού ωκεανού” από τη λογική του “γαλάζιου εδάφους” και των “ωκεάνιων λιμνών”. Υπό μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναφερόμαστε σε έναν πιθανό νέο κόσμο όπου θα έχουμε υβριδικές υπερ – ηπείρους αποτελούμενες από “καφέ και γαλάζιο έδαφος” και συρρικνωμένους ωκεανούς.

Υπό αυτήν την έννοια, η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση αποκτά μια διάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της Ανατολικής Μεσογείου και θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μελλοντικού διεθνούς συστήματος.

Η Τουρκία και το Αιγαίο

Συγκεκριμένα, εάν η Τουρκία κατορθώσει να επιβάλει, έστω και de facto, την αντίληψη ότι μεγάλα ελληνικά νησιά μπορούν να απωλέσουν ουσιώδη κυριαρχικά δικαιώματα λόγω της εγγύτητάς τους προς τη μικρασιατική ακτή, θα δημιουργηθεί ένα εξαιρετικά σημαντικό διεθνές προηγούμενο. Και το προηγούμενο αυτό θα είναι ιδιαίτερα βαρύνουσας σημασίας, καθώς θα έχει διαμορφωθεί όχι στην περιφέρεια της διεθνούς τάξης αλλά στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και εις βάρος ενός κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συγκεκριμένα, η Κίνα θα μπορεί να ενισχύσει την επιχειρηματολογία της υπέρ της μετατροπής μεγάλων τμημάτων του δυτικού Ειρηνικού σε ζώνες σχεδόν αποκλειστικού στρατηγικού ελέγχου. Η Ρωσία θα μπορεί να προβάλει με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τις διεκδικήσεις της στην Αρκτική, υποστηρίζοντας ότι οι υποθαλάσσιες γεωλογικές δομές αποτελούν φυσική προέκταση της σιβηρικής υφαλοκρηπίδας. Παράλληλα, και άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις θα αποκτήσουν ισχυρότερα επιχειρήματα για τη διεύρυνση των θαλάσσιων διεκδικήσεών τους.

Να θυμηθούμε ότι ξεκινώντας από την Διακήρυξη του Σαντιάγο πολλές χώρες στο παρελθόν ανακήρυξαν μονομερώς χωρικά ύδατα σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες, θεωρώντας ότι οι περιορισμοί σε αυτά ήταν αποικιακό κατάλοιπο. Εν τέλει, μετά από δεκαετίες ζυμώσεων και συγκρούσεων, προέκυψε η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των 200 ναυτικών μιλίων ως συμβιβασμός μεταξύ των χωρών που επεδίωκαν απεριόριστο βάθος στα χωρικά τους ύδατα και των Ναυτικών Δυνάμεων που ήθελαν τη διατήρηση των ωκεανών ως χώρο απόλυτης ελεύθερης δράσης τους.

Όμως, η φύση της ΑΟΖ παραμένει ρευστή και δυναμική. Υπό μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ΑΟΖ είναι ουσιαστικά χωρικά ύδατα εν υπνώσει και εύκολα μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο αν αλλάξουν τα διεθνή δεδομένα. Και η τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα” απειλεί να τα αλλάξει. Συνεπώς η Ελλάδα δεν υπερασπίζεται μόνο τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα. Βρίσκεται στο σημείο όπου συγκρούονται δύο διαφορετικά γεωστρατηγικά παραδείγματα.

Για να το πούμε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, το Αιγαίο εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα γεωστρατηγικά εργαστήρια του πλανήτη. Εδώ ενδέχεται να δοκιμαστεί αν η λογική του “γαλάζιου εδάφους” μπορεί να αποκτήσει πολιτική και νομική νομιμοποίηση. Η έκβαση της αντιπαράθεσης δεν θα επηρεάσει μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά θα  επηρεάσει την εξέλιξη του Δικαίου της Θάλασσας και τη μελλοντική ισορροπία μεταξύ χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων.

Αυτό σημαίνει ότι η αντίσταση στις παρανοϊκές αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, πέραν από αναγκαία και (υπό φυσιολογικές συνθήκες…) αυτονόητη ενέργεια αυτοάμυνας, συνδέεται και με τη διατήρηση ενός ευρύτερου γεωστρατηγικού παραδείγματος (paradigm) το οποίο αποτελεί κομβικό στοιχείο της γεωπολιτικής ταυτότητας των Ναυτικών Δυνάμεων και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντιστρόφως, μια πολιτική κατευνασμού απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική στρατηγική δεν συνεπάγεται μόνον γεωπολιτικό αυτοχειριασμό της Ελλάδας αλλά δημιουργεί και έναν δυνητικό καταλύτη για τη σταδιακή νομιμοποίηση μιας ευρύτερης τάσης εδαφοποίησης της θάλασσας, η οποία θα μπορούσε να μεταβάλει ριζικά τη δομή της παγκόσμιας ναυτικής τάξης εις βάρος ζωτικών συμφερόντων των Ναυτικών Δυνάμεων.

Η Ελλάδα και η ήττα των ναυτικών δυνάμεων

Και εδώ προκύπτει το ερώτημα αν ισχύουν όλα τα παραπάνω γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παρεμβαίνουν υπέρ της Ελλάδας και κατά της Τουρκίας; Μια αρχική απάντηση θα μπορούσε να είναι γιατί, πολύ απλά, το διεθνές σύστημα δεν λειτουργεί έτσι. Οι παθητικοί δρώντες που περιμένουν επιβράβευση λόγω της παθητικότητάς τους και της συμβιβαστικής τους διάθεσης χάριν της “καλής γειτονίας” σπανίως, έως ποτέ, στηρίζονται. Επίσης, η αμερικανική στρατηγική χαρακτηρίζεται πολλάκις από έλλειψη χρονικού βάθους και μακρόπνοου σχεδιασμού.

Έτσι, εν προκειμένω, στην προσπάθειά της η Ουάσινγκτον να διατηρήσει την Τουρκία στο δυτικό άρμα, συχνά αντιμετωπίζει τις ελληνοτουρκικές διαφορές ως μια άμεση διμερή περιφερειακή εκκρεμότητα που απαιτεί εκατέρωθεν συμβιβασμούς και μετά βλέπουμε. Πρόκειται φυσικά για μια τραγικά μυωπική προσέγγιση η οποία θυσιάζει τη μακροπρόθεσμη στρατηγική για το βραχυπρόθεσμο τακτικό όφελος. Αλλά συμβαίνει.

Ανεχόμενη ή πιέζοντας για λύσεις που υπονομεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών, η Δύση ουσιαστικά πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Νομιμοποιεί το ισχυρότερο νομικό και πολιτικό επιχείρημα που χρειάζονται η Κίνα και η Ρωσία για να εκδιώξουν το Αμερικανικό Ναυτικό από τις δικές τους ζωτικές ζώνες, καταφέρνοντας πλήγμα στο παγκόσμιο δόγμα της ελευθερίας των θαλασσών.

Η “Γαλάζια Πατρίδα”

Συμπερασματικά, η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική δεν μπορεί να εγκλωβίζεται στην αναμονή μιας “γεωπολιτικής επιφοίτησης” της Ουάσινγκτον, ούτε να αναζητά την ασφάλειά της σε “συμβιβαστικές” λύσεις κατευνασμού που μακροπρόθεσμα θα νομιμοποιούσαν το αναθεωρητικό δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Στο σύγχρονo άναρχο διεθνές σύστημα, η στρατηγική επιβίωση δεν επαφίεται στην επίκληση του αφηρημένου δικαίου, αλλά στην ικανότητα επιβολής του κόστους.

Η Ελλάδα οφείλει να ορθώσει αυτόνομο ανάστημα, μετατρέποντας το Αιγαίο σε έναν χώρο αναντίρρητης ελληνικής κυριαρχίας. Αυτό απαιτεί τη ριζική αναθεώρηση της αμυντικής μας αρχιτεκτονικής μέσω της αξιοποίησης της νησιωτικής γεωγραφίας ως ενός ενιαίου, αβύθιστου, δικτύου Άρνησης Πρόσβασης (A2/AD), βασισμένου σε μαζικά, χαμηλού κόστους μη επανδρωμένα συστήματα, προηγμένο παράκτιο πυροβολικό, πολλαπλά δίκτυα αισθητήρων, υπόγειες υποδομές, αποκεντρωτικά μοντέλα διοίκησης και ελέγχου κλπ.

Παράλληλα, η επίτευξη μιας εικόνας ελληνικής αναντίρρητης κυριαρχίας στο Αιγαίο πρέπει να πλαισιωθεί από ένα επιθετικό, στρατηγικό μάρκετινγκ στα κέντρα εξουσίας της Ουάσινγκτον και των πρωτευουσών άλλων κρίσιμων χωρών. Το μήνυμά μας προς τη Δύση πρέπει να είναι ότι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών δεν αποτελεί μια τοπική, διμερή εκκρεμότητα, αλλά το ζωτικό ανάχωμα που εμποδίζει την Κίνα και τη Ρωσία να ανατρέψουν το παγκόσμιο δόγμα της ελευθερίας των θαλασσών. Αν η Ελλάδα δεν επιβάλλει την ισχύ της στο αρχιπέλαγος, η ήττα δεν θα είναι μόνο ελληνική, αλλά θα σηματοδοτήσει την απαρχή της παγκόσμιας γεωπολιτικής συρρίκνωσης των Ναυτικών Δυνάμεων.

Για δεκαετίες, η αμερικανική ναυτική στρατηγική δεν είχε ως αντικείμενο την άμεση κυριαρχία σε κάθε στρατηγικό θαλάσσιο πέρασμα. Το ζητούμενο ήταν η διασφάλιση της ελεύθερης, ασφαλούς και προβλέψιμης ροής του παγκόσμιου εμπορίου. Η αποτροπή μιας εχθρικής δύναμης από το να αποκτήσει εκβιαστική ισχύ αποτελούσε μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου και όχι αυτοτελή στρατηγικό σκοπό.

Η Ουάσιγκτον, όπως όλα δείχνουν, τείνει να αντιμετωπίσει την αποδυνάμωση του Ιράν ως στρατηγικό στόχο καθαυτό, ακόμη και εάν αυτό καθιστά δυσκολότερη την επίτευξη του πραγματικού αμερικανικού συμφέροντος, της σταθερότητας στον Περσικό Κόλπο.

Η γεωγραφία δεν αλλάζει με στρατιωτικές επιχειρήσεις

Το Ιράν δεν μπορεί να απομακρυνθεί από τον χάρτη! Διαθέτει εκατοντάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής κατά μήκος του Στενού του Ορμούζ και, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία στην Τεχεράνη, θα εξακολουθεί να αποτελεί παράκτιο κράτος, με συγκεκριμένα δικαιώματα και δυνατότητες επιρροής.

Η γεωγραφία δεν ανατρέπεται με αεροπορικές επιδρομές, ούτε με πολιτικές δηλώσεις, όπως ατυχώς συνηθίζει ο πρόεδρος Τραμπ. Και φυσικά η στρατηγική οφείλει να προσαρμόζεται στη γεωγραφία και όχι να προσπαθεί να την αγνοήσει. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε βιώσιμη αρχιτεκτονική ασφάλειας στον Περσικό Κόλπο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον ρόλο του Ιράν, είτε αυτό αρέσει, είτε όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες – ή στους περιφερειακούς συμμάχους τους οι, οποίοι τελικά το αντιλαμβάνονται πολύ καλά.

Η πραγματική επιδίωξη της Τεχεράνης

Το να μιλάμε για το Ιράν αν θα αποκτήσει το δικαίωμα να εισπράττει διόδια διέλευσης, ή τέλη για ναυτιλιακές υπηρεσίες συνιστά μία μυωπική προσέγγιση. Η Τεχεράνη φαίνεται να επιδιώκει κάτι πολύ σημαντικότερο από ένα πρόσθετο οικονομικό όφελος. Εκτιμάται ότι στρατηγικός στόχος της είναι να μετατρέψει την επιρροή που απέκτησε κατά τη διάρκεια της κρίσης και του πολέμου σε έναν μόνιμο θεσμικό και πολιτικό ρόλο, στη διαχείριση ενός από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του κόσμου.

Αυτό εξηγεί γιατί η ιρανική επιχειρηματολογία δεν περιορίζεται σε ζητήματα οικονομικής αποζημίωσης. Αντιθέτως, δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε έννοιες όπως η κυριαρχία, οι ναυτιλιακές διαδρομές, η ρύθμιση της κυκλοφορίας, η εποπτεία και οι μηχανισμοί διοίκησης της ναυσιπλοΐας.

Το βασικό διακύβευμα για την Τεχεράνη είναι η κατοχύρωση ενός θεσμοθετημένου ρόλου στη διαχείριση του Στενού και κατ’ επέκταση, μια διαρκή πολιτική επιρροή στην περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Με απλά λόγια το πραγματικό διακύβευμα μετατοπίζεται από τα έσοδα στην εξουσία!

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα πρέπει να αξιολογηθεί αποκλειστικά με οικονομικά, ή τεχνικά κριτήρια. Η ουσιαστική της σημασία θα κριθεί από το αν μεταβάλλει, και σε ποιο βαθμό, την ισορροπία ισχύος και τη θεσμική αρχιτεκτονική ασφαλείας στον Περσικό Κόλπο.

Το μάθημα του Αϊζενχάουερ

Η κρίση του Σουέζ το 1956 προσφέρει ένα εξαιρετικά επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο. Όταν η Βρετανία, η Γαλλία και το Ισραήλ επιχείρησαν να ανατρέψουν στρατιωτικά τον έλεγχο του καναλιού που είχε εθνικοποιήσει ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να ταυτίσει τα αμερικανικά συμφέροντα με τις επιδιώξεις των συμμάχων του.

Αντιλήφθηκε ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν ήταν ποιος ύψωνε τη σημαία πάνω από το Σουέζ, αλλά αν το κανάλι θα παρέμενε ανοικτό για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Επέλεξε τη σταθερότητα, αντί της επίδειξης ισχύος και τη λειτουργικότητα αντί του συμβολισμού και η ιστορία τον δικαίωσε.

Η στρατηγική δεν είναι διαγωνισμός κύρους

Εάν μια συμφωνία με το Ομάν μπορεί να διασφαλίσει την ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων, η Ουάσιγκτον δεν θα πρέπει να την απορρίψει μόνο και μόνο επειδή αναγνωρίζει ότι το Ιράν διαθέτει, ως παράκτιο κράτος, ορισμένες αρμοδιότητες, ή δυνατότητες διαχείρισης της κυκλοφορίας στα χωρικά του ύδατα.

Η εναλλακτική θα ήταν να θυσιαστεί η ουσία στον βωμό του συμβολισμού. Αν προτιμηθεί η εικόνα της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής κυριαρχίας από την πραγματική ασφάλεια της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας αυτό δεν αποτελεί στρατηγική νίκη, αλλά στρατηγική αυταπάτη. Και αυτό θα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λάθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτική μετά την έναρξη αυτού του πολέμου.

Το πραγματικό δίλημμα με το Ορμούζ

Η συζήτηση για το Στενό του Ορμούζ δεν αφορά μόνο τη διαχείριση μιας κρίσιμης θαλάσσιας οδού. Στην πραγματικότητα, αφορά δύο εντελώς διαφορετικά μοντέλα ασφάλειας για τον Περσικό Κόλπο. Το πρώτο είναι το μοντέλο που κυριάρχησε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η ασφάλεια της περιοχής εξασφαλίζεται κυρίως από την ισχυρή και διαρκή στρατιωτική παρουσία εξωτερικών δυνάμεων, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ. Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα θεωρείται προϊόν της αμερικανικής ναυτικής υπεροχής και της δυνατότητας άμεσης στρατιωτικής επέμβασης όταν απειλείται.

Το δεύτερο μοντέλο στηρίζεται σε μια διαφορετική παραδοχή. Η μακροπρόθεσμη σταθερότητα δεν μπορεί να επιβληθεί αποκλειστικά από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά απαιτεί μια περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας με την συμμετοχή όλων των παρακτίων κρατών του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.

Η γεωγραφία επιβάλλει αυτή την πραγματικότητα. Το Ιράν είναι μόνιμος γεωπολιτικός παράγοντας, με εκτεταμένη ακτογραμμή κατά μήκος του Στενού του Ορμούζ, με στρατιωτικές δυνατότητες και άμεσο ενδιαφέρον για την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών. Η αγνόηση αυτού του δεδομένου δεν το αναιρεί. Αντίθετα, το μετατρέπει σε διαρκή πηγή κρίσης.

Από την άλλη μεριά να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η διεθνής κοινότητα οφείλει να αποδεχθεί κάθε ιρανική διεκδίκηση, ή να παραβλέψει ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Σημαίνει όμως ότι η απομόνωση ενός βασικού περιφερειακού δρώντα δεν συνιστά βιώσιμη στρατηγική για την οικοδόμηση σταθερής τάξης ασφαλείας.

Η πρόκληση για τις ΗΠΑ λοιπόν δεν είναι να επιλέξουν ανάμεσα στην αποχώρηση και στη διαρκή στρατιωτική κυριαρχία. Είναι να διευκολύνουν τη μετάβαση σε ένα ισορροπημένο σύστημα περιφερειακής ασφάλειας, όπου η ελευθερία της ναυσιπλοΐας θα αποτελεί κοινό συμφέρον όλων των κρατών της περιοχής και όχι αποκλειστική ευθύνη μιας εξωτερικής δύναμης. Και για τον λόγο αυτό χαρακτηρίστηκε ανοησία η δήλωση του Τραμπ για τέλη στα πλοία 20% στην αξία του φορτίου για να διασφαλίζει η Αμερική την… ασφαλή ναυσιπλοΐα. Δήλωση βέβαια που ην απέσυρε μετά από λίγες ώρες.

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα

Οι μεγάλες δυνάμεις κρίνονται από την ικανότητά τους να ιεραρχούν σωστά τα συμφέροντά τους. Όταν ο σκοπός γίνεται η αποδυνάμωση ενός αντιπάλου αντί της προστασίας του ίδιου του εθνικού συμφέροντος, η στρατηγική αρχίζει να υπηρετεί την ιδεολογία και όχι την πραγματικότητα.

Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι το έπαθλο ενός γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Είναι η σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Το πραγματικό αμερικανικό συμφέρον δεν είναι να αποκλείσει το Ιράν από μια γεωγραφία που δεν μπορεί να αλλάξει. Είναι να διασφαλίσει ότι η παγκόσμια οικονομία δεν θα γίνει όμηρος μιας διαρκούς σύγκρουσης για το ποιος θα εμφανίζεται ως κυρίαρχος σε αυτήν. Και για αυτό ευελπιστούμε να είναι ακριβείς οι δημοσιογραφικές αναφορές που έφθαναν την ώρα που ολοκληρώναμε αυτήν την ανάλυση για επίτευξη συμφωνίας για το Στενό. Και η Ουάσιγκτον θα πρέπει να την στηρίξει.

Ο Αϊζενχάουερ το είχε κατανοήσει πριν από εβδομήντα χρόνια στην Κρίση του Σουέζ. Το ερώτημα είναι αν η Διοίκηση Τραμπ είναι διατεθειμένη να διδαχθεί από εκείνη την εμπειρία, ή αν θα συνεχίσει να συγχέει την επίδειξη ισχύος με τη στρατηγική σωφροσύνη.
Η ιστορία των διεθνών σχέσεων δείχνει ότι οι σταθερότερες περιφερειακές τάξεις ασφαλείας δεν οικοδομήθηκαν όταν αποκλείστηκε η ισχυρότερη αναθεωρητική δύναμη, αλλά όταν βρέθηκε ένας τρόπος να ενταχθεί σε ένα σύστημα κανόνων που περιόριζε τη συμπεριφορά της, χωρίς να αγνοεί τη γεωπολιτική πραγματικότητα!

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ο πρώτος “πράσινος” νόμος “περί των γενομένων εις τα δένδρα και άλλες φυτείες, φθορών” αφορούσε ζημιές σε δένδρα και πολυετείς φυτείες, όπως οι αμπελώνες με πρόβλεψη για κοπές δένδρων, αποφλοίωση (σ.σ. γινόταν συνήθως για την κατασκευή φελλών) και βλάβες κατά το μπόλιασμα των δένδρων ή των φυτών.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ο ιδιοκτήτης δικαιούτο αποζημίωσης από τον Δήμο, που έπρεπε να καταβληθεί εντός 50 ημερών. Εξαιρούντο της αποζημίωσης από τον Δήμο οι ζημιές που προκαλούνταν από ζώα, καθώς υπεύθυνος θεωρείτο ο βοσκός. Εάν περνούσαν οι 50 μέρες, ο δικαιούχος μπορούσε να στείλει δύναμη χωροφυλάκων για να εισπράξει το ποσό-χρήματα που ο Δήμος είχε δικαίωμα να συγκεντρώσει με έκτακτο έρανο όλων των φορολογούμενων πολιτών.

Ξέρουμε ποιοι τα καίνε

Μερικά χρόνια αργότερα, κρίθηκε αναγκαίο η προστασία των δασών να επεκταθεί και στις περιπτώσεις εμπρησμού. Και τότε φάνηκε, ξεκάθαρα, η ισχυρή επιρροή συμφερόντων στη πολιτική ζωή του 19ου αιώνα. Αφορμή για την έκδοση του νόμου ήταν μια μεγάλη, καταστροφική πυρκαγιά, που εκδηλώθηκε τις πρώτες μέρες του Αυγούστου του 1861, στην περιοχή του Τατοΐου. Η φωτιά κατάκαψε, για τέσσερις μέρες, δένδρα, αγρούς, μελίσσια και σπίτια.

«Αφού επί τέσσαρας ημέρας η κατά το χωριόν Τατόι πυρκαϊά κατέκαυσε δένδρα και αγρούς και μελίσσια και τινάς οικίας και καλύβια, εσβέσθη τέλος πάντων, τη βοηθεία των πυροσβεστών και άλλων στρατιωτών καθώς και πολλών χωρικών συνδραμόντων», έγραφε στις 5 Αυγούστου η εφημερίδα “Αθηνά”, σημειώνοντας ότι οι ζημιές υπολογιζόταν πως ξεπερνούσαν το ένα εκατομμύριο δραχμές, τεράστιο ποσό για την εποχή εκεἰνη.

Την ίδια μέρα η κυβέρνηση του Αθανάσιου Μιαούλη καταθέτει στη Βουλή νομοσχέδιο “περί απαγορεύσεως πυράς εις το δάσος”, το οποίο συζητήθηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Ο εισηγητής υπουργός Οικονομικών Ε. Σίμος μιλώντας στη Βουλή κατά την κατάθεση του νομοσχεδίου ήταν  ξεκάθαρος για τις αιτίες των εμπρησμών.

«Ουδείς εξ υμών αγνοεί τ’ αληθή αίτια, ένεκα των οποίων ως επί το πολύ λαμβάνουσι χώραν εν ώρα θέρους εμπρησμοί, καταστρέφοντες αλληλοδιαδόχως τα ωραιώτερα και χρησιμώτερα της επικρατείας δάση», είπε, προσθέτοντας: «Ποιμένες τινές δια την αναβλάστησιν ολίγου χόρτου και πολλοί των γεωργών για ν’ ανοίξωσι μικράν έκτασιν γης προς καλλιέργειαν βάλλουσι πυρ».

Συνεχίζοντας ανέφερε – ορθώς – ότι για να αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο πρέπει να εμποδισθεί ο σκοπός για τον οποίο βάζουν φωτιές, δηλαδή η βόσκηση ή καλλιέργεια (σ.σ. πολλά χρόνια αργότερα θα προστεθεί ως κίνητρο και η οικοδόμηση) και παρουσίασε τις αρχικές διατάξεις του νομοσχεδίου. Σε αυτές προβλεπόταν ρητά ότι απαγορευόταν για 10 χρόνια να χρησιμοποιηθεί η καμένη δασική έκταση ως βοσκοτόπι, ή για καλλιέργεια.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια απαγόρευση, που κατά τον 20ο αιώνα θα μπορούσε να επεκταθεί και στην οικοδόμηση καμένων εκτάσεων, θα είχε διασώσει πολλά δάση, αφού αφαιρούσε σημαντικά κίνητρα εμπρησμού, κυρίως γαιοκτημόνων, που είχαν, είτε μεγάλες καλλιέργειες, είτε είχαν ισχυρά κτηνοτροφικά συμφέροντα σε πολλές περιοχές.

Οι αντιδράσεις

Ωστόσο, με την κατάθεση του νομοσχεδίου φάνηκαν οι πρώτες αντιδράσεις. Ορισμένες εφημερίδες, με καυστική αρθρογραφία, κατέκριναν την κυβέρνηση για προχειρότητα, υποστηρίζοντας ότι το νομοσχέδιο συντάχθηκε «εν τη ζάλη της πυρκαγιάς που κατέστρεψε εν των καλλιτέρων δασών της πρωτευούσης». Η ίδια κριτική έγινε από βουλευτές και γερουσιαστές σε τοποθετήσεις τους στις συνεδριάσεις των δύο νομοθετικών Σωμάτων της εποχής, τη Βουλή και τη Γερουσία.

Από τη άλλη πλευρά, ο εισηγητής υπουργός Οικονομικών Ε. Σίμος αρνήθηκε την μομφή, λέγοντας ότι το νομοσχέδιο δεν είναι πρόχειρο και προϊόν θυμού, «αλλά απόρροια μακράς σκέψεως»  και αποτέλεσμα συνεργασίας των καλύτερων νομομαθών. Όμως, οι αντιδράσεις, ενδεχομένως και πολλαπλές παρασκηνιακές πιέσεις για την απαγόρευση εκμετάλλευσης της καμένης έκτασης, έφεραν αποτέλεσμα.

Φωτογραφικές απαλλαγές όσων είχαν συμφέροντα

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών “απάλυνε” την παραπάνω διάταξη αποδεχόμενος τροπολογία, που επέτρεπε την αξιοποίηση καμένων ιδιωτικών δασών για καλλιέργεια με άδεια της αρμόδιας αρχής, η οποία όπως φαίνεται δεν ήταν και δύσκολο να εξασφαλιστεί…

Στη Γερουσία η διάταξη “χαλάρωσε” ακόμα περισσότερο με την προσθήκη ότι η εξαίρεση θα δινόταν εάν ο ιδιοκτήτης δεν κρινόταν ως υπαίτιος του εμπρησμού, ανεξάρτητα εάν διαπιστωνόταν να ευθύνεται για τη φωτιά κάποιος εργαζόμενος σε αυτόν, ή συγγενής του… Με άλλο άρθρο, αρχικά, ο ιδιοκτήτης καθίστατο υπεύθυνος εμπρησμού, ακόμα και εάν αυτός είχε προκληθεί από συγγενή του ή εργαζόμενο σε αυτόν. Αυτό το άρθρο απαλείφθηκε εντελώς.

Έτσι, διαμορφώθηκε το τελικό κείμενο του νόμου, ο οποίος φέρει σφραγίδα με ημερομηνία 10 Αυγούστου 1861 και έχει την υπογραφή της Αμαλίας, που εκτελούσε χρέη αντιβασίλισσας λόγω απουσίας του Όθωνα. Την επόμενη μέρα ο νόμος ΧΠ’ “Περί εμπρησμού των δασών” δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Πολύ πιο “χαλαρός” απ’ όσο προβλεπόταν αρχικά! Χάριν των συμφερόντων μεγαλοτσιφλικάδων της εποχής…

Ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ έκανε εκστρατεία κατά της επιρροής των μεγάλων δωρητών και των φιλοϊσραηλινών οργανώσεων στην αμερικανική πολιτική. Τον Νοέμβριο θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον Ρεπουμπλικάνο Μάικ Ρότζερς, ο οποίος στηρίζεται από τον Τραμπ, για μία έδρα στο Μίσιγκαν. Την έδρα αυτή κατείχαν μέχρι τώρα οι Δημοκρατικοί, όμως ο γερουσιαστής Γκάρι Πίτερς ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδιώξει την επανεκλογή του. Το Μίσιγκαν θεωρείται αμφίρροπη Πολιτεία, την οποία είχε κερδίσει ο Τραμπ στις εκλογές του 2024..

Ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ κάλεσε όλες τις συνιστώσες του κόμματος «να ενωθούν» για να νικήσουν τους Ρεπουμπλικάνους τον Νοέμβριο. «Αυτό είναι το βασικό: να οικοδομήσουμε ένα κίνημα για να ανακτήσουμε τη δημοκρατία μας, ώστε να τεθεί στην υπηρεσία των ανθρώπων που αξίζουν απολύτως τα καλύτερα που μπορεί να προσφέρει η Αμερική», είπε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Ντιτρόιτ.

Στηρίχθηκε από πολλές προσωπικότητες της αριστερής πτέρυγας και του προοδευτικού κινήματος των Δημοκρατικών, όπως οι Μπέρνι Σάντερς και Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές. Η νίκη του ίσως δείχνει ότι η αριστερή πτέρυγα του κόμματος μπορεί να κερδίσει περισσότερες έδρες απ’ όσες κατέχουν σήμερα οι Δημοκρατικοί στη Γερουσία. Οι υποστηρικτές του λένε ότι η κινητοποίηση της προοδευτικής βάσης γύρω από την υποψηφιότητά του μπορεί να επιτρέψει μια επιτυχία χωρίς την υποστήριξη του «παραδοσιακού» δικτύου των μεγάλων δωρητών του κόμματος.

Η Χέιλι Στίβενς, πρώην σύμβουλος της κυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα σε θέματα αυτοκινητοβιομηχανίας και βουλευτής της περιφέρειας του Ντιτρόιτ από το 2019, επικέντρωσε την εκστρατεία της στην εκβιομηχάνιση της Πολιτείας. Στηρίχθηκε από πολλά ηγετικά στελέχη των Δημοκρατικών, όπως ο Τσακ Σούμερ και η κυβερνήτρια του Μίσιγκαν Γκρέτσεν Γουίτμερ.

Ισραήλ κατά Σαγιέντ 

Οι δύο υποψήφιοι είχαν διαμετρικά αντίθετες θέσεις σε ό,τι αφορά την αμερικανική υποστήριξη στο Ισραήλ. Η Στίβενς τασσόταν υπέρ της συνέχισης της βοήθειας των ΗΠΑ στο Ισραήλ και απέρριπτε τις κατηγορίες περί γενοκτονίας στη Γάζα. Ο Ελ Σαγιέντ ζητά από την πλευρά του να τερματιστεί η αμερικανική βοήθεια στο Ισραήλ και επιτέθηκε στην επιρροή που ασκεί η οργάνωση Aipac, χρηματοδοτώντας φιλοϊσραηλινούς υποψηφίους τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικάνων. Λέει επίσης ότι αντιτίθεται στην ύπαρξη του Ισραήλ ως αποκλειστικά εβραϊκού κράτους.

Στο Μίσιγκαν, που αριθμεί μια μεγάλη αραβική κοινότητα και όπου η Aipac επένδυσε περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια στην εκστρατεία της Χέιλι Στίβενς, το θέμα της στήριξης στο Ισραήλ έπαιξε σημαντικό ρόλο. Τις δύο τελευταίες εβδομάδες οι υποψήφιοι πέρασαν σε προσωπικές επιθέσεις. Ο Ελ Σαγιέντ χαρακτήρισε την αντίπαλό του «τη λιγότερο ικανή» υποψήφια, ενώ η Χέιλι Στίβενς τον κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί τους Αμερικανούς Εβραίους σαν αποδιοπομπαίους τράγους.

Απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Μάικ Ρότζερς, ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ λέει ότι ένας υποψήφιος που κινητοποιεί τη βάση θα έχει περισσότερες πιθανότητες να κινητοποιήσει και τους νέους ψηφοφόρους και εκείνους των λαϊκών τάξεων. Όμως θα χρειαστεί και τους πιο μετριοπαθείς Δημοκρατικούς, που ενδέχεται να επιλέξουν να μείνουν στο σπίτι τους αντί να ψηφίσουν έναν υποψήφιο με αντιλήψεις πολύ διαφορετικές από τις δικές τους.

Απίστευτο περιστατικό με Δημοκρατικό υποψήφιο

Στη σύλληψη του Κίριλ Μπάσιν, υποψηφίου των Δημοκρατικών για το Κογκρέσο στη Χαβάη και στελέχους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, προχώρησαν οι Αρχές έπειτα από επεισόδιο σε πολυσύχναστη παραλία, όπου φέρεται να απείλησε λουόμενους και να ενεπλάκη σε βίαιη συμπλοκή, όπως αναφέρει η New York Post.

Ο 40χρονος καταγράφηκε σε βίντεο να βρίσκεται με τα εσώρουχά του στην παραλία Κεαγουακάπου, στο νότιο Κιχέι, να φωνάζει και να απειλεί ανθρώπους που ξεκουράζονταν στην ακτή. Σύμφωνα με τις αναφορές, το επεισόδιο άρχισε όταν ένας 61χρονος τού ζήτησε να χαμηλώσει τη μουσική που έπαιζε δυνατά. Στο βίντεο ο Μπάσιν φαίνεται να πλησιάζει μια ομάδα ανθρώπων και να διαπληκτίζεται μαζί τους, προτού απομακρυνθεί λέγοντας: «Του είπα ότι, αν θέλει να πάει στο νοσοκομείο, να έρθει εδώ».

Λίγο αργότερα ήρθε αντιμέτωπος με έναν μεγαλόσωμο άνδρα με τατουάζ. Ο υποψήφιος φέρεται να επιχείρησε να τον χτυπήσει με καρέκλα παραλίας, όμως πριν προλάβει να ολοκληρώσει την κίνησή του, δέχθηκε ισχυρή γροθιά στο πρόσωπο και έπεσε αναίσθητος. Ο άνδρας που τον χτύπησε άρχισε να τρίβει το στέρνο του μέχρι να ανακτήσει τις αισθήσεις του. Όταν ο Μπάσιν συνήλθε, ακολούθησε νέα λεκτική αντιπαράθεση, με τον 40χρονο να απειλεί ότι ο άλλος άνδρας θα καταλήξει στη φυλακή. Στη συνέχεια κινήθηκε ξανά προς το μέρος του, φωνάζοντας και προκαλώντας τον, χωρίς ωστόσο να ξεσπάσει δεύτερη συμπλοκή.

Οι καταγγελίες για όπλο και μαχαίρι

Μάρτυρες υποστήριξαν ότι ο Μπάσιν είπε στους παρευρισκόμενους πως είχε όπλο, ενώ στη συνέχεια φέρεται να έβγαλε μαχαίρι και να απείλησε τον άνδρα με τον οποίο είχε προηγουμένως συγκρουστεί. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, πέταξε το μαχαίρι στη θάλασσα, όμως οι αστυνομικοί το εντόπισαν και το περισυνέλεξαν. Ο 40χρονος συνελήφθη και αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες για τρομοκρατική απειλή πρώτου βαθμού. Η εγγύησή του ορίστηκε στο 1 εκατομμύριο δολάρια.

Ο Μπάσιν διεκδικεί το χρίσμα απέναντι στη βουλευτή Τζιλ Τοκούντα στη 2η εκλογική περιφέρεια της Χαβάης. Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον νόμο. Τον Μάιο φέρεται να εισέβαλε σε κυβερνητικό κτίριο και να απείλησε με όπλο δύο υπαλλήλους της κομητείας Μάουι.

Μετά το περιστατικό στο Γουαϊλούκου, φέρεται να διέφυγε από το κτίριο, αλλά συνελήφθη λίγο αργότερα και τότε επίσης κατηγορήθηκε για τρομοκρατική απειλή πρώτου βαθμού. Η νέα υπόθεση, αυτή τη φορά σε παραλία γεμάτη κόσμο, έρχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την εικόνα του ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης. Παραμένει παράδοξο που ακόμα δεν έχει εκδιωχθεί από το Δημοκρατικό Κόμμα.

Σύμφωνα με μελέτη του ΕΚΠΑ, οι πυρκαγιές αποτελούν μεγάλης κλίμακας διαταραχές που μεταβάλλουν δραματικά το τοπίο καθώς και τις παραμέτρους των οικοσυστημάτων. Ως συνέπεια, αποσταθεροποιούνται οι λειτουργικές σχέσεις μεταξύ των οργανισμών και επέρχονται μεταβολές στη δομή και τη σύνθεση των φυτικών και ζωικών βιοκοινοτήτων. Οι πληθυσμοί ζώων και φυτών υφίστανται απότομη και ραγδαία μείωση ενώ οι αλλαγές του εδάφους μετά από μία πυρκαγιά συνεχίζουν να επηρεάζουν τους οργανισμούς καιρό μετά το γεγονός.

Την ίδια στιγμή, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής γίνονται όλο και πιο εμφανείς στα ζώα που περιθάλπει η ΑΝΙΜΑ. Κάθε καλοκαίρι, εκατοντάδες άγρια ζώα φτάνουν στις εγκαταστάσεις της με εγκαύματα, σοβαρή αφυδάτωση και εξάντληση από τον καύσωνα. Καθώς τα ακραία καιρικά φαινόμενα εντείνονται, ο ρόλος της ΑΝΙΜΑ γίνεται πιο κρίσιμος καθώς προσφέρει άμεση φροντίδα στην άγρια ζωή που πλήττεται από την κλιματική κρίση.

Η Μαρία Ξυτάκη, Group Corporate Affairs, Communications and ESG Senior Manager του Ομίλου Επιχειρήσεων Σαρακάκη δήλωσε σχετικά: «Ως Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη, με γνώμονα τη θεμελιώδη αρχή και δέσμευσή μας να είμαστε ωφέλιμοι στην κοινωνία και το περιβάλλον, αναλαμβάνουμε την κάλυψη μέρους των οικονομικών αναγκών της ΑΝΙΜΑ η οποία κάθε χρόνο δέχεται όλο και περισσότερα ζώα για περίθαλψη, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, καθιστώντας το έργο των φροντιστών και των κτηνιάτρων ολοένα και πιο απαιτητικό. Η ΑΝΙΜΑ έχει γίνει σημείο αναφοράς για τη φροντίδα της άγριας ζωής και έτσι χιλιάδες πολίτες απευθύνονται σε αυτήν για πληροφορίες και καθοδήγηση. Η έρευνα είναι αναγκαία για την κατανόηση των προβλημάτων της άγριας ζωής και της κατάστασής της στην Ελλάδα, απαιτώντας ολοένα και αυξανόμενους πόρους. Στόχος μας είναι να συμβάλλουμε ουσιαστικά στην επανάκαμψη της λειτουργίας των οικοσυστημάτων υποστηρίζοντας το έργο των εθελοντών, των κτηνιάτρων, των βιολόγων, των δασολόγων και των ειδικών επιστημόνων της ΑΝΙΜΑ που αποτελούν την Επιστημονική Επιτροπή του φορέα.»

Η συγκεκριμένη δράση του Ομίλου Επιχειρήσεων Σαρακάκη συνδέεται άμεσα με τους Παγκόσμιους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών: Στόχος 11: Βιώσιμες Πόλεις και Κοινότητες, Στόχος 13: Δράση για το Κλίμα, Στόχος 14: Ζωή στη Στεριά

Η Μαρία Γανωτή, Πρόεδρος της ΑΝΙΜΑ, σε ευχαριστήρια επιστολή της δήλωσε: «Ο Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ ευχαριστεί θερμά τον Όμιλο Επιχειρήσεων Σαρακάκη για την εκ νέου στήριξη του έργου μας. Η συμβολή σας στη διάσωση και περίθαλψη της ελληνικής φύσης και πανίδας μέσω της ενίσχυσης του φορέα μας, είναι πολύτιμη και σας είμαστε ευγνώμονες. Η συμπαράστασή σας μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε σε μία δύσκολη περίοδο όπως αυτή με τους καύσωνες και τις δασικές πυρκαγιές.»

Η συμφωνία με τις EDP Renewables Polska Sp. z o.o. και EDP Renewables Polska HoldCo S.A. αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση της υλοποίησης του νέου αναπτυξιακού στρατηγικού σχεδίου του Ομίλου ΔΕΗ για την περίοδο 2026-2030, το οποίο προβλέπει ένα δυναμικό επενδυτικό πρόγραμμα ύψους €24 δισ. με στόχο τον σχεδόν διπλασιασμό της εγκατεστημένης ισχύος του Ομίλου.

Η στρατηγική τοποθέτηση στην πολωνική αγορά ενισχύει τον ηγετικό ρόλο του Ομίλου ΔΕΗ στην ευρύτερη περιοχή και θέτει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας ενιαίας περιφερειακής πλατφόρμας καθαρής ενέργειας από την Ελλάδα έως την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Με αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνεται γεωγραφική και τεχνολογική διαφοροποίηση της παραγωγής, γεγονός που μετριάζει το επιχειρησιακό ρίσκο και μεγιστοποιεί την αξία του χαρτοφυλακίου του Ομίλου.

Το νέο «πράσινο» χαρτοφυλάκιο στην Πολωνία

Το χαρτοφυλάκιο της εξαγοράς χαρακτηρίζεται από υψηλή τεχνολογική διαφοροποίηση και εξαιρετικό προφίλ εσόδων, ενώ όλα τα έργα έχουν εκτιμώμενη διάρκεια ζωής 35 ετών.

Συγκεκριμένα περιλαμβάνει:

• Αιολικά έργα σε λειτουργία (130,5 MW): Τρία λειτουργικά αιολικά πάρκα στις περιοχές Ilza (54 MW), Tomaszow (46,5 MW) και Poturzyn (30 MW), τα οποία διαθέτουν υψηλό συντελεστή απόδοσης έως και 33%.

• Φωτοβολταϊκά έργα σε λειτουργία (44,9 MW): Δύο φωτοβολταϊκά πάρκα στις περιοχές Pakoslaw (25,1 MW) και Recz (19,8 MW). Τα έργα αυτά προσφέρουν ισχυρή προστασία από τις διακυμάνσεις της αγοράς, καθώς επωφελούνται από μακροχρόνια συμβόλαια σταθερής τιμής για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας τους.

• Έργα Cable Pooling υπό ανάπτυξη (101,9 MW): Δύο φωτοβολταϊκά έργα, το Ilza CP (50,9 MW) και το Tomaszow CP (51,0 MW), τα οποία αναμένεται να μπουν σε λειτουργία το 2029. Τα έργα αυτά θα αξιοποιήσουν τη μέθοδο του cable pooling, μοιραζόμενα την ίδια υποδομή σύνδεσης με τα υφιστάμενα αιολικά πάρκα. Η συγκεκριμένη τεχνολογία επιτρέπει τη μέγιστη αξιοποίηση της χωρητικότητας του δικτύου, μειώνει τις απορρίψεις σύνδεσης και προσφέρει εξαιρετικές συνέργειες λόγω των συμπληρωματικών προφίλ παραγωγής αιολικής και ηλιακής ενέργειας.

Η ολοκλήρωση των συναλλαγών τελεί υπό την προϋπόθεση της πλήρωσης ορισμένων συνήθων αιρέσεων για συναλλαγές αυτού του είδους, συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της λήψης των απαιτούμενων εγκρίσεων από τις αρμόδιες εποπτικές αρχές.

Η αγορά ενέργειας της Πολωνίας

Η Πολωνία αποτελεί μια αγορά με τεράστια δυναμική στον τομέα της καθαρής ενέργειας στην Ευρώπη, καταγράφοντας εντυπωσιακό μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης στις ΑΠΕ που ξεπερνά το 17% κατά την περίοδο 2016-2025. Η χώρα υλοποιεί ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ενεργειακής μετάβασης, στοχεύοντας στην κάλυψη άνω του 50% της ηλεκτροπαραγωγής της από ανανεώσιμες πηγές έως το 2030. Παράλληλα, η εισαγωγή του πρωτοποριακού νομικού πλαισίου για το cable pooling από την 1η Οκτωβρίου 2023 δημιουργεί ένα εξαιρετικά ελκυστικό και ασφαλές περιβάλλον για σύγχρονες, μεγάλης κλίμακας επενδύσεις που βελτιστοποιούν τις υποδομές δικτύου.

Ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος ΑΠΕ Ομίλου ΔΕΗ, κ. Κωνσταντίνος Μαύρος, τόνισε: «Λίγες ημέρες μετά την είσοδό μας στην αγορά της Ουγγαρίας, ανακοινώνουμε σήμερα την είσοδό μας στην πολλά υποσχόμενη αγορά της Πολωνίας υλοποιώντας με γοργά βήματα την στρατηγική μας για τη νέα φάση επέκτασης του Ομίλου ΔΕΗ στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Στο πλαίσιο του νέου στρατηγικού μας πλάνου έως το 2030, στοχεύουμε σε νέες αγορές υψηλής δυναμικής –όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Σλοβακία– με στόχο να αναπτύξουμε 2,2 GW σε έργα ΑΠΕ και αποθήκευσης. Με την απόκτηση αυτού του εξαιρετικά ισορροπημένου χαρτοφυλακίου 277,3 MW ενσωματώνουμε στο δυναμικό μας σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και διευρύνουμε το γεωγραφικό μας αποτύπωμα».

Ταχύτερη επέκταση σε Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη

Για να αξιοποιήσει τις σημαντικές ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην ευρύτερη περιοχή, ο Όμιλος ΔΕΗ επιταχύνει την ανάπτυξή του, στοχεύοντας στον διπλασιασμό της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος του στα 24,3 GW το 2030, από 12,4 GW το 2025. Αυτό θα επιτευχθεί αυξάνοντας σημαντικά τις νέες προσθήκες έργων σε 2,4 GW ανά έτος, κυρίως σε ΑΠΕ, ευέλικτη παραγωγή και αποθήκευση.

Η επέκταση στην Πολωνία αποτελεί τη φυσική γεωγραφική συνέχεια της ηγετικής θέσης που ήδη κατέχει ο Όμιλος στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, ενώ παράλληλα προωθείται ένα εκτεταμένο επενδυτικό πλάνο και στις άλλες χώρες δραστηριοποίησης, όπως η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Κροατία και η Ουγγαρία. Έως το 2030, το 45% της εγκατεστημένης ισχύος του Ομίλου θα βρίσκεται εκτός Ελλάδος, με ένα ισορροπημένο ενεργειακό μείγμα που θα περιλαμβάνει όλες τις σύγχρονες μορφές παραγωγής (ηλιακή, αιολική, υδροηλεκτρική, φυσικό αέριο) και αποθήκευση, διασφαλίζοντας γεωγραφική και τεχνολογική διαφοροποίηση.

Σε μια εποχή όπου η ενέργεια και η τεχνολογία αποτελούν πλέον κρίσιμους παράγοντες ανταγωνιστικότητας, ασφάλειας και ανθεκτικότητας, ο Όμιλος ΔΕΗ εξελίσσεται σε πυλώνα σταθερότητας για την ευρωπαϊκή αγορά, πραγματοποιώντας επενδύσεις σε κρίσιμες ενεργειακές και τεχνολογικές υποδομές που θωρακίζουν την ευρύτερη περιοχή και δημιουργούν μακροπρόθεσμη αξία.

Οι καταθέσεις των δύο επιζώντων, του Έλληνα και του Βρετανού που επέβαιναν στο άλλο ελικόπτερο, οι συνομιλίες που έχουν καταγραφεί και η έρευνα του ελληνικού FBI, θα ρίξουν φως στις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος. Ο Έλληνας διερμηνέας ο οποίος, μαζί με τον Βρετανό πιλότο, ήταν στο ένα από τα ελικόπτερα έδωσε κατάθεση τους αξιωματικούς του Ανθρωποκτονιών παρέχοντας στοιχεία για τις συνθήκες της εναέριας σύγκρουσης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του MEGA, ο τραυματίας Έλληνας διερμηνέας κατέθεσε στους αξιωματικούς του Τμήματος Ανθρωποκτονιών ότι κατά τη διάρκεια της επιχείρησης συμμετείχαν τρία ελικόπτερα, ενώ, όπως ανέφερε, είχε προηγηθεί συνεννόηση με το πρώτο ελικόπτερο, το οποίο εκείνη τη στιγμή πραγματοποιούσε ρίψη νερού και δεν ενεπλάκη στη σύγκρουση.

Όπως υποστήριξε, το πλήρωμα του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει τη δική του ρίψη, όταν ξαφνικά σημειώθηκε πρόσκρουση με άγνωστο αντικείμενο. Αμέσως μετά προχώρησαν σε ρίψη νερού. Όπως είπε, μόνον αργότερα πληροφορήθηκαν ότι το αντικείμενο με το οποίο συγκρούστηκαν ήταν άλλο πυροσβεστικό ελικόπτερο.

Ο ίδιος επίσης ανέφερε ότι δεν ακούστηκε το ηχητικό σύστημα προειδοποίησης σύγκρουσης, παρά το γεγονός ότι τα ελικόπτερα διαθέτουν σχετικό εξοπλισμό. Πρόσθεσε ακόμη ότι είχαν εντοπίσει οπτικά το δεύτερο ελικόπτερο λίγο πριν από το δυστύχημα και ότι είχε ενημερώσει σχετικά τον Βρετανό κυβερνήτη, ωστόσο στη συνέχεια έχασαν κάθε οπτική επαφή μαζί του.

Την ίδια ώρα, στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών καταθέτουν ο Αυστραλός πιλότος και ο Έλληνας διερμηνέας του τρίτου ελικοπτέρου που συμμετείχε στον ίδιο επιχειρησιακό σχηματισμό. Παράλληλα, οι ερευνητικές αρχές έχουν ήδη παραλάβει τα στοιχεία των επικοινωνιών από το επιχειρησιακό κέντρο τα στοιχεία των επικοινωνιών από το επιχειρησιακό κέντρο του Πυροσβεστικού Σώματος, τα οποία αναμένεται να συμβάλουν στη διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες σημειώθηκε η σύγκρουση

Λουκέτο για το αιολικό πάρκο;

Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού ζήτησε να σφραγιστεί το δίκτυο ηλεκτροδότησης του αιολικού πάρκου από το οποίο εξετάζεται ότι ξεκίνησε η φωτιά που έκαψε χιλιάδες στρέμματα πρασίνου και σπίτια σε Βοιωτία και Αττική. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε ο ΑΝΤ1, το σχετικό αίτημα έχει ήδη διαβιβαστεί στην Εισαγγελία Θηβών, προκειμένου το δίκτυο να παραμείνει εκτός λειτουργίας μέχρι να ολοκληρωθούν οι απαραίτητοι τεχνικοί έλεγχοι και να διαπιστωθεί αν πληροί όλες τις προϋποθέσεις ασφαλούς λειτουργίας.

Παράλληλα, αύριο (6/8) ενώπιον της ανακρίτριας Θήβας αναμένεται να απολογηθούν ο δήμαρχος Στυλίδας, ο οποίος φέρεται να είναι και ο κατασκευαστής του επίμαχου δικτύου ηλεκτροδότησης, καθώς και ο 71χρονος υπεύθυνος της κατασκευής. Την ίδια ώρα, κάτοικοι της περιοχής που βρέθηκαν από τα πρώτα λεπτά στο σημείο της πυρκαγιάς υποστηρίζουν ότι η αρχική εστία εντοπίστηκε κάτω από τις ξύλινες κολώνες του δικτύου. «Η εστία ήταν κάτω από τις ξύλινες κολώνες με τα καλώδια. Στο ίδιο σημείο περίπου που είχε ξεσπάσει και τον προηγούμενο μήνα. Την Παρασκευή όμως ο αέρας ήταν πάρα πολύ δυνατός», ανέφερε κάτοικος του Καλαμακίου Βοιωτίας.

Εικόνες καταστροφής

Αποκαρδιωτική είναι η εικόνα που αποτυπώνουν τα τελευταία στοιχεία για τις πυρκαγιές στη Δυτική Αττική. Η περιοχή, που επλήγη ξανά από τη μεγάλη φωτιά η οποία ξεκίνησε από τη Βοιωτία, έχει χάσει μέσα σε μόλις δέκα χρόνια σχεδόν τα δύο τρίτα των δασικών της εκτάσεων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, από το 2017 έως και τις 4 Αυγούστου 2026 έξι μεγάλες πυρκαγιές έχουν αποτεφρώσει περισσότερα από 430.000 στρέμματα γης στη Δυτική Αττική, μεταμορφώνοντας το φυσικό τοπίο και αφήνοντας πίσω τους ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές και οικονομικές απώλειες.

Η τελευταία μεγάλη πυρκαγιά, που εξαπλώθηκε από τη Βοιωτία προς τη Δυτική Αττική, κατέκαψε τμήματα του Κιθαιρώνα και του όρους Πατέρα, ενώ στο πέρασμά της κατέστρεψε δάση, χορτολιβαδικές εκτάσεις, καλλιέργειες, κατοικίες, επιχειρήσεις και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Η συνολική έκταση της Δυτικής Αττικής ανέρχεται σε περίπου 1.000.000 στρέμματα. Από αυτά, μέσα στην τελευταία δεκαετία έχουν καεί περίπου 430.000 στρέμματα, δηλαδή το 43% της συνολικής έκτασης της περιοχής. Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα για τα δάση. Από τα περίπου 590.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων, έχουν καταστραφεί από τις πυρκαγιές περίπου 375.000 στρέμματα, γεγονός που σημαίνει ότι έχει καεί το 64% των δασών της Δυτικής Αττικής.

Η έκταση των καταστροφών αποτυπώνεται και στους χάρτες του Meteo, οι οποίοι καταγράφουν τη διαδοχική εξάπλωση των μεγάλων πυρκαγιών της τελευταίας δεκαετίας. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η αποκατάσταση των καμένων οικοσυστημάτων δεν είναι ούτε εύκολη ούτε γρήγορη. Ένα πευκοδάσος μπορεί να χρειαστεί έως και 15 χρόνια για να αναγεννηθεί, εφόσον δεν υποστεί νέα πυρκαγιά στο μεταξύ.

Ωστόσο, στις περιοχές που καίγονται επανειλημμένα, η φυσική αναγέννηση γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα δέντρα αδυνατούν να επανέλθουν και η βλάστηση υποβαθμίζεται μόνιμα, μετατρεπόμενη σταδιακά σε θαμνώδη έκταση. Η τελευταία εκτίμηση της ευρωπαϊκής υπηρεσίας Copernicus, με βάση δορυφορικές εικόνες, ανεβάζει τη συνολική έκταση που επηρεάστηκε από τη φετινή πυρκαγιά στα 140.000 στρέμματα.

Η αποτύπωση αυτή είναι σημαντικά αυξημένη σε σχέση με την προηγούμενη εκτίμηση του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, σύμφωνα με την οποία μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής είχαν καταγραφεί περίπου 111.000 καμένα στρέμματα, εκ των οποίων 30.900 στη Βοιωτία και 80.800 στην περιοχή του Πόρτο Γερμενού.

Την ίδια ώρα, κλιμάκια των αρμόδιων υπηρεσιών πραγματοποιούν αυτοψίες στις πληγείσες περιοχές, προκειμένου να καταγραφούν οι ζημιές σε κατοικίες, επιχειρήσεις και αγροτικές εκμεταλλεύσεις και να δρομολογηθούν οι διαδικασίες αποζημίωσης και στήριξης των κατοίκων.

Τα πρώτα μέτρα για τους πυρόπληκτους

Η άμεση καταβολή αποζημιώσεων στους πληγέντες των πυρκαγιών, η ενίσχυση του επιδόματος για τις οικοσκευές και η χορήγηση «Γερμενό Pass» αποφασίστηκε -μεταξύ άλλων – κατά τη διάρκεια της «μαραθώνιας» διυπουργικής σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε από το πρωί της Τετάρτης (5/8) υπό τον πρωθυπουργό.

Όπως τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης η Πολιτεία θα κάνει «ότι περνά» από το χέρι της για την άμεση ανακούφιση των πληγέντων. Κεντρικός στόχος είναι οι αποζημιώσεις να προχωρήσουν ταχύτατα και γι’ αυτό το όλο, καταβάλλονται προσπάθειες οι αυτοψίες στις πληγείσες περιοχές να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι την Παρασκευή (5/8). Τα αντιδιαβρωτικά έργα αναμένεται να ξεκινήσουν ήδη από τις επόμενες εβδομάδες, ώστε να έχουν ολοκληρωθεί πριν το φθινόπωρο.

Βραχυκύκλωμα λόγω κακοτεχνιών το «σημείο 0»

Στο μεταξύ, η καταστροφική πυρκαγιά που ξέσπασε στη Βοιωτία και επεκτάθηκε στην Αττική αποδίδεται, σύμφωνα με το σχετικό πόρισμα σε βραχυκύκλωμα στο ιδιωτικό δίκτυο ηλεκτροδότησης αιολικού πάρκου. Η έκθεση αυτοψίας των πραγματογνωμόνων στο «σημείο μηδέν», στη θέση «Μαύρο Σπιθάρι» Βοιωτίας, καταγράφει τεχνικές ελλείψεις, κατασκευαστικά προβλήματα και κακοτεχνίες στη γραμμή ηλεκτροδότησης που οδηγεί προς το αιολικό πάρκο.

Όπως εκτιμούν αξιωματικοί της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, οι ισχυροί άνεμοι προκάλεσαν ταλάντωση των ηλεκτροφόρων αγωγών, με αποτέλεσμα αυτοί να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους ή να πλησιάσουν σε εξαιρετικά μικρή απόσταση. Η επαφή φέρεται να προκάλεσε βραχυκύκλωμα και ηλεκτρικό τόξο, από το οποίο εκτοξεύτηκαν σπινθήρες στα ξερά χόρτα της περιοχής, πυροδοτώντας τη φωτιά.

Η πυρκαγιά έλαβε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις, πέρασε από τη Βοιωτία στην Αττική και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές σε δασικές εκτάσεις, περιουσίες, επιχειρήσεις και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατάσβεσης έχασαν τη ζωή τους και δύο μέλη πληρώματος ελικοπτέρου.

Η οικογένεια του Έλληνα χειριστή κινείται νομικά

Στη Δικαιοσύνη προσφεύγει η οικογένεια του Έλληνα χειριστή του πυροσβεστικού ελικοπτέρου που έχασε τη ζωή του στη σύγκρουση δύο ελικοπτέρων κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης της μεγάλης φωτιάς στην Ψάθα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της δικηγόρου Βάσως Πανταζή, η μητέρα και η αδελφή του αδικοχαμένου πιλότου έδωσαν εντολή να κινηθούν όλες οι απαραίτητες νομικές διαδικασίες, με στόχο να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες του δυστυχήματος και να αποδοθούν τυχόν ποινικές ευθύνες.

Όπως αναφέρεται, τις επόμενες ώρες θα δηλωθεί παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας κατά παντός υπευθύνου, για πράξεις ή παραλείψεις που ενδεχομένως συνέβαλαν στον θάνατο του χειριστή.

Αναλυτικά το δελτίο Τύπου της δικηγόρου

“Η μητέρα και η αδερφή του αδικοχαμένου ήρωα – Έλληνα χειριστή του ελικοπτέρου τύπου bell που επιχειρούσε στην περιοχή του Πόρτο Γερμενού, έδωσαν την εντολή στο δικηγορικό μας γραφείο να προβούμε σε όλες τις απαραίτητες νομικές ενέργειες, ενώπιον του κου Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Αθηνών, δια της Διεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος, προκειμένου να διακριβωθούν οι ακριβείς συνθήκες που οδήγησαν στον αδόκητο θάνατο του γιου και αδερφού τους Αριστοτέλη και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι.

Τις αμέσως επόμενες ώρες θα δηλωθεί παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας κατά παντός υπεύθυνου που με πράξη ή παράλειψη του συνέβαλε στην ανθρωποκτονία ενός εκ των πλέον αξιόμαχων πιλότων μας που με αυτοθυσία έδινε αγώνα όλες αυτές τις μέρες για να σωθούν ζωές και περιουσίες”.

Η στάση της Περιφέρειας

Παράσταση πολιτικής αγωγής προς υποστήριξη της κατηγορίας σε βάρος των συλληφθέντων για την καταστροφική πυρκαγιά στην Αττικοβοιωτία κατέθεσε την Τετάρτη (5/8) η Περιφέρεια Αττικής.

Ειδικότερα, ο περιφερειάρχης Νίκος Χαρδαλιάς κατέθεσε ενώπιον της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θηβών, καθώς και ενώπιον κάθε άλλης δημόσιας αρχής, δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής προς υποστήριξη των κατηγοριών σε βάρος των συλληφθέντων για την καταστροφική πυρκαγιά, καθώς και κάθε άλλου προσώπου για το οποίο τυχόν προκύψει ευθύνη από την έρευνα των Αρχών.

Όπως τονίζεται σε ανακοίνωση της Περιφέρειας, η συγκεκριμένη πυρκαγιά είχε άμεσο και καταστροφικό αντίκτυπο στη Δυτική Αττική, καθώς πέρασε τα διοικητικά όρια της Βοιωτίας και επεκτάθηκε στο Αλεποχώρι, στο Πόρτο Γερμενό, στα Μέγαρα και σε άλλες περιοχές. Προκάλεσε σοβαρές ζημιές, έθεσε σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και περιουσίες και επιβάρυνε σημαντικά το φυσικό περιβάλλον.

«Ως εκ τούτου, η Περιφέρεια Αττικής έχει πρόδηλο έννομο συμφέρον να δηλώσει παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας, να ασκήσει όλα τα δικαιώματα που της παρέχει ο νόμος και να έχει θεσμική παρουσία σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από τις προανακριτικές και ανακριτικές ενέργειες έως την εκδίκαση της υπόθεσης» σημειώνεται.

Η μάχη των πυροσβεστών

Με το πρώτο φως της ημέρες έχουν αρχίσει ρίψεις και τέσσερα ελικόπτερα, τα οποία επικεντρώνονται σε καπνογόνα σημεία. Το τελευταίο μέτωπο βρίσκεται στην περιοχή της Λούμπα προς. Οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής δεν εφησυχάζουν και εξακολουθούν να είναι ισχυρές, με τους δασοκομάντος να επιχειρούν μέσα στο βουνό καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας.

Συνολικά παραμένουν ανεπτυγμένοι πάνω από 500 πυροσβέστες, 29 ομάδες πεζοπόρων τμημάτων και 150 οχήματα. Στην επιχείρηση συμμετέχουν, επίσης, 26 Ρουμάνοι πυροσβέστες με πέντε οχήματα και 23 Γάλλοι με τέσσερα οχήματα, οι οποίοι βρίσκονται στην Ελλάδα στο πλαίσιο του προγράμματος προεγκατάστασης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας.

Στις φωτογραφίες που παρουσιάζει το ieidiseis (με την υπογραφή του Αλέξανδρου Καλαφάτη) φαίνεται η φωτιά να ξεκινά ακριβώς δίπλα από το δίκτυο ηλεκτροδότησης του αιολικού πάρκου. Από αριστερά δεν υπάρχει καμία άλλη εστία, ενώ από τα δεξιά επεκτείνονται οι καπνοί λόγω της φοράς του ανέμου. Η περιοχή είναι καταπράσινη και έχει σημαντικές ποσότητες καύσιμης ύλης.

Από το συγκεκριμένο σημείο φέρεται ξεκίνησε η πολύ μεγάλη φωτιά που έκαψε χιλιάδες στρέμματα. Για την υπόθεση κατηγορούνται ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης που έχει το αιολικό πάρκο, ο Δήμαρχος Στυλίδας που είναι αυτός που ανέλαβε την κατασκευή του δικτύου ηλεκτροδότησης και ένας ηλεκτρολόγος μηχανικός. Όλοι τους απολογούνται αύριο Πέμπτη στον Ανακριτή.

Στελέχη της Πυροσβεστικής σημειώνουν ότι από την έρευνα προκύπτει ότι η έναρξη του μετώπου έλαβε χώρα στο σημείο του συγκεκριμένου δικτύου και γι’ αυτό και σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για τους τρεις κατηγορούμενους. Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι από το ίδιο ηλεκτροδοτικό δίκτυο του αιολικού πάρκου είχε ξεσπάσει ξανά φωτιά μόλις στις 27 Ιουνίου 2026. Τότε η φωτιά είχε κάψει 60 στρέμματα.

Η Πειραιώς αποτελεί τη μόνη ελληνική τράπεζα που συμμετέχει στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, επιβεβαιώνοντας τον ηγετικό της ρόλο στην κινητοποίηση στρατηγικών χρηματοδοτήσεων για τον μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας.

Η σημαντική αυτή σύμπραξη με την EBRD στοχεύει να συνδυάσει την ενίσχυση πράσινων επενδύσεων και τη χρηματοδότηση της καινοτομίας και της ψηφιοποίησης, ενδυναμώνοντας την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και την προσαρμογή τους στο σύγχρονο, δυναμικά εξελισσόμενο επιχειρηματικό περιβάλλον.

Το νέο χαρτοφυλάκιο δανείων θα κατευθυνθεί σε επενδύσεις που αναβαθμίζουν την καινοτομία και τον ψηφιακό μετασχηματισμό, περιλαμβάνοντας επενδύσεις που ενδυναμώνουν την τεχνολογική ικανότητα και την ανθεκτικότητα των επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα, θα στηρίξει πράσινες επενδύσεις, όπως έργα ενεργειακής απόδοσης, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, βιώσιμων μεταφορών και απανθρακοποίησης της βιομηχανίας, με σκοπό τη μείωση των εκπομπών και της ενεργειακής κατανάλωσης.

Πέραν της εγγύησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει επιπλέον €1,5 εκατ. σε συμβουλευτική υποστήριξη μέσω του InvestEU Advisory Hub, με σκοπό τον εντοπισμό επιλέξιμων, υψηλής απόδοσης πράσινων επενδύσεων. Οι εγγυήσεις και οι συμβουλευτικές υπηρεσίες του InvestEU στην Ελλάδα υποστηρίζονται από πόρους του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση έχει διοχετεύσει στο πρόγραμμα InvestEU.

Ο Θοδωρής Τζούρος, Ανώτερος Γενικός Διευθυντής, Chief Corporate & Investment Banking της Πειραιώς δήλωσε : «Η στρατηγική συνεργασία με την EBRD στο πλαίσιο του προγράμματος InvestEU, αποτελεί ένα ακόμη σημαντικό ορόσημο στη δέσμευση της Πειραιώς να στηρίζει τον βιώσιμο και ανθεκτικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας. Αξιοποιώντας καινοτόμους μηχανισμούς εγγυήσεων χαρτοφυλακίου, ενισχύουμε ουσιαστικά την ικανότητά μας να παρέχουμε προσβάσιμη και ανταγωνιστική χρηματοδότηση σε επιχειρήσεις που επενδύουν στην πράσινη μετάβαση, στον ψηφιακό μετασχηματισμό και στην καινοτομία. Η πρωτοβουλία αυτή αντανακλά τη συνεπή στρατηγική μας για την αποτελεσματική αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων και ενισχύει τον ρόλο μας ως βασικού χρηματοδοτικού εταίρου της πραγματικής οικονομίας, στηρίζοντας επενδύσεις υψηλού αντίκτυπου που επιταχύνουν την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση της ελληνικής οικονομίας».

Η φετινή διοργάνωση αποτελεί σταθμό στην ιστορία του φεστιβάλ. Με αφορμή τη συμπλήρωση μιας δεκαετίας, αποτίει φόρο τιμής στους καλλιτέχνες και τα μουσικά σύνολα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ταυτότητάς του, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει ένα νέο δημιουργικό κεφάλαιο μέσα από νέες διεθνείς συνεργασίες, εκπαιδευτικές δράσεις και πρωτοβουλίες που ενισχύουν ακόμη περισσότερο τον εξωστρεφή χαρακτήρα του.

Το φετινό καλλιτεχνικό πρόγραμμα περιλαμβάνει συναυλίες με κορυφαίους καλλιτέχνες και σύνολα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι Δημήτρης Πλατανιάς, Σοφία Ταμβακοπούλου, Jean-Guihen Queyras, Ιόνιαν Ηλίας Καντέσα, Pablo Hernán Benedí, Αλεξία Μουζά, Felix Froschhammer, το διεθνές Caerus Chamber Ensemble, καθώς και η ορχήστρα του φεστιβάλ, η Kalamata Festival Orchestra. Παράλληλα, διοργανώνονται masterclasses βιολιού, βιόλας, βιολοντσέλου και μουσικής δωματίου, καθώς και ο 2ος Διεθνής Διαγωνισμός Νέων Καλλιτεχνών, με στόχο την ανάδειξη νέων ταλέντων.

Ξεχωριστό κεφάλαιο της επετειακής διοργάνωσης αποτελεί ο Vombyξ_01: 1ος Διεθνής Διαγωνισμός και Ακαδημία Σύνθεσης 2026, που προκηρύχθηκε από την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και τις Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας.

Ο Vombyξ_01 δίνει την ευκαιρία σε έξι συνθέτες να αναπτύξουν περαιτέρω τις δεξιότητές τους στη σύνθεση υπό την καθοδήγηση δύο σημαντικών και διεθνώς διακεκριμένων συνθετών της νέας γενιάς, του Miroslav Srnka και της Yiran Zhao. Μαζί με πέντε μουσικούς του συνόλου ΤΕTΤΤΙΞ, που ειδικεύεται στη Νέα Μουσική, θα συνεργαστούν εντατικά για την παρουσίαση νέων έργων τους  κατά την τελευταία ημέρα της Ακαδημίας.

Στην καταληκτική συναυλία, η κριτική επιτροπή θα απονείμει δύο βραβεία ανάθεσης νέων έργων αξίας 1.500€, τα οποία θα παρουσιαστούν στις 11ες Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας το 2027, συνεχίζοντας τη διαχρονική επένδυση του φεστιβάλ στη νέα μουσική δημιουργία.

Με σταθερό προσανατολισμό στην ενίσχυση της μουσικής εκπαίδευσης και της διεθνούς συνεργασίας, οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας, το Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας και η Μουσική και Καλλιτεχνική Σχολή του Nürtingen (Γερμανία) εγκαινιάζουν πρόγραμμα ανταλλαγής νέων μουσικών.

 Η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων του Nürtingen θα συνεργαστεί με τους σπουδαστές του Δημοτικού Ωδείου σε μία εβδομάδα εντατικών προβών, που θα κορυφωθεί με συναυλία στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας στις 30 Οκτωβρίου 2026, ενώ η συνεργασία θα ολοκληρωθεί με κοινή εμφάνιση στη Γερμανία.

Την καλλιτεχνική διεύθυνση του φεστιβάλ υπογράφουν η βιολοντσελίστρια Indira Rahmatulla, ο συνθέτης Στάθης Γυφτάκης και ο βιολοντσελίστας Δημήτρης Λάμπος. Τη διοργάνωση συνυπογράφουν ο Δήμος Καλαμάτας, η Κοινωφελής Επιχείρηση ΦΑΡΙΣ του Δήμου Καλαμάτας, το Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας, η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Μουσικές Ημέρες» και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων των Μαθητών και Φίλων των Δημοτικών Καλλιτεχνικών Σχολών Καλαμάτας «ΤΕΡΨΙΣ».

Οι διοργανωτές εκφράζουν θερμές ευχαριστίες προς το Ίδρυμα Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια, Μέγα Χορηγό του Φεστιβάλ από το 2018, για τη διαχρονική και πολύτιμη στήριξή του, καθώς και προς την Ernst von Siemens Music Foundation για την επιχορήγηση του Vombyξ_01: 1ου Διεθνούς Διαγωνισμού και Ακαδημίας Σύνθεσης 2026, το Ίδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου για τη χορηγία του, την Περιφέρεια Πελοποννήσου για την υποστήριξή της, τον Σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής Καλαμάτας» για τις υποτροφίες που προσφέρει διαχρονικά σε σπουδαστές της πόλης, καθώς και το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας για την επιχορήγηση του προγράμματος ανταλλαγής.

Με δέκα χρόνια συνεχούς παρουσίας, οι Διεθνείς Μουσικές Ημέρες Καλαμάτας συνεχίζουν να υπηρετούν με συνέπεια την τέχνη και τη μουσική εκπαίδευση, καθιερώνοντας την Καλαμάτα ως έναν τόπο συνάντησης σημαντικών δημιουργών, νέων καλλιτεχνών και κοινού από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 15/10 €

ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ: ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ – ΤΑΜΒΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αγγλικός Ρομαντισμός του 20ου αιώνα

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος Ελεύθερη

ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΟΥ

Masterclass με τον Jean–Guihen Queyras

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Κεντρική Σκηνή) – Είσοδος 15/10 €

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ: QUEYRAS – ΚΑΝΤΕΣΑ – HERNÁN

Η Kalamata Festival Orchestra ερμηνεύει έργα J.S. & C.P.E. Bach

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 10/5 €

CAERUS ENSEMBLE

Από τον Bach στον Bartók

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 10/5 €

ΠΙΑΝΟ ΤΡΙΟ: FROSCHHAMMER – RAHMATULLA – ΜΟΥΖΑ

Σε έργα Schumann και Smetana

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος Ελεύθερη

ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΒΙΟΛΙΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟΛΑΣ Νο. 1

Masterclass με τους Hernán, Καντέσα και Francis

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος Ελεύθερη

ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΒΙΟΛΙΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟΛΑΣ Νο. 2

Masterclasses με τους Froschhammer, Hernán, Καντέσα και Francis

23:00, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 10/5 €

A PAGE OF MADNESS: ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΑΒΑΝ-ΓΚΑΡΝΤ ΣΙΝΕΜΑ

Το φιλμ του Teinosuke Kinugasa με πρωτότυπη μουσική του Αρίωνα Γυφτάκη

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος Ελεύθερη

2ος ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Τελικός γύρος

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Κεντρική Σκηνή) – Είσοδος Ελεύθερη

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ

Μια συναυλία για όλη την οικογένεια

Σάββατο,  5 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 10/5 €

JALALI KANDY – ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΣΑΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΙΝΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ

Βραδιά λιντ με έργα γυναικών συνθετριών

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026

20:30, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Εναλλακτική Σκηνή) – Είσοδος 10/5 €

VOMBYΞ_01 ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ: TETTTIΞ ENSEMBLE

Νέα έργα για φλάουτο, κλαρινέτο, ακορντεόν, κρουστά και κοντραμπάσο

Έργα των: Miroslav Srnka & Yiran Zhao (μέντορες) και Raphaëlle Aoun, Matteo Cenerini, Alejandro Mata, İlayda Deniz Oğuz, Haodong Wang, Κώστα Ζησιμόπουλου (διαγωνιζόμενοι συνθέτες)

Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (Κεντρική και Εναλλακτική Σκηνή) και Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας.

Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα και τα βιογραφικά  των καλλιτεχνών εδώ

Συντελεστές:

Kαλλιτεχνική Διεύθυνση: Indira Rahmatulla, Στάθης Γυφτάκης, Δημήτρης Λάμπος

Βοηθοί Παραγωγής: Αλεξάνδρα Θεογιάννη, Κων/να Μαλαπάνη

Γραφιστικός Σχεδιασμός: Λαυρέντης Χωραΐτης

Σχεδιασμός και ανάπτυξη Ιστοσελίδας: Γιώτα Βεργοπούλου

Ηχολήπτες: Άλεξ Μπεκ, Lennart Pieper

Κινηματογραφιστής: Valentin Malanetski

Φωτογράφος: Στυλιανός Παπαρδέλας

Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ελευθερία Σακαρέλη (eliakareli@hotmail.com)

Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας: Βιλλεαρδουίνου 1, Καλαμάτα

Η επανέναρξη των εχθροπραξιών στον Περσικό Κόλπο μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας που προέβλεπε το μνημόνιο κατανόησης ΗΠΑ -Ιράν και το «κλείσιμο» των Στενών του Ορμούζ σε συνδυασμό με τη στοχοποίηση πλοίων από τους Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα και το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ εντείνουν ξανά την αβεβαιότητα . Ως αποτέλεσμα, οι τιμές της ενέργειας καταγράφουν έντονες διακυμάνσεις προσδιοριζόμενες από τις γεωπολιτικές εξελίξεις . Στο πλαίσιο αυτό, οι ενδείξεις αποκλιμάκωσης των πληθωριστικών πιέσεων που καταγράφηκαν τον Ιούνιο πιθανότατα θα αποδειχθούν παροδικές, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ενδεχόμενο αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες τον Σεπτέμβριο.

Στις ΗΠΑ, τα πρόσφατα στοιχεία και οι πρόδρομοι δείκτες καταδεικνύουν διατήρηση του ισχυρού ρυθμού ανάπτυξης του Α ́ Τριμήνου και κατά το Β ́ Τρίμηνο . Συνολικά το 2026, βάσει των νέων προβλέψεων του ΔΝΤ, το πραγματικό ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 2,3% και κατά 2,2% το 2027. Στην αγορά εργασίας οι συνθήκες παραμένουν σχετικά καλές, με τη ζήτηση και την προσφορά εργασίας να βρίσκονται γενικά σε ισορροπία . Παράλληλα, ο πληθωρισμός επέστρεψε τον Ιούνιο στο επίπεδο περίπου του Μαρτίου. Τέλος, θετικά επιδρούν οι αυξημένες εταιρικές επενδύσεις, ιδίως στους τομείς που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη .

Deltio July_2026