Οι περιοχές που εκκενώνονται οργανωμένα περιλαμβάνουν το Σινελνίκοβο όπου εκκενώνονται 23 επιπλέον οικισμοί όπως οι Σαχτάρσκα, Ντουμποβίκιβσκα και Μποχίνιβσκα, με στόχο να απομακρυνθούν περίπου 3.800 παιδιά.

Επίσης εκκενώνονται τρία χωρία της περιοχής της Νικόπολης -από τα χωριά Νοβοκίιφκα, Ιλίνκα και Βισεταράσιφκα. Επιπλέον, βρίσκεται σε εξέλιξη η εκκένωση κατοίκων από μία κεντρική οδό της πόλης Μαργκάνετς και από δεκάδες συνοικίες της ίδιας της Νικόπολης. Παράλληλα, συνεχίζεται η εκκένωση του ενήλικου πληθυσμού από άλλες επτά κοινότητες της ίδιας περιοχής, από όπου έχουν ήδη απομακρυνθεί σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές πάνω από 49.500 άνθρωποι από το Μάιο που άρχισε η ρωσική προέλαση. Σε προηγούμενο κύμα εκκενώσεων προ εξαμήνου είχαν μετακινηθεί οι κάτοικοι άλλων 45-46 οικισμών γύρω από το Ποκρόφσκ (κι αυτό στο μέσον περίπου του μετώπου, από βορρά προς νότο).

Συνεπώς, το χάσμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τεράστιο και διευρύνεται με τον κατασκευασμένο ισχυρισμό ότι υπάρχει «τουρκική μειονότητα» στη Δυτική Θράκη, που εκτρέφει το πλεονάζον «πρακτορείο» της Κομοτηνής και το οποίο πρέπει άμεσα να κλείσει, αφού τα τουρκικά προξενεία στην Ελλάδα είναι πέντε και τα ελληνικά μόνον τρία. (Εθιμικώς εφαρμόζεται η συμμετρία.)

Ο ελληνοτουρκικός διάλογος και η στάση της Άγκυρας

Οι τουρκικές προκλήσεις και παρανομίες δεν περιορίζονται στο λιβυκό σύμφωνο, που καταπατεί το Καρπάθιο Πέλαγος, και στις αδολεσχίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας» αθαλάσσωτων νομάδων εξ Ανατολίας, αλλά επεκτείνονται και στον Λακωνικό Κόλπο, που επιθυμούν να μην κλείσει, παρά τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, ως καταφύγιο ρωσικών πετρελαιοφόρων.

Σε πρόσφατο φιλικό γεύμα σε αθηναϊκή οικία, ένας πρώην αρχηγός της ελληνικής ΕΥΠ («υπερπρέσβης», αφού παρακολουθεί τη διείσδυση ξένων πρακτόρων στο ελληνικό έδαφος), εξέφρασε την ικανοποίησή του που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε για πρώτη φορά ότι «γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο δεν υπάρχουν, παρά μόνο η γαλάζια θάλασσα». Γένοιτο.

Η φιλοτουρκική διάβρωση του ελληνικού Τύπου συνεχίζεται, αφού ανταποκριτής κυριακάτικης εφημερίδας ισχυρίζεται ότι η Τουρκία «επιθυμεί ηρεμία στο Αιγαίο και τα όσα αναφέρονται στις τουρκικές NAVTEX αποτελούν μόνο τεχνικό ζήτημα»!…

Ο συμπαθής άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ή παραπληροφορεί την ελληνική κοινή γνώμη σκοπίμως. Εάν έγραφε αυτά στην Τουρκία κι όχι στη δημοκρατική Ελλάδα, θα είχε συλληφθεί πάραυτα από τη ΜΙΤ.

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα χαρακτήρισε την επίθεση των “κυνήγι αμάχων” και το λευκορωσικό υπουργείο Εξωτερικών αναφέρεται σε “τρομοκρατική ενέργεια” και απαιτεί εξηγήσεις από το Κίεβο, σχολιάζοντας ότι «η Ουκρανία επιχειρεί να προκαλέσει τη Λευκορωσία να εμπλακεί, για να επεκτείνει τη ζώνη σύγκρουσης επειδή οπισθοχωρεί διαρκώς στο μέτωπο».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι οι εξοπλισμοί που πληρώνει ακριβά ο λαός γίνονται με κριτήριο τη διαρκή και όλο πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ για να ικανοποιούνται οι βλέψεις και τα συμφέροντα των ξένων και εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων».

«Η αφωνία των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, παλιών και “νέων”, για αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις για το λαό μας και ειδικά για τις Ένοπλες Δυνάμεις, επιβεβαιώνει ότι μοιράζονται με την κυβέρνηση τους ίδιους στρατηγικούς στόχους της ελληνικής άρχουσας τάξης και των διεθνών συμμάχων της, γι’ αυτό και όλοι τους επιδιώκουν τη διασφάλιση της αντιλαϊκής “σταθερότητας” που ως βασικό συστατικό της έχει τη συνέχιση της πολεμικής εμπλοκής» προσθέτει η ανακοίνωση του κόμματος και καταλήγει:

«Ούτε σκέψη για την αποστολή πολεμικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ! Να κλείσουν τώρα οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις, να επιστρέψει στην χώρα το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται σε αποστολές εκτός συνόρων. Ο ελληνικός λαός έχει κάθε συμφέρον να δυναμώσει την πάλη του ενάντια στην πολεμική εμπλοκή, στην οποία τον σέρνουν όλο και πιο βαθιά η κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωατλαντικού τόξου!».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θυμίζεται ότι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ) για διετή ανανέωση της θητείας είχε από την αρχή προκαλέσει την αντίδραση της EPPO, που αποφάσισε τελικά να προσφύγει στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη.

Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι στην προσφυγή σημειώνεται πως δεν υπάρχει δυνατότητα άσκησης κάποιου ένδικου μέσου κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, γεγονός που όπως επισημαίνεται από αρμόδιες πηγές, θα οδηγεί σε απόρριψη την προσφυγή. Βέβαια, οι παροικούντες την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπενθυμίζουν πως η προσφυγή αποτελεί αναγκαίο βήμα για να οδηγηθεί η υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ταυτοχρόνως, το πρωί της Πέμπτης συνεδριάζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο προκειμένου να επιλέξει τους τρεις νέους Ευρωπαίους εισαγγελείς, έναν εφετών και δύο πρωτοδικών, που θα ενισχύσουν το ελληνικό κλιμάκιο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, όπως είχε ζητηθεί άλλωστε από τη Λάουρα Κοβέσι.

«Θα παραγάγουμε βάσει αδείας όχι μόνον συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά και ικανότητες εις βάθος επίθεσης», δηλαδή πυραύλους μακρού βεληνεκούς, δήλωσε πηγή στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Εβιάν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν προβλέπεται σχετικό ένδικο μέσο κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, γεγονός που όπως επισημαίνεται από δικαστικές πηγές, οδηγεί σε αυτόματη απόρριψη της προφυγής, αλλά πριν από λίγες μέρες η ΕΡΡΟ προσέφυγε στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου και ζήτησε να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων εισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη.

Στην προσφυγή επισημαίνεται ότι δεν προβλέπεται σχετικό ένδικο μέσο κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, ωστόσο η κίνηση αυτή ήταν αναγκαία προκειμένου η ευρωπαϊκή εισαγγελέας να έχει εξαντλήσει όλα τα μέσα που προβλέπονται στην εσωτερική έννομη τάξη πριν κάνει το επόμενο βήμα προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Εν αναμονή της απόφασης των ανώτατων δικαστών αύριο συνεδριάζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο προκειμένου να επιλέξει τους τρεις νέους Ευρωπαίους εισαγγελείς, έναν Εφετών και δύο Πρωτοδικών, που θα ενισχύσουν το ελληνικό κλιμάκιο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας.

Το αίτημα αυτό είχε συζητηθεί από την Λάουρα Κοβέσι και τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλώριδη, ο οποίος και είπε ότι θα ικανοποιήσει το αίτημα, αφού το ελληνικό κλιμάκιο της ΕΡΡΟ έχει πολλές ανοιχτές και σοβαρές υποθέσεις.

Αφού απέκτησα, τουλάχιστον για τον εαυτό μου, επαρκή γνώση της ιστορίας της Κύπρου και έγραψα πολλά βιβλία και άρθρα, αποφάσισα τελικά ότι είχε έρθει η ώρα να ευχαριστήσω την ελληνική κυβέρνηση μέσω ενός βιβλίου για τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις. Όχι ως “κύκνειο άσμα” (προς Θεού!), αλλά ως κορύφωση της αρχειακής μου έρευνας. Το γεγονός ότι έχω Ελληνίδα μητέρα και Βρετανό πατέρα με ώθησε ακόμη περισσότερο να προχωρήσω σε αυτό το εγχείρημα.

Αντιλήφθηκα ότι ορισμένα από όσα θα έγραφα θα ενοχλούσαν συγκεκριμένους κύκλους τόσο στη Βρετανία όσο και στην Ελλάδα, καθώς θεωρώ τον εαυτό μου το ακριβώς αντίθετο από έναν κομματικά προσανατολισμένο “σχεδιαστή” ακαδημαϊκό, από τους οποίους υπάρχουν αρκετοί και στις δύο χώρες. Επίσης απεχθάνομαι τον εθνικισμό και τη φανατική ρητορική. Ωστόσο, τα λόγια του A. J. P. Taylor για τους ιστορικούς μου έδωσαν δύναμη: «Ένας ιστορικός δεν πρέπει να διστάζει ακόμη κι αν τα βιβλία του προσφέρουν βοήθεια και παρηγοριά στους εχθρούς της Βασίλισσας […] ή ακόμη και στους κοινούς εχθρούς της ανθρωπότητας».

Ιχνηλατώντας τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις

Έτσι, ξεκίνησα αυτό που πίστευα ότι θα ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, καθώς διέθετα κυριολεκτικά χιλιάδες έγγραφα. Γρήγορα ανακάλυψα ότι δεν υπήρχαν βιβλία που να πραγματεύονται αποκλειστικά τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις, παρά μόνο ορισμένες συλλογές δοκιμίων. Σε κάθε περίπτωση, κατάφερα να συμπυκνώσω τη γνώση που είχα αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια σε ένα ενιαίο βιβλίο, γράφοντας όσο πιο αμερόληπτα μπορούσα για ένα σαφώς ευαίσθητο θέμα. Στόχος μου ήταν να αποκαλύψω το καλό, το κακό και το άσχημο, “με όλα τα ελαττώματα”, ώστε να δώσω μια όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική εικόνα. Με λίγα λόγια, ήθελα να βγάλω πολλά πράγματα από μέσα μου.

Ήμουν καλά προετοιμασμένος χάρη στα βιβλία που είχα διαβάσει για την Ελλάδα, ιδίως εκείνα των Richard Clogg και Christopher Woodhouse. Αν και οι δύο αναφέρονται σε αρνητικές βρετανικές συμπεριφορές, αυτές τείνουν να παραμένουν κρυμμένες μέσα στα βιβλία τους και σίγουρα δεν προβάλλονται ιδιαίτερα. Ο Woodhouse, για παράδειγμα, επικρίνει την εμμονή του Τσώρτσιλ με την επιστροφή του βασιλιά, αλλά δεν επεκτείνεται ιδιαίτερα στον ρόλο της Βρετανίας στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Ο Clogg, από την άλλη, παραθέτει στη σελίδα 57 του βιβλίου του “A Concise History of Greece“ μια φράση Βρετανού διπλωμάτη του 1841: «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να είναι είτε αγγλική είτε ρωσική, και αφού δεν πρέπει να είναι ρωσική, είναι απαραίτητο να είναι αγγλική». Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Παραφράζοντας τον Francesco Guicciardini (για τον οποίο έχω επίσης γράψει βιβλίο): «Τα πράγματα ήταν πάντοτε τα ίδια· το παρελθόν φωτίζει το μέλλον, και τα ίδια γεγονότα επιστρέφουν με διαφορετικά χρώματα».

Με τη γνώση που διαθέτω για την ελληνική εξωτερική πολιτική (στον βαθμό που αυτή υφίσταται σήμερα), συνειδητοποίησα ότι πολιτικά ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο θεσμικά βαθιά ριζωμένος φόβος και η δυσπιστία της Αγγλίας –και στη συνέχεια της Βρετανίας– απέναντι στη Ρωσία και ακόμη και στον ρωσικό λαό εξακολουθούν να υπάρχουν, ενισχυμένα φυσικά από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός πληρώνει φόρους για να στέλνονται όπλα και χρήματα στην Ουκρανία – ένα φαινομενικό παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς ότι το σύγχρονο ελληνικό κράτος οφείλει την ύπαρξή του περισσότερο στη Ρωσία παρά σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως εξηγώ στο βιβλίο μου.

Στο πλαίσιο αυτό, μια σύγχρονη εκδήλωση του συνεχιζόμενου προβλήματος στις σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας, τον Ιωάννη Καποδίστρια, ήρωα, ενώ η βρετανική κυβέρνηση τον αντιμετώπιζε με καχυποψία ως φιλορώσο και μάλλον ανακουφίστηκε όταν δολοφονήθηκε. Παρά το μεγαλείο του –τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο ελβετικό σύνταγμα και τη συμβολή του στη διάσωση μιας ηττημένης Γαλλίας το 1815 από διαμελισμό και οικονομική καταστροφή– ελάχιστα τιμάται στη Βρετανία.

Θα ζητήσει συγγνώμη η Βρετανία;

Ομολογώ ότι στο βιβλίο μου αναφέρομαι και σε προσωπικές εμπειρίες, όπως περιστατικά με ακαδημαϊκούς που ούρλιαζαν, παράνομες προσλήψεις σε πανεπιστήμια και διαφθορά στην Ελλάδα, αλλά και σε μια εξαιρετικά θετική συζήτηση που είχα με τον φιλέλληνα Λόρδο Owen στην Πελοπόννησο, όπου περνά τα καλοκαίρια του. Δεν αποφεύγω όμως και αμφιλεγόμενα θέματα, όπως η δολοφονία του Ταξίαρχου Saunders, η μασονία, ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος και οι πιθανές προσπάθειες “κερδίσματος των ελληνικών καρδιών και συνειδήσεων”. Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά μέτωπο και όχι να κουκουλώνονται. Ίσως μια πιο ήπια και προσαρμοσμένη εκδοχή της Επιτροπής Αλήθειας της Νότιας Αφρικής να μπορούσε να εξεταστεί, αντί να αφήνουμε τα ακανθώδη θέματα να σιγοβράζουν.

Ας θυμηθούμε τα λόγια του Patrick Leigh Fermor το 1966: «Από την εποχή του Ελληνικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, η Αγγλία απολάμβανε μια ιδιαίτερη υπεροχή στα αισθήματα των Ελλήνων […] υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι’ αυτή την κολακευτική εικόνα […] μια εικόνα όμως που, δυστυχώς, τα πρόσφατα γεγονότα στην Κύπρο έχουν τραυματίσει […] είναι ακόμη νωρίς να πούμε αν τα πράγματα θα επιστρέψουν στην προηγούμενη ευτυχισμένη κατάσταση. Υπάρχουν ελπιδοφόρα σημάδια. Όμως τα κρίνα που σαπίζουν μυρίζουν χειρότερα από τα αγριόχορτα». Πολλοί Έλληνες, κυρίως δεξιών πεποιθήσεων, θα συμφωνήσουν με τον Leigh Fermor, αλλά όχι οι πιο αριστεροί.

Η Κύπρος παραμένει πράγματι ένα αγκάθι, με τον ίδιο τον David Hannay να παραδέχεται ότι «δεν καλύψαμε τον εαυτό μας με δόξα». Χρειάστηκαν σχεδόν 800 χρόνια για να ζητήσει ο Πάπας συγγνώμη από την Ελλάδα για την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Θα ζητήσει άραγε η Βρετανία συγγνώμη για τον σκοτεινό της ρόλο στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, ένα ζήτημα που εξακολουθεί να υποβόσκει δυσάρεστα κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής κοινωνίας; Αν το έκανε, αυτό αναμφίβολα θα ενίσχυε σημαντικά τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις. Όμως κάτι τέτοιο απαιτεί τόλμη και από Βρετανούς και από Έλληνες πολιτικούς.

Όσο για τα Ελγίνεια Μάρμαρα, η Βρετανία θα μπορούσε να τα επιστρέψει άμεσα, ίσως θέτοντας ως όρο να τοποθετηθούν ξανά στον ίδιο τον Παρθενώνα με βρετανική βοήθεια, αντί να παραμείνουν σε κάποιο άλλο μουσείο. Οι Έλληνες θα σεβόντουσαν πραγματικά τη Βρετανία αν είχε το θάρρος και την ηθική να τα επιστρέψει.

Ελπίζω ότι εσείς, τα μέλη της Αγγλο-Ελληνικής Ένωσης, θα βοηθήσετε στην προώθηση της κατανόησης μέσω πιο ανοιχτών και διαφανών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μου. Πιστεύω ότι το να ταρακουνάμε απαλά τη βάρκα της αδιαφορίας, αντί να καλύπτουμε τις ρωγμές πριν η ιστορία επιστρέψει για να μας δαγκώσει, είναι ο σωστός δρόμος προς τα εμπρός. Έχω ήδη επικοινωνήσει με τον Βρετανό Πρέσβη στην Αθήνα σχετικά με μια πιθανή παρουσίαση, αλλά η Πρεσβευτική Κατοικία είναι προς το παρόν “εκτός λειτουργίας”.

«Διεύρυνση σημαίνει ειρήνη.Όμως η ένταξη δεν είναι μόνο γεωπολιτική και οικονομική επιλογή αλλά και δέσμευση στις αξίες της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Στην Αλβανία, χιλιάδες πολίτες διαδηλώνουν εδώ και μέρες με αφορμή την κατασκευή μεγάλου τουριστικού συγκροτήματος σε προστατευόμενη περιοχή, εκφράζοντας σοβαρές ανησυχίες για το περιβάλλον, την έλλειψη διαφάνειας, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και τη διαφθορά», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Αρβανίτης, ζητώντας από την Κομισιόν να τοποθετηθεί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ