• Συν-γένεση: κάθε διαδικασία μέσω της οποίας πολλαπλές πολιτικές σχέσεις συμπυκνώνονται σε ένα νέο θεσμικό, κοινωνικό ή ιστορικό γεγονός.
• Παρελθοντοποίηση: η διαδικασία μέσω της οποίας ένα γεγονός παύει να λειτουργεί ως ενεργή πολιτική ένταση.
• Λόγος: όχι η ρητορική ή ο δημόσιος λόγος, αλλά το κοινό πεδίο μέσα στο οποίο διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να συναντηθούν, να συγκρουστούν και να παραγάγουν νέες πολιτικές μορφές.

Η παρούσα ανάλυση στηρίζεται στην παραδοχή ότι κάθε πολιτική μορφή αποτελεί προσωρινή σταθεροποίηση αντιθέσεων. Η επιτυχία της δεν κρίνεται από τη διάρκεια της επιβίωσής της ούτε από τη διοικητική της αποτελεσματικότητα, αλλά από την ικανότητά της να διατηρεί ανοικτό το πεδίο του δυνατού.

Αντιστρόφως, μια πολιτική μορφή αποτυγχάνει όταν η ίδια η προσπάθεια σταθεροποίησης οδηγεί σε συσσώρευση εντάσεων που δεν μπορούν πλέον να ανακτηθούν δημιουργικά από μεταγενέστερες πολιτικές μορφές. Τότε η σταθερότητα αποκτά κόστος. Και το κόστος αυτό δεν εξαφανίζεται· μεταφέρεται στο μέλλον.

Η υπόθεση που θα διερευνηθεί εδώ είναι ότι η περίοδος 2019-2026 συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μορφής πολιτικής που δεν παράγει πρωτίστως νέες δυνατότητες, αλλά επιδιώκει τη διαχείριση και τον έλεγχο των ήδη υπαρχουσών αντιθέσεων. Με τους όρους που χρησιμοποιούνται στο παρόν κείμενο, η περίοδος αυτή μπορεί να αναγνωσθεί ως διαδικασία επιταχυνόμενης πολιτικής εντροπίας.

Η συγκέντρωση της ισχύος και η συρρίκνωση του Λόγου

Στην παρούσα οντολογική προσέγγιση ο Λόγος δεν ταυτίζεται με τη ρητορική ούτε με τη θεσμική διαβούλευση. Ο Λόγος αποτελεί το κοινό πεδίο μέσα στο οποίο οι αντιθέσεις μπορούν να εμφανιστούν, να συγκρουστούν και να παραγάγουν νέες συνθέσεις. Όσο περισσότερο μια πολιτική μορφή μεταφέρει τη λήψη αποφάσεων από το δημόσιο πεδίο σε κλειστούς μηχανισμούς, τόσο περισσότερο περιορίζει τη δυνατότητα παραγωγής νέου πολιτικού γίγνεσθαι.

Η συγκρότηση του επιτελικού κράτους, η υπαγωγή κρίσιμων μηχανισμών στο πρωθυπουργικό κέντρο, η αυξημένη συγκέντρωση αρμοδιοτήτων και η μετατόπιση της πολιτικής πρωτοβουλίας από συλλογικά όργανα σε στενούς πυρήνες λήψης αποφάσεων μπορούν να αναγνωσθούν ως συν-γενέσεις συγκέντρωσης ισχύος. Η σημασία τους δεν βρίσκεται πρωτίστως στο αν υπήρξαν νόμιμες ή παράνομες. Βρίσκεται στο ότι η διαφορά παύει να εμφανίζεται δημόσια και μετατρέπεται σε αντικείμενο εσωτερικής διαχείρισης. Η πολιτική μορφή καθίσταται ολοένα και περισσότερο μηχανισμός ελέγχου των διαφορών αντί πεδίο ανάδυσής τους. Αυτό συνιστά συρρίκνωση του Λόγου ως κοινού.

Οι υποκλοπές ως οντολογικό συμβάν

Συχνά οι υποκλοπές αντιμετωπίζονται ως ζήτημα νομιμότητας ή συνταγματικής τάξης. Η οντολογική τους σημασία είναι βαθύτερη. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος παρακολουθούσε ποιον. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η πολιτική μορφή εξακολουθεί να ανέχεται την αβεβαιότητα που συνεπάγεται η ύπαρξη αυτόνομων πολιτικών υποκειμένων.

Κάθε μορφή εξουσίας επιθυμεί να μειώσει την αβεβαιότητα. Όμως η δημοκρατία προϋποθέτει ότι ένα μέρος της αβεβαιότητας παραμένει πάντοτε ανοικτό. Η πολιτική δεν είναι διοίκηση πλήρως προβλέψιμων διαδικασιών· είναι συνάντηση ελευθεριών, συγκρούσεων και απροσδόκητων εξελίξεων. Η παρακολούθηση προϋποθέτει μια διαφορετική λογική. Ότι η αβεβαιότητα πρέπει να περιοριστεί. Ότι η διαφορά πρέπει να γίνει γνωστή πριν εκδηλωθεί.

Ότι το πολιτικό πρέπει να προληφθεί πριν εμφανιστεί. Οι υποκλοπές αποκτούν έτσι οντολογική σημασία, διότι αποκαλύπτουν την επιθυμία της εξουσίας να γνωρίζει τη διαφορά πριν ακόμη αυτή εκδηλωθεί πολιτικά. Η υπόθεση των υποκλοπών εμφανίζεται συνεπώς ως ακραία έκφραση μιας τάσης μετατροπής της πολιτικής από πεδίο ανάδυσης σε πεδίο επιτήρησης. Η βαρύτητα του γεγονότος δεν έγκειται μόνο στις πράξεις που καταγγέλθηκαν, αλλά στην αλλαγή της σχέσης μεταξύ εξουσίας και αβεβαιότητας.

Τα Τέμπη ως σημείο μη παρελθοντοποίησης

Η κρίσιμη διάκριση δεν είναι μεταξύ μνήμης και λήθης. Είναι μεταξύ παρελθοντοποίησης και μη παρελθοντοποίησης. Ένα γεγονός παρελθοντοποιείται όταν οι εντάσεις που παρήγαγε μπορούν να ενσωματωθούν σε νέα πολιτική μορφή. Όταν δηλαδή η κοινωνία έχει βρει τρόπο να τις επεξεργαστεί δημιουργικά. Αντιθέτως, όταν η μορφή επιχειρεί να κλείσει ένα γεγονός χωρίς να επεξεργαστεί τις αντιθέσεις που αυτό αποκάλυψε, το γεγονός παραμένει ενεργό παρόν.

Τα Τέμπη αποτελούν ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της συνθήκης. Δεν πρόκειται μόνο για σιδηροδρομικό δυστύχημα. Αποτελούν συμπύκνωση πολλαπλών εντάσεων:

• της σχέσης κράτους και αγοράς,
• της σχέσης ιδιωτικοποίησης και δημόσιας ευθύνης,
• της σχέσης τεχνολογίας και πολιτικής λογοδοσίας,
• της σχέσης ζωής και διοικητικής αποτελεσματικότητας.

Η σημασία τους έγκειται στο ότι οι εντάσεις αυτές παραμένουν ενεργές. Υπό αυτή την έννοια, τα Τέμπη δεν αποτελούν ακόμη παρελθόν. Αποτελούν ενεργό στοιχείο του παρόντος πολιτικού πεδίου.

Η μεταφορά κόστους στο μέλλον

Ένα από τα βασικά αξιώματα της παρούσας προσέγγισης είναι ότι η βαρύτητα μιας συν-γένεσης εξαρτάται από το πόσους μελλοντικούς βαθμούς ελευθερίας αφαιρεί. Με αυτό το κριτήριο, ιδιαίτερη σημασία αποκτούν:

• ο πτωχευτικός κώδικας,
• η μεταφορά περιουσιών σε funds,
• η ενεργειακή αναδιάρθρωση,
• η ιδιωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών,
• η εξάρτηση από επιδοματικού τύπου μηχανισμούς σταθεροποίησης.

Η οντολογική σημασία αυτών των επιλογών δεν βρίσκεται στην ιδεολογική τους ταυτότητα. Βρίσκεται στο ότι μεταθέτουν το κόστος της παρούσας σταθερότητας σε μελλοντικές πολιτικές μορφές. Πρόκειται για τυπική περίπτωση βαριάς συν-γένεσης. Η παρούσα μορφή αποκτά βραχυπρόθεσμη σταθερότητα μέσω της συρρίκνωσης των μελλοντικών δυνατοτήτων.

Η πολιτική εμπορευματοποίηση του κοινού

Η παρούσα πολιτική οντολογία θεωρεί ότι το κοινό προηγείται των θεσμών που το διαχειρίζονται. Ο πολιτισμός, η μνήμη, τα μνημεία και οι συλλογικές μορφές δεν αποτελούν πρωτίστως οικονομικούς πόρους. Αποτελούν πεδία συγκρότησης σχέσεων. Η αυξανόμενη τάση οικονομικής αξιοποίησης μνημείων, μουσείων και πολιτιστικών χώρων δεν πρέπει να εξεταστεί μόνο οικονομικά. Πρέπει να εξεταστεί και οντολογικά.

Η μετατροπή του μνημείου σε πόρο μεταβάλλει τη σχέση κοινωνίας και παρελθόντος. Η αξία μετατοπίζεται από τη σχέση προς τη χρήση. Από την κοινότητα προς τη διαχείριση. Η πολιτική μορφή παύει σταδιακά να αναγνωρίζει το κοινό ως συνθήκη παραγωγής νοήματος και το αντιμετωπίζει ως αντικείμενο διοικητικής αξιοποίησης.

Η κοινωνία των pass

Οι πολιτικές των pass και των επιδομάτων δεν είναι απλώς οικονομικά εργαλεία. Αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη αντίληψη περί πολιτικής. Σε αυτή την αντίληψη, οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ως αφορμές θεσμικού μετασχηματισμού αλλά ως καταστάσεις προς προσωρινή διαχείριση.

Η κοινωνική ένταση δεν επιλύεται· απορροφάται προσωρινά. Η πολιτική δεν μετασχηματίζει τις συνθήκες που παράγουν το πρόβλημα, αλλά παρεμβαίνει ώστε το πρόβλημα να παραμείνει διαχειρίσιμο. Η μετάβαση αυτή από τη δημιουργία στη διαχείριση αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σύγχρονης πολιτικής μορφής.

Είναι η πολιτική εντροπία αποκλειστικό γνώρισμα της παρούσας κυβέρνησης;

Η απάντηση είναι αρνητική. Η εντροπία δεν αποτελεί χαρακτηριστικό ενός συγκεκριμένου κόμματος ούτε μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας. Αποτελεί δυνατότητα κάθε πολιτικής μορφής όταν η διατήρηση της σταθερότητας αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την παραγωγή νέων πολιτικών συνθέσεων.

Η περίοδος 2019-2026 εξετάζεται εδώ όχι επειδή αποτελεί μοναδική περίπτωση αλλά επειδή προσφέρει ιδιαίτερα καθαρά παραδείγματα αυτής της δυναμικής. Υπό αυτή την έννοια, το παρόν κείμενο δεν αποτελεί αξιολόγηση μιας κυβέρνησης αλλά μελέτη μιας μορφής πολιτικού γίγνεσθαι.

Η εντροπική μορφή

Η περίοδος 2019–2026 μπορεί να ερμηνευθεί ως μορφή πολιτικής οργάνωσης που χαρακτηρίζεται από τέσσερις θεμελιώδεις τάσεις:

1. Συγκέντρωση της ισχύος.
2. Περιορισμό του Λόγου ως κοινού.
3. Μεταφορά του κόστους στο μέλλον.
4. Αντικατάσταση της δημιουργίας από τη διαχείριση.

Υπό αυτή την έννοια, η κεντρική της αντίφαση δεν είναι η διαφθορά. Η διαφθορά είναι σύμπτωμα. Η βαθύτερη αντίφαση είναι ότι η μορφή επιδιώκει να διατηρήσει τη σταθερότητά της μέσω της διαρκούς μείωσης του πεδίου των δυνατοτήτων που την καθιστούν εφικτή.

Η σημασία της περιόδου 2019-2026 δεν βρίσκεται μόνο στα γεγονότα που τη σημάδεψαν. Βρίσκεται στο ότι επιτρέπει να παρατηρήσουμε έναν γενικότερο μηχανισμό του σύγχρονου πολιτικού συστήματος. Όταν η πολιτική μετατρέπεται κυρίως σε διαχείριση, όταν ο Λόγος περιορίζεται, όταν το κόστος μεταφέρεται στο μέλλον και όταν οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν μετασχηματίζονται αλλά συσσωρεύονται, τότε αυξάνεται το εντροπικό υπόλοιπο της ίδιας της πολιτικής μορφής.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα επιβιώσει πολιτικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το πολιτικό σύστημα συνολικά μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς να επεξεργαστεί τις εντάσεις που διαρκώς μεταθέτει στο μέλλον. Από αυτή την οπτική, η περίοδος 2019-2026 αποτελεί ένα εργαστήριο παρατήρησης του τρόπου με τον οποίο μια πολιτική μορφή μπορεί να παράγει σταθερότητα βραχυπρόθεσμα, ενώ ταυτόχρονα συσσωρεύει το εντροπικό υπόλοιπο που θα περιορίσει τις δυνατότητες του ίδιου της του μέλλοντος.

Ο Άνυτος Αγγελής σπούδασε Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του Παρισιού και απέκτησε τίτλο MPhil στην Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Έχει διατελέσει σύμβουλος επιχειρήσεων, ανώτερο διοικητικό στέλεχος σε οργανισμούς και εταιρείες, καθώς και διδάσκων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες μετά τη σύνοδο των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, ο Γκιουλέρ χαρακτήρισε τη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Γαλλίας και της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης ως «πρωτοβουλία χωρίς νομιμότητα», υποστηρίζοντας ότι διαταράσσει τις ευαίσθητες ισορροπίες και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.

Τόνισε ότι η Γαλλία δεν διαθέτει καθεστώς εγγυήτριας δύναμης στην Κύπρο και υποστήριξε ότι καμία πρωτοβουλία που στρέφεται κατά των δικαιωμάτων και συμφερόντων της Τουρκίας ή των Κατεχομένων δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Οι δηλώσεις του ήρθαν μία ημέρα μετά από ανάλογη τοποθέτηση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας. Το Συμβούλιο ανέφερε ότι η Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη, είναι «ικανή και αποφασισμένη» να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα βάσει του διεθνούς δικαίου για την ασφάλεια, την ειρήνη και την ευημερία των Τουρκοκυπρίων.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει «τετελεσμένα γεγονότα» που θα βλάψουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του ψευδοκράτους ή θα διαταράξουν την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με την τουρκική προσέγγιση, η διαμάχη για τη συμφωνία Κύπρου–Γαλλίας δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα διμερές αμυντικό ζήτημα μεταξύ Παρισιού και Λευκωσίας. Η Άγκυρα τη θεωρεί πλέον θέμα ευρύτερης ασφάλειας της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ, καθώς η Γαλλία — μία από τις βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της Συμμαχίας — ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία σε ένα νησί που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Ο Γκιουλέρ συνέδεσε το θέμα με τη γενικότερη εικόνα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, αναφέροντας ότι οι πρόσφατες απειλές από πυραύλους και drones στην περιοχή κατέδειξαν ξανά την ευαισθησία της περιοχής. Πρόσθεσε ότι τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας της Τουρκίας για το ψευδοκράτος εξυπηρετούν όχι μόνο τους Τουρκοκυπρίους αλλά και τη σταθερότητα ολόκληρου του νησιού.

Η Άγκυρα θεωρεί πως η Κυπριακή Δημοκρατία επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε ευρωπαϊκό κόμβο ασφάλειας μέσω στενότερης αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας SOFA (Status of Forces Agreement), η οποία έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την Τουρκία.

Τέλος, η τουρκική πλευρά συνδέει το Κυπριακό με τη γενικότερη συζήτηση για τον ρόλο της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα.Υποστηρίζει ότι, ενώ η Ευρώπη χρειάζεται τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, εξακολουθεί να την αποκλείει από ορισμένους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στον τομέα της άμυνας.

Ο Μιχάλης Κατρίνης υπογραμμίζει ότι η κατάργηση της απόδοσης κρατήσεων υπέρ των Μετοχικών Ταμείων από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους δημόσιους φορείς, καθώς και οι ρυθμίσεις για τις στεγαστικές δράσεις, εντείνουν τις ανησυχίες ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να χρηματοδοτήσουν ευρύτερες κοινωνικές πολιτικές χωρίς να διασφαλίζονται επαρκώς οι ανάγκες των στελεχών τους.

Επισημαίνει ακόμη ότι παραμένει σε εκκρεμότητα εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες η έκδοση του προβλεπόμενου ΠΔ για τον διαχωρισμό του Μετοχικού Ταμείου Στρατού σε δύο διακριτά Ταμεία, όπως προβλέπει ο ν. 1911/1990, ενώ σημειώνει ότι οι μερισματούχοι βρίσκονται σε καθεστώς έντονης αβεβαιότητας, καθώς εκφράζονται φόβοι ότι οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντικές μειώσεις των μερισμάτων.

Με την ερώτησή του ζητά από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να διευκρινίσει εάν προτίθεται να διατηρήσει την αυτοτέλεια των Μετοχικών Ταμείων και να αποκλείσει την αναγκαστική ενοποίησή τους, εάν θα προχωρήσει σε ουσιαστικό διάλογο με τις διοικήσεις των Ταμείων, τις Ενώσεις Αποστράτων και τους φορείς εκπροσώπησης των στελεχών, καθώς και εάν θα διασφαλιστούν τα μερίσματα χωρίς νέες περικοπές και θα αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Παράλληλα, με αίτηση κατάθεσης εγγράφων ζητά να κατατεθούν στη Βουλή τυχόν αναλογιστικές μελέτες που διαθέτει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σχετικά με τα οικονομικά δεδομένα των Μετοχικών Ταμείων.

Επισυνάπτεται το κείμενο της Ερώτησης

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΙΝΗΣ

ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής

Βουλευτής Ηλείας

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΕ

Προς: Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Ν. Δένδια

Θέμα: Προβληματισμός για το μέλλον των Μετοχικών Ταμείων Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας

Σύμφωνα με ανακοίνωση – δελτίο τύπου του Συντονιστικού Συμβουλίου Συλλόγων Αποφοίτων ΑΣΣΥ ΕΔ εκφράζονται ανησυχίες των στελεχών των ΕΔ, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, για τις διαφαινόμενες εξελίξεις στα Μετοχικά Ταμεία (ΜΤ) των ΕΔ.

Με την ψήφιση και την εφαρμογή του ν.5223/2025, για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΕΔ, αναδείχθηκαν σοβαροί προβληματισμοί και οι ανησυχίες επικεντρώνονται κυρίως:

.           Στη διαφάνεια της διαχείρισης της στρατιωτικής περιουσίας.

.           Στη σταδιακή αποδυνάμωση της στρατιωτικής παρουσίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

.           Στην απαξίωση της ιστορικής αποστολής των υφιστάμενων ΜΤ και στην απουσία ενός πραγματικά βιώσιμου και ρεαλιστικού «Στεγαστικού Σχεδίου».

Με τις διατάξεις του άρθρου 37 του ν.5223/25 δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για πλήρη συγχώνευση των ΜΤ Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, ενώ πληροφορίες αναφέρουν, ότι στο ΥΠΕΘΑ λαμβάνει χώρα επεξεργασία νέου νομοθετικού πλαισίου για το μέλλον τους, γεγονός που εντείνει την ανησυχία των μερισματούχων. Τα ΜΤ οδηγούνται σταδιακά σε «οικονομική ασφυξία» μέσω της αφαίρεσης πόρων, της συνεχούς μείωσης του εν ενεργεία προσωπικού και των εργαζομένων στα ΜΤ, με συνέπεια να ελλοχεύει ο κίνδυνος να υπονομευθεί η βιωσιμότητά τους και να περιοριστεί η δυνατότητά τους να επιτελούν τον κοινωνικό και ανταποδοτικό τους ρόλο.

Σε συνέχεια των εξαγγελιών σας στις 7 Μαΐου 2025, κατά τη συζήτηση του ν.5195/2025 με θέμα «Ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων και λοιπές διατάξεις», εκδόθηκε η υπ’ αριθ. Φ.950/30/62298/Σ.9010/06-05-2026 απόφαση ΥΦΕΘΑ, τροποποιώντας την υπ’ αριθ. Φ.950.1/ΑΔ933243/22-10-2001 Απόφαση ΥΕΘΑ, με την οποία καταργείται η απόδοση κρατήσεων υπέρ των ΜΤ από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους Δημόσιους Φορείς, όπως ο ΕΟΠΥΥ και το ΕΚΑΒ.

Με βάση τις διατάξεις του άρθρου 32 του ν.5229/2025, το ΥΠΕΘΑ και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις για την υλοποίηση στεγαστικών δράσεων με το ποσοστό κατανομής των οικημάτων να ανέρχεται σε 75% υπέρ του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και μόλις 25% υπέρ του ΥΠΕΘΑ. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τον προβληματισμό ότι οι ΕΔ μετατρέπονται εκ νέου σε φορέα χρηματοδότησης ευρύτερων κοινωνικών πολιτικών, χωρίς να διασφαλίζεται επαρκώς η κάλυψη των αναγκών των στελεχών τους και των οικογενειών τους.

Οι διατάξεις του ν.5265/26 οδηγούν σε σοβαρή υποβάθμιση του θεσμού των αποφοίτων ΑΣΣΥ – με φόβο να αυξηθεί το κύμα παραιτήσεων – και επηρεάζουν αρνητικά, μεταξύ άλλων, τη λειτουργία των ΜΤ.

Προβληματισμός εκφράζεται, επίσης, για το επίπεδο συνεργασίας και επικοινωνίας μεταξύ των Διοικήσεων των ΜΤ και του ΥΠΕΘΑ, όπως προκύπτει από τη μη ανταπόκριση της ΥΠΕΘΑ/ΓΔΟΣΥ σε γενόμενες προτάσεις των ΜΤ, ενισχύοντας την αίσθηση ότι οι θεσμικοί φορείς (ΔΣ των ΜΤ), οι οποίοι διαθέτουν άμεση γνώση των προβλημάτων και των αναγκών των Ταμείων, δεν συμμετέχουν ουσιαστικά, ως οφείλουν από το νόμο, στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που αφορούν στη λειτουργία των ΜΤ.

Με το άρθρο 27 του ν.1911/1990, νομοθετήθηκε ο διαχωρισμός του ΜΤΣ σε δύο διακριτά Ταμεία, εκ των οποίων το ένα θα υπάγεται στο ΥΠΕΘΑ και το άλλο στο τότε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και νυν Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Παρότι έχουν παρέλθει περισσότερες από τρεις δεκαετίες από την ψήφιση της σχετικής διάταξης, η προβλεπόμενη εφαρμογή της παραμένει σε εκκρεμότητα, καθώς δεν έχει εκδοθεί το απαιτούμενο Προεδρικό Διάταγμα μετά από πρόταση των αρμοδίων Υπουργών. Η εκκρεμότητα αυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεσμικές στρεβλώσεις, που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη λειτουργία του Ταμείου και οφείλει, επιτέλους, να αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση.

Δεδομένου ότι η αποτελεσματική λειτουργία των ΜΤ προϋποθέτει ουσιαστικό διάλογο, τεκμηριωμένη αξιολόγηση των επιλογών και ενεργό συμμετοχή των θεσμικών οργάνων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων,

Δεδομένου ότι οι μερισματούχοι των ΜΤ διανύουν μια περίοδο έντονης αβεβαιότητας και προβληματισμού, καθώς οι εξελίξεις που δρομολογούνται στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» φαίνεται να επηρεάζουν άμεσα το μέλλον των Ταμείων και τη βιωσιμότητα των παροχών τους αφού σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται από την ΥΠΕΘΑ/ΓΔΟΣΥ η μεταφορά, με αναδρομική ισχύ από την 01-01-2026, των εσόδων που προέρχονται από κάθε μορφή εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων των ΕΔ από τα ΜΤ προς το Ταμείο Ακινήτων Εθνικής Άμυνας (ΤΑΕΘΑ),

Δεδομένου ότι εκφράζονται φόβοι ότι οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε σημαντικές μειώσεις των μερισμάτων (άνω του 40%) στο προσεχές μέλλον,

Δεδομένου ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μερισματούχων και η διασφάλιση του μέλλοντος των ΜΤ δεν αποτελούν μόνο οικονομικό ή συντεχνιακό ζήτημα, αλλά αποτελούν ζήτημα θεσμικής αξιοπιστίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν τις ΕΔ,

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση οφείλει να μην προχωρήσει σε περαιτέρω ρυθμίσεις και λήψη αποφάσεων που αφορούν στα ΜΤ – ιδιαίτερα την αυτοτέλεια, την ευρωστία και τη συνέχειά τους – χωρίς πλήρη ενημέρωση των αρμόδιων φορέων και των φορέων εκπροσώπησης των στελεχών (εν ενεργεία και εν αποστρατεία) των ΕΔ για την πραγματική κατάστασή τους,

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ:

1.        Προτίθεστε να προβείτε σε ρυθμίσεις που αφορούν στα Μετοχικά Ταμεία των ΕΔ; Προτίθεστε να διατηρήσετε την αυτοτέλεια των ΜΤ Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας και να αποτρέψετε την οιαδήποτε αναγκαστική ενοποίησή τους;

2.        Προτίθεστε να έρθετε σε ουσιαστικό διάλογο με τους αρμόδιους φορείς (ΜΤ και Ενώσεις Αποστράτων) και τους φορείς εκπροσώπησης των στελεχών των ΕΔ για πλήρη ενημέρωση αναφορικά με την πραγματική κατάσταση των ΜΤ και τη λήψη σχετικών αποφάσεων;

3.        Προτίθεστε να προβείτε στην έκδοση του προεδρικού διατάγματος για τον διαχωρισμό, βάσει του ν.1911/90, του ΜΤΣ σε δύο διακριτά Ταμεία, εκ των οποίων το ένα να υπάγεται στο ΥΠΕΘΑ και το άλλο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;

4.        Προτίθεστε να διασφαλίσετε τα μερίσματα των ΜΤ χωρίς νέες περικοπές;

5.        Προτίθεστε να διασφαλίσετε την άμεση αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων του ΜΤΣ;

6.        Προτίθεστε να προβείτε στην αξιοποίηση των αποθεματικών των Ταμείων με τρόπο που να εξασφαλίζεται η αναγκαία ρευστότητα, όπου αυτή απαιτείται και να προβείτε στην απόδοση των κρατήσεων υπέρ των ΜΤ από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους Δημόσιους Φορείς, όπως ο ΕΟΠΥΥ και το ΕΚΑΒ;

7.        Διαθέτει το ΥΠΕΘΑ αναλογιστικές μελέτες και πλήρη εικόνα των οικονομικών δεδομένων των ΜΤ;

ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΤΕ:

Τυχόν αναλογιστικές μελέτες αναφορικά με τα οικονομικά δεδομένα των ΜΤ.

Ο ερωτών Βουλευτής

Μιχάλης Κατρίνης

Σε επιστολή του από το Παρίσι προς τον πρόεδρο της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας Θεόδωρο Πάγκαλο (1878-1952), στις 31 Μαΐου 1926, ο Τόμπρος δεν παραλείπει να σημειώσει ότι η “συντροφιά” του καθηγητή Ζωγραφικής και διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών, Γεώργιου Ιακωβίδη (1853-1932), του καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στην ίδια Σχολή, Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940), και του γλύπτη Κώστα Δημητριάδη (1879-1943) απέρριψε την έκθεση του ανδριάντα του στη Διεθνή Έκθεση Διακοσμητικών Τεχνών, στο Παρίσι, το 1925.

Ο ανδριάντας του Κανάρη

Η μορφή του Κανάρη αποδίδεται μετωπικά, με το κεφάλι της σε στροφή δυναμική στα αριστερά και με τα πόδια της σε διάσταση να πατούν γερά στο έδαφος. Στο αριστερό χέρι της κρατάει καραβόσχοινο που στο δεξί της το έχει σφίξει με γάντζο στην άκρη του για να το ρίξει. Στη ζώνη της έχει περάσει μαχαίρι. Το στήθος της προβάλλει πλατύ, ανοιχτό, δυνατό, έτοιμο για την επίθεση. Το γιλέκο και η βράκα ολοκληρώνουν με τις πτυχώσεις τους τη λεπτομερή διαγραφή του σώματος.

Οι άξονες του ανδριάντα είναι αντιθετικοί, δίνοντας με σαφήνεια την αντικίνηση της μορφής: ο κορμός εξαίρεται προς τα δεξιά, το κεφάλι με περιττή διακοσμητικότητα στην κόμμωση κοιτάζει αριστερά· το αριστερό χέρι κάμπτεται οριζόντια στη μέση του πυρπολητή, ενώ το δεξί πέφτει μαλακά κάθετο. Το πρόσωπο του Κανάρη αποπνέει ένταση, με το βλέμμα προσηλωμένο. Μεγάλα επίπεδα απλώνουν το στιβαρό στήθος και ολοκληρώνουν την πλαστική μετάφραση της ιστορικής στιγμής, όταν ο ήρωας συγκεντρώνεται για να πηδήξει σε καράβι της τουρκικής ναυαρχίδας το 1822.

Επί νομαρχίας στην Αργολίδα του φιλότεχνου νομικού Ανδρέα Σπ. Ιωάννου (1918-1972), ο οποίος συνδεόταν φιλικά με τον Τόμπρο και το 1971-72 θα γινόταν διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, Ναυπλιείς αγόρασαν αντί 50.000 δρχ. μικρής κλίμακας χάλκινο αντίγραφο του ανδριάντα του Κανάρη και το δώρισαν στο Ναύπλιο. Μνημειακοί ανδριάντες του Τόμπρου, όπως ο έφιππος Γεώργιος Καραϊσκάκης, στον κήπο του Ζαππείου και ο φρουρός των ελληνοαλβανικών συνόρων, στην Πόβλα (Αμπελώνα) της Ηπείρου, έχουν επαναληφθεί σε χαλκό από τον ίδιο γλύπτη κατά τη δεκαετία του 1960. Ο μικρότερος Κανάρης ανιδρύθηκε στη διαμορφωμένη το 1966 Πλατεία Κωνσταντίνου Κανάρη, σημερινή Πλατεία Αριστοτέλη Ωνάση, στην ακτή Μιαούλη, στην παραλιακή οδό προς τη Νέα Κίο. Το 2013 το έργο υπέστη ζημιά, η οποία αποκαταστάθηκε.

Τα λαμπρά αποκαλυπτήρια

Πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση του ανδριάντα του Κανάρη στη Χίο ήταν ο πρώτος αιρετός δήμαρχος του νησιού Στυλιανός Ν. Κανέλλος (†1949). Είχε επιλεγεί ημέρα Κυριακή. Από τις 18 Ιουνίου 1927 είχε αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Χίου μοίρα γυμνασίων του στόλου με επικεφαλής την ατμάκατο “Κιλκίς”, η οποία θα μετέφερε τους επισήμους. Το πρόγραμμα του εορτασμού των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα από τον Δήμο Χίων είναι κατατοπιστικό και η πρόσκληση ενδεικτική της πάνδημης συμμετοχής που συναντούμε λιγότερο ή περισσότερο σε αποκαλυπτήρια μεσοπολεμικών μνημείων στην Ελλάδα. Την τελετή θα την πλαισίωναν μουσικοί του Πολεμικού Ναυτικού.

Στις 09.30΄ επρόκειτο να τελεστεί στον μητροπολιτικό ναό της Χίου δέηση για τον ήρωα πυρπολητή, στην οποία θα παρίσταντο οι επίσημοι από την Αθήνα και οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι. Θα προσέρχονταν ο νομάρχης, όλες οι θρησκευτικές, πολιτικές, δικαστικές, στρατιωτικές, ναυτικές και εκπαιδευτικές αρχές με τους μαθητές των σχολείων και τις λοιπές αρχές του νομού, οι βουλευτές, ο πρόεδρος και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, ο πρόεδρος και τα μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο πρόεδρος και τα μέλη του Ιατρικού Συλλόγου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο δήμαρχος Βροντάδου και οι πρόεδροι των κοινοτήτων του νομού, οι διευθυντές του εγχώριου Τύπου, οι πρόεδροι και τα διοικητικά συμβούλια όλων των συλλόγων, οργανώσεων, καθώς και όλων των επιτροπών ευαγών ιδρυμάτων, οι πρόεδροι όλων των επαγγελματικών σωματείων με τις σημαίες και με τα λάβαρά τους, οι πρόσκοποι, ο γυμναστικός σύλλογος, οι αντιπρόσωποι των ξένων κρατών και οι αρχηγοί των ξένων θρησκευτικών δογμάτων.

Μετά από τη δέηση, όλοι οι προσκεκλημένοι θα μετέβαιναν πεζοί από την οδό Απλωταριάς στον καθορισμένο χώρο της πλατείας για τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα. Το έργο το αποκάλυψε ο υπουργός Ναυτικών Αλέξανδρος Κανάρης (1864-1944), εγγονός του πυρπολητή. Λόγους εκφώνησαν ο Χιώτης καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Άμαντος (1874-1960), ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης (1860-1949), ο βενιζελικός βουλευτής Χίου Βίκτωρ Κουκουρίδης και ο ναύαρχος Κωνσταντίνος Τυπάλδος (1873-1945).

Θα ακολουθούσαν κατάθεση στεφάνων και αναχώρηση. Στις 12.30΄ θα δινόταν πρόγευμα εκ μέρους του Δήμου Χίων στην αίθουσα της λέσχης “Ισότης”. Στις 17.00΄ θα γινόταν κατάθεση του θεμέλιου λίθου για το Εθνικό Μιχάλειο Ορφανοτροφείο Θηλέων και για την Εμπορική Σχολή. Στις 18.00΄ προβλεπόταν εκ μέρους της επιτροπής της Αθήνας να προσφερθούν αναψυκτικά και μαστίχα στη λέσχη “Ισότης”. Το απόγευμα ο Δήμος θα φωταγωγούσε την πόλη και θα καίγονταν πυροτεχνήματα στο λιμάνι.

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι γεννήσεις ζώντων στην Ελλάδα το 2025 υποχώρησαν στις 65.594 (33.620 αγόρια και 31.974 κορίτσια), από 68.467 (35.216 αγόρια και 33.251 κορίτσια) το 2024, σημειώνοντας μείωση κατά 2.873 γεννήσεις (-4,2%). Σημειωτέον ότι το 1980 είχαμε 148.134 γεννήσεις κατ΄ έτος, το 1990,  102.229 γεννήσεις και το 2000 είχαμε 103.274 γεννήσεις

Παράλληλα, το 2026 ο δείκτης γονιμότητας (Eurostat) παραμένει καθηλωμένος σε επίπεδα μεταξύ 1,24 και 1,28, καθιστώντας την Ελλάδα μία από τις πιο γερασμένες χώρες της Ευρώπης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο δείκτης έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 2,1. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, υπήρξε μια μικρή ανάκαμψη λόγω της οικονομικής ευφορίας και της ενσωμάτωσης μεταναστών, φτάνοντας το 1,50 το 2008. Η οικονομική κρίση λειτούργησε ως καταλύτης.

Η απώλεια 2.873 γεννήσεων μέσα σε ένα μόλις έτος (2025) αποτελεί το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας παρατεταμένης κρίσης, η οποία οδήγησε τη χώρα σε ένα νέο, ιστορικό χαμηλό, σπάζοντας για πρώτη φορά το ψυχολογικό και στατιστικό φράγμα των 66.000 γεννήσεων. Εξαιτίας αυτής της απόκλισης, η φυσική μείωση του πληθυσμού (το αρνητικό ισοζύγιο μεταξύ γεννήσεων και θανάτων) άγγιξε τις 57.320 απώλειες για το έτος 2025.

Σύμφωνα με τη WSJ, «οι επικεφαλής του Πενταγώνου δήλωσαν ότι ενδέχεται να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν ελλείψεις χρημάτων για τις επιχειρήσεις το καλοκαίρι, αν το Κογκρέσο δεν υιοθετήσει νέο νομοσχέδιο» προκειμένου να καλυφθεί το κόστους του πολέμου.

Οι ίδιοι διευκρίνισαν ότι «τα σώματα του στρατού θα αναγκαστούν να περιορίσουν τα εκπαιδευτικά γυμνάσια και άλλες προτεραιότητες εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν και της ανάπτυξης στρατευμάτων κατά μήκος των νότιων συνόρων στις ΗΠΑ».

Στα μέσα Μαΐου το Πεντάγωνο εκτιμούσε ότι το κόστος του πολέμου εναντίον του Ιράν θα ανέλθει σε περίπου 29 δισεκ. δολάρια, ένα ποσό το οποίο οι Δημοκρατικοί αμφισβητούν εκτιμώντας ότι είναι πολύ μικρότερο από το πραγματικό.

Εξάλλου έχουν ακουστεί φωνές που επικρίνουν τη χρήση από τον αμερικανικό στρατό πολύ μεγάλου αριθμού πυρομαχικών στη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, εκφράζοντας ανησυχία για ελλείψεις και αποδυνάμωση των δυνατοτήτων των ΗΠΑ. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ πρόσφατα χαρακτήρισε τις εκτιμήσεις αυτές «κατασκευασμένη ιστορία».

Σύμφωνα με τη WSJ, ένα μέρος του ποσού που ζητεί το Πεντάγωνο θα χρησιμοποιηθεί για ναυτικές επιχειρήσεις, για την αποζημίωση του στρατιωτικού προσωπικού και για πυρομαχικά.

Εκτός από τον πόλεμο στο Ιράν, οι ΗΠΑ έχουν και άλλες μεγάλες στρατιωτικές δαπάνες: διεξήγαγαν μια περίπλοκη επιχείρηση στη Βενεζουέλα για την αιχμαλώτιση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, ενώ από τον Σεπτέμβριο εξαπολύουν πλήγματα εναντίον πλοίων που πιστεύεται ότι συμμετέχουν σε λαθρεμπόριο ναρκωτικών στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, κάποια μέλη του Κογκρέσου έχουν προειδοποιήσει ότι δεν θα ψηφίσουν υπέρ αυτής της πρόσθετης χρηματοδότησης. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν ζήτησε ποτέ άδεια από το Κογκρέσο για να κηρύξει πόλεμο εναντίον του Ιράν και οι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν ότι επομένως είναι παράνομος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το 71,90% των δικαστών προτείνει να παραμείνουν τα όρια αφυπηρέτησης (συνταξιοδότησης) και το 28,10% προτείνει να αυξηθούν τα όρια αφυπηρέτησης κατά τρία έτη. Ειδικότερα, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έχουν ως εξής:

    Δικαστικός έλεγχος συνταγματικότητας: ψήφισαν 1.243 μέλη

Διατήρηση του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων: 958 (77,07%)

Κατάργηση του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων με ανάθεση της αρμοδιότητας σε ειδικό (συνταγματικό) Δικαστήριο: 285 (22,93%)

   Δίωξη μελών της κυβέρνησης: ψήφισαν 1.241 μέλη

Κατάργηση του άρθρου 86 Σ που αφορά την ποινική δίωξη των μελών της κυβέρνησης με πρωτοβουλία της Βουλής. Η αρμοδιότητα να ανήκει εξ ολοκλήρου στην τακτική Δικαιοσύνη, όπως νόμος ορίσει: 1146 (92,34%)

Διατήρηση της διάταξης του άρθρου 86 Σ περί της δίωξης των μελών της κυβέρνησης ως έχει με αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής: 95 (7,66)

   Ανώτατα όρια αφυπηρέτησης: ψήφισαν 1235 μέλη

Να διατηρηθούν τα όρια αφυπηρέτησης ως ορίζονται σήμερα στο άρθρο 88 παρ.5 Σ, ήτοι: ως και το βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, με τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας τους και όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας τους: 888 (71,90%)

Να αναθεωρηθεί το άρθρο 88παρ.5 Σ και να αυξηθούν τα όρια αφυπηρέτησης κατά τρία (3) έτη, ήτοι ως και το βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, με τη συμπλήρωση του 68ου έτους της ηλικίας τους και όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς με τη συμπλήρωση του 70ου έτους της ηλικίας τους: 347 (28,10%)

   Ανάληψη δημοσίων θέσεων μετά την αφυπηρέτηση: ψήφισαν 1243 μέλη

Να αναθεωρηθεί το άρθρο 89 και να απαγορευθεί σε δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς να αναλαμβάνουν για οποιοδήποτε λόγο δημόσιες θέσεις επί 3 έτη μετά την αποχώρησή τους από το Δικαστικό Σώμα, οι οποίες τους ανατίθενται από την εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία: 894 (72,45%)

Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 89 του Σ και να μην υπάρχει περιορισμός σε δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς που αποχωρούν για οποιονδήποτε λόγο από το δικαστικό Σώμα να αναλαμβάνουν δημόσιες θέσεις που τους ανατίθενται από την εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία: 340 (27,55%)

   Εάν τελικά αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ. 5 Σ, τότε η προεπιλογή να γίνεται: 

-από το σύνολο του Δικαστικού Σώματος: 671 (54,82%)

-αποκλειστικά από τα μέλη των Ανωτάτων Δικαστηρίων: 302 (24,67%)

-από όσους έχουν το βαθμό του εφέτη και αντίστοιχο ή ανώτερο: 251 (20,51%)

   Τρόπος επιλογής ηγεσίας της Δικαιοσύνης

Να αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ. 5 Σ, και να θεσπισθεί διαδικασία δεσμευτικής προεπιλογής των υποψηφίων για τις θέσεις των Προέδρων και Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από το Δικαστικό Σώμα εκ της οποίας οι τρεις επικρατέστεροι για κάθε θέση θα τίθενται προς κρίση από ειδική επιτροπή της Βουλής που θα λαμβάνει την τελική απόφαση: 1161 (96,03%)

Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ.5 Σ και η επιλογή της ηγεσίας να γίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, με διαδικασία που θα διαμορφώνεται από τον εκάστοτε νομοθέτη με τυπικό νόμο ως ισχύει σήμερα: 48 (3,97%)

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από τα Στενά του Ορμούζ περνά η οικονομική ζωή των αραβικών κρατών του Κόλπου. Από εκεί περνούν τα πετρέλαια, τα φυσικά αέρια και τα έσοδα που συντηρούν ολόκληρα βασίλεια. Χωρίς ασφαλή διέλευση από τα Στενά, ολόκληρη η οικονομική αρχιτεκτονική του Κόλπου τίθεται υπό αμφισβήτηση. Το Ιράν γνώριζε ότι είχε αυτό το όπλο. Ο πόλεμος τού δίδαξε πώς να το χρησιμοποιεί και κυρίως πόσο ισχυρό είναι. Οι νεκροί και οι καταστροφές υπήρξαν το τίμημα αυτής της γνώσεως. Σκληρό τίμημα. Όμως από την οπτική της γεωπολιτικής, η Τεχεράνη αγόρασε με αίμα μια στρατηγική βεβαιότητα, που θα τη συνοδεύει για δεκαετίες.

Και ενώ το Ιράν εισήλθε στη σύγκρουση ως αποκλεισμένο κράτος, σήμερα συζητείται η εισροή κεφαλαίων εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανασυγκρότησή του. Συζητείται η απελευθέρωση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων. Συζητείται η άρση περιορισμών. Συζητείται η επιστροφή του στην παγκόσμια οικονομία. Με απλά λόγια, εκείνοι που επί δεκαετίες επιχειρούσαν να το γονατίσουν, βρίσκονται τώρα μπροστά στην προοπτική να χρηματοδοτήσουν την ανοικοδόμησή του!

Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι μεγάλο μέρος αυτού του βάρους καλούνται να το αναλάβουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου. Τα ίδια κράτη των οποίων η οικονομική ύπαρξη εξαρτάται από τη σταθερότητα, που το Ιράν μπορεί πλέον να επηρεάζει περισσότερο από ποτέ. Αυτό είναι το πραγματικό μέγεθος της νίκης. Δεν πρόκειται για μια απλή στρατιωτική επιτυχία. Πρόκειται για τη μετάβαση από την απομόνωση στην αναγνώριση. Από τις κυρώσεις στις επενδύσεις. Από τον αποκλεισμό στη γεωπολιτική αναβάθμιση.

Ξεκάθαρος ο νικητής

Το Ιράν εισήλθε στον πόλεμο ως πρόβλημα προς διαχείριση και εξέρχεται ως αναγκαίος συνομιλητής για τη λειτουργία ολόκληρου του Περσικού Κόλπου. Γι’ αυτό και όσοι περιορίζονται να μετρούν πυραύλους και βομβαρδισμούς χάνουν την ουσία. Οι πόλεμοι κρίνονται από το ποιος βελτιώνει τη θέση του μετά το τέλος τους.

Και όταν ένα κράτος βγαίνει από μια σύγκρουση έχοντας ανακαλύψει την πραγματική του δύναμη, έχοντας μετατρέψει τη γεωγραφία του σε στρατηγικό όπλο και έχοντας μπροστά του την προοπτική εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για την οικονομική του ανασυγκρότηση, τότε δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ποιος είναι ο νικητής. Τεράστια η νίκη του Ιράν. Ιδιότυπη μεν, τεράστια δε.

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, έπειτα από αξιοποίηση στοιχείων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια προανακριτικής έρευνας, αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης Εκβιαστών πραγματοποίησαν έρευνα στην οικία του συλληφθέντα, παρουσία δικαστικού λειτουργού.

Τι κατασχέθηκε από τις Αρχές

Κατά την έρευνα, εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν 55 πλαστά χαρτονομίσματα, 104 φυσίγγια, 187 φυσίγγια αεροβόλου όπλου, έξι φυσίγγια κρότου-αερίου, όπλο εκτόξευσης φωτοβολίδων, στυλό που είχε μετατραπεί ώστε να εκτοξεύει φυσίγγια, τέσσερα μαχαίρια, τρεις αναδιπλούμενοι σουγιάδες, ένα ξίφος και μία πτυσσόμενη μεταλλική ράβδος.

Όπως έγινε γνωστό, ο 53χρονος έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τις διωκτικές αρχές για παρόμοια αδικήματα. Μετά τη σύλληψή του ο 53χρονος οδηγήθηκε στην αρμόδια εισαγγελική αρχή.

Ο υπουργός υπογράμμισε ότι η επιστροφή στην κανονικότητα δεν μπορεί να γίνει άμεσα, καθώς οι επιπτώσεις της κρίσης θα συνεχίσουν να γίνονται αισθητές για ένα διάστημα. «Οι συνέπειες της κρίσης δεν θα φύγουν από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως, αν επιβεβαιωθεί και συνεχιστεί αυτή η θετική εξέλιξη, τις επόμενες εβδομάδες και μήνες θα επιστρέψουμε σταδιακά σε συνθήκες κανονικότητας», είπε.

Παράλληλα, τόνισε ότι η Ελλάδα διαθέτει τα δημοσιονομικά περιθώρια να στηρίξει τους πολίτες σε περίπτωση που υπάρξει νέα ανατροπή στις εξελίξεις. Αναφερόμενος στις έρευνες για υδρογονάνθρακες, ο κ. Παπασταύρου υπογράμμισε ότι η χώρα προχωρά με ταχείς ρυθμούς στην αξιοποίηση των πιθανών ενεργειακών της πόρων.

«Αυτό που κάνουμε είναι να επιταχύνουμε αποφασιστικά μια εθνική προσπάθεια. Δεν ανήκει σε μία κυβέρνηση, ανήκει στους Έλληνες», δήλωσε. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη δραστηριοποίηση των δύο μεγάλων αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, της Chevron και της ExxonMobil.

Όπως αποκάλυψε, η Chevron διεύρυνε πρόσφατα την παρουσία της στην Ελλάδα, συμμετέχοντας πλέον και σε 5ο θαλάσσιο οικόπεδο στο Νότιο Ιόνιο, σε συνεργασία με τη HelleniQ Energy. Την ίδια ώρα, η ExxonMobil προχωρά στον σχεδιασμό της πρώτης ερευνητικής γεώτρησης στο οικόπεδο «Ασωπός 1» στο Ιόνιο, η οποία έχει προγραμματιστεί για το διάστημα 14 έως 24 Φεβρουαρίου 2027.

Μάλιστα, ο υπουργός ανέφερε ότι η κοινοπραξία εκτιμά πως στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει πιθανό κοίτασμα φυσικού αερίου της τάξης των 270 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων. «Για να αντιληφθούμε το μέγεθος, οι ετήσιες ανάγκες της χώρας είναι περίπου 6 με 7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα», σημείωσε.

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει γεωλογική ένδειξη κοιτάσματος, αλλά αν αυτό μπορεί να αξιοποιηθεί εμπορικά. «Υπάρχει κοίτασμα. Αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμη είναι αν είναι εμπορικά εκμεταλλεύσιμο», είπε χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα πρώτα ασφαλή συμπεράσματα αναμένεται να προκύψουν περίπου 2 μήνες μετά την ερευνητική γεώτρηση, γεγονός που σημαίνει ότι την άνοιξη του 2027 θα υπάρχει σαφέστερη εικόνα για το μέλλον του έργου.

Ο κ. Παπασταύρου αναφέρθηκε και στις πιθανότητες επιτυχίας της ερευνητικής προσπάθειας, επισημαίνοντας ότι το ποσοστό επιτυχίας υπολογίζεται στο 16%. «Κάποιος μπορεί να πει ότι το 16% δεν είναι μεγάλο ποσοστό. Στον τομέα των υδρογονανθράκων όμως θεωρείται απολύτως αξιοπρεπές», ανέφερε.

Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα τη Νορβηγία, σημειώνοντας ότι η χώρα ανακάλυψε σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου έπειτα από 17 αποτυχημένες προσπάθειες. Ο υπουργός επισήμανε ότι ακόμη και η επιβεβαίωση της ύπαρξης εμπορικά αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων θα ενισχύσει σημαντικά τη θέση της χώρας. «Η οικονομική αλλά και η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας αναβαθμίζεται από τη στιγμή που θα επιβεβαιωθεί η ύπαρξη εμπορικά εκμεταλλεύσιμου κοιτάσματος», τόνισε.

Παράλληλα, υπενθύμισε ότι εκτός από το Ιόνιο, προχωρούν και οι διαδικασίες για σεισμικές έρευνες νοτίως της Κρήτης, ενώ η δραστηριοποίηση της Chevron σε νέες περιοχές δημιουργεί, όπως είπε, μια «καμπύλη ωρίμανσης» των ερευνών που αποδεικνύει ότι η ελληνική στρατηγική έχει βάθος και προοπτική. Κλείνοντας, σημείωσε ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κοινοπραξίας, η συνολική αξία ενός πιθανού κοιτάσματος στο συγκεκριμένο οικόπεδο θα μπορούσε να φτάσει τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ σε βάθος χρόνου.