Ο κ. Δένδιας θα επισκεφτεί αρχικά το υπουργείο Άμυνας, όπου θα συναντηθεί με τον ομόλογό του, Ermal Nufi.

Στη συνέχεια θα γίνει δεκτός από τον Αλβανό πρωθυπουργό, Edi Rama.

Θα ακολουθήσει γεύμα εργασίας στην πρωθυπουργική κατοικία.

Το απόγευμα ο κ. Δένδιας θα συναντηθεί με τον μακαριώτατο αρχιεπίσκοπο Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας Ιωάννη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι τελευταίοι τελάληδες, πριν κάποιες δεκαετίες, δεν άφησαν διαδόχους… Τα ΜΜΕ της εποχής μας και οι αφίσες, αφαίρεσαν τον “αέρα” που έδινε ζωή στα πνευμόνια τους. Αυτών, που κοινοποιούσαν τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα. Μάλιστα, όταν υπήρχε ανάγκη, στέκονταν σε διασταυρώσεις δρόμων, σε πλατείες ή γύριζαν και σε σοκάκια, σχεδόν από πόρτα σε πόρτα, για να ανακοινώσουν το σοβαρό μήνυμα. Πού να τους προλάβει, τότε, η αφίσα ή η χειρόγραφη ανακοίνωση ή και η εφημερίδα; Ο τελάλης ήταν παρών, στο πιτς φυτίλι.

Η απουσία τελάλη έγινε ιδιαίτερα αισθητή, στα απομονωμένα χωριά, μακριά από τον πολιτισμό, αλλά και στα νησιά. Ως παράδειγμα αναφέρω, ότι τοπικοί παράγοντες στο νησί Ίος, είχαν τονίσει σε τηλεοπτική εκπομπή (δεκαετία 1980;) το μεγάλο κενό που δημιουργήθηκε, από τότε που πέθανε ο τελευταίος τελάλης. Κάποτε, η κοινωνική αναγκαιότητα των υπηρεσιών των τελάληδων, φαινόταν από το γεγονός ότι σε νησιά με υψηλή τουριστική κίνηση και διεθνή προβολή, υπήρχαν τελάληδες! Για παράδειγμα, το 1980; στη Μύκονο υπήρχε ένας τελάλης, ενώ στην Πάτμο, τρεις.

Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, βρίσκουμε ότι οι Έλληνες “τελάληδες”, κατάγονταν από τους “κήρυκες” της αρχαιότητας. Αλλά οι απλοί μας τελάληδες, δεν γνώριζαν τις ρίζες τους. Δεν ήξεραν ότι η εργασία τους ξεκίνησε στις μυθικές εποχές με τον Ερμή και την Ίριδα και συνεχίστηκε με τους “κήρυκες” της αρχαιότητας, για να περάσει στη συνέχεια στους βυζαντινούς δημόσιους κήρυκες, αλλά και να επιβιώσει κατά την τουρκική δουλεία. Η μνήμη των κηρύκων-τελάληδων, είναι γεμάτη δυστυχία και περιφρόνηση. Κάποιοι εργάστηκαν ως τελάληδες λόγω οικογενειακής παράδοσης, από παππού σε πατέρα κ.ο.κ. Άλλοι ήταν νεοεισερχόμενοι στο επάγγελμα και κάποιοι ευκαιριακοί. Η εργασία των τελάληδων είχε διπλό σκοπό: αφενός να αποτελούν τη σύνδεση μεταξύ των αρχών και του λαού (και έναν τέτοιο ρόλο είχαν οι κήρυκες στην αρχαία Ελλάδα) και αφετέρου να εκτελούν με συνέπεια τις παραγγελίες κάθε ιδιώτη.

Από που βγήκαν οι τελάληδες;

Το όνομα “τελάλης”, προέρχεται από την αρχαία λέξη “τῆλε”, που σημαίνει “μακριά στον χώρο”, και η οποία είναι το γνωστό πρόθεμα, σε λέξεις όπως τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεγράφημα,  τηλεφακός, τηλεπάθεια, τηλεσκόπιο, τηλεμπανιστήρι κ.ο.κ. Στο “τῆλε”, προστέθηκε η λέξη “φωνή”. Έτσι, “Τηλέφωνο”, σημαίνει το “μέσο που μεταφέρει τη φωνή μακριά”. Το ίδιο σημαίνει και ο “τελάλης”, ο άνθρωπος που μεταφέρει τον λόγο ώστε να ακουστεί μακριά. Σημειωτέον, ότι “teleal” στα αραβικά,  σημαίνει “διαμεσολαβητής”.

Στην Ελλάδα, υπήρχαν περίπου δέκα διαφορετικοί τύποι τελάλη. Ένας τύπος “τελάλη”, μπορεί να θεωρηθεί (και σήμερα) ο μοναχός, που χτυπάει το σήμαντρο, σημάδι ότι η Ακολουθία αρχίζει. Τελάληδες (χωρίς να μιλάνε) ήταν και οι λαϊκοί μουσικοί, που περπατούσαν κι έπαιζαν για να ανακοινώσουν ότι η μεγάλη λαϊκή γιορτή ξεκινάει σύντομα. Επίσης κάποιοι μερακλήδες γερο-ψαράδες, που με τις σφυρίχτρες των σκαφών τους, ενίσχυαν την χαρούμενη ατμόσφαιρα, τα μεσάνυχτα της Ανάστασης και της Πρωτοχρονιάς. Αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα κοκόρια! Ναι, σωστά διαβάσατε, όλα τα κοκόρια, που νωρίς το πρωί, αναγγέλλουν την αυγή της ημέρας και ξυπνάγανε ακόμα και τον …Θανάση Βέγγο.

Προσόντα τελάλη και Στέντωρ

Για να εκτιμηθεί ένας τελάλης, έπρεπε, σύμφωνα με μια πολύ παλιά έκφραση, “να έχει δυνατή και ευχάριστη φωνή”. Πολλοί τελάληδες καυχιόντουσαν ότι έχουν φωνή σαν “καμπάνα εκκλησίας” ή “μεταλλική” ή “μελωδική” ή “φωνή που ακούγεται χιλιόμετρα μακριά” ή “σκληρή και ξερή φωνή” ή και “φωνή Στεντόρεια”. Ο Στέντορας ήταν Αχαιός, που συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος τον αποκαλεί χαλκέντερο, γιατί είχε εξαιρετικά δυνατή φωνή. (Ιλιάδα, Ραψωδία Ε’, στχ. 785). Λέγεται, ότι η φωνή του ήταν τόσο δυνατή, όσο οι φωνές πενήντα ανδρών που φωνάζουν ταυτόχρονα! Ο Στέντορας πέθανε, τωόντι, κατά την εκτέλεση του έργου του, όταν μια φορά προσπάθησε να ανταγωνιστεί τον αγγελιοφόρο των θεών, τον μέγα Ερμή. Οι πνεύμονές του (πραγματικά) έσπασαν από την τεράστια προσπάθειά του.

Συχνά οι τελάληδες χρησιμοποιούσαν διάφορα ηχητικά αντικείμενα για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου. Στην αρχαιότητα, στον Μεσαίωνα και στη Βυζαντινή εποχή χρησιμοποιούνταν τρομπέτες, σάλπιγγες και καμπάνες. Αν το μήνυμα ήταν πολύ σημαντικό, μερικοί τελάληδες ανέβαιναν στο καμπαναριό και το φώναζαν από ‘κεί. Οι τελάληδες που έπαιζαν κάποιο δυνατό όργανο, όπως γκάιντα, συνήθιζαν να παίζουν μια μικρή μελωδία πριν αρχίσουν να ανακοινώνουν. Πολλοί, είχαν ένα “ραβδί” και αυτό θυμίζει το “κηρύκειο” του Ερμού και της Ίριδος. Κάποιοι τελάληδες είχαν σφυρίχτρα, που χρησιμοποιούνταν όταν ερχόταν έμπορος στο χωριό, π.χ. ψαράς, πωλητής υφασμάτων, κοσμημάτων κ.ο.κ. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο τελάλης περπατούσε σφυρίζοντας, χωρίς να λέει τίποτα! Και οι χωρικοί καταλάβαιναν ότι το χωριό έχει δεχτεί εμπορική επίσκεψη.

Τα χωνιά της Γερμανικής Κατοχής

Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα και επειδή το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες ήταν υπό έλεγχο, οι αντιστασιακές ομάδες ανακοίνωναν τις ήττες των Γερμανών, αλλά και διάφορα τρέχοντα νέα, μέσω τελάληδων που χρησιμοποιούσαν μεγάλα χωνιά και κυκλοφορούσαν κρυφά. Πραγματικά, ρίσκαραν τη ζωή τους, κάθε φορά που έβγαιναν να ανακοινώσουν, αλλά οι υπηρεσίες τους ήταν μεγάλες. Το χωνί τους, ήταν μια φωτεινή ελπίδα για τους κατακτημένους ανθρώπους, από τα …πολιτισμένα τέρατα! Το βράδυ, και οπωσδήποτε αφού έπεφτε το σκοτάδι, στεκόταν κανείς στην πόρτα ή στο παράθυρο και περίμενε το “χωνί”. Η έκφραση “το χωνί είπε” ήταν πολύ συνηθισμένη στο στόμα των Ελλήνων, στις αρχές της δεκαετίας του ’40.

(Ακόμα και σήμερα βλέπει κανείς συχνά ένα Datsun; ή Toyota;, μ’ ένα μεγάφωνο στην οροφή και φορτωμένο με πατάτες ή καρπούζια ή λαχανικά κ.λ.π.) Οι τελάληδες, επέλεγαν προσεκτικά τα σημεία της εργασίας τους. Τα πιο συνηθισμένα ήταν εκείνα που μάζευαν πολύ κόσμο, όπως οι μεγάλες πλατείες. Οι διασταυρώσεις δρόμων ήταν επίσης εξαιρετικά σημεία για να στέκεται κανείς και να φωνάζει, γιατί εκεί συγκλίνουν συχνά όλοι οι άνεμοι, οι οποίοι μεταφέρουν τα “νέα” και τα διαδίδουν μέσα από τα στενά δρομάκια προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά, όπως είπαμε, οι τελάληδες περπατούσαν, στα πέριξ… Οι περισσότεροι, πράγματι περπατούσαν, αλλά υπήρχαν και κάποιοι που φώναζαν καθισμένοι σε γάιδαρο, μουλάρι ή άλογο. Ένας Άγγλος τουρίστας, που είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 1669 και που είχε μείνει μερικές ημέρες στη Λάρισα, είχε γράψει μεταξύ άλλων τα εξής: «Και όσον αφορά αγαθά που δεν υπάρχουν στα καταστήματα, υπάρχει πάντα ένας τελάλης επάνω σε ένα άλογο που γυρνάει γύρω και ενημερώνει τον κόσμο, πού υπάρχουν τα αγαθά και πόσο κοστίζουν.»

Μερικές φορές, όταν ένας τελάλης επρόκειτο να ενημερώσει για κάποιο προϊόν, έπαιρνε μαζί του ένα δείγμα, ώστε ο κόσμος να δει με τα μάτια του, τι θα αγόραζε. Δεδομένου ότι οι τελάληδες ήταν συνήθως άνθρωποι χωρίς εκπαίδευση, δεν γνώριζαν ούτε γραμματική ούτε σύνταξη. Το αποτέλεσμα, ήταν, να λένε συχνά τέτοια λάθη, ώστε όλο το χωριό να γελάει για αρκετές ημέρες και επιπλέον τα πιο αστεία από αυτά, να διατηρούνται στο τοπικό “χιουμοριστικό θησαυρό”. Αλλά υπήρχαν επίσης και τελάληδες πειραχτήρια (με “βλακ” χιούμορ), που σκόπιμα παραποιούσαν το κείμενο της ανακοίνωσης και με διάφορες εκφραστικές “κωμικότητες”, ντελαλούσαν …μοναδικές διακηρύξεις. Οι τελάληδες δυσκολεύονταν να επιβιώσουν με τα χαμηλά και προσωρινά εισοδήματα που είχαν. Γι’ αυτό είχαν πάντα κι ένα δεύτερο επάγγελμα. Τα πιο συνηθισμένα, δεύτερα επαγγέλματα, ήταν: πωλητής καπνού, πωλητής λαχείων, κουρέας, εφημεριδοπώλης, νυχτοφύλακας, νεκροθάφτης, ψάλτης, βαρκάρης κ.ά. Πολλοί τελάληδες είχαν κάποιο αναπηρικό πρόβλημα.

Όσον αφορά την αμοιβή τους, φυσικά, δεν υπήρχε σταθερή τιμή. Με 10-15 δραχμές (ίδια αξία, σε ευρώ, σήμερα) μπορούσε ένας τελάλης να ανακοινώσει ό,τι του ζητούσαν. Η τιμή καθοριζόταν, πάντα, από το πόσες φορές έπρεπε να γυρίσει στο χωριό και πόσες φορές έπρεπε να φωνάξει. Συχνά η τιμή καθοριζόταν και από τη διάθεση του παραγγέλλοντος, αλλά εξαρτάτο επίσης, από την προσωπικότητα του τελάλη. Υπήρχαν ντελάληδες που πληρώνονταν ετησίως, από έναν Δήμο ή έναν Συνεταιρισμό. 600 δραχμές το χρόνο, έπαιρνε ένας τελάλης σ’ ένα χωριό στη νότια Πελοπόννησο. Παλαιότερα, πληρώνονταν με τα αγαθά για τα οποία φώναζαν. Για κάτι που βρέθηκε, ο τελάλης έπαιρνε εύρετρα. Όσοι τελάληδες συμμετείχαν σε διάφορες δοσοληψίες (και ήταν πολλοί αυτοί) έπαιρναν την προμήθειά τους. Όταν μιλάμε για τελάληδες, δεν πρέπει να ξεχάσουμε όλους τους ιδιοκτήτες καταστημάτων που στέκονται στην πόρτα του καταστήματός τους και επαινούν τα ψάρια τους, τις κότες τους ή τα φρούτα τους. Επίσης, και σήμερα, για τον κόσμο που περπατάει στο πεζοδρόμιο, αλλά και για εκείνους που περνάνε έξω από εστιατόρια, κυρίως σε τουριστικά μέρη, κάποιος στέκεται στην πόρτα και επαινεί το φαγητό και την ορχήστρα.

Ο Χατζηαβάτης, τελάλης στον Καραγκιόζη

Στην Ελλάδα έχουμε το Θέατρο Σκιών, με άλλα λόγια τον Καραγκιόζη, που για πολλές γενιές διασκέδαζε (και διασκεδάζει), νέους, αλλά και ηλικιωμένους. Ένας από τους βασικούς χαρακτήρες ονομάζεται Χατζηαβάτης. Είναι γραμματέας του πασά, αλλά και τελάλης. Ως προσωπικότητα και χαρακτήρα, ο Χατζηαβάτης ήταν: κόλακας (γλείφτης), υποτακτικός, πονηρός, φοβητσιάρης, δουλοπρεπής,  ευγενικός από φόβο και …καρπαζοεισπράκτορας του Καραγκιόζη! Ο Χατζηαβάτης ήταν ντυμένος με τούρκικη φορεσιά και με σκούφια. Σ’ όλες της φιγούρες του, εμφανίζεται να κρατάει το γενάκι του, κάτι που εκτιμάται ως ανασφάλεια, αλλά και γλειψιματικός …σεβασμός.

Το 1979, στη Στοκχόλμη και στο πλαίσιο των εορτών του “Ελληνικού μήνα”, προσκλήθηκε ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίχτης Ευγένιος Σπαθάρης. Επειδή σε κάποια παράστασή του βοήθησα στη διερμηνεία, μερικά Σουηδάκια  που παρακολουθούσαν, ο Ευγένιος με ευχαρίστησε μετά και με κέρασε έναν καφέ. Είπαμε πολλά και κάποια στιγμή ρώτησα τη γνώμη του για τον  Χατζηαβάτη. Και μου είπε το …τρομακτικό, ότι «η προσωπικότητα του Χατζηαβάτη, είναι ακριβώς η προσωπικότητα του μέσου Έλληνα».

Σας προτείνω το  “Τελάλημα” του Χατζηαβάτη, σε δύο εκτελέσεις. Με τον Γιώργο Μούτσιο και με την Νανά Μούσχουρη. Απολαυστικότατες!

Υ.Γ. Και ο Αγαμέμνων, είχε κήρυκες, ως βασιλιάς και ως αρχιστράτηγος στην Τροία! Προσέξτε την επόμενη κάρτα. Το ελληνικό αγγείο δεξιά, ονομάζεται πελίκη. Είναι από το 500; π.Χ. και τώρα …ησυχάζει στο Kunsthistorisches Museum, της Βιέννης, πλάι στους θησαυρούς της δυναστείας των Αψβούργων.

Ο καγκελάριος Μέρτζ επιχειρεί να αλλάξει την Αρχή της Ομοφωνίας στην ΕΕ κι εξοπλίζει την αναθεωρητική Τουρκία. Προσπαθεί να την εισαγάγει στην Ευρώπη από την πίσω πόρτα, προφασιζόμενος την δήθεν σπουδαία πολεμική συμβολή της. Αναβιώνει πάλι το τουρκικό σύνδρομο του Όττο Λήμαν φον Σάντερς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ποιος ήταν αυτός ο Πρώσος στρατηγός

Ο άνθρωπος που ευθύνεται για την τουρκική σφαγή των Αρμενίων, Ποντίων κι Ασσυρίων και την στέρηση 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων της πατρίδος των, Πόντου και Ιωνίας (Γιουνάν, τουρκιστί). Υπήρξε ο βασικώς αρμόδιος για την ήττα των Βρεταννών στην Καλλίπολη και, κατά συνέπειαν, της ανόδου των Μπολσεβίκων στην εξουσία της Ρωσσίας, την οποίαν πήγαν 100 χρόνια πίσω, υπό την ηγεσία των Λένιν, Τρότσκι και Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τσουγκασβίλι, κοινώς Στάλιν, που χώρισε τον κόσμο σε «σφαίρες επιρροής» μεταπολεμικώς, μαζί με τον Τσώρτσιλ…

Ο Λήμαν φον Σάντερς διορίσθη από τους Νεοτούρκους πασάδες διοικητής της 5ης Οθωμανικής Στρατιάς το 1914, αναλαβών την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού μετά τις ήττες απ’ τους Ρώσσους στο Κάρς και τον Καύκασο.

Εγεννήθη στο Στόλπ της Πρωσίας το 1855. Ανήκε σε οικογένεια ευγενών. Ενετάχθη στον αυτοκρατορικό στρατό κι έφθασε στον βαθμό του αντιστρατήγου, στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, που ο Otto von Bismarck (1815-1908) νίκησε τους Γάλλους ως ο πρώτος καγκελάριος της Γερμανίας.

Το 1915, ο φον Σάντερς διορίσθη υπό του Κάιζερ επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στην Τουρκία, με σκοπό την εκπαίδευση των Τούρκων στην σύγχρονη πολεμική τέχνη, κι ανέλαβε την άμυνα των Στενών των Δαρδανελίων. Με μυστική συμφωνία του ανετέθη συγχρόνως η εκκαθάριση του τουρκικού στρατού από κάθε άλλης εθνικής καταγωγής πρόσωπα, όπως Λάζους, Κούρδους, Έλληνες, Αρμενίους κλπ.

Με τα γερμανικής κατασκευής πυροβόλα των φρουρίων των Δαρδανελίων καθήλωσε επί πέντε μήνες το εκστρατευτικό σώμα των Αυστραλονεοζηλανδών, που επιχείρησε την κατάληψη των Στενών ανεπιτυχώς το 1916, με μεγάλες απώλειες. Εξ αιτίας της λανθασμένης στρατηγικής του Άγγλου αρχηγού του γεν. επιτελείου Κίτσενερ και της άωρης αποχώρησης του βρεταννικού στόλου, μία ημέρα προ της εξαντλήσεως των πυρομαχικών των τουρκικών φρουρίων, τα Στενά δεν παρεβιάσθησαν, μ’ αποτέλεσμα την παράταση του Μεγάλου Πολέμου…

Ο Λίμαν φον Σάντερς ανέλαβε την εκκένωση της περιοχής της Καλλιπόλεως από κάθε χριστιανικό πληθυσμό, εκτοπίζοντας τους Έλληνες από τις Κυδωνίες κι απ’ το Αϊβαλί (γενέτειρα του Κόντογλου).

Μετά την νίκη του στην Καλλίπολη, ο Πρώσσος στρατηγός ανέλαβε την διεξαγωγή του πολέμου στην Παλαιστίνη, όπου όμως ηττήθη από τον Άγγλο στρατηγό Αλεντίν.

Με την λήξη του Μεγάλου Πολέμου συνελήφθη αιχμάλωτος από τους συμμάχους, εφυλακίσθη στην Μάλτα και κατηγορήθη για εγκλήματα πολέμου κατά Ελλήνων κι Αρμενίων.

Αφέθη ελεύθερος από τους Άγγλους το 1920 και επέστρεψε στην Γερμανία, όπου απεβίωσε το 1929, στο Μόναχον. Πρόλαβε να γράψει απομνημονεύματα, που ασφαλώς διάβασαν οι Χιτλερικοί, διευρύνοντας την τεχνική της γενοκτονίας εις βάρος των Εβραίων της Ευρώπης.

Να ’ταν μόνον αυτό;

Ο γερμανικός στρατός, μετά τριετή κατοχή της Ελλάδος (1941-44), κατέλειπε τον οπλισμό στους αντάρτες του ΕΛΑΣ μετά την αποχώρηση, κατόπιν συμφωνίας με το ΚΚΕ και τον Μάρκο Βαφειάδη (βλ. σχ. contra Χάγκαν Φλάϊσερ).

Αποτέλεσμα: η Ελλάς υπέστη τον «τρίτο γύρο» του «εμφυλίου πολέμου» (1946-49) για την κατάληψη της εξουσίας από μία μειοψηφία. Το ΚΚΕ ετάχθη υπέρ της «αυτονόμησης» της Μακεδονίας υπό τον Τίτο.

Η δημοκρατία κι ο αστικός πληθυσμός της Ελλάδος διεσώθη απ’ το κομμουνιστικό καθεστώς με την άφιξη του βρεταννικού εκστρατευτικού σώματος, τον Οκτώβριο του 1944, ως είχεν αποφασίσει η Διάσκεψη της Καζέρτας, και τελούσε υπό την γενική αρχηγία του Άγγλου αντιστρατήγου Ρόναλντ Σκόμπι μέχρις του Φεβρουαρίου 1945.

Διαρκούντος του στασιαστικού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, την 3η Δεκεμβρίου 1944, ήλθε στην Αθήνα κι ο Βρεταννός πρωθυπουργός Ουΐστον Τσώρτσιλ, την νύκτα των Χριστουγέννων, κι έφερε εν συνεχεία δύο συμμαχικές μεραρχίες από το μέτωπο της Ιταλίας, για να διασφαλίσουν την ελευθερία της Ελλάδος.

Όπερ επέτυχε ο στρατηγός Σκόμπι επί θυσία 263 Βρεταννών, παλαίμαχων του Τομπρούκ, Ελ Αλαμέϊν και της Σικελίας. Η δεύτερη επίσκεψη του Τσώρτσιλ στην Αθήνα έγινε κατόπιν της Διάσκεψης της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945.

Με την έναρξη όμως του «Ψυχρού Πολέμου» από την Σοβιετική Ένωση, εχρειάσθη νέος τετραετής αγώνας του Εθνικού Στρατού στα ελληνικά βουνά για την επικράτηση της δημοκρατίας και η παροχή της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα, άνω των 3 δις. δολλαρίων (βλ. το «Δόγμα Τρούμαν» και σχετικό δοκίμιο του Παναγή Τζαννετάκη).

Ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας ενδεχομένως αγνοεί τα γεγονότα αυτά. Το κατά πόσον δηλ. το ανθελληνικό σύνδρομο της γερμανικής ηγεσίας έβλαψε τον Ελληνισμό. Συνεχίζει την φιλοτουρκική εξωτερική πολιτική.

Η γερμανική βιομηχανία κατασκευάζει τις κινητές γέφυρες των Τούρκων στον Έβρο, καταργεί την ελληνική εκπομπή της «Ντόιτσε Βέλε», να μην ενοχλείται η Άγκυρα, κι η Μπούντεσβερ παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς αποβατικές ασκήσεις του τουρκικού στρατού (Εφές).

Εναντίον ποίας χώρας; Της ελληνικής Λήμνου, ως απεκαλύφθη!

Οι διαπιστώσεις αυτές απογοητεύουν τους Έλληνας φίλους της Γερμανίας, που θαυμάζουν τον πολιτισμό του γερμανικού λαού, αλλά συχνά παραλείπονται από τους Γερμανούς πολιτικούς, εξαιρέσει του Κόνραντ Αντενάουερ (1876-1967), που υπήρξε ο τελευταίος φιλέλληνας καγκελάριος.

Η ελληνική πλευρά τεκμηρίωσε το δίκαιο του ελληνικού αιτήματος για την αποκατάσταση των Γλυπτών στο φυσικό τους χώρο, στην Ακρόπολη, ενώ, εκ παραλλήλου, εκπρόσωποι της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στην UNESCO ενημέρωσαν αναλυτικά τις άλλες εθνικές αντιπροσωπείες για το ζήτημα αυτό. Ενδεικτικό της απήχησης που είχε η ελληνική εκστρατεία ενημέρωσης, είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη διακυβερνητική επιτροπή υπήρξαν θετικές παρεμβάσεις 20 κρατών-μελών, τα οποία υποστήριξαν ένθερμα την ελληνική επιχειρηματολογία και το αίτημα για την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ειδικότερα, τόνισαν ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να υπάρξει σύντομα ουσιαστική πρόοδος επί του ζητήματος αυτού και ενθάρρυναν την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο να συνεχίσουν τον διάλογο έτσι ώστε τα Γλυπτά να επιστρέψουν και να επανενωθούν με τον φυσικό τους χώρο, βρίσκοντας ξανά τη θέση τους εκεί όπου ανήκουν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο παρέμεινε στις γνωστές του θέσεις περί μη πρόθεσης αλλαγής του σχετικού με το ζήτημα εθνικού του νομοθετικού πλαισίου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο κ. Χαρακόπουλος ανέφερε ακόμη στη δήλωσή του ότι «ο ελληνικός πολιτισμός έλαμψε στον χώρο των νοτίων ακτών του Ευξείνου Πόντου ήδη από τα πρώτα χρόνια του ελληνικού αποικισμού της περιοχής στις αρχές της πρώτης χιλιετίας πΧ. Μέχρι και τη Γενοκτονία των Ποντίων το ελληνικό πνεύμα υπήρξε κραταιό και δυναμικό, συμβάλλοντας γόνιμα σε όλους τους τομείς της υλικής και πνευματικής ζωής του ευρύτερου χώρου της Μικράς Ασίας, του Καυκάσου και των βορείων ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Αυτό το ιδιαίτερα δημιουργικό πνεύμα οι Πόντιοι πρόσφυγες το μετέφεραν και στις νέες εστίες τους στην Ελλάδα, στην ανάπτυξη της οποίας είχαν καθοριστική συμβολή.

Αλλά και σήμερα, σε μια εποχή που ο συρμός της παγκοσμιοποίησης συρρικνώνει την τήρηση των παραδόσεων και κόβει τις ρίζες καταγωγής, ο ποντιακός ελληνισμός με πείσμα συνεχίζει να διατηρεί άσβεστη τη μνήμη της προέλευσής του και επιδιώκει να διατηρεί ζωντανά τα πατρογονικά του έθιμα».

Σε ό,τι αφορά τη στεγαστική πολιτική, ο κ. Μητσοτάκης επιμένει να μιλά για το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ», τη στιγμή που όλα τα επίσημα στοιχεία δείχνουν πως τόσο αυτό όσο και ο προκάτοχος του, το «Σπίτι μου Ι» αποτελούν παταγώδη αποτυχία. Από τις 165.000 αιτήσεις που έχουν κατατεθεί συνολικά και για τα δύο προγράμματα, οι συνολικές εκταμιεύσεις δανείων ανήλθαν μόλις σε 13.440.Με άλλα λόγια, μόνο το 8,2% των συνολικών αιτήσεων προχώρησαν. Η κυβέρνηση δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες σε νέους ανθρώπους και οικογένειες που ασφυκτιούν από τα ενοίκια και τη στεγαστική κρίση, χωρίς να εξασφαλίσει ούτε επαρκείς πόρους ούτε πραγματική δυνατότητα εφαρμογής του προγράμματος. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που είναι στην τέταρτη θέση στην Ε.Ε. σε ό,τι αφορά τον πληθωρισμό των ενοικίων. Η κυβέρνηση απέχει πολύ από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, κατέχοντας το θλιβερό ρεκόρ της μηδενικής δημόσιας δαπάνης για στέγη, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. βρίσκεται στο 0,7% του ΑΕΠ. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι δημόσιες επενδύσεις, προστασία της πρώτης κατοικίας, ρύθμιση των ενοικίων, στήριξη των νέων ανθρώπων και όχι τραπεζικά δάνεια για αγορά παλαιών κατοικιών. Ο κ. Μητσοτάκης επιδοτεί την ακρίβεια στα ακίνητα με τις πολιτικές που εφαρμόζει.

Σε σχέση με τον κομβικό για την κοινωνία κλάδο της Υγείας, προφανώς και είναι θετικές οι ανακαινίσεις των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας, αλλά οι τοίχοι και τα ντουβάρια δεν θεραπεύουν τους ασθενείς. Οι ελλείψεις σε γιατρούς και σε νοσηλευτές είναι δεκάδες χιλιάδες ενώ ακόμα και στα νοσοκομεία της Αττικής υπάρχουν δεκάδες χειρουργικές αίθουσες που δεν λειτουργούν, λόγω των ελλείψεων σε προσωπικό. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, το ποσοστό των Ελλήνων πολιτών που δηλώνει ακάλυπτες ιατρικές ανάγκες ανέρχεται στο 30%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος κυμαίνεται στο 13%. Συνεπώς, οι πανηγυρισμοί του κ. Μητσοτάκη όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά δεν έχουν την παραμικρή σχέση. Όσο για τις ιδιωτικές δαπάνες υγείας στη χώρα δεν έχουν ούτε προηγούμενο ούτε συγκρίνονται με άλλη ευρωπαϊκή χώρα

Ο πρωθυπουργός επίσης δεν είπε λέξη για την ακρίβεια. Μάλλον, δεν έχει ξεπεράσει ακόμα… τη λύπη και τον θυμό, που εξέφρασε στο συνέδριο της ΝΔ. Ωστόσο, η ακρίβεια εξακολουθεί να σπάει ρεκόρ στην Ελλάδα, αφού ο πληθωρισμός παραμένει σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Το γεγονός ότι τα έξι στα δέκα νοικοκυριά δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, αφού τα εισοδήματα τους επαρκούν για 18-20 μέρες, συνιστά μια θλιβερή πραγματικότητα που δεν ξεπερνιέται ούτε με κροκοδείλια δάκρυα ούτε και με τα κάθε είδους “pass”, που επιδοτούν την ακρίβεια.

Και βέβαια, ο κ. Μητσοτάκης δεν είπε κουβέντα για την πρόσφατη επιστολή της Ευρωπαίας Εισαγγελέα στην Κομισιόν για την Ελλάδα, η οποία θέτει ευθέως ακόμα και την απειλή της αιρεσιμότητας ως προς τη χρηματοδότηση της χώρας, λόγω των εμποδίων που θέτει η κυβέρνηση της ΝΔ στη λειτουργία του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αλλά τι να πει γι’ αυτά όπως και συνολικά για το κράτος δικαίου ο κ. Μητσοτάκης, δύο μέρες μετά από μία ακόμη κατάφορη παραβίαση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής, προκειμένου να κουκουλώσει το σκάνδαλο των υποκλοπών;

Τέλος, η αφωνία του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του, συνολικά, ως προς τις αθλιότητες του υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, είναι ντροπιαστική. Ενώ μια σειρά από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καταδίκασαν τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι ακτιβιστές του στόλου αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla, με τη Γαλλία μάλιστα να προχωρά σε απαγόρευση της εισόδου του συγκεκριμένου υπουργού και να ζητά από την Ε.Ε. την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, ο κ. Μητσοτάκης προχωρά σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτά παθαίνει κανείς όταν η πάση θυσία ταύτιση με το καθεστώς Νετανιάχου αποτελεί δόγμα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δείτε εδώ το βίντεο:

Η Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.

Ο Ναός του Ηφαίστου κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ., σε μια εποχή όπου η Αθήνα γνώριζε πρωτοφανή πολιτική, οικονομική και πολιτιστική άνθηση. Μετά τους Περσικούς Πολέμους, η πόλη εξελίχθηκε σε ηγεμονική δύναμη του ελληνικού κόσμου, υπό την καθοδήγηση του Περικλή.

Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την ανέγερση σπουδαίων μνημείων, όπως ο Παρθενώνας, τα Προπύλαια και ο Ναός του Ηφαίστου. Τα έργα αυτά δεν είχαν μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά λειτουργούσαν και ως σύμβολα ισχύος, δημοκρατίας και πολιτισμού.

Ο Θεός Ήφαιστος

Ο Ήφαιστος ήταν ο θεός της φωτιάς, της μεταλλουργίας, της σιδηρουργίας και των τεχνών. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν ο θεϊκός τεχνίτης που κατασκεύαζε τα όπλα των θεών, τα κοσμήματα και διάφορα θαυμαστά αντικείμενα.

Η σύνδεση του ναού με τον Ήφαιστο δεν ήταν τυχαία. Η περιοχή της Αρχαίας Αγοράς φιλοξενούσε πολλά εργαστήρια μεταλλουργών και τεχνιτών. Οι τεχνίτες της Αθήνας θεωρούσαν τον Ήφαιστο προστάτη τους και τον τιμούσαν ιδιαίτερα.

Μαζί με τον Ήφαιστο λατρευόταν και η Αθηνά Εργάνη, προστάτιδα της σοφίας και της χειροτεχνίας. Η κοινή λατρεία των δύο θεοτήτων υπογράμμιζε τη σημασία της δημιουργικότητας, της τεχνικής δεξιοτεχνίας και της εργασίας στην αθηναϊκή κοινωνία.

Αρχιτεκτονική του Ναού

Ο Ναός του Ηφαίστου είναι δωρικού ρυθμού και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της κλασικής ελληνικής ναοδομίας. Είναι περίπτερος ναός, δηλαδή περιβάλλεται από κίονες σε όλες τις πλευρές του.

Οι διαστάσεις του είναι περίπου 31,8 μέτρα μήκος και 13,7 μέτρα πλάτος. Διαθέτει έξι κίονες στις στενές πλευρές και δεκατρείς στις μακρές, ακολουθώντας τις κλασικές αναλογίες της δωρικής αρχιτεκτονικής.

Το οικοδομικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν κυρίως πεντελικό μάρμαρο, το ίδιο υλικό που χρησιμοποιήθηκε και στον Παρθενώνα. Η ποιότητα του μαρμάρου συνέβαλε σημαντικά στη διατήρηση του μνημείου.

Ο Ναός του Ηφαίστου Σήμερα

Σήμερα ο Ναός του Ηφαίστου αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της Αθήνας. Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν στον χώρο της Αρχαίας Αγοράς και να θαυμάσουν από κοντά την αρχιτεκτονική αρμονία και τη μοναδική ατμόσφαιρα του μνημείου.

Το βίντεο δημοσιεύθηκε σήμερα στο κανάλι Point Of View GR στο YouTube

«Η Ρωσία έφθασε σε ένα αδιέξοδο στο πεδίο της μάχης, επομένως τρομοκρατεί την Ουκρανία με εσκεμμένες επιθέσεις εναντίον κέντρων πόλεων. Πρόκειται για αποτρόπαιες τρομοκρατικές ενέργειες που στοχεύουν στο να σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους αμάχους», έγραψε η Κάλας στο Χ.

«Η Μόσχα λέγεται πως χρησιμοποίησε βαλλιστικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς Ορέσνικ, συστήματα που είναι σχεδιασμένα να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές και αυτό συνιστά μια πολιτική τακτική εκφοβισμού και έναν απερίσκεπτο πυρηνικό ακροβατισμό», υπογράμμισε η Κάλας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε ότι είναι πιθανό να ανακοινωθει αργοτερα σήμερα κάτι θετικό για τη συμφωνία με το Ιράν. «Πιστεύω ότι είναι πιθανόν, τις επόμενες ώρες, ο κόσμος να λάβει μια καλή είδηση», δήλωσε ο Ρούμπιο σε δημοσιογράφους στο Νέο Δελχί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εάν κάτι μπορεί να αναφερθεί με υψηλό βαθμό βεβαιότητας, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν την επανέναρξη των επιχειρήσεων. Για το λόγο αυτόν επιδεικνύουν τόσο μεγάλη ανοχή στην πασιφανώς παρελκυστική διαπραγματευτική τακτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας και παρά τη συνήθη ακραία απειλητική ρητορική του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, καταφέρνουν στο τέλος να διαμορφώσουν μια κατάσταση στην οποία και χρόνο κερδίζουν και επιπρόσθετα οφέλη.

Εάν, δε, κανείς συνυπολογίσει ότι ολοένα και πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, με το θέμα του πολέμου να αποδεικνύεται μεγάλο αγκάθι που υπονομεύει τις προοπτικές ρεπουμπλικανικής επικράτησης στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, γίνεται αντιληπτό το κίνητρο της ιρανικής στρατηγικής να κερδηθεί χρόνος. Διαμορφώνουν με ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο ένα αμοιβαία επωφελές αλισβερίσι με τον Τραμπ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος χρειάζεται κατεπειγόντως την αποκλιμάκωση των τιμών των καυσίμων, καθώς η τιμή του γαλονιού στη βενζίνη πάντα αποτελούσε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα για την αμερικανική κοινωνία. Επίσης, μόνο εύκολο δεν είναι το να αιτιολογήσει στον μέσο Αμερικανό πολίτη, πώς είναι δυνατόν σε συνθήκες κυριαρχίας των ΗΠΑ στο ενεργειακό πεδίο, να μην μπορεί να προστατευθεί από την τρομακτική άνοδο των τιμών.

Την ίδια στιγμή όμως και η Ισλαμική Δημοκρατία βαδίζει στην οδό που οδηγεί στην επίτευξη ενός εκ των κορυφαίων στρατηγικών στόχων. Τη σταδιακή απαλλαγή από τις κυρώσεις και το άνοιγμα του Ιράν στη διεθνή αγορά. Αυτό θα έχει σταδιακά ευεργετικές επιπτώσεις στη σταθεροποίηση των τιμών της ενέργειας και στα ταμεία του Ιράν. Και επικεντρώνει στα οικονομικά ανταλλάγματα τη συναλλακτική της στρατηγική. Ο αντίπαλος, μη επιθυμώντας εκ νέου προσφυγή στα όπλα, συζητά πλέον όσα στις αρχικές φάσεις απέρριπτε.

Τραμπ και Ιράν: Τώρα είναι τα δύσκολα!

Οποιαδήποτε επιτυχία στον τομέα της ολικής επαναφοράς του Ιράν στη διεθνή οικονομία, σε μεγάλο βαθμό θα δικαιολογούσε τις τρομακτικές καταστροφές που υπέστη η χώρα και θα αναβάπτιζε το καθεστώς. Μέσα από τη δικαίωση της υπομονής και της «ανθεκτικότητας» που επιδείχθηκε στο πεδίο, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι η ενίσχυση της σταθερότητας του καθεστώτος, τη στιγμή κατά την οποία υπάρχει πλέον συμφωνία των αναλυτών, ότι εκ των κομβικών αντικειμενικών σκοπών του πολέμου ήταν η κατάρρευσή του.

Αυτό από μόνο του θα αποτελέσει μεγάλη νίκη. Και όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από τις πολεμικές επιχειρήσεις, τόσο δυσκολότερη γίνεται η επανέναρξή τους. Ταυτόχρονα, η παράταση της ανάπτυξης της τρομακτικής πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ στην περιοχή, συνεπάγεται διαρκή διόγκωση του κόστους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ισραηλινοί, διά του πρωθυπουργού Νετανιάχου, ήδη εξέφρασαν ζωηρές αντιρρήσεις για την προωθούμενη συμφωνία. Όμως αντιλαμβάνονται, ότι υπάρχει όριο στη διαφοροποίηση από την Ουάσινγκτον. Το δε πρόβλημα του εβραϊκού κράτους παραμένει τόσο σε επίπεδο εθνικής ασφαλείας όσο και εσωτερικό πολιτικό.

Συγκεκριμένα, η αντιμετώπιση του ζητήματος του πυρηνικού προγράμματος παίρνει ξανά παράταση, ενώ θα ανασταλούν οι επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, η εξέλιξη επηρεάζει κυρίως προσωπικά τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και την πολιτική του επιβίωση, καθώς και στο Ισραήλ βαδίζουν προς εκλογές, αλλά δυνητικά και τη μεγάλη εικόνα. Οι Ιρανοί θα θεωρούσαν ως μια ακόμα νίκη τους ενδεχόμενη εκλογική ήττα και απώλεια της πρωθυπουργίας από τον Νετανιάχου.

Ψυχρός Πόλεμος – έκπληξη;

Εν κατακλείδι, εάν η κατάσταση εξελιχθεί και χωρίς ουσιώδεις αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων οδηγηθούμε σε τερματισμό της πολεμικής σύρραξης, η νέα εικόνα της Μέσης Ανατολής, με έμφαση την περιοχή του Κόλπου, θα έχει μεταβληθεί ριζικά. Ενώ η συζήτηση περί νέου Ψυχρού Πολέμου που διεξαγόταν αφορούσε τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, φαίνεται ότι μια παρόμοια κατάσταση μπορεί να προκύψει στην περιοχή…

Τι θα σήμαινε όμως αυτό; Καταρχήν, τα όποια σχέδια των Αμερικανών για απαγκίστρωση και εστίαση των προσπαθειών του στην αποτροπή ή εναλλακτικά τον έλεγχο της ανάδυσης της Κίνας στο διεθνές στερέωμα, για μια ακόμη φορά θα διαψευσθούν. Η ξεκάθαρη στάση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) στο πλευρό του Ισραήλ δημιουργεί νέα δεδομένα. Η αναζήτηση εξισορροπητικών μηχανισμών δεν μπορεί να επιτευχθεί εκ των έσω στον Κόλπο. Σε αυτή τουλάχιστον τη φάση.

Η Ουάσινγκτον πρέπει να παραμείνει ιδιαίτερα ενεργή στην περιοχή διπλωματικά και στρατιωτικά, για την αποτροπή εκ νέου κλιμάκωσης της κατάστασης και εκτροπής. Τα παραδοσιακά στρατόπεδα Σουνιτών και Σιιτών θα πρέπει να επανεξεταστούν, καθώς θα υπάρξει -στην πράξη υπάρχει ήδη- απόκλιση στις στρατηγικές των κυρίαρχων δυνάμεων, όπως ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, μονιμοποιώντας μια τάση που βέβαια προϋπήρχε.

Η παγίδευση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή μόνο ως καλά νέα θα μπορούσαν να ερμηνευθούν στη Μόσχα και το Πεκίνο. Ίσως, δεν πρέπει να εξαιρούμε ούτε καν την Τεχεράνη σε αυτή τη φάση. Η απόπειρα μονομερούς επιβολής νέων δεδομένων επί του πεδίου θα έχει οριστικά αποτύχει και η στοιχειώδης έστω συνεργασία των ισχυρών για συμφωνηθέντες διαρρυθμίσεις που θα μακροημερεύσουν θα διαφοροποιήσει ριζικά το σκηνικό.

Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι αρχίσει αν αναδύεται ως συμπέρασμα από αυτό το γύρο στρατιωτικής αναμέτρησης στη Μέση Ανατολή, είναι ότι ανεξαρτήτως ισχύος και καταστρεπτικότητας, μια πολεμική μηχανή δεν είναι εύκολο να επιβάλει πολιτική λύση. Η βούληση μιας χώρας να αντισταθεί, σε συνδυασμό με την ανθεκτικότητα διατήρηση εξασφαλισμένης δυνατότητας να «ματώνει» σταθερά τον αντίπαλο, είναι βασικό δίδαγμα που θα πρέπει να μελετηθεί πολύ σοβαρά και από την Αθήνα…

* Σε συνεργασία με το defence-point.gr