Στην πέμπτη προσπάθεια ο Τεντόγλου επέλεξε να μην επιχειρήσει άλμα, αφήνοντας την τελική του απάντηση για την έκτη και τελευταία προσπάθεια. Ωστόσο, ο Τζαμαϊκανός Τατζάι Γκέιλ πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα, φτάνοντας στα 8,46 μ. οπότε ανέβηκε στην πρώτη θέση, αφήνοντας τον Έλληνα πρωταθλητή δεύτερο.

Ο Τεντόγλου προσπάθησε να απαντήσει στην τελευταία του ευκαιρία, αλλά άφησε το άλμα στη μέση και δεν κατάφερε να βελτιώσει την επίδοσή του, ολοκληρώνοντας τον αγώνα στα 8,40 μ. Η συγκεκριμένη επίδοση αποτελεί την 18η φορά στην καριέρα του που ξεπερνά τα 8,40μ. Ο Ελβετός Σίμον Εχάμερ κατέλαβε την τρίτη θέση με 8,23 μ.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ήδη η Ελλάδα είχε συγκροτήσει ένα από τα πιο πυκνά, ασφυκτικά και πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας στον κόσμο. Με σεμνότητα ο υπογράφων σημειώνει ότι έχει παρουσιάσει τουλάχιστον 2-3 φορές στην εφημερίδα “Τα Νέα” την “ομπρέλα” αυτή και με παραστατικά γραφήματα και ντοκουμέντα. Ένα από αυτά στις 27 Μαΐου 2000, όπου την περιέγραψα με ακρίβεια υπό τον τίτλο “Αδιαπέραστη αντιαεροπορική ομπρέλα”.

Στο άρθρο ανέλυσα διεξοδικά πώς η χώρα συνδύασε για πρώτη φορά –ενδεχομένως παγκόσμια– ΝΑΤΟϊκά και ρωσικά όπλα κάτω από το ίδιο εθνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης και αντίδρασης. Η ουσία του ρεπορτάζ εστίαζε στη στρατηγική των τριών επιπέδων (με εννέα διαδοχικές ζώνες αναχαίτισης), όπου κανένα εχθρικό μαχητικό ή βλήμα δεν μπορούσε να διεισδύσει, χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπο με τουλάχιστον δύο συστήματα ταυτόχρονα:

• Πρώτη Γραμμή / Μεγάλο Βεληνεκές: PATRIOT απλά και μετά PAC-3  και S-300 PMU1. Στρατηγική άμυνα, εγκλωβισμός μαχητικών και βαλλιστικών πυραύλων σε αποστάσεις έως 150 χλμ.
• Ενδιάμεση Ζώνη / Μέσο Βεληνεκές: HAWK και VELOS. Κάλυψη ζωτικών υποδομών, στρατοπέδων και αστικών κέντρων από μέσο ύψος.
• Σημειακή Άμυνα / Μικρό Βεληνεκές: TOR-M1 και CROTALE NG. Προστασία των ίδιων των συστοιχιών S-300/Patriot, καθώς και θωράκιση των νησιών από χαμηλά ιπτάμενους πυραύλους Cruise.
• Στρατηγικός Συντονιστής: Μαχητικά αεροσκάφη (F-16 και Mirage). Διασύνδεση μέσω RADAR και ιπτάμενων ραντάρ (Erieye EMB-145 AEW&C) για την καθοδήγηση των πυραύλων.

Πρωτότυπος συνδυασμός

Η Ελλάδα έγινε τότε η μοναδική χώρα του ΝΑΤΟ που κατάφερε να παντρέψει το αμερικανικό Patriot με το ρωσικό S-300 κάτω από ενιαίο εθνικό σύστημα με έδρα όλων το υπόγειο Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων (ΕΚΑΕ) που αποτελεί το κεντρικό σημείο συντονισμού και τον “εγκέφαλο” της ελληνικής αντιαεροπορικής και αεραμυντικής ομπρέλας.

Να θυμίσουμε εδώ και τα αντιαεροπορικά SA-8 (OSA/GECKO), τα πρώτα εκ των οποίων είχαν αποκτηθεί από τα αποθέματα του Στρατού της Πρώην Ανατολικής Γερμανίας, όταν αυτή ενώθηκε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και εν συνεχεία το ΥΕΘΑ/ΓΕΕΘΑ αγόρασε έναν επιπρόσθετο αριθμό από τη Ρωσία.

Τα συστήματα αυτά είναι μεν παλιά, αλλά συνεχίζουν να επιχειρούν και ακόμη και σήμερα προσφέρουν ένα φθηνό μέσο για την κατάρριψη “εύκολων” στόχων χαμηλού κόστους, όπως είναι τα μη επανδρωμένα αεροχήματα, ενώ συνεχίζουν να αποτελούν απειλή και για επανδρωμένα αεροσκάφη. Επίσης, κάτω από τα Crotale και τα TOR M1 αποκτήθηκαν και τα συστήματα αεράμυνας βραχέως βεληνεκούς ASRAD, τα οποία είναι εποχούμενοι εκτοξευτές πυραύλων Stinger, σε συνδυασμό με αισθητήρες έγκαιρης προειδοποίησης και στόχευσης.

Το δόγμα ήταν ξεκάθαρο: δικτυοκεντρική, πολυεπίπεδη άμυνα με επικάλυψη ζωνών, ώστε καμία απειλή να μην περνάει χωρίς δυνατότητα πολλαπλής εμπλοκής και καταστροφής. Αυτό δεν ήταν θεωρία. Ήταν επιχειρησιακή πραγματικότητα που δεν καταγράφηκε απλώς, αλλά λειτούργησε και λειτουργεί αποτρεπτικά, υπηρετήθηκε και υπηρετείται από εκατοντάδες, χιλιάδες, Έλληνες στρατιωτικούς όλων των επιπέδων.

Όσοι σήμερα παρουσιάζουν την “Ασπίδα του Αχιλλέα” ως κάτι πρωτοφανές σε επίπεδο δομής και φιλοσοφίας, είτε αγνοούν επιδεικτικά τα γεγονότα που οφείλουν να γνωρίζουν είτε επιλέγουν να τα παρακάμψουν για λόγους που ξεφεύγουν του παρόντος. Ας τους βαφτίσουμε γενικά “επικοινωνιακούς”. Ο ισχυρισμός περί “πρώτης πολυστρωματικής ομπρέλας” δεν αντέχει ούτε σε ιστορικό ούτε σε τεχνικό έλεγχο. Η θεμελιώδης αρχιτεκτονική (πολλαπλά επίπεδα, επικάλυψη βεληνεκών, διασύνδεση αισθητήρων και οπλικών συστημάτων, συνδυασμός διαφορετικών τεχνολογικών σχολών) υπήρχε ήδη στην Ελλάδα πριν από ένα τέταρτο του αιώνα και περισσότερο, όπως φυσικά και αλλού.

Η αμνησία και οι Ολυμπιακοί 2004

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η νέα αρχιτεκτονική ως εντελώς νέο και απόλυτη τεχνολογική ρήξη με το παρελθόν, ως κάτι που για πρώτη φορά δημιουργεί πολυστρωματική άμυνα, υποβαθμίζει τεχνητά την πραγματική συνεισφορά των προηγούμενων δεκαετιών και παραπλανά όσους δεν γνωρίζουν τα δεδομένα, δηλαδή το κοινό! Έθιγε επίσης επιτελείς και μάχιμους Έλληνες στρατιωτικούς που εισηγήθηκαν και σχεδίασαν την συγκεκριμένη αρχιτεκτονική –με τη διαλειτουργικότητά της– και όπως τονίστηκε, την υπηρετούν σταθερά δημιουργώντας αυτοπεποίθηση στους ίδιους και τον λαό. Η άρνησή της δημιουργεί, αντίθετα, ανησυχία για το τι θα γίνει μέχρι την ολοκλήρωση της “Ασπίδας του Αχιλλέα” σε 2-3 χρόνια…

Η Ελλάδα δεν ανακάλυψε το 2024-2026 την πολυστρωματική αεράμυνα. Την εφάρμοσε ήδη από παλιότερα, σε συνθήκες πολύ πιο σύνθετες γεωπολιτικά και τεχνολογικά για την εποχή και ήταν διεθνώς παραδεκτό ότι η Ελλάδα είχε δημιουργήσει μία από τις πιο αποτελεσματικές αεράμυνες. Το γεγονός αυτό μέτρησε σημαντικά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Να θυμηθούμε ότι ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεξήχθησαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και οι ανησυχίες για την ασφάλεια βρίσκονταν σε παροξυσμικό επίπεδο. Αυτός ο πολυεπίπεδος θόλος αεράμυνας συνεισέφερε ώστε να δημιουργηθεί μια εικόνα και μια αίσθηση υψηλής προστασίας που αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο για την επιτυχία των αγώνων και ενίσχυσε και τη γενικότερη εικόνα της χώρας.

Η “Ασπίδα του Αχιλλέα”

Τίποτα από τα παραπάνω δεν μειώνει την αξία της “Ασπίδας του Αχιλλέα” και τις περιγραφόμενες δυνατότητές της. Αντίθετα. Το νέο σύστημα αντιπροσωπεύει ένα πραγματικό τεχνολογικό άλμα 30 και πλέον ετών. Με βάση τις παρουσιαζόμενες ικανότητές του, ενσωματώνει:

• Τεχνητή Νοημοσύνη για αυτόματη αξιολόγηση απειλών, ιεράρχηση και επιλογή βέλτιστης αντίδρασης.
• Σύγχρονα αισθητήρια και ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών με δυνατότητες παρακολούθησης εκατοντάδων στόχων.
• Εξειδικευμένες λύσεις κατά σμηνών drones και χαμηλού κόστους/υψηλού όγκου απειλών που δεν υπήρχαν πριν το 2000.
• Διδάγματα και από πραγματικά θέατρα επιχειρήσεων (Ουκρανία, Μέση Ανατολή κ.α.) σχετικά με κορεσμό, ηλεκτρονικό πόλεμο και οικονομία πυρός.
• Πλήρη δικτυοκεντρική αρχιτεκτονική με ενιαία εικόνα μάχης και διασύνδεση χερσαίων, εναέριων και ναυτικών μέσων σε πολύ υψηλότερο επίπεδο, οπως και κυβερνοάμυνα.

Αυτά είναι πραγματικές και σημαντικές βελτιώσεις. Αξίζουν να προβληθούν ως τέτοια: ως εκσυγχρονισμός, αναβάθμιση και προσαρμογή σε νέες απειλές πάνω σε ένα ήδη υπάρχον, δοκιμασμένο δόγμα. Όχι ως δήθεν πρώτη φορά που η χώρα σκέφτεται πολυστρωματικά. Εν κατακλείδι, η ιστορική ακρίβεια δεν είναι εμπόδιο στην πρόοδο.

Είναι προϋπόθεσή της. Για όσους –θύματα των διαρροών, αλλά όχι χωρίς ευθύνη τους– επιμένουν να παρουσιάζουν την “Ασπίδα του Αχιλλέα” ως πρωτοφανή σε επίπεδο φιλοσοφίας, η πραγματικότητα παραμένει ίδια: η Ελλάδα είχε ήδη χτίσει, πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, μια αδιαπέραστη για τα δεδομένα της εποχής πολυεπίπεδη αντιαεροπορική-αντιβαλιστική ομπρέλα. Η νέα “ασπίδα” την εξελίσσει, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της. Δεν την εφευρίσκει.

Ο Λουκάς Δημάκας είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, με ειδίκευση στα πολιτικά και αμυντικά θέματα. Είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας στην Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ). Είναι επίσης οικονομολόγος.

Στο τέλος αυτής της θαυμάσιας σύντομης, λακωνικής θα έλεγα, ταινίας αποκαλύπτεται ότι όλο αυτό το απεγνωσμένο ταξίδι προς Ανατολάς, με όλες τις συνεπαγόμενες επιπτώσεις για την οικογένεια τού Νομπελίστα Τόμας Μαν, δεν έγινε για λόγους πολιτικής υπέρβασης, δεν βασίστηκε σε ιδεολογικά, φιλολογικά, λογοτεχνικά, αισθητικά ή πολιτικοκοινωνικά (πασιφιστικά-συμφιλιωτικά) ελατήρια, αλλά προέκυψε απλά και μόνον ως το τέλος μιας άλλης «Οδύσσειας», όπου ο ήρωας θέλει να δει για στερνή φορά τον καπνό να ανεβαίνει από την καμινάδα τού σπιτιού του.

Εξ ου και το “heimat” που ξεστομίζει ο πρωταγωνιστής όταν τον ρωτάνε πού είναι η οικία του: απαντά ότι το σπίτι του είναι στην Καλιφόρνια πια, αλλά το “heimat” δεν ξέρει πού είναι.

Το βρίσκει στο τέλος σε ένα βομβαρδισμένο κτήριο τής Ανατολικής Γερμανίας ακούγοντας το αρμόνιο να παίζει μια μουσική που σε κάνει να δακρύζεις και να πιστεύεις στην ύπαρξη τού Θεού.

Συγκινητική ταινία, προϊόν επισταμένης ιστορικής έρευνας, με ταχύ ρυθμό, ελλειπτική αφήγηση και πειστική απεικόνιση τής ταραγμένης μεταπολεμικής υφηλίου. 

Μόνον φιλειρηνιστής μπορεί να είσαι μετά το τέλος αυτής της ταινίας, ως ενσυναίσθητος συνδημιουργικός θεατής.

Δείτε το με όλη σας την οικογένεια. Δεν παραβαίνει κανένα νόμο τής τωρινής «πολιτικής ορθότητας». Κρατάει ίσες αποστάσεις από όλους και δείχνει πως ακόμα κι ένας «ψυχρός νάρκισσος» μπορεί να νιώσει στο πετσί του «τον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων (ακόμα)».

Από τις καλύτερες κινηματογραφικές επιτεύξεις τής τρέχουσας περιόδου.

Μην το χάσετε. Αυτό το φιλμ θα μας βοηθήσει να γίνουμε συνειδητότεροι αλληλέγγυοι πολίτες και ευσυνείδητοι άνθρωποι.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr

INFO ΤΑΙΝΙΑΣ:

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/patrida-10091244/

Ταινία:Πατρίδα / Fatherland

2026

Α/Μ

Διάρκεια Ταινίας: 82′

Δραματική Ταινία 

Πολωνο-γαλλο-γερμανο-ιταλική

Υπόθεση ταινίας: O νομπελίστας Τόμας Μαν και η κόρη του Έρικα ξεκινούν το 1949 ένα οδικό ταξίδι από την Φρανκφούρτη μέχρι την Βαϊμάρη, όπου ο διάσημος συγγραφέας του «Μαγικού βουνού» θα τιμηθεί τόσο από τους Δυτικούς όσο και τους Ανατολικούς συμπατριώτες του.

Σκηνοθεσία:

Πάβελ Παβλικόφσκι

Με τους:

Σάντρα Χίλερ

Χανς Ζίσλερ

Μεταξύ όσων «άδειασαν» τη Ζαχαράκη ήταν και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης που υποστήριξε ότι «πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να δείχνουμε αυξημένη ευαισθησία» όσον αφορά ζητήματα που συνδέονται με μικρά παιδιά.

Θέτουν «πολιτικό ζήτημα» με Ζαχαράκη

Υπάρχουν και αρκετοί οι οποίοι στο παρασκήνιο ζητούν την παραίτηση της Ζαχαράκη προκειμένου να κατευναστεί η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ που ανησυχεί για την παρουσία του κόμματος Σαμαρά και την επιρροή του σε παραδοσιακή ακροατήρια του κυβερνώντος κόμματος.

Ενδεικτική της «ευαισθησίας» που έχει αναπτύξει η ΝΔ σε διάφορα παρόμοια θέματα λόγω της δραστηριότητας Σαμαρά ήταν και η υπόθεση του ΕΟΠΥΥ. Ο πρώην πρωθυπουργός επέκρινε την πρόβλεψη για παραπάνω από δύο επιλογές στην πλατφόρμα για τη δήλωση του φύλου των ασφαλισμένων, με τον Άδωνη Γεωργιάδη να σπεύδει να διορθώσει το «λάθος».

Το υπουργείο Παιδείας επισήμανε ότι τα βιβλία επιλέχθηκαν από επιτροπές ειδικών και ότι το ίδιο δεν έχει κάνει καμία πολιτική ή διοικητική παρέμβαση στο περιεχόμενο των βιβλίων. Αυτό δεν εμπόδισε «γαλάζιους» να χρεώσουν την υπόθεση στη Σοφία Ζαχαράκη ζητώντας της εμμέσως να προχωρήσει σε απόσυρση των βιβλίων.

Κριτική από Μηταράκη, Λαζαρίδη

Μεταξύ όσων αντέδρασαν ήταν και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Νότης Μηταράκης που μίλησε για αμφισβήτηση της «βάσης της παραδοσιακής οικογένειας που είναι προτεραιότητα για τη χώρα κατά το Σύνταγμα».

Στο ζήτημα παρέμβηκε και ο Μακάριος Λαζαρίδης που επίσης ζήτησε την απόσυρση των βιβλίων ασκώντας πολιτική πίεση στην υπουργό Παιδείας. «Χρειάζεται σοβαρότητα, διαφάνεια και, πάνω απ’ όλα, ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας» υποστήριξε χαρακτηριστικά.

Ενδεικτική της «ευαισθησίας» που έχει αναπτύξει η ΝΔ σε διάφορα παρόμοια θέματα λόγω της δραστηριότητας Σαμαρά ήταν και η υπόθεση του ΕΟΠΥΥ. Ο πρώην πρωθυπουργός επέκρινε την πρόβλεψη για παραπάνω από δύο επιλογές στην πλατφόρμα για τη δήλωση του φύλου των ασφαλισμένων, με τον Άδωνη Γεωργιάδη να σπεύδει να διορθώσει το «λάθος».

Η φράση bir şey olmaz δηλαδή «δεν θα γίνει τίποτα», δεν εξέφραζε μόνο μια χαρακτηριστική τουρκική χαλαρότητα. Αντανακλούσε και την αντίληψη ότι η εμβέλεια του κράτους είχε συγκεκριμένα όρια.

Αυτή η πραγματικότητα αλλάζει

Σήμερα, η ψηφιοποίηση επιτρέπει στο κράτος να καταγράφει και να διασταυρώνει δραστηριότητες που στο παρελθόν ήταν πολύ δυσκολότερο να ελεγχθούν. Οι παραβάσεις ταχύτητας καταγράφονται από το EDS, ενώ το HGS καταγράφει τις διελεύσεις από αυτοκινητοδρόμους και γέφυρες. Το UTTS συνδέει, για τα επαγγελματικά οχήματα, τον ανεφοδιασμό, την πινακίδα και το φορολογικό παραστατικό.

Τα τιμολόγια καταγράφονται μέσω του E-Fatura, οι διακινήσεις εμπορευμάτων μέσω του E-İrsaliye και τα λογιστικά δεδομένα μέσω του E-Defter. Τα στοιχεία των εργαζομένων τηρούνται στο σύστημα SGK, οι διευθύνσεις στο MERNİS και οι δικαστικοί φάκελοι στο UYAP. Παράλληλα, η MASAK μπορεί να παρακολουθεί χρηματοοικονομικές ροές, ενώ οι αγγελίες ακινήτων και οχημάτων συνδέονται ολοένα περισσότερο με επαληθευμένες ταυτότητες. Ακόμη και στον κατασκευαστικό τομέα, η τεχνολογία επιτρέπει πλέον την αντιστοίχιση δειγμάτων σκυροδέματος με συγκεκριμένα εργοτάξια.

Με το TURKA, κάμερες, αισθητήρες και ψηφιακά συστήματα μέτρησης αναμένεται να επιτρέπουν λεπτομερέστερο έλεγχο των ελαστικών, του κάτω μέρους του οχήματος, των φρένων και της ανάρτησης. Η διαφορά είναι σημαντική: ο ανθρώπινος ελεγκτής μπορεί να παραβλέψει μια παράβαση, να δείξει επιείκεια ή να επηρεαστεί. Ο ψηφιακός αισθητήρας δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.

Εκρηκτική αύξηση των ελέγχων

Η διεύρυνση της κρατικής επιτήρησης αποτυπώνεται και στους αριθμούς. Σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών, το 2023 ελέγχθηκαν περίπου 83 εκατομμύρια οχήματα. Το 2024 ο αριθμός αυξήθηκε σε περισσότερα από 124 εκατομμύρια, ενώ μόνο από την 1η Ιανουαρίου έως τις 22 Νοεμβρίου 2025 είχαν πραγματοποιηθεί 150 εκατομμύρια έλεγχοι.

Την ίδια περίοδο, η αστυνομία ανακοίνωσε ποσοστό εξιχνίασης 99% για δέκα σημαντικές κατηγορίες εγκλημάτων κατά προσώπων και 92% για εννέα βασικές κατηγορίες εγκλημάτων κατά περιουσίας. Το δεύτερο ποσοστό αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο κατά εννέα ποσοστιαίες μονάδες. Στις διαρρήξεις κατοικιών, το ποσοστό εξιχνίασης αυξήθηκε από 69% σε 82%. Παράλληλα, ο αριθμός των καμερών σώματος που χρησιμοποιεί η τουρκική αστυνομία αυξήθηκε από περίπου 9.000 σε 53.000!

Ο φορολογικός έλεγχος περνά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ψηφιοποίηση της φορολογικής διοίκησης. Το Rapor Otomasyon Sistemi της φορολογικής διοίκησης VDK, που τέθηκε σε εφαρμογή το 2025, πραγματοποιεί αυτοματοποιημένες αναλύσεις και παράγει τμήματα των εκθέσεων φορολογικού ελέγχου. Σύμφωνα με την τουρκική φορολογική διοίκηση, ορισμένες διαδικασίες που στο παρελθόν απαιτούσαν πολύ περισσότερο χρόνο μπορούν πλέον να ολοκληρώνονται μέσα σε 21 ημέρες. Το επόμενο βήμα είναι ακόμη πιο φιλόδοξο: Η ανάπτυξη ενός Yapay Zekâ Vergi Müfettişi, δηλαδή ενός φορολογικού ελεγκτή με τεχνητή νοημοσύνη.

Το σύστημα KURGAN αναλύει συναλλαγές φορολογουμένων και εξετάζει την εύλογη φύση, το ύψος, το περιεχόμενο και την εμπορική τους αξία. Χρησιμοποιώντας Big Data, Machine Learning και τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργεί δείκτες κινδύνου, ενώ τα αποτελέσματα επιστρέφουν στο σύστημα ώστε αυτό να βελτιώνει συνεχώς τις αναλύσεις του. Η αλλαγή είναι ουσιαστική. Ένας φορολογικός ελεγκτής δεν χρειάζεται πλέον να εντοπίσει τυχαία μια ύποπτη συναλλαγή. Αρκεί αυτή να αποκλίνει σημαντικά από τα στατιστικά δεδομένα που θεωρούνται φυσιολογικά.

Aλλαγή της οικονομικής συμπεριφοράς

Η ψηφιοποίηση του κράτους δεν έχει μόνο στόχο την επιτήρηση. Έχει και σαφή δημοσιονομική διάσταση. Η Τουρκία διαθέτει εδώ και δεκαετίες μια μεγάλη άτυπη και ημι-άτυπη οικονομία. Για το κράτος, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης μπορεί να επιτευχθεί είτε με αύξηση των φορολογικών συντελεστών είτε με την αποτελεσματικότερη εφαρμογή των υφιστάμενων κανόνων.

Η δεύτερη επιλογή είναι πολιτικά ευκολότερη. Δεν χρειάζεται να αυξηθεί ένας φόρος μεταβίβασης ακινήτων, εάν οι συναλλαγές καταγράφονται συχνότερα στην πραγματική τους αξία. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί νέα φορολογική επιβάρυνση, εάν εισοδήματα που μέχρι σήμερα παρέμεναν αδήλωτα γίνονται πλέον ορατά. Ούτε χρειάζεται να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, εάν η αδήλωτη εργασία γίνεται δυσκολότερο να αποκρυφθεί. Με άλλα λόγια, η ψηφιοποίηση λειτουργεί ταυτόχρονα ως μηχανισμός ελέγχου και ως δημοσιονομικό εργαλείο.

Η αγορά ακινήτων και οι ψηφιακές αγγελίες

Η ίδια λογική επεκτείνεται και στην αγορά ακινήτων και αυτοκινήτων. Η ταυτότητα και η νομιμοποίηση των προσώπων που δημοσιεύουν αγγελίες ελέγχονται πλέον ηλεκτρονικά. Από το 2026, οι σχετικοί κανόνες εφαρμόζονται ρητά και σε αγγελίες ή παραπομπές που γίνονται μέσω Instagram, Facebook και WhatsApp.

Η αυστηροποίηση των ελέγχων έχει ήδη οδηγήσει σε κυρώσεις. Στις 22 Αυγούστου 2026, το τουρκικό υπουργείο Εμπορίου επέβαλε συνολικά πρόστιμα ύψους 8,2 εκατομμυρίων λιρών σε 42 εταιρείες ακινήτων και 40 εμπόρους αυτοκινήτων. Παράλληλα, η ανάθεση των εταιρειών που είναι υπεύθυνες για τον έλεγχο των κατασκευών γίνεται πλέον ηλεκτρονικά, με στόχο να περιοριστούν οι απευθείας συνεννοήσεις μεταξύ ελεγκτών και ελεγχόμενων.

Δεν πρόκειται μόνο για περισσότερη ρύθμιση

Το σημαντικότερο στοιχείο της αλλαγής είναι ότι η Τουρκία δεν δημιουργεί απαραίτητα περισσότερους κανόνες. Δημιουργεί μηχανισμούς που καθιστούν δυσκολότερη την παράκαμψη των ήδη υπαρχόντων.

Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως ενίσχυση του κρατικού ελέγχου και της επιτήρησης. Στην περίπτωση της Τουρκίας, μια τέτοια ανάγνωση είναι εύλογη. Ωστόσο, υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση: η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των νόμων μπορεί να αποτελεί πρόοδο για το κράτος δικαίου.

Μια κάμερα ταχύτητας, για παράδειγμα, δεν ενδιαφέρεται αν ο οδηγός γνωρίζει κάποιον στο δημαρχείο. Ένα αυτοματοποιημένο φορολογικό σύστημα δεν ενδιαφέρεται για τις προσωπικές διασυνδέσεις ενός επιχειρηματία. Από αυτή την άποψη, η ψηφιοποίηση μπορεί να μειώσει τον ρόλο της προσωπικής διαμεσολάβησης, των γνωριμιών και της επιλεκτικής εφαρμογής των κανόνων.

Το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος ελέγχει το κράτος;

Όσο περισσότερο το κράτος είναι σε θέση να γνωρίζει για τους πολίτες του, τόσο σημαντικότερο γίνεται το ερώτημα πόσο καλά μπορούν οι πολίτες να ελέγχουν το ίδιο το κράτος. Σε αυτό το επίπεδο, η εικόνα στην Τουρκία είναι πολύ πιο σύνθετη.

Το Κοινοβούλιο έχει μικρότερη δυνατότητα ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας σε σχέση με την περίοδο πριν από την καθιέρωση του προεδρικού συστήματος. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης, ενώ η θεσμική σχέση του Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSK) με το πολιτικό σύστημα παραμένει σημαντικό ζήτημα. Επομένως, η Τουρκία δεν γίνεται απλώς περισσότερο αυταρχική ή περισσότερο φιλελεύθερη. Γίνεται πιο ικανή. Και αυτή ακριβώς η αύξηση της κρατικής ικανότητας έχει διπλή όψη.

Ένα αδύναμο κράτος μπορεί να είναι άδικο, επειδή ο νόμος εφαρμόζεται κυρίως σε εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να τον παρακάμψουν. Ένα αποτελεσματικότερο κράτος μπορεί να περιορίσει αυτή την αυθαιρεσία και να κάνει την εφαρμογή των κανόνων πιο ομοιόμορφη. Όμως ένα κράτος που διαθέτει ολοένα περισσότερα δεδομένα, τεχνολογικά εργαλεία και μηχανισμούς επιβολής χρειάζεται αντίστοιχα ισχυρούς θεσμούς ελέγχου. Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν η Τουρκία αποκτά ένα ισχυρότερο κράτος. Είναι ποιος θα ελέγχει αυτό το ισχυρότερο κράτος.

Η ψηφιοποίηση δεν αλλάζει απλώς τον τρόπο λειτουργίας της τουρκικής δημόσιας διοίκησης. Αλλάζει σταδιακά και τη σχέση κράτους και πολίτη: από ένα σύστημα όπου πολλές παραβάσεις μπορούσαν να παραμείνουν αόρατες, σε ένα σύστημα όπου η τεχνολογία καθιστά ολοένα δυσκολότερο το να περάσει κάτι απαρατήρητο.

Το σχέδιο προβλέπει την κατάργηση επιπλέον 50.000 θέσεων εργασίας, πέρα από τις 50.000 περικοπές που είχαν ήδη συμφωνηθεί, σε μια προσπάθεια της εταιρείας να μειώσει το κόστος.

Η διοίκηση της Volkswagen και τα συνδικάτα ενέκριναν το πρόγραμμα, το οποίο χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στον παγκόσμιο κλάδο του αυτοκινήτου.

Πιέζει το Πεκίνο

Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλές προκλήσεις: τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από κινεζικές εταιρείες ηλεκτρικών οχημάτων, την επιβράδυνση της κινεζικής αγοράς, αλλά και το αυξημένο κόστος παραγωγής.

Παράλληλα, οι αλλαγές στην αυτοκινητοβιομηχανία λόγω της μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση έχουν ασκήσει σημαντικές πιέσεις στο επιχειρηματικό μοντέλο της εταιρείας.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Volkswagen, Όλιβερ Μπλούμε, χαρακτήρισε την απόφαση «ισχυρό μήνυμα για το μέλλον του ομίλου», υποστηρίζοντας ότι οι αλλαγές είναι απαραίτητες ώστε οι μάρκες της εταιρείας να παραμείνουν ανταγωνιστικές.

Το μέλλον των εργοστασίων

Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης, η Volkswagen ανακοίνωσε ότι το μέλλον τεσσάρων γερμανικών εργοστασίων δεν θεωρείται εξασφαλισμένο για την επόμενη δεκαετία.

Πρόκειται για μονάδες στο Αννόβερο, το Έμντεν, το Τσβίκαου και το Νέκαρζουλμ, με την εταιρεία να εξετάζει εναλλακτικές λύσεις για τη χρήση τους.

Ενδεχόμενο κλείσιμο μεγάλων εργοστασίων στη Γερμανία θα αποτελούσε ιστορική εξέλιξη για τη Volkswagen, καθώς η εταιρεία δεν έχει προχωρήσει μέχρι σήμερα σε αντίστοιχη κίνηση στη χώρα όπου εδρεύει.

Παγκόσμιο σοκ

Οι περικοπές των 100.000 θέσεων εργασίας αντιστοιχούν περίπου στο 15% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού της Volkswagen και αποτελούν τη μεγαλύτερη μείωση προσωπικού που έχει καταγραφεί στον κλάδο.

Ο όμιλος, που απασχολεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους παγκοσμίως και περιλαμβάνει μάρκες όπως Audi, Porsche, Škoda, Bentley και Lamborghini, επιχειρεί να απλοποιήσει τη δομή του και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της αγοράς.

Η Volkswagen υποστηρίζει ότι η αναδιάρθρωση είναι αναγκαία για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της εταιρείας, ωστόσο οι περικοπές προκαλούν έντονες ανησυχίες στους εργαζομένους και στις τοπικές κοινωνίες που εξαρτώνται από τα εργοστάσιά της.

Politico: Χαμένος ο Μερτς

Για τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, οι εκλογές στο ανατολικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ δεν προσφέρουν κανένα θετικό σενάριο, παρά μόνο διαφορετικούς βαθμούς πολιτικής ταπείνωσης, σχολιάζει το Politico σε σημερινό του δημοσίευμα, ενόψει της κάλπης της Κυριακής.

Το ακροδεξιό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) αναμένεται να επικρατήσει με ευρεία διαφορά στη Σαξονία-Άνχαλτ, τερματίζοντας πολύ μπροστά από τους συντηρητικούς του Μερτς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Το αποτέλεσμα αυτό θα επιβεβαιώσει με τον πιο σαφή τρόπο τον βαθμό στον οποίο η ακροδεξιά έχει ενισχυθεί και προσπεράσει τα παραδοσιακά συστημικά “mainstream” κόμματα σε αρκετές περιοχές της χώρας.

Αυτή η ταπείνωση, σημειώνει το Politico, θα είναι ακόμη βαρύτερη για τον Μερτς εάν η AfD συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσοστό για να εξασφαλίσει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να κυβερνήσει το κρατίδιο μόνη της. Τουλάχιστον από την σκοπιά των mainstream κομμάτων της Γερμανίας, αυτό θα του εξασφάλιζε μια επαίσχυντη θέση στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, ως ο ηγέτης επί των ημερών του οποίου η ακροδεξιά ανήλθε για πρώτη φορά στην πραγματική κυβερνητική εξουσία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ωστόσο, και τα άλλα πιθανά αποτελέσματα δεν προσφέρουν μεγάλη ανακούφιση στον Μερτς.

Αν η AfD δεν καταφέρει να συγκεντρώσει πλειοψηφία στο κρατίδιο — ένα αποτέλεσμα που φαίνεται όλο και πιο πιθανό με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις — η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση του Μερτς, που βρίσκεται στη δεύτερη θέση, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια σειρά από δύσκολες επιλογές καθώς θα προσπαθεί να σχηματίσει μια συμμαχία με αριστερά κόμματα. Οποιαδήποτε τέτοια συμμαχία θα ήταν πιθανότατα καταδικασμένη εξ αρχής, ενώ θα παρέμενε εξαρτημένη από την υποστήριξη της ριζοσπαστικής αριστεράς ή της ακροδεξιάς για την ψήφιση νόμων.

Αυξάνονται επίσης οι ανησυχίες ότι η AfD προετοιμάζεται για αυτό το ενδεχόμενο αμφισβητώντας εκ των προτέρων το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής. Το κόμμα έχει ήδη εκδώσει δελτία Τύπου αφήνοντας αιχμές για την επιστολική ψήφο, ενώ ο επικεφαλής υποψήφιός του, Ούλριχ Ζίγκμουντ, έχει εκφράσει παρόμοιες επιφυλάξεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα την Κυριακή, οι εκλογές θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια αλυσίδα εξελίξεων για τον Μερτς, έναν ηγέτη που θεωρείται ήδη ιστορικά αδύναμος, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν στην πτώση του, ενώ παραμένει ασαφές εάν ο καγκελάριος διαθέτει κάποια συνεκτική στρατηγική για τη διαχείριση των συνεπειών.

Στην τελική ευθεία προς την κάλπη, ο Μερτς εμφανιζόταν σχεδόν σε κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας. “Δεν κάνω εικασίες σήμερα για το τι θα συμβεί την επομένη [των εκλογών]”, δήλωσε σε συνέντευξη την περασμένη Κυριακή. “Θα αξιολογήσουμε την κατάσταση υπό το φως των αποτελεσμάτων και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να εμποδίσουμε τη Σαξονία-Άνχαλτ να πέσει στα χέρια των ριζοσπαστών”.

Ωστόσο, ο καγκελάριος προσέρχεται στις εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ —καθώς και σε δύο ακόμη εκλογικές αναμετρήσεις στις 20 Σεπτεμβρίου— από μια ιδιαίτερα επισφαλής θέση. Όντας ήδη ο λιγότερο δημοφιλής καγκελάριος στην ιστορία μετά από 16 μήνες θητείας, οι συντηρητικοί αμφισβητούν σιωπηλά τον Μερτς, συζητώντας ένα πρωτοφανές σενάριο για τα γερμανικά δεδομένα: την αντικατάσταση του καγκελαρίου — το λεγόμενο Kanzlertausch.

“Δεδομένης της δυσαρέσκειας, των δημοσκοπικών ποσοστών και του γεγονότος ότι έρχονται επιπλέον εκλογές το επόμενο έτος… η πίεση για θεμελιώδη αλλαγή θα αυξηθεί”, δήλωσε ο Γιούλιαν Σάχε, στέλεχος του CDU από το Μαγδεβούργο, την πρωτεύουσα της Σαξονίας-Άνχαλτ. “Θα μπορούσα ασφαλώς να φανταστώ ότι ορισμένοι θα πιέσουν τον Φρίντριχ Μερτς να παραιτηθεί. Το αν όμως αυτή είναι η λύση, μένει να φανεί”.

Ήδη, συντηρητικοί πολιτικοί στην ανατολική Γερμανία δεν θέλουν τον Μερτς στην προεκλογική εκστρατεία. Στις σπάνιες εμφανίσεις που έχει κάνει στην περιοχή, αποδοκιμάστηκε. Θυμωμένοι ψηφοφόροι φώναζαν “Πινόκιο” και “πολεμοκάπηλος” κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του αυτή την εβδομάδα, στη συνέχεια της οποίας ακυρώθηκε μια προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου.

Όλες οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης βρίσκονται στο σημείο. Όλοι όσοι επλήγησαν θα λάβουν την απαραίτητη βοήθεια. Το drone είχε ως άμεσο στόχο το γραφείο του επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας, το οποίο βρίσκεται σε αυτό το κτίριο.

Έδωσα εντολή στον Πόκλαντ να προετοιμάσει μια κατάλληλη και απτή απάντηση προς τους Ρώσους και, όπου είναι δυνατόν, μια απάντηση που θα αντικατοπτρίζει το συγκεκριμένο πλήγμα, μόλις όλα είναι έτοιμα. Οι ένοπλες δυνάμεις μας θα υποστηρίξουν αυτή την απάντηση. Δόξα στην Ουκρανία!».

Σε Μόσχα και Κίεβο οι Κούσνερ-Γουίτκοφ

Οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Τζάρεντ Κούσνερ και Στιβ Γουίτκοφ, που ηγούνται από αμερικανικής πλευράς των προσπαθειών να συναφθεί ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία, θα μεταβούν στη Ρωσία και την Ουκρανία το Σάββατο και την Κυριακή, μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο TASS. Ομως ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δεν επιβεβαιώνει και ουκρανικά μέσα αναφέρουν ότι “ο Γουίτκοφ φοβάται”.

Ως πιθανή ημερομηνία  του ταξιδιού Γουίτκοφ και Κούσνερ αναφέρεται η 6η Σεπτεμβρίου και ως πιθανότερο κίνητρο η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να “δείξει κάποιο αποτέλεσμα” πριν από τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Τόσο ο πόλεμος στην Ουκρανία όσο και στο Ιράν – και οι οικονομικοί κραδασμοί που προκαλούν – θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις πιθανότητες οι Ρεπουμπλικανοί να διατηρήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου.

Οι ενδιάμεσες εκλογές (midterms), που διεξάγονται κάθε φορά στα μέσα της προεδρικής θητείας, είναι προγραμματισμένες για τις 3 Νοεμβρίου και οι ψηφοφόροι θα εκλέξουν υποψηφίους για τις 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, 35 από τις 100 έδρες της Γερουσίας, καθώς και κυβερνήτες ή τοπικούς αξιωματούχους σε πολλές πολιτείες.

Οι προεκλογικές υποσχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία σε ένα 24ωρο αποδείχτηκε πολύ γρήγορα ότι δεν βασίζονταν στην πραγματικότητα, με τον αμερικανό πρόεδρο να παραδέχεται στη συνέχεια ότι η σύγκρουση αυτή ήταν πιο περίπλοκη από ό,τι περίμενε.

Τι είπε ο Πούτιν

Ο Πούτιν προ δύο ημερών άφησε γενικώς και αορίστως ένα “παράθυρο” ανοιχτό, όταν ρωτήθηκε αν υπάρχουν ελπίδες για ειρήνευση. Απάντησε: «Υπάρχουν ελπίδες; Θα έλεγα ναι, υπάρχουν». Πρόσθεσε ότι δεν έχουν παγώσει οι επαφές για διαπραγματεύσεις και ότι η Ρωσία είναι ευγνώμων προς όσους προσπαθούν να συμφωνηθεί κάτι, αλλά τόνισε ότι «το θέμα αυτό μπορεί να λυθεί μόνον από τους άμεσα εμπλεκόμενους, την Ρωσία και την Ουκρανία».

Παράλληλα πάντως δεν έδειξε ότι η Ρωσία έχει πρόθεση συμβιβασμού και τόνισε ότι «το Κίεβο κάνει ό,τι μπορεί να για να απομακρύνει τη λύση, αφού έφθασε στο σημείο να απειλεί και τα αεροσκάφη της πολιτικής αεροπορίας, με τους δυτικούς ουσιαστικά να συνεργούν στην κρατική τρομοκρατία δια της σιωπής τους».

“Φοβάται ο Γουίτκοφ”

Εν τω μεταξύ ουκρανικά μέσα θέτουν εν αμφιβόλω το ταξίδι των Αμερικανών, καθώς αναφέρουν ότι ο Γουίτκοφ θέτει ζητήματα ασφαλείας στην ουκρανική πρωτεύουσα. Αναφέρουν ότι ο Γουίτκοφ «φοβάται να ταξιδέψει με τρένο» στο Κίεβο, καθώς ο εναέριος είναι κλειστός. Κατά τη γνώμη των Ουκρανών δημοσιογράφων ο Γουίτκοφ φοβάται για πλήγμα από τη Μόσχα και γράφουν ότι η Μόσχα θέλει να εμποδίσει το ταξίδι τους στο Κίεβο.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δεν επιβεβαίωσε την επίσκεψη Γουίτκοφ και είπε επί της ουσίας ότι «δεν μπορεί να αποκλειστεί μια μετακίνηση προς ένα καθεστώς ειρηνικής διευθέτησης στο μέλλον, όμως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο». Για την επίσκεψη καθ΄αυτή είπε: «Δεν θα ήθελα να κάνω καμία ανακοίνωση τώρα. Αλλά όταν αυτές οι επαφές πραγματοποιηθούν, θα σας ενημερώσουμε». Για το θέμα ασφαλείας, είπε:

«Η Ουάσινγκτον οφείλει να συγκρατήσει το Κίεβο κατά τη διάρκεια της αποστολής. Προφανώς, οι Αμερικανοί θα απαιτήσουν από τους Ουκρανούς να σταματήσουν την τρομοκρατική δραστηριότητά τους». Δεν αναφέρθηκε στο αν ζητήθηκε από τη Ρωσία να μην πλήττει την Ουκρανία όσο είναι εκεί οι Αμερικανοί. Τους τελευταίους μήνες και ενώ οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες με τον πόλεμο στο Ιράν, οι προσπάθειες διαπραγματεύσεων έχουν βαλτώσει, ενώ η σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας έχει κλιμακωθεί.

Η Τουρκία με δύο προεδρικά διατάγματα ανακήρυξε δύο “Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα” στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, τα όρια των οποίων εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων σε διεθνή ύδατα (ανοικτή θάλασσα) και στη με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Έτσι και με το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο προσπαθεί να υλοποιήσει το σχέδιο για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, να διχοτομήσει το Αιγαίο Πέλαγος και να απομονώσει το ΚαστελΛόριζο. Σαφώς η ίδρυση των πάρκων αποτελεί συνέχεια των προκλήσεων της γείτονας σε βάρος της χώρας μας.

Το ΥΠΕΞ με ανακοίνωσή του απάντησε σε αυτές ως εξής: «Στο μέτρο που τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα η εγκαθίδρυση τους είναι παράνομη, καθώς κανένα κράτος δεν έχει δικαίωμα να προβαίνει μονομερώς σε εγκαθίδρυση θαλασσίων προστατευόμενων περιοχών εκτός εθνικής δικαιοδοσίας. Περαιτέρω τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και σε βαθμό που εκτείνονται εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Πρόκειται συνεπώς για ενέργεια, που δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα τόσο ως προς τα διεθνή ύδατα όσο και ως προς την ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Η μονομερής θέσπιση της Τουρκίας των “εθνικών θαλασσίων πάρκων” σε περιοχές εκτός της δικαιοδοσίας της δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα ούτε να επιτραπεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο η δημιουργία, που απαγορεύεται από το Διεθνές Δίκαιο. Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ενεργεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα για τη προστασία των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, τη διαφύλαξη των ελευθεριών της ανοικτής θάλασσας, όπως αυτές προβλέπονται από το Δίκαιο της Θάλασσας και για τη προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».

Θαλάσσια πάρκα και διεθνές δίκαιο

Τετελεσμένο είναι ένα γεγονός που έχει γίνει και είναι μη αναστρέψιμο, πρόκειται δηλαδή για μια κατάσταση, που δημιουργήθηκε πριν προλάβει ο άλλος να αντιδράσει. Η ιστορία έχει διδάξει ότι τα τετελεσμένα δεν ανατρέπονται παρά μόνο manu militari, όπως παρά τη διεθνή καταδίκη και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ συμβαίνει με τη παράνομη κατοχή της Κύπρου από τη Τουρκία.

Τα τετελεσμένα μπορεί να μην αναγνωρίζονται de jure ολικά ή μερικά από τη διεθνή έννομη τάξη, αλλά δημιουργούν de facto καταστάσεις, που ισχύουν στη πράξη και παράγουν έννομα αποτελέσματα και τελικά αναγνωρίζονται και de jure ανάλογα με τις περιστάσεις και τη κάθε είδους ισχύ κυρίως στρατιωτική αυτού που τη δημιούργησε σύμφωνα με τη διαχρονική διεθνή πρακτική, άλλωστε σχεδόν όλα τα σύγχρονα κράτη αποτελούν εξέλιξη de facto καταστάσεων.

Στη περίπτωση της δημιουργίας των θαλάσσιων πάρκων από τη Τουρκία δεν αιφνιδιαστήκαμε, γιατί η προετοιμασία για τη δημιουργία τους ήταν γνωστή, αλλά δεν αντιδράσαμε επί του πεδίου, τη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Τουρκία, γιατί δεν υπήρχε πολιτική βούληση προς τούτο, αλλά προτιμήσαμε τη συνέχιση της πολιτικής των ήρεμων νερών.

Εξάλλου η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ ότι, η Τουρκία δεν μπορεί να δημιουργεί τετελεσμένα χωρίς να προσδιορίζει πως θα ανατραπούν είναι γράμμα κενό, χρήσιμη μόνο για εσωτερική κατανάλωση για να δικαιολογήσει την ολιγωρία αντίδρασής μας. Αντίθετα η Τουρκία δημιούργησε de facto καταστάσεις με  ευνοϊκές υπέρ αυτής προϋποθέσεις για την υλοποίηση των αναθεωρητικών σχεδίων της.

Το ΥΠΕΞ αναφέρεται σε ελληνική δυνητική υφαλοκρηπίδα, που δεν έχει οροθετηθεί, ενώ έπρεπε να επισημάνει ότι αφορά την ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα της χώρας μας και των νησιών η οποία αναγνωρίζεται με βάση το Δίκαιο της θάλασσας, ως και το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και να την προσδιορίσει με συντεταγμένες. Εξάλλου η επίκληση  του Δίκαιου της Θάλασσας, εφόσον η Τουρκία δεν το αναγνωρίζει και αποτελεί casus belli αν το εφαρμόσομε μονομερώς δεν αποτελεί ικανό αποτρεπτικό μέσο του αναθεωρητισμού της γείτονας.

Συνεπείς στο να… ξεχνάμε την ΑΟΖ

Διαχρονική παράλειψη όλων των  κυβερνήσεων αποτελεί η μη μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο Πέλαγος σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, που αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα στα νησιά με συγκεκριμένες συντεταγμένες και γνωστοποίηση στον ΟΗΕ. Η κυβέρνηση μπορεί να προβεί αμέσως ακόμα και τώρα στη παραπάνω ανακήρυξη και να περιλάβει σε αυτή τη θαλάσσια έκταση των τουρκικών θαλασσίων πάρκων, που αντιστοιχούν στην υφαλοκρηπίδα μας.

Σε κάθε όμως περίπτωση πρόκειται για  χώρο της ΕΕ, που πρέπει να προσκληθεί από τη χώρα μας να υπερασπίσει. Άλλωστε η Τουρκία με μονομερείς εσωτερικές νομοθετικές πράξεις οριοθέτησε πέραν των ορίων της δικαιοδοσίας της τα θαλάσσια πάρκα στα οποία περίβαλε ανοικτή θάλασσα και ελληνική υφαλοκρηπίδα κατά παράβαση της διεθνούς συνθήκης του ΟΗΕ BBNJ στην οποία είχε προσχωρήσει.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, στην εκτός δικαιοδοσίας έκταση των θαλάσσιων πάρκων σύμφωνα με τη παραπάνω συνθήκη ασκεί μόνο de facto διαχείριση και όχι κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά στη πράξη αποδεχόμαστε να ασκεί με τη μη εναντίωσή μας. Τη παραπάνω παράλειψη των κυβερνήσεών μας εκμεταλλεύεται η Τουρκία για τη κατάληψη εθνικού θαλάσσιου χώρου.

Σαφώς η αδράνεια αντίδρασης στις προκλήσεις της  γείτονας αποτελούν πολιτικές δια παραλείψεως πράξεις, που χρεώνονται στον ΥΠΕΞ. Η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας  στο Αιγαίο  αποτελεί διάφορο ανεξάρτητη πράξη από την οριοθέτηση τους, που απαιτεί συμφωνία με τη γείτονα, που κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί η Τουρκία επιλέγει το σταδιακό γκριζάρισμα των θαλασσίων περιοχών και τη δημιουργία τετελεσμένων…

Τα θαλάσσια πάρκα

Σύμφωνα με τη συνθήκη BBNJ, τα περιβαλλοντολογικά θαλάσσια πάρκα είναι ειδικές θαλάσσιες περιοχές εντός των χωρικών υδάτων ενός κράτους, που ασκεί δικαιοδοσία σε αυτές με στόχο τη διαφύλαξη της βιοποικιλότητας των σπανίων ειδών και των ευπαθών οικοσυστημάτων από επιβλαβείς ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η υπεραλίευση και η ρύπανση. Την επίβλεψη και εφαρμογή του νόμου ασκούν οι αρμόδιες αρχές του κράτους, που ίδρυσε το πάρκο.

Φυσικά στα θαλάσσια πάρκα δεν μπορεί να περιληφθούν περιοχές ανοικτής θάλασσας και υφαλοκρηπίδας άλλου κράτους, αλλά μόνο με επίδειξη ισχύος και όχι μόνο ανακοινώσεις από το άλλο κράτος μπορεί να επιτευχθεί. Είναι βέβαιο, ότι η Τουρκία θα ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα στις περιοχές των πάρκων, του Τουρκολιβυκού Συμφώνου και θα προσπαθήσει να απαγορεύσει την αλιεία μόνο στα ελληνικά αλιευτικά, την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη πόντιση του καλωδίου CSI διεκδικώντας δικαιώματα συνεκμετάλλευσης σε όλα τα επιχειρηματικά projects που θα γίνουν στη περιοχή.

Οι εργασίες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου είχαν διακοπεί το 2024 κατόπιν παρέμβασης της Τουρκίας με αποστολή πολεμικών πλοίων επί τόπου. Ήδη δρομολογείται με τη σύμπραξη γαλλικής εταιρείας η συνέχιση του έργου, αλλά η Τουρκία προβάλλει πάλι αξιώσεις και προειδοποιεί για εμπλοκές, απαιτώντας να ενημερώνεται ή ακόμα να δίνει προηγούμενη  άδεια για εργασίες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αν συμβεί αυτό από τη χώρα μας ή από τη γαλλική εταιρεία, σημαίνει ότι απεμπολούμε τα δικαιώματά μας στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, που μας παρέχει το Δίκαιο της Θάλασσας με την αναγνώριση ότι τα νησιά έχουν δικιά τους υφαλοκρηπίδα και αναγνωρίζομε τις αξιώσεις της Τουρκίας στο μισό Αιγαίο.

Συνεπώς η στάση της κυβέρνηση στη παραπάνω διένεξη με τη γείτονα αποτελεί crash -test για τη βούληση και την ικανότητα της χώρας να υπερασπίσει τα πατρώα εδάφη και δικαιολογεί τον τίτλο του άρθρου.

Λόγω της έκλυσης του αερίου, επηρεάστηκαν πολλοί εργαζόμενοι και χρειάσθηκε να διακομισθούν εσπευσμένα με ασθενοφόρα στα πλησιέστερα νοσοκομεία

🔴 Mersin Uluslararası Limanı’nda tehlikeli madde yükünden sızıntı meydana geldi.

📍Sızıntı nedeniyle yaklaşık 20 kişi zehirlendi.

📍Zehirlenen kişiler hastaneye kaldırılarak tedavi altına alındı.

📍Olayın ardından limana giriş ve çıkışlar yasaklandı.

📍Limandaki tüm…

— Piyasa Türkiye ✰ (@PiyasaTturkiye) September 4, 2026

Μετά το περιστατικό, έγινε γνωστό ότι οι εργασίες στο λιμάνι ανεστάλησαν προσωρινά και οι χώροι εκκενώθηκαν.

Μετρήσεις αερίου

Οι μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν από εξειδικευμένες ομάδες (Χημικών, Βιολογικών, Ραδιολογικών και Πυρηνικών απειλών) δεν έδειξαν επικίνδυνες τιμές για τη δημόσια υγεία. στην περιοχή.

Η διαρροή προκάλεσε έντονη οσμή στην περιοχή. Οι 35 εργαζόμενοι αναφέρεται πως είναι καλά στην υγεία τους και παραμένουν υπό ιατρική παρακολούθηση. Οι αρχές απομόνωσαν άμεσα το κοντέινερ μεταφέροντάς το σε ασφαλή δεξαμενή, ενώ οι εργασίες στο λιμάνι ανεστάλησαν προσωρινά για λόγους ασφαλείας.

Ο ακρυλικός αιθυλεστέρας (ethyl acrylate) είναι μια οργανική χημική ένωση που χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία πλαστικών, πολυμερών και συνθετικών ινών. Πρόκειται για ένα πτητική ουσία με χαρακτηριστική, εξαιρετικά έντονη και διαπεραστική οσμή. Εξατμίζεται πολύ εύκολα σε θερμοκρασία δωματίου, δημιουργώντας γρήγορα αέρια στρώματα στον αέρα και είναι εξαιρετικά εύφλεκτο.

Σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς ασφάλειας (όπως ο OSHA και ο EPA), η ουσία θεωρείται μέτριας τοξικότητας, αλλά προκαλεί άμεση δυσφορία λόγω της έντασής της. Προκαλεί, ειδικότερα, ερεθισμό στα μάτια, στο αναπνευστικό και στο δέρμα. Μπορεί να προκαλέσει και πονοκέφαλο, ναυτία, ζάλη και λήθαργο. Η μακροχρόνια έκθεση έχει ταξινομηθεί από ορισμένους φορείς (όπως ο IARC) ως πιθανώς καρκινογόνο για τον άνθρωπο μετά από παρατεταμένη και συστηματική εργασιακή έκθεση, αν και η σύντομη έκθεση σε ένα μεμονωμένο ατύχημα δεν συνδέεται άμεσα με τέτοιο κίνδυνο.

Και έκανε αυτή την τοποθέτηση, μετά από μια τραγωδία, αναλογιζόμενος προφανώς τι θα μπορούσε να είχε γίνει, ώστε να μην συνέβαινε το ναυάγιο. Το ανέφερε τούτο καθώς είναι σαφές πως σε ένα κράτος-μέλος της Ένωσης, όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, μπορεί να γίνονται ατυχήματα, να υπάρχουν ζητήματα και στρεβλώσεις, αλλά υπάρχει έλεγχος. Προβλέπονται έλεγχοι. Είναι σαφές πως δύσκολα ένα τέτοιο σκάφος θα εκτελούσε δρομολόγια. Σε καμία περίπτωση.

Τι δεν είπε ο Ακιντζί

Βέβαια, τόσο ο Μουσταφά Ακιντζί όταν ηγείτο του κατοχικού καθεστώτος, όσο και ο νυν ηγέτης της αποσχιστικής οντότητας, ο Τουφάν Έρχιουρμαν, δεν ήθελαν και δεν θέλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να εμπλέκεται επί της ουσίας στο Κυπριακό. Την θέλουν μακριά και όχι μέρος της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων. Δεν θέλουν να έχει συμβολή η ΕΕ.

Και όταν αναφερόμαστε σε ουσιαστική συμβολή, αναφερόμαστε στο περιεχόμενο μιας συμφωνίας. Για να υπάρχουν, όμως, ασφάλεια και έλεγχοι, αυτά πρέπει να καθορίζονται μέσα από ένα πλαίσιο. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ευρωπαϊκό κράτος, θα είναι και μετά την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό. Για αυτό και δεν μπορούν, στα κατεχόμενα, να μιλούν από την μία υπέρ της ΕΕ, και από την άλλη να επιμένουν να μην δέχονται την παρουσία της στη διαδικασία.