Ο Νικολάκης ο Δένδιας ράβει αρχηγικό κοστούμι και δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθεί με την… μπασκλασαρία – έτσι θεωρεί τον Άδωνι!

Του στέλνει το μήνυμα πως τον αγνοεί πλήρως, πως απαξιοί να μπει στη διαδικασία να του απαντήσει. Θα μου πείτε, πως δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στην πολιτική που έχει μεγάλη ιδέα για την πάρτη του! Η ασθένεια αυτή είναι ενδημική στο Ελλάντα μας…

Μεταξύ μας, όμως, τα πυρά του Άδωνι ήταν εύστοχα! Και η βαρύγδουπη αναφορά του Κερκυραίου ότι «δεν κάνουμε κομματική υπηρεσία, εκτελούμε εθνικό καθήκον, μέσα από τη στήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων», μόνο απάντηση δεν είναι…

Κι αν πάμε και στην ουσία, στο “εθνικό καθήκον” του Δένδια, οι επιδόσεις του στο Άμυνας δεν είναι δα και για να υπερηφανεύεται…

Για να αφήσω τις… καραγκιοζέ δηλώσεις του για το περιστατικό στη Λευκάδα! Και για να πάμε στο ζουμί: θα κάνετε Νικολάκη διάβημα στο Ζελένσκι ή θα την κάνετε… αβαβά!

Και επειδή μπορείς να πεις ότι γι’ αυτό πρέπει να αποφασίσει ο Κυριάκος, μπορείς να μας πεις εάν εσύ το εισηγήθηκες;

Σε αυτό το αδιέξοδο η κάθε πλευρά προσπαθεί να διαμορφώσει την ευνοϊκότερη διαπραγματευτική θέση. Κάθε αμερικανική κίνηση που έγινε από την αρχή του πολέμου, μέχρι πρόσφατα με το φιάσκο της επιχείρησης “Freedom Project”, βασιζόταν σε εσφαλμένη εκτίμηση για το πώς θα αντιδρούσε το Ιράν.

Στην Ουάσιγκτον δεν έγιναν απλώς λανθασμένοι υπολογισμοί και λανθασμένες εκτιμήσεις κινδύνου! Το βασικό πρόβλημα αφορούσε την ίδια την στρατηγική αντίληψη για το Ιράν. Για δεκαετίες, η Τεχεράνη οικοδόμησε ένα σύστημα σχεδιασμένο, όχι με γνώμονα την ταχεία νίκη, αλλά την ανθεκτικότητα, την αποκέντρωση και πάνω απ’ όλα, την επιβίωση ταυτόχρονα, με την πρόκληση υψηλού και μη βιώσιμου κόστους και παγκόσμιας ενεργειακής και οικονομικής αναταραχής. Αυτό δεν διαβάστηκε σωστά από την Διοίκηση Τραμπ.

Το ιρανικό καθεστώς γνώριζε ότι ήταν αδύνατον επιτύχει μία έστω συμβατική στρατιωτική αντιστάθμιση και για αυτό επένδυσε στη δημιουργία ενός δικτύου πολιτικών, στρατιωτικών και περιφερειακών μηχανισμών που να μπορούν να λειτουργούν, ακόμη και υπό συνθήκες ακραίας πίεσης. Η λογική αυτή επέτρεψε στο Ιράν να αντέχει σε παρατεταμένες περιόδους οικονομικής ασφυξίας, κυρώσεων, απομόνωσης και στρατιωτικής πίεσης, χωρίς να καταρρεύσει πολιτικά.

Η αδιέξοδη αμερικανική στρατηγική

Από την άλλη πλευρά, η αμερικανική στρατηγική παρουσίασε ένα διαχρονικό πρόβλημα, την έλλειψη συνοχής και ευθυγράμμισης μεταξύ στρατιωτικών μέσων, τρόπου και πολιτικών σκοπών. Σύμφωνα με αυτά που δήλωνε, τόσο ο πρόεδρος Τραμπ, όσο και ο υπουργός Πολέμου Πητ Χέγκσεθ, διαφαίνεται μία πολεμική προσπάθεια, χωρίς σαφώς καθορισμένους και εφικτούς πολεμικούς στόχους, χωρίς ένα διακριτό και ρεαλιστικό τέλος και χωρίς συνεκτική και βιώσιμη στρατηγική εξόδου!

Αυτό αποκαλύπτει την αρχή ενός αδιεξόδου. Η αρχική επίδειξη ισχύος της “Επικής Οργής” δεν κατάφερε να μετατραπεί σε σταθερό πολιτικό αποτέλεσμα, ενώ η σύγκρουση ανέδειξε τα όρια της στρατιωτικής υπεροχής, όταν αυτή δεν συνοδεύεται από μακροπρόθεσμη στρατηγική συνέπεια και πλέον και για αυτό πολλοί Αμερικανοί αναλυτές ομιλούν για «επική αποτυχία».

Η διαχείριση του πολέμου από τον Τραμπ, ο οποίος επανειλημμένα έχει παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν εθνικό ήρωα που νικά διαρκώς, αδιαμφισβήτητα γίνεται με επικοινωνιακά και μικροπολιτικά κριτήρια. Μόλις το 34% των Αμερικανών αποδέχεται ως σωστό τον πόλεμο του. Όμως η εικονική πραγματικότητα που προσπαθεί να προβάλει, απέχει κατά πολύ από την αδυσώπητη πραγματικότητα των εξελίξεων.

Ο Τραμπ θριαμβολογεί!

Μόλις τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου εναντίον του Ιράν, στις 3 Μαρτίου, ο Τραμπ δήλωσε ότι «κερδίσαμε» τον πόλεμο! Από τότε η ίδια διακήρυξη επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε εβδομάδα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλοί έχουν χάσει πλέον το μέτρημα των σχετικών δηλώσεων.

Ωστόσο, η πραγματικότητα στο πεδίο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτούς τους θριαμβολογικούς ισχυρισμούς. Εάν πράγματι το καθεστώς της Τεχεράνης και οι ιρανικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν «κατατροπωθεί», όπως ισχυρίζεται η Ουάσιγκτον, τότε θα ανέμενε κανείς ότι το Ιράν θα όδευε στην συνθηκολόγηση και θα είχε χάσει και τον στρατηγικό έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, του σημαντικότερου, ίσως, ενεργειακού περάσματος στον κόσμο. Κι όμως, ο έλεγχος των Στενών παραμένει ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν από την πρώτη ημέρα της σύγκρουσης, στον έλεγχο των Ιρανών.

Παράλληλα, ο Αμερικανός Πρόεδρος για να ενισχύσει την επικοινωνιακή εικόνα που επιχειρεί να δημιουργήσει έχει επανειλημμένα ισχυριστεί ότι «το Ιράν έχει συμφωνήσει σε όλα». Κάθε φορά όμως που διατυπώνεται αυτός ο ισχυρισμός, ακολουθούν διαψεύσεις ή εξελίξεις που αποδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα δεν έχει υπάρξει συμφωνία σχεδόν σε κανένα από τα βασικά ζητήματα που θέτει η αμερικανική πλευρά. Το Ιράν, όχι μόνον δεν υποτάσσεται, αλλά δείχνει να μην φοβάται και την κλιμάκωση. Το χάσμα ανάμεσα στις δημόσιες δηλώσεις και στα πραγματικά δεδομένα γίνεται έτσι ολοένα και πιο εμφανές.

Το βαθύτερο πρόβλημα φαίνεται να είναι πολιτικό και θεσμικό. Ο Αμερικανός πρόεδρος μοιάζει να περιβάλλεται κυρίως από πρόθυμους επιβεβαιωτές των επιλογών του, ενώ κάθε διαφορετική εκτίμηση αντιμετωπίζεται περίπου ως πράξη πολιτικής υπονόμευσης, ή «ηττοπάθειας». Λένε στον Τραμπ αυτό που θέλει να ακούσει και όχι αυτό που πρέπει να ακούσει. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαδικασία λήψης αποφάσεων κινδυνεύει να αποκοπεί από την πραγματικότητα, καθώς απουσιάζουν οι ουσιαστικοί μηχανισμοί εσωτερικής αμφισβήτησης και διόρθωσης σφαλμάτων.

Τα μαθήματα από τον πόλεμο στο Ιράν

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε ένα πόλεμο που μοιάζει να διεξάγεται ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα, στο πραγματικό πεδίο επιχειρήσεων και σε μια παράλληλη επικοινωνιακή πραγματικότητα, όπου οι πολιτικές διακηρύξεις προηγούνται των γεγονότων. Όμως η γεωπολιτική δεν λειτουργεί με όρους τηλεοπτικού, θεάματος κάτι που ίσως να πιστεύει ο Τραμπ, ως άνθρωπος των τηλεοπτικών show!

Οι ισορροπίες ισχύος, οι στρατηγικές αντοχές και οι διεθνείς συσχετισμοί δεν αλλάζουν επειδή κάποιος το ανακοινώνει από ένα βήμα, ή μέσω μιας ανάρτησης στα social media. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Όταν μια Υπερδύναμη αρχίζει να συγχέει την επικοινωνιακή εικόνα με τη στρατηγική πραγματικότητα, τα λάθη παύουν να είναι απλώς πολιτικά. Μπορούν να εξελιχθούν σε ιστορικά.

Η σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα υπενθυμίζει ότι οι ανθεκτικές κρατικές δομές, η στρατηγική υπομονή και η πολιτική συνοχή συχνά αποδεικνύονται σημαντικότερες από την καθαρή στρατιωτική ισχύ. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα της αντιπαράθεσης με το Ιράν, καθόσον η επιβίωση και η αντοχή μπορούν να ακυρώσουν ακόμη και την πιο εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης. Και τα δύο αυτά στοιχεία δεν μπορούν να εξαλειφθούν από οποιαδήποτε εικονική πραγματικότητα επιχειρεί να δημιουργήσει η Διοίκηση Τραμπ!

ΥΓ. Αν και δεν έχει άμεση σχέση με τον πυρήνα της κεντρικής ιδέας αυτής της παρούσας ανάλυσης, τις ώρες που συντασσόταν αυτή (βράδυ Κυριακής) μαθαίναμε ότι η Τεχεράνη έστειλε μέσω Ισλαμαμπάντ τη δική της πρόταση για το Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) που θα μπορούσε να οδηγήσει στον τερματισμό του πολέμου και δεν έχουμε μέχρι τώρα για το πως αξιολογείται από αμερικανικής πλευράς.

Η Ρωσική Ερευνητική Επιτροπή θα διερευνήσει εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ουκρανικές ένοπλες ομάδες στις περιοχές Χερσώνα και Ζαπορίζια, τα οποία οδήγησαν σε τρεις τραυματισμούς, ανέφερε το πρακτορείο. Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχασαν 735 μέλη των υπηρεσιών και 57 μη επανδρωμένα αεροσκάφη τις τελευταίες 24 ώρες σε απάντηση σε παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός.

H Ουκρανία υποστηρίζει το αντίθετο, ισχυριζόμενη ότι οι ρωσικές δυνάμεις παραβίασαν την κατάπαυση του πυρός. «Στη γραμμή του μετώπου, ο ρωσικός στρατός δεν σέβεται την κατάπαυση του πυρός και δεν προσπαθεί καν να τη σεβαστεί», δήλωσε ο Ζελένσκι και είπε οτι τραυματίσθηκαν τέσσερις Ουκρανοί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο άβολη. Διότι οι παλαιότερες δημόσιες επιλογές και συμβολισμοί της κυβέρνησης, όπως η προβολή και πρόσκληση προσώπων που συνδέθηκαν με το Τάγμα Αζόφ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είχαν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα στην ελληνική κοινωνία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις σχέσεις της χώρας με πρόσωπα ή ομάδες, που έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις – όπως οι αναφορές στο Τάγμα Αζόφ τα προηγούμενα χρόνια – έχει αφήσει ήδη αρκετή καχυποψία. Όχι γιατί κάθε γεγονός συνδέεται αυτομάτως με κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά γιατί η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα συχνά παρουσιάζεται σαν τηλεοπτικό πάνελ, με λίγη ηθική, με λίγη γεωστρατηγική και αρκετή αμνησία.

Και η ΕΥΠ; Εκείνη η μυστηριώδης υπηρεσία, που μοιάζει να ξέρει τα πάντα, εκτός από όσα συμβαίνουν πραγματικά, τι ακριβώς κάνει; Παρακολουθεί Έλληνες πολιτικούς, δημοσιογράφους, στρατιωτικούς και ενδεχομένως πολίτες (η υπόθεση “Predatorgate” ή “ΕΥΠ Gate”), ενώ την ίδια στιγμή ένα πλωτό drone γεμάτο εκρηκτικά εμφανίζεται στις ακτές της χώρας, σαν χαμένο δελφίνι του πολέμου. Ο πολίτης παρακολουθεί εδώ και χρόνια ένα παράδοξο θέαμα, όπως αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, στρατιωτικών και άλλων προσώπων, αλλά όταν εμφανίζεται ένα πλωτό drone με εκρηκτικά, η εικόνα θολώνει, σαν κακορυθμισμένη τηλεόραση της δεκαετίας του ’80.

Η ειρωνεία εδώ δεν είναι μόνο πολιτική, είναι υπαρξιακή. Ζούμε σε μια χώρα όπου οι μηχανισμοί επιτήρησης μοιάζουν πανίσχυροι απέναντι στον εσωτερικό θόρυβο της δημοκρατίας, αλλά συχνά είναι αμήχανοι μπροστά σε πραγματικές απειλές. Σαν εκείνον τον θυρωρό πολυκατοικίας, που σημειώνει σχολαστικά ποιος μπήκε και με ποιον, ενώ στο υπόγειο έχει ήδη ξεσπάσει φωτιά. Τα κανάλια θα βρουν για μια φορά ακόμη έναν απόστρατο να δείχνει με λέιζερ πάνω σε χάρτες για τη θέση που βρισκόταν το drone… Οι ψαράδες, που βρέθηκαν άθελά τους κομπάρσοι σε μια ιστορία διεθνούς αγωνίας, θα συνεχίσουν πιθανότατα να βγαίνουν στο πέλαγος με την ίδια αφέλεια, που επιτρέπει ακόμη στον κόσμο να μην καταρρεύσει ολοκληρωτικά.

Το drone ως πλωτός καθρέφτης

Γιατί τελικά αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, όχι ότι βρέθηκε ένα drone με εκρηκτικά, αλλά ότι όλοι έχουμε αρχίσει να το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι σχεδόν φυσιολογικό. Σαν ακόμη μία είδηση που θα περάσει ανάμεσα στον καιρό, στα αθλητικά και στις εκπτώσεις των σούπερμαρκετ. Βλέπετε ότι η εποχή έχει αποκτήσει ανοσία στο παράλογο και το παράλογο, όταν παύει να τρομάζει, αρχίζει να κυβερνά.

Το μαύρο USV δεν έφερε μόνο εκρηκτικά, έφερε στην επιφάνεια και κάτι βαθύτερο, την αίσθηση ότι η χώρα πλέει μέσα σε έναν αόρατο γεωπολιτικό κυματισμό χωρίς πυξίδα. Η Μεσόγειος έτσι και αλλιώς έχει γεμίσει από στρατιωτικές ασκήσεις, από ενεργειακές διεκδικήσεις, δίκτυα πληροφοριών και από σκιώδεις μεταφορές και η Ελλάδα συχνά μοιάζει να συμμετέχει σε όλα αυτά σαν κομπάρσος, που δεν διάβασε ποτέ ολόκληρο το σενάριο.

Και εδώ σε εμάς η δημόσια διοίκηση, από την άλλη, συνεχίζει να λειτουργεί με εκείνη τη μόνιμη βραδύτητα, που θυμίζει παλιό ανεμιστήρα γραφείου, έτσι κάνει θόρυβο, κινείται λίγο, αλλά δεν δροσίζει κανέναν! Οι ανακοινώσεις εκδίδονται με ύφος σοβαρό, σχεδόν πατρικό, λες και η ανησυχία των πολιτών είναι απλώς μια παρεξήγηση, που θα λυθεί με σωστή διατύπωση. Κι όμως, τα ερωτήματα παραμένουν πεισματικά. Πώς γίνεται ένα τέτοιο αντικείμενο να φτάνει στις ελληνικές ακτές χωρίς να έχει εντοπιστεί εγκαίρως; Ποια δίκτυα κινούνται στην περιοχή; Υπάρχει πραγματικός μηχανισμός πρόληψης, ή απλώς μηχανισμός διαχείρισης εντυπώσεων;

Γιατί ας καταλάβουμε επιτέλους ότι μια χώρα δεν προστατεύεται με διαρροές, non paper και τηλεοπτικές εμφανίσεις υπουργών, προστατεύεται με σοβαρότητα, θεσμούς και διαφάνεια. Κάποτε οι κοινωνίες φοβούνταν τα τανκς, σήμερα φοβούνται τα αόρατα λογισμικά, τα drones και τις σιωπηλές διαδρομές πληροφοριών. Κι όμως, η ελληνική πολιτική σκηνή επιμένει να συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται ακόμη στη δεκαετία του ’90, γιατί είναι περισσότερο απασχολημένη με την επικοινωνία, παρά με την ουσία. Τελικά η εικόνα έχει νικήσει το περιεχόμενο.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι πολίτες παραμένουν θεατές μιας παράστασης, όπου κανείς δεν απαντά ξεκάθαρα και όλοι μιλούν σαν να διαβάζουν δελτίο τύπου γραμμένο από λογιστικό γραφείο. Η αλήθεια κατακερματίζεται σε εκτιμήσεις, σε διαρροές και σε υπονοούμενα. Και η δημοκρατία κουράζεται όχι μόνο από τα σκάνδαλα, αλλά κυρίως από τη μονότονη συνήθεια της συγκάλυψης. Το drone της Βασιλικής ίσως τελικά να μην είναι μόνο ένα αντικείμενο πολεμικής τεχνολογίας.

Ίσως να είναι ένας πλωτός καθρέφτης, που έβγαλε στη στεριά όλες τις αντιφάσεις μιας χώρας, η οποία παρακολουθεί τους πάντες, αλλά συχνά αδυνατεί να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει γύρω της. Και τότε ακριβώς είναι που η ειρωνεία κάνει υπερωρίες, όταν δηλαδή, σε μια εποχή υπερπαρακολούθησης, το πιο επικίνδυνο πράγμα συνεχίζει να ταξιδεύει απαρατήρητο.

Η Λετονία και η Λιθουανία κάλεσαν την Πέμπτη το ΝΑΤΟ να ενισχύσει την αντιαεροπορική άμυνά του στην περιοχή. Τα δύο drone οι Λετονοί λένε οτι προήλθαν από ρωσικές περιοχές προτού πλήξουν λετονικές εγκαταστάσεις. Ο ουκρανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι «τα οχήματα ήταν μεν ουκρανικά, αλλά εισήλθαν στον εναέριο χώρο της Λετονίας ως αποτέλεσμα ρωσικών ηλεκτρονικών αντιμέτρων που εκτρέπουν τα ουκρανικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα από τους στόχους τους στη Ρωσία».

Ως απάντηση στα επεισόδια με drone, η Ουκρανία εξετάζει το ενδεχόμενο να στείλει ειδικούς για να βοηθήσουν να ενισχυθεί η αεροπορική ασφάλεια πάνω από τα κράτη της Βαλτικής, είχε δηλώσει προχθές, Παρασκευή, ο Σίμπιχα. Ομως το θέμα με τα drones στη Βαλτική δεν είναι καινούργιο. Η Ρωσία διαμαρτύρεται οτι οι χώρες της Βαλτικής επιτρέπουν την διέλευση ουκρανικών drone από τον εναέριό τους και μάλιστα τα συνοδεύουν μαχητικά, οι δε χώρες της Βαλτικής υποστηρίζουν οτι δεν έχουν διαθέσει τον εναέριό τους.  Τεκμαίρεται ότι τα drones είχαν περάσει από την Λετονία με στόχο την Ρωσία και ότι οι Ρωσοι τα εξέτρεψαν.

Πέρα από το περιστατικό άυτό, ουκρανικό drone κατέπεσε στην παγωμένη λίμνη Lavysas κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία τον Μάρτιο, ενώ στην Εσθονία, πάλι τον Μάρτιο, ουκρανικό drone προσέκρουσε σε καμινάδα του σταθμού παραγωγής ενέργειας Auvere. Πτώσεις drones σημειώθηκαν και σε περιοχές της Φινλανδάς και τον Μάρτιο και τον Μάιο, με αποτέλεσμα η Ουκρανία να ζητήσει συγγνώμη γιατί επρόκειτο για αστοχίες και αποπροσανατολισμό.

Το σύνολο των Θερινών Ανακτόρων κάλυπτε περίπου 352 εκτάρια, δηλαδή 3.520 στρέμματα. Πρόκειται για έκταση που ισοδυναμεί με μια ολόκληρη μικρή πόλη. Πάνω από 150 κύρια κτίρια, μαζί με εκατοντάδες περίπτερα, στοές, πύλες και γέφυρες, ήταν ενταγμένα οργανικά στο τοπίο. Το Yuanmingyuan δεν είχε κεντρικό κυρίαρχο άξονα μνημειακής ταυτότητας. Αντίθετα, η διαμόρφωση του χώρου εξελισσόταν σταδιακά, σε ένα αρμονικό πολυφωνικό μπορούμε να πούμε σύνολο, συνδεδεμένο με “συγγενικές διαδρομές”.

Οι τρείς μεγάλοι κήποι στα ανάκτορα

Κέντρο οργανωτικής διαμόρφωσης του συγκροτήματος αποτελούσαν οι τρεις κύριοι κήποι του: Yuanmingyuan (圆明园 – “Κήπος της Τέλειας Λάμψης”): Ο παλαιότερος και σημαντικότερος κήπος. Εδώ βρίσκονταν οι κύριες αίθουσες διοίκησης, αλλά και περισυλλογής. Ο χώρος εξέφραζε και καλλιεργούσε το ιδεώδες της αρμονίας στο επίπεδο της πνευματικής συγκρότησης της Αυτοκρατορικής ηγεσίας και στην σχέση ανθρώπου φύσης.

Changchunyuan (长春园 – “Κήπος της Αιώνιας Άνοιξης”): Βρισκόταν στα ανατολικά του συγκροτήματος. Δημιουργήθηκε ως χώρος αναψυχής, δεξιώσεων και θεατρικών παραστάσεων, με τα ευρωπαϊκά κτίρια (Xiyang Lou), διακοσμημένος με σιντριβάνια. Σε αυτόν τον κήπο βρισκόταν το περίφημο σιντριβάνι με 12 χάλκινες κεφαλές ζώων του κινεζικού ζωδιακού κύκλου (αρουραίος, βόδι, τίγρης κλπ), που εκτόξευαν νερό εναλλάξ κάθε δύο ώρες (μία για κάθε ζώο), και όλα μαζί το μεσημέρι. Συντριβάνι που λειτουργούσε ως υδραυλικό ρολόι.

Qichunyuan (绮春园 – “Κήπος της Λαμπρής Άνοιξης”): Βρισκόταν στο Νοτιοανατολικό μέρος του συγκροτήματος. Ήταν ο πιο μικρός κήπος, ο πιο ιδιωτικός και καλλιτεχνικός κήπος αφιερωμένος στην προσωπική ζωή, τις συζύγους, την οικογένεια την οικογενειακή ζωή και καλλιέργεια, τον αυτοκράτορα . Όμως, χαρακτηρίζεται ως Πολυποίκιλος με 30 τοπία, ναούς και περίπτερα.

Το νερό: Αισθητική και συμβολισμός

Περίπου το 40% της συνολικής έκτασης – δηλαδή σχεδόν 1.400 στρέμματα – καλυπτόταν από λίμνες, κανάλια και υδάτινες επιφάνειες. Αυτό το υδάτινο σύμπλεγμα δεν είχε απλά διακοσμητικό ρόλο. Αντίθετα, λειτουργούσε ως φυσικό σύστημα ρύθμισης της θερμοκρασίας και της υγρασίας κατά τους θερινούς μήνες. Παράλληλα, αποτελούσε δομικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής σύνθεσης: Περίπτερα και αίθουσες σχεδιάζονταν ώστε να αντικατοπτρίζονται στο νερό, δημιουργώντας μια αίσθηση συνεχούς ροής.

Σε συμβολικό επίπεδο, το νερό εξέφραζε την έννοια του “qi”– της ζωτικής ενέργειας στην κινεζική κοσμοαντίληψη. Η αυτοκρατορική εξουσία παρουσιαζόταν στην όλη σύνθεση του συμπλέγματος, όχι ως βίαιη επιβολή, αλλά ως δύναμη που ρέει και οργανώνει. Εδώ η κινεζική αρχιτεκτονική αποκαλύπτεται ως ολιστικό “οικολογικό” και φιλοσοφικό σύστημα.

Ένα μοναδικό στοιχείο του Yuanmingyuan ήταν τα Xiyanglou (西洋楼 – “Δυτικά Κτίρια”), σύμπλεγμα ευρωπαϊκού ύφους κατασκευών. Σχεδιάστηκαν από Ιησουίτες αρχιτέκτονες της αυτοκρατορικής αυλής, όπως ο Giuseppe Castiglione (Lang Shining), ο Michel Benoist και ο Jean-Denis Attiret. Περιλάμβαναν μπαρόκ προσόψεις, συμμετρικούς κήπους και περίτεχνες υδραυλικές εγκαταστάσεις. Η ένταξη της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής στην καρδιά ενός κινέζικου πολιτισμικού μνημείου αποτελούσε απόδειξη βούλησης για επικοινωνία και διάλογο αλλά και απόδειξη πολιτισμικής αυτοπεποίθησης.

Η Καταγγελία του Βίκτωρος Ουγκώ

Παρά το γεγονός ότι υπάρχει πλήρης περιγραφή κάθε τμήματος των ανακτόρων, της ιστορίας του, των τεχνιτών, επιστημόνων, καλλιτεχνών Κινέζων και Ευρωπαίων που συμμετείχαν στην δημιουργία τους, κρίνω προτιμότερο να παραθέσω την σύντομη περιγραφή τους από τον Βίκτωρα Ουγκώ σε μια υπέροχη δημόσια επιστολή καταγγελίας του ανοσιουργήματος: Βίκτωρ Ουγκώ, Hauteville House,
25 Νοεμβρίου 1861 – γράφτηκε ως ανοιχτή/δημόσια επιστολή το 1861 και συμπεριλήφθηκε αργότερα στα έργα του (Actes et Paroles):

«Μου ζητάτε τη γνώμη μου, κύριε, για την εκστρατεία στην Κίνα. Την θεωρείτε έντιμη και ένδοξη, και έχετε την καλοσύνη να λάβετε υπόψη σας τα δικά μου αισθήματα. Σύμφωνα με εσάς, η εκστρατεία στην Κίνα, που πραγματοποιήθηκε από κοινού υπό τις σημαίες της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα, αποτελεί δόξα που μοιράζονται η Γαλλία και η Αγγλία, και επιθυμείτε να μάθετε πόση έγκριση μπορώ να δώσω σε αυτή την αγγλογαλλική νίκη. Αφού επιθυμείτε να γνωρίζετε τη γνώμη μου, να την έχετε:

Υπήρχε, σε μια γωνιά του κόσμου, ένα θαύμα του κόσμου· αυτό το θαύμα ονομαζόταν Θερινά Ανάκτορα. Η Τέχνη έχει δύο αρχές: την Ιδέα, που γεννά την ευρωπαϊκή τέχνη, και την Χίμαιρα, που γεννά την ανατολική τέχνη. Τα Θερινά Ανάκτορα ήταν για την χιμαιρική τέχνη ό,τι είναι ο Παρθενώνας για την ιδεαλιστική τέχνη. Όλα όσα μπορεί να γεννήσει η φαντασία ενός σχεδόν υπερανθρώπινου λαού βρίσκονταν εκεί.

»Δεν ήταν ένα μοναδικό έργο όπως ο Παρθενώνας. Ήταν ένα είδος τεράστιου μοντέλου της Χίμαιρας, αν η Χίμαιρα μπορεί να έχει μοντέλο. Φανταστείτε μια ανέκφραστη κατασκευή, κάτι σαν σεληνιακό κτίσμα, και θα έχετε τα Θερινά Ανάκτορα. Χτίστε ένα όνειρο με μάρμαρο, jade, μπρούντζο και πορσελάνη, πλαισιώστε το με ξύλο κέδρου, καλύψτε το με πολύτιμους λίθους, ντύστε το με μετάξι, κάντε το εδώ ιερό, εκεί χαρέμι, αλλού ακρόπολη, τοποθετήστε εκεί θεούς και τέρατα, βερνικώστε το, σμάλτωσέ το, επιχρυσώστε το, ζωγραφίστε το, αφήστε αρχιτέκτονες-ποιητές να χτίσουν τις χίλιες και μία νύχτες, προσθέστε κήπους, δεξαμενές, αναβλύζοντα νερά και αφρούς, κύκνους, ίβιδες, παγώνια· φανταστείτε, με μια λέξη, ένα είδος εκθαμβωτικού σπηλαίου της ανθρώπινης φαντασίας με πρόσοψη ναού και παλατιού· τέτοιο ήταν αυτό το κτίσμα. Το αργό έργο γενεών χρειάστηκε για να δημιουργηθεί.

»Αυτό το οικοδόμημα, τεράστιο σαν πόλη, χτίστηκε από τους αιώνες. Για ποιον; Για τους λαούς. Διότι το έργο του χρόνου ανήκει στον άνθρωπο. Καλλιτέχνες, ποιητές και φιλόσοφοι γνώριζαν τα Θερινά Ανάκτορα· ο Βολταίρος μιλά γι’ αυτά. Μιλούσαν για τον Παρθενώνα στην Ελλάδα, τις πυραμίδες στην Αίγυπτο, το Κολοσσαίο στη Ρώμη, την Παναγία των Παρισίων στο Παρίσι, και τα Θερινά Ανάκτορα στην Ανατολή. Αν δεν τα έβλεπαν, τα φαντάζονταν.

Ήταν ένα είδος τεράστιου άγνωστου αριστουργήματος, που διακρινόταν από μακριά μέσα σε ένα μισοσκόταδο, σαν σιλουέτα του πολιτισμού της Ασίας στον ορίζοντα του πολιτισμού της Ευρώπης. Αυτό το θαύμα εξαφανίστηκε. Μια μέρα, δύο ληστές μπήκαν στα Θερινά Ανάκτορα. Ο ένας λεηλάτησε, ο άλλος έκαψε. Η Νίκη μπορεί να είναι γυναίκα κλέφτρα, όπως φαίνεται. Η καταστροφή των Θερινών Ανακτόρων ολοκληρώθηκε από τους δύο νικητές που ενήργησαν από κοινού.

»Σε όλο αυτό αναμειγνύεται το όνομα του Έλγιν, που αναπόφευκτα φέρνει στον νου τον Παρθενώνα. Αυτό που έκαναν στον Παρθενώνα, το έκαναν στα Θερινά Ανάκτορα, πιο διεξοδικά και καλύτερα, ώστε να μην απομείνει τίποτα. Όλοι οι θησαυροί όλων των καθεδρικών ναών μας μαζί δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν με αυτό το τρομερό και υπέροχο μουσείο της Ανατολής. Δεν περιείχε μόνο αριστουργήματα τέχνης, αλλά και τεράστιες ποσότητες κοσμημάτων. Τι μεγάλο κατόρθωμα, τι λεία! Ο ένας από τους δύο νικητές γέμισε τις τσέπες του· όταν ο άλλος το είδε, γέμισε τα σεντούκια του. Και επέστρεψαν στην Ευρώπη, αγκαζέ, γελώντας. Αυτή είναι η ιστορία των δύο ληστών. Εμείς οι Ευρωπαίοι είμαστε οι πολιτισμένοι, και για εμάς οι Κινέζοι είναι οι βάρβαροι. Αυτό είναι αυτό που ο πολιτισμός έκανε στη βαρβαρότητα.

»Μπροστά στην Ιστορία, ο ένας από τους δύο ληστές θα ονομαστεί Γαλλία, ο άλλος Αγγλία. Αλλά διαμαρτύρομαι, και σας ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία! Τα εγκλήματα αυτών που ηγούνται δεν είναι υπαιτιότητα αυτών που ακολουθούν· οι κυβερνήσεις είναι μερικές φορές ληστές, οι λαοί ποτέ. Η Γαλλική Αυτοκρατορία έχει βάλει στην τσέπη της το μισό αυτής της νίκης, και σήμερα με ένα είδος ιδιοκτησιακής αφέλειας εκθέτει τα υπέροχα μπιχλιμπίδια των Θερινών Ανακτόρων. Ελπίζω ότι θα έρθει μια μέρα που η Γαλλία, ελεύθερη και καθαρή, θα επιστρέψει αυτή τη λεία στην λεηλατημένη Κίνα. Εν τω μεταξύ, υπάρχει μια κλοπή και δύο κλέφτες. Το σημειώνω. Αυτή, κύριε, είναι η έγκριση που δίνω στην εκστρατεία της Κίνας..» Βίκτωρ Ουγκώ.

Επίλογος – Κάλεσμα ιστορικής συνειδητοποίησης
Η καταστροφή των Θερινών Ανακτόρων δεν ανήκει απλώς στο παρελθόν. Αποτελεί ζωντανή υπενθύμιση του πώς η αποικιακή βία στράφηκε εναντίον της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Από τον Παρθενώνα έως την Κίνα, από την Αίγυπτο έως τη Λατινική Αμερική, οι “Έλγιν της ιστορίας” άφησαν πίσω τους ερείπια και σιωπή. Η μνήμη δεν εκδικείται· απαιτεί αναγνώριση ιστορικής αλήθειας, ανάληψη ευθύνης, συγγνώμη και δικαιοσύνη.

Η θερμοκρασιακή αυτή άνοδος που θα κορυφωθεί την Τρίτη, από την Τετάρτη θα αρχίσει σταδιακά κάπως να υποχωρεί σε όλη την Ελλάδα. Σύμφωνα με προγνωστικά στοιχεία αύριο αλλά και την Τρίτη αναμένονται τοπικές μπόρες κυρίως σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές της βόρειας Ελλάδας, από το ύψος της βορειοδυτικής Θεσσαλίας και βορειότερα προς τη Μακεδονία και τη Θράκη, κατά τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες. Παρόμοια εικόνα, αλλά με λιγότερα φαινόμενα, θα διατηρηθεί και την Τετάρτη  με λίγες τοπικές μπόρες στα ορεινά.

Την Πέμπτη αυξάνονται οι πιθανότητες αστάθειας σε περισσότερες ηπειρωτικές περιοχές της χώρας, με περισσότερες τοπικές μπόρες και καταιγίδες, κυρίως κατά τις θερμές ώρες της ημέρας.

Το “παρών” θα δώσει και η αφρικανική σκόνη, που προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα κυρίως όταν “σέρνεται” κοντά στο έδαφος και όχι όταν είναι ψηλά στην ατμόσφαιρα. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, η ατμόσφαιρα κοντά στην επιφάνεια του εδάφους θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένη στην Κρήτη και κυρίως στον νομό Χανίων.

«Στο τέλος θα το πάρουμε, το παρακολουθούμε από κοντά», δήλωσε για το ουράνιο και ο αμερικανός πρόεδρος σε χωριστή συνέντευξή του που δημοσιοποιήθηκε σήμερα, αλλά είχε δοθεί προ ημερών. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είπε μάλιστα και τα εξής: «Αν πλησιάσει κάποιος στην τοποθεσία που είναι το ουράνιο, θα το μάθουμε και θα τον ανατινάξουμε».

«Μας καλύπτει πάντως και άλλο σενάριο, να αναλάβει την μεταφορά του ουρανίου ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας», δήλωσε το πρωί σε χωριστή συνέντευξή του στο CBS ο αμερικανός υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ