Τα κυρίαρχα αφηγήματα των εκλογών γνωστά: Σταθερότητα, Καταλληλόλητα και Αποτελεσματικότητα για εκείνους που εύχονται “να ναι μακρύς ο δρόμος” για μια ακόμα τετραετία της ΝΔ. Αλλαγή, Αξιοκρατία, Δικαιοσύνη με κάθε κόστος για όλο το υπόλοιπο πολιτικό τόξο. Δύο πυξίδες, φαινομενικά ολωσδιόλου διαφορετικές και αντίθετες, εν προκειμένω όμως με αρκετά κοινά νοήματα και ερμηνείες. Και αυτό διότι, το πρόσημο και το νόημα της σταθερότητας, της αποτελεσματικότητας ή της αξιοκρατίας και της δικαιοσύνης από την άλλη, σε κάθε περίπτωση ορίζεται και κρίνεται κατά το δοκούν, αναλόγως που απευθύνεται και σε τι αποσκοπεί.

Κοινώς, νιώθω ότι εδώ και πάρα πολύ καιρό ακούμε, συζητάμε κι ασπαζόμαστε έννοιες που αγνοούμε τη σημασία και το περιεχόμενό τους, απλά και μόνο χάριν πολιτικής ή προσωπικής κατανάλωσης. Και μιλάω φυσικά για όλο το φάσμα, από τα media και την Ενημέρωση έως τους πολιτικούς και τους πολίτες. Παρακάτω, ακολουθούν ενδεικτικά παραδείγματα για γίνει εύλογα αντιληπτό αυτό που εννοώ.

Στην ευρύτερη κοινή γνώμη ή έστω σε ένα σημαντικό ποσοστό της, η πολιτική και η ενασχόλησή της – τουλάχιστον στο ελληνικό της πρότυπο – θα μπορούσε να ισοδυναμεί με την πεποίθηση “πάντα να ‘χεις στον νου σου την καρέκλα, το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου”, προσδοκώντας ακριβώς «πλούτη να σε δώσει», παραφράζοντας με μια καυστικότητα το γνωστό ποίημα του Καβάφη, το οποίο ενέπνευσε το βιβλίο του κ. Τσίπρα. Για αυτούς λοιπόν τους ψηφοφόρους η αξιοκρατία, ή αποτελεσματικότητα συνεπάγονται λ.χ. από την ανάδειξη πολιτικών προσώπων με μη πολιτικό παρελθόν, πολλές φορές με ένα νεανικό, αντισυστημικό και επαναστατικό  προφίλ, την άσκηση αντιμεταναστευτικής ίσαμε και επεκτατικής πολιτικής ή και του εναντίου, έως και την κατάργηση του υπάρχοντος Συντάγματος, την επιβολή δικτατορίας κ.α.

Άλλοι πάλι θεωρούν ότι το πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι να μην ψηφίζει κανείς και να δοθεί η εξουσία με τρόπο άτυπο και μη θεσμικό σε ένα κομμάτι του λαού ή στον ίδιο τον λαό με την αφηρημένη του έννοια. Στο δημοψήφισμα του 2015 επίσης “δίκαιο και άξιο” χαρακτηριζόταν αντίστοιχα από τις αντιμαχόμενες πλευρές αμφότερες οι επιλογές του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Κατ’ αναλογία, υπάρχει μεγάλη μερίδα του εκλογικού κοινού που θεωρεί ότι η σταθερότητα σημαίνει προάσπιση των συμφερόντων του, αύξηση των προνομίων του και άρα πάση θυσία διατήρηση και παγίωση του εκάστοτε πολιτικού φορέα ή συστήματος που το εκπροσωπεί.

Οι εκλογές των μεγάλων ψευδαισθήσεων

Παρατηρούμε λοιπόν ότι κρίσιμες και διαχρονικές έννοιες και αξίες καθίστανται επαμφοτερίζουσες, αλλάζουν αποχρώσεις και νοήματα και λειτουργούν ως καύσιμο και εφόδιο για χειραγώγηση πολiτικών και κοινωνικών συνειδήσεων. Συνθήματα και αφηγήματα που επηρεάζουν και εν πολλοίς καθορίζουν την εκλογική συμπεριφορά και άρα την όλη πολιτική που ασκείται κατ’ επέκταση. Σε τελική ανάλυση πάντως, οι επικείμενες εκλογές έχουν την ιδιαιτερότητα και την τιμητική τους. Νέα αντισυστημικά κόμματα, rebranding πρώην πρωθυπουργών από όλους τους χώρους, το κίνητρο  τρίτης συνεχόμενης θητείας για το κυβερνών κόμμα, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που τις καθιστούν όντως “ιστορικές”.

Αν συμπεριλάβουμε και το νυν διεθνές πλαίσιο, με τους πολέμους που φέτος αναδείχθηκαν σε εποχικό φαινόμενο, τις αλλεπάλληλες κρίσεις και την απροσδιοριστία του μέλλοντος, παράλληλα με την εγχώρια σκηνή με τα σκάνδαλα, το δημογραφικό και την ακρίβεια σε πρώτη γραμμή, μιλάμε για μια πραγματικά κομβική συγκυρία και καμπή. Σε κάθε περίπτωση, διερωτώμαι επί της ουσίας: Σταθερότητα και Καταλληλόλητα ορίζεται η συνέχιση και η εδραίωση της υπάρχουσας κατάστασης της χώρας, απλά και μόνο εφ’ όσον ικανοποιούνται ορισμένες ανάγκες ορισμένων ομάδων της κοινωνίας; Η ρητορική αυτή μου θυμίζει την γνωστή φράση “Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε, και οι άλλοι να πάνε να γ….”, που αποδίδεται σε γνωστό αθλητικό παράγοντα Θωμά Μητρόπουλο.

Η Αλλαγή και η Δικαιοσύνη από την άλλη, ορίζονται ως απλώς μια αλλαγή ονόματος και τύπων, ευκαιρία προάσπισης συμφερόντων διαφορετικών ομάδων και στείρες υποσχέσεις; Μάλλον πρέπει να αποσαφηνίσουμε ή να επαναπροσδιορίσουμε ορισμένες έννοιες όταν τις ακούμε ή τις χρησιμοποιούμε. Όπως και να ‘χει, αυτό που εύχομαι σε όλους και όλες μας εμάς ως ψηφοφόρους, συμπυκνώνεται και πάλι σε ένα απόσπασμα ποιήματος του Καβάφη: “Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις…”. 

Ο Περικλής Χονδροματίδης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα εργάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, όπου παρακολουθεί και μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις Διεθνείς Σχέσεις.

Ο λόγος που ισχύει αυτό, είναι οικονομικός και, ταυτόχρονα, γεωπολιτικός. Ένα ισχυρό εθνικό brand μειώνει το κόστος εισόδου των ελληνικών προϊόντων σε ξένες αγορές, αυξάνει τη δαπάνη ανά επισκέπτη, προσελκύει επενδύσεις έντασης γνώσης και ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας στη διεθνή σκηνή.  Η πολύ πρόσφατη διεθνής επιτυχία της ταινίας “Οδύσσεια” του Νόλαν αποδεικνύει αφενός τη δύναμη του ελληνικού συμβολικού κεφαλαίου, αφετέρου την αδυναμία της χώρας να το μετατρέψει σε οικονομική αξία.

Η πλούσια και εξαιρετική πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας είναι μοναδική παγκοσμίως. Τα μνημεία, οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μουσεία και το πολιτιστικό τοπίο αποτελούν ισχυρή κοινωνική και δημόσια κεφαλαιουχική βάση στην οποία η χώρα μπορεί να στηρίξει τις προσπάθειές της, για να αποκτήσει διεθνώς μεγάλη πολιτιστική επιρροή με σημαντικά οφέλη για την εικόνα της στο εξωτερικό και τη γενικότερη οικονομική και κοινωνική της θέση.

Η κληρονομιά μας επιδοτεί τις εξαγωγές

Χωρίς αμφιβολία, η Ελλάδα δεν έχει κεφαλαιοποιήσει τις δυνατότητες που της παρέχει η πολιτιστική της κληρονομιά, για να αποκτήσει πολιτιστική επιρροή διεθνώς, ώστε να εισπράξει υπεραξία, στο οικονομικό σύστημα και στις εθνικές επιδιώξεις της. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί, ότι η πολιτιστική κληρονομιά είναι ένας τομέας στον οποίο η Ελλάδα υπερέχει τόσο πολύ, ώστε μπορεί να αποτελέσει ισχυρό μέσο για την ενίσχυση της εικόνας και του brand name σε παγκόσμια κλίμακα στο πλαίσιο μιας εθνικής εξωτερική πολιτικής “ήπιας ισχύος”, με διεθνείς δραστηριότητες και συνεργασίες με ομοειδείς πολιτιστικούς οργανισμούς και ιδρύματα παγκόσμιας εμβέλειας, τόσο σε εκπαιδευτικές, όσο και σε ερευνητικές και άλλες δραστηριότητες.

Η πολιτιστική κληρονομιά δυνητικά μπορεί να λειτουργήσει ως εξαγώγιμο προϊόν προσδίδοντας ταυτότητα (branding) σε όλα τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες. Η ταυτότητα, το brand, είναι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν ένα προϊόν (ή μια υπηρεσία) και το κάνουν διαφορετικό από άλλα ομοειδή χαρακτηριστικά επιθυμητά στους καταναλωτές, που προσδίδουν ποιότητα και μοναδικότητα. Τα χαρακτηριστικά αυτά προσθέτουν αξία και αυξάνουν την τιμή του προϊόντος στην αγορά.

Το brand, η ταυτότητα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ψηφιοποίησης έχει αξία. Οι σημερινοί καταναλωτές, σε μεγάλο ποσοστό, δεν αγοράζουν αντικείμενα-προϊόντα (ή υπηρεσίες) μόνο για ικανοποίηση αναγκών, αλλά πολύ συχνά τα αντικείμενα-προϊόντα αποκτώνται ως σημάδια ή ενδείξεις ποιότητας, ταυτότητας, τρόπου ζωής ή εικόνας. Έτσι, τα αντικείμενα δεν αφορούν προϊόντα (commodities), αλλά μετατρέπονται σε κώδικα που υποδηλώνει κοινωνικές θέσεις και πολιτισμικές προτιμήσεις. Στην αγορά της συμβολικής αξίας των προϊόντων, παράγοντας μεγάλης σημασίας είναι η ποιοτική διαφορά που παρέχει το προϊόν σε σχέση με άλλα παρόμοια, όπως την προσλαμβάνει ο καταναλωτής.

Μεταξύ πολλών άλλων χαρακτηριστικών, η εθνική προέλευση του προϊόντος αποτελεί βασικό παράγοντα ποιοτικής διαφοράς, καθώς η χώρα συνδέεται με τη φήμη, που συνδέεται επίσης με τα προϊόντα που παράγει. Ως εκ τούτου, στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου έχει μεγάλη σημασία η ταυτότητα και η φήμη, οι πολιτιστικές αναφορές της χώρας αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία και γίνονται παγκόσμιες.

Όλες οι χώρες προωθούν το brand τους

Το branding μιας χώρας είναι θέμα σημαντικό και ενδιαφέρον τόσο ερευνητικά όσο και πρακτικά. Δεδομένου ότι οι χώρες ανταγωνίζονται σε παγκόσμιο επίπεδο, για να προσελκύσουν τουρισμό, επενδύσεις και επιχειρηματικές δραστηριότητες, αλλά και για μια σειρά από άλλους στόχους, το branding αποτελεί στρατηγική μέσω της οποίας επιδιώκεται η ενίσχυση της ταυτότητας, με στόχο την προσέλκυση επιχειρήσεων, ικανού ανθρώπινου δυναμικού, τουριστών, αλλά και επιρροής.

Η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να ενισχύσει το brand name της Ελλάδας ως πολιτιστικός τουριστικός προορισμός, ενισχύοντας την παραγωγή επώνυμων προϊόντων και υπηρεσιών, αυξάνοντας τη γενικότερη πολιτιστική επιρροή της Ελλάδος, και με την πολιτιστική συνεργασία με διεθνείς ομοειδείς οργανισμούς και ιδρύματα σε δράσεις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και άλλες.

Το branding ζωτικό για τη χώρα

Η έννοια του branding έχει τρεις διαστάσεις, την αίσθηση ταυτότητας, την εικόνα προς τα έξω και την θέση έναντι ανταγωνιστών. Η πολιτιστική κληρονομιά συμβάλλει στην ενίσχυση και των τριών διαστάσεων. Αποτελεί ζωτικό τμήμα μιας χώρας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, και διαμορφώνει αντιλήψεις και τρόπο ζωής για το μέλλον. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η πολιτιστική κληρονομιά παίζει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της αίσθησης ταυτότητας της χώρας, αλλά και των πολιτών.

Το ιστορικό περιβάλλον επηρεάζει τις αντιλήψεις ποιότητας και ελκυστικότητας του τόπου προκαλώντας αίσθημα υπερηφάνειας στον πολίτη, ενώ παράλληλα ο μοναδικός χαρακτήρας των πολιτιστικών χώρων δημιουργεί στο ευρύ κοινό την αίσθηση του ανήκειν και, εξ αυτού, την επιθυμία προστασίας και διαφύλαξης της ίδιας της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η σημασία της εικόνας και του brand name της χώρας στη διεθνή σκηνή είναι σημαντική από άποψη “ήπιας ισχύος” και διπλωματίας. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αντιπροσωπεύει την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική επιρροή της χώρας διεθνώς και δημιουργεί στο εξωτερικό στερεότυπα με πολύ σημαντικές πολιτικές, οικονομικές και συχνά εθνικές επιπτώσεις. Επισημαίνεται ότι το brand name μιας χώρας λειτουργεί ως αποτελεσματικότερο μέσο πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής διπλωματίας διεθνώς, διαπερνώντας ιστορικά και εθνικά σύνορα, σε σχέση με άλλα πιο συμβατικά διπλωματικά μέσα.

Ένα απλό σημείο στο χάρτη ή…

Στον δείκτη για το brand name των 75 πλουσιότερων χωρών (Future Brand Country Index, FCI), εξετάζεται τι μετατρέπει τη χώρα από ένα σημείο σε έναν χάρτη σε έναν τόπο που οι πολίτες άλλων χωρών θέλουν τελικά να επενδύσουν, να ζήσουν, να επισκεφθούν και να αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες.

Στον FCI χρησιμοποιούνται έξι διαστάσεις: τρεις διαστάσεις σκοπού και τρεις διαστάσεις εμπειρίας. Οι διαστάσεις του σκοπού είναι:  (α) Το Σύστημα αξιών, (β) Η Ποιότητα ζωής, (γ) Οι Επιχειρηματικές Δυνατότητες. Οι διαστάσεις εμπειρίας είναι: (α) Η Κληρονομιά και ο Πολιτισμός, (β) ο Τουρισμός, (γ) το Made In, δηλαδή προϊόντα και υπηρεσίες. Η πολιτιστική κληρονομιά και ο πολιτισμός δεν είναι απλά μία από τις έξι διαστάσεις, αλλά διατρέχει οριζόντια και τις άλλες.

Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν έχει καταβάλει προσπάθειες να βελτιώσει το brand name και την εικόνα της στο εξωτερικό. Σε σύγκριση με άλλες χώρες, δεν φαίνεται να έχει επενδύσει χρήματα ή ακόμα και να σκεφτεί την προώθηση μιας συνολικής θετικής και ελκυστικής εικόνας, παρά την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, και τις ισχυρές επιδόσεις της σε διάφορους κλάδους. Εκτός από τις διαφημίσεις του ΕΟΤ για διακοπές δεν έχουν γίνει συστηματικές προσπάθειες βελτίωσης του brand name της χώρας, λαμβανομένου επίσης υπόψιν ότι λόγω της οικονομικής κρίσης η εικόνα της επιδεινώθηκε.

Η εμπειρία της Μεγάλης Βρετανίας έχει δείξει ότι η πολιτιστική κληρονομιά παίζει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της αντίληψης των ανθρώπων για την ταυτότητα της χώρας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η καμπάνια της Μεγάλης Βρετανίας για προβολή (Visit Britain 2016) είχε ως στόχο να προβάλει τη χώρα αναδεικνύοντας αυτά που μπορεί να προσφέρει, εμπνέοντας και ενθαρρύνοντάς τον κόσμο για επισκέψεις, επιχειρηματικές δραστηριότητες, επενδύσεις και σπουδές. Η καμπάνια προσδιορίζει την πολιτιστική κληρονομιά ως ένα από τα 12 “μοναδικά σημεία πώλησης” της Μεγάλης Βρετανίας και εκτιμάται ότι για κάθε £1 που δαπανήθηκε στην καμπάνια, οι επισκέπτες από το εξωτερικό δαπάνησαν £23 στη Βρετανία.

Μπορούμε να κλείσουμε με τρία συμπεράσματα: (α) H Ελλάδα δεν έχει κάνει προσπάθειες για να ενισχύσει το εθνικό brand name και να εισπράξει υπεραξία, ως μέσο “ήπιας διπλωματικής ισχύος” για την ενίσχυση της επιρροής διεθνώς. (β) Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χωρών που έχουν χρησιμοποιήσει την πολιτιστική τους κληρονομιά ως ισχυρό μέσο αναβάθμισης και ενίσχυσης του brand name τους στο εξωτερικό. (γ) Η Ελλάδα, με τα μνημεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τα μουσεία και το πολιτιστικό τοπίο, έχει ισχυρότατη κεφαλαιακή βάση και συμβολικό κεφάλαιο, στο οποίο μπορεί να στηρίξει την προσπάθεια για ενίσχυση του brand name της αυξάνοντας σημαντικά την επιρροή της διεθνώς, καθώς και τη διπλωματική ισχύ της.

Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέα «Η οικονομία της πολιτιστικής κληρονομιάς – Αξιοποιώντας το παρελθόν για ένα βιώσιμο μέλλον», Εκδόσεις Ευρασία.

Ο Γεώργιος Μέργος είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών Επιστημών, ΕΚΠΑ και πρώην ΓΓ Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών.

Ωστόσο σε ότι αφορά το δεύτερο, το ρεπορτάζ αναφέρει πως και τα δύο μέλη εντοπίστηκαν χωρίς τις αισθήσεις τους. Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν πως πρόκειται για έναν Έλληνα και έναν Ρουμάνο που φέρεται να είναι νεκροί. Πηγές από την εταιρεία που είχε μισθώσει τα δύο ελικόπτερα αναφέρουν πως, με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, το ενδεχόμενο που εξετάζεται είναι αυτό του ανθρώπινου λάθους, ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις για τεχνική βλάβη.

Η σύγκρουση και η πτώση των δύο ελικοπτέρων έγινε σύμφωνα με πηγές της Πυροσβεστικής κοντά στην είσοδο για τον οικισμό Ζάχουλη που βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Μεγάρων – Αλεποχωρίου. Οι αρχές σήμαναν συναγερμό όταν δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία με ένα από τα δύο ελικόπτερα. Τα δύο ελικόπτερα ήταν τύπου Bell.

Διεθνή μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν άμεσα την είδηση, με τα βλέμματα του πλανήτη να έχουν στραφεί στο συγκλονιστικό δυστύχημα. BBC, Telegraph, Reuters, Sky News, Independent, Daily Mail και άλλα μεγάλα μέσα ενημέρωσης έχουν πρώτο θέμα την τρομακτική στιγμή που συγκρούστηκαν τα δύο ελικόπτερα στην Ψάθα. Εκτενές το ενδιαφέρον και τουρκικών ΜΜΕ:

«Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης εναέριας κατάσβεσης πυρκαγιάς, δύο ελικόπτερα BELL, μισθωμένα από την πυροσβεστική υπηρεσία, με πλήρωμα δύο ατόμων το καθένα, συνετρίβησαν στην ευρύτερη περιοχή της Ψάθας, στην Αττική», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ελληνική πυροσβεστική υπηρεσία. Σχεδόν 500 πυροσβέστες έχουν αναπτυχθεί, ενώ έχουν φτάσει και ενισχύσεις από τη Γαλλία και τη Ρουμανία.

Σε πλήρη εξέλιξη είναι η μεγάλη πυρκαγιά στην Αττική, η οποία ξεκίνησε από την Βοιωτία και καίει για τρίτη μέρα έχοντας σχηματίσει μια τεράστια πύρινη λωρίδα που κατέκαψε εκτάσεις και σπίτια στο Πόρτο Γερμενό. Τα δύο χειρότερα μέτωπα που αντιμετωπίζονται είναι εκείνο στην Αγία Παρασκευή και το δεύτερο στην Κρύα Πηγή, ενώ αλλεπάλληλα μηνύματα του 112 στάλθηκαν και σήμερα Κυριακή (02.08.2026) από το πρωί, για εκκενώσεις των περιοχών Τούτουλη, Νέα Δάφνη, Πευκενέας, Άγιος Σαράντης, ΒΙΠΕ Μεγάρων, Κανδήλι και Αγία Σκέπη.Παράλληλα, ενεργό είναι το μέτωπο της φωτιάς που ξέσπασε και στην Κεφαλονιά, για την οποία συνελήφθη ένας άντρας για εμπρησμό. Παρά την υποχώρηση των θυελλωδών ανέμων, οι αναζωπυρώσεις στα μέτωπα είναι συνεχείς και οι επιχειρήσεις τον πυροσβεστών ηρωικές.

Μάχη στα ενεργά μέτωπα

Ισχυρές δυνάμεις της πυροσβεστικής αλλά και μηχανήματα του στρατού και της περιφέρειας συνεχίζουν τις προσπάθειες περιορισμού ενάντια στη μανία των ανέμων. Με το πρώτο φως της ημέρας η φωτιά πήρε κατεύθυνση ανατολικά προς την Αγία Τριάδα και απέχει μόλις 5 χιλιόμετρα από τα Μέγαρα και 50 χιλιόμετρα από τον αστικό ιστό της Αθήνας. Tέσσερα Canadair και δύο ελικόπτερα ξεκίνησαν αναγνωριστικές πτήσεις πριν τις πολυαναμενόμενες ρίψεις νερού επικεντρώνοντας τις προσπάθειές τους στη Βένιζα όπου η πυρκαγιά καίει ανεξέλεγκτα.

Και στο άλλο μέτωπο της πυρκαγιάς, στη Ψάθα, οι προσπάθειες των πυροσβεστών συνεχίζονται υπό αντίξοες συνθήκες καθώς ο πυκνός καπνός και οι ισχυροί άνεμοι κάνουν πιο δύσκολη την προσπάθειά τους. Από νωρίς το πρωί στην περιοχή επιχειρούν ελικόπτερα.

Οι κάτοικοι που εγκατέλειψαν τη Βένιζα μετακινήθηκαν προς τα Μέγαρα, ενώ αρκετοί παραμένουν και παρακολουθούν με αγωνία την εξέλιξη καθώς κινδυνεύουν σπίτια από τις 9 το βράδυ του Σαββάτου, όταν το πύρινο μέτωπο πέρασε όλη την κορυφογραμμή του Κιθαιρώνα για να κάψει τουλάχιστον τρία σπίτια στον οικισμό.

Ηλικιωμένο ζευγάρι απομακρύνθηκε επτά λεπτά πριν το πύρινο μέτωπο εισβάλει στη Βένιζα. Στο Κρύο πηγάδι Βιλίων, κοντά στην Αγία Παρασκευή οι φλόγες καταπίνουν ένα από τα πιο πυκνά δάση ενώ είναι θετικό ότι ο άνεμος φυσάει αντίθετα με τον μικρό οικισμό. Σκληρή μάχη δίνουν τουλάχιστον 500 πυροσβέστες μεταξύ αυτών Ρουμάνοι και Γάλλοι δασοκομμάντος, ενώ επιχείρησαν πριν βραδιάσει και ενάντια στους ανέμους, 39 εναέρια μέσα.

Για άμεση καταγραφή των καταστροφών από τις πυρκαγιές και στήριξη των πληγέντων δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην Κυριακάτικη ανάρτησή του, τονίζοντας πως «υπάρχουν στιγμές που η φύση και η ένταση των καιρικών φαινομένων ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα».

Καίγεται το όρος Πατέρα

Ανεξέλεγκτο παραμένει το τεράστιο πύρινο μέτωπο που ξεκίνησε από το Καλάμακι και τον Αγιο Βασίλειο της Βοιωτίας και πλέον έχει φτάσει μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα Μέγαρα κατακαίοντας στο πέρασμά του παρθένο πευκοδάσος. Την ίδια ώρα οι φλόγες χρειάστηκαν μόλις λίγα λεπτά για να σκεπάσουν τη βουνοπλαγιά στο όρος Πατέρα. Το μεγάλο μέτωπο κατευθύνεται από το Κρύο Πηγάδι στον Άγιο Νεκτάριο.

Η κολοσσιαία μάχη των πυροσβεστών επικεντρώνεται στο τρίγωνο Ψάθα, Βένιζα και Άγιος Νεκτάριο – Αγία Παρασκευή. Στόχος να μην φτάσουν οι φλόγες προς Βίλια και Μέγαρα. Για την ώρα δεν απειλούνται σπίτια στην περιοχή της Ψάθας. Σύμμαχος των πυροσβεστικών δυνάμεων τις τελευταίες ώρες είναι και η συνδρομή των εναέριων μέσων, καθώς μετά τις 13:00, που έπεσαν οι άνεμοι, επιχειρούν και 8 αεροπλάνα συνδυαστικά με τα 20 ελικόπτερα, που πετούσαν από το πρωί.

Κρίσιμες ώρες για τη Βένιζα

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η επιχείρηση κατάσβεσης της μεγάλης πυρκαγιάς που καίει στην περιοχή της Βένιζας, κοντά στο Πόρτο Γερμενό,με τις επίγειες πυροσβεστικές δυνάμεις να δίνουν μάχη σε πολλά ενεργά μέτωπα, υπό ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες. Λόγω των αναζωπυρώσεων στάλθηκε προειδοποιητικό μήνυμα του 112 για τις περιοχές Κανδύλι και Αγία Σκέπη με οδηγίες για να απομακρυνθούν οι κάτοικοι προς Νέα Πέραμο, την ώρα που τα εναέρια και επίγεια μέσα προσπαθούν να περιορίσουν τη φωτία που για τρίτη μέρα μοιάζει ανεξέλεγκτη. Ακολούθησε μήνυμα από την Πολιτική Προστασία και για τη βιομηχανική περιοχή στα Μέγαρα, με τις Αρχές να καλούν όλους όσοι βρίσκονται στην περιοχή να απομακρυνθούν προς τα Μέγαρα.

Η μεγαλύτερη ανησυχία επικεντρώνεται στην πιθανότητα το μέτωπο να περάσει τη χαράδρα και να κινηθεί προς τα Βίλια. Αν και κατά διαστήματα η αλλαγή της φοράς των ανέμων περιορίζει την εξάπλωση της φωτιάς, οι συνεχείς αναζωπυρώσεις διατηρούν τον κίνδυνο υψηλό, αναφέρει η Κωνσταντίνα Θεοχαρούλη από το μέτωπο της φωτιάς.

Κρίσιμες ώρες

Το τελευταίο 24ωρο το πύρινο μέτωπο απλώνεται σε έκταση ως και 100 χιλιομέτρων από το Καλαμάκι Βοιωτίας ως το Πόρτο Γερμενό της Αττικής, απειλώντας από ανατολικά την Αγία Παρασκευή και τον Άγιο Νεκτάριο και από νοτιοδυτικά, τον Μύτικα και την Ψάθα.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, Κώστας Τσίγκας, για τη μεγάλη φωτιά που ξεκίνησε από τη Βοιωτία και έφτασε έως την περιοχή του Πόρτο Γερμενού εξήγησε ότι οι επιχειρήσεις επικεντρώνονται σε δύο ενεργά μέτωπα, Πόρτο Γερμενό και Βένιζα με ισχυρές επίγειες δυνάμεις, εθελοντές και μηχανήματα να επιχειρούν σε ολόκληρη την περίμετρο.

Πύρινο τόξο στον Κιθαιρώνα: Κρίσιμες ώρες για Βένιζα και Ψάθα – Τιτάνια προσπάθεια να ανακοπεί η φωτιά, κίνδυνος εκρήξεων

Όπως σημείωσε, η πυρκαγιά παρουσιάζει πλέον μικρότερη ταχύτητα εξάπλωσης σε σχέση με τις προηγούμενες ώρες, γεγονός που δημιουργεί συγκρατημένη αισιοδοξία, ενώ με το πρώτο φως της ημέρας ξεκίνησε η απογείωση των εναέριων μέσων, τα οποία θα επιχειρήσουν όπου το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Μπαράζ μηνυμάτων 112 για εκκένωση προς Μέγαρα

Μήνυμα μέσω του 112 εστάλη σε όσους βρίσκονται σε Αλεποχώρι, Ψάθα, Βένιζα, Λούμπα και Ζάχουλη Αττικής προκειμένου να απομακρυνθούν από αυτές λόγω της πυρκαγιάς που είναι σε εξέλιξη.

Νωρίτερα, στις 12:47 στάλθηκε μήνυμα 112 στους κατοίκους των περιοχών Αγία Παρασκευή, Κρύο Πηγάδι και Άγιος Νεκτάριος με οδηγίες για εκκένωση προς τα Βίλια.

Ημέρα καταστροφής στο Πόρτο Γερμενό. Οι κάτοικοι συνεχίζουν να ζουν πύρινο εφιάλτη, με εκατοντάδες μικρές διάσπαρτες εστίες, ενώ υπάρχουν αναφορές ως και για 200 σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες. Ο καπνός έφτασε σε απόσταση 750 χιλιομέτρων από το παρθένο πευκοδάσος που κάηκε για πρώτη φορά.

Κεφαλονιά: Ζώνη άμυνας στον Άνω Κατελειό

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η επιχείρηση για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας στην περιοχή της Πάστρας, στην ανατολική Κεφαλονιά, προκαλώντας διαδοχικές εκκενώσεις οικισμών.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ένωσης Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος, Κώστα Τσίγκα, η φωτιά κινείται προς την περιοχή των Μαυράτων, ενώ όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί για τη δημιουργία ζώνης άμυνας.

«Οι επίγειες δυνάμεις, οι υδροφόρες, οι εθελοντές και τα πεζοπόρα τμήματα βρίσκονται στον Άνω Κατελειό και δημιουργούν ζώνη άμυνας», ανέφερε ο κ. Τσίγκας.

Με το πρώτο φως της ημέρας δόθηκε εντολή απογείωσης στα εναέρια μέσα, ώστε να πραγματοποιήσουν αναγνώριση του μετώπου και, εφόσον το επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες, να αρχίσουν τις ρίψεις νερού.

Όπως εξήγησε ο κ. Τσίγκας, μετά την προσέγγιση των αεροσκαφών και των ελικοπτέρων θα καθοριστούν τα σημεία στα οποία μπορούν να επιχειρήσουν με ασφάλεια.

Η πυρκαγιά καίει αγροτοδασικές εκτάσεις, ενώ το έργο των δυνάμεων δυσχεραίνουν οι ισχυροί άνεμοι και το δύσβατο ανάγλυφο της περιοχής.

Στο πεδίο επιχειρούν 31 πυροσβέστες με δύο ομάδες πεζοπόρων τμημάτων της 16ης ΕΜΟΔΕ και επτά οχήματα. Συνδρομή παρέχουν υδροφόρες, μηχανήματα έργου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και εθελοντές.

Μέσω διαδοχικών μηνυμάτων του 112 ζητήθηκε η απομάκρυνση κατοίκων από αρκετούς οικισμούς. Όσοι βρίσκονταν στον Κάτω Κατελειό κλήθηκαν να κατευθυνθούν προς το Ρατζακλί και τη Σκάλα, ενώ στους κατοίκους των περιοχών Χιονάτα, Θηράμονας και Μαυράτα δόθηκε οδηγία να απομακρυνθούν προς το Αργοστόλι.

Νωρίτερα είχε ζητηθεί η εκκένωση των περιοχών Κρεμμύδι και Μαρκόπουλο, επίσης με κατεύθυνση προς το Αργοστόλι. Το πρώτο μήνυμα του 112 είχε καλέσει τους κατοίκους της Πάστρας να παραμείνουν σε ετοιμότητα και να ακολουθούν τις οδηγίες των Αρχών.

Ο δήμαρχος Αργοστολίου, Θεόφιλος Μιχαλάτος, δήλωσε στο ΕΡΤnews ότι περίπου 300 άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους στο Κρεμμύδι και στο Μαρκόπουλο. Όπως ανέφερε, η πυκνή βλάστηση, οι άνεμοι και το δύσβατο έδαφος δυσκολεύουν σημαντικά την πρόσβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων.

«Βγάζουμε τον κόσμο, συνολικά 300 άνθρωποι από τα σπίτια στο Κρεμμύδι αλλά και στο Μαρκόπουλο όπου τώρα μπαίνει η φωτιά. Είναι μεγάλη η βλάστηση, φυσάει και το ανάγλυφο είναι δύσκολο, ενώ έχει κλείσει ο δρόμος που προσεγγίζουν τα πυροσβεστικά» τόνισε ο δήμαρχος Αργοστολίου, Θεόφιλος Μιχαλάτος και εκτίμησε ότι πρόκειται για εμπρησμό σε περιοχή κατάφυτη που δεν είχε καεί.

Το έργο των δυνάμεων που επιχειρούν να περιορίσουν την πυρκαγιά, δυσκολεύουν οι ισχυροί άνεμοι που πνέουν στην περιοχή, καθώς και το δύσβατο της περιοχής. Το πρώτο μήνυμα 112 προειδοποιούσε τους κατοίκους να παραμείνουν σε ετοιμότητα και να ακολουθούν τις οδηγίες των αρχών.

Και για να δικαιολογήσει και το ψηφοθηρικό αυτό “παραγάδι”, δηλαδή αυτά τα παραδοσιακά πολυάγκιστρα αλιευτικά εργαλεία που ρίχνουν οι ψαράδες μας σε σημεία της θάλασσας όπου γνωρίζουν ότι βόσκουν πολλά κοπάδια ψαριών (το διδακτικό προσωπικό στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανέρχεται σε περίπου 150.000!) είπε πολλά καλά λόγια για τους εκπαιδευτικούς, όπως ότι «πίσω από κάθε παιδί που προχωρά, υπάρχει ένας εκπαιδευτικός», ότι «ένας άνθρωπος που διδάσκει, εμπνέει, ακούει και στηρίζει» ότι «σήμερα η Πολιτεία του ζητά να επιτελεί ένα λειτούργημα, με μισθό επιβίωσης», ότι «χιλιάδες εκπαιδευτικοί υπηρετούν μακριά από τον τόπο τους», ότι «πολλοί αλλάζουν κάθε χρόνο σχολείο και σπίτι, πληρώνουν πανάκριβα ενοίκια, ζουν μέσα στην ανασφάλεια».

Ύστερα απ’ αυτά, μην εκπλαγείτε αν, στη διάρκεια της υψηλής αυτής προεκλογικής ρητορείας, ο κ. Τσίπρας εφαρμόσει στην κυριολεξία τη “σεισάχθεια” (σείω= αποτινάσσω και άχθος=βάρος, χρέος) που συνεχώς επικαλείται, δηλαδή την ιστορική νομοθετική ρύθμιση που εισήγαγε ο Αθηναίος νομοθέτης και ποιητής Σόλων γύρω στο 594 π.Χ., με σκοπό την αντιμετώπιση της σφοδρής κοινωνικής και οικονομικής κρίσης στην αρχαία Αθήνα, διαγράφοντας οφειλές 113 δις. ευρώ και 50 δις. ευρών 5.000.000 οφειλετών της εφορίας και του ΕΦΚΑ, βλέποντας ότι οι μπαταξήδες δεν συγκινούνται καθόλου από τις γνωστές ρυθμίσεις των 48 δόσεων ή 72 δόσεων ή των 120 δόσεων που προτείνονται ή των 1.200 δόσεων που ίσως προταθούν προεκλογικώς! 

Υποτιμάται ο δάσκαλος… 

Όμως φρονώ ότι όλα αυτά υποτιμούν ακόμα περισσότερο τον δάσκαλο, υποτιμούν, όπως έλεγε ο Λιαντίνης, τη φωτεινή λειτουργία του κάνοντάς την επάγγελμα ρουτίνας, μια ψηφίδα σαν όλες τις άλλες σε ένα ψηφιδωτό αγοράς και επιδοτήσεων  και ειδικών μισθολογίων. Αλλά, ο δάσκαλος, όπως τόνιζε, δεν είναι ψηφίδα, είναι ο καλλιτέχνης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό. Με αυτά δίνουν την εντύπωση στον ελληνικό λαό ότι δεν είναι λειτουργός, αλλά μόνο ένας επαγγελματίας που πληρώνει τον δάσκαλό του σαν να είναι βάρος.

Ύστερα από όλα είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, πλην ίσως των συνδικαλιστών τους (υπενθυμίζω ότι το 2013, αν θυμάμαι καλά, η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης είχε προχωρήσει τότε σε έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις), δεν ζητεί ειδικά μισθολόγια, ειδική μεταχείριση (πιο ίσοι από τους ίσους) από τους άλλους θνητούς εργαζόμενους στη Δημόσιο. 

Ζητεί να μη συνεχίζεται αυτό που είχε ραπίσει με τον δικό του τρόπο ο Λιαντίνης, την υποβάθμισή του από την Πολιτεία, που είναι το πρώτο ολέθριο λάθος της παιδείας μας, το οποίο συνεχίζεται και το ζούμε σήμερα πιο έντονα από ποτέ. Ο δάσκαλος στην Ελλάδα πληρώνεται σαν να παράγει χαρτιά, ενώ παράγει ανθρώπους. Το κράτος τον αντιμετωπίζει σαν κόστος προς περικοπή ή ψηφοθηρία, ενώ αυτός είναι η μόνη επένδυση (μεταμορφώνει έναν εγκέφαλο σε νου) που δεν ταξινομείται, όπως έγραφε ο ίδιος ο Λιαντίνης, διότι  όποιος τη λογαριάζει σαν απλή επένδυση ανάμεσα στις άλλες, μπερδεύει το ψάρι με τον ψαρά που το ψάρεψε (για να μην ξεχάσουμε και τα  κομματικά παραγάδια που ανέφερα στην αρχή)

Παρά τις μηδαμινές παροχές, παρά την απαξίωση, υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι, εκτός από τους χιλιάδες αποσπασμένους τήδε κακείσε (το σχολικό έτος 2023/2024  ανέρχονταν σε 11.915 επί συνόλου148.110 διδασκόντων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, από τους οποίους 18.387 είναι … αναπληρωτές, δηλαδή … δεσμώτες!) που κρατούν το φως αναμμένο σε τάξεις που έχουν εξελιχθεί σε … χαβαλέ, χωρίς  να τηρούνται οι γνωστές παιδαγωγικές αρχές από τον φόβο παρεξήγησης ή χαρακτηρισμών των δασκάλων από μαθητές και … γονείς με τον κίνδυνο πειθαρχικής δίωξης  από τους υπουργούς Παιδείας!

Το παραμύθι του Ενιαίου Μισθολογίου!

Αλλά, πέρα από κομματικό παραγάδι η ανακοίνωση για ένταξη και των εκπαιδευτικών σε ειδικό μισθολόγιο αποτελεί χλεύη του κατ’ ευφημισμόν Ενιαίου Μισθολογίου, της ελληνικής γλώσσας και των άλλων, πολλών κατηγοριών, κοινών θνητών δημόσιων υπαλλήλων, που δεν είναι, όπως εκείνοι του παρατιθέμενου πίνακα, πιο ίσοι από τους ίσους! Η πρόκληση γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει, παρά την παράλληλη εφαρμογή του ειδικού μισθολογίου για τις εμφανιζόμενες στον πίνακα κατηγορίες “προνομιούχων”, λεπτομέρειες για το πώς αμείβονται  από την Ιανουαρίου κάθε έτους οι δημόσιοι υπάλληλοι βάσει του … ενιαίου μισθολογίου, το οποίο  στηρίζεται στα τυπικά χαρακτηριστικά του εργαζομένου και οι υπάλληλοι είναι χωρισμένοι σε τέσσερις κατηγορίες, ανάλογα με την εκπαίδευσή τους, αναλόγως της  εκπαιδευτικής βαθμίδας στην οποία ανήκουν!

Πρόκειται για ένα “παραμύθι” το οποίο από το 1984 το έχω διηγηθεί σε άρθρα μου και σε βιβλία μου και το οποίο παραθέτω για να γελάσετε: «Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από …42 περίπου χρόνια, το Μάϊο του 1984, ο τότε αρμόδιος υπουργός Προεδρίας  Απόστολος Λάζαρης έστειλε στην ΑΔΕΔΥ για να κάνει τις παρατηρήσεις της το πρώτο, τάχα, “ενιαίο” μισθολόγιο – βαθμολόγιο. Με το νομοσχέδιο αυτό, όπως είχε τότε ανακοινωθεί, επιχειρείτο να δημιουργηθεί μια ιεραρχική κατάσταση, η οποία, όπως τονιζόταν, θα βοηθούσε στην ελαστικότερη και ταχύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων της Δημόσιας Διοίκησης».

«Δεν είναι  στόχος η κατάργηση της ιεραρχίας , αλλά η ιεραρχία έχει λειτουργική σημασία, δηλαδή είναι κάτι που έχει σχέση με το σύστημα και όχι κατ΄ανάγκην με τα πρόσωπα», είχε τονίσει τότε ο Απόστολος Λάζαρης. Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας χαρακτήρισε τότε το ενιαίο μισθολόγιο των δημόσιων υπαλλήλων ως «επαναστατικό, διότι, πρώτη φορά στηρίχθηκε σε θεσμικές και οικονομικές θέσεις που λειτουργούν υπέρ του υπαλλήλου».

Η πραγματικότητα με το ενιαίο μισθολόγιο

Το 2013, ύστερα από 29 χρόνια από τότε, προωθήθηκε ένα άλλο “ενιαίο”, τάχα, μισθολόγιο με τις γνωστές αντιδράσεις μερικών που βάσει νόμων και κυβερνητικών αποφάσεων στο παρελθόν και σήμερα είναι πιο ίσοι από τους ίσους. Με αφορμή την επανάληψη, για μιαν ακόμα φορά της ιστορίας ως …. κωμωδίας, όπως έλεγε ο μέγας Μαρξ, παρέθετα μερικά “κουφά” “του επαναστατικού” αυτού πρώτου ενιαίου μισθολογίου στον δημόσιο τομέα προς τέρψιν και … ψυχαγωγίαν, προς μειδιάματα και υπομειδιάματα  και έντονους γέλωτες:

• Κατ’ αρχάς, δεν ήταν καθόλου “ενιαίο”, αφού είχαν εξαιρεθεί οι στρατιωτικοί και οι δικαστικοί, ενώ η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης είχε προχωρήσει τότε σε έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις (όπως και των εργαζομένων στο  Αττικό Μετρό), υπογραμμίζοντας την αντίδρασή τους στην ένταξη στο “επαναστατικό” αυτό ενιαίο μισθολόγιο!
• Η εφαρμογή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου εκτιμάτο ότι όχι μόνο δεν θα ελάφρυνε, αλλά θα επιβάρυνε τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους Έλληνες φορολογουμένους με ένα πρόσθετο ποσό 17 δις. δραχμών (50 περίπου εκατ. ευρώ)!
• Το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο είχε αποχωριστεί από το ενιαίο βαθμολόγιο, δηλαδή αποδεσμευόταν ο μισθός από το βαθμό με πολλά σπαραξικάρδια αποτελέσματα!
• Για πρώτη φορά, με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο, γινόταν .. αυτόματη μισθολογική εξίσωση όλων των υπαλλήλων, οι οποίοι, για διάφορους λόγους έμεναν … στάσιμοι, δηλαδή … επιβραβεύονταν!
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο καθορίζονταν οι κατώτατες αποδοχές σε 32. 000 δραχμές.
• Με το “ενιαίο” και “επαναστατικό” αυτό μισθολόγιο υπερδιπλασιαζόταν ο βασικός μισθός των δημόσιων υπαλλήλων, ενισχυόταν ο θεσμός των οικογενειακών επιδομάτων κλπ.
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο συντριβόταν η παραγωγικότητα, ενισχυόταν η αδιαφορία των δημόσιων υπαλλήλων και θεοποιούνταν η  ισοπέδωση, όπως σχολίαζα σε άρθρο μου που δημοσιεύθηκε το “Οικονομικό Ταχυδρόμο” (24 Μάϊου 1984).
• Με το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο, όπως επισήμαινα στο ίδιο άρθρο, κονιορτοποιούνταν και τα τελευταία στοιχεία άμυνας του πολίτη και των εκάστοτε διοικήσεων, εξαφανίζονταν και τα  τελευταία ψήγματα αξιοκρατίας και ιεραρχίας και ισοπεδώνονταν ανηλεώς τα πάντα στο δημόσιο τομέα.
• Από όλες τις ρυθμίσεις του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου προέκυπτε ότι η ελληνική Δημόσια Διοίκηση και ο επιχειρηματικός δημόσιος τομέας (κράτος επιχειρηματίας),  δεν χρειάζονταν  πια τους πτυχιούχους των ανωτάτων σχολών. Δηλαδή, το “επαναστατικό” αυτό “ενιαίο” μισθολόγιο διαπνεόταν από ένα έντονο αντιπτυχιακό πνεύμα!

Σε επίρρωση της διαπίστωσης αυτής επικαλέσθηκα την έντονη αντίδραση τότε της Ομοσπονδίας Διοικητικού Επιστημονικού Προσωπικού Δημόσιων Υπηρεσιών και του Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους , που με επιστολή τους προς τον τότε εμπνευστή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου αρμόδιο υπουργό Προεδρίας Απόστολο Λάζαρη, τον παρέπεμπαν στο καθεστώς που εφαρμοζόταν τότε στη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τα ΕΛΤΑ και στις τράπεζες για να πληροφορηθεί τα απίστευτα αποτελέσματα του ενιαίου μισθολογίου.

Οι αποδοχές 

«Έγινε επιλογή 16 υπαλλήλων για ανώτερες θέσεις (προϊστάμενοι)», τόνιζαν στη σχετική ανακοίνωση,  από τους οποίους μόνο ένας ήταν πτυχιούχος, ωσάν τα πανεπιστήμια καθιστούν πνευματικά υποδεέστερους τους πτυχιούχους από τους αποφοίτους της μέσης εκπαίδευσης και ανίκανους να αναλάβουν ιθύνουσες θέσεις. Αυτή η διαπίστωση επιβεβαιωνόταν λίγο αργότερα από νοσοκομειακούς γιατρούς, οι οποίοι με στοιχεία καταδείκνυαν ότι οι αποδοχές ενός γιατρού και, φυσικά, διευθυντή – γιατρού υπολείπονταν σημαντικά μιας … καθαρίστριας!!!

Μια ακόμα ρύθμιση του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου που τίναξε στον αέρα το δημόσιο τομέα ήταν εκείνη που αφορούσε στις προσλήψεις και τις  μεταθέσεις με … μόρια. Η ρύθμιση αυτή ανάγκασε τότε τον Απόστολο Λάζαρη να δηλώσει ότι «για τους αριστούχους και τους κατόχους διδακτορικών διπλωμάτων και πτυχίων “μάστερς” που αδικήθηκαν στις πρόσφατες προσλήψεις με το σύστημα των μορίων έχω καταλήξει σε μια λύση για την αξιοποίησή τους…».

Ύστερα από τρία χρόνια από την εφαρμογή του “επαναστατικού” αυτού “ενιαίου” μισθολογίου αποκαλύφθηκε ότι είχε πολλές  αδικίες και ότι … ενισχύθηκαν οι εισοδηματικές ανισότητες στο δημόσιο τομέα. Για τον λόγο αυτό, ο τότε υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας υποσχέθηκε στους συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ τον Φεβρουάριο του 1998 ότι «θα άρει τις αδικίες αυτές!».

Και, ήρθησαν, με υποσχέσεις, όπως η τωρινή του κ. Τσίπρα, για την ένταξη συνεχώς σε ειδικά μισθολόγια 15 κατηγοριών δημόσιων υπαλλήλων, σαν όλοι οι άλλοι να ήταν και να είναι ανίκανοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες για τις οποίες προσλήφθηκαν και πληρώνονται… 

Πίνακας 1: Ιδού πώς κατάντησε το … “Επαναστατικό Ενιαίο Μισθολόγιο” του 1984

Η ελληνική περίπτωση υπήρξε το πρώτο θύμα της μονομερείας των κοινών θεσμών της Ευρώπης. Πρώτον, η τελωνειακή ένωση χρειάσθηκε τριάντα χρόνια για να επιτευχθεί από το 1981. Ακόμη και σήμερα, πολλά ελληνικά προϊόντα, ιδίως γεωργικά, συναντούν εμπόδια στη διάθεσή τους στην ευρωπαϊκή αγορά, όπως η φέτα, τα κρασιά, τα φρούτα και τα μέταλλα. Μετά την άωρη και απερίσκεπτη νομισματική ένταξη της ελληνικής οικονομίας στο ευρώ, προεκλήθη η πιστωτική κρίση της περιόδου 2010-2020, η οποία ευρίσκεται ακόμη εν εξελίξει, μετά επτά έτη, με τους «σέρβερς» που στηρίζει ο κ. Στουρνάρας.

Οι συνέπειες της ελλείψεως εθνικής νομισματικής πολιτικής, όπως η ανεργία, η ακρίβεια της ζωής και η χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος, προκαλούν οξεία δημογραφική κρίση, σε συνδυασμό με τη στεγαστική κρίση.

Το 2020 είχαμε την εισβολή των «φτωχοδιαβόλων» του Ερντογάν στον Έβρο. Αν δεν υπήρχαν ο Εθνικός Στρατός, ο φράκτης του στρατηγού Φράγκου Φραγκούλη και η επί τόπου επιστασία του στρατηγού Αλκιβιάδη Στεφανή, η δυτική Θράκη θα ήταν σήμερα έδαφος της Τουρκίας, διοικούμενο από το «πρακτορείο» της ΜΙΤ στην Κομοτηνή.

Η ενωμένη Ευρώπη ήταν απούσα και εθελοτυφλούσα σε μία βίαιη παραβίαση των ελληνικών συνόρων στον Έβρο, παρά τη Συνθήκη Σένγκεν. Η συνοριοφυλακή Frontex, υποστελεχωμένη και διστάζουσα, μάλλον κατηγορεί την Ελλάδα αντί να την προστατεύει από τις καραβιές λαθρομεταναστών στη Γαύδο, η οποία προ πολλού συνιστά την ελληνική… «Θέουτα»!

Το Σένγκεν και το Αιγαίο

Η Συμφωνία Σένγκεν αλλοιώθηκε στα ελληνικά νησιά του βορείου Αιγαίου, όταν παρεσχέθη «εβδομαδιαία» αναστολή της βίζας στους προερχομένους εξ Ανατολών, χάριν των «ηρέμων νερών» του κ. Γεραπετρίτη.

Για ποία Σένγκεν πρόκειται στο τρύπιο «κόσκινο» της χώρας μας, όταν οι τουρκικές μηχανότρατες ψαρεύουν εντός των έξι ναυτικών μιλίων των χωρικών μας υδάτων ατιμωρητί, όταν τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροχήματα αλωνίζουν στο Αιγαίο και δεν καταρρίπτονται, όπως τα ρωσικά στα σύνορα της Πολωνίας, όταν η «Γαλάζια Πατρίδα» απειλεί με νέο casus belli χώρα της ΕΕ και η απειλούσα εντάσσεται στο κοινό αμυντικό πρόγραμμα της Ευρώπης, ύψους 800 δισ. ευρώ; Διότι έτσι θέλουν οι Γερμανογάλλοι;

Κακά τα ψέματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραπαίει όταν αδυνατεί να θυσιάσει εθνικά μικροσυμφέροντα στον βωμό της ισχυράς ενώσεως. Αντιθέτως, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η κεντρική τράπεζα είναι υπεύθυνη για την εξασφάλιση της πλήρους απασχολήσεως και της συγκρατήσεως των τιμών. Εδώ, όπως είπε ο ενταύθα προκουράτορας της ευρωπαϊκής αντιστοίχου, είναι «τρέλα η 13η σύνταξη», την οποία πλήρωσαν επί πενήντα έτη οι εργαζόμενοι, οι οποίοι είδαν τις συντάξεις τους να περικόπτονται ένδεκα φορές από το 2015 και εντεύθεν. Με τα τιμωρητικά μνημόνια που εξακολουθούν να ισχύουν απαρεγκλίτως.

Κατόπιν όλων αυτών, δεν μας ξενίζει η δοκιμασία της Συνθήκης Σένγκεν στην Αφρική. Επέστη, όμως, η ώρα να επανέλθει η ήπειρός μας στα χέρια των ευρωπαϊκών λαών, «απ’ Ατλαντικού μέχρις Ουραλίων», που ονειρευόταν ο στρατηγός Ντε Γκωλ. Χωρίς μουσουλμάνους, εισβολείς και συμπεριλήψεις.

Το σχέδιο που έχει συζητηθεί προβλέπει μια τεχνητή αναπλήρωση της ακτής, με στόχο να δημιουργηθεί μεγαλύτερη ζώνη άμμου και να προστατευτεί το διάσημο ναυάγιο από τη συνεχή επίδραση των κυμάτων.

Ζάκυνθος-Ναυάγιο: Γιατί χρειάζεται παρέμβαση η παραλία;

Η διάσημη ακτή αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια προβλήματα λόγω της φυσικής διάβρωσης. Τα ισχυρά κύματα, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες, μετακινούν σταδιακά τα υλικά της παραλίας, ενώ παράλληλα επηρεάζουν και την κατάσταση του πλοίου.

Η προστασία του Ναυαγίου αποτελεί μια δύσκολη εξίσωση, καθώς πρέπει να συνδυαστούν: η διατήρηση του μοναδικού φυσικού τοπίου, η προστασία του ιστορικού πλοίου, η ασφάλεια των επισκεπτών, η διατήρηση της τουριστικής αξίας της περιοχής.

Η πρόταση για επέκταση της παραλίας

Σύμφωνα με τις τεχνικές μελέτες που έχουν παρουσιαστεί, εξετάζεται η δημιουργία μιας μεγαλύτερης παραλιακής ζώνης με προσθήκη αμμοχάλικου.

Η παρέμβαση προβλέπει: επέκταση της παραλίας προς τη θάλασσα περίπου κατά 30 μέτρα, ενίσχυση της ακτογραμμής σε μήκος περίπου 190 μέτρων, δημιουργία μεγαλύτερης απόστασης ανάμεσα στο κύμα και το ναυάγιο, μείωση της διάβρωσης.

Ο στόχος δεν είναι να αλλάξει ο χαρακτήρας της παραλίας, αλλά να διατηρηθεί το τοπίο που γνωρίζουμε σήμερα για περισσότερα χρόνια.

Πώς μπορεί να αλλάξει η εικόνα του Ναυαγίου της Ζακύνθου;

Αν η μελέτη υλοποιηθεί, η παραλία πιθανότατα θα αποκτήσει μια πιο φαρδιά αμμώδη ζώνη. Το πλοίο θα παραμείνει στο κέντρο του όρμου, όμως η θάλασσα θα βρίσκεται σε μεγαλύτερη απόσταση από αυτό.

Η εικόνα από ψηλά μπορεί να θυμίζει περισσότερο την παλιά μορφή της παραλίας, πριν η διάβρωση μειώσει σημαντικά την έκτασή της.

Ωστόσο, μια τέτοια επέμβαση αποτελεί ένα μεγάλο περιβαλλοντικό εγχείρημα και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να διατηρηθεί η φυσική ισορροπία του χώρου.

Οι αντιδράσεις και οι προβληματισμοί

Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλη παρέμβαση σε ένα τόσο ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον, υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις.

Υποστηρικτές της πρότασης θεωρούν ότι είναι απαραίτητη για τη διάσωση του Ναυαγίου και την προστασία ενός παγκόσμιου μνημείου φυσικής ομορφιάς.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι επιστήμονες εκφράζουν προβληματισμούς για το κατά πόσο μια τεχνητή επέκταση μπορεί να παραμείνει σταθερή μακροπρόθεσμα, καθώς η θάλασσα μπορεί να μεταβάλει ξανά την ακτή.

Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η μεγάλη αλλαγή θα αποτελέσει τη σωτηρία της πιο διάσημης παραλίας της Ζακύνθου ή μια νέα πρόκληση για το μοναδικό αυτό μνημείο της φύσης.

Δείτε εδώ το βίντεο:

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι μου Point Of View GR στο YouTube

Αλλά και ο υπουργός Εξωτερικών διέψευσε, δηλώνοντας ότι ουδέποτε είχε ιδιωτική συνάντηση με τα δύο στελέχη του ΠΑΣΟΚ και κατηγόρησε την εφημερίδα ότι δεν ζήτησε τη θέση του πριν από τη δημοσίευση, κάνοντας λόγο για παραβίαση «κάθε έννοιας στοιχειώδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας».

Όπως ανέφερε, το συγκεκριμένο δημοσίευμα έρχεται «σε συνέχεια και άλλων αστοιχείωτων πρωτοσέλιδων» που, σύμφωνα με τον ίδιο, στρέφονται προσωπικά εναντίον του. Ο κ. Γεραπετρίτης υποστηρίζει ότι πρόκειται για προσωπική του στοχοποίηση και ισχυρίζεται ότι το δημοσίευμα προκαλεί «σοβαρή διατάραξη του πολιτικού συστήματος», ζητώντας από την εφημερίδα «την πλήρη και αμελλητί ανασκευή του δημοσιεύματος».

Η Διαμαντοπούλου

Με σημερινή ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Αννα Διαμαντοπούλου αναφέρει ότι διαψεύδει «απόλυτα το σημερινό, ακραίως ψευδές και συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας “Εστία της Κυριακής”, με θέμα δήθεν δείπνο Γεραπετρίτη, Διαμαντοπούλου και Χριστοδουλάκη για ‘συγκυβέρνηση παραγραφής’». Καλεί την εφημερίδα «να το διαψεύσει και να ανακαλέσει άμεσα, αλλά και να ζητήσει συγγνώμη για το συκοφαντικό δημοσίευμα». Προσθέτει ότι «εννοείται πως, αν δεν το πράξει άμεσα, επιφυλάσσομαι για την άσκηση των δικαιωμάτων μου, σύμφωνα με τον νόμο».

«Είναι γνωστό ότι δεν πτοούμαι ποτέ από επιθέσεις, πόσο μάλλον από τέτοιες κατάπτυστες κατασκευές. Συνεχίζω με ευπρέπεια, αλλά και με την ίδια δύναμη και το ίδιο πάθος, να αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις για την πολιτική αλλαγή και την κάθαρση που έχει ανάγκη η χώρα», αναφέρει η Αννα. Διαμαντοπούλου.

Η Διαμαντοπούλου δεν αναφέρεται καθόλου (σε αντίθεση με τον Χριστουδουλάκη) στο θέμα ότι μια τέτοια συζήτηση περί συγκυβέρνησης θα αντιτίθετο στις αποφάσεις που ελήφθησαν επισήμως στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος, σκιώδης υπουργός του ΠΑΣΟΚ για θέματα κλιματικής κρίσης και ενέργειας ήταν προσωπική επιλογή της Φώφης Γεννηματά που τον τοποθέτησε σε ηλικία 27 ετών στη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής. Ο πατέρας του Αναστάσιος ήταν επίσης στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Γνωστοποίησε χθες το βράδυ ότι απέστειλε εξώδικο στην ιστοσελίδα radar.gr «για το απολύτως ψευδές, ανυπόστατο, συκοφαντικό και προσβλητικό της προσωπικότητάς μου δημοσίευμα που ανάρτησε υπό τον τίτλο: ‘Αποκλειστικό: Χριστοδουλάκης, Διαμαντοπούλου και “γαλάζιος” ισχυρός άνδρας στην οικία πασίγνωστου επιχειρηματία…’ και υπότιτλο: ‘Οι παρασκηνιακές ζυμώσεις, οι έντονες πιέσεις της αγοράς για να αποφευχθεί η ακυβερνησία και το μεγάλο δίλημμα απέναντι στις επίσημες απαγορεύσεις του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία με τη Δεξιά.». Το θέμα είχε αναρτηθεί προ τεσσάρων ημερών και η σελίδα το κατέβασε.

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τονίζει στην ανάρτηση του στον προσωπικό λογαριασμό του στο Facebook όπου και δημοσιοποιεί το πλήρες περιεχόμενο του εξωδίκου που απέστειλε: «Κομμένα τα παιχνίδια, ούτε μισό εκατοστό ανοχής στην οργανωμένη συκοφαντία, σε βάρος του προσώπου μου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ συνολικά! Η πολιτική αντιπαράθεση αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας. Η συκοφαντία όμως δεν αποτελεί δημοσιογραφία. Η κατασκευή ανύπαρκτων περιστατικών με σκοπό την πολιτική απαξίωση ενός εκλεγμένου εκπροσώπου των πολιτών δεν αποτελεί άσκηση της ελευθερίας του Τύπου αλλά κατάχρηση αυτής».

Ο κ. Χριστοδουλάκης δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση, όπως αναφέρει, «ότι οι προσπάθειες πολιτικής στοχοποίησης και σπίλωσης της προσωπικότητάς μου, αλλά και του πολιτικού μου χώρου, δεν πρόκειται να ανακόψουν τη δημόσια δράση μου. Η ίδια ακριβώς αντιμετώπιση θα αφορά και οποιονδήποτε άλλον αναπαράγει αντίστοιχες ψευδείς ειδήσεις».

Την ίδια ώρα, η καταγραφή των συγκλίσεων, που όπως πιστεύεται από τον Διεθνή Οργανισμό, θα βοηθήσει σημαντικά στο να κάνει βήματα η διαδικασία, θα περάσει- σε κάποια φάση- και από την ομάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα ελέγξει τη συμβατότητα προνοιών με το κοινοτικό κεκτημένο.

Ο Αντόνιο Γκουτέρες κατά τις επαφές του στη Λευκωσία έθεσε το πλαίσιο των κινήσεων του. Ανέφερε πως κινείται εντός των αποφάσεων και των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Αναφέρθηκε σε ομοσπονδιακό κράτος, για κοινοτικό κεκτημένο ενώ επανέλαβε τη θέση για τα “singles” (μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα). Πληροφορίες αναφέρουν πως κατά τις συναντήσεις του συζητήθηκε και το θέμα της αποκεντρωμένης ομοσπονδίας. Υπήρξαν δε αναφορές και σε αρμοδιότητες του ομόσπονδου κράτους. Οι συζητήσεις, δηλαδή, εισήλθαν στην ουσία.

Προφανώς και ο κ. Αντόνιο Γκουτέρες όταν περιελάμβανε στην ύστατη περιοδεία του την Κύπρο, είχε μεγαλύτερες προσδοκίες. Προσδοκούσε να γίνει, δηλαδή, ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός και να δρομολογηθεί η διαδικασία. Του τα χάλασε η Άγκυρα και η στάση της, που θα ήταν πλήρως ισοπεδωτική αν δεν είχε παρέμβει ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας προς την τουρκική ηγεσία.

Τουρκία, Ερχιουμάν και Γκουτέρες

Δεν είχε λόγο η Άγκυρα να φρενάρει τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών από τη στιγμή κατά την οποία δεν αναμένονταν αμέσως εξελίξεις. Από τη στιγμή κατά την οποία αντιλήφθηκε ότι ο Γ.Γ.  δεν μπορούσε να ανακοινώσει ημερομηνία για την πραγματοποίηση άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό, η τουρκική πλευρά δεν είχε λόγο να ανάψει κόκκινο. Άλλωστε, στην Άγκυρα γνωρίζουν πως ο Αντόνιο Γκουτέρες είναι στην πόρτα εξόδου και από το Σεπτέμβριο δεν θα μπορεί να πράξει και πολλά.

Είναι σαφές πως οι τηλεφωνικές επικοινωνίες του Γενικού Γραμματέα με τον  υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, κυρίως αυτή της Κυριακής, άλλαξαν το κλίμα και αποφεύχθηκε η κατάρρευση της προσπάθειας πριν την άφιξη Γκουτέρες στο νησί. Η κατοχική πλευρά συναίνεσε στην εξαγγελία Γκουτέρες για Πενταμερή, χωρίς χρονοδιάγραμμα σύγκλησής της. Άλλωστε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έσπευσε την ημέρα των δηλώσεων Γκουτέρες, να ξεκαθαρίσει ότι «το ζήτημα στην Κύπρο είναι ζήτημα αποδοχής της κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος του τουρκοκυπριακού λαού».

Δεν ανέμενε κανείς ότι η κατοχική δύναμη θα υπαναχωρούσε στο θέμα της κυριαρχικής ισότητας -στην αναγνώριση δηλαδή της αποσχιστικής οντότητας.  Ενισχυτικές και στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι ανακοινώσεις των τουρκικών υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Η Τουρκία ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα άλλαζε στάση. Άλλωστε ο Χακάν Φιντάν, επέμεινε στα δυο κράτη στη συνάντηση με την κ. Ολγκίν, κατά την επίσκεψη της τελευταίας στην Άγκυρα. Γι αυτό και αναγκάσθηκε ο κ. Γκουτέρες να επικοινωνήσει με τον Φιντάν.

Ο ρόλος των ευρωτουρκικών

Καθοριστικός ήταν ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη στάση της Άγκυρας. Όχι για τη διαφοροποίηση των θέσεων, που δεν υπάρχει, αλλά για το γεγονός ότι η κατοχική δύναμη “συγκρατήθηκε” και δεν άναψε κόκκινο φως στον Γενικό Γραμματέα.

Τα ευρωτουρκικά, η διασύνδεση που επιχειρείται με το Κυπριακό, αποφέρει αποτελέσματα όχι επί της ουσίας αλλά σε επίπεδο τακτικής.  Η Τουρκία γνωρίζοντας πως, τόσο οι Βρυξέλλες όσο και η Νέα Υόρκη (το χρησιμοποιεί ως εργαλείο διαχείρισης) αξιοποιούν το χαρτί των ευρωτουρκικών, είναι πιο προσεκτική. Άλλωστε και η ίδια θέλει να αφήσει ανοικτή πόρτα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και γνωρίζει πως δεν μπορεί να κάνει πολλά βήματα. Σίγουρα δεν μπορεί να υπολογίζει σε ένταξη.

Σε πρώτο πλάνο η ΕΕ

Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό είναι μεν επικουρικός, αλλά σε κάποια φάση, εάν και εφόσον προχωρήσει η διαδικασία και ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, θα είναι και ουσιαστικός. Την περασμένη Τετάρτη, μετά τη συνάντηση Γκουτέρες- Χριστοδουλίδη και Έρχιουρμαν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποκάλυψε ότι η Πρόεδρος της Κομισιόν, εξέφρασε την  ετοιμότητα για τη σύσταση μιας νομικής ομάδας που θα στηρίζει τον νεοδιορισθέντα Ειδικό Απεσταλμένο της ΕΕ για το Κυπριακό κ. Ραφαέλε Φίτο, σε αυτή την πτυχή.

Αυτή η επιτροπή των εμπειρογνωμόνων θα ασχολείται με την συμβατότητα των προνοιών μιας συμφωνίας με το κοινοτικό κεκτημένο. Είναι σαφές πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει σε σχέση με το 2004 όταν η ΕΕ ήταν έτοιμη για αβαρίες στο Κυπριακό, ειδικά στο θέμα του περιεχομένου, φτάνει να “έκλεινε” το ζήτημα. Πλέον δεν μπορεί να γίνονται δεκτές παρεκκλίσεις από το κεκτημένο. Ούτε όπως επιχειρείτο τότε, να καταστούν οι παρεκκλίσεις μέρος του κεκτημένου.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος-μέλος και διαφορετικά προφανώς αντιμετωπίζεται. Δεν θα πρέπει, λογικά, να αναμένεται ότι η ΕΕ θα στηρίξει ή έστω θα ανεχθεί μια συμφωνία στο Κυπριακό, σύμφωνα με την οποία θα έχει η Τουρκία ρόλο και λόγο τόσο στην ασφάλεια της χώρας όσο και στο εσωτερικό της. Όλα αυτά, βεβαίως, δεν θεωρούνται δεδομένα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία από την επίσκεψη Γκουτέρες, μπορεί να ανέμενε περισσότερα, αλλά είναι ευχαριστημένη υπό τις περιστάσεις. Υπήρχε, βέβαια, ανησυχία για το ενδεχόμενο ο Γκουτέρες να είχε στις αποσκευές του τις ιδέες που διακινεί η Προσωπική του Απεσταλμένη, Μαρία Άνχελα Ολγίν. Η Λευκωσία, λοιπόν, κρατά από την επίσκεψη ότι ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε δεσμευμένος από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Επίσης κρατά τις αναφορές του στη βάση λύσης και στην Κυπριακή Δημοκρατία. Σημειώνεται πως ο κατοχικός ηγέτης, Τουφάν Έρχιουρμαν, απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στη μορφή της λύσης, δηλώνοντας πως δεν… είναι ακόμη έτοιμος να πράξει τούτο!

Βγήκε έξω για τσιγάρο ο Ερχιουμάν!

Έκπληκτος έμεινε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών όταν ο εγκάθετος της κατοχικής δύναμης, Τουφάν Έρχιουρμαν, κατά τη διάρκεια του δείπνου, το βράδυ της Τρίτης, και ενώ συζητείτο η ουσία του Κυπριακού, σηκώθηκε και εξήλθε της αίθουσας για να καπνίσει. Είπε προς όλους, στρεφόμενος προς τον Γ.Γ., πως θα πάει για τσιγάρο, αφήνοντας τους συνδαιτυμόνες του, κυρίως τους Αντόνιο Γκουτέρες και Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, να τον παρακολουθούν εμβρόντητοι.

Βεβαίως δεν αποκλείεται το τσιγάρο να ήταν η δικαιολογία και να ήθελε ο εγκάθετος της Άγκυρας, Ερχιουμάν,  να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με πρόσωπο που δεν ήταν στη συνάντηση. Το έπραξε τούτο και στο παρελθόν. Αλλά… κρατάμε την αναφορά του. Στη διάρκεια των συζητήσεων, πολλές φορές ο κ. Ερχιουμάν έσπευσε να αναφέρει πως «αυτό δεν θα το δεχθεί η Τουρκία…». Σε κάποια στιγμή ο Γενικός Γραμματέας ενοχλημένος του υπέδειξε πως ο ίδιος μιλά με την Τουρκία και γνωρίζει, και πως αυτός (ο Ερχιουμάν ) οφείλει να εκφράζει τις δικές του απόψεις!

Δεν προκάλεσε, πάντως, έκπληξη το γεγονός ότι ο κ. Ερχιουμάν ενώ στο δείπνο δέχθηκε την πρόταση ΟΗΕ για άνοιγμα δυο οδοφραγμάτων (Αθηένου-Αγλατζιάς και Μιας Μηλιάς), την επόμενη ημέρα υπαναχώρησε.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με διάφορα ρωσικά και ουκρανικά Μέσα, στις 19:50 χθες το βράδυ (ώρα Μόσχας) εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός στο πολυτελές ιταλικό εστιατόριο Balzi Rossi στο ισόγειο του ουρανοξύστη “Σπίτι των Αεροπόρων”, στο κέντρο της πρωτεύουσας. Το εστιατόριο, που έχει και ημιυπαίθριο, ήταν κλειστό για το κοινό και ανοιχτό μόνο για καλεσμένους στα γενέθλια του 56χρονου σμήναρχου Αλεξάντερ Τσάικο σύμφωνα με πολλά ενημερωτικά Μέσα.

Καλεσμένοι ήταν πολλοί υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και από νωρίς είχαν σταθμεύσει τριγύρω αυτοκίνητα που ο τύπος τους είναι εκείνος που συνηθίζεται στις φρουρές προστασίας στρατιωτικών. Κανένα μέσο δεν αναφέρει την ταυτότητα των 21 τραυματιών ή των τριών νεκρών. Από την έκρηξη σκοτώθηκε η γυναίκα που μετέφερε τη βόμβα, ο φρουρός που την σταμάτησε για έλεγχο και ένας παρευρισκόμενος.

Η γυναίκα προσπάθησε να μπει στο εστιατόριο κρατώντας “τυλιγμένο ένα δώρο”, αλλά κατά την είσοδό της θεωρήθηκε ύποπτη από φρουρό που την σταμάτησε, και τότε ο μηχανισμός πυροδοτήθηκε και εκτιμάται ότι είχε ισχύ ίση με περίπου ένα κιλό ΤΝΤ. Κάποια ρωσικά μέσα αναφέρουν ότι στο εστιατόριο βρίσκονταν 50 καλεσμένοι σε γάμο, αλλά δεν ξέρουμε αν αυτό ευσταθεί, αν πρόκειται για λανθασμένη πληροφόρηση ή και για προσπάθεια συγκάλυψης του πραγματικού περιστατικού.

Στο θέμα των γενεθλίων του σμηνάρχου επιμένουν δυτικά και ουκρανικά Μέσα, αλλά ούτε γι’ αυτό μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ευσταθεί, γιατί μπορεί να πρόκειται για ψυχολογικό πόλεμο και προπαγάνδα. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές έχουν η κάθε μία τους λόγους της να παρουσιάζει το συμβάν διαφορετικά. Αναμφισβήτητο είναι ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση τρομοκρατίας, η οποία, μάλιστα, είναι τυφλή, δεν στοχεύει δηλαδή προσωπικά ένα άτομο.

Ίσως στις πιο πολλές περιπτώσεις ένα από τα τρία αυτά μέρη να υπερτερεί ενώ τα υπόλοιπα να υστερούν. Ανθρώπινο, ιδιαίτερα μετά την υπερ-εμπορευματοποίηση και την υπερεκμετάλλευση που έχει υποστεί το είδος μετά την χούντα, αυτή την αισθητική πληγή που επιβιώνει ως σήμερα (και ας λέει ό τι λέει ο Καλύβας και οι συν αυτώ).

Όμως το μεγάλο τραγούδι στηρίζεται πάντα στη ανωτέρω μεγάλη ισορροπία. Από το δημοτικό τραγούδι έως τις οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη και από τα χορικά του αρχαίου δράματος – ύψιστη συμπύκνωση ποίησης, μουσικής και κίνησης – ως τις εμβληματικές δημιουργίες του Μίκη πάνω στον Ρίτσο, τον Ελύτη, τον Αναγνωστάκη κ.α και ως τον συμπεριληπτικό “Μεγάλο Ερωτικό” του Μάνου (οι “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” του Μαρκόπουλου, οι τρεις ανθολογίες του Γιάννη Σπανού και το “Καπνισμένο Τσουκάλι” του Λεοντή ακολούθησαν).

Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω πως οι μεγάλοι μας δημιουργοί, ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις, λειτούργησαν πάνω στα κορυφαία κείμενα του ελληνικού, ποιητικού μοντερνισμού – και παράλληλα ύψιστα επιτεύγματα της ελληνικής γλώσσας – κυρίως ως φιλόλογοι. Φιλόλογοι! Δεν τα επένδυσαν απλώς μουσικά, δεν τα εκλαΐκευσαν με την συγκινησιακή γοητεία του ηχοχρώματος αλλά τα ερμήνευσαν ως εμπνευσμένοι αναλυτές του περιεχομένου των.

Κορυφαία επιτεύγματα του νεοελληνικού μας πολιτισμού

Καταρρίπτοντας την άποψη ότι αυτού του είδους η ποίηση, η μοντέρνα και ερμητική, έχει γραφτεί για να διαβάζεται – ή, έστω, να απαγγέλλεται – αλλά όχι και να τραγουδιέται. Ο σνομπ Σεφέρης αρχικά έτρεφε μεγάλη καχυποψία για την μελοποίησή του από τον Θεοδωράκη – συναινούσε και η Μαρώ. Αργότερα βέβαια κατάλαβαν ότι η μουσική του Μίκη ήταν ανώτερη και από το Νόμπελ… Παρακαλώ, ακούστε: Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ και μυρσίνη εσύ δοξαστική!

Πότε πια αυτός ο μαγικός στίχος του Ελύτη δεν θα αρκεστεί απλά στην εκφώνηση. Η πασίγνωστη μουσική θα τον συνοδεύει και θα τον απογειώνει. Και ο Μάνος και ο Μίκης είχαν απόλυτη συνείδηση του επιτεύγματός τους σε διεθνές, τολμώ να πω, επίπεδο. Εξ ού και το τεράστιο, απόλυτα επιτυχημένο, άλμα του Μίκη με τον Νερούδα και το Κάντο Χενεράλ, τραγουδισμένο από το παγκόσμιο κοινό στα ισπανικά!

Από κοντά και οι ερμηνείες του Γρηγόρη Μπιθικώτση, του Καζαντζίδη, της Μαρινέλλας, της Μαρίας Φαραντούρη, της Νανάς Μούσχουρη, του Πέτρου Πανδή, του Ψαριανού και της Φλέρυς Νταντωνάκη. Πλήρως ενσωματωμένες, ταυτισμένες θα έλεγα, με τον “Επιτάφιο” ή την “Καταχνιά”. Αλλά και την φωνή του Κατράκη να εμψυχώνει τα κείμενα από το Άξιον Εστί ως τον “Θρήνο στον Σάντζεθ Ιγνάθιο Μεχίας” του Ξαρχάκου πάνω στο ποίημα του Λόρκα.

Αυτά είναι κορυφαία επιτεύγματα του νεοελληνικού μας πολιτισμού που γεννήθηκαν στην μαγική όσο και ολιγόχρονη δεκαετία του ’60 και είναι ντροπή τώρα να τα ισοπεδώνουμε και να τα “ιδιωτικοποιούμε”. Τα γέννησαν ένας ολόκληρος λαός και τα εξέφρασαν τα πιο ταλαντούχα του βλαστάρια μέσα από τεράστιες διώξεις και αντιξοότητες. Δεν ξεχνάω τον Μάνο – κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει–  να μου αφηγείται πως του έσπασαν τα δόντια στη Λάρισα οι παρακρατικοί, ενώ συμμετείχε, το 1945 (;) στους Ενωμένους Καλλιτέχνες. Εξ ου και το τραγούδι “Τα παιδιά κάτω στον κάμπο”.

Ο μεγάλος Γκάτσος

Και έρχομαι τώρα στο άλλο τεράστιο μέγεθος που λέγεται Νίκος Γκάτσος. Ένας μεγάλος ποιητής που μετά το πρώτο του πρωτοποριακό έργο την “Αμοργό”:… Κι άμα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι… Αφοσιώθηκε εντελώς στο τραγούδι και την στιχουργική του δίνοντας μικρά διαμαντάκια σε όλους τους ευαίσθητους συνθέτες της εποχής του αλλά και συνεργαζόμενος σχεδόν αποκλειστικά με το Μάνο Χατζιδάκι, τον επιστήθιο φίλο του με τον οποίο μοιραζόταν κοινή αισθητική.

Τους θυμάμαι χρόνια να τρώνε και να συζητούν εντελώς απομονωμένοι στο GB της Μεγάλης Βρετανίας, σαν μην υπήρχε ο υπόλοιπος κόσμος γύρω τους. Ο Γκάτσος με τα εκατοντάδες τραγούδια του ανέβασε απίστευτα το επίπεδο του ελληνικού τραγουδιού μεταγγίζοντας  – αληθινός δάσκαλος του γένους – στις μάζες την προσωπική του αισθητική κι όχι το, σύνηθες, αντίθετο. Δίπλα του ισάξια και ο Τάσος Λειβαδίτης ο οποίος κατάφερε να γράψει και μεγάλη ποίηση αλλά και συγκλονιστικά τραγούδια επιβίωσης. Σε πολύ δύσκολους καιρούς!

Για να ακολουθήσουν ο Μάνος Ελευθερίου, σπουδαία περίπτωση, ο άνισος αλλά τόσο προικισμένος Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο πολύτιμος Άλκης Αλκαίος, ο Κώστας Τριπολίτης, ο Μιχάλης Μπουρμπούλης, η Σώτια Τσώτου και βέβαια η Λίνα Νικολακοπούλου αλλά και πολλοί άλλοι. Δεν μιλώ για τους αποκλειστικά “λαϊκούς”, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, τον “Τσάντα” ή και τους Πυθαγόρα, Βίρβο, Κολοκοτρώνη κ.α γιατί δημιουργούν ένα εντελώς ξεχωριστό κεφάλαιο. Όπως επίσης οι Μποστ, Σακελλάριος και Λογό. Άλλο επίσης κεφάλαιο είναι οι τραγουδοποιοί μας με κορυφαίο ασφαλώς τον Διονύση Σαββόπουλο. Μεγάλο ποιητή.

Σε ποιον ανήκει το τραγούδι;

Σε ποιόν λοιπόν ανήκουν τα τραγούδια μας; Είναι λαϊκισμός, άραγε, αυτό το πρώτο, πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιώ; Μία συγκροτημένη και με αυτογνωσία κοινωνία θα είχε λύσει προ πολλού τέτοια ζητήματα αλλά εμείς φαίνεται πως έχουμε ακόμη με πολλά φαντάσματα να παλέψουμε. Μόλις χθες ιδιωτικοποιήθηκε ολόκληρη η πολιτιστική μας κληρονομιά – εντελώς στα μουγκά από πλευράς διανόησης – για να ανατεθεί η… ανάπτυξή της εν λευκώ σε λίγα πρόσωπα που θα ανήκουν αποκλειστικά στο στενό κύκλο μιας σκοτεινής και αδίστακτης υπουργού.

Αλλά και ενός πρωθυπουργού που δεν άντεξε την διαμαρτυρία του Σταύρου Ξαρχάκου για την απέραντη καζινοποίηση της χώρας και τον τζόγο που κυριαρχεί παντού κι αποχώρησε από την εκδήλωση της Βουλής (!) μην αντέχοντας τα τραγούδια του. Δικαιοσύνη… Αφού αυτός είναι ο πολιτισμός τους. Και εκφράζεται μέσα από μάνατζερ, πρότζεκτ, πλαν, σπόνσοριγκ, φαντς και… ιδιωτικοποιήσεις. Επίσης μόλις πρόσφατα η Αγαθή Δημητρούκα – που επίσης νοιάζεται για το έργο του Γκάτσου – υπερασπίστηκε τον “Γιάννη τον φονιά” απέναντι στους νομικισμούς και την ανησυχία (!) του Γιώργου του δραχμοφονιά (επιτρέψτε μου το κρύο αστείο, αλλά ταιριάζει με την περίσταση).

Είμαστε λοιπόν τόσο λάθος όλοι εμείς που μεγαλώσαμε και πονέσαμε με αυτά τα τραγούδια; Που τα θεωρούμε δικά μας και που τα τραγουδάμε– και τα χορεύουμε! – με κάθε ευκαιρία; “Σ’ ευχαριστώ ω εταιρεία!” Που θα έλεγε κι ο Νιόνιος. Ναι, ο Μάνος αλλά και ο Νίκος, ο Μίκης όχι, ήσαν τόσο εστέτ όσο και βαθιά λαϊκοί. Επειδή ήσαν βαθιά ερωτικοί. Όμως το ταλέντο και το πάθος δεν κληροδοτούνται. Ούτε χωράνε σε διαθήκες και δικόγραφα, αλλά μόνο ο σνομπισμός. Ευτυχώς…

ΥΓ. Γράφω από μνήμης, χωρίς διαδίκτυο, παρά θιν’ αλός. Παρακαλώ συγχωρήστε μου τυχόν παροράματα.