Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: “Δύσκολη αναχαίτηση για τα F-35”

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ της Κυριακής: “Ο πυρήνας τρομοκρατών του ΑΠΘ”

ΕΣΤΙΑ: “Με την συναίνεση Μητσοτάκη – Τσίπρα η παράδοση Αιγαίου – Μεσογείου”

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: “Αλλαγές και αυξήσεις στο εφάπαξ”

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: “Κερκόπορτα με υπογραφή Μητσοτάκη”

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΚONTRA: “Γιατί ο Τράμπ αβαντάρει τον Ερντογάν και αγνοεί παντελώς τον Μητσοτάκη”

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: “Όλο το σχέδιο. Στο Κτηματολόγιο οι άδειες οικοδομής”

ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής: “Τα αδιέξοδα της “σταθερότητας””

ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής: “Παγίδες στο Κυπριακό”

Documento: “Εισαγγελέας…υπηρεσίας καθαρίζει Θεοδωρικάκο”

REAL NEWS: “Κενά ασφαλείας για νέα και παλαιά κτήρια!”

Δήλωσε στην κυριακάτικη έκδοση της ταμπλόιντ Bild ότι «η εγγύτητα του κόμματος με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν χωρά αμφισβήτηση».

«Δεν πρέπει να πέσουν ευαίσθητες πληροφορίες σε λάθος χέρια. Εξετάζουμε εντατικά το ζήτημα του σε ποιον μπορούμε να εκχωρούμε πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες. Το κάνουμε ήδη. Είμαστε υποχρεωμένοι, διότι αφορά την ασφάλεια της χώρας μας», υποστήριξε ο υπουργός.

Το AfD είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στη Γερμανία και το ερευνά η υπηρεσία  αντικατασκοπείας κάποιων κρατιδίων “για τις εξτρεμιστικές αντιμεταναστευτικές θέσεις που προβάλλει”.

Όλα τα κόμματα ευρείας απήχησης στη χώρα αρνούνται να συνεργαστούν με την AfD, εφαρμόζουν πολιτική γνωστή στη γερμανική πολιτική ιδιόλεκτο με τον όρο «τείχος προστασίας». Ο συντηρητικός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς έχει απορρίψει επανειλημμένα κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με το κόμμα αυτό.

Το AfD επιδιώκει νίκη με απόλυτη πλειοψηφία τον Σεπτέμβριο στις εκλογές στα κρατίδια της Σαξονίας-Ανχάλτης και του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας, που θα του έδινε, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα να κυβερνήσει σε επίπεδο κρατιδίων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Πούτιν ενημέρωσε τον Τραμπ για αυτό που το Κρεμλίνο χαρακτήρισε ως την «πραγματική κατάσταση στο πεδίο της μάχης», ενώ ο Τραμπ τόνισε την ανάγκη να τερματιστεί ο πόλεμος το συντομότερο δυνατόν, ώστε να αξιοποιηθούν οι «τεράστιες προοπτικές» για οικονομική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Πάνε Μόσχα οι Γουίτκοφ και Κούσνερ

Ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρετ Κούσνερ θα συνεχίσουν τις προσπάθειες διαμεσολάβησης για την Ουκρανία και είναι έτοιμοι να ταξιδέψουν στη Μόσχα.

Σύμφωνα με τον Ουσάκοφ, ο Πούτιν εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, με βάση το μνημόνιο, θα οδηγήσουν σε μακροπρόθεσμες λύσεις σε βασικά ζητήματα.

Οι ηγέτες συμφώνησαν να παραμείνουν σε στενή επαφή και να ξαναμιλήσουν σύντομα.

Τα είπαν Τραμπ-Ζελένσκι

Σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μίλησε τηλεφωνικά με τον πρόεδρο Τραμπ και τον συνεχάρη για τα 250 χρόνια ανεξαρτησίας.

Δήλωσε ευγνώμων στις ΗΠΑ για όλη τη βοήθεια που τους παρείχαν, από τα «Javelin» και τα «Patriot» έως την πολιτική υποστήριξη, «και εκτιμούμε ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Αμερική μας στηρίζει στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας μας». Ο Ζελένσκι δήλωσε ευγνώμων σε όλους τους Αμερικανούς «που νοιάζονται για το μέλλον της Ουκρανίας, της Ευρώπης και όλων των λαών του κόσμου για τους οποίους η ελευθερία έχει σημασία».

Συζήτησαν για «την τρέχουσα κατάσταση στο μέτωπο και στον διπλωματικό τομέα». Πρόσθεσε κλείνοντας πως υπάρχει μια «πραγματική προοπτική για τον τερματισμό αυτού του πολέμου, και η αποφασιστικότητα της Αμερικής θα είναι καθοριστική». Οι δύο πρόεδροι συμφωνήσαν να συνεχίσουν τη συζήτηση αυτοπροσώπως κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.

/

Το πρώτο ρήγμα είναι ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η Ουάσιγκτον, μετά την ιρανική κρίση, φαίνεται να επιδιώκει αποκλιμάκωση, διαπραγμάτευση και πολιτική κεφαλαιοποίηση της σύγκρουσης. Δεν θέλει έναν γενικευμένο πόλεμο, που θα αποσταθεροποιήσει την ενέργεια, τα Στενά του Ορμούζ, τις αραβικές μοναρχίες και την παγκόσμια οικονομία. Το Ισραήλ, αντιθέτως, βλέπει το Ιράν υπαρξιακά. Δεν του αρκεί μια εκεχειρία, ούτε μια προσωρινή συμφωνία. Θέλει να μη μείνει το Ιράν όρθιο, ως περιφερειακός πόλος ισχύος. Γι’ αυτό και η αμερικανική λογική της παύσης συγκρούεται με την ισραηλινή λογική της συνέχισης της πίεσης.

Το δεύτερο ρήγμα αφορά την Τουρκία. Για τη Δύση, η Τουρκία παραμένει αναγκαία. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί. Η χώρα δεν αποτελεί απλώς ένα μεγάλο κράτος της Ανατολικής Μεσογείου. Κατέχει έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς χώρους του πλανήτη.

Ελέγχει τα Στενά που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο, βρίσκεται στο σημείο συνάντησης Ευρώπης, Ασίας και Μέσης Ανατολής, γειτνιάζει με τη Ρωσία μέσω του ευρύτερου ευξείνιου χώρου, επηρεάζει άμεσα τον Καύκασο, τη Συρία, το Ιράκ και την Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί φυσική γέφυρα μεταξύ ενεργειακών πηγών και ευρωπαϊκών αγορών. Σε όρους γεωστρατηγικής αξίας, λίγες χώρες στον κόσμο συγκεντρώνουν τόσα πλεονεκτήματα σε έναν ενιαίο χώρο. Γι’ αυτό και καμία μεγάλη δύναμη δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί την απώλειά της από τη δική της σφαίρα επιρροής.

Αυτό εξηγεί γιατί, παρά τις συνεχείς συγκρούσεις της με τη Δύση, η Άγκυρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως απαραίτητος εταίρος μέσα στο ΝΑΤΟ. Η Δύση δεν την εμπιστεύεται πλήρως, αλλά δεν θέλει και να τη χάσει. Η Τουρκία έχει στρατό, πληθυσμό, γεωγραφικό βάθος, αμυντική βιομηχανία και δυνατότητα επιρροής σε πολλαπλά μέτωπα. Από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Συρία και από τον Καύκασο έως τη Λιβύη, η Τουρκία δεν είναι περιφερειακός παρατηρητής: Είναι ενεργός παίκτης. Και αυτό, όσο ενοχλητικό κι αν είναι για τους δυτικούς σχεδιασμούς, την καθιστά αναντικατάστατη.

Το Ισραήλ όμως βλέπει διαφορετικά την Τουρκία. Η πρόσφατη σύγκρουση δεν οδήγησε στην εξουδετέρωση του Ιράν, ούτε στην κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος. Αντιθέτως, ανέδειξε τα όρια της στρατιωτικής ισχύος, ακόμη και απέναντι σε έναν αντίπαλο που βρέθηκε αντιμέτωπος με συνδυασμένη αμερικανοϊσραηλινή πίεση. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Τουρκία εμφανίζεται ως ο μόνος μεγάλος μουσουλμανικός πόλος με δημογραφικό, οικονομικό και στρατιωτικό βάθος, ικανό να διεκδικήσει ευρύτερο περιφερειακό ρόλο. Γι’ αυτό και η Άγκυρα δεν αντιμετωπίζεται πλέον απλώς ως ένας δύσκολος γείτονας, αλλά ως πιθανός μελλοντικός ανταγωνιστής στην ευρύτερη περιοχή.

Η Τουρκία και το ελληνικό πρόβλημα

Η ίδια η Τουρκία κάνει το παιχνίδι ακόμη πιο σύνθετο. Βάλλει κατά του Ισραήλ, αμφισβητεί τη δυτική πολιτική, διατηρεί ανοικτούς διαύλους με μη δυτικούς πόλους, αλλά ταυτόχρονα παραμένει μέσα στο ΝΑΤΟ και ζητά ρόλο στην ευρωπαϊκή άμυνα. Δεν αποχωρεί από τη Δύση. Την εκβιάζει από μέσα. Θέλει τα οφέλη της συμμαχίας, χωρίς να παραιτείται από τη δική της περιφερειακή ατζέντα. Αυτό είναι το τουρκικό πλεονέκτημα: Δεν λειτουργεί ως δεδομένος σύμμαχος, αλλά ως δύναμη που πουλά συνεχώς τη γεωγραφία της.

Εδώ βρίσκεται και το ελληνικό πρόβλημα. Η Ελλάδα συχνά πιστεύει ότι η απόλυτη πρόσδεση στη Δύση αρκεί για να εξασφαλίσει τα εθνικά της συμφέροντα. Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η Δύση δεν νοιάζεται για την Ελλάδα με όρους ιστορικής δικαιοσύνης, πολιτισμικής συγγένειας, συμμαχικής ευγνωμοσύνης. Τη χρειάζεται όσο εξυπηρετεί συγκεκριμένες λειτουργίες∙ βάσεις, λιμάνια, ενεργειακές διαδρομές, σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Όταν όμως η Ελλάδα συγκρίνεται με την Τουρκία ως γεωπολιτικό μέγεθος, η Άγκυρα εμφανίζεται στα δυτικά επιτελεία ως μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά και ως μεγαλύτερο βραβείο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι ασήμαντη. Σημαίνει ότι γίνεται ασήμαντη, όταν η ίδια παραιτείται από την αυτόνομη στρατηγική της βούληση. Όταν περιορίζεται να είναι ο πρόθυμος, προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος, τότε δεν προκαλεί σεβασμό. Προκαλεί χρήση. Η Τουρκία, αντιθέτως, επειδή είναι δύσκολη, απαιτητική και συχνά εκβιαστική, υποχρεώνει τους άλλους να τη μετρούν. Η Ελλάδα θεωρείται ασφαλής. Και όποιος θεωρείται ασφαλής, σπανίως λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Τι ανέδειξε η ιρανική κρίση

Μετά την ιρανική κρίση, λοιπόν, δεν ζούμε απλώς μια νέα φάση αντιπαράθεσης Ιράν-Ισραήλ, ή Δύσης-Ιράν. Ζούμε μια βαθύτερη αναδιάταξη. Οι ΗΠΑ θέλουν να κλείσουν μέτωπα. Το Ισραήλ θέλει να αποτρέψει την ανάδυση κάθε αντίπαλου περιφερειακού πόλου. Η Τουρκία θέλει να εμφανιστεί ως αναντικατάστατος ρυθμιστής. Και η Δύση θέλει να κρατήσει την Τουρκία μέσα στο στρατόπεδο, ακόμη κι αν αυτή υπονομεύει συστηματικά βασικές δυτικές επιλογές.

Το ερώτημα για την Ελλάδα είναι απλό και αμείλικτο. Θα συνεχίσει να διαβάζει τις εξελίξεις με όρους συμμαχικής ευσέβειας, ή θα αρχίσει να τις διαβάζει με όρους ισχύος; Διότι αν δεν το κάνει, θα ξυπνήσει σε μια περιοχή όπου η Τουρκία θα διαπραγματεύεται με όλους, το Ισραήλ θα πιέζει για τη δική του ασφάλεια, οι ΗΠΑ θα σταθμίζουν συμφέροντα και η Ελλάδα θα αναρωτιέται γιατί κανείς δεν την προστάτευσε. Η απάντηση είναι γνωστή. Κανείς δεν προστατεύει λαούς που δεν έχουν πρώτα αποφασίσει να προστατεύσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.

Υπενθυμίζεται πως στις 24 Ιουνίου, δύο διαδοχικοί ισχυροί σεισμοί έπληξαν τη Βενεζουέλα, σε μία από τις χειρότερες σεισμικές καταστροφές που έχει γνωρίσει η Λατινική Αμερική.

Με μέγεθος 7,2 και 7,5 Ρίχτερ, οι δύο φονικές σεισμικές δονήσεις σημειώθηκαν με διαφορά λίγων δευτερολέπτων και έπληξαν κυρίως την παράκτια περιοχή Λα Γκουάιρα, βόρεια της πρωτεύουσας Καράκας.

Οι αρχές έχουν καταγράψει συνολικά 942 μετασεισμούς από την εκδήλωση των δύο σεισμών.

Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 5 με 7 και στο Αιγαίο πρόσκαιρα τοπικά 8 μποφόρ.

Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή περαιτέρω πτώση στα βόρεια και τα ανατολικά και δεν θα ξεπεράσει τους 33 με 34 βαθμούς Κελσίου.

Σημειώνεται πως οι πληροφορίες έκαναν λόγο χθες για καμένα σπίτια, κάτι που ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε πλήρως, με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως σημειώθηκαν ζημιές –από μικρές έως εκτεταμένες– σε σπίτια, αποθήκες και υποδομές.

Αυτή τη στιγμή κύριο μέτωπο καίει γύρω από το εργοστάσιο ανακύκλωσης.

Η φωτιά παρουσιάζει καλύτερη εικόνα σήμερα, με τις πυροσβεστικές δυνάμεις ωστόσο να συνεχίζουν να επιχειρούν.

Συγκεκριμένα, 160 πυροσβέστες με 5 ομάδες πεζοπόρων τμημάτων και 52 οχήματα αλλά και πλήθος Εθελοντών και Εθελοντικών ομάδων έχουν κινητοποιηθεί.

Με το πρώτο φως ενεργοποιήθηκαν για την αεροπυρόσβεση 2 αεροσκάφη και 2 ελικόπτερα ενώ για τη συνέχεια έχει δοθεί εντολή και σε πρόσθετα εναέρια μέσα.

Στο έργο της κατάσβεσης συνδράμουν υδροφόρες και μηχανήματα έργου της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, καθώς και χωματουργικά μηχανήματα της Διοίκησης Κατασκευών και Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών.

Από το ΓΕΕΘΑ, ενεργοποιήθηκε η ομάδα ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ για συνδρομή στο έργο της κατάσβεσης, ενώ ταυτόχρονα έχουν αναπτυχθεί δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας για κυκλοφοριακές ρυθμίσεις αλλά και δυνάμεις του ΕΚΑΒ για άμεση επέμβαση όπου απαιτηθεί.

Συνελήφθη 76χρονος για την πυρκαγιά – Έκανε ελιγμούς με το ΙΧ που προκάλεσαν σπινθήρες

Σε σύλληψη μετατράπηκε η προσαγωγή του 76χρονου που ευθύνεται για την πρόκληση πυρκαγιάς στο Ωραιόκαστρο, καθώς διαπιστώθηκε πως η εκδήλωσή της οφείλεται στους επικίνδυνους ελιγμούς που έκανε μεθυσμένος με το όχημά του, με αποτέλεσμα να προκληθούν σπινθήρες.

Μετά από μεθοδική έρευνα, συλλογή και αξιολόγηση στοιχείων, καθώς και την εξέταση μαρτυρικών καταθέσεων, επιβεβαιώθηκε η εμπλοκή του 76χρονου, ο οποίος τελικά ομολόγησε τις πράξεις που οδήγησαν στην εκδήλωση της φωτιάς.

Ο 76χρονος συνελήφθη στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας ως υπαίτιος πρόκλησης πυρκαγιάς και οδηγείται ενώπιον των αρμόδιων εισαγγελικών Αρχών.

Από την πρώτη στιγμή, για τη διερεύνηση και την άμεση εξιχνίαση των αιτιών της πυρκαγιάς, μετέβη στη Θεσσαλονίκη ειδικό κλιμάκιο έμπειρων στελεχών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) από την Αθήνα, προκειμένου να συνδράμει το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Α.Κ.Α.Ε.Ε.) Θεσσαλονίκης στις έρευνες.

«Ο Αμερικανός πρόεδρος επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την ετοιμότητά του να εργαστεί για τον γρήγορο τερματισμό των μαχών και να βρει λύσεις για την υπέρβαση της κρίσης» δήλωσε ο Ουσακόφ για την τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Ρώσο πρόεδρο, όπως μεταδίδει το Reuters.

Η συζήτηση ήταν «αρκετά εποικοδομητική», σύμφωνα με τον ίδιο, και όπως τόνισε η Μόσχα επιδιώκει «μια πολιτική-διπλωματική επίλυση της σύγκρουσης, λαμβάνοντας δεόντως υπόψη τη θεμελιώδη προσέγγιση της Ρωσίας».

Ο Ουσακόφ έστρεψε τα βέλη του στο Κίεβο και τους Ευρωπαίους συμμάχους του ότι «βασίζονται στην επέκταση και ακόμη και στην κλιμάκωση της σύγκρουσης, καθώς και στην τρομοκρατία εναντίον αμάχων» κάνοντας ειδική αναφορά στις επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας της Ουκρανίας σε ρωσικούς στόχους, που συνδέονται κυρίως με τη βιομηχανία πετρελαίου, οι οποίες έχουν προκαλέσει ελλείψεις καυσίμων.

Στη συνομιλία του με τον Τραμπ ο Πούτιν «περιέγραψε την πραγματική κατάσταση στο πεδίο της μάχης όπου οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις προελαύνουν με σιγουριά, απελευθερώνοντας τη μία τοποθεσία μετά την άλλη».

Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων. Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Νέες τεχνολογίες-νέα όπλα

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχώς οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. Τα αντίμετρα απέναντι στον “ύπουλο” νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές.

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο “δευτερεύων” οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά “δίκροτα” ή “τρίκροτα” ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής. Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα “ταχυβόλα” πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον “πλωτά ξενοδοχεία” (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι.

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά “θωρηκτά” στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη “Φετίχ Μπουλέντ” στη Θεσσαλονίκη).

Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το “Δρεδνώτ”, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέος πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο “μάχης” ενάντια σε ισότιμο πλοίο “μάχης”. Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα.

Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα. Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Αλλαγή της μορφής του πολέμου

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου. Η σημερινή συζήτηση για τα “μη επανδρωμένα” οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, “αυτοκτονίας” ή μη και όλη την εκπορευόμενη “ρομποτική” μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο.

Οι “ειδικοί” του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή, σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης, υπέθεσαν ότι ο πόλεμος άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν.

Τα “μη επανδρωμένα” γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα “μη επανδρωμένα” μεταδίδουν εύκολα “εικόνα”, εικόνα από τα έργα και τη δράση τους.

Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι “δρόνοι” σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την “φονικότητά” τους. Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις “χαζές” οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.

Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και “μη επανδρωμένα”. Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με “σημαίες στο έδαφος”, με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.

Υπερκατανάλωση “δρόνων”

Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη “νέα μορφή του πολέμου” βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη “αλλαγή της μορφής του πολέμου” η απόσταση είναι τεράστια. Τα “μη επανδρωμένα” κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο.

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση “δρόνων” έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου. Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να “καταναλώσουν” -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο “υλικό” που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να “καταναλώσει” “δικό του” ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς “δρόνος” μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.