Μπορεί να έχασε από τους τρομοκράτες γκαζάκηδες τη μητέρα της και γι’ αυτό να είναι σε πένθος, αλλά στο Μαξίμου κάνουν τους δικούς τους λογαριασμούς!

Είδαν στο δραματικό περιστατικό την ευκαιρία να αποκτήσουν έναν φρέσκο δικό τους μάρτυρα! Και έτσι προσανατολίζονται να βάλουν την πενθούσα Αφροδίτη επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ!

Ρε τι κάνουν οι… άριστοι για τα ψηφαλάκια! Θα μου πείτε, εδώ η Καρυστιανού έφτιαξε κοτζάμ κόμμα με βάση την απώλεια της κόρης της, ο Κυριάκος θα κόλωνε!

Για να πω την αλήθεια δεν ξέρω πόσο ζυγίζει πολιτικά η Αφροδίτη, αλλά σίγουρα η επιλογή της –αν τελικά οριστικοποιηθεί– δεν γίνεται για τα πολιτικά της χαρίσματα!

Μετά τους δημοφιλείς καλλιτέχνες και αθλητές, τώρα τα κόμματα βάζουν πρώτο τραπέζι πίστα χαροκαμένες!

Έλα, όμως, που οι θέσεις του Επικρατείας είναι λίγες και οι υποψήφιοι πολλοί! Ξέρω ότι ο παμπόνηρος Νικήτας θέλει Επικρατείας και ως πρόεδρος της Βουλής θέλει κορυφή! Άντε επειδή υπάρχει λόγος, πάει και δεύτερος μετά τη χαροκαμένη Αφροδίτη! Αλλά μέχρι εκεί!

Το λέω γιατί θέση ψηλά στο Επικρατείας –με το ζόρι δεύτερη!– θέλει και η Ντόρα μας! Μου λένε, μάλιστα, πως έχει επιστρατεύσει και τα ένσημα και το πρόβλημα υγείας!

Δεν ξέρω αν θα συγκινηθεί το αδερφάκι της! Εξάλλου, δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις! Ο Κυριάκος ίσως θυμηθεί το μπούλιν που του έκανε όταν ήταν μικρός και δεν έβλεπε η Μαρίκα!

Το να αποσυρθούν ούτε ο Νικήτας ούτε η Ντόρα το σκέφτονται! Ο Νικήτας το πάει από θητεία σε θητεία!Η δε Ντόρα μάλλον σκέφτεται ότι χωρίς την ίδια στη Βουλή, η… πατρίδα θα χαθεί! Γι’ αυτό κάνει την καρδιά της πέτρα!

Οι τύποι δεν παίζονται! Δημόσιοι υπάλληλοι και μάλιστα χωρίς όριο συνταξιοδότησης! Τι λέω δημόσιοι υπάλληλοι, κανονικοί Μητροπολιτάδες! Σφιχταγκαλιασμένοι με τις καρέκλες τους!

Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά προσπαθούν να καταργήσουνε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλώλων!

Και να ΄τανε μόνο ο Νικήτας και η Ντόρα! Από πίσω έρχεται και ο Ρουσόπουλος! Στο Βόρειο Τομέα που κατεβαίνει, δεν έχει ελπίδες…

Τις θέσεις έχουν πιάσει Χατζηδάκης, Κεραμέως, Άδωνις και ο εκπρόσωπος Μαρινάκης. Που να πάει ο φουκαράς ο Θοδωρής!

Έχει δώσει γη και ύδωρ στον Κυριάκο, αλλά σίγουρη θέση στο Επικρατείας δεν πολυβλέπω! Μπορεί να τον βάλουν τέταρτο και να ελπίζει πως η ΝΔ θα εκλέξει τέσσερις!

Φιλαράκια του λένε ότι έχει κλείσει συμφωνία με τον Κυριάκο όταν ανέλαβε πρόεδρος του Συνεδρίου και από βέρος καραμανλικός βάφτηκε μητσοτακικός!

Ξέχασα, όμως, ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία στις τρεις πρώτες πρέπει να είναι εκπρόσωπος της Ομογένειας! Οπότε φέξε μου και γλύστρησα!

Όπως είπε, κατά τη δεκαετία του 1980 η χώρα «πήρε ορισμένες λανθασμένες κατευθύνσεις». Η πολιτική εξουσία συγκεντρώθηκε στο κέντρο, η οικονομική εξουσία ιδιωτικοποιήθηκε και μεγάλες περιοχές της Βρετανίας αποβιομηχανοποιήθηκαν, χωρίς να έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να ανακάμψουν πλήρως. «Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι οι περιοχές τους εξακολουθούν να βρίσκονται σε παρακμή και ότι δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την κατάσταση», ανέφερε.

Ο Μπέρναμ δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνησή του θα αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της πολιτικής, ώστε να γίνει περισσότερο συνεργατική και να επικεντρώνεται στην επίλυση προβλημάτων αντί στην κομματική αντιπαράθεση και τη συλλογή πολιτικών πόντων. Παράλληλα, υποσχέθηκε ουσιαστική αποκέντρωση εξουσιών από το Λονδίνο προς κάθε περιοχή της χώρας, ώστε οι τοπικές κοινωνίες να αποκτήσουν μεγαλύτερη δυνατότητα να λαμβάνουν αποφάσεις και να διαμορφώνουν το μέλλον τους.

«Θα πάρουμε την εξουσία από εδώ και θα τη μεταφέρουμε σε κάθε ταχυδρομικό κώδικα της χώρας», είπε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η αποκέντρωση θα συμβάλει στη δημιουργία μιας νέας οικονομίας. Στο πλαίσιο αυτό, ανακοίνωσε ότι βασικά αγαθά και υπηρεσίες της καθημερινής ζωής θα τεθούν ξανά υπό ισχυρότερο δημόσιο έλεγχο, με στόχο να γίνουν περισσότερο προσιτά για τους πολίτες.

Μπέρναμ:«Είναι στιγμή περισυλλογής»

Ο ίδιος αναφέρθηκε και στη συνεχή πολιτική αστάθεια της τελευταίας δεκαετίας. Όπως επισήμανε, είναι ο έκτος άνθρωπος μέσα σε δέκα χρόνια που καλείται να σχηματίσει κυβέρνηση και ο έβδομος πρωθυπουργός της Βρετανίας από το 2016. «Είναι μια στιγμή περισυλλογής, αλλά και μια στιγμή για μια νέα αποφασιστικότητα. Η δική μου γενιά πολιτικών πρέπει να ανεβάσει τον πήχη και να ανταποκριθεί στη νέα πρόκληση», δήλωσε.

Ο Μπέρναμ τόνισε ότι η Βρετανία πρέπει να αποδείξει στον κόσμο πως μπορεί να ανακτήσει τη σταθερότητά της, αναγνωρίζοντας παράλληλα την απογοήτευση των πολιτών από το πολιτικό σύστημα. «Γνωρίζω ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί. Σας ακούω και θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας: δεν ήμασταν αρκετά καλοί και πρέπει να γίνουμε καλύτεροι», τόνισε.

«Θα θέσω τη φροντίδα των ανθρώπων στο επίκεντρο κάθε απόφασής μου. Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις και σας ζητώ να ενώσετε τις δικές σας μαζί μου. Ας οικοδομήσουμε ένα νέο αίσθημα εθνικής ενότητας, κοινού σκοπού και αισιοδοξίας. Ας κάνουμε αυτή τη στιγμή την αφετηρία για να αρχίσει ξανά η Βρετανία να πιστεύει στον εαυτό της. Τη στιγμή που θα επαναφέρουμε την ελπίδα. Σας ευχαριστώ όλους θερμά», κατέληξε. Νωρίτερα, ο βασιλιάς Κάρολος του ανέθεσε τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, κατά τη διάρκεια ιδιωτικής συνάντησης στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.

Η τελευταία ομιλία του Κιρ Στάρμερ

Με μια σύντομη ομιλία έξω από την Ντάουνινγκ Στριτ ο Κιρ Στάρμερ έκλεισε τον κύκλο του στην πρωθυπουργία, λίγο πριν παραδώσει επίσημα την εξουσία στον Άντι Μπέρναμ. Στο τελευταίο του μήνυμα επέμεινε ότι η κυβέρνησή του αφήνει πίσω μια χώρα σε καλύτερη κατάσταση από εκείνη που είχε βρει όταν ανέλαβε, υποστηρίζοντας πως η αποστολή του έχει πλέον ολοκληρωθεί.

«Το έργο μου ολοκληρώθηκε», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Στάρμερ, στην τελευταία του δημόσια τοποθέτηση ως πρωθυπουργός. Ανατρέχοντας στην πολιτική του διαδρομή, υποστήριξε ότι κατάφερε να ανατρέψει την πορεία του Εργατικού Κόμματος, οδηγώντας το από μια περίοδο βαριάς εκλογικής ήττας στη μεγάλη επικράτηση του 2024. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η αλλαγή είχε ως αποτέλεσμα μια πιο ισχυρή και πιο δίκαιη Βρετανία.

Ο Στάρμερ αφιέρωσε μέρος της ομιλίας του στον νέο πρωθυπουργό, Μπέρναμ, στον οποίο ευχήθηκε καλή επιτυχία στα νέα του καθήκοντα. Παράλληλα, διαβεβαίωσε ότι θα σταθεί στο πλευρό του, δηλώνοντας πως θα του προσφέρει τη «πλήρη στήριξή» του κατά τη διάρκεια της θητείας του. Πριν ολοκληρώσει την ομιλία του, ευχαρίστησε δημόσια τα μέλη της οικογένειάς του, αλλά και όσους συνεργάστηκαν μαζί του όλα αυτά τα χρόνια. Το τελευταίο του σχόλιο ήταν ότι αποχωρεί από την πρωθυπουργική κατοικία «με αξιοπρέπεια, καλή διάθεση και χαμόγελο».

Γερμανία: Κρίση μετά την παραίτηση Σπαν

OΓερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ανασχηματισμού της γερμανικής κυβέρνησης, μετά την παραίτηση του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Γενς Σπαν. Ο Σπαν υπέβαλε την παραίτησή του το Σάββατο, μετά τις αποκαλύψεις ότι ο ίδιος και ο σύζυγός του απέκτησαν παιδί μέσω παρένθετης μητέρας στις ΗΠΑ.

Όπως σημειώνει το Politico, η παρένθετη μητρότητα απαγορεύεται στη Γερμανία, ενώ το CDU είχε επαναβεβαιώσει νωρίτερα φέτος την αντίθεσή του στην πρακτική αυτή, γεγονός που οδήγησε σε επικρίσεις περί υποκρισίας σε βάρος του πρώην υπουργού Υγείας και ενός από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη του κόμματος.

«Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία να ξανασκεφτούμε τη σύνθεση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης», δήλωσε ο Μερτς σε συνέντευξή του στο δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο ZDF, η οποία μαγνητοσκοπήθηκε την Κυριακή πριν από την προβολή της. Ο Γερμανός καγκελάριος διευκρίνισε επανειλημμένα ότι περιέγραφε ένα ενδεχόμενο και όχι ένα ήδη διαμορφωμένο σχέδιο ανασχηματισμού.

Ερωτηθείς για τον Θόρστεν Φράι, επικεφαλής της Καγκελαρίας, τον οποίο το ZDF εμφανίζει ως πιθανό διάδοχο του Σπαν, ο Μερτς απέφυγε να επιβεβαιώσει οποιοδήποτε όνομα. Σημείωσε, ωστόσο, ότι μια τέτοια επιλογή θα άφηνε κενή μία ακόμη νευραλγική θέση στην κυβέρνηση. Ο Γερμανός καγκελάριος απέφυγε επίσης να υπερασπιστεί προσωπικά τον Σπαν, λέγοντας ότι δεν ανέμενε αντιδράσεις «αυτής της έκτασης». «Πιθανότατα είχε να κάνει και με το πρόσωπό του, αλλά και με τον τρόπο που έγινε η επικοινωνία της υπόθεσης», ανέφερε.

Σύμφωνα με τον Μερτς, ο Σπαν τον είχε ενημερώσει για την απόκτηση του παιδιού περίπου δέκα ημέρες πριν από τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης και του είχε ζητήσει να τηρήσει εχεμύθεια, κάτι που έκανε. Ωστόσο, όπως είπε, ο πρώην υπουργός Υγείας ενημέρωσε το κόμμα «πολύ, πολύ αργά», με αποτέλεσμα το πλήγμα στην αξιοπιστία του CDU να γίνει «απολύτως σαφές» το Σάββατο. «Γι’ αυτό και ενεργήσαμε», πρόσθεσε. Γερμανικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν το Σάββατο ότι ο ίδιος ο Μερτς ζήτησε από τον Σπαν να παραιτηθεί.

Ερωτηθείς αν αισθάνθηκε προδομένος, ο καγκελάριος απέφυγε να απαντήσει ευθέως, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί να αξιολογήσει δημόσια το ζήτημα. Χαρακτήρισε την υπόθεση λήξασα και ευχαρίστησε τον Σπαν για τη συμβολή του στις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις της κυβερνητικής συμμαχίας. Σύμφωνα με το ZDF, η ηγεσία της CDU αναμένεται να συζητήσει τις επόμενες ημέρες το ζήτημα της διαδοχής του.

Στην απορριπτική πρότασή της η εισαγγελέας ότι «δεν υφίσταται καμία εξάρτηση μεταξύ των δύο δικογραφιών και δεν αποτελεί προδικαστικό ζήτημα η υπόθεση που ακόμα εκκρεμεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία». Ανέφερε επίσης ότι δεν υπάρχει «ταυτότητα της πράξης καθώς το εγκληματικό αποτέλεσμα της πράξης είναι διαφορετικό μεταξύ των δύο δικογραφιών. Στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διερευνάται η οικονομική ζημία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ στην υπόθεση των Τεμπών διερευνάται το σιδηροδρομικό δυστύχημα.».

Η ίδια πρότεινε επίσης να απορριφθούν ως αβάσιμες οι ενστάσεις για την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος και τα αιτήματα για αποστολή προδικαστικών ερωτημάτων στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επίσης έχουν ως βάση τους την δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και τα ζητήματα που ανακύπτουν μεταξύ των δύο δικογραφιών.

Αγανάκτηση Πλακιά

Εκνευρίσθηκε ο κ. Νίκος Πλακιάς, που έχασε στο δυστύχημα τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, όταν αγόρευε ο συνήγορος του κατηγορούμενου πρώην Διευθυντή Διεύθυνσης Συντήρησης Η/Μ Συστημάτων & Ηλεκτροκίνησης. Ειδικότερα, ο συνήγορος μεταξύ άλλων ζήτησε να θεωρηθεί άκυρο το κλητήριο θέσπισμα «για λόγους αντιφατικότητας και ασάφειας, υποστηρίζοντας πως οι φερόμενες παραλείψεις που του αποδίδονται στο κατηγορητήριο σχετικά με την συντήρηση συστημάτων έχουν σχέση με τις αρμοδιότητες των κατηγορουμένων στελεχών της ΕΡΓΟΣΕ».

Σε μια αποστροφή του λόγου του ο συνήγορος ανέφερε πως στελέχη του ΟΣΕ είναι “άσχετα” με τα διερευνώμενα αδικήματα, προκαλώντας την αντίδραση του κ. Νίκου Πλακιά, με αποτέλεσμα το δικαστήριο να προχωρήσει σε σύντομη διακοπή. Ο κ. Πλακιάς φώναξε «ο δικός σου είναι άσχετος». Σε εκείνο το σημείο η πρόεδρος διέκοψε, λέγοντας ότι «την επόμενη φορά που θα μιλήσει κάποιος θα περάσει έξω. Σας ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά»

Ακολούθως, ο κ. Πλακιάς, κατευθυνόμενος προς τον συνήγορο και τον κατηγορούμενο Ζαχαρία Σουρνάρα, διευθυντή συντήρησης του ΟΣΕ, φώναξε ότι «μυαλό δεν βάζεις, σίχαμα, αυτούς ήρθατε να υπερασπιστείτε; Ήρθε και εδώ ο βλάκας, αλήτης. Ο μπράβος του Παπαδόπουλου», εννοώντας εκείνον που είχε “προστατεύσει” τον πρώην υφυπουργό Μεταφορών Μιχάλη Παπαδόπουλο σε παλιότερη συνέντευξη Τύπου.  Άλλη συγγενής, η Μαρία Θεοδωρή που έχασε στα Τέμπη το γιο της, φώναξε: «Κανένα συναίσθημα. Ντροπή!».

Μετά τη διακοπή, συνήγορος υπεράσπισης κατήγγειλε επίθεση με κλωτσιές του Νίκου Πλακιά στον Στουρνάρα. Υπενθυμίζεται ότι ο Ζαχαρίας Στουρνάρας ήταν εκείνος που ζήτησε να σταματήσουν οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων προς τον τότε υφυπουργό Μεταφορών, Μιχάλη Παπαδόπουλο, λέγοντας το χαρακτηριστικό “τέλος”, ενώ τη δεύτερη φορά δήλωσε μπροστά στις κάμερες ότι δεν φοβάται να μπει σε τρένο μετά το δυστύχημα,  παριστάνοντας τον επιβάτη, χωρίς να διευκρινίσει ότι είναι ανώτατο στέλεχος του ΟΣΕ.

Η Μαρία Καρυστιανού εισήλθε στην αίθουσα του δικαστηρίου (στο κτίριο ΓΑΙΟΠΟΛΙΣ) έπειτα από μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας της από τις συνεδριάσεις της δίκης. Μόλις την είδε, ο κ. Νίκος Πλακιάς (που βρισκόταν ήδη σε κατάσταση μεγάλης έντασης, λόγω της αντιπαράθεσης με τους δικηγόρους του στελέχους του ΟΣΕ) στράφηκε εναντίον της και της μίλησε σε πολύ έντονο ύφος, αλλά δεν ξέρουμε τι της είπε.

Εκείνη του απάντησε με τη λακωνική και απαξιωτική φράση «Με εσένα θα ασχολούμαι;», αρνούμενη να δώσει συνέχεια στη λογομαχία. Πολλοί γονείς έχουν αποστασιοποιηθεί από τη Μαρία Καρυστιανού όταν εκείνη αποφάσισε να ηγηθεί κομματος. Ο Ν. Παππάς είχε διαφοροποιηθεί και πιο πριν σε μεγάλο βαθμό, γιατί όπως είπε η ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο έγινε για πολιτικούς λόγους και ψήφους.

Οι Χούθι «κηρύσσουν ναυτικό εμπάργκο εναντίον του Σαουδάραβα εχθρού». «Οφθαλμός αντί οφθαλμού» δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος Γιαχία Σάρι. Εκπρόσωπος των Χούθι δήλωσε ότι η κίνηση αυτή ήταν «απάντηση» στον «σαουδαραβικό αποκλεισμό περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Χούθι στην Υεμένη».

Συγκεκριμένα, οι Χούθι δήλωσαν ότι ο αποκλεισμός αποτελεί απάντηση στην «άδικη και ασφυκτική πολιορκία του αγαπημένου μας λαού για σχεδόν 12 χρόνια, την λεηλασία των πόρων μας και την επιβολή καθολικού αποκλεισμού των λιμανιών και αεροδρομίων μας από ξηράς, θαλάσσης και αέρος». Οι Χούθι εκτόξευσαν πυραύλους κατά της Σαουδικής Αραβίας την περασμένη εβδομάδα κατηγορώντας το Ριάντ για τον βομβαρδισμό αεροδρομίου της Υεμένης που τελούσε υπό τον έλεγχό τους παραβιάζοντας την τετραετή εκεχειρία στον μεταξύ τους πόλεμο.

Πρόταση για 10ημερη εκεχειρία

Πρόταση για δεκαήμερη κατάπαυση του πυρός με στόχο την αποκλιμάκωση της σύγκρουσης με τις ΗΠΑ διαβιβάστηκε στην Τεχεράνη μέσω μεσολαβητών, σύμφωνα με Ιρανό αξιωματούχο που μίλησε στο Reuters. Η εκεχειρία αποσκοπεί στη δημιουργία των προϋποθέσεων για την αναβίωση της προσωρινής συμφωνίας που είχε επιτευχθεί τον περασμένο μήνα.

Στο μεταξύ, ο Ιρανός υπουργός Εσωτερικών Εσκαντάρ Μομενί αναμένεται να μεταβεί σήμερα στο Πακιστάν, χώρα που μεσολαβεί στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, όπως δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο πηγή του πακιστανικού υπουργείου Εσωτερικών. Η πηγή επιβεβαίωσε ότι ο υπουργός θα συναντηθεί με Πακιστανούς αξιωματούχους στην πρωτεύουσα, αλλά δεν διευκρίνισε αν η μετάβασή του συνδέεται με τις διπλωματικές προσπάθειες που καταβάλλει το Ισλαμαμπάντ προκειμένου να τερματιστούν οι εχθροπραξίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ είχε δηλώσει νωρίτερα σήμερα ότι συνεχίζονται οι διπλωματικές προσπάθειες με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω μεσολαβητών, παρά τους βομβαρδισμούς της ιρανικής επικράτειας από τον αμερικανό στρατό. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν δήλωσε σήμερα ότι το Ιράν αντιμετωπίζει “ολοκληρωτικό” πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες και προειδοποίησε για τις συνέπειες στην οικονομία της χώρας. “Η πραγματικότητα είναι ότι σήμερα, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αντιμετωπίζει ολοκληρωτικό πόλεμο” από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ο Πεζεσκιάν, προσθέτοντας πως οι Ιρανοί πρέπει να “αποδεχθούν τις φυσικές συνέπειες αυτής της αντίστασης” σύμφωνα με δηλώσεις που μετέφερε ο ιστότοπος της προεδρίας.

Πλήγματα και σε ελληνόκτητα πλοία

Επιθέσεις σε τέσσερα ελληνόκτητα πλοία έχουν σημειωθεί τις τελευταίες ώρες, στα Στενά του Ορμούζ και τη Μαύρη Θάλασσα, με συνέπεια να προκληθούν υλικές ζημιές, αλλά οι ναυτικοί είναι καλά στην υγεία τους, σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά έως τώρα.

Από τα τέσσερα πλοία, στο πλήρωμα του ενός υπάρχουν Έλληνες. Πρόκειται για επτά ναυτικούς που είναι καλά στην υγεία τους, σύμφωνα με το υπουργείο Ναυτιλίας. Βρίσκονται σε ελληνόκτητο πλοίο με σημαία Νήσων Μάρσαλ, το οποίο δέχθηκε επίθεση στη Μαύρη Θάλασσα. Το πλοίο- το «NISOS IOS» σύμφωνα με τη δημόσια τηλεόραση- υπέστη ζημιές, αλλά κινείται αυτοδύναμα προς τον Βόσπορο. Επίθεση δέχθηκε άλλο ένα ελληνόκτητο πλοίο που έπλεε στη Μαύρη Θάλασσα. Σε αυτή την περίπτωση, το «Asia» με σημαία Λιβερίας χτυπήθηκε στο λιμάνι του Νοβοροσίσκ.

Η σοβαρότερη επίθεση φαίνεται πως είναι εκείνη που δέχθηκε το «Kavomaleas», στα Στενά του Ορμούζ. Το τάνκερ, με σημαία Μάλτας της ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας Dynacom χτυπήθηκε από άγνωστο βλήμα ενώ έπλεε 8 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά από το Κουμζάρ του Ομάν. Μετά την επίθεση εκδηλώθηκε φωτιά στο πλοίο, σύμφωνα με τη βρετανική εταιρεία Vanguard, αναφέρει το Reuters. Το πλήρωμα εγκατέλειψε το τάνκερ, που επρόκειτο να φορτώσει πετρελαϊκά προϊόντα από τον κόλπο αυτή την εβδομάδα. Πλέον το πλοίο πλέει ακυβέρνητο.

Επίθεση στα Στενά του Ορμούζ δέχθηκε και το «Acheloos», επίσης ελληνόκτητο τάνκερ- με σημαία Λιβερίας- το οποίο υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές σύμφωνα με τη δημόσια τηλεόραση.

Το χρονικό των πληγμάτων 

Οι νυχτερινές επιδρομές «στοχοποίησαν ιρανικά κέντρα στρατιωτικής διοίκησης, εγκαταστάσεις αντιαεροπορικής άμυνας και παράκτιας επιτήρησης, θαλάσσιες δυνατότητες, εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων και drones, καθώς και δίκτυα επικοινωνιών, προκειμένου να μειωθεί περαιτέρω η δυνατότητα του Ιράν να επιτίθεται σε εμπορικά πλοία και εργαζόμενους του πολιτικού ναυτικού που διέρχονται από το στενό του Ορμούζ», ανέφερε μέσω X το μεικτό διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»).

«Τους πλήξαμε πολύ σκληρά ξανά απόψε», είπε ο Aμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σε δημοσιογράφους, τονίζοντας πως οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έγιναν για να «τιμηθούν» αμερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Μέση Ανατολή.

Δυο μέλη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σκοτώθηκαν όταν το Ιράν έπληξε βάση στην Ιορδανία και σοροί, που βρέθηκαν στον τόπο της επίθεσης αλλά δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί, πιθανόν ανήκουν σε τρίτο, σύμφωνα με τη CENTCOM. Άλλος ένα Αμερικανός στρατιωτικός σκοτώθηκε προχθές Σάββατο, σε θεωρητικά ελεγχόμενη έκρηξη της γόμωσης ιρανικού μη επανδρωμένου εναέριου οχήματος εφόρμησης στο βόρειο Ιράκ.

Ο επίσημος απολογισμός των απωλειών των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ αφότου ξέσπασε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή την 28η Φεβρουαρίου, με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν, αυξήθηκε έτσι στους 17 νεκρούς. Στην άλλη πλευρά, με βάση τον πιο πρόσφατο επίσημο απολογισμό που ανακοίνωσε την Παρασκευή το υπουργείο Υγείας του Ιράν, έχουν σκοτωθεί πάνω από 50 άνθρωποι και έχουν τραυματιστεί άλλοι 500 από την επανέναρξη των εχθροπραξιών στις αρχές του μήνα.

Το «μνημόνιο κατανόησης» που υπέγραψαν οι πρόεδροι των ΗΠΑ και του Ιράν την 17η Ιουνίου και υποτίθεται πως θα οδηγούσε σε κύκλο διαπραγματεύσεων για να τερματιστεί οριστικά η ένοπλη σύρραξη έχει γίνει κομμάτια καθώς τον λόγο τον έχουν πάρει τα όπλα και το αδιέξοδο στο στρατηγικής σημασίας στενό του Ορμούζ παγιώνεται.

Το θαλάσσιο πέρασμα, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα, ανακοινώθηκε από το Ιράν πως είναι ξανά κλειστό μετά την επανέναρξη των εχθροπραξιών. Εν είδει αντιποίνων, οι ΗΠΑ επέβαλαν εκ νέου αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών στον Κόλπο.

Αναφορές για μεσολάβηση του Ιράκ

Σύμφωνα με την The Arab Weekly, η οποία επικαλείται καλά πληροφορημένες πηγές, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Αλί αλ-Ζαΐντι, αναμένεται να επισκεφθεί την Τεχεράνη μέσα στην εβδομάδα, μεταφέροντας πρόταση της Βαγδάτης να φιλοξενήσει άμεσες ή έμμεσες συνομιλίες μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.

Η πρωτοβουλία, η οποία φέρεται να συζητήθηκε κατά την πρόσφατη συνάντηση του Ζαΐντι με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αποσκοπεί στην αποτροπή της κλιμάκωσης της τελευταίας στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης σε έναν ακόμη ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο. Η Βαγδάτη εκτιμά ότι οι στενές σχέσεις που διατηρεί και με τις δύο πρωτεύουσες της δίνουν τη δυνατότητα να διευκολύνει την επικοινωνία σε μια περίοδο κατά την οποία οι απευθείας επαφές έχουν καταστεί ολοένα και πιο δύσκολες.

Η διπλωματική αυτή προσπάθεια ακολουθεί την επίσκεψη του Ζαΐντι στην Ουάσιγκτον, όπου οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στην επέκταση του εμπορίου, στις επενδυτικές ευκαιρίες, στην ενίσχυση του ενεργειακού τομέα του Ιράκ και στο άνοιγμα νέων αγορών για τις εξαγωγές ιρακινού αργού πετρελαίου. Οι επαφές αντανακλούν την επιδίωξη της Βαγδάτης να εμβαθύνει τις οικονομικές σχέσεις της με τις ΗΠΑ, διατηρώντας παράλληλα τις στρατηγικές σχέσεις της με το γειτονικό Ιράν.

Μετά την επίσκεψή του στην Τεχεράνη, ο Ζαΐντι αναμένεται να μεταβεί στο Κατάρ, στη Σαουδική Αραβία, στην Τουρκία και στη Συρία, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας ενίσχυσης του περιφερειακού διπλωματικού ρόλου του Ιράκ, εν μέσω της αυξανόμενης αστάθειας στη Δυτική Ασία.

Παρότι η Βαγδάτη είχε φιλοξενήσει από το 2021 μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, η διαμεσολάβηση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αποτελεί σαφώς μεγαλύτερη πρόκληση, εξαιτίας των διαφορών που αφορούν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, τις κυρώσεις, τις στρατιωτικές αναπτύξεις, την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο και το δίκτυο των περιφερειακών συμμάχων και οργανώσεων που υποστηρίζει η Τεχεράνη.

Παρά τις επικρίσεις που διατυπώθηκαν στο Ιράν για την πρόσφατη επίσκεψη του Ζαΐντι στην Ουάσιγκτον, Ιρακινοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η επαναλειτουργία, έστω και περιορισμένων, διαύλων επικοινωνίας θα ενισχύσει την εικόνα του Ιράκ ως εποικοδομητικού περιφερειακού παράγοντα και θα συμβάλει στην επανατοποθέτησή του ως διπλωματικού κόμβου, αντί για πεδίο αντιπαράθεσης των ανταγωνιστικών δυνάμεων της περιοχής.

Πλοίο στις φλόγες

Οι Φρουροί της Επανάστασης –ο ιδεολογικός στρατός του Ιράν– ανακοίνωσαν ότι «σταμάτησαν» διά της βίας δυο δεξαμενόπλοια καθώς προσπαθούσαν να διασχίσουν το στενό του Ορμούζ χωρίς άδεια της Τεχεράνης, κατά «μη εξουσιοδοτημένο» τρόπο, ανέφεραν ιρανικά κρατικά ΜΜΕ.

Η βρετανική υπηρεσία πληροφόρησης για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας UKMTO, που υπάγεται στο υπουργείο Άμυνας, ανακοίνωσε ότι πλοίο βρισκόταν στις φλόγες στο στενό του Ορμούζ, 8 ναυτικά μίλια (περίπου 15 χιλιόμετρα) βορειοδυτικά του χωριού Κούμζαρ του σουλτανάτου του Ομάν.

Οι τιμές του πετρελαίου, που είχαν επανέλθει σε πιο φυσιολογικά επίπεδα μετά την υπογραφή της συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν, έχουν πάρει ξανά την ανηφόρα. Νωρίς το πρωί η τιμή του βαρελιού του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς στις διεθνείς αγορές, προς παράδοση τον Σεπτέμβριο, ξεπέρασε τα 90 δολάρια, φθάνοντας έτσι στο υψηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο αξίωσε χθες Κυριακή η διεθνής κοινότητα να ασκήσει πίεση στο Ιράν, στο πλευρό των ΗΠΑ, για να «προστατευτεί η διεθνής ναυσιπλοΐα» στο στενό του Ορμούζ.

«Άλλες χώρες πρέπει να αρχίσουν να εντείνουν τις προσπάθειές τους και να συνεισφέρουν βοήθεια για να μοιραστεί αυτό το βάρος, είτε πρόκειται για υλικό είτε για χρηματοδότηση», επιχειρηματολόγησε. «Οι ΗΠΑ παραμένουν πάντα ανοικτές σε διπλωματική λύση. Το έχουμε αποπειραθεί πολλές φορές με το Ιράν και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε», υποστήριξε ακόμη.

Στο Κουβέιτ, ο στρατός ανακοίνωσε τα ξημερώματα ότι στοιχεία της αντιαεροπορικής άμυνάς του αντιμετώπιζαν επίθεση «ιρανικών μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων». Στο Μπαχρέιν, ενεργοποιήθηκαν σειρήνες συναγερμού της αεράμυνας κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών, ενώ η πρεσβεία των ΗΠΑ προειδοποίησε ότι κατά «πληροφορίες» της, οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν «ενδέχεται να επιδιώξουν να στοχοποιήσουν απροσδιόριστες τοποθεσίες» στην πρωτεύουσα Μανάμα, ειδικά στο «κεντρικό» τμήμα της.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ακόμη ότι επιτέθηκαν «αιφνιδιαστικά» σε «κέντρο διοίκησης ειδικών επιχειρήσεων του εχθρού» (σ.σ.: των ΗΠΑ) στην Ατ Τανφ, στη Συρία. Επρόκειτο για «αντίποινα για το αίμα των στρατιωτών που έπεσαν μάρτυρες στην Ιρανσάρ», πόλη του νοτιοδυτικού Ιράν, μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA μέσω Telegram.

Χθες βράδυ, το πρακτορείο Tasnim έκανε λόγο για κηδείες τριών ιρανών στρατιωτικών σε αμερικανική επίθεση εναντίον στρατοπέδου στην Ιρανσάρ, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.

Οι Φρουροί είχαν ανακοινώσει και την Παρασκευή πως επιτέθηκαν εναντίον της βάσης στην ατ Τανφ, όπου ο έλεγχος παραδόθηκε στον στρατό της de facto κυβέρνησης της Συρίας τον Φεβρουάριο, μετά την απόσυρση των ΗΠΑ. Πηγή του Γαλλικού Πρακτορείου στον συριακό στρατό διέψευσε από την πλευρά της ότι η βάση υπέστη βομβαρδισμό. Η βάση αυτή βρίσκεται στη νοτιοανατολική Συρία, στα τριεθνή σύνορα με την Ιορδανία και το Ιράκ.

Οι Φρουροί διαβεβαίωσαν επιπλέον πως επιτέθηκαν με βαλλιστικούς πυραύλους και έπληξαν αμερικανικά μεταγωγικά και AWACS στο αεροδρόμιο στην Άκαμπα της Ιορδανίας. Κατ’ αυτούς προκλήθηκαν «σοβαρές ζημιές» σε κάποια, σύμφωνα με ανακοίνωσή τους που επικαλέστηκε η κρατική τηλεόραση IRIB. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε χθες το βράδυ πως κατέρριψε, σε συνεργασία με τον ιορδανικό στρατό, «θραύσματα» ιρανικού πυραύλου που είχε εκτοξευτεί με στόχο την Άκαμπα, λιμάνι στην Ερυθρά Θάλασσα, όχι μακριά από το ισραηλινό λιμάνι στην Εϊλάτ.

Άλμα στο πετρέλαιο

Ο Τραμπ έχει σύρει εκ νέου τη διεθνή κοινότητα στο αδιέξοδο της σύγκρουσης με το Ιράν και οι τιμές του πετρελαίου ξεπέρασαν εκ νέου τα 90 δολάρια το βαρέλι, για πρώτη φορά εδώ και πάνω από ένα μήνα. Συγκεκριμένα, η τιμή του πετρελαίου Brent, που αποτελεί το διεθνές σημείο αναφοράς, ενισχύθηκε κατά 2,5% στα 90,30 δολάρια το βαρέλι τη Δευτέρα. Παρά την προσωρινή αποκλιμάκωση, όταν υπεγράφη η συμφωνία Τεχεράνης – Ουάσινγκτον που σύντομα αποδείχθηκε μη εφαρμόσιμη, οι τιμές έχουν αυξηθεί περισσότερο από 23% μέσα στον μήνα και οδεύουν προς τη μεγαλύτερη μηνιαία άνοδό τους από τον Μάρτιο, όταν οι εχθροπραξίες βρίσκονταν ακόμη σε πλήρη εξέλιξη.

Τα πλήγματα μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν κλιμακώνονται εκατέρωθεν και η διπλωματική λύση φαντάζει αυτή τη στιγμή ένα σενάριο που συγκεντρώνει λίγες – έως ελάχιστες – πιθανότητες. Πολλοί εκφράζουν φόβους ότι οι ΗΠΑ έχουν εγκλωβιστεί τελικά σε μια αέναη σύγκρουση, χωρίς ορατή διέξοδο.

Μάλιστα, η Ουάσιγκτον – ενώ σφυροκοπά για ένατη συνεχόμενη ημέρα το Ιράν – επιβεβαίωσε νέες απώλειες στρατιωτικού προσωπικού κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Η Τεχεράνη από την πλευρά, εκτός από τις επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις, έβαλε στο στόχαστρο κρίσιμες ενεργειακές και υδροδοτικές υποδομές στην ευρύτερη περιοχή. Τουλάχιστον τρεις Αμερικανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί σε επιθέσεις από την Παρασκευή, ενώ στην Ιορδανία εντοπίστηκαν ανθρώπινα λείψανα που ενδέχεται να ανήκουν σε τέταρτο στρατιώτη.

Αναλυτές εμπορευμάτων της ANZ επισήμαναν τη Δευτέρα ότι η κίνηση των δεξαμενόπλοιων μέσω των Στενών του Ορμούζ έχει «καταρρεύσει» ξανά, την ώρα που οι Φρουροί της Επανάστασης διαμηνύουν πως όσο συνεχίζεται η επιθετικότητα των ΗΠΑ από τη βασική θαλάσσια οδό δεν πρόκειται να περάσει ούτε σταγόνα πετρελαίου και LNG, αλλά ούτε και οποιοδήποτε άλλο φορτίο, όπως για παράδειγμα τα κρίσιμα λιπάσματα για την γεωργική παραγωγή.

Οι ίδιοι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι η αυξημένη παραγωγή πετρελαίου στις ΗΠΑ δεν επαρκεί για να αντισταθμίσει τη διαταραχή των ροών στον Περσικό Κόλπο, ενώ ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από την Ουάσιγκτον δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό.

Οι τιμές της βενζίνης στην αντλία πέρασαν σήμερα ξανά το όριο των τεσσάρων δολαρίων το γαλόνι στις ΗΠΑ. Ο μέσος όρος των λιανικών τιμών της βενζίνης σε εθνικό επίπεδο αυξήθηκε πάνω από 30% αφότου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου. Η προηγούμενη φορά που η βενζίνη είχε φθάσει τα τέσσερα δολάρια το γαλόνι ήταν στα τέλη Μαρτίου, αφότου το Ιράν είχε σταματήσει την κυκλοφορία μέσω του Στενού του Ορμούζ. Οι τιμές έπεσαν κάτω από το όριο αυτό τον Ιούνιο, όταν οι ΗΠΑ και το Ιράν υπέγραψαν μνημόνιο κατανόησης με σκοπό τον τερματισμό του πολέμου.

Οι υψηλές τιμές στην αντλία έχουν γίνει ένα πολιτικά κρίσιμο σημείο για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του που θα ξεκινήσουν σύντομα προεκλογική εκστρατεία για να διατηρήσουν τις ισχνές πλειοψηφίες που διαθέτουν στο Κογκρέσο στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Οι επιπτώσεις της κρίσεως γίνονται αισθητές στις ανύποπτες αγορές, όπως του χρήματος και των αξιών. Η άνοδος των επιτοκίων στις ΗΠΑ πάνω από το 4,5% επηρεάζει τις αποφάσεις του ΦΕΝΤ, της κεντρικής Αμερικανικής Τράπεζας κατά την προσεχή συνεδρίαση του συμβουλίου της υπό τον νέο πρόεδρο του και στην Γουόλ Στριτ κυριαρχεί η συζήτηση μήπως οι τιμές των μετοχών της υψηλής κεφαλαιοποίησής είναι εν δυνάμει “φούσκα”.

Το πεδίο όπου δοκιμάζονται οι οικονομικές αντοχές δεν είναι το δολάριο ή το ευρώ (σε στάση αναμονής), αλλά του πληθωρισμού, όπως αυτός μετρείται (ατελώς) με τον τιμάριθμο καταναλωτού (ΤΚ). Είναι τουλάχιστον αφελείς οι προβλέψεις υποχωρήσεως του ΤΚ στην Αμερική, όπως θα ήθελε ο πρόεδρος Τράμπ εν όψει ενδιαμέσων εκλογών, αλλά και στη χώρα μας όπου έγιναν “συμφωνίες κυρίων” για μείωση των τιμών στα “σούπερ μάρκετ” 5%.

Όσον καιρό “οι βενζίνες” σε σταθμούς καυσίμων είναι στα 2 ευρώ το λίτρο (7$ το γαλόνι στις ΗΠΑ), η αντίληψη των τιμών (perception of prices) θα είναι πληθωριστική κι όσες εντολές ή συμφωνίες και αν συνάπτονται, πάντοτε το κόστος θα ανέρχεται ξεκινώντας από τις μεταφορές.

Ετσι επανέρχεται στο προσκήνιο η εξεύρεση λύσεως δια διαπραγματεύσεων παρά η ολοκληρωτική επιβολή των ΗΠΑ επί των Ιρανών. Ο ασύμμετρος αυτός πόλεμος έχει μία μόνη πιθανότητα να λήξει: την πολιτική μεταβολή στο Ιραν, αλλά αυτή… απομακρύνεται.

Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική προς τον Τραμπ, ή της δυτικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά ότι μια σύνθετη γεωπολιτική πραγματικότητα συμπιέζεται σε ένα ηθικό δίπολο, όπου η μία πλευρά ενσαρκώνει την ύβρι και η άλλη την αξιοπρεπή αντίσταση. Από εκεί και πέρα, η ιστορία δεν ερμηνεύεται αλλά σκηνοθετείται με περίτεχνες λογοτεχνικές εξάρσεις.

Η μεγαλύτερη αντίφαση του κ. Στεφανίδη βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι ίδιοι οι “Πέρσες”. Το έργο παρουσιάζεται σχεδόν ως ένα αποκομμένο από την ιστορική πραγματικότητα αντιπολεμικό μανιφέστο, σαν να είχε γραφτεί από έναν ουδέτερο διανοούμενο που παρατηρούσε τον πόλεμο από ασφαλή απόσταση και θρηνούσε αδιακρίτως για όλους. Όμως ο Αισχύλος δεν ήταν ένας σημερινός πολιτιστικός σχολιαστής, αλλά ένας βετεράνος του Μαραθώνα, έχοντας σκοτώσει ανθρώπους, ενώ πιθανότατα είχε συμμετάσχει και στη Σαλαμίνα.

Το ίδιο ίσχυε και για το κοινό του. Οι θεατές των “Περσών” δεν ήταν ένα σώμα αφηρημένων ανθρωπιστών αλλά πολίτες που είχαν πολεμήσει, είχαν σκοτώσει, είχαν χάσει αδελφούς και φίλους και είχαν επιβιώσει από μια πραγματική εισβολή. Γνώριζαν πολύ καλά ότι χωρίς τον αθηναϊκό στόλο, χωρίς την στρατιωτική οργάνωση, την συμμαχική συνοχή και χωρίς την απόφαση να πολεμήσουν, δεν θα υπήρχε ούτε ελεύθερη Αθήνα, ούτε δημοκρατία, ούτε θέατρο στο οποίο θα μπορούσε να παρουσιαστεί αργότερα ο θρήνος των ηττημένων.

Η Αθήνα ήταν οι ΗΠΑ της εποχής

Οι “Πέρσες” επομένως, αφαιρώντας το περιτύλιγμα της τέχνης, ήταν ένα πολιτικό έργο. Με σύγχρονους όρους θα λέγαμε ότι λειτουργούσε ταυτόχρονα ως στρατηγική επικοινωνία, πολιτική προπαγάνδα και ψυχολογική επιχείρηση μιας ανερχόμενης δύναμης. Δεν επρόκειτο φυσικά για προπαγάνδα με την στενή, χονδροειδή έννοια ενός κρατικού φυλλαδίου αλλά για ένα κορυφαίο πολιτιστικό έργο που ενίσχυε την συλλογική αυτοπεποίθηση των Αθηναίων, παγίωνε την εικόνα της πόλης ως νικήτριας της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας της εποχής και συνέβαλλε στη νομιμοποίηση του νέου ηγετικού της ρόλου (ιμπεριαλιστικού για κάποιους) στον ελληνικό κόσμο.

Η Αθήνα μετά την Σαλαμίνα ήταν, κατ’ αναλογίαν, οι Ηνωμένες Πολιτείες του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Διέθετε τον ισχυρότερο στόλο, συγκροτούσε συμμαχίες, επέκτεινε την επιρροή της, διαμόρφωνε κανόνες και οικοδομούσε μια νέα περιφερειακή τάξη γύρω από τη δική της ισχύ. Οι “Πέρσες” παρουσιάστηκαν το 472 π.Χ., σε μια εποχή κατά την οποία η Αθήνα ενίσχυε συστηματικά την στρατιωτική της ισχύ, οργάνωνε τη Δηλιακή Συμμαχία, ναυπηγούσε στρατιωτικές τριήρεις, διεύρυνε τη στρατηγική της επιρροή και μετέτρεπε τη νίκη κατά των Περσών σε θεμέλιο μιας νέας αθηναϊκής ηγεμονίας.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι μέσα σε αυτό ακριβώς το ιστορικό περιβάλλον γεννήθηκε ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Η μεγάλη τέχνη σπάνια αναπτύσσεται έξω από τις μεγάλες ιστορικές και γεωπολιτικές μεταβολές της εποχής της. Αντίθετα, συνομιλεί μαζί τους, τις ερμηνεύει και συμβάλλει στη διαμόρφωση της συλλογικής αυτοαντίληψης μιας κοινωνίας.

Τέχνη και γεωπολιτικοί σχεδιασμοί

Η τέχνη που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολιτιστικής προβολής μιας κοινωνίας δεν υπήρξε ποτέ αποκομμένη από τους μεγάλους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς του κράτους και τις κυρίαρχες ελιτ, που ενίοτε την γεννάνε και που σίγουρα την χρηματοδοτούν και την προβάλλουν. Από την αρχαία Αθήνα μέχρι το Χόλιγουντ, από την ρωμαϊκή μνημειακή τέχνη μέχρι την σοβιετική πρωτοπορία, τα κορυφαία πολιτιστικά έργα αντανακλούν, νομιμοποιούν και ενισχύουν την θέση τους στον κόσμο, με την τέχνη να καθίσταται ένας από τους πιο εκλεπτυσμένους μηχανισμούς της πολιτικής πραγματικότητας.

Με βάση τα παραπάνω, η ανάγνωση του κ. Στεφανίδη οδηγείται σε έναν εμφανή παραλογισμό. Χρησιμοποιεί ένα έργο που γεννήθηκε στην καρδιά της ανόδου μιας ηγεμονικής στρατιωτικής δύναμης για να καταγγείλει σήμερα την ίδια την έννοια της δυτικής ισχύος που στηρίζεται στην στρατιωτική ισχύ(!). Επικαλείται τον Αισχύλο έναντι της “υπερφίαλης Δύσης”, ενώ ο ίδιος ο Αισχύλος έγραφε για μια Αθήνα που, κατ’ αναλογίαν, βρισκόταν ακριβώς στη θέση που κατέχουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και σαφή πρόθεση να καθορίσει την πολιτική τάξη της εποχής της.

Αν ακολουθήσουμε την λογική του άρθρου μέχρι το τέλος, τότε η ίδια η Αθήνα των “Περσών” θα έπρεπε να καταδικαστεί ως το αρχαίο αντίστοιχο της “υπερφίαλης Δύσης”. Θα έπρεπε να θεωρηθεί μια αλαζονική δύναμη που επένδυε σε όπλα, επηρέαζε τους συμμάχους της, επέβαλε πολιτικούς όρους και χρησιμοποιούσε την πολιτιστική της παραγωγή για να νομιμοποιήσει την ηγεμονία της.

Μόνο που τότε ο Αισχύλος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ηθικός εισαγγελέας της σύγχρονης Δύσης, διότι το έργο του ήταν και προϊόν και εργαλείο του κόσμου της ισχύος που το άρθρο υποτίθεται ότι απορρίπτει.

Πέρσες και Ιράν

Υπάρχει και μια ακόμη ιστορική αναστροφή. Ο κ. Στεφανίδης γράφει ότι «η υπερφίαλη Δύση επιτίθεται στην αυτοκρατορία των νεότερων Αχαιμενιδών ενώ εκείνοι με σθεναρότητα και αξιοπρέπεια αντιστέκονται». Στους “Πέρσες” όμως οι Πέρσες δεν αντιστέκονται παρά εισβάλλουν, με την  αναλογία να αντιστρέφει ολόκληρη την ιστορική δομή του έργου.

Και εάν το σημερινό Ιράν είναι οι “Πέρσες” του Αισχύλου, τότε ποιος είναι ο Ξέρξης; Ποιος διέσχισε τον Ελλήσποντο; Ποιος ξεκίνησε την εκστρατεία; Ποια είναι η Σαλαμίνα; Οι ιστορικές αναλογίες δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως ποιητικό ντεκόρ, ενώ εγκαταλείπεται το πραγματικό τους περιεχόμενο. Διαφορετικά δεν έχουμε ερμηνεία αλλά ιδεολογική σκηνοθεσία με αντιδυτικό σενάριο.

Το ίδιο ισχύει και για τη φράση ότι οι “Πέρσες” αποτελούν «έναν ύμνο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που δεν διαχωρίζει τους νικητές από τους ηττημένους». Ο Αισχύλος πράγματι δείχνει εντυπωσιακό σεβασμό προς τους ηττημένους. Δεν εξισώνει όμως τον εισβολέα με τον αμυνόμενο, ούτε η αναγνώριση της ανθρώπινης δυστυχίας του αντιπάλου  συνεπάγεται ιστορική ουδετερότητα.

Ο Τραμπ εκπροσωπεί μηχανισμό ισχύος

Ανάλογη απλοποίηση υπάρχει και στην παρουσίαση του Ντόναλντ Τραμπ. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι ένας ιδιώτης που ενεργεί αποκλειστικά με βάση τις διαθέσεις, τον χαρακτήρα ή τον ναρκισσισμό του, αλλά ως επικεφαλής ενός τεράστιου κρατικού μηχανισμού. Πίσω από τις αμερικανικές αποφάσεις βρίσκονται το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, το Πεντάγωνο, η CIA, η DIA, το State Department, η CENTCOM, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ και δεκαετίες στρατηγικού σχεδιασμού γύρω από την αποτροπή, την πυρηνική διασπορά, και την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών.

Μπορεί κανείς να θεωρεί την στρατηγική αυτή λανθασμένη, δεν είναι σοφό όμως να την αποσιωπά και να παρουσιάζει την διεθνή πολιτική μιας υπερδύναμης ως προσωπική θεατρική έξαρση ενός ανθρώπου. Ο Τραμπ δεν στέκεται μόνος του στην ορχήστρα της Επιδαύρου. Εκπροσωπεί έναν μηχανισμό ισχύος, συμφερόντων, συμμαχιών και θεσμών. Όταν αυτή η πραγματικότητα εξαφανίζεται, η πολιτική κριτική καταλήγει σε πνευματικό τραγέλαφο.

Ακόμη πιο εμφανής είναι και η ασυμμετρία απέναντι στη Δύση. Η αμερικανική ισχύς περιγράφεται αποκλειστικά ως ύβρις και αλαζονεία, ενώ η ιρανική πλευρά αποκτά σχεδόν αυτομάτως το κύρος της αξιοπρεπούς αντίστασης. Απουσιάζουν το αυταρχικό καθεστώς, οι Φρουροί της Επανάστασης, οι περιφερειακές ένοπλες οργανώσεις, οι πυραυλικές δυνατότητες και οι λόγοι για τους οποίους πολλά κράτη της περιοχής αντιμετωπίζουν την Τεχεράνη ως απειλή.

Η “κακιά Δύση” και οι Πέρσες

Όταν η ίδια η ηθική αυστηρότητα δεν εφαρμόζεται σε όλες τις πλευρές, η τραγωδία παύει να είναι καθολικός ανθρωπιστικός φακός και μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικού αντιδυτικισμού. Υπάρχει τέλος και μια ειρωνεία που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Η Δύση καταγγέλλεται ως χυδαία, παρακμιακή και υπερφίαλη από ανθρώπους που απολαμβάνουν όλα τα αγαθά της: την ελευθερία του λόγου, την ασφάλεια, την τεχνολογία, την ιατρική και τα φαρμακευτικά της προϊόντα, τα πανεπιστήμια, τα πολιτιστικά ιδρύματα, την ελευθερία να γράφουν και να δημοσιεύουν χωρίς κρατική άδεια.

Το δικαίωμα να καταγγέλλει κανείς τη Δύση μέσα από ένα ελεύθερο μέσο αποτελεί από μόνο του προϊόν της δυτικής πολιτικής παράδοσης, με θεματοφύλακα τις ΗΠΑ, αποδεικνύοντας ότι διαθέτει μια θεσμική ανεκτικότητα την οποία κανένας ισχυρός αντίπαλός της δεν προσφέρει στους δικούς τους επικριτές, και εύκολο να υμνεί την αξιοπρέπεια των αντιπάλων της Δύσης όταν δεν χρειάζεται να ζήσει υπό τους δικούς τους θεσμούς.

Εδώ βρίσκεται και η βασική αδυναμία της ανάγνωσης του κ. Στεφανίδη. Αντιμετωπίζει την τέχνη σαν να βρίσκεται έξω από την ιστορία, την πολιτική και την ισχύ, ενώ οι ίδιοι οι “Πέρσες” αποτελούν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του αντίθετου. Ένα έργο- αριστούργημα που γεννήθηκε μέσα στην άνοδο μιας ανερχόμενης ηγεμονικής δύναμης και συνόδευσε την διαμόρφωση της νέας πολιτικής πραγματικότητας της εποχής.

Γι’ αυτό και η επίκληση του Αισχύλου ως ηθικού κατηγορητηρίου εναντίον της σύγχρονης δυτικής ισχύος καταλήγει σε μια θεμελιώδη αντίφαση. Η Αθήνα που γέννησε τους “Πέρσες”, κατ’ αναλογίαν, μοιάζει πολύ περισσότερο με την σημερινή ηγεμονική Δύση παρά με την Περσική Αυτοκρατορία που θρηνεί μέσα στο ίδιο το έργο! Αν αυτό ισχύει, τότε ο Αισχύλος διαψεύδει την αντιαμερικανική αναλογία που επιχειρεί ο κ. Στεφανίδης.

Το πανηγυρικό κλίμα στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ δεν εμπόδισε τους χιλιάδες φιλάθλους να αποδοκιμάσουν ηχηρά τόσο τον Αμερικανό πρόεδρο όσο και τον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, σε περισσότερες από μία στιγμές της βραδιάς.

Ο Τραμπ, πάντως, δεν έδειξε να πτοείται. Αντί να παραδώσει απλώς το τρόπαιο και να αποχωρήσει, επέλεξε να παραμείνει στο επίκεντρο της τελετής, εισβάλλοντας ουσιαστικά στους πανηγυρισμούς των Ισπανών και πρωταγωνιστώντας  στις φωτογραφίες της ιστορικής τους κατάκτησης.

Μουντιάλ: Η άφιξη Τραμπ

Ο Ντόναλντ Τραμπ έφτασε στο MetLife Stadium με το προεδρικό ελικόπτερο Marine One, το οποίο πραγματοποίησε πτήση πάνω από το γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν από τη σέντρα του τελικού. Στη διάρκεια του αγώνα βρέθηκε σε ειδικά διαμορφωμένη VIP σουίτα δίπλα στον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο. Στις ίδιες εξέδρες φιλοξενήθηκαν επίσης υψηλοί προσκεκλημένοι, μεταξύ των οποίων ο βασιλιάς της Ισπανίας Φελίπε ΣΤ’, ο πρωθυπουργός του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ και η πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ, καθώς και πρώην αστέρες του ποδοσφαίρου και άλλοι διεθνείς αξιωματούχοι.

Ο Τραμπ εμφανίστηκε για λίγο στις γιγαντοοθόνες του σταδίου μετά το άκουσμα του αμερικανικού εθνικού ύμνου. Υπήρξαν διάσπαρτες αποδοκιμασίες από ορισμένους θεατές, αλλά τίποτα συγκρίσιμο με την εχθρική υποδοχή που έχει δεχτεί σε άλλα αθλητικά γεγονότα κατά τη διάρκεια της προεδρίας του.

Ωστόσο, όταν ο Τραμπ και ο Ινφαντίνο βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο για την τελετή απονομής μετά τη νίκη της Ισπανίας, οι αποδοκιμασίες αντήχησαν σε όλο το στάδιο. Η αναφορά της ομάδας Τύπου του Λευκού Οίκου σημείωσε ότι ο θόρυβος του πλήθους, ο οποίος κυμαινόταν περίπου στα 78 ντεσιμπέλ πριν από την παρουσίασή τους, αυξήθηκε στα 84 ντεσιμπέλ όταν ο Τραμπ εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο.

Στη συνέχεια, αφού ο Τραμπ απένειμε το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Ισπανία, προσπάθησε να σταθεί μαζί με την ομάδα στο πλάι του βάθρου καθώς πανηγύριζαν, πριν ο Ινφαντίνο τον απομακρύνει διακριτικά.

Ήταν μια επανάληψη του περασμένου καλοκαιριού στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στο ίδιο στάδιο, όταν ο Τραμπ απένειμε το τρόπαιο στους πρωταθλητές της Τσέλσι και προσπάθησε να «μπαστακωθεί» στους πανηγυρισμούς, προκαλώντας την αμηχανία των παικτών.

President Trump takes the pitch to present the FIFA World Cup trophy pic.twitter.com/i3SwXyKQh6

— Sports Illustrated (@SInow) July 19, 2026

Ο Τραμπ έχει πραγματοποιήσει αρκετές εμφανίσεις σε αθλητικά γεγονότα μετά την επανεκλογή του. Πέρυσι, παρευρέθηκε στο Super Bowl, στο US Open του τένις, στο Daytona 500 και στο Ryder Cup του γκολφ. Φέτος, έχει παρακολουθήσει αρκετές διοργανώσεις γκολφ, τον τελικό του κολεγιακού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και το Game 3 των τελικών του NBA, όπου ήρθε αντιμέτωπος με αποδοκιμασίες από το κοινό της έδρας των New York Knicks.

Η εμφάνιση του Τραμπ ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησε αγώνα στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο συνδιοργάνωσαν οι ΗΠΑ μαζί με τον Καναδά και το Μεξικό.

Ο Τραμπ διατηρεί στενή σχέση με τον Ινφαντίνο, την οποία και εκμεταλλεύτηκε νωρίτερα στην φάση των «16», τηλεφωνώντας στον πρόεδρο της FIFA για να πιέσει για επανεξέταση της αμφιλεγόμενης τιμωρίας με κόκκινη κάρτα του αστέρα των ΗΠΑ, Φολαρίν Μπαλόγκουν. Η FIFA πράγματι ανακάλεσε την τιμωρία του Μπαλόγκουν, αλλά το πολιτικό παρασκήνιο επισκίασε την αμερικανική ομάδα, η οποία αποκλείστηκε από ένα πολλά υποσχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά την ήττα από το Βέλγιο.

Τον σνόμπαρε ο Ρομέρο

Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, ο κεντρικός αμυντικός της Αργεντινής, Κρίστιαν Ρομέρο, αγνόησε τη χειραψία του Τραμπ κατά την απονομή των μεταλλίων.

Ο Τραμπ απένειμε μετάλλια και στις δύο ομάδες, καθώς και τα ατομικά βραβεία του τουρνουά. Ο Ρομέρο έσφιξε το χέρι τόσο του προέδρου της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, όσο και της προέδρου του Μεξικού, Κλαούντια Σέινμπαουμ, οι οποίοι βρίσκονταν εκατέρωθεν του Τραμπ, αλλά δεν αλληλεπίδρασε καθόλου με τον Αμερικανό πρόεδρο.

Υπενθυμίζεται πως το περασμένο καλοκαίρι, ο Τραμπ έγινε πρωτοσέλιδο όταν η Τσέλσι κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA στο ίδιο στάδιο, καθώς συνόδευσε τον αρχηγό των «Μπλε», Ρις Τζέιμς, στο κέντρο των πανηγυρισμών για την ανύψωση του τροπαίου.

Αυτή τη φορά, αφού απένειμε το τρόπαιο στην Ισπανία, ο Τραμπ μετακινήθηκε προς την ομάδα προκειμένου να διασφαλίσει ότι θα εμφανιζόταν στη φωτογραφία, πριν ο Ινφαντίνο προσπαθήσει διακριτικά να τον απομακρύνει από το σημείο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Republic (@republicworld)

Ασέβεια των Αργεντίνων στο Μουντιάλ

Σε μια κίνηση που προκάλεσε αίσθηση προχώρησαν οι παίκτες της Αργεντινής κατά την απονομή του τροπαίου του Μουντιάλ στην Ισπανία. Οι παίκτες της Αργεντινής γύρισαν την πλάτη τους στην Ισπανία, καθώς αυτή σήκωνε το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε μια πράξη ασέβειας, η οποία σχολιάστηκε αρνητικά.

Κατά την τελετή απονομής των μεταλλίων του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι παίκτες της Ισπανίας έκαναν το γνωστό« πασίγιο» για να περάσουν από μέσα οι Αργεντίνοι και να ανέβουν στην εξέδρα. Είναι μια κίνηση τιμής και σεβασμού προς τον αντίπαλο που συνηθίζεται μετά τους τελικούς.

Όταν όμως ήρθε η σειρά της Ισπανίας να παραλάβει τα χρυσά μετάλλιά της και να σηκώσει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι παίκτες της Αργεντινής μετακινήθηκαν στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Και όχι μόνο αυτό, γύρισαν και επιδεικτικά την πλάτη τους σε μια εμφανής κίνηση ασέβειας.

Συνήθως ο ηττημένος παραμένει στο γήπεδο για να τιμήσει με αυτό τον τρόπο το νικητή. Οι παίκτες της Αργεντινής, όμως, μπορεί να παρέμειναν μέσα στο γήπεδο, ωστόσο είχαν γυρισμένες τις πλάτες τους και με αυτό τον τρόπο έδειξαν ότι δεν σεβάστηκαν τον αντίπαλό τους. Μπορεί το παιχνίδι να είχε νεύρα και ένταση, όμως κάτι τέτοιο δεν δικαιολογεί την πράξη τους, η οποία δεν έχει καμιά σχέση με το πνεύμα του αθλητισμού.

Μετά το τέλος δε του αγώνα, ο Λεάντρο Παρέδες, γνωστός για τον… εκρηκτικό χαρακτήρα του, ξέφυγε και τσακώθηκε με τους Ισπανούς. Μάλιστα, αρχικά έπιασε από τον λαιμό τον Έρικ Γκαρσία, με τον Λιονέλ Σκαλόνι να μπαίνει στη μέση, ενώ στη συνέχεια έριξε κάτω τον Γκάβι και φάνηκε να τον χτυπά στο πρόσωπο με τον αγκώνα του, με αποτέλεσμα να δεχθεί κόκκινη κάρτα.

Επεισόδια στην Αργεντινή

Οι φίλοι της Αργεντινής κατέκλυσαν την περιοχή του Οβελίσκου στο Μπουένος Άιρες (παραδοσιακό σημείο συγκέντρωσης των οπαδών σε μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές), με την ελπίδα να δουν την Αργεντινή να σηκώνει το Μουντιάλ, αλλά η “αλμπισελέστε” ήταν απογοητευτική και ηττήθηκε με 1-0 από την Ισπανία

Η ατμόσφαιρα ήταν αρχικά φορτισμένη συναισθηματικά, με τους φίλους της Αργεντινής να είναι απογοητευμένοι από την απώλεια του Μουντιάλ. Η κατάσταση όμως ξέφυγε στη συνέχεια, όταν μικρές ομάδες ατόμων επιτέθηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις, εκτοξεύοντας πέτρες και άλλα αντικείμενα.

Οι αστυνομικοί απάντησαν με ισχυρή δύναμη, κάνοντας χρήση οχημάτων εκτόξευσης νερού (αύρες) και προχωρώντας σε επιχείρηση διάλυσης του πλήθους, ενώ ακολούθησαν συγκρούσεις και κυνηγητό στους γύρω δρόμους.  Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 12 συλλήψεις, ενώ δεν αποκλείεται ο αριθμός να αυξηθεί καθώς συνεχίζεται η καταγραφή των περιστατικών.

Οι Αρχές εξετάζουν τα αίτια των επεισοδίων, επισημαίνοντας πως η συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων παρέμεινε ειρηνική και βρέθηκε στο σημείο για να χειροκροτήσει την εθνική ομάδα, παρά την απώλεια του τροπαίου. Στην χώρα υπάρχουν έντονες κοινωνικές αντιδράσεις για τα μέτρα λιτότητας του προέδρου Μιλέι.

Όπως αναφέρεται, είχαν ήδη προετοιμαστεί για πιθανές εντάσεις, καθώς ακόμη και μετά τη νίκη επί της Αγγλίας στον ημιτελικό αλλά και μετά την πρόκριση στα προημιτελικά είχαν σημειωθεί αντίστοιχα επεισόδια στον ίδιο χώρο, με επιθέσεις κατά αστυνομικών, τραυματισμούς και συλλήψεις.

Πηγή: dnews.gr / cnn.gr / protothema.gr

Γρίφοι που ζητούν λύση; Είτε συμφωνεί κάποιος είτε διαφωνεί, ο Κρίστοφερ Νόλαν, με τις ταινίες Insomnia, την τριλογία του Batman και ιδιαίτερα τα The Dark Knight, The Prestige, Inception και φυσικά το Interstellar, έχει πλέον καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου κινηματογράφου. Ο Νόλαν δημιουργεί τις ταινίες του έχοντας στο μυαλό του τον πιο ευφυή θεατή που θα βρεθεί στην αίθουσα. Ταυτόχρονα όμως φροντίζει και ο θεατής που δεν είναι εξοικειωμένος με τον κινηματογράφο να περάσει αξέχαστες ώρες.

Με άλλα λόγια, ο Νόλαν είναι ένας σκηνοθέτης που προσφέρει στον πιο απαιτητικό θεατή έργα τέχνης μέσα από τα οποία ξεδιπλώνει τη μοναδική του ευφυΐα, σχεδόν όπως ο Οδυσσέας, που τόλμησε να ανταγωνιστεί ακόμη και τους θεούς με το μυαλό του. Από το Memento μέχρι το Tenet, ο θεατής καλείται πρώτα να σκεφτεί και ύστερα να αισθανθεί.

Η διαφορά

Με την προβολή τής ταινίας στις αίθουσες, μεγάλο μέρος της κριτικής συμφώνησε σε ένα σημείο. Οι χαρακτηριστικοί αφηγηματικοί λαβύρινθοι του Νόλαν έλειπαν. Δεν υπήρχε η αντίστροφη χρονολογική αφήγηση του Memento, η πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική των ονείρων του Inception, η μαθηματική σχέση με τον χρόνο του Interstellar, ούτε η κυκλική χρονική δομή του Tenet. Τα πνευματικά παιχνίδια και οι πολύπλοκοι γρίφοι είχαν σχεδόν εξαφανιστεί.

Ορισμένοι θεατές έφτασαν μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίσουν το The Odyssey ως τη χειρότερη ταινία του Νόλαν. Ίσως όμως αυτό να μην οφείλεται στην ποιότητα της ταινίας, αλλά στις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί για τον ίδιο. Μπαίνοντας στην αίθουσα δεν περιμένουμε μόνο μια ιστορία. Περιμένουμε έναν γρίφο. Και όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, η πρώτη μας σκέψη δεν είναι “τι ένιωσα;”, αλλά “το κατάλαβα;”. Ίσως αυτή να ήταν πάντοτε η σχέση που έχτισε με το κοινό του. Ένας κινηματογράφος που απευθύνεται πρώτα στο μυαλό και ύστερα στην καρδιά.

Τι θα γινόταν όμως αν αυτή τη φορά το έκανε επίτηδες; Αν δεν πρόκειται για αδυναμία να επινοήσει νέους γρίφους, αλλά για συνειδητή επιλογή να μην το κάνει; Γιατί η πραγματική ωριμότητα ενός δημιουργού δεν είναι να παρουσιάζει συνεχώς νέα τεχνάσματα, αλλά να ξέρει πότε ΔΕΝ τα χρειάζεται πλέον. Ο Νόλαν έκρυψε αυτή τη φορά την ευφυΐα του μέσα στο ίδιο το σενάριο.

Αντί γι’ αυτό, αφιέρωσε όλη του την ενέργεια στον ίδιο τον κινηματογράφο: Υπάρχουν τα τεράστια κάδρα, η κλίμακα των τοπίων, η σιωπή, η μουσική, το φως, η καθοδήγηση των ηθοποιών. Δεν πρόκειται για ένα σενάριο που επιβάλλεται στην εικόνα, αλλά για μια καθαρή κινηματογραφική αφήγηση που αξιοποιεί κάθε εκφραστικό μέσο της έβδομης τέχνης. Ίσως, λοιπόν, αυτό που τόσα χρόνια αποκαλούσαμε ευφυΐα του Νόλαν να επέλεξε για πρώτη φορά να γίνει αόρατο.

Και τότε δεν μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς τον Οδυσσέα: Η δύναμή του ήταν το μυαλό του. Ήταν εκείνος που συνέλαβε τον Δούρειο Ίππο. Αντιμετώπισε ακόμη και τους θεούς όχι με τη βία, αλλά με την εξυπνάδα του. Κάπως έτσι ήταν και ο κινηματογράφος του Νόλαν επί τριάντα περίπου χρόνια. Πολύπλοκες αφηγήσεις. Παιχνίδια με τον χρόνο. Ταινίες που καλούσαν συνεχώς τον θεατή σε μια διανοητική αναμέτρηση.

Η Ιθάκη του Νόλαν

Όμως υπάρχει μια αλήθεια στην Οδύσσεια του Ομήρου που συχνά παραβλέπεται. Το ταξίδι του Οδυσσέα δεν αρχίζει με την πτώση της Τροίας. Η πραγματική ιστορία ξεκινά στον δρόμο της επιστροφής. Και εκεί ο Οδυσσέας μαθαίνει κάτι ουσιαστικό: Η εξυπνάδα μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο. Δεν αρκεί όμως για να σε οδηγήσει πίσω στην πατρίδα. Χρειάζονται υπομονή, ήττες, μοναξιά και χρόνος. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται να παραμείνεις άνθρωπος.

Ίσως ο Κρίστοφερ Νόλαν να βρίσκεται σήμερα σε ένα παρόμοιο σημείο της διαδρομής του. Για σχεδόν τριάντα χρόνια απέδειξε ότι μπορεί να δημιουργεί τα πιο σύνθετα αφηγηματικά παζλ του σύγχρονου κινηματογράφου. Δεν έχει πια τίποτα να αποδείξει. Και γι’ αυτό το The Odyssey ίσως να είναι η πιο λιτή του ταινία. Όχι επειδή έχασε την ευφυΐα του. Αλλά επειδή δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να την επιδεικνύει.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη ανατροπή της καριέρας του να μην βρίσκεται μέσα στην ταινία, αλλά στον ίδιο. Γιατί μερικές φορές η μεγαλύτερη δεξιοτεχνία δεν είναι να επιδεικνύεις αυτό που κατέχεις, αλλά να ξέρεις να το κρύβεις. Ίσως το The Odyssey να μην αφηγείται μόνο την ιστορία του Οδυσσέα. Ίσως να αφηγείται και την επιστροφή του ίδιου του Κρίστοφερ Νόλαν στη δική του Ιθάκη.

Όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη δεν είναι απλώς μεγαλύτερος. Είναι ένας άλλος άνθρωπος. Κάτι αντίστοιχο φαίνεται να συμβαίνει και με τον Νόλαν. Στις πρώτες του ταινίες υπήρχε μια έντονη ανάγκη να αποδείξει τι μπορούσε να κάνει με τον χρόνο, την αφήγηση και τη δομή. Με τα χρόνια αυτό μετατράπηκε σε θρίαμβο, αλλά και σε βάρος. Κάθε νέα ταινία έμοιαζε υποχρεωμένη να είναι πιο περίπλοκη από την προηγούμενη. Σαν να έπρεπε ο Νόλαν να ξεπερνά συνεχώς τον ίδιο του τον εαυτό για να παραμένει ο Κρίστοφερ Νόλαν.

The Odyssey μπορεί να διαβαστεί διαφορετικά. Η επίδειξη ευφυΐας δεν εξαφανίστηκε. Απλώς μετακινήθηκε. Αντί να φωνάζει μέσα από το σενάριο, εκφράζεται πλέον μέσα από το κάδρο, την κλίμακα, τον ρυθμό και την ίδια τη γλώσσα του κινηματογράφου. Και όπως ο Οδυσσέας, όταν επιστρέφει στην Ιθάκη, κρύβει την ταυτότητά του και εμφανίζεται ως ζητιάνος αντί για βασιλιάς, έτσι κι εδώ το ζητούμενο δεν είναι πια να φαίνεσαι σπουδαίος, αλλά να καταλάβεις τη θέση σου τη σωστή στιγμή.

Μήπως ο Νόλαν κάνει ακριβώς το ίδιο; Μήπως η μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης είναι να κάνει αόρατη τη δική του ιδιοφυΐα; Αν συμβαίνει αυτό, τότε η μεγαλύτερη αφηγηματική ανατροπή του The Odyssey δεν βρίσκεται στην πλοκή της ταινίας, αλλά στην ίδια την εξέλιξη του δημιουργού της. Ίσως όλες οι ταινίες του Νόλαν να περιστρέφονταν εξαρχής γύρω από ένα και μόνο ερώτημα:

Μπορεί ένας άνθρωπος, ύστερα από τόσο μεγάλο ταξίδι, να επιστρέψει πραγματικά ο ίδιος; Και αν η απάντηση είναι αυτή, τότε το The Odyssey δεν αφηγείται μόνο το έπος του Ομήρου. Αφηγείται και το προσωπικό κινηματογραφικό ταξίδι του Νόλαν. Και αυτή τη φορά, στις τεράστιες αίθουσες IMAX δεν παρακολουθούμε μόνο την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Παρακολουθούμε και την επιστροφή του ίδιου του Κρίστοφερ Νόλαν στη δική του Ιθάκη.

Οι πραγματικοί στόχοι της Τουρκίας, ανεξαρτήτως της τακτικής του καρότου-μαστίγιου, που χρησιμοποιεί κατά καιρούς ο Ερντογάν, βάζοντας ή βγάζοντας την “προβιά του προβάτου”, που “συγκινεί” και αποκοιμίζει τις ελληνικές ελίτ, είναι πλέον ευρέως γνωστοί. Δεν μπορούν να αποκρυβούν, όση προσπάθεια και αν καταβάλει το φοβικό και συμπλεγματικό ελληνικό κατεστημένο, μέσω του αέναου υποτιθέμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου και των νεφελωδών προσπαθειών δήθεν ξεπαγώματος του Κυπριακού από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ.

Οι μύχιοι στόχοι του τουρκικού κατεστημένου είναι η παγκόσμια μεγέθυνση της Τουρκίας (παντουρκισμός) και μία εκ των βασικών προϋποθέσεων επίτευξης αυτού του στόχου, είναι η φιλανδοποίηση του Ελληνισμού, ο οποίος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο από μία χώρα που μετατρέπεται στρατιωτικά, δημογραφικά και διπλωματικά σε αυτόνομη ισχυρή περιφερειακή δύναμη, εκμεταλλευόμενη την έντονη παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα και τον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. 

Η στρατιωτική “αποβίβαση” της Τουρκίας το 1974, στην απροστάτευτη Μεγαλόνησο, εξαιτίας της διπλής προδοσίας της Χούντας των Συνταγματαρχών, με την απόσυρση της Μεραρχίας, που είχε αποστείλει κρυφά ο Γεώργιος Παπανδρέου και, στη συνέχεια με το τραγικό πραξικόπημα κατά του, τότε, ηγέτη της Κύπρου Μακαρίου, εν γνώσει του τότε φαιδρού αρχηγού της ελληνικής Χούντας Ιωαννίδη, ότι οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα αποβιβαστούν στην Κυρήνεια χωρίς αντίσταση, με συνέπεια την αιματηρή διχοτόμηση του νησιού, αποτελεί τον τελευταίο σταθμό της πορείας συρρίκνωσης του Ελληνικού Έθνους, που ξεκινά από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Μάλιστα, για πρώτη φορά, μετά το 1922 ο Ελληνισμός υπέστη στρατιωτική ήττα και απώλεσε εθνικό έδαφος χωρίς ουσιαστική μάχη, εμπεριέχοντας αυτό και το επιπρόσθετο επιβαρυντικό στοιχείο, ότι η μισή Κύπρος χάθηκε χωρίς στην ουσία να έχουμε πολεμήσει, κάτι που δημιούργησε την υποδόρια αίσθηση της αδυναμίας έναντι της Τουρκίας, που αποτελεί και τον βασικό πυρήνα του φοβικού συνδρόμου, από το οποίο κατατρύχονται το Ελληνικό και το κυπριακό πολιτικό προσωπικό εξουσίας.

Τι οδήγησε στην εθνική καταστροφή

Η αιτία για αυτή τη μεγάλη εθνική καταστροφή ήταν τα ολέθρια διαχρονικά λάθη των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, ο άθλιος ρόλος της Βρετανίας και των ΗΠΑ, με τον αταλάντευτο στόχο της διαίρεσης του νησιού, με αποκορύφωμα τον ηλίθιο και προδοτικό ρόλο της Χούντας των Συνταγματαρχών. Σε όλη αυτή την περίοδο, η λαβωμένη Κύπρος διέπρεψε οικονομικά και έγινε μέλος της ΕΕ ως Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς όμως ποτέ να μπορέσει να λύσει το ακανθώδες πρόβλημα της διαίρεσης και της τουρκικής κατοχής, παρά τα καταψηφιστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Και αυτό γιατί απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια μια σοβαρή εθνική στρατηγική, που θα είχε ως στόχο την συνεχή διεθνοποίηση του Κυπριακού, το επίμονο αίτημα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και των αυτονόητων ρυθμίσεων για όλα τα σύγχρονα κράτη. Και παράλληλα, την δημιουργία ενός σημαντικού αναλογικού στρατιωτικού ισοδύναμου με εξοπλισμό με έξυπνα όπλα και τις κατάλληλες διεθνείς στρατιωτικές συμμαχίες. 

Το Κυπριακό είναι χαρακτηριστική περίπτωση της πολιτικο-διπλωματικής και στρατιωτικής αδυναμίας της Ελλάδος στη Νεότερη Ιστορία της. Το δίκαιο και νόμιμο αρχικό αίτημα της Ένωσης ενταφιάστηκε για πάντα από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με την αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης και με ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, που αποτέλεσε τον “διάδρομο” για την διχοτομική κατάληξη του νησιού.

Αποτελεί, αναμφισβήτητα, στρατηγική ήττα του πολιτικού κατεστημένου της Χώρας και της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, τους οποίους χαρακτηρίζει διαχρονικά το σύνδρομο του “ενδοτισμού”. Με τις πολιτικές τους, αφού αποδέχθηκαν την de facto διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, στην συνέχεια μετέτρεψαν ένα κορυφαίο διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε ένα διμερές εσωτερικό Ελληνοτουρκικό πρόβλημα, “νομιμοποιώντας” έτσι έμμεσα την τουρκική κατοχή. 

Αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό

Πριν τον πλήρη ενταφιασμό του Κυπριακού, κάτι που θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του Ελληνισμού, απαιτείται η άμεση και πλήρης αλλαγή της πολιτικής μας και ο απεγκλωβισμός από την αδιέξοδη εμμονή – πρόσχημα της λεγόμενης “διζωνικής Ομοσπονδίας”, που ουσιαστικά αποτελεί την “κερκόπορτα” για τη Συνομοσπονδία και η οποία αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, αφενός για να κατοχυρώσει τα παράνομα κεκτημένα της από την εισβολή του 1974 και αφετέρου για να μπορεί, μέσω της χαλαρής κεντρικής κυβέρνησης, να ασκεί και τον πολιτικό έλεγχο στο ελεύθερο κομμάτι της Μεγαλονήσου.

Προϋπόθεση λύσης αυτού είναι η πλήρης διεθνοποίησή του, με παράλληλη αξιοποίηση του σημαντικού γεωπολιτικού αποτυπώματος της Μεγαλονήσου στις σημερινές ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες. Χρειάζεται άμεσα η εφαρμογή μιας νέας εθνικής στρατηγικής, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, την επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, την πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που μπορεί να έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή και την άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  

Η συγκρότηση μίας τέτοιας εθνικής στρατηγικής, που θα λαμβάνει υπόψη τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή και τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, προωθώντας έτσι έναν νέο πατριωτισμό, προϋποθέτει πρωτίστως και την υπέρβαση των δύο ψευδεπίγραφων ιδεολογημάτων, που σύμφωνα με τον κορυφαίο στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη, παρακωλύουν την κατάστρωση αυτής και που είναι «τα ασαφή και αποδυναμούμενα στοιχεία ενός γηγενούς εθνικισμού και τα εξίσου ασαφή, αλλά ενισχυόμενα αναμασήματα ενός ξενόφερτου ειρηνισμού και οικουμενισμού». 

Τα στοιχεία της εθνικής στρατιγικής

Τα κεντρικά στοιχεία αυτής της αναγκαίας για τα συμφέροντα του Ελληνισμού εθνικής στρατηγικής είναι μεταξύ άλλων:

• Η επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, αξιοποιώντας τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και την άμεση σύνδεση της ρωσικής κατοχής στη χώρα αυτή με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και τις ρευστές εξελίξεις στην διακεκαυμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που αφορά το “χρυσόμαλλο δέρας” της πλανητικής ηγεμονίας. 
• Η πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Τόσο οι ΗΠΑ, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και οι αραβικές χώρες έχουν μεταξύ άλλων άμεσα ζωτικά συμφέροντα να παραμείνει η Κύπρος έξω από τον έλεγχο της Τουρκίας και για αυτό πρέπει αυτό να μεταφραστεί διπλωματικά και στρατιωτικά σε πράξη επί του πεδίου.
• Η κατάθεση δήλωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, σε συνεννόηση με την Ελλάδα, ότι μετά την επιμονή της κατοχικής Τουρκίας για “λύσεις” δύο κρατών, το τμήμα της Βορείου Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ότι ο στόχος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η πλήρης ανάκτηση της κυριαρχίας της αυτού του κατεχόμενου τμήματος. Παράλληλα, θα πρέπει να γίνει κατάθεση σχεδίου λύσεως του Κυπριακού από την ελληνοκυπριακή πλευρά στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. με βασικά στοιχεία την εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών της συγκρότησης των σύγχρονων κρατών, που είναι η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, με παράλληλη απόλυτη προστασία όλου του πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
• Η άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  Η αμυντική προστασία της Κύπρου, αλλά και οι δυνατότητες αποκατάστασης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, πρέπει να αποτελέσει κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής ελληνικής αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος της στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι πλέον σαφές στους πάντες ότι εάν η Τουρκία δεν πιεστεί στο πεδίο ή δεν υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το σημερινό οδυνηρό status quo, δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό βήμα σε σχέση με τους στρατηγικούς στόχους της που είναι η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Μεγαλονήσου. 

• Τέλος, η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που συνιστά ευρωπαϊκό έδαφος – σύνορα και άμεση ολοκλήρωση της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση κατασκευής του East Med, ως εναλλακτικού τρόπου εφοδιασμού της Ευρώπης, έναντι των αδιέξοδων δυσκολιών στα στενά του Ορμούζ.

Σε αυτή την κρίσιμη στροφή, η Ελλάδα οφείλει να αναθεωρήσει πλήρως τη στρατηγική της για την προστασία των συμφερόντων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που διέρχονται από το Κυπριακό ζήτημα. Και αυτό, γιατί στην Κύπρο χτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού και δοκιμάζεται η αντοχή του. Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη με αποδοχή της διχοτόμησης, θα σημάνει μαθηματικά υποχώρηση και στα άλλα εθνικά μέτωπα, δηλαδή στη Θράκη, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελούν στόχο της αναθεωρητικής Τουρκίας. Αυτό άλλωστε είναι ο στρατηγικός στόχος του βαθέος τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, δηλαδή η φιλανδοποίηση της Ελλάδας, που συνδέεται άρρηκτα με την πορεία και την αντίστασή της στο Κυπριακό ζήτημα.