Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι η κοινή λογική υπαγορεύει την ανάγκη τέτοιων επαφών λόγω τους «υπερβολικού αριθμού» των σύνθετων θεμάτων που βρίσκονται στην ατζέντα, αλλά πρόσθεσε ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να αλλάξουν την προσέγγιση τους προς την Ρωσία.

«Οι Ευρωπαίοι έχουν μια πολύ σοβαρή παρανόηση: Θεωρούν ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ρωσία πρέπει να πραγματοποιηθούν από θέση ισχύος και να βασίζονται στην αδυναμία της Ρωσίας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος…Τέτοιου είδους συνομιλίες δεν οδηγούν πουθενά..» δήλωσε ο ίδιος στους δημοσιογράφους,

«Αυτό οφείλεται στην ευρωπαϊκή ανικανότητα, την παραπληροφόρηση ή την ηλιθιότητα; Δεν το ξέρουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι γεγονός», πρόσθεσε ο Πεσκόφ.

Ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι είναι ανοιχτός σε συνομιλίες με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αλλά αυτές πρέπει να κάνουν το πρώτο βήμα επειδή είναι αυτοί που διέκοψαν τις επαφές. Η ΕΕ έχει εγκρίνει 20 πακέτα κυρώσεων κατά της Ρωσίας από τότε που άρχισε την εισβολή της στην Ουκρανία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Αυτό δεν είναι το παραλήρημα ενός τυχαίου τρελού γενοκτόνου. Είναι μια δημόσια δήλωση του υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του ισραηλινού καθεστώτος», έγραψε ο Αραγτσί στο X.

«Η γενοκτονική αίρεση θανάτου, με έδρα της το Τελ Αβίβ, αποτελεί μια απειλή για όλη την ανθρωπότητα… Ο μοναδικός της στόχος είναι ένας διαρκής πόλεμος», πρόσθεσε ο Αραγτσί.

Παράλληλα η Τεχεράνη καταδίκασε τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο και προειδοποίησε για τις συνέπειές τους για την περιφερειακή ειρήνη και ασφάλεια, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ φέρουν άμεση ευθύνη για την κατάσταση.

Αναφερόμενος στο μνημόνιο κατανόησης ΗΠΑ-Ιράν που επιτεύχθηκε αυτή την εβδομάδα, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν Εσμαΐλ Μπαγαΐ δήλωσε ότι η διακοπή του πολέμου στον Λίβανο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας για τον τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα και πρόσθεσε ότι το Ιράν θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσει τα συμφέροντα, την ασφάλεια και τους συμμάχους του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Υπενθύμισε πως η υπογραφή της Διακήρυξης των Δελφών τον περασμένο Απρίλιο αποτέλεσε πράξη υψηλού συμβολισμού και ένα σαφές μήνυμα ότι η πορεία προς την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πραγματικά μη αναστρέψιμη.

«Είναι καιρός οι χώρες της περιοχής να ανταποκριθούν στη συγκυρία και να αξιοποιήσουν το δυναμικό που διαθέτει η περιοχή ως χώρος ειρήνης και ευημερίας, καθώς και ως περιοχή ιδιαίτερης σημασίας για την ασφάλεια της Ευρώπης», σημείωσε και προσέθεσε:

«Η επίτευξη του στόχου αυτού συνδέεται άρρηκτα με την πορεία της περιοχής προς την ένταξη στην ΕΕ».

Σημείωσε δε πως η Ελλάδα, ως το παλαιότερο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή, έχει ταχθεί σθεναρά, ήδη από το 2003 και την Ατζέντα της Θεσσαλονίκης, υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων.

«Η διεύρυνση της ΕΕ πρέπει να ανακτήσει τη δυναμική και την αξιοπιστία της», τόνισε. «Η διαδικασία της διεύρυνσης έχει καταστεί εκ νέου κορυφαία ευρωπαϊκή προτεραιότητα και αυτό είναι προς όφελος τόσο των Δυτικών Βαλκανίων όσο και της ίδιας της Ευρώπης».

Υπενθύμισε όμως πως η πορεία προς την ένταξη αξιολογείται βάσει των αρχών της αιρεσιμότητας και των ιδίων επιδόσεων. «Περνά μέσα από την εκπλήρωση όλων των απαραίτητων κριτηρίων, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, τις αρχές του κράτους δικαίου, το Διεθνές Δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραβλέπουμε ότι η διαδικασία της διεύρυνσης είναι μια πολιτική διαδικασία την οποία πρέπει να διευκολύνουμε με τρόπο πολιτικό».

Όπως επισήμανε, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη είναι ένας από τους εταίρους των Δυτικών Βαλκανίων για τους οποίους η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί κεντρική πολιτική επιδίωξη.

«Ο φίλος λαός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν επικρατούν ο εθνικισμός, ο αναθεωρητισμός και οι ακραίες φωνές στα Βαλκάνια, κάτι που πρέπει να αποτρέψουμε και να αποφύγουμε», τόνισε χαρακτηριστικά.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε τα ιστορικά τραύματα, ανέφερε ο υπουργός, οφείλουμε όμως, προσέθεσε, «να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτά που μας ενώνουν: τους στενούς δεσμών μεταξύ των λαών της περιοχής, την παρόμοια νοοτροπία, και το γεγονός ότι, τόσο σε πολιτικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο, έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε και να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, παρά τις διαφορές μας».

Σημείωσε ακόμη την τεράστια γεωπολιτική σημασία της περιοχής, καθώς βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

«Η σημασία της στρατηγικής αυτής θέσης καθίσταται ακόμη πιο εμφανής στο σημερινό διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα, αστάθεια, έλλειψη προβλεψιμότητας και κλονισμό της εμπιστοσύνης στους διεθνείς θεσμούς».

«Επιβεβαίωσα την ετοιμότητα της Ελλάδας να παράσχει στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη κάθε τεχνική βοήθεια που ενδεχομένως ζητηθεί κατά την πορεία της χώρας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση». Όσον αφορά τις περιφερειακές εξελίξεις, «αποδίδουμε ιδιαίτερη σημασία στη συνεργασία μας στο πλαίσιο του Περιφερειακού Συμβουλίου Συνεργασίας (RCC), με έδρα το Σεράγεβο».

Παράλληλα, προσέθεσε, το πλαίσιο της Διαδικασίας Συνεργασίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (SEECP) προσφέρει περαιτέρω δυνατότητες για την ενίσχυση του περιφερειακού συντονισμού και της συνεργασίας.

Όσον αφορά τις διμερείς σχέσεις, σημείωσε πως οι χώρες συγκαταλέγονται μεταξύ των λίγων που δεν έχουν ανοιχτά διμερή ζητήματα και το γεγονός αυτό «κάνει τις συζητήσεις μας ακόμη πιο εύκολες».

Επιβεβαιώθηκε το πολύ καλό επίπεδό τους, αλλά και οι μεγάλες δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξή τους σε πολλούς τομείς και οι δύο υπουργοί συμφώνησαν να ενισχύσουν τη συνεργασία στους τομείς της οικονομίας, του εμπορίου και των επενδύσεων, αλλά και στην ενεργειακή ανθεκτικότητα και διαφοροποίηση. Διερευνήθηκαν επίσης δυνατότητες εμβάθυνσης της συνεργασίας σε τομείς με σημαντικό αναπτυξιακό δυναμικό, όπως ο τουρισμός, ο πολιτισμός και η εκπαίδευση.

«Για να αναπτυχθούν περαιτέρω οι τομείς αυτοί, είναι αναγκαία η ύπαρξη τακτικών μεταφορικών συνδέσεων», ανέφερε ο υπουργός και ανακοίνωσε ότι οι απευθείας αεροπορική σύνδεση μεταξύ Αθήνας και Σεράγεβο θα επανεκκινήσει σε τακτική βάση από τον προσεχή Οκτώβριο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Io e l’Italia non imploriamo mai. pic.twitter.com/sTpKlqWB67

— Giorgia Meloni (@GiorgiaMeloni) June 19, 2026

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός άφησε αιχμές για τη συνολική συμπεριφορά του Αμερικανού Προέδρου προς συμμάχους των ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι «δεν είναι η πρώτη φορά» που καταγράφονται τέτοιου είδους περιστατικά. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «είναι κρίμα που δεν επιδεικνύει την ίδια αποφασιστικότητα απέναντι στους εχθρούς της Δύσης», ενώ κατέληξε με τη φράση: «Η Ιταλία και εγώ δεν παρακαλάμε ποτέ».

Η ένταση κλιμακώθηκε περαιτέρω με την παρέμβαση του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι, ο οποίος ανακοίνωσε την ακύρωση προγραμματισμένης επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ιταλός ΥΠΕΞ χαρακτήρισε τα σχόλια του Τραμπ «σοβαρά και προσβλητικά», τονίζοντας ότι «προσβάλλουν ολόκληρη την Ιταλία» και γι’ αυτό δεν θα πραγματοποιήσει το ταξίδι που είχε προγραμματιστεί για τις 21 και 22 Ιουνίου.

Το περιστατικό προσθέτει νέα ένταση στις ήδη ευαίσθητες σχέσεις Ουάσιγκτον–Ρώμης, με το διπλωματικό παρασκήνιο να παραμένει ιδιαίτερα φορτισμένο και τις αντιδράσεις να συνεχίζονται σε πολιτικό επίπεδο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Με 18 ανθρώπους να έχουν σκοτωθεί από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή από χθες, Πέμπτη, το βράδυ και το Ισραήλ να αναφέρει σήμερα ότι τέσσερις Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ, η λιβανική σιιτική οργάνωση δεσμεύτηκε να παραμείνει «σε εγρήγορση ενάντια σε οποιαδήποτε επιθετικότητα».

Στην ανακοίνωση η φιλοϊρανική οργάνωση αρνήθηκε «τις κατηγορίες του εχθρού ότι η Χεζμπολάχ παραβίασε την εκεχειρία», και απέδωσε την ευθύνη αποκλειστικά στο Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι η γειτονική χώρα «δεν τήρησε ποτέ καμία συμφωνία εκεχειρίας» από τα τέλη του 2024.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

• Συν-γένεση: κάθε διαδικασία μέσω της οποίας πολλαπλές πολιτικές σχέσεις συμπυκνώνονται σε ένα νέο θεσμικό, κοινωνικό ή ιστορικό γεγονός.
• Παρελθοντοποίηση: η διαδικασία μέσω της οποίας ένα γεγονός παύει να λειτουργεί ως ενεργή πολιτική ένταση.
• Λόγος: όχι η ρητορική ή ο δημόσιος λόγος, αλλά το κοινό πεδίο μέσα στο οποίο διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να συναντηθούν, να συγκρουστούν και να παραγάγουν νέες πολιτικές μορφές.

Η παρούσα ανάλυση στηρίζεται στην παραδοχή ότι κάθε πολιτική μορφή αποτελεί προσωρινή σταθεροποίηση αντιθέσεων. Η επιτυχία της δεν κρίνεται από τη διάρκεια της επιβίωσής της ούτε από τη διοικητική της αποτελεσματικότητα, αλλά από την ικανότητά της να διατηρεί ανοικτό το πεδίο του δυνατού.

Αντιστρόφως, μια πολιτική μορφή αποτυγχάνει όταν η ίδια η προσπάθεια σταθεροποίησης οδηγεί σε συσσώρευση εντάσεων που δεν μπορούν πλέον να ανακτηθούν δημιουργικά από μεταγενέστερες πολιτικές μορφές. Τότε η σταθερότητα αποκτά κόστος. Και το κόστος αυτό δεν εξαφανίζεται· μεταφέρεται στο μέλλον.

Η υπόθεση που θα διερευνηθεί εδώ είναι ότι η περίοδος 2019-2026 συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μορφής πολιτικής που δεν παράγει πρωτίστως νέες δυνατότητες, αλλά επιδιώκει τη διαχείριση και τον έλεγχο των ήδη υπαρχουσών αντιθέσεων. Με τους όρους που χρησιμοποιούνται στο παρόν κείμενο, η περίοδος αυτή μπορεί να αναγνωσθεί ως διαδικασία επιταχυνόμενης πολιτικής εντροπίας.

Η συγκέντρωση της ισχύος και η συρρίκνωση του Λόγου

Στην παρούσα οντολογική προσέγγιση ο Λόγος δεν ταυτίζεται με τη ρητορική ούτε με τη θεσμική διαβούλευση. Ο Λόγος αποτελεί το κοινό πεδίο μέσα στο οποίο οι αντιθέσεις μπορούν να εμφανιστούν, να συγκρουστούν και να παραγάγουν νέες συνθέσεις. Όσο περισσότερο μια πολιτική μορφή μεταφέρει τη λήψη αποφάσεων από το δημόσιο πεδίο σε κλειστούς μηχανισμούς, τόσο περισσότερο περιορίζει τη δυνατότητα παραγωγής νέου πολιτικού γίγνεσθαι.

Η συγκρότηση του επιτελικού κράτους, η υπαγωγή κρίσιμων μηχανισμών στο πρωθυπουργικό κέντρο, η αυξημένη συγκέντρωση αρμοδιοτήτων και η μετατόπιση της πολιτικής πρωτοβουλίας από συλλογικά όργανα σε στενούς πυρήνες λήψης αποφάσεων μπορούν να αναγνωσθούν ως συν-γενέσεις συγκέντρωσης ισχύος. Η σημασία τους δεν βρίσκεται πρωτίστως στο αν υπήρξαν νόμιμες ή παράνομες. Βρίσκεται στο ότι η διαφορά παύει να εμφανίζεται δημόσια και μετατρέπεται σε αντικείμενο εσωτερικής διαχείρισης. Η πολιτική μορφή καθίσταται ολοένα και περισσότερο μηχανισμός ελέγχου των διαφορών αντί πεδίο ανάδυσής τους. Αυτό συνιστά συρρίκνωση του Λόγου ως κοινού.

Οι υποκλοπές ως οντολογικό συμβάν

Συχνά οι υποκλοπές αντιμετωπίζονται ως ζήτημα νομιμότητας ή συνταγματικής τάξης. Η οντολογική τους σημασία είναι βαθύτερη. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος παρακολουθούσε ποιον. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η πολιτική μορφή εξακολουθεί να ανέχεται την αβεβαιότητα που συνεπάγεται η ύπαρξη αυτόνομων πολιτικών υποκειμένων.

Κάθε μορφή εξουσίας επιθυμεί να μειώσει την αβεβαιότητα. Όμως η δημοκρατία προϋποθέτει ότι ένα μέρος της αβεβαιότητας παραμένει πάντοτε ανοικτό. Η πολιτική δεν είναι διοίκηση πλήρως προβλέψιμων διαδικασιών· είναι συνάντηση ελευθεριών, συγκρούσεων και απροσδόκητων εξελίξεων. Η παρακολούθηση προϋποθέτει μια διαφορετική λογική. Ότι η αβεβαιότητα πρέπει να περιοριστεί. Ότι η διαφορά πρέπει να γίνει γνωστή πριν εκδηλωθεί.

Ότι το πολιτικό πρέπει να προληφθεί πριν εμφανιστεί. Οι υποκλοπές αποκτούν έτσι οντολογική σημασία, διότι αποκαλύπτουν την επιθυμία της εξουσίας να γνωρίζει τη διαφορά πριν ακόμη αυτή εκδηλωθεί πολιτικά. Η υπόθεση των υποκλοπών εμφανίζεται συνεπώς ως ακραία έκφραση μιας τάσης μετατροπής της πολιτικής από πεδίο ανάδυσης σε πεδίο επιτήρησης. Η βαρύτητα του γεγονότος δεν έγκειται μόνο στις πράξεις που καταγγέλθηκαν, αλλά στην αλλαγή της σχέσης μεταξύ εξουσίας και αβεβαιότητας.

Τα Τέμπη ως σημείο μη παρελθοντοποίησης

Η κρίσιμη διάκριση δεν είναι μεταξύ μνήμης και λήθης. Είναι μεταξύ παρελθοντοποίησης και μη παρελθοντοποίησης. Ένα γεγονός παρελθοντοποιείται όταν οι εντάσεις που παρήγαγε μπορούν να ενσωματωθούν σε νέα πολιτική μορφή. Όταν δηλαδή η κοινωνία έχει βρει τρόπο να τις επεξεργαστεί δημιουργικά. Αντιθέτως, όταν η μορφή επιχειρεί να κλείσει ένα γεγονός χωρίς να επεξεργαστεί τις αντιθέσεις που αυτό αποκάλυψε, το γεγονός παραμένει ενεργό παρόν.

Τα Τέμπη αποτελούν ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της συνθήκης. Δεν πρόκειται μόνο για σιδηροδρομικό δυστύχημα. Αποτελούν συμπύκνωση πολλαπλών εντάσεων:

• της σχέσης κράτους και αγοράς,
• της σχέσης ιδιωτικοποίησης και δημόσιας ευθύνης,
• της σχέσης τεχνολογίας και πολιτικής λογοδοσίας,
• της σχέσης ζωής και διοικητικής αποτελεσματικότητας.

Η σημασία τους έγκειται στο ότι οι εντάσεις αυτές παραμένουν ενεργές. Υπό αυτή την έννοια, τα Τέμπη δεν αποτελούν ακόμη παρελθόν. Αποτελούν ενεργό στοιχείο του παρόντος πολιτικού πεδίου.

Η μεταφορά κόστους στο μέλλον

Ένα από τα βασικά αξιώματα της παρούσας προσέγγισης είναι ότι η βαρύτητα μιας συν-γένεσης εξαρτάται από το πόσους μελλοντικούς βαθμούς ελευθερίας αφαιρεί. Με αυτό το κριτήριο, ιδιαίτερη σημασία αποκτούν:

• ο πτωχευτικός κώδικας,
• η μεταφορά περιουσιών σε funds,
• η ενεργειακή αναδιάρθρωση,
• η ιδιωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών,
• η εξάρτηση από επιδοματικού τύπου μηχανισμούς σταθεροποίησης.

Η οντολογική σημασία αυτών των επιλογών δεν βρίσκεται στην ιδεολογική τους ταυτότητα. Βρίσκεται στο ότι μεταθέτουν το κόστος της παρούσας σταθερότητας σε μελλοντικές πολιτικές μορφές. Πρόκειται για τυπική περίπτωση βαριάς συν-γένεσης. Η παρούσα μορφή αποκτά βραχυπρόθεσμη σταθερότητα μέσω της συρρίκνωσης των μελλοντικών δυνατοτήτων.

Η πολιτική εμπορευματοποίηση του κοινού

Η παρούσα πολιτική οντολογία θεωρεί ότι το κοινό προηγείται των θεσμών που το διαχειρίζονται. Ο πολιτισμός, η μνήμη, τα μνημεία και οι συλλογικές μορφές δεν αποτελούν πρωτίστως οικονομικούς πόρους. Αποτελούν πεδία συγκρότησης σχέσεων. Η αυξανόμενη τάση οικονομικής αξιοποίησης μνημείων, μουσείων και πολιτιστικών χώρων δεν πρέπει να εξεταστεί μόνο οικονομικά. Πρέπει να εξεταστεί και οντολογικά.

Η μετατροπή του μνημείου σε πόρο μεταβάλλει τη σχέση κοινωνίας και παρελθόντος. Η αξία μετατοπίζεται από τη σχέση προς τη χρήση. Από την κοινότητα προς τη διαχείριση. Η πολιτική μορφή παύει σταδιακά να αναγνωρίζει το κοινό ως συνθήκη παραγωγής νοήματος και το αντιμετωπίζει ως αντικείμενο διοικητικής αξιοποίησης.

Η κοινωνία των pass

Οι πολιτικές των pass και των επιδομάτων δεν είναι απλώς οικονομικά εργαλεία. Αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη αντίληψη περί πολιτικής. Σε αυτή την αντίληψη, οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ως αφορμές θεσμικού μετασχηματισμού αλλά ως καταστάσεις προς προσωρινή διαχείριση.

Η κοινωνική ένταση δεν επιλύεται· απορροφάται προσωρινά. Η πολιτική δεν μετασχηματίζει τις συνθήκες που παράγουν το πρόβλημα, αλλά παρεμβαίνει ώστε το πρόβλημα να παραμείνει διαχειρίσιμο. Η μετάβαση αυτή από τη δημιουργία στη διαχείριση αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σύγχρονης πολιτικής μορφής.

Είναι η πολιτική εντροπία αποκλειστικό γνώρισμα της παρούσας κυβέρνησης;

Η απάντηση είναι αρνητική. Η εντροπία δεν αποτελεί χαρακτηριστικό ενός συγκεκριμένου κόμματος ούτε μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας. Αποτελεί δυνατότητα κάθε πολιτικής μορφής όταν η διατήρηση της σταθερότητας αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την παραγωγή νέων πολιτικών συνθέσεων.

Η περίοδος 2019-2026 εξετάζεται εδώ όχι επειδή αποτελεί μοναδική περίπτωση αλλά επειδή προσφέρει ιδιαίτερα καθαρά παραδείγματα αυτής της δυναμικής. Υπό αυτή την έννοια, το παρόν κείμενο δεν αποτελεί αξιολόγηση μιας κυβέρνησης αλλά μελέτη μιας μορφής πολιτικού γίγνεσθαι.

Η εντροπική μορφή

Η περίοδος 2019–2026 μπορεί να ερμηνευθεί ως μορφή πολιτικής οργάνωσης που χαρακτηρίζεται από τέσσερις θεμελιώδεις τάσεις:

1. Συγκέντρωση της ισχύος.
2. Περιορισμό του Λόγου ως κοινού.
3. Μεταφορά του κόστους στο μέλλον.
4. Αντικατάσταση της δημιουργίας από τη διαχείριση.

Υπό αυτή την έννοια, η κεντρική της αντίφαση δεν είναι η διαφθορά. Η διαφθορά είναι σύμπτωμα. Η βαθύτερη αντίφαση είναι ότι η μορφή επιδιώκει να διατηρήσει τη σταθερότητά της μέσω της διαρκούς μείωσης του πεδίου των δυνατοτήτων που την καθιστούν εφικτή.

Η σημασία της περιόδου 2019-2026 δεν βρίσκεται μόνο στα γεγονότα που τη σημάδεψαν. Βρίσκεται στο ότι επιτρέπει να παρατηρήσουμε έναν γενικότερο μηχανισμό του σύγχρονου πολιτικού συστήματος. Όταν η πολιτική μετατρέπεται κυρίως σε διαχείριση, όταν ο Λόγος περιορίζεται, όταν το κόστος μεταφέρεται στο μέλλον και όταν οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν μετασχηματίζονται αλλά συσσωρεύονται, τότε αυξάνεται το εντροπικό υπόλοιπο της ίδιας της πολιτικής μορφής.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα επιβιώσει πολιτικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το πολιτικό σύστημα συνολικά μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς να επεξεργαστεί τις εντάσεις που διαρκώς μεταθέτει στο μέλλον. Από αυτή την οπτική, η περίοδος 2019-2026 αποτελεί ένα εργαστήριο παρατήρησης του τρόπου με τον οποίο μια πολιτική μορφή μπορεί να παράγει σταθερότητα βραχυπρόθεσμα, ενώ ταυτόχρονα συσσωρεύει το εντροπικό υπόλοιπο που θα περιορίσει τις δυνατότητες του ίδιου της του μέλλοντος.

Ο Άνυτος Αγγελής σπούδασε Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του Παρισιού και απέκτησε τίτλο MPhil στην Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Έχει διατελέσει σύμβουλος επιχειρήσεων, ανώτερο διοικητικό στέλεχος σε οργανισμούς και εταιρείες, καθώς και διδάσκων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες μετά τη σύνοδο των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, ο Γκιουλέρ χαρακτήρισε τη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Γαλλίας και της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης ως «πρωτοβουλία χωρίς νομιμότητα», υποστηρίζοντας ότι διαταράσσει τις ευαίσθητες ισορροπίες και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.

Τόνισε ότι η Γαλλία δεν διαθέτει καθεστώς εγγυήτριας δύναμης στην Κύπρο και υποστήριξε ότι καμία πρωτοβουλία που στρέφεται κατά των δικαιωμάτων και συμφερόντων της Τουρκίας ή των Κατεχομένων δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Οι δηλώσεις του ήρθαν μία ημέρα μετά από ανάλογη τοποθέτηση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας. Το Συμβούλιο ανέφερε ότι η Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη, είναι «ικανή και αποφασισμένη» να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα βάσει του διεθνούς δικαίου για την ασφάλεια, την ειρήνη και την ευημερία των Τουρκοκυπρίων.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει «τετελεσμένα γεγονότα» που θα βλάψουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του ψευδοκράτους ή θα διαταράξουν την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με την τουρκική προσέγγιση, η διαμάχη για τη συμφωνία Κύπρου–Γαλλίας δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα διμερές αμυντικό ζήτημα μεταξύ Παρισιού και Λευκωσίας. Η Άγκυρα τη θεωρεί πλέον θέμα ευρύτερης ασφάλειας της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ, καθώς η Γαλλία — μία από τις βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της Συμμαχίας — ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία σε ένα νησί που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Ο Γκιουλέρ συνέδεσε το θέμα με τη γενικότερη εικόνα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, αναφέροντας ότι οι πρόσφατες απειλές από πυραύλους και drones στην περιοχή κατέδειξαν ξανά την ευαισθησία της περιοχής. Πρόσθεσε ότι τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας της Τουρκίας για το ψευδοκράτος εξυπηρετούν όχι μόνο τους Τουρκοκυπρίους αλλά και τη σταθερότητα ολόκληρου του νησιού.

Η Άγκυρα θεωρεί πως η Κυπριακή Δημοκρατία επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε ευρωπαϊκό κόμβο ασφάλειας μέσω στενότερης αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας SOFA (Status of Forces Agreement), η οποία έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την Τουρκία.

Τέλος, η τουρκική πλευρά συνδέει το Κυπριακό με τη γενικότερη συζήτηση για τον ρόλο της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα.Υποστηρίζει ότι, ενώ η Ευρώπη χρειάζεται τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, εξακολουθεί να την αποκλείει από ορισμένους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στον τομέα της άμυνας.

Ο Μιχάλης Κατρίνης υπογραμμίζει ότι η κατάργηση της απόδοσης κρατήσεων υπέρ των Μετοχικών Ταμείων από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους δημόσιους φορείς, καθώς και οι ρυθμίσεις για τις στεγαστικές δράσεις, εντείνουν τις ανησυχίες ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να χρηματοδοτήσουν ευρύτερες κοινωνικές πολιτικές χωρίς να διασφαλίζονται επαρκώς οι ανάγκες των στελεχών τους.

Επισημαίνει ακόμη ότι παραμένει σε εκκρεμότητα εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες η έκδοση του προβλεπόμενου ΠΔ για τον διαχωρισμό του Μετοχικού Ταμείου Στρατού σε δύο διακριτά Ταμεία, όπως προβλέπει ο ν. 1911/1990, ενώ σημειώνει ότι οι μερισματούχοι βρίσκονται σε καθεστώς έντονης αβεβαιότητας, καθώς εκφράζονται φόβοι ότι οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντικές μειώσεις των μερισμάτων.

Με την ερώτησή του ζητά από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να διευκρινίσει εάν προτίθεται να διατηρήσει την αυτοτέλεια των Μετοχικών Ταμείων και να αποκλείσει την αναγκαστική ενοποίησή τους, εάν θα προχωρήσει σε ουσιαστικό διάλογο με τις διοικήσεις των Ταμείων, τις Ενώσεις Αποστράτων και τους φορείς εκπροσώπησης των στελεχών, καθώς και εάν θα διασφαλιστούν τα μερίσματα χωρίς νέες περικοπές και θα αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Παράλληλα, με αίτηση κατάθεσης εγγράφων ζητά να κατατεθούν στη Βουλή τυχόν αναλογιστικές μελέτες που διαθέτει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σχετικά με τα οικονομικά δεδομένα των Μετοχικών Ταμείων.

Επισυνάπτεται το κείμενο της Ερώτησης

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΙΝΗΣ

ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής

Βουλευτής Ηλείας

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΕ

Προς: Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Ν. Δένδια

Θέμα: Προβληματισμός για το μέλλον των Μετοχικών Ταμείων Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας

Σύμφωνα με ανακοίνωση – δελτίο τύπου του Συντονιστικού Συμβουλίου Συλλόγων Αποφοίτων ΑΣΣΥ ΕΔ εκφράζονται ανησυχίες των στελεχών των ΕΔ, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, για τις διαφαινόμενες εξελίξεις στα Μετοχικά Ταμεία (ΜΤ) των ΕΔ.

Με την ψήφιση και την εφαρμογή του ν.5223/2025, για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΕΔ, αναδείχθηκαν σοβαροί προβληματισμοί και οι ανησυχίες επικεντρώνονται κυρίως:

.           Στη διαφάνεια της διαχείρισης της στρατιωτικής περιουσίας.

.           Στη σταδιακή αποδυνάμωση της στρατιωτικής παρουσίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

.           Στην απαξίωση της ιστορικής αποστολής των υφιστάμενων ΜΤ και στην απουσία ενός πραγματικά βιώσιμου και ρεαλιστικού «Στεγαστικού Σχεδίου».

Με τις διατάξεις του άρθρου 37 του ν.5223/25 δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για πλήρη συγχώνευση των ΜΤ Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, ενώ πληροφορίες αναφέρουν, ότι στο ΥΠΕΘΑ λαμβάνει χώρα επεξεργασία νέου νομοθετικού πλαισίου για το μέλλον τους, γεγονός που εντείνει την ανησυχία των μερισματούχων. Τα ΜΤ οδηγούνται σταδιακά σε «οικονομική ασφυξία» μέσω της αφαίρεσης πόρων, της συνεχούς μείωσης του εν ενεργεία προσωπικού και των εργαζομένων στα ΜΤ, με συνέπεια να ελλοχεύει ο κίνδυνος να υπονομευθεί η βιωσιμότητά τους και να περιοριστεί η δυνατότητά τους να επιτελούν τον κοινωνικό και ανταποδοτικό τους ρόλο.

Σε συνέχεια των εξαγγελιών σας στις 7 Μαΐου 2025, κατά τη συζήτηση του ν.5195/2025 με θέμα «Ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων και λοιπές διατάξεις», εκδόθηκε η υπ’ αριθ. Φ.950/30/62298/Σ.9010/06-05-2026 απόφαση ΥΦΕΘΑ, τροποποιώντας την υπ’ αριθ. Φ.950.1/ΑΔ933243/22-10-2001 Απόφαση ΥΕΘΑ, με την οποία καταργείται η απόδοση κρατήσεων υπέρ των ΜΤ από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους Δημόσιους Φορείς, όπως ο ΕΟΠΥΥ και το ΕΚΑΒ.

Με βάση τις διατάξεις του άρθρου 32 του ν.5229/2025, το ΥΠΕΘΑ και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις για την υλοποίηση στεγαστικών δράσεων με το ποσοστό κατανομής των οικημάτων να ανέρχεται σε 75% υπέρ του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και μόλις 25% υπέρ του ΥΠΕΘΑ. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τον προβληματισμό ότι οι ΕΔ μετατρέπονται εκ νέου σε φορέα χρηματοδότησης ευρύτερων κοινωνικών πολιτικών, χωρίς να διασφαλίζεται επαρκώς η κάλυψη των αναγκών των στελεχών τους και των οικογενειών τους.

Οι διατάξεις του ν.5265/26 οδηγούν σε σοβαρή υποβάθμιση του θεσμού των αποφοίτων ΑΣΣΥ – με φόβο να αυξηθεί το κύμα παραιτήσεων – και επηρεάζουν αρνητικά, μεταξύ άλλων, τη λειτουργία των ΜΤ.

Προβληματισμός εκφράζεται, επίσης, για το επίπεδο συνεργασίας και επικοινωνίας μεταξύ των Διοικήσεων των ΜΤ και του ΥΠΕΘΑ, όπως προκύπτει από τη μη ανταπόκριση της ΥΠΕΘΑ/ΓΔΟΣΥ σε γενόμενες προτάσεις των ΜΤ, ενισχύοντας την αίσθηση ότι οι θεσμικοί φορείς (ΔΣ των ΜΤ), οι οποίοι διαθέτουν άμεση γνώση των προβλημάτων και των αναγκών των Ταμείων, δεν συμμετέχουν ουσιαστικά, ως οφείλουν από το νόμο, στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που αφορούν στη λειτουργία των ΜΤ.

Με το άρθρο 27 του ν.1911/1990, νομοθετήθηκε ο διαχωρισμός του ΜΤΣ σε δύο διακριτά Ταμεία, εκ των οποίων το ένα θα υπάγεται στο ΥΠΕΘΑ και το άλλο στο τότε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και νυν Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Παρότι έχουν παρέλθει περισσότερες από τρεις δεκαετίες από την ψήφιση της σχετικής διάταξης, η προβλεπόμενη εφαρμογή της παραμένει σε εκκρεμότητα, καθώς δεν έχει εκδοθεί το απαιτούμενο Προεδρικό Διάταγμα μετά από πρόταση των αρμοδίων Υπουργών. Η εκκρεμότητα αυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεσμικές στρεβλώσεις, που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη λειτουργία του Ταμείου και οφείλει, επιτέλους, να αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση.

Δεδομένου ότι η αποτελεσματική λειτουργία των ΜΤ προϋποθέτει ουσιαστικό διάλογο, τεκμηριωμένη αξιολόγηση των επιλογών και ενεργό συμμετοχή των θεσμικών οργάνων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων,

Δεδομένου ότι οι μερισματούχοι των ΜΤ διανύουν μια περίοδο έντονης αβεβαιότητας και προβληματισμού, καθώς οι εξελίξεις που δρομολογούνται στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» φαίνεται να επηρεάζουν άμεσα το μέλλον των Ταμείων και τη βιωσιμότητα των παροχών τους αφού σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται από την ΥΠΕΘΑ/ΓΔΟΣΥ η μεταφορά, με αναδρομική ισχύ από την 01-01-2026, των εσόδων που προέρχονται από κάθε μορφή εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων των ΕΔ από τα ΜΤ προς το Ταμείο Ακινήτων Εθνικής Άμυνας (ΤΑΕΘΑ),

Δεδομένου ότι εκφράζονται φόβοι ότι οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε σημαντικές μειώσεις των μερισμάτων (άνω του 40%) στο προσεχές μέλλον,

Δεδομένου ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μερισματούχων και η διασφάλιση του μέλλοντος των ΜΤ δεν αποτελούν μόνο οικονομικό ή συντεχνιακό ζήτημα, αλλά αποτελούν ζήτημα θεσμικής αξιοπιστίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν τις ΕΔ,

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση οφείλει να μην προχωρήσει σε περαιτέρω ρυθμίσεις και λήψη αποφάσεων που αφορούν στα ΜΤ – ιδιαίτερα την αυτοτέλεια, την ευρωστία και τη συνέχειά τους – χωρίς πλήρη ενημέρωση των αρμόδιων φορέων και των φορέων εκπροσώπησης των στελεχών (εν ενεργεία και εν αποστρατεία) των ΕΔ για την πραγματική κατάστασή τους,

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ:

1.        Προτίθεστε να προβείτε σε ρυθμίσεις που αφορούν στα Μετοχικά Ταμεία των ΕΔ; Προτίθεστε να διατηρήσετε την αυτοτέλεια των ΜΤ Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας και να αποτρέψετε την οιαδήποτε αναγκαστική ενοποίησή τους;

2.        Προτίθεστε να έρθετε σε ουσιαστικό διάλογο με τους αρμόδιους φορείς (ΜΤ και Ενώσεις Αποστράτων) και τους φορείς εκπροσώπησης των στελεχών των ΕΔ για πλήρη ενημέρωση αναφορικά με την πραγματική κατάσταση των ΜΤ και τη λήψη σχετικών αποφάσεων;

3.        Προτίθεστε να προβείτε στην έκδοση του προεδρικού διατάγματος για τον διαχωρισμό, βάσει του ν.1911/90, του ΜΤΣ σε δύο διακριτά Ταμεία, εκ των οποίων το ένα να υπάγεται στο ΥΠΕΘΑ και το άλλο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;

4.        Προτίθεστε να διασφαλίσετε τα μερίσματα των ΜΤ χωρίς νέες περικοπές;

5.        Προτίθεστε να διασφαλίσετε την άμεση αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων του ΜΤΣ;

6.        Προτίθεστε να προβείτε στην αξιοποίηση των αποθεματικών των Ταμείων με τρόπο που να εξασφαλίζεται η αναγκαία ρευστότητα, όπου αυτή απαιτείται και να προβείτε στην απόδοση των κρατήσεων υπέρ των ΜΤ από υπηρεσίες που παρέχονται σε άλλους Δημόσιους Φορείς, όπως ο ΕΟΠΥΥ και το ΕΚΑΒ;

7.        Διαθέτει το ΥΠΕΘΑ αναλογιστικές μελέτες και πλήρη εικόνα των οικονομικών δεδομένων των ΜΤ;

ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΤΕ:

Τυχόν αναλογιστικές μελέτες αναφορικά με τα οικονομικά δεδομένα των ΜΤ.

Ο ερωτών Βουλευτής

Μιχάλης Κατρίνης

Σε επιστολή του από το Παρίσι προς τον πρόεδρο της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας Θεόδωρο Πάγκαλο (1878-1952), στις 31 Μαΐου 1926, ο Τόμπρος δεν παραλείπει να σημειώσει ότι η “συντροφιά” του καθηγητή Ζωγραφικής και διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών, Γεώργιου Ιακωβίδη (1853-1932), του καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στην ίδια Σχολή, Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940), και του γλύπτη Κώστα Δημητριάδη (1879-1943) απέρριψε την έκθεση του ανδριάντα του στη Διεθνή Έκθεση Διακοσμητικών Τεχνών, στο Παρίσι, το 1925.

Ο ανδριάντας του Κανάρη

Η μορφή του Κανάρη αποδίδεται μετωπικά, με το κεφάλι της σε στροφή δυναμική στα αριστερά και με τα πόδια της σε διάσταση να πατούν γερά στο έδαφος. Στο αριστερό χέρι της κρατάει καραβόσχοινο που στο δεξί της το έχει σφίξει με γάντζο στην άκρη του για να το ρίξει. Στη ζώνη της έχει περάσει μαχαίρι. Το στήθος της προβάλλει πλατύ, ανοιχτό, δυνατό, έτοιμο για την επίθεση. Το γιλέκο και η βράκα ολοκληρώνουν με τις πτυχώσεις τους τη λεπτομερή διαγραφή του σώματος.

Οι άξονες του ανδριάντα είναι αντιθετικοί, δίνοντας με σαφήνεια την αντικίνηση της μορφής: ο κορμός εξαίρεται προς τα δεξιά, το κεφάλι με περιττή διακοσμητικότητα στην κόμμωση κοιτάζει αριστερά· το αριστερό χέρι κάμπτεται οριζόντια στη μέση του πυρπολητή, ενώ το δεξί πέφτει μαλακά κάθετο. Το πρόσωπο του Κανάρη αποπνέει ένταση, με το βλέμμα προσηλωμένο. Μεγάλα επίπεδα απλώνουν το στιβαρό στήθος και ολοκληρώνουν την πλαστική μετάφραση της ιστορικής στιγμής, όταν ο ήρωας συγκεντρώνεται για να πηδήξει σε καράβι της τουρκικής ναυαρχίδας το 1822.

Επί νομαρχίας στην Αργολίδα του φιλότεχνου νομικού Ανδρέα Σπ. Ιωάννου (1918-1972), ο οποίος συνδεόταν φιλικά με τον Τόμπρο και το 1971-72 θα γινόταν διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, Ναυπλιείς αγόρασαν αντί 50.000 δρχ. μικρής κλίμακας χάλκινο αντίγραφο του ανδριάντα του Κανάρη και το δώρισαν στο Ναύπλιο. Μνημειακοί ανδριάντες του Τόμπρου, όπως ο έφιππος Γεώργιος Καραϊσκάκης, στον κήπο του Ζαππείου και ο φρουρός των ελληνοαλβανικών συνόρων, στην Πόβλα (Αμπελώνα) της Ηπείρου, έχουν επαναληφθεί σε χαλκό από τον ίδιο γλύπτη κατά τη δεκαετία του 1960. Ο μικρότερος Κανάρης ανιδρύθηκε στη διαμορφωμένη το 1966 Πλατεία Κωνσταντίνου Κανάρη, σημερινή Πλατεία Αριστοτέλη Ωνάση, στην ακτή Μιαούλη, στην παραλιακή οδό προς τη Νέα Κίο. Το 2013 το έργο υπέστη ζημιά, η οποία αποκαταστάθηκε.

Τα λαμπρά αποκαλυπτήρια

Πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση του ανδριάντα του Κανάρη στη Χίο ήταν ο πρώτος αιρετός δήμαρχος του νησιού Στυλιανός Ν. Κανέλλος (†1949). Είχε επιλεγεί ημέρα Κυριακή. Από τις 18 Ιουνίου 1927 είχε αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Χίου μοίρα γυμνασίων του στόλου με επικεφαλής την ατμάκατο “Κιλκίς”, η οποία θα μετέφερε τους επισήμους. Το πρόγραμμα του εορτασμού των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα από τον Δήμο Χίων είναι κατατοπιστικό και η πρόσκληση ενδεικτική της πάνδημης συμμετοχής που συναντούμε λιγότερο ή περισσότερο σε αποκαλυπτήρια μεσοπολεμικών μνημείων στην Ελλάδα. Την τελετή θα την πλαισίωναν μουσικοί του Πολεμικού Ναυτικού.

Στις 09.30΄ επρόκειτο να τελεστεί στον μητροπολιτικό ναό της Χίου δέηση για τον ήρωα πυρπολητή, στην οποία θα παρίσταντο οι επίσημοι από την Αθήνα και οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι. Θα προσέρχονταν ο νομάρχης, όλες οι θρησκευτικές, πολιτικές, δικαστικές, στρατιωτικές, ναυτικές και εκπαιδευτικές αρχές με τους μαθητές των σχολείων και τις λοιπές αρχές του νομού, οι βουλευτές, ο πρόεδρος και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, ο πρόεδρος και τα μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο πρόεδρος και τα μέλη του Ιατρικού Συλλόγου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου με το διοικητικό συμβούλιό του, ο δήμαρχος Βροντάδου και οι πρόεδροι των κοινοτήτων του νομού, οι διευθυντές του εγχώριου Τύπου, οι πρόεδροι και τα διοικητικά συμβούλια όλων των συλλόγων, οργανώσεων, καθώς και όλων των επιτροπών ευαγών ιδρυμάτων, οι πρόεδροι όλων των επαγγελματικών σωματείων με τις σημαίες και με τα λάβαρά τους, οι πρόσκοποι, ο γυμναστικός σύλλογος, οι αντιπρόσωποι των ξένων κρατών και οι αρχηγοί των ξένων θρησκευτικών δογμάτων.

Μετά από τη δέηση, όλοι οι προσκεκλημένοι θα μετέβαιναν πεζοί από την οδό Απλωταριάς στον καθορισμένο χώρο της πλατείας για τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα. Το έργο το αποκάλυψε ο υπουργός Ναυτικών Αλέξανδρος Κανάρης (1864-1944), εγγονός του πυρπολητή. Λόγους εκφώνησαν ο Χιώτης καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Άμαντος (1874-1960), ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης (1860-1949), ο βενιζελικός βουλευτής Χίου Βίκτωρ Κουκουρίδης και ο ναύαρχος Κωνσταντίνος Τυπάλδος (1873-1945).

Θα ακολουθούσαν κατάθεση στεφάνων και αναχώρηση. Στις 12.30΄ θα δινόταν πρόγευμα εκ μέρους του Δήμου Χίων στην αίθουσα της λέσχης “Ισότης”. Στις 17.00΄ θα γινόταν κατάθεση του θεμέλιου λίθου για το Εθνικό Μιχάλειο Ορφανοτροφείο Θηλέων και για την Εμπορική Σχολή. Στις 18.00΄ προβλεπόταν εκ μέρους της επιτροπής της Αθήνας να προσφερθούν αναψυκτικά και μαστίχα στη λέσχη “Ισότης”. Το απόγευμα ο Δήμος θα φωταγωγούσε την πόλη και θα καίγονταν πυροτεχνήματα στο λιμάνι.

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι γεννήσεις ζώντων στην Ελλάδα το 2025 υποχώρησαν στις 65.594 (33.620 αγόρια και 31.974 κορίτσια), από 68.467 (35.216 αγόρια και 33.251 κορίτσια) το 2024, σημειώνοντας μείωση κατά 2.873 γεννήσεις (-4,2%). Σημειωτέον ότι το 1980 είχαμε 148.134 γεννήσεις κατ΄ έτος, το 1990,  102.229 γεννήσεις και το 2000 είχαμε 103.274 γεννήσεις

Παράλληλα, το 2026 ο δείκτης γονιμότητας (Eurostat) παραμένει καθηλωμένος σε επίπεδα μεταξύ 1,24 και 1,28, καθιστώντας την Ελλάδα μία από τις πιο γερασμένες χώρες της Ευρώπης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο δείκτης έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 2,1. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, υπήρξε μια μικρή ανάκαμψη λόγω της οικονομικής ευφορίας και της ενσωμάτωσης μεταναστών, φτάνοντας το 1,50 το 2008. Η οικονομική κρίση λειτούργησε ως καταλύτης.

Η απώλεια 2.873 γεννήσεων μέσα σε ένα μόλις έτος (2025) αποτελεί το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας παρατεταμένης κρίσης, η οποία οδήγησε τη χώρα σε ένα νέο, ιστορικό χαμηλό, σπάζοντας για πρώτη φορά το ψυχολογικό και στατιστικό φράγμα των 66.000 γεννήσεων. Εξαιτίας αυτής της απόκλισης, η φυσική μείωση του πληθυσμού (το αρνητικό ισοζύγιο μεταξύ γεννήσεων και θανάτων) άγγιξε τις 57.320 απώλειες για το έτος 2025.