Στο σημείο έσπευσαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, καθώς και ομάδες της ΔΙΑΣ και του ΕΚΑΒ, με τους αστυνομικούς να εφαρμόζουν τουρνικέ για τον περιορισμό της αιμορραγίας, μέχρι τη διακομιδή του τραυματία.

Νέα επίθεση

Λίγη ώρα αργότερα, ο ίδιος άνδρας φέρεται να μετέβη στην περιοχή του Ειρηνοδικείου, στην οδό Κυρίλλου Λουκάρεως, όπου ανέβηκε ξανά στον τέταρτο όροφο και πυροβόλησε τέσσερα άτομα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, τα θύματα τραυματίστηκαν ελαφρά, ενώ ο δράστης άφησε στο σημείο την καραμπίνα πριν διαφύγει.

Από τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά, πρόκειται για 89χρονο ρακοσυλλέκτη, ο οποίος φέρεται να είναι γνωστός στις περιοχές όπου κινείται. Παράλληλα, αναφέρεται ότι είχε στο παρελθόν νοσηλευτεί σε ψυχιατρική δομή, ενώ οι αρχές εξετάζουν το ιστορικό του.

Ο άνδρας παραμένει ασύλληπτος και βρίσκεται σε εξέλιξη μεγάλη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. για τον εντοπισμό του. Συνολικά, τέσσερα άτομα έχουν τραυματιστεί από τις επιθέσεις, με την κατάσταση να προκαλεί έντονη κινητοποίηση.

Όπως επισημαίνει, σχεδόν δύο έτη μετά τη σύσταση του Κέντρου, έχουν ανακοινωθεί δύο βασικές δράσεις για την ανάπτυξη προηγμένων τεχνολογιών, με πρόβλεψη ανακοίνωσης αποτελεσμάτων τον Ιανουάριο του 2026, χωρίς να έχει αποσαφηνιστεί η εξέλιξή τους.

Παράλληλα, το ΕΛΚΑΚ έχει προχωρήσει σε τουλάχιστον δέκα προσκλήσεις ενδιαφέροντος για την ανάπτυξη προγραμμάτων, γεγονός που καθιστά αναγκαία τη διαφάνεια ως προς τη συμβασιοποίηση και την πρόοδό τους.

Στην ερώτησητίθενται συγκεκριμένα ζητήματα προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας που αφορούν τη λειτουργία του Κέντρου, όπως το κατά πόσο η αποδοχή προτάσεων σε επίπεδο τεχνολογικής ετοιμότητας TRL 7 είναι συμβατή με τον σκοπό της έρευνας και ανάπτυξης, καθώς και ποιο είναι το ετήσιο κόστος λειτουργίας του, πόσο προσωπικό απασχολεί και με ποιες διαδικασίες πραγματοποιούνται οι προσλήψεις.

Επιπλέον, ζητούνται στοιχεία για τις πρώτες συμβάσεις έργων έρευνας και ανάπτυξης που ανακοινώθηκαν τον Μάρτιο του 2026 και συνδέονται με δοκιμές στο πλαίσιο της άσκησης «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ», καθώς και για έργα που υλοποιούνται σε συνεργασία με το ΓΕΕΘΑ και την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, με έμφαση στο ύψος και τους όρους των συμβάσεων.

Ο Μιχάλης Κατρίνης υπογραμμίζει ότι, καθώς το ΕΛΚΑΚ διαχειρίζεται δημόσιους πόρους για την ανάπτυξη αμυντικής καινοτομίας, είναι αναγκαία η διασφάλιση λογοδοσίας και διαφάνειας.

Τα κτίρια που επελέγησαν για την τοποθέτηση είναι το Δημαρχείο επί της οδού Λιοσίων, τα γραφεία των τεχνικών υπηρεσιών στην οδό Αθηνάς, το Δημοτικό Βρεφοκομείο στα Σεπόλια, το Σεράφειο στην οδό Πειραιώς, η 7η Δημοτική Κοινότητα στην οδό Πανόρμου, σχολεία και βρεφονηπιακοί σταθμοί.
Η δράση υλοποιείται στα πλαίσια του προγράμματος «Wings over Cities» της Ορνιθολογικής Εταιρείας υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

Το πιλοτικό πρόγραμμα στοχεύει σε δράσεις χαρτογράφησης των υφιστάμενων φωλιών καθώς και στην τοποθέτηση τεχνητών ενδιαιτημάτων, με στόχο τη διατήρηση της ορνιθοπανίδας, την παρακολούθησή της και την ενημέρωση των πολιτών για την προστασία της..

Επιπλέον, μας αιτιολόγησε ότι κάθε άτομο λειτουργεί, δήθεν λόγω της φύσης του, για πάρτη του! Αυτό διαψεύδεται από τη διαφορετική συμπεριφορά των πολιτών από χώρα σε χώρα. Παρ’ όλα αυτά, οι “βαθυστόχαστες” απόψεις του καθόρισαν την εξέλιξη της πορείας του πολιτικού συστήματος, που κατέληξε σε ολιγαρχικό, αυτό της res Publica, που λανσάρεται και ως δημοκρατία χωρίς να είναι.

Μοντεσκιέ (1689-1755), Γάλλος βαρόνος: Θεωρείται θεμελιωτής της δημοκρατίας μαϊμού στη μορφή της res Publica. Αυτός “ανακάλυψε” ότι “η εξουσία είναι επικίνδυνη και πρέπει να ελέγχεται”. Οι απόψεις του, μάλλον, δεν απέδωσαν και η εξουσία παραμένει, διαχρονικά, ανεξέλεγκτη.

Τζον Στιούαρτ Μιλ (1806-1873), Βρετανός: Διαπίστωσε “ότι η αλήθεια μπορεί να αναζητείται μέσα από την ανοιχτή συζήτηση και υπερασπίστηκε την ατομική ελευθερία, υποστηρίζοντας ότι το άτομο είναι ελεύθερο να πράττει ό,τι θέλει, εφόσον δεν βλάπτει τους άλλους”. Όμως, δεν πρότεινε κάποιο ελευθερόμετρο για να μετρά κανείς το όριο που δεν βλάπτει τους άλλους. Η προσφορά του ήταν μια μίμηση του θεσμού της εκκλησίας του δήμου, προσφοράς των Αθηναίων, που θεωρείτο και ως το μέσον για την άσκηση της άμεσης δημοκρατίας, μόνον που η εκκλησία του δήμου ποτέ δεν βίωσε.

Η αξιολόγηση των έργων του φιλελευθερισμού

Στην παρουσίαση της αξιολόγησης των έργων του φιλελευθερισμού αναφέρεται και αυτή του δημοσιογράφου και αρχισυντάκτη, μάλιστα, του Economist, Ανδριάν Γούλντριτζ, ο οποίος υποστηρίζει «ότι οι φιλελεύθεροι χωρίστηκαν σε φατρίες που με τις θέσεις τους προδίδουν την ιδεολογία τους. Οι αριστεροί έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από την woke ατζέντα, ώστε στρέφονται κατά της αξιοκρατίας. Οι δεξιοί έχουν τέτοια εμμονή με τις αγορές, ώστε ξεχνούν ότι το όριο της ελευθερίας βρίσκεται στην παραβίαση της ελευθερίας του άλλου. Οι τεχνοκράτες παραμερίζουν τα ιδεολογικά ζητήματα μπροστά στον βασικό στόχο της διατήρησης του ελέγχου».

Η αξιολόγηση του Γούλντριτζ λέει, επίσης, ότι αριστεροί και δεξιοί είναι όλοι οπαδοί του φιλελευθερισμού, προφανώς, αφού όλοι υπηρετούν το ίδιο ολιγαρχικό πολίτευμα. Η αριστερά αντικατέστησε την επανάσταση με την res Publica, γιατί θεωρεί, μετά το μάθημα από τον Χίτλερ, πως μπορεί να αναρριχηθεί στην εξουσία δια των εκλογών και η woke διαθέτει ψήφους. Δείγμα ότι η αριστερά δεν είναι δημοκρατική, παρά του ότι διακηρύττει ότι πράττει εν ονόματι της δημοκρατίας. Εξαιρούνται τα θύματα της προπαγάνδας της. Την εξουσία διεκδικεί και όπου την κατέκτησε το πολίτευμα μετατράπηκε σε βασίλειο.

Η αποδοχή των αιτημάτων της woke από την αριστερά αποτελεί κατάφορη παραβίαση της οικουμενικής αρχής της δημοκρατίας, με την οποία ικανοποιούνται τα δικαιώματα όλων των νεογέννητων του κόσμου. Αξιόπιστη επιστημονική έρευνα (βλ. Εθνική Επιστημονική Ακαδημία των ΗΠΑ) τονίζει: «κάθε νεογέννητο έχει απόλυτη ανάγκη και δικαιούται, ως πολίτης, να απολαμβάνει, στα αρχικά του χρόνια, την αγκαλιά της φυσικής μητέρας». Όπως δεν έχει σχέση και με την αξιοκρατία. Πως άλλωστε να έχει, αφού την αποκλείει, αντικειμενικά, η res Publica, με την οποία εξυπηρετούνται οι στρατηγικοί της στόχοι. Συγχρόνως με αυτήν καλλωπίζει και δίνει χρόνια στον καπιταλισμό, με κάποιες πολιτικές της.

Η πληθώρα των “ελευθερόμετρων”

Σε κάθε περίπτωση, ούτε ο Γούλντριτζ μας δίνει κάποιο ελευθερόμετρο για να προσδιορίσουμε το όριο που απαιτείται, ώστε να υπάρξει ελεύθερη αγορά. Για πολλά χρόνια κυριαρχούσε η θέση του Άνταμ Σμιθ, ότι την ελεύθερη αγορά την διασφαλίζει το αόρατο χέρι, δηλαδή το συμφέρον των καταναλωτών, που όμως αποδείχθηκε να είναι μια πλάνη. Ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός εργασίας των ΗΠΑ, βεβαιώνει πως τέτοιο είδος δεν υπήρξε ποτέ.

Με βάση τα παραπάνω και την προβληματική αξιωματική αρχή της res Publica (η προστασία του δημοσίου συμφέροντος), δεν ικανοποιούνται οι δημοκρατικές αρχές, γιατί η ερμηνεία της αξιωματικής αρχής ποικίλει, αφού εξαρτάται από το ποιος κατέχει την καρέκλα της εξουσίας. Έτσι οδηγούμαστε σε πληθώρα ελευθερόμετρων, ένα για κάθε ερμηνεία της! Οι οπαδοί της επικαλούνται ότι η χρήση της δημοκρατικής αρχής της πολιτικής ισότητας: μία ψήφος της ίδιας αξίας για κάθε ψηφοφόρο, με βάση την οποία γίνεται η ανάδειξη των πολιτικών αξιωματούχων, καθιστά την res Publica δημοκρατικό πολίτευμα.

Η απάντηση είναι ότι το όριο χρήσης αυτής της δημοκρατικής αρχής τελειώνει εκεί που διαταράσσει τις άλλες αξιωματικές αρχές της δημοκρατίας κατά τον Γούλντριτζ. Αυτό σημαίνει ότι η χρήση των εκλογών δεν είναι κατάλληλη για αυτό το σκοπό. Οπότε, αυτό το μέσο της res Publica την καθιστά ολιγαρχική. Ο Αριστοτέλης μας το είπε χιλιάδες χρόνια πριν, αυτά ομολογούν και τα σημερινά αποτελέσματα.

Η συζήτηση άνοιξε με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από τον θάνατο του Κέινς. Η χρήση του επιτοκίου δανεισμού ως μοχλό αντιμετώπισης πληθωριστικών φαινομένων μηδενίζεται με την ρουσφετολογία του εξουσιάζοντος, ενώ οι δημόσιες επενδύσεις που προτείνει με τη γενική του θεωρία, ως μοχλό αντιμετώπισης της ανεργίας, πνίγονται από τον τρόπο της διαχείρισης τους. Οπότε, καλή η θεωρία, αλλά με res Publica απαξιώνεται. Οπότε, η μόνη εναλλακτική για τη χρήση της παραμένει ο νέος θεσμός της καταναλωκρατίας (Δούρειος Ίππος της Δημοκρατίας, εκδόσεις Άμμων, βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών), ακόμα και με res Publica.

Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι «είναι ο ίδιος άνθρωπος, που πριν λίγες μέρες ισχυριζόταν ότι υπάρχει απόφαση που ακυρώνει την ανανέωση της θητείας των εντεταλμένων Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων και χθες με μία θεαματική κυβίσθηση χαρακτήρισε “αναγκαστική” την ανανέωση των θητειών τους».

Το ΠΑΣΟΚ ρωτά: «ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά αυτόν τον πολιτικό κωλοτούμπα;» και «ποια αξιοπιστία έχει ένα πολιτικό πρόσωπο που επιχαίρει που τίθεται στο αρχείο μια υπόθεση που τον αφορά ως θύμα;». «Του έχει μείνει έστω και λίγη πολιτική αξιοπρέπεια;», συμπληρώνει.

«Η δικαιοσύνη δεν είναι όπως μάς συμφέρει. Είναι μία και ενιαία» πρόσθεσε ο υπουργός, τονίζοντας ότι «όταν ως αξιωματική αντιπολίτευση συμπεριφέρεσαι απέναντι στη Δικαιοσύνη με αυτό τον τρόπο, τότε υπάρχει πρόβλημα στη Δημοκρατία».

«Ο κ. Ανδρουλάκης πιέζεται από τον κ. Τσίπρα και οδηγείται σε νευρικότητα από την οποία είναι βέβαιο θα χάσει» ανέφερε ο κ. Φλωρίδης.

Εξήγησε ότι «εάν είναι θεσμικό όργανο, ένας πρωτοβάθμιος κατώτερος δικαστής που έχει ελάχιστα χρόνια στο Σώμα, τότε είναι θεσμικό όργανο και ο ανώτατος εισαγελέας της χώρας, ο οποίος έχει επιλεγεί από την πλειοψηφία των δικαστών και των εισαγγελέων και έχει 40 χρόνια στο Σώμα».

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι «εάν οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε φάση της διακαστικής διασικασίας ή εκτός αυτής, υπάρξουν στοιχεία που θα θεμελιώσουν ότι η υπόθεση πρέπει να εξεταστεί ξανά, εκεί είναι οι Αρχές».

Εκτός αυτού, υπήρξε υποστηρικτής της εθνικιστικής κυβέρνησης των Σκοπίων, παρέχοντάς τους δάνειο ύψους ενός δισ. ευρώ με ευνοϊκούς όρους, παρά της εκ μέρους των καταπάτησης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Σε σχεδόν όλους τους τομείς, οι πολιτικές του κ. Όρμπαν βρισκόταν εκ διαμέτρου αντίθετες με τα ελληνικά συμφέροντα και υπό αυτήν την άποψη, στο καλό να πάει και να μην μας γράφει. Τα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ βρήκαν κι αυτά λόγους να πανηγυρίσουν την ήττα Όρμπαν, αλλά για αρκετά διαφορετικούς λόγους. Ο κ. Όρμπαν ήταν στενός πολιτικός σύμμαχος των προέδρων Τραμπ και Πούτιν, οπότε το μαύρισμα που δέχθηκε στις κάλπες θεωρήθηκε ήττα και για αυτούς.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με την αλλαγή κυβέρνησης στην Ουγγαρία, η ΕΕ ξεπερνάει ίσως τον μεγαλύτερο σκόπελο στην προσπάθειά της να χορηγήσει δάνειο ύψους 90 δισ. ευρώ στην Ουκρανία, η οποία χρειάζεται επειγόντως αυτή την ένεση ρευστού για να συνεχίσει τον πόλεμό με την Ρωσία. Βέβαια, το αν η ΕΕ μπορεί να στείλει το αστρονομικό αυτό ποσό εν μέσω ενεργειακής – και πολύ πιθανόν οικονομικής – κρίσης εξαιτίας της σύρραξης στο Ιράν είναι “άλλου παπά ευαγγέλιο”…

Οι καλύτεροι πελάτες της Τουρκίας στην ΕΕ

Ωστόσο, σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η ιδεολογική αγκύλωση, είναι πρόδηλο ότι το ευρωιερατείο θα ριψοκινδυνέψει την σταθερότητα της οικονομίας της γηραιάς ηπείρου για να στηρίξει τις επιλογές του στο Ουκρανικό. Αντί να φοβηθεί τις συνέπειες από το να βρεθεί η Ευρώπη χαντακωμένη σε έναν πόλεμο δύο μετώπων και τους ζωτικής σημασίας κινδύνους, που θα προκύψουν, ακολουθούν με περίσσια αυταρέσκεια μιαν επικίνδυνη πορεία δύο μέτρων και δύο σταθμών, που εξαλείφει το οποιοδήποτε γεωπολιτικό αποτύπωμα της ΕΕ και την στρατηγική της αξία.

Γεγονός ότι, οι Βρυξέλλες ενδιαφέρονται περισσότερο για το τί συμβαίνει εκτός των συνόρων τους παρά εντός. Ενδεικτικά, η παράνομη κατοχή τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία και οι απειλές, που εξαπολύει διαρκώς η Άγκυρα εναντίον Αθήνας και Λευκωσίας αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ποια άλλη μεγάλη δύναμη θα άφηνε κάποιο τρίτο κράτος να αμφισβητήσει την παραμικρή ικμάδα της εδαφικής της ακεραιότητας, χωρίς να λάβει γρήγορη και αποφασιστική δράση εναντίον του θρασύτατου γείτονα; Σίγουρα όχι οι ΗΠΑ και η Κίνα, πάντως.

Ακόμα και μεσαίες δυνάμεις, όπως το Ισραήλ, το Ιράν ή άλλες χώρες, θα δεχόταν καμία τέτοια αναθεωρητική συμπεριφορά και θα φρόντιζαν να καταστήσουν πασίδηλο ότι θα κάνουν ό,τι χρειαστεί για να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία τους. Κι όμως, στην ΕΕ, βλέπουμε κάποιους αρχηγούς κυβερνήσεων (π.χ. ο Όρμπαν ή ο Σάντσεθ της Ισπανίας) να συγκαταλέγονται ανάμεσα στους καλύτερους πελάτες και μεγαλύτερους υποστηρικτές της Τουρκίας, πλήττοντας άμεσα με την “μπίζνα” τους εταιρικούς τους συμμάχους.

Ο ιδρυτικός στόχος του ΝΑΤΟ και οι σύγχρονες ανάγκες

Μολονότι θα χρειαζόταν ο Πρόεδρος Τραμπ την σύμφωνη γνώμη του αμερικανικού Κογκρέσου για να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ (γεγονός που καθιστά την προοπτική σχεδόν απίθανη), θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε την αντίδραση της ΕΕ, εάν ο Λευκός Οίκος επιχειρήσει να μειώσει την παρουσία των ΗΠΑ στο στρατιωτικό σκέλος της Ατλαντικής συμμαχίας ή να την υποβαθμίσει με κάποιον άλλο τρόπο. Παρότι η 75χρονη συμμαχία εξακολουθεί να χαίρει ευρείας υποστήριξης στις ΗΠΑ, προφανώς δεν εξυπηρετεί πλέον τον αρχικό ιδρυτικό της στόχο, να προστατεύει τις ευρωπαϊκές χώρες από την κομμουνιστική απειλή.

Μετά την διεύρυνση του οργανισμού κατά την δεκαετία του 1990, έχει χρησιμοποιηθεί (καταχρηστικά) για να προκαλεί χάος σε αρκετές χώρες (π.χ. η πρώην Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Ιράκ), γεννώντας αποτελέσματα που συχνά αποδεικνύονται στην πορεία ζημιογόνα για την Δύση, στήνοντας το σκηνικό για μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες μελλοντικές αναμετρήσεις. Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους, μετά την εφαρμογή της αποτυχημένης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, ξεπροβάλλει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της αυτοκαταστροφικής δράσης του ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια.

Καθώς ο κόσμος αλλάζει, ίσως έφτασε η ώρα να προσαρμοστεί και το ΝΑΤΟ στα νέα δεδομένα. Η ΕΕ προχωρά στην παράκαμψη της έως τώρα αναγκαίας ομοφωνίας αποφάσεων, που εκμεταλλευόταν πολιτικοί, όπως ο κ. Όρμπαν, για να μοχλεύσουν την θέση τους. Ενδεχομένως, το ΝΑΤΟ να χρειαστεί να κάνει το ίδιο ή να εξετάσει το ενδεχόμενο ανασύνθεσης με αναγκαίες αλλαγές στα κράτη-μέλη.

Με την Τουρκία να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Δύση, η δυνατότητά της να ασκεί βέτο στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη απειλή για την συνοχή της συμμαχίας. Σε περίπτωση πραγματικής στρατιωτικής σύρραξης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, υπάρχει ποτέ περίπτωση να κινηθούν οι χώρες του ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ εναντίον του Ισραήλ, αν η Άγκυρα επικαλεστεί το άρθρο 5 και ζητήσει την συλλογική άμυνα; Η περίπτωση αυτή φαντάζει απίθανη.

Αντιθέτως, σε μια περίοδο όπου η γεωστρατηγική αξία της Κύπρου ανεβαίνει διαρκώς, για ποιόν λόγο να αποκλειστεί το “αβύθιστο αυτό αεροπλανοφόρο”, που βρίσκεται ακριβώς στον κόμβο των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο από την ένταξη στο ΝΑΤΟ, εξαιτίας των καπρίτσιων ενός και μόνου κράτους-μέλους, που δεν θεωρείται καν σύμμαχος πλέον από αρκετά κράτη-μέλη. Για πόσο ακόμη θα λειτουργεί η Τουρκία ως κλειδοκράτορας για την είσοδο στο ΝΑΤΟ;

Ίσως να έφτασε η ώρα να καταργηθεί το ΝΑΤΟ υπό την σημερινή του μορφή και να σχεδιαστεί εκ νέου ώστε να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά και δίκαια για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του 21ιου αιώνα. Κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ και η Ελλάδα (που τυγχάνει να είναι και ανάμεσα στους μεγαλύτερους συνδρομητές του), πρέπει να αφιερώσουν σοβαρή σκέψη στις συμμαχίες τους σε σχέση με την γεωστρατηγική τους θέση και να βεβαιωθούν ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται και τίθενται πάνω από τα ιδεολογικά καπρίτσια των προβατόσχημων λύκων που παρουσιάζονται ως σύμμαχοι.

Το απόγευμα της Τρίτης, ο κ. Παπασταύρου θα συναντηθεί με τον Υπουργό Οικονομικών Σχέσεων της Κροατίας, αρμόδιο για την ενέργεια, κ. Ante Šušnjar. Επίσης, μαζί με τον Υπουργό Ενέργειας των ΗΠΑ, κ. Chris Wright, θα έχουν συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Τασούλα.

Την Τετάρτη το πρωί, 29 Απριλίου, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Παπασταύρου, θα μιλήσει σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα «Advancing Energy Corridors in the Three Seas Region», που διοργανώνει ο Υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ, κ. Chris Wright, με τη συμμετοχή ομολόγων Υπουργών από την Κροατία, την Πολωνία, τη Λιθουανία καθώς και χώρες της ΝΑ Ευρώπης.

Τα κύρια σημεία της επιστολής:

Κριτική στο «επιτελικό κράτος»: Οι βουλευτές κάνουν λόγο για ένα «επιτελικό κράτος» που αυτονομήθηκε και λειτουργεί αποκομμένο από την κοινωνία και την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα. Επισημαίνουν, δε, για τον Νόμο 4622/2019 πως «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες», μεταφέροντας «όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της Κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας».
Θεσμική ανισορροπία: Επισημαίνουν ότι το επιτελικό κράτος γεννά «ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας» που δεν αντιμετωπίζονται με μια «ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία». Ασκούν παράλληλα κριτική τονίζοντας ότι «ενώ το επιτελικό κράτος είναι αποτελεσματικό σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας».
Ανάγκη για κράτος που αποφασίζει «για όλους»: Τονίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα κράτος που να λειτουργεί υπέρ του συνόλου της κοινωνίας και όχι μόνο υπέρ λίγων, δίνοντας άμεσο λόγο στον λαό.
Ρόλος των βουλευτών: Σημειώνουν ότι οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το επιτελείο, αλλά για να εκπροσωπούν την κοινωνία.
Η δημοσιοποίηση της επιστολής μέσω των «Νέων» ασφαλώς δεν είναι τυχαία και έρχεται σε μια περίοδο εντάσεων σχετικά με το εξωκοινοβουλευτικό, πρωθυπουργικό επιτελείο. Παράλληλα, δεν πρέπει να αποκλείεται η συνέχιση της έκφρασης αντιρρήσεων και στο δημόσιο διάλογο, η οποία πιθανόν είναι να γίνεται ανά πεντάδες, με στόχο να στέλνονται μηνύματα, χωρίς να τίθεται εν αμφιβόλω η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.