Εξάλλου eminence grise (φαιά εξοχότητα) είναι το πρόσωπο που ασκεί μεγάλη αλλά κρυφή εξουσία χωρίς να κατέχει αξίωμα με καταγραμμένες στη χώρα μας, κυρίως όμως διεθνώς  πολλές περιπτώσεις. 

Όλο αυτό το πλέγμα της διασύνδεσης των διαφόρων “…κρατών” με την εγκληματικότητα καταφαίνεται όχι μόνο από τις νόμιμες από την Αστυνομία παρακολουθήσεις τηλεφώνων της Μαφίας στα Χανιά, που οδήγησαν στις συλλήψεις των αρχηγών της, ενός ιατροδικαστή και ενός τοξικολόγου και προκάλεσαν αίσθηση για την ανεπάρκεια των διωκτικών αρχών και της δικαιοσύνης με την ανοχή των οποίων το όλο σύστημα λειτουργούσε επί σειρά ετών, που το ίδιο συμβαίνει και σε σειρά αποκαλύψεων για άλλες περιοχές της χώρας, που κατά καιρούς ανακοινώνονται από την Αστυνομία για άλλες εγκληματικές οργανώσεις και δράσεις χωρίς  όμως κατά κανόνα να υπάρχει περαιτέρω πληροφόρηση λόγω της βραδύτητας απονομής της δικαιοσύνης και της εσωστρέφειας με την οποία αυτή λειτουργεί. 

Το αόρατο και διάχυτο παντού βαθύ κράτος

Η περίπτωση  όμως της Μαφίας στα Χανιά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για case study για  την εγκληματικότητα στη Περιφέρεια, γιατί σύμφωνα με πληροφορίες των ΜΜΕ, δρούσε με ποικιλία δραστηριοτήτων από εκβιασμούς μέχρι την πώληση όπλων, που διαφήμιζε στο διαδίκτυο, με την ανοχή των αρχών και της αστυνομίας και χρειάστηκε η επέμβαση του ελληνικού FBI για την εξάρθρωση του κυκλώματος.

Χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με αστυνομικές υποκλοπές, ανωτέρα δικαστής υπόσχονταν στον Αρχηγό της Μαφίας ευνοϊκή σύνθεση στο Εφετείο για υπόθεσή του και ότι η μετάθεση του Αρχηγού της Αστυνομίας στον Αποκόρωνα ανεστάλη με προσωρινή δικαστική διαταγή χωρίς να υπάρχει εκ μέρους της ηγεσίας της δικαιοσύνης πληροφόρηση της κοινής γνώμης για τις περιπτώσεις αυτές, που συντελούν στη μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη δικαιοσύνη, που ανέρχεται πέριξ του 20%. Οι δυσλειτουργίες αυτές οφείλονται και  στη κρητική  καταγωγή του συνόλου σχεδόν των αστυνομικών και δικαστών που υπηρετούν στη Κρήτη, ενώ η θέσπιση του κωλύματος εντοπιότητας θα ήταν προς όφελος της υπηρεσίας και των ιδίων. 

 Έτσι γεννιέται το ερώτημα, τι είναι όλα αυτά με δεύτερο συνθετικό “…κράτη”, που πολλοί τα επικαλούνται, δεν έχουν όμως ταυτότητα ή εμφανή παρουσία, αλλά μόνο εκ του αποτελέσματος γίνεται εμφανής η ύπαρξή τους. Πολλές φορές όμως τα μορφώματα αυτά χρησιμεύουν ως αποδιοπομπαίος τράγος, που του φορτώνουμε τις αμαρτίες μας ή τα χρησιμοποιούμε σαν άλλοθι, χωρίς να γνωρίζουμε αν υπάρχουν, ποιοι τα απαρτίζουν ενδεχόμενα και εμείς οι ίδιοι εν αγνοία μας, πως λειτουργούν, πως  άμεσα ή έμμεσα μετέχουν ή επηρεάζουν την άσκηση της δημόσιας εξουσίας και σε ποια πεδία.

Το “βαθύ κράτος” είναι ένα αόρατο και διάχυτο παντού μόρφωμα, που δεν είναι δυνατή η περιγραφή του, καθώς οι ενδείξεις ύπαρξης του αλλάζουν συνεχώς ανάλογα με τις περιστάσεις  και συναντιέται κατά την άσκηση της κάθε μορφής εξουσίας σε κεντρικό ή περιφερειακό επίπεδο κυρίως σε πολύ μικρά μέρη, όπου η αόρατη εξουσία του είναι απόλυτη από πρόσωπα που δρουν ατομικά ή συλλογικά , ανεξάρτητα ή κατόπιν εντολών με βάση τους δικούς τους κανόνες , γίνεται όμως αντιληπτό  από τη διαφορετικότητα του επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Το «βαθύ κράτος»  γίνεται αντιληπτό μόνο από τις ενέργειες του , που είναι η άσκηση παράνομης ή κρυφής εξουσίας από ομάδες εντός ή δίπλα στην επίσημη κυβέρνηση για  τη χειραγώγηση της πολιτικής.

Πρέπει όμως να προσδιορίσομε τι δεν είναι “βαθύ κράτος” γιατί εύκολα του αποδίδεται η ιδιότητα αυτή σε εγγενείς δυσχέρειες, που παρουσιάζονται στη λειτουργία των θεσμών από ατελή σχεδιασμό ή από την ανάθεση εξουσίας για πολιτικούς λόγους σε ακατάλληλα πρόσωπα ή από το φόβο του πολιτικού κόστους μη λήψη μέτρων χαρακτηριστικά του πελατειακού κράτους.

 Συνήθως  το “βαθύ κράτος” κατέχει χώρο στη κεντρική εξουσία ή συνδέεται με διάφορους δεσμούς γραφειοκρατικούς, πολιτικούς, οικογενειακούς, οικονομικούς με πρόσωπα με κεντρική θέση στο σύστημα εξουσίας, οπότε σε περίπτωση σύγκρουσης οι εκτός κεντρικής εξουσίας παρά τη μεγάλη λαϊκή νομιμοποίηση δεν μπορούν να επικρατήσουν. Πολλές φορές στα διάφορα “…κράτη” συμβαίνουν εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων τάσεων, που γίνονται αντιληπτές από τις αλλαγές προσώπων κατόπιν παραιτήσεως για προσωπικούς λόγους.

Το παρακράτος

Το παρακράτος που όλοι το έχομε την εικόνα του με τη μετά τον εμφύλιο πόλεμο μορφή δεν υπάρχει πια, αλλά πολλές φορές κατά τη κοινή γνώμη  είναι συνώνυμο με το « βαθύ κράτος», που αναφέρεται σε σκιώδεις μορφές εξουσίας  που δρουν με την ανοχή ή τη συνεργασία  οργάνων του κράτους ,αλλά εκτός των επίσημων μηχανισμών του.

Εξάλλου δεν είναι παρακράτος οι οργανώσεις με εγκληματική δραστηριότητα (Mafia) που λόγω της ατιμωρησίας που απολαμβάνουν χαρακτηρίζονται από πολλούς έτσι, ούτε συνιστούν παρακράτος οι παρεκβάσεις δημοσίων οργάνων ακόμα και δικαστών, που είναι ατομικά καταλογιστέες πράξεις ούτε η υπηρεσιακή και ποινική ευμενής μεταχείριση αυτών, που οφείλεται σε ατομικούς δεσμούς ενδεχόμενα λόγω εντοπιότητας ή σε ατελή νομοθεσία ή σε ανεπάρκεια της δικαιοσύνης, γιατί κάποιοι δικαστές παραβλέπουν το δημόσιο συμφέρον, που είναι η δημόσια ασφάλεια, ή σε νοοτροπία συναδελφικής αλληλεγγύης ή πολιτική κάλυψη ακόμα και νομοθετικά ή σαν εκδήλωση του πελατειακού κράτους.

Το αθάνατο πελατειακό κράτος

Το πελατειακό κράτος δεν πεθαίνει ποτέ και επιζεί με το ρουσφέτι, παλιότερα σε βάρος του δημόσιου προϋπολογισμού, τα τελευταία χρόνια και των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, στην οικογενειοκρατία και νεποτισμό ιδιαίτερα στα ΑΕΙ, στις πολιτικές οικογένειες και τη προστασία, που παρέχουν στα δικά τους παιδιά, στη γραφειοκρατία ιδιαίτερα με τους χαρτογιακάδες των υπουργείων, που είναι πάντοτε με το γκουβέρνο και πολλές φορές είναι ισχυρότεροι από τη πολιτική ηγεσία, στο συνδικαλισμό που είναι εν αποδρομή εκτός από κάποια επαγγελματικά συνδικάτα, που επιβάλλουν το συνδικαλιστικό συμφέρον αντί του δημοσίου, στις διάφορες οργανώσεις, τα πολιτικά κόμματα με τους κομματικούς  σωλήνες δημιουργίας στελεχών, τις μεγάλες αθλητικές ομάδες με τους ψεκασμένους οπαδούς και πολιτική δύναμη, την  αθλητική βία, τους τοπικούς παράγοντες που εκμεταλλεύονται τη πολιτική δύναμη για ίδιο όφελος, την εκκλησία, το μεγάλο κεφάλαιο, τα ΜΜΕ, τις διάφορες λέσχες και κλαμπ, το κοινωνικό σύστημα με τις διάφορες κάστες κλπ. και σε τελική ανάλυση ολόκληρη τη κοινωνία σε κάποια στιγμή.

Φυσικά η γενικευμένη αυτή αντίληψη είναι λανθασμένη και στηρίζεται στην οπτική γωνία που αντιλαμβάνεται κάποιος τα γεγονότα ή σε προσωπικά βιώματα, αλλά στο πρίσμα του καλειδοσκόπιου κρύβονται πολλές αλήθειες, που κάποιοι δεν θέλουν να αποδεχτούν  και η χώρα βυθίζεται στο πλήθος των προβλημάτων της.

Σαφώς στη χώρα μας δεν υπάρχει σήμερα παρακράτος ή “βαθύ κράτος” σαν συγκροτημένα μορφώματα, αλλά διασπαρμένες και με τοπικό προσδιορισμό ατομικές ή οργανωμένες ενέργειες σε συνεργασία ή την ανοχή των τοπικών αρχών και του πελατειακού κράτους. Οι δυσλειτουργίες όμως της Δημόσιας Διοίκησης, των ΟΤΑ και Δικαιοσύνης οφείλονται στην ανεπάρκεια των στελεχών τους, στην έλλειψη αξιοκρατικής επιλογής και πειθαρχικού ελέγχου, στην ατελή νομοθεσία και κυρίως στην έλλειψη της πολιτικής βούλησης από το φόβο του πολιτικού κόστους να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκής Ένωση αξιοποιείται στο έπακρο. Στα προηγούμενα χρόνια, δυστυχώς, η ιδιότητα του μέλους δεν καθόριζε την τακτική αλλά και την εν γένει στάση στο Κυπριακό. Η Λευκωσία στο παρελθόν εξέπεμπε απελπισία, που οδηγούσε βαθμηδόν σε υποχωρήσεις στο Κυπριακό.

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία επιβλήθηκε μετά την εισβολή ως μοντέλο που παρέπεμπε στη νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων του πολέμου. Ήταν ένα μοντέλο έτοιμο από καιρό, πριν ακόμη την ανεξαρτησία και κρατείτο στα συρτάρια αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Θεωρήθηκε “συμβιβασμός”, αλλά δεν ήταν. Επιβλήθηκε και εξυπηρετούσε πέραν από τις τουρκικές επιδιώξεις και τα τότε γεωπολιτικά διεθνή συμφέροντα. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Όχι τώρα, αλλά σε διάφορες φάσεις μετά το 1974. Για παράδειγμα, στο τέλος της δεκαετίας του ΄80, κατέρρευσε ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός. Τούτο και πολλές άλλες εξελίξεις, γεωπολιτικού χαρακτήρα (εξελίξεις στην περιοχή μας), αλλάζουν τα δεδομένα. Τόσο πολύ, που επιβάλλουν διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ξεχάσαμε την… δημοκρατία!

Το Κυπριακό δεν άρχισε τώρα. Έχει ιστορία μεγάλη. Από το 1974 και εντεύθεν με την εισβολή άλλαξε μορφή. Σε αυτή την πορεία, ένα στοιχείο το οποίο απουσίαζε πάντα ήταν η δημοκρατία. Ένα θέμα που, τώρα με την εμπλοκή της ΕΕ, πρέπει να αποτελεί βασικό  συστατικό μιας συμφωνίας. Η λύση πρέπει να είναι δημοκρατική, υπό την έννοια ότι θα εφαρμόζεται χωρίς περιορισμούς. Και παρόλο που είναι αυτονόητο, η δημοκρατία και η διασύνδεσή της με το Κυπριακό είναι μια λέξη που προκαλεί σε κάποιους αλλεργία. Όπως και η απελευθέρωση, για αυτό και έχουν εφεύρει την “επανένωση”.

Ο Νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, σε συνέντευξή του στο “Φ” ( 10 Νοεμβρίου 2024), ανέφερε πως η συζήτηση περί δημοκρατίας δεν είναι κεντρική στις συζητήσεις για το Κυπριακό για ευνόητους λόγους. Παρέπεμψε δε στις διαπραγματεύσεις για τη γένεση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανέφερε πως αν και υπήρχε ομοφωνία ότι το νέο Κράτος θα ήταν δημοκρατία (Republic), το κατά πόσο θα ήταν και δημοκρατική (democratic) ήταν αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Οι Ελληνοκύπριοι είχαν επιχειρήσει κατά τη διαπραγμάτευση του Συντάγματος στη Μεικτή Συνταγματική Επιτροπή να προσθέσουν τη λέξη “δημοκρατική” πλάι στις λέξεις “ανεξάρτητη και κυρίαρχη”, και αρχικά αυτό είχε γίνει αποδεκτό από τους Τουρκοκύπριους και την Τουρκία, η τουρκοκυπριακή στάση όμως μεταβλήθηκε και ζητήθηκε ο αποκλεισμός της αναφοράς. Ο λόγος ήταν για να μην θεωρηθεί πως εφαρμόζεται η αρχή της πλειοψηφίας, μια και η έμφαση είναι στη δικοινοτική δομή. Τελικά η ελληνοκυπριακή αντιπροσωπεία αποδέχθηκε τη διαγραφή του όρου, ώστε να μην διακινδυνεύσει τη συμπερίληψη του όρου “κυρίαρχη” στο Σύνταγμα που την ενδιέφερε περισσότερο.

Σε αρκετές δηλώσεις της φέτος η ηγεσία του PKK έχει καταστήσει σαφές ότι η διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει, εάν η τουρκική Εθνοσυνέλευση δεν εγκρίνει ένα νομικό πλαίσιο που θα επιτρέπει στα πρώην μέλη της οργάνωσης να επιστρέψουν στην Τουρκία. Η νομοθεσία αναμένεται να προβλέπει τη δημιουργία δύο ξεχωριστών οργάνων, τα οποία θα επιβλέπουν τη διαδικασία αφοπλισμού.

• Το πρώτο θα είναι μια κοινοβουλευτική επιτροπή, αρμόδια για την παρακολούθηση της εφαρμογής της νομοθεσίας.
•  Το δεύτερο, υπό την ηγεσία του αντιπροέδρου της Τουρκίας, θα περιλαμβάνει τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Εσωτερικών και Άμυνας, καθώς και αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών (MIT), θα επιβλέπει τον αφοπλισμό του PKK και την επιστροφή των πρώην μελών του.

Το όργανο αυτό θα εξετάζει επίσης κάθε υπόθεση ξεχωριστά, προκειμένου να διαπιστώνεται ποιοι πληρούν τα προβλεπόμενα κριτήρια και, κατά συνέπεια, δικαιούνται να αποφυλακιστούν μετά την επιστροφή τους στην Τουρκία.

Το σχέδιο για το PKK

Σύμφωνα με την προτεινόμενη νομοθεσία, το PKK θα πρέπει αρχικά να καταθέσει τα όπλα και να αποδείξει στις τουρκικές αρχές ότι τηρεί τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει στο πλαίσιο της συμφωνίας. Το PKK και οι συνδεδεμένες με αυτό ομάδες θα πρέπει επίσης να τερματίσουν παράνομες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένου του λαθρεμπορίου προϊόντων-απομιμήσεων.

Η διαδικασία επαναπατρισμού των μελών του PKK που δεν έχουν εμπλακεί σε βίαιες ενέργειες θα μπορούσε στη συνέχεια να αρχίσει τον Σεπτέμβριο, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας 6μηνης περιόδου εφαρμογής. Πρώην μέλη του PKK που δεν θα υποβάλουν αίτηση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας δεν θα μπορούν πλέον να επωφεληθούν από τις διατάξεις του νόμου.

Οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών θα παρακολουθούν τη διαδικασία και θα συντάξουν έκθεση που θα επιβεβαιώνει ότι το PKK έχει αφοπλιστεί. Η έκθεση θα υποβληθεί στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, σηματοδοτώντας επισήμως την έναρξη του επόμενου σταδίου της διαδικασίας.

Ο νόμος θα καλύπτει μέλη του PKK σε όλες τις περιοχές όπου βρίσκονται, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Τυχόν ποινές που συνδέονται αποκλειστικά με τη συμμετοχή στο PKK θα αίρονται αυτομάτως, με το σκεπτικό ότι η ιδιότητά τους ως μελών έπαψε να υφίσταται όταν η οργάνωση αυτοδιαλύθηκε, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιστροφή τους. Παραμένει ασαφές ποια τμήματα του PKK —είτε βρίσκονται στην Ευρώπη, στο Ιράκ, στη Συρία είτε στην έδρα της οργάνωσης στα όρη Καντίλ— θα επιδιώξουν να αξιοποιήσουν τις διατάξεις του νόμου.

Ορισμένα καταδικασμένα μέλη του PKK, τα οποία έχουν ήδη εκτίσει 25 χρόνια στη φυλακή, θα μπορούσαν επίσης να υπαχθούν στις νέες ρυθμίσεις και να καταστούν επιλέξιμα για αποφυλάκιση.

Επιφυλάξεις

Μέχρι στιγμής, το PKK έχει χρησιμοποιήσει προσεκτική γλώσσα αναφορικά με το σχέδιο νόμου, υπογραμμίζοντας τη σημασία της θέσης που θα λάβει ο φυλακισμένος ηγέτης του, Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι, παρόλο που ο Οτσαλάν δεν είναι πλήρως ικανοποιημένος από την προτεινόμενη νομοθεσία, βλέπει θετικά τη συνολική πρωτοβουλία και υποστηρίζει τις διατάξεις του σχεδίου. Η νομοθεσία δεν θα παραχωρεί στον Οτσαλάν επίσημο ρόλο.

Ωστόσο, μετά την ψήφιση και την εφαρμογή της, οι αξιωματούχοι αναμένουν ότι θα του δοθεί μεγαλύτερη ελευθερία όσον αφορά τις συνθήκες διαβίωσής του στη νήσο Ιμραλί. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει πιο άνετες συνθήκες κράτησης και αυξημένη πρόσβαση σε δημοσιογράφους και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, επιτρέποντάς του να επικοινωνεί αποτελεσματικότερα με το κοινό.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι θεωρούν ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ανησυχίες της κοινής γνώμης σχετικά με τη διαδικασία, δεδομένου ότι το PKK διεξάγει ένοπλο αγώνα κατά της Τουρκίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. Εάν όλα εξελιχθούν σύμφωνα με τον σχεδιασμό, η Άγκυρα είναι ανοιχτή στο ενδεχόμενο να επεξεργαστεί τα επόμενα χρόνια ξεχωριστή νομοθεσία που θα αφορά την ηγεσία του PKK.

Το τρέχον σχέδιο προβλέπει επίσης τη δημιουργία ενός μηχανισμού κοινωνικής επανένταξης, με στόχο τη στήριξη των πρώην μελών του PKK στην εξεύρεση εργασίας και την ομαλή επανένταξή τους στην κοινωνία.

Τα ελληνικά προφέρονταν, βεβαίως, φωνητικά όταν υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το ελληνικό αλφάβητο. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, όπως συμβαίνει με όλες τις γλώσσες, εξελίχθηκαν φωνητικά. Ο κυριότερος λόγος ήταν η καθιέρωση της ελληνικής ως οικουμενικής γλώσσας μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι εκλεπτυσμένοι Αιγύπτιοι της εποχής θεωρούσαν την ελληνική γλώσσα τραχιά και απλοποίησαν τους φθόγγους των φωνηέντων της.

Τα πειράματα του Εράσμου

Αυτό συνέβη πριν από περίπου 2.300 χρόνια και τα ελληνικά προφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο αδιάλειπτα όλους αυτούς τους αιώνες, με εξαίρεση τον εκτός Ελλάδας χώρο, όπου επικράτησε η ερασμιακή προφορά, παρότι ο Έρασμος απλώς πειραματιζόταν όταν την εισήγαγε.

Τώρα που είναι γνωστό πώς προφέρονται τα ελληνικά εδώ και 2.300 χρόνια, δεν είναι άραγε καιρός οι ελληνιστές να εγκαταλείψουν την ερασμιακή προφορά και να υιοθετήσουν την παραδοσιακή ελληνική προφορά; Εάν οι λόγιοι άρχιζαν να προφέρουν φωνητικά ζωντανές γλώσσες διαφορετικές από τη δική τους, δεν θα έφταναν πολύ μακριά.

Τα Aγγλικά είναι Γαλλικά που προφέρονται άσχημα. Τα Γαλλικά είναι Αγγλικά που προφέρονται άσχημα. Τα Αγγλικά και τα Γαλλικά είναι Ελληνικά και Λατινικά που προφέρονται άσχημα. Λίγοι αγγλόφωνοι μιλούν Γαλλικά.

Στον Άγιο Βασίλειο, όπου η πυρκαγιά έφτασε έως την ακτογραμμή και προκάλεσε ζημιές σε σπίτια, είχε στηθεί από την Παρασκευή μεγάλη επιχείρηση απομάκρυνσης κατοίκων και επισκεπτών διά θαλάσσης. Συνολικά 254 άνθρωποι μεταφέρθηκαν με ασφάλεια από την παραλία με τη συνδρομή πλοίου και ταχύπλοου του Πυροσβεστικού Σώματος, πλωτών μέσων του Λιμενικού και ιδιωτικών σκαφών. Τα μέτωπα της Βοιωτίας χαρακτηρίστηκαν από την Πυροσβεστική ως τα δυσκολότερα της Παρασκευής, εξαιτίας της μορφολογίας του εδάφους και των θυελλωδών ανέμων, οι οποίοι προκαλούσαν συνεχείς αλλαγές στην κατεύθυνση της πυρκαγιάς.

Τη νύχτα οι φλόγες έφτασαν στην Ψάθα

Στο μεταξύ κατά την διάρκεια της νύχτας καθώς οι φλόγες έφτασαν κοντά στον οικισμό Ψάθα στάλθηκε μήνυμα από το 112 για απομάκρυνση προς Αλεποχώρι και Μέγαρα, ενώ νωρίτερα είχε εκδοθεί μήνυμα για την εκκένωση της περιοχής Μύτικας με κατεύθυνση προς Ψάθα και Αλεποχώρι.

Στην περιοχή συνεχίζουν να πνέουν ισχυροί άνεμοι και για την κατάσβεση των πυρκαγιών επιχειρούν 325 πυροσβέστες με 18 ομάδες δασοκομάντος, εθελοντές, και 92 οχήματα ενώ με το πρώτο φως της ημέρας ξεκίνησαν εναέριες ρίψεις νερού 18 αεροσκάφη και 7 ελικόπτερα, με το ένα από αυτά τα τελευταία να χειρίζεται τον συντονισμό τους.

Στην περιοχή επιχειρεί ομάδα «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» και μηχάνημα έργου που έχουν διατεθεί από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας για διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών σε συνεργασία με τη δασική Υπηρεσία. Επίσης, υδροφόρες και μηχανήματα έργου έχουν διατεθεί και από την Περιφέρεια Αττικής και Στερεάς Ελλάδας.

Δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας βρίσκονται σε διασπορά στην ευρύτερη περιοχή πραγματοποιώντας κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και συμβάλλοντας διευκόλυνση της μετακίνησης των κατοίκων. Δύσκολες αναμένονται οι συνθήκες και σήμερα, καθώς στην Αττική και στην Εύβοια προβλέπεται ακραίος κίνδυνος πυρκαγιάς («κατηγορία 5»), ενώ πολλές άλλες περιοχές της χώρας βρίσκονται στην κατηγορία 4, με άλλα λόγια υπάρχει πολύ υψηλός κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς.

Την ίδια ώρα μάχη με τις φλόγες έδωσαν καθ΄ όλη την διάρκεια της νύχτας πυροσβεστικές δυνάμεις που επιχειρούν στο μέτωπο της φωτιάς στις Νεραντζιές της Αιγιάλειας, προκειμένου να κρατήσουν το πύρινο μέτωπο μακριά από κατοικημένες περιοχές, ενώ το έργο τους δυσκόλευαν ισχυροί άνεμοι που έπνεαν στην περιοχή.

Οι 75 πυροσβέστες και τα πεζοπόρα τμήματα επιχειρούσαν συνεχώς κοντά στις κοινότητες Αρραβωνίτσα και Νέος Ερινεός, όπου εστάλη μήνυμα στους κατοίκους μέσω του 112 για προληπτική εσπευσμένη απομάκρυνση, προκειμένου να μην κινδυνεύσουν.

Η μεγάλη πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό συνεχίζει να μαίνεται, με τις αναζωπυρώσεις να οδηγούν σε νέες εκκενώσεις.

Με μήνυμα του 112 εκκενώθηκε Λιβαδόστρα και Ψάθα.

Στις δύο περιοχές παραμένουν μόνο πυροσβέστες και εθελοντές, δίνοντας μάχη με τις φλόγες.

🎥 ORANGE PRESS AGENCY -… pic.twitter.com/DzanvixflT

— Newsbeast.gr (@newsbeast) August 1, 2026

Παράλληλα, με το πρώτο φως της ημέρας δόθηκε εντολή να επιχειρήσουν στην περιοχή τέσσερα πυροσβεστικά αεροπλάνα και δύο ελικόπτερα, ενώ επίγειες δυνάμεις πυρόσβεσης, μαζί με υδροφόρα οχήματα της αυτοδιοίκησης, συνεχίζουν τις προσπάθειες για να θέσουν υπό έλεγχο την φωτιά.

Αίγιο

Την ίδια ώρα μάχη με τις φλόγες έδωσαν καθ΄ όλη την διάρκεια της νύχτας πυροσβεστικές δυνάμεις που επιχειρούν στο μέτωπο της φωτιάς στις Νεραντζιές της Αιγιάλειας, προκειμένου να κρατήσουν το πύρινο μέτωπο μακριά από κατοικημένες περιοχές, ενώ το έργο τους δυσκόλευαν ισχυροί άνεμοι που έπνεαν στην περιοχή.

Δύσκολη η κατάσταση και στο Αίγιο που εκδόθηκε εντολή εκκένωσης σε τέσσερις περιοχές. Έχουν σταλεί επείγοντα μηνύματα από το 112 και οι κάτοικοι από τις περιοχές Αρραβωνίτσα, Συνανιά, Άγιοι Θεόδωροι και Λιδορίκι κλήθηκαν να απομακρυνθούν άμεσα προς το Άλσος και τις Νεραντζιές, ενώ προληπτικές απομακρύνσεις έγιναν και προς την Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών.

Συνεχίζουν να επιχειρούν στο Ρέθυμνο

Με καλύτερη εικόνα, αλλά χωρίς να έχει λήξει ο συναγερμός, βρίσκει η επόμενη ημέρα το νότιο Ρέθυμνο μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στην Κρύα Βρύση.

Οι πυροσβεστικές δυνάμεις συνεχίζουν τη μάχη με τις αναζωπυρώσεις, με τα σημαντικότερα ενεργά μέτωπα να εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβελης. Όπως ενημέρωσαν το ΑΠΕ-ΜΠΕ πηγές στο Συντονιστικό Κέντρο της Πυροσβεστικής, όλες οι επίγειες δυνάμεις παραμένουν ανεπτυγμένες στην περιοχή, ενώ ισχυροί άνεμοι εξακολουθούν να δυσχεραίνουν το έργο της κατάσβεσης.

Όπως επισημάνθηκε πριν από λίγο ακόμα δεν υπάρχει επέμβαση εναέριων μέσων.

Σε ό,τι αφορά το πύρινο μέτωπο οι συνεχείς αναζωπυρώσεις το βράδυ κράτησαν σε διαρκή επιφυλακή τις πυροσβεστικές δυνάμεις, με το βάρος των επιχειρήσεων να δίνεται κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Πρέβελη, τις Κεραμές, τον Δρυμίσκο και τον Ασώματο. Το απόγευμα συνεχίζονται οι δικαστικές εξελίξεις γύρω από τα αίτια της πυρκαγιάς.

Δίωξη για εμπρησμό

Δίωξη για εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο, τελούμενο διά παραλείψεως παρ’ υπoχρέου, άσκησε η εισαγγελική αρχή Ρεθύμνου σε βάρος υπεύθυνου λειτουργίας του δικτύου του ΔΕΔΔΗΕ Ρεθύμνου για την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στην περιοχή της Κρύας Βρύσης, στον δήμο Αγίου Βασιλείου. Ο κατηγορούμενος παραπέμπεται το απόγευμα στον ανακριτή Ρεθύμνου προκειμένου να απολογηθεί.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου Γιάννης Παρασύρης τόνισε ότι ο εντολέας του αρνείται την κατηγορία και συγκεκριμένα ανέφερε: «Ως συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου σας μεταφέρω ως δεδομένο ότι αρνείται την κατηγορία του εμπρησμού με ενδεχόμενο δόλο, τελούμενο διά παραλείψεως παρ’ υποχρέου. Αναμένουμε την επίσημη θέση του ΔΕΔΔΗΕ μέσω της πραγματογνωμοσύνης του».

Η αμερικανική ισχύς έμοιαζε απόλυτη. Το δολάριο κυριαρχούσε στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ δεν είχε αντίπαλο και η φιλελεύθερη δημοκρατία παρουσιαζόταν ως το τελικό στάδιο της πολιτικής εξέλιξης. Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνη ακριβώς την εποχή διατυπώθηκε η περίφημη θεωρία του “τέλους της Ιστορίας”. Η πεποίθηση δεν ήταν απλώς ότι η Δύση είχε επικρατήσει. Ήταν ότι δεν υπήρχε πλέον εναλλακτικός δρόμος για την ανθρωπότητα.

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν προήλθε από στρατιωτική ήττα. Ήταν αποτέλεσμα μιας μακράς εσωτερικής αποσύνθεσης. Η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία είχε εξαντλήσει τα όριά της, η τεχνολογική υστέρηση γινόταν ολοένα και πιο εμφανής, η πολιτική νομιμοποίηση είχε διαβρωθεί και οι εθνοτικές αντιθέσεις επιτάχυναν τη διάλυση του σοβιετικού οικοδομήματος.

Η Ρωσία της δεκαετίας του 1990 γνώρισε μια πρωτοφανή περίοδο αποδυνάμωσης. Το ρούβλι κατέρρευσε, η παραγωγή συρρικνώθηκε, η εγκληματικότητα εκτινάχθηκε και εκατομμύρια πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης. Για πολλούς στη Δύση, η Ρωσία είχε πάψει πλέον να αποτελεί ιστορικό παράγοντα.

Την ίδια στιγμή, η παγκοσμιοποίηση απέκτησε σχεδόν μεταφυσικές διαστάσεις. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, η ολοένα στενότερη διασύνδεση των αγορών, η εξάπλωση των πολυεθνικών και η ψηφιακή επανάσταση δημιούργησαν την εντύπωση ότι τα εθνικά κράτη θα υποχωρούσαν σταδιακά μπροστά σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία.

Οι Δυτικές αυταπάτες

Η Ευρώπη ακολούθησε με ενθουσιασμό αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πίστεψε ότι οι μεγάλες συγκρούσεις ανήκαν οριστικά στο παρελθόν και ότι η οικονομική ολοκλήρωση αρκούσε για να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη και ευημερία. Η στρατηγική σκέψη υποχώρησε μπροστά στην τεχνοκρατική διαχείριση, ενώ η γεωπολιτική αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως κατάλοιπο του 20ού αιώνα. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε και η μεγάλη αυταπάτη.

Η Δύση θεώρησε ότι η Ρωσία δεν θα ανέκαμπτε ποτέ. Ότι η Κίνα θα παρέμενε επ’ αόριστον το εργοστάσιο χαμηλού κόστους της παγκόσμιας οικονομίας. Ότι ο Παγκόσμιος Νότος θα εξακολουθούσε να εξαρτάται από τα δυτικά οικονομικά κέντρα. Και ότι η ίδια η αμερικανική πρωτοκαθεδρία αποτελούσε πλέον μια μόνιμη κατάσταση. Σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, όλες σχεδόν αυτές οι βεβαιότητες έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Η Ρωσία επέστρεψε δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο, έστω και μέσα από συγκρούσεις που αναδιαμορφώνουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Κίνα εξελίχθηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην τεχνολογία, στο εμπόριο και στη γεωπολιτική. Οι χώρες των BRICS επιχειρούν να οικοδομήσουν εναλλακτικούς θεσμούς, ενώ μεγάλα τμήματα του Παγκόσμιου Νότου ακολουθούν ολοένα και πιο αυτόνομη εξωτερική πολιτική.

Παράλληλα, οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν προκλήσεις που πριν από τρεις δεκαετίες έμοιαζαν αδιανόητες: δημοσιονομική πίεση, δημογραφική γήρανση, κοινωνικές ανισότητες, πολιτική πόλωση και αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στις ελίτ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Δύση έχει πάψει να αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό, τεχνολογικό και στρατιωτικό σύμπλεγμα του πλανήτη. Εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια ισχύ. Σημαίνει όμως ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει πλέον παρέλθει και ότι το διεθνές σύστημα κινείται προς μια περισσότερο πολυκεντρική μορφή, στην οποία περισσότεροι δρώντες διεκδικούν επιρροή.

Το λάθος της Δύσης

Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο ιστορικό λάθος του 1991 να μην ήταν η αισιοδοξία. Ήταν η πεποίθηση ότι η Ιστορία είχε ολοκληρωθεί. Η Ιστορία, όμως, δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς αλλάζει πρωταγωνιστές, ισορροπίες και συσχετισμούς. Η παγκόσμια νίκη της Δύσης το 1991 υπήρξε αναμφίβολα η κορυφαία στιγμή της μεταπολεμικής της ισχύος. Όμως κάθε κορυφή κρύβει έναν κίνδυνο: να κάνει όσους βρίσκονται επάνω της να πιστέψουν ότι δεν υπάρχει πλέον ανηφόρα ούτε κατηφόρα.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, ο κόσμος θυμίζει όλο και λιγότερο τη μονοπολική πραγματικότητα της δεκαετίας του 1990. Και ίσως αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη υπενθύμιση ότι στη γεωπολιτική, όπως και στην Ιστορία, καμία νίκη δεν είναι αιώνια.

Οι ιδιαίτερα δυσμενείς οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τόσο στην Ουκρανία όσο και στην Ρωσία ενδεχομένως να οδηγήσουν σε διαπραγμάτευση (μάλλον με διαμεσολάβηση ΗΠΑ) προς τερματισμό του πολέμου και υπογραφή σχετικής Συμφωνίας. Κακή εξέλιξη θα αποτελούσε η κλιμάκωση εκ μέρους της Ρωσίας, είτε εντός είτε εκτός της Ουκρανικής επικράτειας, ως απάντηση στην Δυτική στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία. Η Ελλάδα παρά την σταθερή στήριξή της στην Ουκρανία δεν έχει κατορθώσει να πείσει την Δύση ότι η Τουρκία ακολουθεί εδώ και χρόνια παρόμοια επιχειρηματολογία, μεθόδευση και επεκτατικές πρακτικές με αυτές της Ρωσίας.

Στην Μέση Ανατολή δεν είναι ορατή μία τελική Συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η διαφωνία τους ως προς τον συσχετισμό ισχύος και το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ παρατείνει τις επιχειρήσεις ενώ οι αρχικοί σκοποί των εχθροπραξιών (καθεστώς Τεχεράνης, πυρηνικά Ιράν, εξουδετέρωση αντιπροσώπων Ιράν όπως η Χεσμπολάχ, Χαμάς, σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις, Χούθι, βαλλιστικό πρόγραμμα κλπ) που αφορούν άμεσα το Ισραήλ δεν έχουν επιτευχθεί και η διεθνής κοινότητα δοκιμάζεται οικονομικά και ενεργειακά από τις επιπτώσεις. Η Ελλάδα υποστηρίζει έμπρακτα και ορθώς κάθε παρεμπόδιση της διεθνούς ναυσιπλοϊας και στηρίζει έμμεσα το Δυτικό εγχείρημα συντασσόμενη με τις επιφυλάξεις της ΕΕ.

Τουρκικά και Αμερικανικά σχέδια

Η υποχώρηση της αμερικανικής προστασίας στην Ευρώπη σε συνδυασμό με την αμυντική ανεπάρκεια της τελευταίας δημιουργεί κενό για τα επόμενα έτη το οποίο κατά την επικρατούσα Δυτική άποψη θα καλύψει η Τουρκία η οποία πέραν των ισχυρών ενόπλων δυνάμεων και αμυντικής της βιομηχανίας, δύναται να αναλάβει γεωπολιτικό ρόλο σε κρίσιμες περιοχές όπως ο Εύξεινος Πόντος, η Κεντρική Ασία, η Β. Αφρική, η Ερυθρά Θάλασσα και η ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειος. Κατά την τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ (7 και 8 Ιουλίου 2026) στην Άγκυρα, η Τουρκία αναβαθμίσθηκε. To ΝΑΤΟ, oι ΗΠΑ και η ΕΕ εξέφρασαν την θέση ότι η Τουρκία πέραν του σημαντικού της ρόλου στο ΝΑΤΟ είναι απαραίτητη για το Ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.

Η ανάληψη του ανωτέρω ρόλου προϋποθέτει την σύγκλιση Τουρκίας-Ισραήλ (και Τουρκίας – Αιγύπτου), τον αποκλεισμό στρατιωτικής συγκρούσεως Ελλάδας – Τουρκίας και την ταχεία επίλυση του Κυπριακού. Παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ, η προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ κρίνεται δυσχερής για το ορατό μέλλον καθ’ όσον η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των δύο αυτών κρατών λαμβάνει δομικό χαρακτήρα. Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της έναντι της Ελλάδας με αέρα “ισχυρού” και “απαραίτητου” για την Δύση. Η επικείμενη ψήφιση του Νομοσχεδίου στο πλαίσιο της “Γαλάζιας Πατρίδας” εκτιμάται ότι θα εντείνει περαιτέρω τις προκλήσεις και μάλιστα σε προεκλογική για την Ελλάδα περίοδο.

Στο ανακινούμενο Κυπριακό η Τουρκία εμμένει στα “δύο κυρίαρχα και ισότιμα κράτη” ενώ Ελλάδα και Κύπρος παραμένουν στην θέση της “Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας”. Η ειδική απεσταλμένος του ΟΗΕ κα Ολγκίν ομιλεί ήδη περί αμοιβαίων συμβιβασμών, ενώ η επίσκεψη στην Κύπρο του ΓΓ των ΗΕ Αντόνιο Γκουντιέρεζ τονίζει το ενδιαφέρον επιλύσεως του Κυπριακού. Γίνεται αντιληπτό ότι θα ασκηθούν πιέσεις για μία χαλαρή Ομοσπονδία η οποία πρακτικά θα είναι Συνομοσπονδία καταλύουσα την Κυπριακή Δημοκρατία. Η επίσπευση επιλύσεως του Κυπριακού, υπό πίεση και με όρους μη ευνοϊκούς για τον ελληνισμό εγκυμονεί προφανείς εθνικούς κινδύνους.

Η Ελλάδα να χαράξει κόκκινες γραμμές

Η Ελλάδα όφειλε να αποδομεί σταθερά τις τουρκικές διεκδικήσεις, προκλήσεις και μεθοδεύσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η δαπανηρή βοήθεια στην Ουκρανία εξουδετερώνεται εν πολλοίς όσο αυτή δεν συνοδεύεται από σταθερή και μεθοδευμένη αποδόμηση της Τουρκίας. Αντιθέτως οι Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από κοινές Διακηρύξεις, συνομιλίες κορυφής και υπερβολικά θερμό κλίμα (εναγκαλισμοί, ασπασμοί σε επίπεδο ΥΠΕΞ και “αδελφικές” προσφωνήσεις κλπ).

Μέγιστη διπλωματική αποστολή αποτελεί η εμπέδωση στους Δυτικούς εταίρους ότι οι πρακτικές της Ρωσίας στην Ουκρανία εφαρμόζονται προ πολλού στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή Ανατολή από την κατοχική Τουρκία η οποία με την αποσταθεροποιητική πολιτική της, την στενή της σχέση με την Ευρασία και την στήριξή της στην τρομοκρατία συνιστά αναξιόπιστο και επικίνδυνο σύμμαχο για τα Δυτικά συμφέροντα.

Με τα νυν δεδομένα οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας αποτελούν σχέσεις μηδενικού αθροίσματος. Κάθε προσέγγιση με την χώρα αυτή δίχως εκ των προτέρων “κόκκινες γραμμές” της προσδίδει “άλλοθι” την διευκολύνει και ταυτόχρονα προκαλεί σκεπτικισμό και δυσπιστία σε στρατηγικούς εταίρους της χώρας μας. Οι σχέσεις με την Τουρκία θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από ισοτιμία και αμοιβαιότητα. Σε κάθε περίπτωση η ενάσκηση πλήρους κυριαρχίας (π.χ. χωρικά ύδατα, Κυπριακό) και κυριαρχικών δικαιωμάτων (π.χ. θαλάσσιες ζώνες) μέσω αναλήψεως σειράς πρωτοβουλιών και εντός καθορισμένου χρονοδιαγράμματος θα πρέπει να αποτελεί βασικό Εθνικό Σκοπό.

Οι συμμαχίες και στρατηγικές συνεργασίες της χώρας χρειάζονται επαναπροσέγγιση, ενίσχυση και αξιοποίηση. Ειδικότερα με το Ισραήλ απαιτείται η εμβάθυνση των σχέσεων. Στο πλαίσιο αυτό η πόντιση καλωδίου του προγράμματος GSI, η αναθέρμανση του προγράμματος EASTMED, ο συντονισμός ενεργειών των δύο ομογενειών, οι κοινές γραμμές παραγωγής αμυντικού υλικού και η σθεναρή αποδόμηση της Τουρκίας συνδράμουν στην αξιοπιστία και της διάρκεια της στρατηγικής αυτής συνεργασίας.

Η χώρα μας οφείλει να εκπονήσει (αν δεν το έχει ήδη πράξει), προσχεδιασμένες αντιδράσεις για κάθε πιθανή πρόκληση και κυρίως για τις μη στρατιωτικές υβριδικού χαρακτήρος. Επί παραδείγματι η εκτεταμένη, ανεξέλεγκτη και εκτός κανόνων τουρκική αλιεία ακόμη και σε χωρικά μας ύδατα, καθώς και οι συχνές οχλήσεις ημετέρων αλιέων παραμένουν αναπάντητες. Η ψήφιση του Νομοσχεδίου περί “Γαλάζιας Πατρίδας” και η απόπειρα εφαρμογής του θα προκαλέσει σωρεία και ποικιλία καθημερινών προκλήσεων για τις οποίες από τώρα η χώρα μας πρέπει να αποφασίσει πως θα αντιδράσει.

Νέο Ανάν στο Κυπριακό;

Το Κυπριακό βιώνει τα επίχειρα ελλείψεως σχετικής στρατηγικής και της συναφούς διολισθήσεως των ελληνικών θέσεων, μέσω ατέρμονων συνομιλιών, από διεθνές ζήτημα παρανόμου εισβολής και κατοχής σε δικοινοτικό ζήτημα στο οποίο μάλιστα οι έποικοι των κατεχομένων είναι πολύ περισσότεροι των Τουρκοκυπρίων. Ο Ελληνισμός πρέπει να αποφασίσει για την τελική επιθυμητή κατάσταση στην Κύπρο (π.χ. Ισχυρή Ομοσπονδία; Διχοτόμηση;

Νέο ή χειρότερο σχέδιο τύπου Ανάν; Απελευθέρωση; Κατάλυση Κυπριακής Δημοκρατίας; κλπ). Πρέπει ακόμη να αποφασίσει και για τις “κόκκινες γραμμές” που θα θέσει με σαφήνεια προς κάθε κατεύθυνση (π.χ. κατοχικά στρατεύματα; Εγγυήτριες δυνάμεις; Έποικοι; Κοινοτικό κεκτημένο; Μία και ενιαία πολιτική οντότητα; Εναλλαγή Προέδρων; κ.λπ.).

Η Ελλάδα θα πρέπει να δηλώνει παντού ότι η διαφορά με την Τουρκία δεν είναι μόνο μία (ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα) αλλά δύο (Κυπριακό) διότι η Κύπρος αποτελεί εθνικό κέντρο βάρους, εκεί κατοικεί το 1/10 του ελληνισμού, απορρέουν υποχρεώσεις και δικαιώματα από τον θεσμικό ρόλο της Ελλάδος ως εγγυήτριας δυνάμεως και κυρίως η Κύπρος αποτελεί Εθνικό Ζωτικό Συμφέρον. Ταυτόχρονα η ποσοτική και ποιοτική αμυντική θωράκιση της Κύπρου δεν αρκεί να έχει αμυντικό χαρακτήρα αλλά θα πρέπει να αποκτήσει καθαρά αποτρεπτικά επιθετικά χαρακτηριστικά με επείγουσες διαδικασίες.

Ο Ελληνισμός πρέπει επί τέλους να συνειδητοποιήσει ότι δεσπόζει γεωγραφικά στην Α. Μεσόγειο και σε συνδυασμό με την εμπορική ναυτιλία του δικαιούται να διεκδικεί σημαντικό ρόλο στην περιοχή αυτή. Εκτιμάται ότι ουδέν κράτος πλην Τουρκίας θα έχει αντίρρηση σε αυτό. Η χώρα μας πρέπει να εφαρμόσει απρόσκοπτα και με θάρρος την αμυντική και ενεργειακή πολιτική της εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή συγκυρία συγκλίσεως συμφερόντων με τα ενεργειακά και εμπορικά Δυτικά συμφέροντα (π.χ. συνθήκες Αβραάμ και IMEC). Είναι ώρα αποφάσεων και δοκιμασίας. Στον δρόμο αυτό απαιτείται πολιτική ενότητα, φρόνημα του ελληνισμού και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων (ΕΔ).

Το εξοπλιστικό πρόγραμμα των Ενόπλων Δυνάμεων και της αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να συνεχισθεί με διακομματική βούληση προκειμένου να εξαλειφθεί το “πολιτικό κόστος” και για να υπάρχει συνέχεια. Δεν πρέπει να υπάρξει ο παραμικρός δισταγμός αναπτύξεως των στρατιωτικών μας δυνάμεων με αμιγώς επιχειρησιακά κριτήρια. Οι εξοπλισμοί εν τούτοις δεν αποτρέπουν εάν δεν συνδυάζονται με επαρκές, εκπαιδευμένο και αποφασισμένο προσωπικό. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται άμεση συμπλήρωση της οροφής των Ενόπλων Δυνάμεων, διαρκής και ρεαλιστική εκπαίδευση και πλήρης αναθεώρηση των θεσμών θητείας και εφεδρείας.

Η επένδυση στους Έλληνες της επικράτειας και της ομογένειας σημαίνει την γαλούχηση με κατάλληλες αξίες και πρότυπα, κατάλληλη παιδεία με εμμονή στην ελληνική γλώσσα και την μη στρογγυλευμένη Ιστορία μας, αίσθημα ασφαλείας στις παραμεθόριες περιοχές και εγρήγορση της κοινής γνώμης.

Δεδομένου ότι ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα, δύσκολα θα πεισθούν οι συμπολίτες μας εάν δεν διαπιστώσουν την ισχυρή βούληση αλλά και έμπρακτη προσφορά στα κοινά των εκπροσώπων κυρίως του πολιτικού, στρατιωτικού, ακαδημαϊκού, επιχειρηματικού, επιστημονικού, πολιτιστικού και αθλητικού φάσματος καθώς και των γόνων αυτών. Ο ελληνικός λαός αναμένει από την εν λόγω ελίτ της πολιτικής, του πνεύματος, του χρήματος και του πολιτισμού να διακατέχεται από υψηλό φρόνημα, πνεύμα αλληλεγγύης και θυσίας αρχής γενομένης από την πρόθυμη υπηρέτηση ολόκληρης της θητείας των σε κρίσιμες παραμεθόριες περιοχές, δίχως αστερίσκους.

Από την αρχή της λεγόμενης “Eιδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης” (SVO), οι δεδηλωμένοι στόχοι του Κρεμλίνου ήταν:

• Αποστρατιωτικοποίηση Ουκρανίας ως πεδίου μάχης. Επιχειρησιακά, οι τέσσερεις περιοχές με σημαντικό ρωσόφωνο πληθυσμό (Ντονέσκ, Χερσόν, Λουγκάνσκ, Ζαπορίζια), συν η Κριμαία, θα εξασφαλίζουν τη ρωσική επικράτεια από εξωτερικές επιβολές. 
• Αποναζιστικοποίηση μέσω αλλαγής καθεστώτος στο Κιέβου. Εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων κατά Σλάβων (διωγμός ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γλώσσας, κουλτούρας), και εξουδετέρωση, με την κατάλληλη νομοθεσία, των νεοναζιστικών οργανώσεων που προέρχονται από το Μπαντεριανό και άλλα κινήματα που αναπτύχθηκαν υπό γερμανικό έλεγχο στο Β’ΠΠ.

Μετά τις μεγάλες προόδους στο δρονικό πόλεμο και την αυξανόμενη νατοϊκή υποστήριξη στο Κίεβο, οι επιχειρήσεις του δεν περιορίζονται στο πολεμικό μέτωπο, αλλά επεκτείνονται στη ρωσική ενδοχώρα, στην επικράτεια νατοϊκών χωρών που του προσφέρουν πολεμικές διευκολύνσεις, στις ανοιχτές θάλασσες όπου επιτίθεται στο διεθνές εμπόριο της Ρωσίας. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αποστρατικοποίηση σημαίνει στρατιωτική υπερεξάπλωση της Ρωσίας πέρα ​​από τα εδαφικά όρια στα οποία ήταν αρχικά προετοιμασμένη να περιοριστεί.

Μια στρατηγική νίκη της Μόσχας απαιτεί διττή κλιμάκωση: Αποκλεισμό της Μαύρης Θάλασσας, που είναι σε εξέλιξη, για να μη φθάνουν δια θαλάσσης στην Ουκρανία στρατιωτικά ή άλλα φορτία· και εξουδετέρωση της νατοϊκής ηλεκτρονικής καθοδήγησης μέσω επανδρωμένων και μη αεροσκαφών πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα για να εμποδιστούν οι «Αμερικανικές υπηρεσίες να καθοδηγούν τις διαδρομές δρόνων μεγάλης εμβέλειας, παρακάμπτοντας τη ρωσική αεράμυνα». 

Η αποναζιστικοποίηση του ουκρανικού πολιτικού συστήματος είναι δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς τα δόγματα του έχουν διαδοθεί σε πολλές νατοϊκές χώρες, ξεκινώντας από τις Βαλτικές, οι οποίες από τότε που έγιναν μέλη της ΕΕ δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα άλλο παρά μίσος και αστάθεια στην Ευρώπη. Αντιπροσωπευτική περίπτωση είναι η Εσθονή Κάλας. Στέλνει ναυτικές δυνάμεις να αναχαιτίσουν τα “σκιώδη δεξαμενόπλοια” στον Ινδικό Ωκεανό που μεταφέρουν πετρέλαιο στα ινδικά διυλιστήρια, μέρος του εξάγεται στην ίδια την ΕΕ. Η Κάλας ρισκάρει την ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης για να προωθήσει την ρωσοφοβική της ατζέντα.

Εσωτερικές προκλήσεις 

Από την αρχή του πολέμου, ο Πούτιν αντιμετώπισε δύο μεγάλες εσωτερικές προκλήσεις: Τη διαφθορά των στρατηγών και τις αντιδράσεις των οικονομικών ελίτ της χώρας. Ο πόλεμος ξεκίνησε με ένα διεφθαρμένο στρατιωτικό σύστημα: «Από το Μάιο του 2024, οι εισαγγελείς έβαλαν στο στόχαστρο έναν αυξανόμενο αριθμό υφυπουργών Άμυνας, ανώτατων αξιωματικών και κορυφαίων πολιτικών αξιωματούχων για διαφθορά, απάτη και υπεξαίρεση, μεταξύ άλλων αδικημάτων». Όλοι αυτοί πλούτιζαν σε βάρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Δεν ήταν τυχαίο που ο Πριγκοζίν «επέκρινε ανοιχτά το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας για διαφθορά και κακή διαχείριση του ουκρανικού πολέμου».

Το ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσει ο Πούτιν το στρατιωτικό προσωπικό με το οποίο την ίδια στιγμή διεξήγαγε πόλεμο ήταν κάτι πρωτοφανές στα χρονικά. Αναδιάρθρωση της στρατιωτικής διοίκησης, επαναλειτουργία σημαντικού τμήματος της σοβιετικής στρατιωτικο-βιομηχανικής βάσης, δημιουργία καλύτερης, ταχύτερης και φθηνότερης στρατιωτικής επιμελητείας, έγκαιρη κινητοποίηση και σωστή ανακατανομή δυνάμεων· όλα αυτά απαιτούσαν χρόνο και συμβιβασμούς. Αυτό ίσως εξηγεί την για μεγάλο χρονικό διάστημα απροθυμία του να διεξάγει μεγάλης έκτασης επιθετικές επιχειρήσεις. 

Βασικός αναπτυξιακός στόχος του Πούτιν ήταν η προσέλκυση επενδύσεων μέσω των διεθνών δραστηριοτήτων της ρωσικής οικονομικής ελίτ. Αυτή η πολιτική έχει τις ρίζες της στη σχέση του με κύκλους της εποχής Γιέλτσιν· αλλά, αντίθετα με το Γιέλτσιν, ο Πούτιν σταμάτησε την άλωση του ρωσικού φυσικού πλούτου. Δημιούργησε μια οικονομία που ευνοεί τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των ολιγαρχών, αλλά με κρατική καθοδήγηση και έλεγχο. Παράλληλα ανακατένειμε τους πόρους με τρόπο που εξασφάλισε ένα αποδεκτό βιοτικό επίπεδο.

Αυτή η επιτυχημένη αναπτυξιακή πολιτική τώρα κινδυνεύει. Η οικονομική ελίτ φοβάται ότι ένας ανοιχτός πόλεμος με το ΝΑΤΟ θα μετατρέψει τη Ρωσία σ΄ένα κεντρικά οργανωμένο κράτος (εθνικοποιήσεις βιομηχανιών, κρατικός έλεγχος οικονομίας, μαζικές κινητοποιήσεις). Γι΄αυτό προκρίνει μια συμφωνία που διατηρεί μια διαπραγματεύσιμη νατοϊκή παρουσία στην Ουκρανία με αντάλλαγμα το χαλάρωμα του οικονομικού αποκλεισμού της Ρωσίας. 

Σύμμαχοι των ολιγαρχών είναι οι εκσυγχρονιστές, γνωστοί και ως  SysLibs: Δυτικοτραφείς φιλελεύθεροι οικονομολόγοι και τεχνοκράτες με σχέσεις με το διεθνές κεφάλαιο. Συμφωνούν με την οικονομική ελίτ ότι η κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων θα βλάψει τις σχέσεις μεταξύ της ρωσικής ολιγαρχίας και των οικονομικών ελίτ της Δύσης που μπορούν να επηρεάσουν ευνοϊκά τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστική περίπτωση, ο διευθύνων σύμβουλος του “Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων”, Ντμίτριεφ, που είναι ο ειδικός διαπραγματευτής του Πούτιν με τη κυβέρνηση Τραμπ.

Από την άλλη πλευρά, οι συντηρητικοί κύκλοι (Δούμα, Υπηρεσίες Πληροφοριών, Γενικό Επιτελείο) θυμίζουν στον Πούτιν ότι η διαπραγματευτική τακτική της Ουάσιγκτον είναι να απαιτεί μόνιμες δεσμεύσεις και να δίνει εύκολα ανακλητές υποσχέσεις. Απορρίπτουν την απώλεια ρωσικών στρατηγικών συμφερόντων για να επωφεληθούν οικονομικά κάποιοι. Τον συμβουλεύουν ότι μόνο μια ολοκληρωτική νίκη της Ρωσίας θα εξαλείψει το ουκρανικό καθεστώς ως υπαρξιακή απειλή. 

Το δόγμα της αποτροπής

Για μια περίοδο, ο Πούτιν έδειξε να είναι με τη πλευρά των εκσυγχρονιστών, όταν η διπλωματική προσέγγιση του βασίστηκε στη “Φόρμουλα του Άνκορατζ”. Μετά τη προεδρία Μπάϊντεν που είχε κόψει κάθε επικοινωνία μαζί του, ο Πούτιν πίστευσε ότι ήταν ευκαιρία να συζητήσει με τον Τραμπ μια ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας με τερματισμό του ουκρανικού πολέμου και του επανεξοπλισμού της Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης πυρηνικών σε πρόθυμα κράτη, όπως η Φινλανδία).

Ο Τραμπ χρησιμοποίησε τη “Φόρμουλα του Άνκορατζ” για να στερήσει σταδιακά από τη Μόσχα το ισχυρό χαρτί της στρατηγικής αποτροπής.  Με αντάλλαγμα τη διακοπή αποστολής όπλων στην Ουκρανία, ο Πούτιν πείστηκε να είναι ανεκτικός στις ουκρανικές προκλήσεις. Στη πράξη, όχι μόνο ο Τραμπ δε σταμάτησε να στέλνει όπλα στην Ουκρανία μέσω Ευρώπης, αλλά  στη συνάντηση των G7 συμφώνησε «στην αύξηση της παροχής πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, αδειών παραγωγής τους στην Ουκρανία και αύξηση της πίεσης στη ρωσική οικονομία». 

Στη συνέχεια υπέγραψε τη διακήρυξη της νατοϊκής συνόδου στην Άγκυρα: «Επιβεβαιώνουμε την ακλόνητη δέσμευση μας στη συλλογική μας άμυνα βάσει του Άρθρου 5». Υπολογίζουν ότι αυτή η απειλή θα εξουδετερώσει το αποτρεπτικό δόγμα της Ρωσίας. Η Ουάσιγκτον θα επιδιώξει να διατηρήσει αυτή τη δυναμική και μετά τη λήξη του πολέμου, αφού δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και σε ό,τι απομείνει από την Ουκρανία. 

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, είτε ο Πούτιν θα προχωρήσει σε επιχειρήσεις που θα αποκόψουν στρατιωτικά την Ουκρανία από το ΝΑΤΟ, ή θα αναλώνεται σε ένα πόλεμο φθοράς καταλήγοντας, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια “Πύρρειο νίκη”. Αυτό το δίλημμα προκύπτει αναπόφευκτα από το γεγονός ότι ο ουκρανικός πόλεμος είναι μέρος της διαχρονικής στρατηγικής της Ουάσιγκτον: Βάσεις-πληρεξούσιοι-αφηγήματα. Διαθέτοντας εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον βρίσκεται κυριολεκτικά στο κατώφλι κάθε χώρας, στην οποία μπορεί να επιτεθεί, απευθείας ή μέσω “πληρεξουσίων χωρών”, αφού προβάλλει το κατάλληλο αφήγημα μέσω της κυριαρχίας της στο χώρο της ενημέρωσης. 

Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια. Οι “πληρεξούσιες χώρες” αιχμαλωτίζονται πολιτικά από την Ουάσιγκτον, εγκαθιστώντας κυβερνήσεις που υπηρετούν τα δικά της συμφέροντα, συχνά εις βάρος των συμφερόντων των χωρών τους. Διεξάγουν τους πολέμους της Ουάσινγκτον και οι λαοί τους υποφέρουν ή ακόμα και πεθαίνουν για λογαριασμό της, ενώ η ίδια αποκομίζει μεγάλα οφέλη (ιδιοποιούμενη φυσικούς πόρους άλλων χωρών, συνάπτοντας εκβιαστικές οικονομικές και επενδυτικές συμφωνίες, δεσμεύοντας ξένα περιουσιακά στοιχεία, πουλώντας προστασία, διασφαλίζοντας σε μεγάλο βαθμό τη κυριαρχίας της στην αγορά ενέργειας, οπλοποιώντας τα διεθνή νομικά και κανονιστικά πλαίσια). Η αυτοκρατορία δεν καταρρέει, πλουτίζει. 

Πρόκειται για μια νέα πρωτοβουλία της Πειραιώς για τη στήριξη του Πολιτισμού στο πλαίσιο της Εταιρικής Υπευθυνότητας EQUALL που είναι αφιερωμένη στη νέα ελληνική δραματουργία και στη νέα γενιά δημιουργών.

Στόχος είναι η στήριξη της νέας γενιάς συγγραφέων και καλλιτεχνών που διαθέτει έμπνευση, ταλέντο, φαντασία και δημιουργική τόλμη και συχνά δεν έχει χώρο να ακουστεί, να δοκιμαστεί και να εξελιχθεί.

Με την «Πράξη Πρώτη», η Πειραιώς προσφέρει σε νέους/νέες συγγραφείς και δημιουργούς την πρώτη ουσιαστική ευκαιρία να μετατρέψουν μια ιδέα σε θεατρικό έργο και ένα θεατρικό έργο σε ζωντανή θεατρική εμπειρία.

Η πρώτη διοργάνωση καλεί τους/τις νέους/νέες δημιουργούς να αφηγηθούν την πόλη όπως τη βιώνουν οι ίδιοι/ίδιες.

Την πόλη ως τόπο συνάντησης, διαφορετικότητας, δημιουργικής συνύπαρξης και ελευθερίας.

Την πόλη ως χώρο καθημερινών ιστοριών, μικρών προσωπικών διαδρομών, συγκρούσεων, ονείρων και νέων τρόπων ζωής.

Την Αθήνα, αλλά και κάθε ελληνική πόλη, όχι ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό που διαμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων και εμπνέει νέες αφηγήσεις.

Η «Πράξη Πρώτη» δεν περιορίζεται στην απονομή ενός βραβείου. Δημιουργεί μια ολοκληρωμένη διαδρομή υποστήριξης της νέας δραματουργίας. Από τη συγγραφή, στη σκηνοθετική προσέγγιση και από εκεί στην επαγγελματική θεατρική παραγωγή.

Η δράση αναπτύσσεται σε τρεις διαδοχικές φάσεις.

Φάση Α

Συγγραφή και Βράβευση

Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2026

Νέοι/νέες συγγραφείς έως 30 ετών καλούνται να υποβάλουν πρωτότυπα θεατρικά έργα εμπνευσμένα από τη θεματική της δράσης.

Η υποβολή των έργων θα πραγματοποιηθεί από τις 15 Σεπτεμβρίου 2026 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, σε ειδικά διαμορφωμένη σελίδα της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Κάθε θεατρικό έργο θα πρέπει να πληροί τις εξής προδιαγραφές:

• να είναι απολύτως πρωτότυπο,
• να μην έχει δημιουργηθεί με τη χρήση εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ),
• να μην έχει παρουσιαστεί δημόσια, εν όλω ή εν μέρει, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό,
• να μην έχει εκδοθεί ή δημοσιευθεί, εν όλω ή εν μέρει,
• να μην έχει υποβληθεί παράλληλα σε άλλο διαγωνισμό ή διαδικασία αξιολόγησης.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκυρη υποβολή συμμετοχής αποτελεί η συμπλήρωση και αποδοχή υπεύθυνης δήλωσης περί πρωτοτυπίας του θεατρικού έργου.

Τα έργα θα αξιολογηθούν από ανεξάρτητη Ειδική Κριτική Επιτροπή, αποτελούμενη από προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους από τον χώρο του Πολιτισμού και του Θεάτρου.

Οι συνεδριάσεις και οι αποφάσεις της Ειδικής Κριτικής Επιτροπής θα πραγματοποιηθούν κατά το διάστημα Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου 2026.

Τα τρία καλύτερα έργα θα βραβευθούν με χρηματικά έπαθλα:

• 1ο Βραβείο: 8.000 €
• 2ο Βραβείο: 5.000 €
• 3ο Βραβείο: 2.500 €

Τα τρία βραβευμένα έργα θα ανακοινωθούν τον Δεκέμβριο 2026.

Το έργο που θα διακριθεί με το πρώτο βραβείο, θα αποτελέσει το σημείο εκκίνησης της επόμενης φάσης.

Φάση Β

Σκηνοθετική Ανάπτυξη

Ιανουάριος – Μάρτιος 2027

Νέοι/νέες σκηνοθέτες και καλλιτεχνικές ομάδες έως 32 ετών θα κληθούν να καταθέσουν τις δημιουργικές τους προτάσεις για τη σκηνική παρουσίαση του έργου που απέσπασε το πρώτο βραβείο.

Η πρόταση που θα επιλεγεί από την Ειδική Κριτική Επιτροπή θα χρηματοδοτηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς.

Η Τράπεζα Πειραιώς και η Ειδική Κριτική Επιτροπή διατηρούν την αποκλειστική αρμοδιότητα αξιολόγησης των υποψηφιοτήτων και στις δύο Φάσεις (Α και Β) και δεν υποχρεούνται σε αιτιολόγηση των αποφάσεών τους.

Φάση Γ

Η Πρώτη Παράσταση

Καλοκαίρι 2027

Το καλοκαίρι του 2027 η Τράπεζα Πειραιώς θα παρουσιάσει σε επαγγελματική θεατρική σκηνή την πρώτη ολοκληρωμένη παραγωγή του βραβευμένου έργου.

Έτσι, μια νέα θεατρική φωνή θα αποκτήσει τη δυνατότητα να συναντήσει για πρώτη φορά το κοινό της.

Αναλυτικές οδηγίες υποβολής των θεατρικών έργων θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα μέσω των επίσημων καναλιών επικοινωνίας της Τράπεζας Πειραιώς.

Η «Πράξη Πρώτη» έχει σχεδιασθεί για να αποτελέσει έναν σταθερό θεσμό για τη νέα ελληνική δραματουργία.

Να δημιουργεί κάθε χρόνο νέες ευκαιρίες. Να ενθαρρύνει τη σύγχρονη θεατρική δημιουργία.

Να υποστηρίζει  τους ανθρώπους που θα διαμορφώσουν το πολιτιστικό αποτύπωμα της επόμενης γενιάς.

Γιατί κάθε μεγάλη θεατρική διαδρομή ξεκινά από μια πρώτη πράξη. Και κάθε νέα φωνή αξίζει την πρώτη της ευκαιρία.

Περιφέρεια Αττικής (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Κυθήρων)
Περιφέρεια Πελοποννήσου (Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, ΠΕ Αργολίδας, ΠΕ Αρκαδίας, ΠΕ Λακωνίας)
Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΠΕ Βοιωτίας, ΠΕ Φθιώτιδας, ΠΕ Φωκίδας, ΠΕ Εύβοιας, συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σκύρου)
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου (ΠΕ Λήμνου, ΠΕ Λέσβου, ΠΕ Χίου)
Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (Περιφερειακές Ενότητες Κυκλάδων)
Περιφέρεια Κρήτης (ΠΕ Ρεθύμνου, ΠΕ Χανίων)
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (ΠΕ Ροδόπης, ΠΕ Έβρου, συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σαμοθράκης)

Κατά συνέπειας έχουν τεθεί σε κατάσταση κινητοποίησης (Red Code) η Περιφέρεια Αττικής (και τα Κύθηρα), οι Περιφερειακές Ενότητες Κορινθίας, Αργολίδας, Αρκαδίας και Λακωνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου, τα Χανιά και το Ρέθυμνο της Περιφέρειας Κρήτης, η Βοιωτία, Φθιώτιδα, Φωκίδα και Εύβοια της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σκύρου), η Λήμνος, Λέσβος και Χίος της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, η Ροδόπη και ο Έβρος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σαμοθράκης), οι Κυκλάδες της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, καθώς, σύμφωνα με την Ομάδα Έκδοσης του Ημερήσιου Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιών της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, ο κίνδυνος πυρκαγιάς στις εν λόγω περιοχές προβλέπεται να είναι Πολύ Υψηλός και Κατάσταση Συναγερμού (κατηγορία κινδύνου 4 και κατηγορία κινδύνου 5).

Οι ισχυροί άνεμοι αυξάνουν τον κίνδυνο

Ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Ευάγγελος Τουρνάς σε δήλωσή του αναφέρθηκε στις «πρωτόγνωρες συνθήκες από πλευράς ανέμων» που επικρατούν τις τελευταίες ημέρες στη χώρα και οι οποίες όπως είπε, δυσκολεύουν «πάρα πολύ το έργο των επιχειρησιακών δυνάμεων».

Παράλληλα στάθηκε ιδιαίτερα στις εναέριες δυνάμεις, οι οποίες όπως υπογράμμισε «σε πολλές περιπτώσεις λόγω των θυελλωδών ανέμων, αδυνατούν να κάνουν υδροληψία, ακόμη και ρίψεις νερού, με αποτέλεσμα οι επίγειες δυνάμεις να μένουν μόνες τους. Τα πάρα πολλά συμβάντα που έχουν ανοίξει σε όλη τη χώρα διασπούν τις δυνάμεις της Πολιτικής Προστασίας, τις δυνάμεις του μηχανισμού. Παρ’ όλα αυτά, δίνουν έναν τιτάνιο αγώνα και πραγματικά θέλω όλους να τους ευχαριστήσω από την καρδιά μου. Θα ήθελα να πω ότι πραγματικά οι συνθήκες είναι αντίξοες και ο αγώνας είναι τιτάνιος».