Πηγή του ΝΑΤΟ δήλωσε ανώνυμα στην Telegraph ότι οι αντίπαλοι του Ρούτε επ΄αυτού ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Ιταλία και η Ισπανία. «Δεν τους ενθουσίασε η όλη ιδέα», ανέφερε η πηγή.

Η είδηση ​​έρχεται αμέσως μετά την χαλάρωση των κυρώσεων για το ρωσικό πετρέλαιο από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Παρίσι μοιράζεται την ηγεσία με το Λονδίνο στον λεγόμενο «Συνασπισμό των Προθύμων». Σύμφωνα με την πηγή της Telegraph, τουλάχιστον άλλα επτά μέλη του ΝΑΤΟ υποστήριξαν το σχέδιο του Rutte κι τεκμαίρεται ότι τα περισσότερα θα ήταν στην Βαλτική.

«Αυτό που ήθελα με το 0,25% του ΑΕΠ ήταν να επιτύχω πιο ομοιόμορφη κατανομή των βαρών, διότι προς το παρόν μόνο έξι ή επτά σύμμαχοι κάνουν τη δύσκολη δουλειά», είπε ο Ρούτε. Ομως ακόμα και όσοι ήδη δίνουν πολλά “από την τσέπη” τους δεν θέλουν δεσμεύσεις με βάση το ΑΕΠ για πολλούς λόγους.

Ακολούθως προσθέτει πως «την ώρα που όλες οι χώρες και οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες υδρογονανθράκων αναζητούν νέες περιοχές, καθώς ο Περσικός Κόλπος θα είναι πια μια περιοχή αυξημένου γεωπολιτικού ρίσκου, στην Ελλάδα βλέπουμε εταιρείες που ήταν ήδη παρούσες να αποχωρούν αντί να προχωρούν σε ερευνητικές γεωτρήσεις!».

Σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ, «η σιωπή της κυβέρνησης σε αυτή την κακή εξέλιξη εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τη συνοχή και την αξιοπιστία της ενεργειακής πολιτικής στον τομέα των υδρογονανθράκων. Άλλωστε, για όσα έγιναν, τίποτα δεν ξεκίνησε με δική της πρωτοβουλία απλώς σύρθηκε από τις εξελίξεις, παρά τη μεγαλόστομη επικοινωνιακή τους προβολή. Γιατί δεν ανακοινώνονται οι λόγοι των επιστροφών; Μήπως η αποχώρηση σχετίζεται με τους ανεύθυνους κυβερνητικούς χειρισμούς και τις πολυετείς καθυστερήσεις, που απαξίωσαν το εγχείρημα;».

Συμπληρώνει ότι «άλλωστε, η αποχώρηση από τη Δυτική Κρήτη δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά τον τελευταίο κρίκο σε μια μακρά αλυσίδα αποτυχιών κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Προστίθεται στην εγκατάλειψη χερσαίων και θαλάσσιων οικοπέδων της χώρας, όπως η αποχώρηση των Repsol και Energean από την Αιτωλοακαρνανία, της HELLENiQ Energy από την Άρτα – Πρέβεζα, τη Βορειοδυτική Πελοπόννησο και τον Δυτικό Πατραϊκό, της Energean από τα Ιωάννινα».

Το ΠΑΣΟΚ επισημαίνει ότι «η κυβέρνηση οφείλει σήμερα κιόλας να σταματήσει να κρύβεται και να ενημερώσει επίσημα τον ελληνικό λαό: Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι αποχώρησης της κοινοπραξίας από το στρατηγικής σημασίας μπλοκ της Κρήτης; Ποιο είναι το κόστος των δικών της καθυστερήσεων για την ενεργειακή ασφάλεια και την αναπτυξιακή προοπτική της πατρίδας μας; Καταλαβαίνουν οι κύριοι της κυβέρνησης ότι αν είχε συνεχιστεί η πολιτική που το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε και δεν είχαν υπάρξει η αδράνεια και οι ιδεοληψίες που οδήγησαν σε καθυστερήσεις περίπου 10 ετών, αν τα ευρήματα των ερευνών είναι θετικά, η χώρα θα μπορούσε να διαθέτει σήμερα εν λειτουργία άντληση υδρογονανθράκων και να είναι απόλυτα θωρακισμένη απέναντι στην τωρινή διεθνή ενεργειακή κρίση;».

Οι Ουκρανοι από πλευράς τους αντιθέτως, αναφέρουν ότι ανέκτησαν οκτώ οικισμούς το τελευταίο εξάμηνο, χωρίς να αναφέρουν (εκτός της Αντρίιφκα) περιοχές που είχαν πάρει οι ρωσικές δυνάμεις, αλλά περιοχές όπου γινόταν προσπάθειες ρωσικής διείσδυσης.  Κατά συνέπεια φαίνεται ότι δεν πρόκειται για ανάκτηση εδαφών αλλά για μη προέλαση των Ρώσων. Όσον αφορά στην Αντρίιφκα στο Σούμι, οι Ρώσοι δηλώνουν ότι την ελέγχουν, ενώ το ίδιο λένε και οι Ουκρανοι.  Για τη Ρωσία πάντως έχει ιδιαίτερη σημασία να ολοκληρωθεί η κατάληψη του Ποκρόφσκ, όπου όμως οι Ουκρανοι αμύνονται σθεναρά. Το πλάνο των Ρώσων, σύμφωνα με τις ουκρανικές πηγές, είναι να επιτίθενται σε άλλες περιοχές για να αποσπώνται ουκρανικές δυνάμεις από το Ποκρόφσκ.

Ειδικότερα, ο Ιλαρίων αρχικά είχε τις εξωτερικές σχέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας, αλλά όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν ακολούθησε την γραμμή του Πατριάρχη Κύριλλου. Εκτός αυτού, έπεσε σε δυσμένεια επειδή ο βοηθός του τον κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση. Αφού είχε σταλεί στην Ουγγαρία, απομακρύνθηκε και από εκεί “για ανάρμοστη συμπεριφορά” και κατέληξε σε μια ενορία της Τσεχίας, όπου και συνελήφθη. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς βρέθηκε στο όχημά του και ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν ήταν παρών κατά την έρευνα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι Τσέχοι αστυνομικοί “του τα φύτεψαν”. Ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου που ρωτήθηκε σχετικά, είπε “δεν γνωρίζουμε τίποτα για το θέμα”.

Ειδικότερα, το Arrhenius  (σ.σ. όσον αφορά στο όνομα, υπήρχε κάποιος επίσκοπος Αρρένιος στα Ιεροσόλυμα το 350 μ.Χ.) είχε αποπλεύσει από ρωσικό λιμάνι της Βαλτικής για να ξεφορτώσει LNG στην Αμβέρσα. Εκεί ξεφόρτωσε με καθυστερήσεις επειδή οι Βέλγοι είπαν ότι είχαν απεργία στο λιμάνι και μετά από 24 ώρες απέπλευσε για να επιστρέψει στο ρωσικό λιμάνι για να ξαναφορτώσει LNG. Ομως εκεί οι δύτες εντόπισαν τις νάρκες.  Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, το πλοίο κανονικά, όταν ξαναφόρτωνε αέριο, θα κατευθυνόταν στον Εύξεινο Πόντο με προορισμό την Σαμψούντα. Το βασικό ερώτημα είναι σε ποιο σημείο της διαφρομής (Ρωσία-Βέλγιο) τοποθετήθηκαν οι νάρκες. Οι Ρώσοι αποκλείουν να τοποθετήθηκαν στο ρωσικό λιμάνι, αφήνοντας υπονοούμενα για την ράδα της Αμβέρσας.

Η Αθήνα, μία από τις ιστορικότερες πόλεις του κόσμου, μετατρέπεται σταδιακά σε ένα ανοργάνωτο τοπίο τσιμέντου, αυθαίρετης δόμησης, υπερτουρισμού και αναπτυξιακής βίας. Το τσιμέντο δεν καταστρέφει μόνο την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πρωτεύουσας. Καταστρέφει την ίδια τη σχέση των ανθρώπων με τον χώρο. Η πόλη παύει να είναι φορέας μνήμης και συλλογικής ζωής. Γίνεται εμπόρευμα. Η Ελλάδα ξεπουλιέται.

Αυτό κατάντησε να είναι το ελληνικό όνειρο. Η πώληση της γης των προγόνων μας σε υπεράκτιες εταιρίες. Όσοι εποφθαλμιούν τη χώρα μας δεν χρειάζεται να μας κατακτήσουν. Εξαγοράζουν ό,τι βρουν. Χωρίς καμία γνωστοποίηση του πραγματικού δικαιούχου, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία απαγόρευση. Ακόμη και σε ιστορικά κέντρα, παραμεθόριες και ακριτικές περιοχές. Η πρόσβαση των πολιτών στη στέγη περιορίζεται.

Οι εργαζόμενοι εκτοπίζονται από τα ιστορικά κέντρα των πόλεων. Τα νησιά και οι τουριστικές περιοχές χάνουν τον μόνιμο πληθυσμό τους. Οι τοπικές κοινωνίες αποδυναμώνονται και η κοινωνική ζωή αντικαθίσταται σταδιακά από μία οικονομία προσωρινής κατανάλωσης. Για τις νεότερες γενιές, η δυνατότητα απόκτησης κατοικίας γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια. Η κατοικία παύει σταδιακά να αποτελεί κοινωνικό αγαθό. Η συνεχής ανάπτυξη γίνεται εφιάλτης.

Η κουλτούρα της αρπαχτής

Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα, πρόχειρα και με μοναδικό κριτήριο το εύκολο χρήμα. Το δημόσιο συμφέρον εξαφανίζεται από τον σχεδιασμό των πόλεων. Η ποιότητα ζωής θεωρείται πολυτέλεια. Το φυσικό τοπίο αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς εκμετάλλευση. Η θάλασσα, τα βουνά, τα νησιά, ακόμη και η ίδια η ιστορική μνήμη, εντάσσονται σε μία διαδικασία συνεχούς εμπορευματοποίησης. Η σημερινή εικόνα της λεγόμενης Αθηναϊκής Ριβιέρας αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο αυτής της παρακμής.

Το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας, ένας από τους σπουδαιότερους φυσικούς χώρους της Μεσογείου, μετατρέπεται σταδιακά σε μία βιτρίνα επίδειξης διεθνούς και εγχώριου νεοπλουτισμού. Η πόλη δεν ανοίγει προς τη θάλασσα. Αντιθέτως, απομακρύνεται από αυτήν. Η πρόσβαση περιορίζεται, οι δημόσιοι χώροι συρρικνώνονται και η ακτογραμμή μετατρέπεται σε επενδυτική ζώνη.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η μετάλλαξη παρουσιάζεται ως ανάπτυξη. Οι έννοιες πρόοδος και ανάπτυξη έχουν αποσυνδεθεί. Η αισθητική της υπερβολής, των πύργων, των καζίνο, των κλειστών συγκροτημάτων και των γιγαντιαίων εμπορικών εγκαταστάσεων εμφανίζεται ως δήθεν εκσυγχρονισμός. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πλήρη εγκατάλειψη κάθε έννοιας ελληνικού αστικού πολιτισμού. Η Αθήνα παύει να εξελίσσεται ως ιστορική μεσογειακή πόλη και αρχίζει να μοιάζει με οποιαδήποτε ανώνυμη ζώνη real estate του πλανήτη.

Το παραλιακό μέτωπο της Αττικής αποτελεί τη μεγαλύτερη χαμένη πολεοδομική ευκαιρία της σύγχρονης Ελλάδας. Μια έκταση μοναδική για ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Έναν χώρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως η μεγάλη οικολογική και κοινωνική ανάσα της Αθήνας. Ένα μητροπολιτικό πάρκο διεθνούς εμβέλειας. Έναν χώρο πολιτισμού, αθλητισμού, δημόσιας ζωής και επανασύνδεσης της πόλης με τη φύση και τη θάλασσα. Αντί για αυτό, κυριαρχεί η λογική της μέγιστης εμπορικής αξιοποίησης. Η πολιτική εγκαταλείπει οριστικά τον ρόλο της ως δύναμη σχεδιασμού του συλλογικού μέλλοντος και παραδίδεται ολοκληρωτικά στις αγορές. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ένα βίαιο μοντέλο ανάπτυξης. Είναι η οριστική ιδεολογική επικράτηση μιας αντίληψης, που βλέπει την πόλη αποκλειστικά ως προϊόν. Το χρήμα λατρεύεται από την πολιτεία σαν θεός.

Η πολιτική ως απουσία

Η αισθητική χρεοκοπία της ύστερης Μεταπολίτευσης δεν αφορά μόνο τα κτίρια. Αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Η κουλτούρα της επίδειξης αντικαθιστά τη δημιουργία. Η εμμονή στον πλούτο αντικαθιστά την έννοια της ποιότητας. Η κοινωνία μαθαίνει να θαυμάζει τον όγκο, την κατανάλωση και την υπερβολή. Ο νεοπλουτισμός μετατρέπεται σε πολιτισμικό πρότυπο. Η Ελλάδα δυσκολεύεται πλέον να παράγει πολιτισμό. Διότι ο πολιτισμός προϋποθέτει μέτρο, παιδεία, ιστορική συνείδηση και εσωτερική ισορροπία. Προϋποθέτει μια κοινωνία που δεν αντιμετωπίζει τον δημόσιο χώρο ως πεδίο λεηλασίας, αλλά ως κοινό αγαθό. Η αισθητική δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Είναι πολιτική πράξη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μία κοινωνία αποκαλύπτει τι πραγματικά πιστεύει για τον άνθρωπο και για τον κόσμο.

Η ύστερη Μεταπολίτευση αποτυγχάνει ακριβώς επειδή χάνει αυτή τη βαθύτερη σχέση με το μέτρο. Όπως χάνει τη Δημοκρατία της. Διότι η ασχήμια δεν είναι ουδέτερη. Παράγει κυνισμό, αποξένωση και παραίτηση. Οι άνθρωποι παύουν να αισθάνονται ότι ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο. Η πόλη μετατρέπεται σε χώρο μοναχικής επιβίωσης και ατομικού ανταγωνισμού. Η μεγάλη κρίση της Ελλάδας είναι κρίση πολιτισμού. Η παρακμή που βιώνουμε αποτελεί απλώς τη συνέπειά της. Πίσω από το χρέος, τη διαφθορά και την υποβάθμιση των θεσμών βρίσκεται η βαθύτερη αλλοίωση του ίδιου του αξιακού πυρήνα της χώρας. Η απώλεια κάθε συλλογικής φιλοδοξίας για ομορφιά, ποιότητα και ιστορική συνέχεια.

Σήμερα, η ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού δεν αφορά μόνο την οικονομία ή την εθνική κυριαρχία. Αφορά την ίδια την αποκατάσταση της σχέσης της κοινωνίας με τον χώρο, την αισθητική και τον πολιτισμό. Η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, της ελληνικής πόλης, του τοπίου και του μέτρου αποτελεί πλέον βαθιά πολιτική πράξη. Ο πολιτισμός μιας χώρας αποτυπώνεται στους δρόμους της, στις πλατείες της, στις ακτές της, στον τρόπο που χτίζει και στον τρόπο που κατοικεί τον κόσμο. Η σημερινή εικόνα της Ελλάδας αποκαλύπτει με σκληρότητα το μεγαλύτερο αδιέξοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης. Μία εποχή που πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει εξέλιξη χωρίς μέτρο, πλούτος χωρίς πολιτισμό και ανάπτυξη χωρίς πρόοδο.

Παράλληλα, ο Τσελίκ υποστήριξε ότι η δικαστική εξουσία λειτουργεί ανεξάρτητα και ότι οι σχετικές αποφάσεις δεν αποτελούν πολιτική παρέμβαση, αλλά αποτέλεσμα θεσμικών διαδικασιών που ξεκίνησαν από εσωκομματικές καταγγελίες στο ίδιο το CHP. Σε αυτό το πλαίσιο, απέρριψε την κατηγορία ότι η πολιτική «καθοδηγείται μέσω της δικαιοσύνης», κάνοντας λόγο για μια ρητορική που, όπως είπε, χρησιμοποιείται για να καλυφθούν εσωτερικά προβλήματα του κόμματος της αντιπολίτευσης.

Ο ίδιος επέμεινε επίσης στην ανάγκη διάκρισης μεταξύ πολιτικής διαμαρτυρίας και πράξεων που, κατά την άποψή του, ξεπερνούν τα όρια της δημοκρατικής έκφρασης, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση σέβεται το δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία και την πολιτική κριτική, αλλά απορρίπτει απειλές, ύβρεις και προκλητικές συμπεριφορές. Σε ιδιαίτερα αιχμηρό τόνο, ανέφερε ότι η επίθεση ή η στοχοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για το κράτος.

Κλείνοντας, ο Τσελίκ σχολίασε και τις εικόνες πολιτικών που βρίσκονται σε χώρους έντασης, λέγοντας ότι οι πολιτικοί πρέπει να εκφράζονται από θεσμικά βήματα, όπως η Βουλή ή οι κομματικές εκδηλώσεις, και όχι από σημεία επιχειρήσεων της αστυνομίας, όπως τα οχήματα ΤΟΜΑ. Κατά τον ίδιο, τέτοιες εικόνες δεν συνάδουν με την πολιτική λειτουργία και δεν συμβάλλουν στην εκτόνωση της κρίσης.

Ο Μπεκάι ανέφερε επίσης ότι οι ΗΠΑ συχνά αλλάζουν στάση και παρουσιάζουν αντιφάσεις, κάτι που δυσκολεύει τις διαπραγματεύσεις, ενώ υπάρχουν ακόμη ανοιχτά ζητήματα σε πιθανό μνημόνιο συμφωνίας.

Για το Στενά του Ορμούζ δήλωσε ότι δεν συζητήθηκαν λεπτομέρειες με τις ΗΠΑ και ότι το θέμα αφορά κυρίως τα παράκτια κράτη. Παράλληλα είπε ότι η Τεχεράνη:
συζητά με πολλές χώρες για τη δημιουργία μηχανισμού ασφάλειας στη ναυσιπλοΐα, δεν επιδιώκει «τέλη διέλευσης», αλλά θεωρεί φυσιολογική μια χρέωση για υπηρεσίες ασφάλειας και ναυσιπλοΐας.

Τέλος, επαίνεσε τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης στην περιοχή και δήλωσε ότι το Ιράν χαιρετίζει τις πρωτοβουλίες γειτονικών χωρών, προσθέτοντας ότι η Τουρκία έχει διαδραματίσει «αποτελεσματικό και σημαντικό ρόλο».

«Είτε η συμφωνία με το Ιράν θα είναι μια συμφωνία εξαιρετική και ουσιαστική, είτε δεν θα υπάρξει καμία συμφωνία», έγραψε ο Τραμπ στο Truth Social.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «οι 3 σωματοφύλακες, ο κόμης Μόντε Χρήστο του Άλεξ. Δουμά έχουν εξελιχθεί σε μύθο για τον δυτικό κόσμο όπως και ο Δον Κιχώτης που ξεπέρασε τον Θερβάντες, ο οποίος δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι ο χαρακτήρας του θα γινόταν ένας εμβληματικός ήρωας του δυτικού πολιτισμού».

Όπως αποκάλυψε η συγγραφέας Τέση Παπαθανασίου, που είχε την παρουσίασή του στο πάνελ, το τελευταίο του βιβλίο θα γυριστεί σε ταινία και όταν ολοκληρωθεί θα προβληθεί στο Νeftlix. Και δεν είναι πρώτη φορά που θα συμβεί αυτό. Όπως είπε ο Ρεβέρτε «εγώ πουλάω τα δικαιώματα του βιβλίου μου και δεν επεμβαίνω στο σενάριο μετά ή στις επιλογές του σκηνοθέτη και της παραγωγής. Το ότι επέλεξαν την Μαγιόρκα για τα γυρίσματα και όχι το Μακρονήσι όπως θα ήταν πιο φυσικό, βάρυνε στην επιλογή τους το κόστος. Εκεί θα ήταν πιο φθηνά…» είπε.

Στην ερώτηση αν παθιάζεται στην έρευνα που προηγείται για την υπόθεση ενός νέου βιβλίου, διευκρίνισε ότι δεν είναι το σημαντικό να γράψεις ή να εκδόσεις ένα βιβλίο, αλλά να το φανταστείς. «Ζω σ’ ένα κόσμο που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος. Με το που ξεκινώ ένα μυθιστόρημα είναι σα να βυθίζομαι για 1,5 χρόνο στον κόσμο που εγώ θέλω να ζήσω, να δω τοπία, να βγάλω φωτογραφίες.

Ως παιδί δεν γνώρισα την τηλεόραση. Γεννήθηκα το 1951 και τότε υπήρχαν μόνο τα βιβλία και ο κινηματογράφος. Έπαιζα τους ήρωες που διάβαζα ή έβλεπα στην οθόνη του σινεμά. Έτσι έγινα καουμπόης-πειρατής-αστροναύτης. Τα πάντα! Ήμουν ένα παιδί που έπαιζε και συνεχίζω να παίζω, να μεταμφιέζομαι, να γίνομαι κάποιος άλλος που δεν θα μπορούσα ποτέ στη ζωή μου, μπορώ να ζω το παιγνίδι της εξουσίας στον δικό μου κόσμο που αγαπώ και με κάνει ευτυχισμένο. Και είμαι ευγνώμων που μου το επιτρέπετε εσείς οι αναγνώστες, οι φίλοι μου. Έτσι να επιλέγω την ζωή που εγώ θέλω».

Στην ερώτηση αν αισιοδοξεί ότι με αυτό τον παγκόσμιο πολιτισμό σήμερα θα φθάσει κάποτε η ανθρωπότητα στο σημείο να μη γίνονται πόλεμοι, ήταν ξεκάθαρος. «3.000 χρόνια μνήμης δείχνουν ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ οι πόλεμοι… Ο πόλεμος είναι κομμάτι του κόσμου, της ανθρώπινης φύσης. Δεν είμαι αισιόδοξος, αντίθετα ως ρεαλιστής επιμένω ότι ο πόλεμος, η κακία, είναι κομμάτια της ανθρώπινης φύσης. Αλλάζει μόνο ο τρόπος, εκτέλεσης του πολέμου. Ο κόσμος είναι εχθρικός, γεμάτος καθάρματα … Υπάρχουν βέβαια κάποιες έννοιες όπως αξιοπρέπεια, αγάπη, έρωτας, γενναιότητα, κουράγιο αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις. Δεν υπάρχει λύση σ’ αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα.

»Η ανοησία του χριστιανισμού μας έκανε να πιστεύουμε ότι υπάρχει λύση, αλλά η ανθρώπινη διάσταση το διαψεύδει. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να ορίζει το καλό και το κακό.

»Το 1977, στην Ερυθραία σε ηλικία 25 ετών ήμουν με μια ομάδα ανταρτών που επιτέθηκε σ’ ένα Αιθιοπικό χωριό. Το πρωί ξεκίνησε η μάχη, είδα τους συντρόφους μου αντάρτες να αγωνίζονται ηρωϊκά, εγώ αρρώστησα, είχα υψηλό πυρετό. Με φρόντισαν σαν αδέλφια, κάνοντας ό,τι καλύτερο σ’ εκείνες τις συνθήκες. Την άλλη μέρα μετά τη νίκη τους, αυτοί οι άνθρωποι, οι ευαίσθητοι, βίασαν τις γυναίκες, τα κορίτσια του χωριού και σκότωσαν κόσμο! Oι φίλοι μου το έκαναν αυτό. Τους κατάλαβα, κάτω από ποιες συνθήκες ενεργούσαν. Για αυτό λέω ότι τα βιβλία μας βοηθούν να αντέξουμε τα πιο παράδοξα. Στο Σεράγεβο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, σε κάθε εμπόλεμη ζώνη βλέπεις αυτόν τον τρόμο, τον παραλογισμό. Και οι πολεμικοί ανταποκριτές γυρίζοντας στο ξενοδοχείο αναζητούσαμε τον τρόπο να αντέξουμε αυτό που ζούσαμε.

»Άλλοι καταφεύγοντας στο αλκοόλ, άλλοι στην παρέα με μια γυναίκα, με ένα άνδρα, εγώ αναζητούσα ηρεμία και ισορροπία στα βιβλία. Είχα διαβάσει την Ιλιάδα, την Οδύσσεια, το Πόλεμος και Ειρήνη, ήξερα ότι αυτό συνέβαινε εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. Τα βιβλία με βοήθησαν να αντέξω όσα σκληρά έχω ζήσει. Να αφηγηθώ τις δικές μου ιστορίες, να μιλήσω για τη φρίκη του πολέμου, για την βία, τον αποτροπιασμό, τη βδελυγμία μέσα από τις δικές μου ιστορίες που δεν είναι προϊόν φαντασίας. Να σας πω επίσης ότι οι χαρακτήρες των βιβλίων μου έχουν περίεργους ηθικούς κώδικες. Μένουν στη καρδιά και το μυαλό μας. Δεν είναι οι πιο τίμιοι, οι πιο καλοί, είναι οι πιο γενναίοι. Δεν έχουν ιδεολογία.

–Πως καθορίζεται ο πιο γενναίος σήμερα; ήρθε η ερώτηση.
-«Πολύ απαιτητική ερώτηση. Στα μυθιστορήματά μου υπάρχουν πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά αυτός που επαναλαμβάνεται είναι αυτός ο άνδρας ή η γυναίκα που έχει χάσει την αθωότητά του. Εγώ ήμουν ένα πολύ καλοαναθρεμένο παιδί, με τρόπους, με λέξεις που με καθόριζαν όπως Θεός, πατρίδα, σημαία. Νόμιζα ότι οι πολιτικοί είναι καθαροί, οι δικαστές αδιάφθοροι, αλλά η ζωή μου άλλαξε άρδην την άποψη για όλα αυτά. Οι χαρακτήρες των βιβλίων μου ανταποκρίνονται σε αυτό το πλαίσιο, έχασαν την αθωότητά τους. Επιβιώνουν κάτω από ένα ουρανό χωρίς Θεούς. Οι άνθρωποι αναπτύσσουν την δική τους προσωπική ηθική με λίγες λέξεις όπως θάρρος, πίστη, αγάπη, αξιοπρέπεια, γενναιότητα.

»Το 1996 βρισκόμουν στην Βηρυτό έζησα το μουσουλμανικό αντάρτικο. Ένα βράδυ πήγαν να πάρουν από το σπίτι του ένα χριστιανό πολιτικό -πολύ επώνυμο-τον μετέφεραν με τις πυτζάμες και τις παντόφλες χωρίς να του δώσουν τον χρόνο να αλλάξει και τον σκότωσαν αμέσως. Κατάλαβα ότι δεν είμαι ένας από αυτούς. Ήμουν ένας δημοσιογράφος που απλά ζούσε αυτό που έκαναν αυτοί οι βάρβαροι. Αυτό θα πει γενναιότητα. Να αποδέχεσαι τα χτυπήματα της ζωής με δύναμη και αξιοπρέπεια. Το 1991 στην Κροατία δύο στρατιώτες ανέκριναν βίαια ένα νέο από την Σερβία. Τον χτυπούσαν δυνατά, το αγόρι κατέρρεε, μάτωνε, ο πατέρας του παιδιού απέναντι κοίταζε …αμέτοχος. Εκεί σκεφτόμουν ότι το έκανε από φόβο, αν επενέβαινε, θα σκότωναν και τον ίδιο. Ήταν ένας τρόπος να επιβιώσει. Κατάλαβα πως η γενναιότητα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη»…

Σε άλλο σημείο ο διακεκριμένος συγγραφέας τόνισε ότι δεν αυτοπροσδιορίζεται ως συγγραφέας ιστορικής ή αστυνομικής λογοτεχνίας. «Είμαι ένας τύπος που αφηγείται ιστορίες με αστυνομική πλοκή. Στα βιβλία μου έχω τρία στοιχεία. Ένα τρόπο αφήγησης, μια πλοκή και τους ήρωες. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με δύο μεγάλες βιβλιοθήκες. Μία του παππού μου από τον πατέρα μου με βιβλία μόνο κλασσικής λογοτεχνίας, και μια άλλη της γιαγιάς μου από την μητέρα μου με best sellers, περιπέτειες, αστυνομικά μυθιστορήματα, οπότε δεν υπήρχε ποτέ διαφοροποίηση ανάμεσα σε υψηλή ή χαμηλή αξία της λογοτεχνίας, έννοιες που ποτέ δεν κατάλαβα. Έτσι ζω στα 75 χρόνια μου με αυτήν την αντίληψη. Είμαι ένας βετεράνος αναγνώστης που γνωρίζει τη λογοτεχνία, που με ιντριγκάρει το αστυνομικό μυθιστόρημα γιατί με γυρίζει πίσω, επαναφέροντας τον αναγνώστη που ήμουν ως παιδί. Γνωρίζω πολύ καλά τους κανόνες του αστυνομικού μυθιστορήματος, τις παγίδες του, το έγκλημα, την πλοκή και το ότι ο αναγνώστης αναζητά το λάθος, όμως εκεί υπεισέρχονται τα τρυκ, ώστε να δημιουργήσουν σύγχυση. Είναι μια ιδιότυπη αναμέτρηση ανάμεσα στο συγγραφέα και τον αναγνώστη.

Σε άλλο σημείο γίνεται αναφορά για το μαγικό τρόπο που περιγράφει ο Ρεβέρτε τη θάλασσα, αναφέροντας ότι η ελευθερία είναι 10 μίλια από την ακτογραμμή, για να αποκαλύψει τη λατρεία του ειδικά για την Μεσόγειο θάλασσα. «Οι άλλες θάλασσες, ωκεανοί είναι “βαρβαρικές” δεν ξέρουν το ευλογημένο κρασί, το λάδι, τα μάρμαρα, την έννοια “δημοκρατία”. Γεννήθηκα στην Καρταγκένα, στην Ισπανία, όπου όταν παίζαμε βρίσκαμε μέσα στη θάλασσα ρωμαϊκούς αμφορείς, τους δίναμε στους τουρίστες ή τους ανταλλάσσαμε μεταξύ μας. Διαπιστώνω ότι η Ευρώπη, η Δύση, ο πολιτισμός είναι αμφιλεγόμενες λέξεις. Η Μεσόγειος παραμένει με το ίδιο αρχαίο χάος της. Είναι το παλίμψηστο των πολιτισμών, όπου ο κόσμος σκοτώνεται, αγαπιέται και μετά τα βρίσκει.

»Θα έλεγα με σιγουριά ότι η πραγματική μου πατρίδα είναι η Μεσόγειος. Στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ κι αλλού νιώθω ξένος… Στην ευρωπαϊκή Μεσόγειο νιώθω χαρούμενος. Έρχομαι στην Ιταλία, στην Ελλάδα να δω τους “συγγενείς” μου έτσι νιώθω τους λαούς . Έχω μνήμες για το καλό και το κακό. Τσακώνομαι στην Ιταλία μ’ ένα γκαρσόνι που δεν μ εξυπηρετεί, στην Ελλάδα με ένα ταξιτζή που με υπερχρεώνει, στην Τουρκία το ίδιο, συνεννοούμαι με τα βλέμματα, τις χειρονομίες, κατανοώντας αυτό το μεσογειακό ταπεραμέντο, τη νοοτροπία, τον πατριωτισμό. Στο σχολείο διδάχθηκα αρχαία ελληνικά και λατινικά. Κύρου ανάβαση του Ξενοφώντα, το ιστορικό “Θάλαττα! Θάλαττα!” που αναφώνησαν Έλληνες μισθοφόροι όταν έφτασαν τελικά στην κορυφή του όρους Θήχης στον Πόντο και αντίκρισαν τα νερά της Μαύρης Θάλασσας, ακόμη ανατριχιάζω με αυτές τις περιπέτειες…»

Ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει ότι γεμίζει ζωή με το ιστιοφόρο που έχει και διαρκώς ταξιδεύει στην Μεσόγειο. Η κουβέντα φέρνει νέες μνήμες. «Ήμουν 22 χρόνων στην Κύπρο το 1974 με την εισβολή. Είδα τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές να προσγειώνονται από το ξενοδοχείο μου, όπου έβλεπα τους μυστακοφόρους Κύπριους που υπερασπίζονταν την πατρίδα τους, να τρέχουν να πάρουν τα όπλα. Απλοί πολίτες που φιλούσαν τις γυναίκες, τα παιδιά τους, αποχαιρετισμοί…» «…Η αρχαία ελληνική γραμματεία οφείλω να πω με βοήθησε να καταλάβω πολλά πράγματα. Ο Όμηρος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας, όλων των εποχών».

Ο Ρεβέρτε ανεξάντλητος αποκαλύπτει ότι γράφει μόνο στην δική του γωνιά στο γραφείο του σπιτιού του. Δίπλα στην αγαπημένη του βιβλιοθήκη, δίχως wifi, χαλαρωτική μουσική ή άλλες παρεμβολές.

«Τα βιβλία με συνοδεύουν στις περιπέτειες που ζω. Θέλω μέσα από αυτά να βοηθήσω τον αναγνώστη να αντέξει τον κόσμο που ζει. Η λογοτεχνία είναι ένα αναλγητικό. Μια ασπιρίνη να αντέξουμε τον κόσμο που είναι επικίνδυνος, βίαιος, να προσφέρουμε διαφορετική ματιά. Χαίρομαι που σας είναι χρήσιμα τα βιβλία μου. Δεν παύω να γράφω για την δική μου απόλαυση. Όταν βλέπω τον Τραμπ και τον Πούτιν, βλέπω πόσο δύσκολο είναι να αντέξεις αυτό τον κόσμο.

Ως πολεμικός ανταποκριτής υπήρξα ένας τίμιος μισθοφόρος του επαγγέλματος, έβγαζα το ψωμί μου καταγράφοντας εχθροπραξίες. Ήμουν μάρτυρας σε φριχτά συμβάντα. Έπεφταν βόμβες δίπλα μου, θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί, ήμουν ο αυτόπτης μάρτυρας στα γεγονότα. Τα τελευταία χρόνια κάποια από τα αφεντικά μου, μου ζητούσαν να μην στείλω θέμα γιατί αυτήν τη βδομάδα το τηλεοπτικό κοινό παρακολουθεί αγώνες, φεστιβάλ…

»Κατάλαβα ότι τους ενδιέφερε μόνο η τηλεθέαση. Ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός. Έβλεπαν δύο λεπτά την ανταπόκριση από το πεδίο της μάχης, το πολεμικό ρεπορτάζ κι άλλαζαν αμέσως κανάλι. Τώρα ο πόλεμος καλύπτεται από ντροουν, από κάμερες πάνω σε στρατιωτικά οχήματα, ο κλασσικός πολεμικός ανταποκριτής εκλείπει. Κατάλαβα εγκαίρως ότι δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στις νέες συνθήκες. Ήμουν ήδη συγγραφέας, οπότε αφοσιώθηκα σ ‘ αυτό που ήδη έκανα, αλλά τώρα πιο μεθοδικά. Αποφάσισα να φύγω από την εξουθενωτική δημοσιογραφία. Οι τελευταίες μου ανταποκρίσεις από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας ήταν υβριστικές για τους τηλεθεατές. Θεωρήθηκαν ειρωνικές, υποτιμητικές».

Μέλος της βασιλικής Ακαδημίας

Συμπληρωματικά αξίζει να αναφερθεί ότι ο Ρεβέρτε άρχισε την καριέρα του μυθιστοριογράφου το 1986 αλλά αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην συγγραφή το 1993. Ο “πίνακας της Φλάνδρας” και “Η λέσχη Δουμάς”, έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο με επιτυχία, και το τελευταίο με τίτλο “Η ένατη πύλη”, από τον Ρομάν Πολάνσκι. Έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας τον Ιούνιο του 2003, θέση που παρέμενε κενή μετά από τον θάνατο του φιλόλογου Μανουέλ Αλβάρ.

Το 2006 προβλήθηκε η ταινία Capitán Alatriste, του σκηνοθέτη Αγκουστίν Ντίαθ Γιάνιες, βασισμένη σε σειρά μυθιστορημάτων του, του λοχαγού Αλατρίστε και το 2007 “Ο ναυτικός χάρτης”, του Ιμάνολ Ουρίβε.

Ο Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε είναι ήδη ο επίτιμος διδάκτωρ του Πολυτεχνείου της Καρθαγένης από τις 18 Φεβρουαρίου 2004, παράλληλα είναι και ευγενής. Ο βασιλιάς Χαβιέρ Α’ του Ρεντόντα τον έχρισε “Δούκα του Κόρσου” και ” Βασιλικό Δάσκαλο της Ξιφασκίας” του Βασίλειο της Ρεντόντας.

Νέο βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη

Κλείνοντας κατά την παρουσία του στην Αθήνα μίλησε επί τροχάδην για το νέο βιβλίο του που τώρα ολοκλήρωσε κι επίκειται η έκδοσή του “Το νησί της κοιμισμένης γυναίκας ” το οποίο εξελίσσεται σε ένα νησί κοντά στην Σύρο με πρωταγωνιστή ήρωα τον Μιχαήλ-Ιορδάνη Κυριαζή, και έντονες αναφορές στην Ελλάδα. Πάντως στις δύο μέρες παρουσίας του στο φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας τον συγγραφέα συνάντησαν φίλοι-αναγνώστες (όπως τους αποκαλεί) απ’ όλη την Ελλάδα που πληροφορήθηκαν την παρουσία του και ήθελαν την προσωπική του αφιέρωση στο μυθιστόρημα μυστηρίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη “Tο τελευταίο πρόβλημα”.

Οι ουρές ατελείωτες ενώ ο ίδιος, εμφανώς ικανοποιημένος, άντεξε υπομονετικά αυτή την διαδικασία με πολλά χαμόγελα, με μια ζεστασιά, φιλική προσέγγιση που θα την θυμούνται όσοι την έζησαν στην δημόσια παρουσίαση, στο masterclass και στην επικοινωνία, όπως και η γράφουσα.