Για να κατανοήσουμε τη φύση της νέας αυτής εποχής, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε σε μια θεμελιώδη έννοια της πυρηνικής στρατηγικής όπως διαμορφώθηκε από έναν από τους μεγάλους διαμορφωτές της Θεωρίας Παιγνίων (Game Theory) και νομπελίστα Thomas Schelling. Και η έννοια αυτή είναι η ιδέα της «ορθολογικής ανορθολογικότητας».

Σύμφωνα με τον Schelling η αποτροπή δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ορθολογικότητα και στον απόλυτο έλεγχο στη λήψη αποφάσεων, αλλά και σε ένα στοιχείο «λελογισμένης παράνοιας», στην ασάφεια και τη συνειδητή απώλεια ελέγχου. Η πλήρως ορθολογική συμπεριφορά και ο απόλυτος έλεγχος καθιστούν έναν δρώντα προβλέψιμο και, συνεπώς, λιγότερο αποτρεπτικό.

Η στρατηγική αποτελεσματικότητα της αποτροπής προϋποθέτει ότι οι αντίπαλοι πιστεύουν πως μια κρίση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο τους και να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Ο Schelling επιμένει ότι πρέπει να υπάρχει συνειδητή απώλεια του ελέγχου των τεκταινομένων ώστε να «αφήνουμε κάτι στην τύχη» (leave something to chance) για να υπάρχει πυρηνική αποτροπή. Δηλαδή, κατά τον Schelling, η πιθανότητα ακούσιας κλιμάκωσης δεν είναι παθολογία του συστήματος αποτροπής, αλλά εγγενές στοιχείο της λειτουργίας του.

Αυτό όμως σημαίνει ότι το ίδιο το θεμέλιο της πυρηνικής σταθερότητας είναι εκ φύσεως εύθραυστο. Η αποτροπή δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, αλλά τον διαχειρίζεται μέσω  ασάφειας. Άρα, η πανίσχυρη λαϊκή (και όχι μόνον…) πίστη στο ότι “πυρηνικός πόλεμος δεν γίνεται γιατί κανείς δεν είναι τόσο τρελός ώστε να πατήσει το κουμπί” είναι εγγενώς λάθος. Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη φαντασίωση που οδηγεί σε έναν ακόμη πιο επικίνδυνο εφησυχασμό. 

Η νέα διάσταση της “υπερασάφειας” 

Το πρόβλημα είναι ότι η ασάφεια για την οποία μιλούσε ο Schelling στη σημερινή εποχή είναι έτσι και αλλιώς υπερβολικά μεγάλη. Σήμερα δεν χρειάζεται να αφήσουμε κάτι στην τύχη. Αντιθέτως, έχουμε αφήσει πάρα πολλά στην τύχη. Ήδη έχει διαμορφωθεί μια παγκόσμια πυρηνική εξίσωση η οποία είναι μάλλον εκτός ελέγχου των δρώντων.

Μεταξύ των άλλων στοιχείων που διαμορφώνουν ένα ασαφές γεωστρατηγικό σκηνικό στην πυρηνική απότροπή είναι ότι, σε αντίθεση με τον Ψυχρό Πόλεμο, όπου υπήρχε μια σχετική κατανόηση των συνεπειών ενός πυρηνικού πολέμου, σήμερα παρατηρείται βαθιά επιστημονική και στρατηγική διχογνωμία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα του πυρηνικού χειμώνα. Ενώ ορισμένοι αναλυτές, όπως είναι ο Καθηγητής Kroenig, ο οποίος αντανακλά και τις απόψεις του Πενταγώνου των ΗΠΑ, θεωρούν ότι οι επιπτώσεις ενός πυρηνικού πολέμου θα είναι περιορισμένες ή διαχειρίσιμες και δεν θα προκύψει το φαινόμενο του Πυρηνικού Χειμώνα, άλλοι υποστηρίζουν ότι ακόμη και μια περιορισμένη σύγκρουση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν θα μπορούσε να προκαλέσει Πυρηνικό Χειμώνα με δισεκατομμύρια νεκρούς, ενώ ακραία χειρότερη θα ήταν η κατάσταση μετά από μαζική ανταλλαγή πυρηνικών πληγμάτων μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.

Παράλληλα, όπως υποστηρίζει η ερευνήτρια του Cornell, Lynn Eden, στην  κλασική μελέτη της “The Whole World On Fire”, δεν έχουν ποτέ ερευνηθεί επαρκώς οι εμπρηστικές συνέπειες πυρηνικών εκρήξεων σε μεγάλο ύψος (air bursts), που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγαπυρκαγιές, άρα και πυρηνικό χειμώνα, γεγονός που εντείνει την αβεβαιότητα αναφορικά με τις συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου, ακόμη και περιορισμένης κλίμακας.

Η ασάφεια δεν περιορίζεται όμως στο επιστημονικό επίπεδο. Εκτείνεται και στη στρατηγική σκέψη. Υπάρχει έντονη διαφωνία σχετικά με το αν η ποσοτική υπεροχή στα πυρηνικά όπλα ενισχύει την αποτροπή ή αν, αντιθέτως, αυξάνει τους κινδύνους κλιμάκωσης. Την ίδια στιγμή, η εμφάνιση πυρηνικών όπλων υψηλής ακρίβειας και μικρής ισχύος, καθώς και η ανάπτυξη υπέρ υπερηχητικών συστημάτων, που υποκαθιστούν το πυρηνικό φορτίο με την υψηλή κινητική ενέργεια και την πολύ μεγάλη ακρίβεια πλήγματος, δημιουργούν ένα νέο πεδίο “σύντηξης” μεταξύ συμβατικού και πυρηνικού πολέμου. Τα όρια μεταξύ πυρηνικού και συμβατικού πολέμου θολώνουν επικίνδυνα. 

Πολυχωρικός πόλεμος και μη γραμμική κλιμάκωση

Επίσης, η σύγχρονη στρατηγική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από την ανάδυση του πολυχωρικού πολέμου (multi domain warfare). Οι συγκρούσεις δεν περιορίζονται πλέον στο φυσικό πεδίο, αλλά εκτείνονται στον κυβερνοχώρο, το διάστημα και το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.

Ο κυβερνοπόλεμος, για παράδειγμα, εισάγει ένα επίπεδο αβεβαιότητας που δεν υπήρχε στο παρελθόν. Μια μαζική κυβερνοεπίθεση μπορεί να θεωρηθεί στρατηγικής σημασίας και να προκαλέσει ακόμη και πυρηνική ανταπόδοση. Ωστόσο, η απόδοση ευθύνης (attribution) σε τέτοιες επιθέσεις είναι εξαιρετικά δύσκολη, αυξάνοντας τον κίνδυνο λανθασμένων εκτιμήσεων.

Παράλληλα, η εξάρτηση των στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών από διαστημικά συστήματα δημιουργεί νέα σενάρια χρήσης πυρηνικών όπλων για την καταστροφή ηλεκτρονικών υποδομών στο έδαφος, ή δορυφορικών αρχιτεκτονικών με τη χρήση του ηλεκτρομαγνητικού παλμού (EMP). Η πολυπλοκότητα αυτή καθιστά τη διαδικασία κλιμάκωσης μη γραμμική. Μικρές ενέργειες μπορούν να οδηγήσουν σε δυσανάλογες αντιδράσεις, ενώ η αλληλεπίδραση διαφορετικών πεδίων επιχειρήσεων αυξάνει την πιθανότητα ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

Πολιτική αστάθεια και αποδυνάμωση της αποτροπής

Η Νέα Πυρηνική Εποχή χαρακτηρίζεται επίσης από σημαντικές πολιτικές μεταβολές που επηρεάζουν την αξιοπιστία της αποτροπής. Η άκριτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, έχει δημιουργήσει μια “πληθωριστική” Συμμαχία με ετερογενή συμφέροντα και αντικρουόμενες αντιλήψεις απειλής. Έτσι, σε μια κρίση δεν είναι αυτονόητο ότι όλα τα μέλη θα συμφωνήσουν στην ενεργοποίηση της συλλογικής άμυνας. Ιδιαίτερα αν αυτή η κρίση απειλεί να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο

Αν στο παρελθόν ήταν καταλυτικό το ερώτημα για το αν οι ΗΠΑ θα αποφάσιζαν να θυσιάσουν την Ουάσιγκτον ή τη Νέα Υόρκη για να σώσουν το Βερολίνο ή το Παρίσι, σήμερα είναι πολύ πιο καταλυτικό το ερώτημα για το αν το Μαυροβούνιο ή η Σλοβενία θα θυσίαζαν την Ποντγκόριτσα ή τη Λιουμπλιάνα, για να σώσουν το Τούρκου στην Εσθονία…

Ταυτόχρονα, το διαφαινόμενο ρήγμα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης υπονομεύει τη συνοχή της δυτικής αποτροπής. Η αβεβαιότητα σχετικά με τη βούληση των ΗΠΑ να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους μειώνει την αξιοπιστία των πυρηνικών εγγυήσεων. Επιπλέον, η εξωτερική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ, εμφανίζει αυξανόμενα στοιχεία απροβλεπτότητας. Η επιδίωξη διατήρησης της ηγεμονικής θέσης, σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης, οδηγεί σε στρατηγικές συμπεριφορές που ενισχύουν την αστάθεια.

Η επικίνδυνη εισπήδηση της θρησκείας

Ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο της Νέας Πυρηνικής Εποχής είναι η ενίσχυση μη ορθολογικών παραγόντων στη στρατηγική σκέψη. Θρησκευτικές και εσχατολογικές αντιλήψεις φαίνεται να επηρεάζουν, άμεσα ή έμμεσα, τη διαμόρφωση πολιτικών αποφάσεων, αλλά και τη λογική χρήσης πυρηνικών όπλων.

Στη Ρωσία, η σύνδεση της πυρηνικής στρατηγικής με θρησκευτικές αντιλήψεις περί αποστολής και σωτηρίας, όπως περιγράφει ο Dima Adamsky στη μελέτη του Russian Nuclear Orthodoxy, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται τα πυρηνικά όπλα και οι πιθανές χρήσεις τους. Η κατάσταση είναι μάλλον χειρότερη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παρατηρείται η επιρροή εσχατολογικών αντιλήψεων, οι οποίες ενίοτε ενδύονται κοσμικό μανδύα.

Παράλληλα, η ιδέα του “Τέλους της Ιστορίας” και η θρησκευτικού τύπου εμμονή στη μονοπολικότητα οδηγούν σε μια μορφή στρατηγικής ακαμψίας στις ΗΠΑ. Η πολυπολικότητα αντιμετωπίζεται όχι ως φυσική εξέλιξη από ισχυρά κομμάτια του αμερικανικού κατεστημένου, αλλά ως απειλή που απειλεί τη “φυσική τάξη πραγμάτων” και πρέπει να ανατραπεί. 

H απομάγευση της πυρηνικής ισχύος

Ίσως η πιο κρίσιμη διάσταση της Νέας Πυρηνικής Εποχής είναι η πιθανότητα διάρρηξης του πυρηνικού ταμπού. Για δεκαετίες, η μη χρήση πυρηνικών όπλων είχε δημιουργήσει μια ισχυρή κανονιστική απαγόρευση. Ωστόσο, η εμφάνιση πυρηνικών όπλων μικρής ισχύος και η ανάπτυξη δογμάτων περιορισμένης χρήσης τους ενισχύουν την πιθανότητα να διαβούμε το πυρηνικό κατώφλι. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα οδηγούσε σε άμεση παγκόσμια καταστροφή, αλλά θα μπορούσε να έχει πολύ επικίνδυνες συνέπειες σε βάθος χρόνου.

Αν η πρώτη χρήση πυρηνικών δεν συνοδευτεί από άμεση καταστροφή, υπάρχει ο κίνδυνος να απομυθοποιηθεί η πυρηνική απειλή. Τα πυρηνικά όπλα μπορεί να αρχίσουν να αντιμετωπίζονται ως “χρήσιμα” εργαλεία πολέμου, γεγονός που θα αύξανε δραματικά την πιθανότητα περαιτέρω χρήσης τους.

Τυχόν εμφάνιση νέων πυρηνικών δυνάμεων ή νέων πυρηνικών ικανοτήτων σε υπάρχουσες πυρηνικές δυνάμεις ενισχύει περαιτέρω την πολυπλοκότητα του συστήματος. Όσο περισσότερα κράτη αποκτούν πυρηνικά όπλα, τόσο αυξάνονται τα πιθανά σενάρια χρήσης. Η πολυπολικότητα στον πυρηνικό τομέα δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου οι αλληλεπιδράσεις είναι πολλαπλές και δύσκολα προβλέψιμες. Οι μηχανισμοί ελέγχου και επικοινωνίας που υπήρχαν στον Ψυχρό Πόλεμο δεν επαρκούν για να διαχειριστούν αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Η φαντασίωση της “πυρηνικής ειρήνης” 

Τέλος, η νεότερη ιστορική έρευνα δείχνει ότι η αποφυγή πυρηνικού πολέμου στο παρελθόν δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αποτελεσματικότητα της αποτροπής, αλλά σε σημαντικό βαθμό στην τύχη. Πολλαπλά περιστατικά δείχνουν ότι ο κόσμος βρέθηκε πολύ κοντά σε πυρηνική σύγκρουση λόγω τεχνικών λαθών, ή λανθασμένων εκτιμήσεων. Ιστορική έχει μείνει η φράση του τελευταίου διοικητή της Strategic Air Command των ΗΠΑ (SAC), Πτεράρχου George Lee Butler, ο οποίος με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δήλωσε ότι «το γεγονός ότι δεν έγινε πυρηνικός πόλεμος οφείλεται σε ένα μείγμα ικανοτήτων, τύχης και παρέμβασης της Θείας Πρόνοιας με την έμφαση να δίνεται στο τελευταίο». 

Με άλλα λόγια το ότι η ρωσική ρουλέτα που έπαιξε η Ανθρωπότητα με τα πυρηνικά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου δεν οδήγησε σε παγκόσμιο όλεθρο δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως νομοτελειακό αποτέλεσμα των συνεπειών της “αμοιβαίας εξασφαλισμένης καταστροφής” (MAD) και της ορθολογικής διαχείρισης της πυρηνικής απειλής από τους δρώντες, αλλά ως υπενθύμιση της εγγενούς και ακραίας  ευθραυστότητας του συστήματος.

Σήμερα, με την αυξανόμενη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και την ενίσχυση της πολυπλοκότητας των συστημάτων, οι κίνδυνοι αυτοί πολλαπλασιάζονται. Η πιθανότητα ενός “οργανικού” λάθους, το οποίο δεν μπορεί να εντοπιστεί ή να ελεγχθεί, καθίσταται ολοένα και πιο ρεαλιστική.

Εν κατακλείδι, η Νέα Πυρηνική Εποχή δεν είναι απλώς μια επιστροφή στο παρελθόν αλλά μια ποιοτικά διαφορετική ιστορική φάση, στην οποία η πυρηνική απειλή αποκτά νέα και πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Η συσσώρευση ασάφειας, η πολυπλοκότητα των τεχνολογικών και στρατηγικών αλληλεπιδράσεων, και η ενίσχυση μη ορθολογικών παραγόντων δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η αποτροπή γίνεται ολοένα και λιγότερο αξιόπιστη.

Ο κίνδυνος δεν περιορίζεται σε έναν άμεσο, μείζονα πυρηνικό πόλεμο. Αντιθέτως, έγκειται σε μια διαδικασία σταδιακής κλιμάκωσης, στην οποία μικρές κρίσεις μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Το διεθνές σύστημα φαίνεται να “αφήνει πάρα πολλά στην τύχη”, σε βαθμό που η ίδια η έννοια της στρατηγικής ελέγχου τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κατανόηση της Νέας Πυρηνικής Εποχής δεν είναι απλώς ένα ακαδημαϊκό εγχείρημα. Είναι προϋπόθεση για την αποτροπή μιας καταστροφής που, σε αντίθεση με το παρελθόν, μπορεί να προκύψει όχι από συνειδητή επιλογή, αλλά από την ίδια τη δυναμική ενός συστήματος που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να ελεγχθεί.

Η ένταξη στις 72 δόσεις θα αφορά οφειλές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023, ενώ μοναδική προϋπόθεση για τη ισχύ της ρύθμισης είναι η αποπληρωμή ή ο διακανονισμός τυχόν νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών που δημιουργήθηκαν μετά το 2023. Αυτό όμως σημαίνει ότι ο οφειλέτης θα πρέπει να πληρώνει κάθε μήνα όχι μόνον την υψηλή δόση από την ρύθμιση, αλλα και την τρέχουσα ασφάλειά του, καθώς και την δόση για τις οφειλές από το 2023 μέχρει σήμερα, που είναι τρία χρόνια ασφάλισης.

Ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες ζητούσαν περισσότερες δόσεις – που θα έφθαναν μέχρι τις 120 – καθώς έχουν συσσωρεύσει υψηλές οφειλές και δυσκολεύονται ή αδυνατούν πλήρως να ανταποκριθούν την αποπληρωμή τους.

Το θέμα της επανενεργοποίησης των ρυθμίσεων των οφειλών προς τον e – ΕΦΚΑ, με την υιοθέτηση σχετικά πολλών δόσεων, αφορά χιλιάδες Έλληνες, με το 87,31% των οφειλετών να χρωστάει μέχρι 30.000 ευρώ.

Οι μη μισθωτοί (ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες, αγρότες) αδυνατούν να ανταποκριθουν και πληθαίνουν οι φωνές των επαγγελματικών οργανώσεων που ζητούν την άμεση εφαρμογή ρυθμίσεων με μεγάλο αριθμό δόσεων. Στο τέλος του 2025, οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές ανήλθαν στα 51,31 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 633 εκατ. ευρώ από το προηγούμενο τρίμηνο (Σεπτέμβριος 2025), ενώ σε ετήσια βάση, η άνοδος του χρέους έφθασε στα 2,03 δισ. ευρώ. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν την άποψη ότι το πρόβλημα όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά βαθαίνει.

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται τόσο με τη διαρκή επιβάρυνση των μη μισθωτών από τις αυξήσεις εισφορών, όσο και με τον μηχανισμό προσαυξήσεων που λειτουργεί σωρευτικά εδώ και χρόνια. Ενδεικτικό αυτού είναι το γεγονός ότι στην αύξηση του χρέους του τριμήνου Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2025, ύψους των 633 εκατ. ευρώ, τα 447,9 εκατ. ευρώ προέρχονται από τοκους ή προσαυξήσεις.

Παράλληλα, ένα μέρος του χρέους – περίπου 10,5 δισ. ευρώ – θεωρείται πρακτικά ανεπίδεκτο είσπραξης -πρόκειται για πτωχευμένες επιχειρήσεις, εταιρείες σε εκκαθάριση, εργοδότες που δεν υπέβαλαν ποτέ δηλώσεις ή ακόμη και ασφαλισμένους που έχουν αποβιώσει. Ως εκ τούτου το πραγματικό ποσό που θεωρητικά μπορεί να ανακτηθεί περιορίζεται στα 40,8 δισ. ευρώ, αλλά οι προσδοκίες και γι’ αυτό παραμένουν χαμηλές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν οι εννέα στους δέκα οφειλέτες (87,06%), έχουν χρέος μέχρι 30.000 ευρώ και οι επτά στους δέκα (69%) μέχρι 15.000 ευρώ και όμως δεν μπορούν να το αποπληρώσουν, καθώς η δόση π.χ. ακόμα και με τη νέα ρύθμιση για τα 15.000 ευρώ είναι 208 ευρώ το μήνα, ενώ αν υπάρχει οφειλή από το 2023, και είναι αυτή της τάξης των 7.000 ευρώ, θα σημαίνει άλλη ρύθμιση,με δόση άλλα 290 ευρώ (αυτά δεν μπαίνουν στις 72 δόσεις), και αν προστεθεί και η τρέχουσα ασφάλιση, ο ελευθεροεπαγγελματίας ή αγρότης που δυσκολεύεται ήδη να καταβάλει την μηνιαία τρέχουσα ασφάλιση, θα πρέπει να δίνει συνολικά στον ΕΦΚΑ ποσό περίπου 800 ευρώ το μήνα.

Ακόμα και το σκέλος της ένταξης στη ρύθμιση των 24 δόσεων με καταβολή των μηνιαίων δόσεων, μοιάζει δύσκολο έως απαγορευτικό για μεγάλο μέρος οφειλετών.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΚΕΑΟ, σχεδόν οι επτά στους δέκα οφειλέτες (1.441.358 ή 69,53%) χρωστούν έως 15.000 ευρώ έκαστος. Το συνολικό ποσό χρέος σε αυτή την κατηγορία είναι 5,35 δισ. ευρώ. Αν προστεθούν και οι 363.275 της αμέσως επόμενης κατηγορίας, προκύπτει ότι το 87,06% του συνόλου των οφειλετών (1.804.633 φυσικά ή νομικά πρόσωπα), έχουν χρέος που δεν υπερβαίνει τα 30.000 ευρώ, ανά περίπτωση. Από 15.000 – 30.000 ευρώ, η συνολική οφειλή που έχει συσσωρευτεί στο ΚΕΑΟ, ανέρχεται στα 7,98 δισ. ευρώ.

Το μεγαλύτερο ποσό οφειλής, 12,63 δισ. ευρώ (24,61%), έχει συγκεντρωθεί σε μόλις 2.961 οφειλέτες, οι οποίοι χρωστούν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ έκαστος.

Πηγή: Οικονομικός Ταχυδρόμος

Τόνισε πως στο ζήτημα προσδίδονται πολιτικοί όροι με «άτεχνο» και «επιθετικό» τρόπο, δημιουργώντας την εντύπωση ότι αυτό συνιστά παρέμβαση στο δικαιοδοτικό τους έργο. «Πολιτικά η κυβέρνηση και οι βουλευτές της πλειοψηφίας που επιτίθενται στην κ. Κοβέσι, δημιουργούν τις προϋποθέσεις να καταστεί η ανανέωση απολύτως υποχρεωτική», ανέφερε.

Η ευρωπαία αξιωματούχος ανέφερε πως εάν ο Άρειος Πάγος δεν προχωρήσει στην ανανέωση της θητείας, η υπόθεση θα καταλήξει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε πως «το ζήτημα τίθεται με πολιτικούς όρους και τίθεται άτεχνα, με έναν τρόπο επιθετικό, και δημιουργεί την εντύπωση ότι αυτό συνιστά παρέμβαση στο δικαιοδοτικό τους έργο και πλήττει την ανεξαρτησία της Εισαγγελικής Αρχής και άρα και το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο υποχρεούται να κάνει την επιλογή της δικής του προστασίας και της προστασίας της αξιοπιστίας των Ελληνικών Εισαγγελικών και Δικαστικών Αρχών, δηλαδή να ανανεώσει τη θητεία».

Ανέφερε, επίσης, ότι θα μπορούσε να παρουσιαστεί ένα αφήγημα που θα εξηγεί τη στάση της κυβέρνησης έναντι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, λέγοντας:

«Θεωρούμε ότι οι βουλευτές μας δεν έχουν καμία ευθύνη, καθώς ασκούσαν τα καθήκοντά τους, έστω με έναν αρχαϊκό πελατειακό τρόπο, αλλά πάντως υπό την ανοχή και τη γνώση της κυβέρνησης. Όμως, αυτή η αμφιθυμία και η παλινωδία σχετικά με την άρση των ασυλιών των βουλευτών και το ενδεχόμενο να κινηθεί η διαδικασία ευθύνης για υπουργούς, τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν συνέβη στην περίπτωση Βορίδη-Αυγενάκη, υποδηλώνει μια ενοχή που είναι έκδηλη», είπε.

Σχολιάζοντας το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Ευάγγελο Βενιζέλος τόνισε πως «οι παρακολουθήσεις που έγιναν πριν να αποκαλυφθούν οι νόμιμες υποκλοπές, δεν μπορούσε να γίνονται εν αγνοία της κυβέρνησης. Πολιτικοί έπεσαν θύματα υποκλοπών. Υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι τραγωδίες, είναι θεσμικά δυστυχήματα θα μπορούσε να πει κανείς. Έχουμε μια συρροή ατυχιών, μια συναστρία σκανδάλων, με κοινό υπόστρωμα την ποιότητα και τη λειτουργία των θεσμών».

Ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Αλεξάντερ Γκρουσκό δήλωσε σε συνέντευξη του που δημοσιεύθηκε σήμερα ότι αυτό είναι μέρος μιας «ανεξέλεγκτης ανάπτυξης» του πυρηνικού δυναμικού του ΝΑΤΟ, η οποία συνιστά μια στρατηγική απειλή για την Ρωσία.

Ο ίδιος επεσήμανε την ανησυχίας της Μόσχας για το ενδεχόμενο η Γαλλία να αναπτύξει πυρηνικά όπλα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Μακρόν είπε ότι συζητά τέτοιου είδους ρυθμίσεις με τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ελλάδα, τη Σουηδία και τη Δανία.

«Προφανώς ο στρατός μας θα αναγκαστεί να παρακολουθεί στενά το θέμα αυτό στο πλαίσιο της αναβάθμισης του καταλόγου στόχων προτεραιότητας στην περίπτωση μιας μεγάλης σύγκρουσης» δήλωσε ο Γκρουσκό στο ρωσικό όμιλο μέσων ενημέρωσης Russia Today.

«Ως αποτέλεσμα, αντί της δηλωμένης γαλλικής ενίσχυσης της άμυνας των συμμάχων της – στους οποίους, παρεμπιπτόντως, δεν προσφέρουν καμία ακλόνητη εγγύηση – η ασφάλεια αυτών των χωρών στην πραγματικότητα αποδυναμώνεται».

Η πρωτοβουλία Μακρόν είναι μέρος μιας οδηγίας από ευρωπαϊκές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την δική τους άμυνα, μετά τις συχνές επικρίσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά της συμμαχίας από τον και υπό το φώς των απειλών του να πάρει τον έλεγχο της Γροιλανδίας από την Δανία που είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Η λήξη τον Φεβρουάριο της ισχύος της τελευταίας εναπομείνασας συνθήκης που περιορίζει τα οπλοστάσια στρατηγικών πυρηνικών όπλων της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει δημιουργήσει ένα κενό στον παγκόσμιο έλεγχο των εξοπλισμών, σε μία περίοδο που οι διεθνείς εντάσεις βρίσκονται στο υψηλότερο τους σημείο εδώ και για δεκαετίες λόγων των πολέμων στην Ουκρανία και το Ιράν.

Ο Γκρουσκό δήλωσε ότι οποιοσδήποτε μελλοντικός διάλογος για τα πυρηνικά όπλα θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του τις συνδυασμένες δυνατότητες του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των οπλοστασίων της Γαλλίας και της Βρετανίας όπως επίσης και των ΗΠΑ.

Το ΝΑΤΟ επέκρινε αυτή την εβδομάδα τη Ρωσία και την Κίνα για τις πολιτικές τους στον τομέα των πυρηνικών όπλων και προέτρεψε και τις δύο χώρες να συνεργασθούν με τις ΗΠΑ για την εδραίωση μεγαλύτερης σταθερότητας και διαφάνειας στην διάσκεψη που θα αρχίσει την επόμενη εβδομάδα στον ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη για την αναθεώρηση της λειτουργίας της συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

Η Αρχή Πυρηνικής Ασφάλειας και ακτινοπροστασίας (ASNR) της Γαλλίας διαπίστωσε παρουσία ραδιενέργειας “υψηλότερη από αλλού” στα εδάφη, σε χορτολιβαδικές εκτάσεις και σε ορισμένα τρόφιμα όπως το γάλα, τα τυριά και το βόειο κρέας, που προέρχονται από “ζώνες υψηλής παραμονής (ραδιενέργειας)” της χώρας.

Και αυτό, “σαράντα χρόνια μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ (26 Απριλίου 1986) και το τέλος των δοκιμών πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα (από το 1945 έως το 1980)”, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η ίδια Αρχή.

Οι περιοχές αυτές βρίσκονται στα Βόσγια Όρη, στην Αλσατία, στην κοιλάδα του Ροδανού, στο Πουί-ντε-Ντομ, στο ανατολικό τμήμα της Κορσικής, στο Αλπ-ντε-Οτ-Προβάνς και στα Ατλαντικά Πυρηναία.

Η Αρχή Πυρηνικής Ασφάλειας εξήγησε σήμερα ότι διαπίστωσε “εδώ και δεκαετίες μείωση των συγκεντρώσεων του καισίου 127 και του στροντίου 90, ραδιενεργών χημικών στοιχείων, που εντοπίζονται κυρίως μέσα στα εδάφη, στο γάλα και το βόειο κρέας. Αντιθέτως, τα τρόφιμα από τη δασοκομία, όπως τα μανιτάρια και το κρέας που προέρχεται από το κυνήγι, μπορεί να διατηρούν υψηλά επίπεδα καισίου 137 για χρόνια”.

Στα εν λόγω δάση, η ραδιενέργεια “παρουσιάζει μια πολύ μεγάλη χωρική μεταβλητότητα”, διευκρινίζει ακόμη η γαλλική Αρχή Πυρηνικής Ασφάλεια.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αισθητή διαφορά μεταξύ των γεωργικών τροφίμων όπως τα φυλλώδη λαχανικά, οι πατάτες ή το σιτάρι που προέρχονται από περιοχές ZRE και των αντίστοιχων προϊόντων από το υπόλοιπο έδαφος.

Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2025, η ASNR ανέφερε ότι το 2020 η “μέση ενεργή δόση που οφείλεται στις επιπτώσεις του ατυχήματος του Τσερνόμπιλ στη Γαλλία ήταν της τάξης του 1 μικροσίβερτ ετησίως για έναν ενήλικα που κατοικεί στην πόλη, εργάζεται σε εσωτερικό χώρο και δεν καταναλώνει άγρια μανιτάρια ή κρέας από κυνήγι, αλλά θα μπορούσε να ανέβει έως και 20 μικροσίβερτ στις κοινότητες όπου οι συγκεντρώσεις ραδιενεργών ουσιών του Μαΐου 1986 ήταν οι μεγαλύτερες, εάν ένας άνθρωπος περνά αρκετές ώρες την ημέρα μέσα σε φυσικούς χώρους ή δασικές εκτάσεις”.

Η οριακή τιμή έκθεσης στις ιονίζουσες ακτινοβολίες είναι ένα μιλισίβερτ (δηλαδή 1.000 μικροσίβερτ) ετησίως για το ευρύ κοινό, σύμφωνα με τον ιστότοπο του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας και Ασφάλειας (INRS). Ένα αεροπορικό ταξίδι Παρίσι- Νέα Υόρκη μετ΄επιστροφής αντιστοιχεί σε έκθεση σε 80 μικροσίβερτ και σε μια ακτινογραφία θώρακα, 58 μικροσίβερτ, σύμφωνα με το INRS.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας, φιλόσοφος, θεολόγος, μαθηματικός, φυσικός και ηλεκτρολόγος μηχανικός, Πάβελ Φλορένσκι, αποφάνθηκε ότι, επειδή αμφότερες η επιστήμη και η θρησκεία είναι εγκεντρισμένες στην ιδέα της αλήθειας και καλλιεργούν τη ζήτηση της αλήθειας (με τον τρόπο τους η καθεμιά), η ενότητα της αλήθειας είναι το κύριο χαρακτηριστικό μιας εξευγενισμένης συνείδησης, ανεξαρτήτως των ιδιαιτεροτήτων της. Εξού και ο Φλορένσκι είδε τον κόσμο ως συμβολικό: η φυσική πραγματικότητα δείχνει προς βαθύτερα πνευματικά νοήματα (αφού, άλλωστε, οι φυσικοί νόμοι δεν είναι υλικά πράγματα οι ίδιοι, αλλά τρόποι και κανόνες οργάνωσης και λειτουργίας των υλικών πραγμάτων), και τα επιστημονικά γεγονότα δεν είναι απλώς δεδομένα (data), αλλά σημεία (signs) μιας ανώτερης τάξης.

Επίσης, χρησιμοποιώντας πλατωνική ορολογία, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός, René Thom, αποφάνθηκε ως εξής: οι μορφές που παρατηρούμε στον κόσμο μας αποτελούν “σκιές” άλλων πραγμάτων, ανώτερων επιπέδων οργάνωσης της πραγματικότητας, που περιγράφονται με αυτό που στα μαθηματικά ονομάζουμε πολλαπλότητες (manifolds). Αυτές οι “σκιές” (παρατηρούμενες μορφές) είναι προσδιορισμένες από τα σύνορά τους, και τα σύνορα αυτών των μορφών είναι αυτό που στα μαθηματικά ονομάζουμε ιδιάζοντα σημεία (singularities). Αυτός είναι, άλλωστε, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η όρασή μας.

Η ανάπτυξη της επιστημονικής συνείδησης οδηγεί στην επίγνωση ότι υπάρχει μια δομική συνέχεια μεταξύ της συνείδησης και του κόσμου. Αντί να ομιλούμε περί πραγματικότητας και συνείδησης, ομιλούμε περί της πραγματικότητας του κόσμου και της πραγματικότητας της συνείδησης. Η πραγματικότητα, λοιπόν, δεν είναι μία, αλλά είναι ενιαία. Η πραγματικότητα του κόσμου υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς (ρεαλισμός), αλλά μπορούμε να την κατανοήσουμε μόνο μέσα από διαφορετικές προοπτικές (προοπτικισμός). Υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος, αλλά τον προσεγγίζουμε μέσα από διαφορετικές μερικές προοπτικές.

Όπως, λ.χ., όταν κοιτάζουμε ένα έργο τέχνης, ή γενικώς ένα τρισδιάστατο αντικείμενο, από διαφορετικές πλευρές ή οπτικές γωνίες. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο αντικειμενιστικός ρεαλισμός οδηγεί ακουσίως σε μια μορφή ιδεαλισμού, υπό την έννοια ότι αντιμετωπίζει και προβάλλει μία επιμέρους προοπτική (μία μερική θέαση) σαν να ήταν η καθολική προοπτική. Αντιθέτως, ο αυθεντικός ρεαλισμός μπορεί να είναι μόνο προοπτικιστικός (όχι αντικειμενιστικός), και άρα, απαιτεί να μπορούμε να συγκρατήσουμε στον νου μας και να συνθέσουμε διαφορετικές προοπτικές.

Ποικιλία διαφορετικών προοπτικών

Αυτή η ποικιλία διαφορετικών προοπτικών δεν είναι μια πλαδαρή πολυλογία ούτε ένας περιττός πλεονασμός, διότι στην επιστήμη, μια προοπτική πρέπει να αποδείξει γιατί αξίζει να υπάρχει. Στο πλαίσιο της επιστήμης, μια προοπτική νομιμοποιείται επειδή (και μόνο εφόσον) έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί μια έγκυρη μερική θέαση της πραγματικότητας, και όχι επειδή, σε κάποια κοινωνικά πλαίσια, ο καθένας, φευ, δικαιούται να έχει τη γνώμη του. Η επιστημονική εργασία συχνά περιλαμβάνει μακρές περιόδους αβεβαιότητας, αποτυχίας και σταδιακής προόδου. Έτσι, καλλιεργεί ανθεκτικότητα και πειθαρχία. Η αφοσίωση στην κατανόηση πολύπλοκων προβλημάτων αντανακλά όχι μόνο διανοητική περιέργεια αλλά και βαθιά αίσθηση σκοπού.

Ανθρωπολογική βελτίωση και αξίες: Η επιστήμη και η λογική απελευθερώνουν τους ανθρώπους από τον φόβο, την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις, αντικαθιστώντας τα με την κατανόηση του σύμπαντος (υλικού και πνευματικού). Ειδικότερα, η ενσωμάτωση της επιστημονικής κατανόησης στη μελέτη του ανθρώπου και της κοινωνίας μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο ολοκληρωμένη και ηθική κοσμοθεωρία. Αυτή η σύνθεση υποδηλώνει ότι η επιστήμη δεν είναι αποκομμένη από τις αξίες, αλλά μπορεί να τις ενημερώνει και να τις εμπλουτίζει. Επιπροσθέτως, η ίδια η επιστήμη βασίζεται σε αξίες – τουλάχιστον (και προδήλως) σε αξίες γνωσιολογικής τάξης.

Δημόσια εκδήλωση-Παρουσίαση της “Επιστήμης Συστημάτων”

Με την ανωτέρω αυτοσυνειδησία, οι συντελεστές του βιβλίου “Επιστήμη Συστημάτων, Θεωρία Πολυπλοκότητας, και Οργάνωση”, θα παρουσιάσουμε αυτό το διεπιστημονικό σύγγραμμα σε μια ανοικτή, δημόσια εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί στις 12 Μαΐου 2026, ώρα 18:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (οδός Ακαδημίας 20, Αθήνα), με συντονίστρια την Ειδική Γραμματέα της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, καθηγήτρια-μαθηματικό Αθηνά Καλαμπόκα, και τη συμμετοχή άλλων επιστημόνων – είσοδος ελεύθερη.

Ελπίζουμε να είναι χρήσιμο στη μαθηματική κοινότητα, σε φοιτητές και ερευνητές τόσο των φυσικών όσο και των κοινωνικών επιστημών, σε μάνατζερς, σε αναλυτές, σε λήπτες πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων, καθώς και σε όσους γενικώς επιζητούν μια επιστημονική προσπέλαση και κάρπωση της πραγματικότητας.

Ο Πούτιν είπε επίσης ότι η Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή -ένα ναυτικό πέρασμα μέσω της Αρκτικής- αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής,  περιλαμβανομένης της αστάθειας στη Μέση Ανατολή.

Ο Ρώσος πρόεδρος επανέλαβε ότι οι αρκτικές περιοχές έχουν μεγάλη σημασία για την εγχώρια οικονομία και την ανάπτυξη της παραγωγής. Δήλωσε επίσης ότι η Αρκτική είναι ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια και την  εθνική κυριαρχία της Ρωσίας. Τόνισε τον αυξανόμενο ρόλο της Αρκτικής στο παγκόσμιο πλαίσιο, ειδικά στη διατήρηση της οικολογίας του πλανήτη και της σταθερότητας της διεθνούς ναυτιλίας.

«Η σημασία της Βόρειας Διαρκτικής Οδού ως ασφαλούς, αξιόπιστης και αποτελεσματικής διαδρομής γίνεται ολοένα και πιο εμφανής στο πλαίσιο των διαταραχών στις παγκόσμιες αλυσίδες μεταφορών λόγω πολυάριθμων συγκρούσεων», δήλωσε ο Πούτιν. Ο Διάδρομος Μεταφορών μέσω Αρκτικής είναι μια προτεινόμενη διαδρομή που θα εκτείνεται από την Αγία Πετρούπολη μέσω του Μούρμανσκ, του Αρχάγγελου και της Βόρειας Θαλάσσιας Οδού προς το Βλαδιβοστόκ. Θα αντιπροσωπεύει ένα ολοκληρωμένο σύστημα που θα ενσωματώνει τις θαλάσσιες, σιδηροδρομικές και οδικές μεταφορές», είπε ο ίδιος.

Προ διμήνου το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε την έναρξη της αποστολής Arctic Security, «η οποία θα διασφαλίσει τον συντονισμό της στρατιωτικής παρουσίας της συμμαχίας στην περιοχή». Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών υποσχέθηκε να ανταποκριθεί στην αυξανόμενη δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στην Αρκτική.

Όσον αφορά τις διακοπές στις υπηρεσίες παρόχων του ίντερνετ στη Ρωσία, ο πρόεδρος της χώρας είπε ότι «ήταν αναγκαίες για λόγους ασφαλείας». Δήλωσε ότι πρέπει παρόλα αυτά να διασφαλιστεί η λειτουργία σημαντικών υπηρεσιών διαδικτύου.

Οι αρχές είχαν διακόψει το mobile internet στη Μόσχα για περίπου τρεις εβδομάδες τον περασμένο μήνα, λόγω ουκρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) τα οποία χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για να καθοδηγούν τις επιθέσεις τους.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Κατά την άφιξη του ο πρωθυπουργός μετά από σχετική ερώτηση έκανε την εξής δήλωση για την αποδέσμευση των πόρων για την υποστήριξη της Ουκρανίας:

«Το γεγονός ότι θα αποδεσμευτούν αυτοί οι πόροι, είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Η Ευρώπη στέκεται στο πλευρό της Ουκρανίας από την αρχή αυτού του πολέμου. Αυτοί οι πόροι είναι απαραίτητοι, για να διασφαλίσουμε ότι η Ουκρανία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως κράτος και να μπορεί να αμύνεται. Και χαίρομαι γιατί η Ευρώπη εδώ και τέσσερα χρόνια είναι ενωμένη και υπερβαίνει όποια εμπόδια υπάρχουν για να υποστηρίξει την Ουκρανία».

Για την σιγή του Ζελένσκι που ζητεί να στηρίζεται αλλά όχι να στηρίζει, Κύπριοι πολιτικοί την “δικαιολόγησαν” με το σκεφτικό ότι «βρίσκεται σε δύσκολη θέση καθώς η Ουκρανία έχει απόλυτη ανάγκη την Τουρκία, αφού μέσα από τα στενά των Δαρδανελίων διεξάγεται το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου και του ανεφοδιασμού της Ουκρανίας, χωρίς να υπάρχει εναλλακτική θαλάσσια οδός». Ομως από τα Δαρδανέλια περνάνε καράβια δεκάδων εθνών και όχι μόνον της Ουκρανίας -εθνών που έχουν πάρει θέση για το Κυπριακό.

Το ελληνιστικό εύρημα εντοπίστηκε στο λεγόμενο ‘Δυτικό Θέατρο’, το οποίο φέρεται να λειτουργούσε ως πολιτιστικός φάρος στην αρχαιότητα πέρα από τη θεατρική χρήση. Ο Ερσόι σημείωσε: «Αυτή η κατασκευή, η οποία χρησίμευσε ως σκηνικό για τα έπη του Ομήρου, αποκαλύπτει ότι ήταν επίσης κέντρο πολιτιστικής αφήγησης στην αρχαιότητα ενώ το έργο, που αντανακλά το κλασικό ύφος της περιόδου του Αυγούστου, ξεχωρίζει για την υψηλή καλλιτεχνική του ποιότητα. Με το όραμά μας ‘Κληρονομιά για το Μέλλον’, συνεχίζουμε να προστατεύουμε αυτή τη μοναδική κληρονομιά και να την μεταφέρουμε στο μέλλον».

Κατά τις ανασκαφές, το άγαλμα βρέθηκε πεσμένο μπρούμυτα ανάμεσα σε ερείπια στον εξωτερικό τοίχο του θεάτρου («μετασκηνή»), ενώ η κεφαλή του δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.

Το γλυπτό, κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο, απεικονίζει τη θεά Αθηνά όρθια σε στρογγυλή βάση, με πέπλο και χλαμύδα γύρω από τον λαιμό, ενώ στο στήθος φέρει αιγίδα την κεφαλή μίας Μέδουσας και φίδια. Οι πτυχώσεις του υφάσματος και η φυσικότητα της απόδοσης υποδεικνύουν υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα, ενώ το πίσω μέρος έχει αφεθεί τραχύ, γεγονός που συνδέεται με τη θέση τοποθέτησής του ανάμεσα σε κίονες.

Η σκηνή του Δυτικού Θεάτρου χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και διαθέτει τριώροφη αρχιτεκτονική με 16 κίονες σε κάθε επίπεδο. Παράλληλα, τα γλυπτά που έχουν εντοπιστεί αποτυπώνουν σκηνές από την Οδύσσεια, όπως η χώρα των Λαιστρυγόνων, η σπηλιά του Πολύφημου και η Σκύλλα. Στις ανασκαφές μεταξύ 2024-2025 αποκαλύφθηκαν πολυάριθμα γλυπτά που σχετίζονται με τις παραπάνω αφηγήσεις ενισχύοντας τη σημασία της Λαοδικείας ως σημαντικού πολιτιστικού κέντρου της αρχαιότητας.

Είπαμε ρε Σοφία να πυροβολήσεις την Κοβέσι, όπως είναι η διαταγή από το Μητσοτακιστάν, αλλά όχι και να ξεθάψεις τον Τσαουσέσκου!

Και τι δεν έχουμε ακούσει για τη Ρουμάνα, η οποία πάει κωλοφεράτζα την “κυβέρνηση των αρίστων”! Έχουμε ακούσει για δικογραφίες της πλάκας, ακόμα κι ότι παίρνει γραμμή από… Μόσχα μεριά!

Πρέπει να πω ότι εάν με εκπλήσσει κάτι είναι που τα μαντρόσκυλα του Μαξίμου δεν έχουν πει ότι η… Ρουμάνα δεν πιάνει μία μπροστά στους Έλληνες τιτάνες της… ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, όπως η Κλάπα, η Αδειλίνη, ο Ζήσης και ο Μπακαΐμης!

Αλλά η Βούλτεψη το πήγε πιο μακριά! Ούτε λίγο ούτε πολύ, μας είπε ότι η Κοβέσι έχει το χούι από τη… διαβόητη Σεκουριτάτε του Τσαουσέσκου! Τότε, που 500.000 παιδιά ήταν πρακτοράκια, ούρλιαζε στον Σκάι!

Αφού η Κοβέσι ήταν 16 ετών όταν καθάρισαν τον Νικολάε, άρα ιδού η απόδειξη! Πράκτωρ της Σεκουριτάτε η Κοβέσι!

Σας έχω και αποκλειστικό: Ανήκει σε μία σέχτα τσαουσεσκικών και θέλει να φέρει τον κομμουνισμό στην Ευρώπη, με… Δούρειο Ίππο την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία!

Και για να το πετύχει, πρέπει να ανατρέψει τον Κυριάκο, τον… πυλώνα της δημοκρατίας στην Ευρώπη! Αμέ! Ξεφεύγει τίποτα της Βούλτεψη! Τύφλα να ‘χουν οι ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες!

Ναι, ναι, όλα αυτά περί ΟΠΕΚΕΠΕ, περί Αυγενάκη, Φραπέ και σία είναι κλασική σκευωρία της KGB για την υπονόμευση του Μητσοτακιστάν!

Η Βούλτεψη, μάλιστα… υπόδειγμα πολιτικού, έκανε και πρόταση! Ζήτησε Γάλλο για Ευρωπαίο Εισαγγελέα, να έχει και πρεστίζ, όχι… μπασκλάς Ρουμάνα!

Τώρα που το σκέφτομαι, είσαι σίγουρη Σοφία ότι θέλεις Γάλλο; Για ρώτα το Σαρκοζί, κάτι ξέρει να σου πει παραπάνω!