Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να αγνοεί τη γεωγραφία στο Αιγαίο. Η πυκνότητα των νησιών και η στενότητα του θαλάσσιου χώρου κάνουν την οριοθέτηση δύσκολη αλλά δεν αλλάζουν την αφετηρία της. Η αφετηρία παραμένει ο νομικός τίτλος που παράγεται από την εδαφική κυριαρχία, άρα και από τα κατοικημένα ελληνικά νησιά. Η γεωγραφία συνεκτιμάται μέσα στη διαδικασία οριοθέτησης αλλά δεν μπορεί να προηγείται του δικαίου ούτε να χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει έναν χάρτη στον οποίο τα νησιά έχουν ήδη περιοριστεί πριν καν εξεταστούν. 

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται το κλειδί του ζητήματος. Άλλο πράγμα είναι ο νομικός τίτλος και άλλο η τελική επήρεια. Ένα κατοικημένο νησί, ως τμήμα εδαφικής κυριαρχίας, φυσικά και μπορεί να παράγει θαλάσσιες ζώνες. Το αν σε μια συγκεκριμένη οριοθέτηση θα λάβει πλήρη, μειωμένη ή προσαρμοσμένη επήρεια είναι επόμενο στάδιο της νομικής ανάλυσης και δεν μπορεί η πιθανή προσαρμογή της επήρειας να χρησιμοποιείται για να εξαφανιστεί ο ίδιος ο τίτλος.

Αυτή η διάκριση δεν είναι ελληνική υπεκφυγή, αλλά  η θεσμική άμυνα των νησιωτικών δικαιωμάτων. Αν ο τίτλος αναγνωριστεί, κάθε περιορισμός πρέπει να συνοδεύεται από τεκμηριωμένη εξήγηση και να δικαιολογηθεί με συγκεκριμένες περιστάσεις και όχι με μια αφηρημένη επίκληση “ισορροπίας”. Αν όμως ο τίτλος αφαιρεθεί από την αρχή, τότε το αποτέλεσμα έχει ήδη κριθεί και κατά συνέπεια το νησί δεν μπαίνει ποτέ πραγματικά στη συζήτηση.

“Ελληνικός μαξιμαλισμός” στο Αιγαίο;

Γι’ αυτό η τουρκική ρητορική περί «ελληνικού μαξιμαλισμού» είναι παραπλανητική. Η Ελλάδα δεν υπερασπίζεται κάποια αυθαίρετη εξαίρεση υπέρ των νησιών της, αλλά έναν βασικό κανόνα του δικαίου της θάλασσας, ότι δηλαδή, τα κατοικημένα νησιά, ως τμήματα εδαφικής κυριαρχίας, παράγουν νομικό τίτλο σε θαλάσσιες ζώνες. Η τελική επήρεια μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο νόμιμης οριοθέτησης, με βάση τις συγκεκριμένες γεωγραφικές και νομικές περιστάσεις. Δεν μπορεί όμως να έχει προαποφασιστεί από μια τουρκική γραμμή πάνω στον χάρτη.

Η Ρόδος, η Κως, η Σάμος, η Χίος, η Λέσβος ή το Καστελλόριζο δεν είναι ενοχλητικές κουκκίδες στη γεωγραφία της «Γαλάζιας Πατρίδας». Είναι κατοικημένα ελληνικά εδάφη, με πληθυσμό, διοίκηση, λιμάνια, οικονομική ζωή και διεθνώς αναγνωρισμένη κυριαρχία. Δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν βράχοι, τεχνητές κατασκευές ή χαμηλής σημασίας σημεία βάσης. Η Τουρκία μπορεί να θέλει έναν χάρτη χωρίς ουσιαστική νησιωτική προβολή, αλλά αυτό δεν τον κάνει χάρτη διεθνούς δικαίου.

Το ίδιο ισχύει και για την επίκληση της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Λωζάννη ρύθμισε ζητήματα κυριαρχίας, συνόρων και καθεστώτος νησιών. Δεν θέσπισε σύγχρονες θαλάσσιες ζώνες, δεν όρισε ΑΟΖ και δεν προέβλεψε υφαλοκρηπίδες με βάση μεσημβρινούς. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται λοιπόν ως ιστορικό πρόσχημα για να περιοριστούν δικαιώματα που διαμορφώθηκαν μεταγενέστερα στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Άλλο η κυριαρχία επί του εδάφους και άλλο η μεταγενέστερη οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών που παράγονται από αυτό.

Η τουρκική στάση γίνεται ακόμη πιο προβληματική επειδή δεν διατυπώνεται σε ουδέτερο περιβάλλον. Δεν έχουμε μια ψύχραιμη ακαδημαϊκή διαφωνία ανάμεσα σε δύο σχολές σκέψης. Έχουμε casus belli για την άσκηση ενός νόμιμου ελληνικού δικαιώματος και παράλληλα NAVTEX και NOTAM που αμφισβητούν ελληνικές αρμοδιότητες, δημιουργούν τεχνητές γκρίζες ζώνες και παρουσιάζουν την άσκηση ελληνικών δικαιωμάτων ως δήθεν μονομερή πρόκληση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επίκληση της ευθυδικίας δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως αθώα τεχνική συζήτηση. Μοιάζει περισσότερο με πολιτική πίεση που επιχειρεί να εμφανιστεί ως νομική επιχειρηματολογία.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να αγνοεί τη γεωγραφική πραγματικότητα του Αιγαίου. Η πυκνότητα των νησιών και η στενότητα του θαλάσσιου χώρου κάνουν την οριοθέτηση δύσκολη. Δεν κάνουν όμως τα κατοικημένα νησιά νομικά αόρατα. Η γεωγραφία λαμβάνεται σοβαρά υπόψη μέσα στη νομική διαδικασία αλλά φυσικά δεν αντικαθιστά τον νομικό τίτλο και δεν νομιμοποιεί μια προαποφασισμένη χαρτογραφική λύση.

Η ελληνική απάντηση πρέπει να είναι καθαρή. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να απαντήσει με υπερβολές, ούτε να εγκλωβιστεί σε συνθήματα και ρητορικές. Χρειάζεται να επιμείνει στη σωστή σειρά. Πρώτα ο νομικός τίτλος των νησιών, μετά η επικάλυψη των αξιώσεων, μετά οι ειδικές περιστάσεις και, στο τέλος, η κρίση περί αναλογικότητας και δίκαιης λύσης. Αυτό είναι ισχυρότερο από οποιαδήποτε ρητορική έξαρση, γιατί μπορεί να σταθεί διεθνώς.

Το τουρκικό αφήγημα για την “Γαλάζια Πατρίδα”

Η Τουρκία επιδιώκει να εμφανίσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» όχι ως αναθεωρητικό αφήγημα, αλλά ως δήθεν δίκαιη διόρθωση της γεωγραφίας. Το πρόβλημα είναι ότι η γεωγραφία δεν διορθώνεται με πολιτική βούληση. Τα νησιά δεν εξαφανίζονται επειδή δυσκολεύουν έναν χάρτη και η ευθυδικία δεν είναι εργαλείο για να αποφασίζεται εκ των προτέρων ποια εδάφη μετρούν και ποια πρέπει να “εξαφανιστούν”.

Το Αιγαίο δεν χρειάζεται έναν χάρτη που φαίνεται απλός, αλλά μια λύση που στέκεται νομικά και πολιτικά. Οι απλές γραμμές είναι συχνά επικίνδυνες, όταν κρύβουν μέσα τους προαποφασισμένες παραδοχές για τα νησιά. Ούτε θα επιτευχθεί σταθερότητα με την αποδοχή ότι η πίεση μπορεί να μεταμφιέζεται σε τεχνική πρόταση. Μια βιώσιμη λύση προϋποθέτει διαπραγμάτευση, αλλά η διαπραγμάτευση έχει νόημα μόνο όταν τα δικαιώματα που τίθενται στο τραπέζι έχουν πρώτα αναγνωριστεί ως υπαρκτά.

Η ευθυδικία έχει θέση στο Αιγαίο, αλλά δεν είναι συνώνυμο της αναθεώρησης. Δεν είναι ένα άλλο όνομα για σχήματα τύπου 25ου μεσημβρινού, που επιχειρούν να ντύσουν μια γεωγραφική γραμμή με γλώσσα δικαίου, ούτε τρόπος να αφαιρεθεί προκαταβολικά η θαλάσσια σημασία των ελληνικών νησιών. Είναι διορθωτική αρχή μέσα σε μια νομική διαδικασία και, αν αυτή η σειρά αντιστραφεί, τότε δεν μιλάμε πια για δίκαιη οριοθέτηση, αλλά για έναν χάρτη που αποτυπώνει περισσότερο την πίεση παρά το δίκαιο.

Και αυτό, για την Ελλάδα, δεν είναι απλώς νομικό θέμα. Είναι ζήτημα στρατηγικής σταθερότητας, αποτροπής και εθνικής αυτοπεποίθησης.

* Ο Ελευθέριος Βεργέτζης είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ στην Νομική Σχολή του ΑΠΘ

Στην Ελβετία βρίσκεται επίσης από την Παρασκευή ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ, Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν Αλ Θάνι, ο οποίος θεωρείται ένας από τους βασικούς διαμεσολαβητές στις επαφές μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.

Αβέβαιο το ταξίδι του Τζέι Ντι Βανς στην Ελβετία

Αρχικά επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας επρόκειτο να είναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος όμως ανέβαλε την τελευταία στιγμή το ταξίδι του το βράδυ της Πέμπτης.

Μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστο εάν θα μεταβεί τελικά στην Ελβετία εντός του Σαββατοκύριακου, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζει να αξιολογεί τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Οι συνομιλίες είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν την Παρασκευή, αλλά αναβλήθηκαν λόγω της κλιμάκωσης των συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Δεν έχει γίνει γνωστό αν έχει οριστεί νέα ημερομηνία.

Νέος τριήμερος γύρος συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου

Από τις 23 έως τις 25 Ιουνίου θα διεξαχθεί στη Ουάσινγκτον ο νέος γύρος συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου μετά την επίτευξη εκεχειρίας. Την είδηση γνωστοποίησε χθες με ανακοίνωσή του το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μετά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο με τον πρόεδρο του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν.

Ο Ρούμπιο επανέλαβε ότι είναι αναγκαίο να αφοπλιστεί η Χεζμπολάχ και επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την κυβέρνηση του Λιβάνου στην προσπάθειά της να δημιουργήσει ένα κυρίαρχο κράτος που θα ζει ειρηνικά με όλους τους γείτονές του, ανέφερε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τόμι Πίγκοτ. Σύμφωνα με ανακοίνωση της λιβανέζικης προεδρίας, ο πρόεδρος Αούν είπε στον Ρούμπιο ότι μια «συνολική κατάπαυση του πυρός» θα συνιστούσε τη «θεμελιώδη βάση» προκειμένου να επιτευχθεί πρόοδος στις απευθείας συνομιλίες με το Ισραήλ. Ο Λιβανέζος πρόεδρος ευχαρίστησε επίσης τον Ρούμπιο «για τη στήριξη των ΗΠΑ στον Λίβανο».

Κατάπαυση πυρός μετά τη νέα ανάφλεξη στον Λίβανο – Τα σκληρά μηνύματα από το Ισραήλ

Παράλληλα, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, Ισραήλ και Χεζμπολάχ συμφώνησαν την Παρασκευή σε κατάπαυση του πυρός, έπειτα από τη σοβαρότερη μέχρι σήμερα δοκιμασία που αντιμετώπισε η συμφωνία-πλαίσιο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης για τον τερματισμό των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.

Από το βράδυ της Πέμπτης έως το απόγευμα της Παρασκευής, τουλάχιστον 47 άνθρωποι σκοτώθηκαν και σχεδόν 100 τραυματίστηκαν από ισραηλινούς βομβαρδισμούς στον Λίβανο, σύμφωνα με τις αρχές της Βηρυτού.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε από την πλευρά του τέσσερις νεκρούς στρατιωτικούς, ανάμεσά τους και ανώτερο αξιωματικό. Πρόκειται για τον βαρύτερο απολογισμό από τη Δευτέρα, όταν ανακοινώθηκε η αμερικανοϊρανική συμφωνία που προβλέπει τον τερματισμό των εχθροπραξιών «σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου».

Ο Ισραηλινός πρεσβευτής στις ΗΠΑ Γιεχιέλ Λέιτερ δήλωσε ότι το Ισραήλ θα τηρήσει την ανακωχή εφόσον πράξει το ίδιο και η Χεζμπολάχ.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου από την πλευρά του έχει διαμηνύσει ότι η Χεζμπολάχ θα πληρώσει «πολύ βαρύ τίμημα», επαναλαμβάνοντας ότι οι ισραηλινές δυνάμεις θα παραμείνουν στον νότιο Λίβανο «για όσο χρειαστεί». Ακόμη πιο σκληρός εμφανίστηκε, δε, χθες, ο υπουργός Εθνικής Ασφαλείας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, ο οποίος ζήτησε να «καεί όλος ο Λίβανος».

Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί κατηγόρησε το Ισραήλ ότι επιδιώκει «μόνιμο πόλεμο».

Το προειδοποιητικό μήνυμα από το Ιράν: “Η ώρα μηδέν έχει φτάσει”

Σε κάθε περίπτωση, το μέτωπο Ισραήλ – Χεζμπολάχ στον Λίβανο, για το οποίο προσπάθεια ύφεσης της έντασης φαίνεται πως είναι σε εξέλιξη, απειλεί για ακόμα μία φορά να τινάξει στον αέρα τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

Μετά τα ισραηλινά πλήγματα στη Βηρυτό, η Τεχεράνη ανέβασε κατακόρυφα τους τόνους, ενώ ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο επίθεσης στην ισραηλινή επικράτεια.

Το πιο ηχηρό μήνυμα ήρθε από τον Αλί Ακμπάρ Βελαγιατί, ανώτερο σύμβουλο του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος, σύμφωνα με διεθνή μέσα, προειδοποίησε ότι «η ώρα μηδέν» έχει φτάσει και ότι οι εκτοξευτές τίθενται σε ετοιμότητα. Η δήλωση ήρθε ως απάντηση στα ισραηλινά πλήγματα στη Βηρυτό και ερμηνεύτηκε ως σαφής προειδοποίηση για πιθανά αντίποινα, είτε απευθείας από το Ιράν είτε μέσω των συμμάχων του στην περιοχή.

Ο Βελαγιατί φέρεται επίσης να συνέδεσε τις εξελίξεις στον Λίβανο με κρίσιμες θαλάσσιες οδούς, προειδοποιώντας ότι, εάν συνεχιστεί η ισραηλινή δράση, τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα μπορούσαν να μετατραπούν σε μοχλούς πίεσης κατά της ισραηλινής και δυτικής οικονομικής ασφάλειας. Η αναφορά αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς οι δύο θαλάσσιες δίοδοι θεωρούνται κομβικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο και την ενεργειακή τροφοδοσία.

Στην άλλη πλευρά, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε αυξημένη επιφυλακή και προετοιμάζεται για πιθανή επίθεση κατά του Ισραήλ τις επόμενες ώρες ή ημέρες. Ο αρχηγός του ισραηλινού επιτελείου φέρεται να πραγματοποιεί συνεχείς αξιολογήσεις της κατάστασης με τους διοικητές των εμπλεκόμενων δυνάμεων, ενώ η αεράμυνα και οι μονάδες στα βόρεια σύνορα παραμένουν σε κατάσταση συναγερμού.

Η ένταση κλιμακώθηκε μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο και τις συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ, που προκάλεσαν νέες απώλειες και στις δύο πλευρές. Σύμφωνα με διεθνή πρακτορεία, Ισραήλ και Χεζμπολάχ συμφώνησαν σε νέα κατάπαυση του πυρός, με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, του Κατάρ και του Ιράν, ωστόσο η εφαρμογή της παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Αναφορές από την περιοχή κάνουν λόγο για συνεχιζόμενα πυρά και μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, γεγονός που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να σταθεροποιηθεί το μέτωπο.

Όπως αναφέρει η ανταποκρίτρια του ΑΠΕ-ΜΠΕ στην Ήπειρο, Μαίρη Τζώρα, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν πληροφορίες για ζημιές, σύμφωνα με την Αστυνομία.

«Δυστυχώς κατά τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, βρέθηκε το πτώμα ενός ανθρώπου κάτω από τα ερείπια κατεστραμμένου κτιρίου», πρόσθεσε ο Τερέχοφ.

Τουλάχιστον 9 άνθρωποι τραυματίστηκαν στην επίθεση αυτή στη διάρκεια της νύχτας, δήλωσε επίσης ο επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης του Χαρκόβου Όλεγκ Σινεγκούμποφ.

Παράλληλα το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι 187 ουκρανικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) καταρρίφθηκαν στη διάρκεια της νύχτας πάνω από τη χώρα, συμπεριλαμβανομένου στην περιοχή της Μόσχας.

Μπήκαμε, λοιπόν, στη φάση “αποχαιρέτα-την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”, όπως θα ‘λεγε ο Καβάφης. Η πιο σοβαρή δημόσια ένδειξη ότι ανατέλλει νέα Εποχή, είναι η λυσσώδης προσπάθεια να επιβληθεί η επάνοδος του πρώην κ. Τσίπρα στην πολιτική σκηνή. Και ταυτόχρονα η περιορισμένη αντίδραση σε αυτή την επάνοδο. Όχι επειδή κανείς δεν τον υπολογίζει ως αντίπαλο. Αλλά, αντιθέτως, επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι εδώ έχουμε το θαύμα: Μια δεύτερη ανάσταση. Βέβαια η δουλειά θέλει χρόνο για να ωριμάσει και να δώσει καρπούς. Επειδή “ο Βίος και Πολιτεία” του ανδρός είναι πολύ πρόσφατη και δεν άφησε τόσο αγαθές μνήμες.

Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες ασήμαντες μπροστά στο μεγαλείο των Σκοπών – μεγαλείο που προσδιορίζεται σαφώς από το Μεγαλείο των παικτών, οι οποίοι και προσδιορίζουν τους στόχους. Μια πρώτη, βασική, συζήτηση είναι ποιοι είναι οι στόχοι και ποιος ακριβώς τους καθορίζει. Ιδίως τους στόχους στην εξωτερική πολιτική. Ήδη επ’ αυτού υπάρχει η “υπόθεση Μαραντζίδη”, σεβαστού καθηγητή περί τα εξωτερικά, όπως εξ ίσου σεβαστή είναι και η υπάλληλος του ΥΠΕΞ, κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που αναβαθμίστηκε σε μόνιμη Υφ/γο Εξωτερικών – λίγοι είναι οι άξιοι εμπιστοσύνης.

Τον πρώτο, τον κ. Μαραντζίδη, τον κατατάσσουν στην κατηγορία “κατάσκοπος των Άγγλων” και την δεύτερη στους “φίλα διακείμενη της Τουρκίας”, προφανώς αδικούμενοι και οι δυο, όχι ασφαλώς ως υποκινούμενοι από κάποιο “κομμουνιστικό δάχτυλο” (αυτωνών τους κόπηκαν ολόκληρα τα χέρια μαζί και η πίστη), αλλά από χρυσοχέρηδες φίλους – ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων ο χρυσός είχε μετατρέψει τους γενναίους Σπαρτιάτες σε δουλάκια των Περσών. 

Η επάνοδος Τσίπρα και ο Δένδιας

Στον κ. Τσίπρα χρειάζεται κάποιος χρόνος για να (ξανά) χτίσει εμπιστοσύνη με τον κοσμάκη, τον “πάντα γελαστό και γελασμένο”. Οι Συριζαίοι που έσπευσαν να τον ακολουθήσουν δεν είναι αρκετοί και κυρίως είναι οι πιο λιγούρηδες, κακό παράδειγμα για όσους έχουν ακόμα μνήμη. Με χρόνο και λεφτά, όμως όλα γίνονται. Άλλωστε εμείς οι Έλληνες είμαστε ξεχασιάρηδες, λένε. Βέβαια είναι πιο εύκολο να ξεχαστούν οι Πρέσπες του παρελθόντος από το να καταπιούμε, ας πούμε, την Θράκη του μέλλοντος ή την Κρήτη, αν μας βαρεθεί ο Πολάκης και αυτονομηθεί, όπως πχ η Ταϊβάν – νησί της Κίνας, όπως η Κρήτη με την Ελλάδα. Το πιο κουφό θα είναι να περάσουμε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην κ. Παπαδοπούλου (!), αλλά στο Ελλάντα όλα γίνονται.

Τον κ. Μητσοτάκη… δεν τον θέλουν άλλο, αλλά χρειάζονται την παρακαταθήκη του και τους παρακαθήμενους για να τους μνημονεύουμε, ιδίως τον κ. Δένδια, επειδή ξέρει και κάνει αντιπολίτευση, προϋπόθεση για να γίνει κυβέρνηση. Μαζί με τον κ. Τσίπρα θα είναι το τέλειο δίδυμο. Η φαντασία τέλος. Από τώρα μπαίνουμε στην ωμή πραγματικότητα. Με τους ήρωες που της ταιριάζουν.

Δυστυχώς, αυτός ο πόλεμος δεν είναι της Ουκρανίας. Απλά ο Ζελένσκι με την διεφθαρμένη ομάδα του, δέχτηκε κατ’ εντολή του διευθυντηρίου της Δύσης να τον προκαλέσει και να τον αναλάβει. Στην πρόσφατη σύνοδο του G7 στο Εβιάν της Γαλλίας, παρουσία του Ζελένσκι, το μήνυμα ήταν η ενίσχυση της Ουκρανίας μέχρι να νικήσει τη Ρωσία! Αυτό τόνισε ο οικοδεσπότης Εμανουέλ Μακρόν που είπε:  «Η Ουκρανία προελαύνει, αντιστέκεται και η Ρωσία οπισθοχωρεί, η επανακινητοποίηση του G7 για την αύξηση της πίεσης στη Ρωσία είναι εξαιρετικά σημαντική».

Η τριάδα Μακρόν, Μερτς, Στάρμερ

Όχι δεν είναι τόσο αφελείς να πιστεύουν πως αυτό που δήλωσε ο Μακρόν μπορεί να συμβεί. Απλώς η τριάδα Μακρόν Μέρτς και Στάρμερ αποφασίζει ως εντολοδότες του διευθυντηρίου, να επιβάλει τα σχέδιά της στους Ευρωπαίους, γιατί χρειάζονται λόγο για να πείσουν τους πολίτες της Ένωσης πως πρέπει να κάνουν θυσίες για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, μετατρέποντας την οικονομία της σε πολεμική, κάτι που βολεύει πρωτίστως τη Γερμανία, για να σπάσει τους περιορισμούς της ήττας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Πλην όμως αυτό θα το κάνουν χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, αφού ο Τραμπ πρέπει να μαζέψει το απειλητικό δημόσιο χρέος που πλησίασε το 140% του ΑΕΠ. Επίσης δεν είναι τυχαία η επίθεση εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ  από τον Αμερικανό υπουργό άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, που χαρακτήρισε την απροθυμία των νατοϊκών χωρών να συμβάλουν στην κρίση στον πόλεμο στον Περσικό κόλπο, ως “επαίσχυντη”. Μάλιστα, άφησε να εννοηθεί ότι το Πεντάγωνο θα μειώσει τον αριθμό των αμερικανικών στρατευμάτων που διατηρεί στην Ευρώπη, ως συνέπεια αυτής της στάσης. 

Μπορούν χωρίς τον Τραμπ;

Στο παρασκήνιο, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται (!) ότι ο Αμερικανός πρόεδρος – απαλλαγμένος πλέον από την καθημερινή διαχείριση της κρίσης με το Ιράν – ενδέχεται να επιχειρήσει να αναλάβει εκ νέου τον έλεγχο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία. Γιατί όμως φοβούνται ένα σχέδιο ειρήνευσης; Διότι θέλουν να συνεχιστεί ο πόλεμος, που έχει γίνει εργαλείο προπαγάνδας για τη ευρωπαϊκή ελίτ. Για να κόψουν δαπάνες σε υγεία, παιδεία, συντάξεις χρειάζονται την Ρωσία ως φόβητρο πως μετά την Ουκρανία, μπορεί να τους επιτεθεί!

Χρειάζεται η Ρωσία, η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στο κόσμο, κατέχοντας το 1/8 της γης του πλανήτη μας τα εδάφη στη Δυτική Ευρώπη; Τι να τα κάνει; Ο φυσικός πλούτος της είναι ακόμα ανεξερεύνητος. Υδρογονάνθρακες, μέταλλα, ξυλεία, σιτηρά, νερό, καθώς μόνο η λίμνη Βαϊκάλη περιέχει το 20% του παγκόσμιου πόσιμου νερού, συνθέτουν τον πλούτο της χώρας.

Υπάρχει τρόπος να εμπλακεί και πάλι ο Τραμπ στον πόλεμο στην Ουκρανία; Πολύ φοβάμαι πως αυτό μπορεί να γίνει με προβοκάτσιες των Ευρωπαίων. Ήδη η Βρετανία ανακοινώνει πως θα αιχμαλωτίζει πλοία (το έκανε μια φορά) του σκιώδους ρωσικού στόλου και μάλιστα σε διεθνή ύδατα. Δεν είναι δύσκολο το μπέρδεμα να προκαλέσει αντιδράσεις και το ευρωΝΑΤΟ να εμπλακεί σε άμεσες πολεμικές ενέργειες. Ας μην ξεχνάμε πως η συγκεκριμένη τριάδα Μακρόν, Μέρτς και Στάρμερ βρίσκεται στο ναδίρ της δημοτικότητας και η αντισυστημική Δεξιά καλπάζει προς την εξουσία.

Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της YouGov στη Γερμανία έδειξε το AfD στο 29% στην πρόθεση ψήφου, σημειώνοντας νέο ρεκόρ, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας καταγράφουν ιστορικά χαμηλές επιδόσεις. Οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν πέσει στο 20%, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν κατρακυλήσει στην τέταρτη θέση με 12%. Παρόμοια είναι η κατάσταση τόσο στη Γαλλία, όσο και στη Βρετανία. Φαίνεται πως η πολεμική κλιμάκωση είναι επιθυμητή εξέλιξη. Σχεδόν μονόδρομος.

Οι ιδεοληπτικές αναγνώσεις των διεθνών εξελίξεων και συστηματική αστοχία προβλέψεων από “ειδήμονες”, το πολύ-πολύ καταλήγει στην απαξίωσή τους, επειδή συσκοτίζουν αντί να φωτίζουν τις εξελίξεις, αγνοώντας πραγματικότητες που μπορεί να διακρίνει και ένας απλός, μη ειδικός παρατηρητής.

Η ιδεοληψία δεν οφείλεται σε έλλειψη δεδομένων ή έλλειψη ευφυίας, αλλά σε ευνόητες και γνωστές ξένες εξαρτήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιες εξαρτήσεις και ιδεοληψίες καθορίζουν και την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, με το περίβλημα μιας δήθεν “εθνικής υπευθυνότητας”. Οι αστοχίες σε αυτό το πεδίο, το πεδίο της ασφάλειας της χώρας, θα κοστίσουν πολύ ακριβότερα από την όποια προσωπική διάψευση κάποιου ειδικού. Μετά την αναγκαία αυτή προειδοποίηση πάμε στο θέμα μας.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι τι θα κάνει το Ισραήλ

Δύο είναι τα βασικά ερωτήματα μετά το Μνημόνιο Κατανόησης. Πρώτον, πώς θα διαχειριστεί η Τεχεράνη την κατοχή του νοτίου Λιβάνου με δεδομένο ότι στο σημείο (1) του Μνημονίου αναφέρεται ρητά ότι ΗΠΑ και Ιράν συμφωνούν στη “διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας του Λιβάνου”, στο προτελευταίο σημείο (13) ότι οι διαπραγματεύσεις θα ξεκινήσουν μόνο εφόσον ξεκινήσουν να εφαρμόζονται τα σημεία 1, 4, 5, 10 και 11, και με δεδομένο επίσης ότι η Χεσμπολάχ δεν πρόκειται να αποδεχτεί “ειρηνική” ισραηλινή κατοχή (και καλά θα κάνει).

Το δεύτερο και  πιο σημαντικό ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ θα επιλέξουν πράγματι την επίτευξη μιας “τελικής συμφωνίας”, που περιγράφεται στο Μνημόνιο. Αυτό είναι το πιο βασικό ερώτημα, από το οποίο θα εξαρτηθούν και τα υπόλοιπα, αλλά για κάποιους λόγους δεν αξιολογείται από τους περισσότερους αναλυτές.

Όταν συνάφθηκε η συμφωνία εκεχειρίας στις 8 Απριλίου, οι ΗΠΑ είχαν αποδεχτεί τις ιρανικές απαιτήσεις ως “βάση διαπραγμάτευσης”, καθώς και τον τερματισμό του πολέμου στο Λίβανο. Όπως αποδείχτηκε αυτό που κυρίως ενδιέφερε τότε την Ουάσινγκτον ήταν να πάρουν από τους Ιρανούς τουλάχιστον το πάγωμα της σύγκρουσης, αφού δεν μπορούσαν να ανοίξουν τα Στενά. Δεν είχαν ακόμη αποφασίσει για διαπραγματεύσεις, ούτε είχαν αποφασίσει να συγκρατήσουν το Ισραήλ στο Λίβανο. Προκειμένου να πάρουν το πάγωμα υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της Τεχεράνης για εκεχειρία, που παραβίασαν στη συνέχεια.

Αυτό που παίρνουν τώρα με το Μνημόνιο είναι το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Προκειμένου να το πάρουν υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της Τεχεράνης για τη λήξη του πολέμου. Αν τελικά η εκεχειρία θα καταλήξει σε συμφωνία ειρήνευσης, είναι για τις ΗΠΑ ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα. Αυτό το γνωρίζει και η Τεχεράνη και η περίπλοκη αρχιτεκτονική του Μνημονίου αποτυπώνει αυτό το ενδεχόμενο και το τι θα έχει χάσει και κερδίσει η κάθε πλευρά, στην περίπτωση που τελική συμφωνία δεν υπάρξει, ή καθυστερήσει για μεγάλο διάστημα. Άλλωστε το Μνημόνιο ρητά αναφέρει ότι το διάστημα των 60 ημερών είναι “επεκτάσιμο” (extendable). Μέχρι το άπειρο…

Η αρχιτεκτονική του MoU

Άμα τη υπογραφή της συμφωνίας, οι ΗΠΑ υποχρεούνται εκτός της άρσης του ναυτικού αποκλεισμού

• να αποδεσμεύσουν μέρος από τα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια.
• να άρουν τις κυρώσεις στο ιρανικό πετρέλαιο.
• να μην προβούν σε νέες κυρώσεις και
• να μην αναπτύξουν άλλες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή.

Επίσης, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τα “κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών στα  Στενά του Ορμούζ”, και αποδέχονται ότι το «Ιράν θα διεξάγει διάλογο με το Σουλτανάτο του Ομάν για τον καθορισμό των μελλοντικών διαχειριστικών και ναυτιλιακών υπηρεσιών σε συνεννόηση με άλλα παράκτια κράτη του Περσικού Κόλπου». Τέλος, το Ιράν δεσμεύεται για την ελεύθερη και “ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων χωρίς τέλη μόνον για 60 ημέρες”, που σημαίνει ότι εμμέσως οι ΗΠΑ αποδέχονται την προοπτική το Ιράν να επιβάλλει τέλη “για υπηρεσίες” μετά τις 60 ημέρες.

Αν και μόνο το (1) είναι μη αντιστρέψιμο στην περίπτωση που οι ΗΠΑ αλλάξουν γνώμη, οποιαδήποτε παραβίαση των υπολοίπων δίνει τυπικά στο Ιράν το δικαίωμα να παραβιάσει τη δική του δέσμευση στο Μνημόνιο και να ξανακλείσει τα Στενά. Συνεπώς, μέχρις εδώ οι ΗΠΑ είναι αναγκασμένες να τηρήσουν το Μνημόνιο, ανεξάρτητα αν θα επέλθει τελική συμφωνία. Ας πάμε τώρα στις υπόλοιπες δεσμεύσεις των ΗΠΑ εφόσον επέλθει τελική συμφωνία. Σε αυτή την περίπτωση οι ΗΠΑ πρέπει:

• να άρουν όλες τις κυρώσεις, πρωτογενείς και δευτερογενείς, (άρα κάθε πυρηνική συμφωνία θα είναι καλύτερη για το Ιράν συγκριτικά με τη JCPOA στο σκέλος των κυρώσεων, όπως είχαμε προβλέψει)
• να απομακρύνουν τις δυνάμεις τους που βρίσκονται “πλησίον του Ιράν”, εντός 30 ημερών.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά του Μνημονίου σε βαλλιστικό οπλοστάσιο και συμμάχους του Ιράν ως ζήτημα διαπραγμάτευσης, εξέλιξη που είχαμε επίσης προβλέψει, πριν ακόμη ξεκινήσει ο πόλεμος και κατά τη διάρκεια. Τέλος, η ανάληψη ευθύνης για ανάπτυξη σχεδίου για 300 δισ. ανοικοδόμηση δεν αξιολογείται εδώ, γιατί είναι διατυπωμένο με τρόπο που πρακτικά δεν συνιστά υποχρέωση. Καλύπτει επικοινωνιακά και ηθικά το Ιράν εν είδει “πολεμικών αποζημιώσεων”, χωρίς να συνιστά τυπικά δέσμευση για τις ΗΠΑ.

Το πιο βασικό ερώτημα λοιπόν είναι αν οι ΗΠΑ έχουν συμφέρον να φτάσουν σε μια “τελική συμφωνία”. Για να κερδίσουν τι; Από το Μνημόνιο οι ΗΠΑ αποδέχονται το σημερινό πυρηνικό στάτους του Ιράν μέχρι να υπάρξει, αν υπάρξει, τελική συμφωνία. Αν υπάρξει συμφωνία η αναγνώριση του δικαιώματος εμπλουτισμού είναι ήδη δεδομένη.

Να θυμίσουμε ότι η εξωφρενική απαίτηση Τραμπ-Νετανιάχου για μηδενικό εμπλουτισμό ήταν υποτίθεται ο βασικός  λόγος που ο Τραμπ δεν ήταν ικανοποιημένος από τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη και ξεκίνησε τον πόλεμο. Το δε εμπλουτισμένο ουράνιο δεν θα φύγει από τη χώρα. Δεν είναι μόνο λόγοι εθνικής αξιοπρέπειας, είναι κυρίως το γεγονός ότι η “αραίωση” σε ιρανικό έδαφος αποτελεί ένα κάποιο εχέγγυο εφαρμογής των συμφωνηθέντων από την άλλη πλευρά (πχ να μην επαναφέρουν κυρώσεις την επομένη που το Ιράν θα παραδώσει το απόθεμα).

Τι σημαίνει για ΗΠΑ μια τελική συμφωνία

Αν υπάρξει λοιπόν συμφωνία, με τα δεδομένα του Μνημονίου και με τα δεδομένα στην περιοχή που έχουν διαμορφωθεί μετά τον πόλεμο, το Ιράν θα βρεθεί σε πολύ καλύτερη και ισχυρότερη θέση από αυτή που βρισκόταν την επομένη της JCPOA, το Ισραήλ σε χειρότερη, ενώ αν οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το νέο στάτους του Ιράν, ωθούνται και έχουν περισσότερους λόγους να το αναγνωρίσουν άλλοι γείτονες στο Κόλπο, ανατολικά (Πακιστάν, Ινδία) και βόρεια. 

Η λογική λέει ότι οι ΗΠΑ θα κάνουν κάτι τέτοιο μόνο αν έχουν αποφασίσει να προσεγγίσουν πραγματικά το Ιράν, περισσότερο και από όσο ήταν διατεθειμένος να το προσεγγίσει ο Ομπάμα, και να τροποποιήσουν τη θέση τόσο του Ιράν, όσο και του Ισραήλ στην εξίσωση της αμερικανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή. Πόσο πιθανή ή απίθανη είναι μια τέτοια στροφή; Όχι μόνο λόγω του εβραϊκού λόμπι, αλλά και λόγω αντικρουόμενων επιδιώξεων των ίδιων των ΗΠΑ με το Ιράν. Επίσης, μια τέτοια στροφή θα προϋπέθετε νέα αλλαγή πολιτικής μετά το περσινό φιάσκο με τον δασμολογικό πόλεμο και το φετινό φιάσκο στο Ιράν, μετά την επιθετική εκκίνηση του 2026 με Βενεζουέλα, Γροιλανδία, Κούβα κλπ. Το βέβαιο είναι ότι δεν έχουν ακόμη παρθεί τέτοιες “ακραίες” αποφάσεις στροφής πολιτικής στην Ουάσιγκτον. 

…και μη-συμφωνία

Αντίθετα, αν οι ΗΠΑ επιλέξουν την μη-συμφωνία, πρώτον, έχουν πολλούς τρόπους να το μεθοδεύσουν. Με στήριξη της υπονόμευσης του Ισραήλ σε Λίβανο και αλλού, με υπαναχώρηση της άρσης κάποιων κυρώσεων, με νέες υπερβολικές απαιτήσεις για τα πυρηνικά. Δεύτερον, το να μην υπάρξει συμφωνία για τα πυρηνικά δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι το Ιράν θα αναπτύξει πυρηνικό όπλο. Το πιθανότερο, θα επανέλθει στην πολιτική του ενός βήματος πριν την ανάπτυξη, όπως πριν τον πόλεμο (Λανθάνουσα Ικανότητα). Οι υπόλοιπες ειρηνικές πυρηνικές δραστηριότητες είναι άνευ σημασίας για τις ΗΠΑ, που μόνο ως πρόφαση τις χρησιμοποιούσαν, όπως έχουμε επανειλημμένα εξηγήσει. 

Τρίτον, η μη-συμφωνία, και εφόσον βέβαια οι ΗΠΑ δεν υπαναχωρήσουν και από τις δεσμεύσεις τους άμα τη υπογραφή του Μνημονίου, τόσο ώστε να δώσουν στο Ιράν το πάτημα να ξανακλείσει τα Στενά, δίνει τη δυνατότητα στην Ουάσινγκτον να επανέλθει στην περιοχή με πολιτικές ανάσχεσης του Ιράν, διαχείρισης ζημίας από τον πόλεμο, και περιορισμού της αναβαθμισμένης επιρροής του στην αραβική Χερσόνησο και ευρύτερα. Ειδικότερα, μετά τη προσπάθεια της Τεχεράνης να μεταβάλει την εξίσωση της περιοχής χτυπώντας για πρώτη φορά το Ισραήλ – όχι σε απάντηση ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν, αλλά σε τρίτο μέρος (Λίβανο) – το αν οι ΗΠΑ θα αποδεχτούν τη νέα αυτή εξίσωση ή όχι , θα είναι δείκτης των προθέσεών τους στην περιοχή.

Τι θα έχουν χάσει οι ΗΠΑ σε περίπτωση μη-συμφωνίας; Πέραν των περιφερειακών και παγκόσμιων επιπτώσεων της ήττας τους στον πόλεμο, που έτσι κι αλλιώς δεν αναιρούνται ούτε με συμφωνία, θα έχουν τυπικά ή άτυπα ανεχτεί το νέο στάτους στα Στενά, θα έχουν αποδεσμεύσει κάποια ιρανικά κεφάλαια, και θα έχουν πρακτικά εγκαταλείψει τον πυρηνικό περιορισμό του Ιράν ως μέσο εκβιασμού και επιβολής περιφερειακής πολιτικής, ενώ είναι αμφίβολο αν πλέον θα συνεχίσουν άλλες χώρες (πχ κάποιες ευρωπαϊκές) να ευθυγραμμίζονται με την Ουάσινγκτον στο ζήτημα Ιράν.  

Συνεπώς, το πώς θα αντιμετωπιστεί η “αντιμνημονιακή” διάθεση και δραστηριότητα του Ισραήλ εξαρτάται από πολύ ευρύτερες σταθμίσεις, που αναγκαστικά θα κάνουν οι ΗΠΑ, εκκινώντας από ένα σημείο που είναι σίγουρα χειρότερο για τις ίδιες απ’ ό,τι πριν τον πόλεμο. Αντίθετα, για το Ιράν η επίτευξη τελικής συμφωνίας είναι ο μόνος τρόπος να κεφαλαιοποιήσουν το μέγιστο των κερδών από τον πόλεμο και λογικά θα φτάσουν μακριά για να ο καταφέρουν. Αλλά αν οι ΗΠΑ επιλέξουν την μη-συμφωνία, κάθε υποχώρησή του θα είναι μάταια. 

«Κάνουμε πολλά ταξίδια. Θα πάμε στην Τουρκία. Θα επιστρέψουμε, κάποια στιγμή εντός της χρονιάς, στην Κίνα» είπε ο Ντόναλντ Τραμπ από την Κοινή Βάση Άντριους του Μέριλαντ, ενώ παρουσίαζε το νέο προεδρικό αεροσκάφος Boeing 747 που του δώρισε το Κατάρ.

«Ο πρόεδρος (της Κίνας) Σι (Τζινπίνγκ) θα έρθει εδώ τον Σεπτέμβριο αλλά εμείς θα επιστρέψουμε για μια μεγάλη σύνοδο στην Κίνα», πρόσθεσε.

Το νέο αεροσκάφος, η αξία του οποίου υπολογίζεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, είναι λευκό, με μια μεγάλη, οριζόντια κόκκινη λωρίδα και σκούρο μπλε κάτω μέρος. Στην άτρακτο είναι γραμμένη η ονομασία της χώρας «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».

Το αεροσκάφος «πρόκειται να ξεκινήσει τις αρχικές του πτήσεις ένταξης σε υπηρεσία», διευκρίνισε η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, με σκοπό τη σταδιακή ενσωμάτωσή του στον προεδρικό στόλο. Οι πτήσεις αυτές έχουν ως στόχο την επαλήθευση του συνόλου των δυνατοτήτων που απαιτούνται για την ασφαλή μεταφορά του προέδρου.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος, το οποίο αποτελεί δώρο από το Κατάρ, ήγειρε σημαντικά ηθικά και συνταγματικά ερωτήματα, ιδίως όσον αφορά τα όρια που διέπουν τα δώρα που δέχεται ένας πρόεδρος από ξένες δυνάμεις.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Όταν κατέβηκε ξανά λίγα λεπτά αργότερα, το καροτσάκι ήταν άδειο και το βρέφος είχε εξαφανιστεί. Η δήλωση της μητέρας σήμανε συναγερμό στις Αρχές, οι οποίες ξεκίνησαν εκτεταμένες έρευνες στην περιοχή αναζητώντας το παιδί και οποιοδήποτε στοιχείο θα μπορούσε να οδηγήσει στον εντοπισμό του.

Οι έρευνες, ωστόσο, είχαν τραγική κατάληξη. Κατά τη διάρκεια των αναζητήσεων εντοπίστηκε η σορός ενός βρέφους σε περιοχή ανάμεσα στο Ρένινγκεν και το Μάλμσχαϊμ, κοντά στη Στουτγάρδη. Οι Αρχές ανακοίνωσαν ότι όλα δείχνουν πως πρόκειται για το αγνοούμενο αγοράκι, αν και η επίσημη διαδικασία ταυτοποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη.

Μέχρι στιγμής η αστυνομία δεν έχει αποκαλύψει πώς ακριβώς εντοπίστηκε το βρέφος ούτε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του. Οι ερευνητές εξετάζουν όλα τα πιθανά σενάρια, ενώ παραμένει άγνωστο εάν πρόκειται για εγκληματική ενέργεια και ποιος μπορεί να βρίσκεται πίσω από την εξαφάνιση του παιδιού.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονη αναστάτωση στη γερμανική κοινή γνώμη, καθώς οι ελπίδες να βρεθεί το βρέφος ζωντανό διατηρούνταν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Πλέον, οι αστυνομικές αρχές επικεντρώνονται στην πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και στην απάντηση των κρίσιμων ερωτημάτων που παραμένουν ανοιχτά γύρω από τον θάνατο του μόλις 3 μηνών αγοριού.

Πηγή: newsit

Τουλάχιστον πέντε ελικόπτερα αεροδιακομιδής και περισσότερα από 30 οχήματα των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης έσπευσαν στο σημείο. Τα δρομολόγια διακόπηκαν για το υπόλοιπο της ημέρας.