Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ επισημαίνει ότι ένα έργο τέτοιου ύψους δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια γενική αναφορά ποσοστού ελληνικής συμμετοχής. Ζητά να γνωστοποιηθούν τα κριτήρια και η διαδικασία επιλογής των 19 εταιρειών, το συγκεκριμένο αντικείμενο και η οικονομική αξία που αντιστοιχούν σε καθεμία, καθώς και ο βαθμός στον οποίο τα 750 εκατ. ευρώ αποτελούν δεσμευτικές και εκτελεστές συμβατικές υποχρεώσεις.

Παράλληλα, ζητά σαφή εικόνα για την πραγματική ελληνική προστιθέμενη αξία, τη συμμετοχή σε παραγωγή, έρευνα και ανάπτυξη, λογισμικό, μεταφορά τεχνογνωσίας και δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη σύνδεση του ελληνικού έργου με τις ήδη εγκεκριμένες αμυντικές προτεραιότητες, στην αξιοποίηση και διαλειτουργικότητα υφιστάμενων εθνικών δυνατοτήτων, όπως η ΕΑΒ, ο ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, το ΕΛΚΑΚ και ο ΘΩΡΑΞ, αλλά και στον εθνικό έλεγχο του κεντρικού συστήματος Διοίκησης και Ελέγχου.

Με την αίτηση κατάθεσης εγγράφων ζητούνται τα στοιχεία για τη διαδικασία επιλογής, τις συμβατικές δεσμεύσεις, την επιχειρησιακή ιεράρχηση, την αξιολόγηση των υφιστάμενων ελληνικών δυνατοτήτων και τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου επί του λογισμικού, του πηγαίου κώδικα, των τεχνικών δεδομένων και των διεπαφών, κατά το μέρος που δεν είναι νομίμως διαβαθμισμένα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που «γυρίζουν την πλάτη» στη ΕΕ. Κατά την Ισλανδική Τραπεζική κρίση 2008-10, που χάθησαν 5,5 δις. ευρώ καταθέσεις, εδέχθησαν αγογγύστως το κλείσιμο των Τραπεζών που είχαν εξοκείλει, αρνήθησαν ν’ αποζημιώσουν τους Βρεταννούς, Ολλανδούς και Γερμανούς φοροφυγάδες (με καταθέσεις στις Ισλανδικές Τράπεζες) και αντέστησαν επιτυχώς ακόμη και στις απειλές πολέμου Βρετανικού ναυτικού (πάσα παρομοίωσης συμπτωματική).

Το κυριότερο όμως χαρακτηριστικό της πιστωτικής κρίσεως στην Ισλανδία ήταν ότι βάρος δεν το έφεραν οι εισοδηματικώς ασθενέστερες τάξεις, όπως στην Ελλάδα, αλλά οι ευπορότερες. Ο πρόεδρος της Ισλαμικής δημοκρατίας επανειλημμένως απέρριψε συμβιβαστικές λύσεις με τους πιστωτές της χώρας και προστάτευσε το εθνικό εισόδημα που υπεχώρησε 10% περίπου έναντι 25% της «τρίτης Ελληνικής δημοκρατίας» το ίδιο διάστημα.

Το «όχι» της Ισλανδίας και το μήνυμα για την Ελλάδα

Τα αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το περασμένο Σάββατο στην Ισλανδία ήταν αναμενόμενο. Η απειλή του Αμερικανού προέδρου Τράμπ να καταλάβει την γειτονική Γροιλανδία γαλβάνισε τα πατριωτικά αισθήματα των Ισλανδών, που είδαν με καχυποψία την χλιαρά αντίδραση της Κομισιόν στα αναθεωρητικά σχέδια της Ουάσιγκτον ανάλογα με εκείνα της Αγκύρας – δια τους σκεπτομένους.

Υπό την έννοια αυτή, το Ισλανδικό όχι αποτελεί ένα προμήνυμα για τις προσεχείς Ελληνικές εκλογές. Μπορεί ο ευρωβουλευτής  κ. Γιάννης Μανιάτης να ζητεί Ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Τουρκία, για τις παραβιάσεις της Ελληνικής επικρατείας αλλά η αποχή της «διηρημένης Ευρώπης» από μέτρα προστασίας της ιδικής της κυριαρχίας -ούτε κάν της Ελληνικής – απέναντι σε μία αναθεωρητική Τουρκία που δεν σέβεται την διεθνή έννομη τάξη , προκαλεί συνειρμούς με την ψήφο των Ισλανδών. 

Συντόμως θα το διαπιστώσει η ΝΔ , όσες «παροχές» κι αν μοιράσει ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης στη Μακεδονία όπου «μετανάστευσε» ύστερα από πολύ καιρό!

Στην πορεία όμως διαπιστώνουμε, ότι τα αυταρχικά καθεστώτα, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλούνται συλλήβδην όσοι δεν ασπάζονται επακριβώς τον δικό μας κώδικα αρχών και αξιών, απολαμβάνουν πλεονεκτήματος. Διότι έχουν μεγαλύτερη αυτονομία στη λήψη και στην υλοποίηση αποφάσεων από ότι στις δυτικού τύπου Δημοκρατίες. Στην προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος, όμως, αρχίζουν οι εκπτώσεις σε αυτές τις αρχές και τις αξίες!

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής είναι η απαγόρευση πρόσβασης στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, με την αιτιολογία ότι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις και χρησιμοποιούνται ως εργαλεία προπαγάνδας. Αυτό όμως δηλώνει την πεποίθηση ότι τα δικά μας μέσα ενημέρωσης απόσχουν από τέτοιες πρακτικές και μεταδίδουν αποκλειστικά το προϊόν της δημοσιογραφικής έρευνας! Πώς είναι όμως δυνατό, εάν δεν υπάρχει πρόσβαση και ανεξάρτητη αξιολόγηση του περιεχομένου των Μίντια του αντιπάλου;

Κατά συνέπεια, ξεκινάει νέος γύρος κατηγοριών για υποκρισία. Κι όσο αυτή η “υπεροχή” που κηρύττει η Δύση δεν μεταφράζεται σε επιτυχίες επί του πεδίου, τόσο θεριεύει ο φόβος “μόλυνσης” των ημετέρων κοινωνιών από την “κακόβουλη επιρροή” (malign influence) των αντιπάλων μας! Και αντί περισσότερης ελευθερίας, ώστε η θεωρία μας να συνάδει με την πράξη, οι επιλογές μας παραπέμπουν σε αναβίωση της μακαρθικής περιόδου στις μεταπολεμικές ΗΠΑ…

Ένα δεύτερο παράδειγμα θα μας βοηθήσει θα συνδέσουμε το σχόλιο με την τρέχουσα επικαιρότητα. Υπάρχει άραγε συστημικό μέσο ενημέρωσης στη Δύση που δεν έχει κάνει κατάχρηση της αναφοράς περί απομόνωσης του Πούτιν, συνεπεία της εισβολής στην Ουκρανία; Πέραν της κατ’ επανάληψη διάψευσης της κατά κόρον προβεβλημένης θεωρίας περί επικείμενης κατάρρευσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ή τουλάχιστον του καθεστώτος Πούτιν.

Ο Οργανισμός της Σαγκάης

Έχοντας αυτά κατά νου αξίζει να προσεγγίσει κανείς την είδηση της σύγκλησης Συνόδου Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης στο Μπισκέκ του Κιργιστάν, με τη συμμετοχή 17 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων: Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Τουρκία, Ιράν… Και μόνο τον πληθυσμιακό παράγοντα να αθροίσεις, το επιχείρημα περί απομόνωσης καταρρέει μοναχό του. Αντιθέτως, αν κάτι προκύπτει ολοένα και περισσότερο πιο ευδιάκριτα, είναι μάλλον η απομόνωση της Δύσης από τον μισό πλανήτη τουλάχιστον! Κι αυτό, διότι θέτει προδιαγραφές για να δεχθεί κάποιον ως συνομιλητή!

Στο τέλος θα πούμε στην Τουρκία… ευχαριστώ που με την ιδιότητα του κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ βρέθηκε στη σύνοδο του Οργανισμού της Σαγκάης, έστω κι αν εκπροσωπούσε τον εαυτό της και μόνο. Για να βρει λύση στο πρόβλημα των F-35, ο Ερντογάν έκανε το αυτονόητο. Ζήτησε να συναντηθεί με τον Πούτιν που έχει βέτο στο τι θα γίνουν οι S-400.Πάντα υπό φυσιολογικές συνθήκες…

Οι χώρες που βρέθηκαν στη σύνοδο στο Κιργιστάν δεν σημαίνει ότι συμφωνούν παντού μεταξύ τους, ή ότι δεν υπάρχουν προβλήματα στις διμερείς σχέσεις τους. Τότε, η Ινδία δεν θα έπρεπε να παραστεί, λόγω της Κίνας, αλλά και του Πακιστάν! Κι όταν ο Ινδός πρωθυπουργός Μόντι συνάντησε τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, του είπε ξεκάθαρα ότι η χώρα του επιθυμεί λήξη του πολέμου στην Ουκρανία. Δεν του χάιδεψε τα αυτιά. Για να λάβει την απάντηση ότι «δουλεύουμε σε αυτή την κατεύθυνση». Με ό,τι θα μπορούσε αυτό να σημαίνει.

Τα ίδια προκύπτουν και από την παρουσία του Ιρανού προέδρου Πεζεσκιάν. Μόνο σαν κλάδος ελαίας μπορεί να ερμηνευθεί η αναφορά του, ότι το Ιράν «θα ανταποκριθεί άμεσα» εάν οι ΗΠΑ επιστρέψουν στις προβλέψεις του Μνημονίου Κατανόησης της 17ης Ιουνίου. Εξάλλου το δήλωσε απερίφραστα: «Ο πόλεμος δεν είναι προς το συμφέρον μας». Δηλαδή, ζητά πλέον να απομακρυνθούν από τη συγκρουσιακή λογική. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί εάν η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να επιδιώκει την πλήρη επιβολή της θέλησής της στο Ιράν, θεωρώντας κάθε τέτοια αναφορά ως απόδειξη αδυναμίας και… επικείμενης κατάρρευσης.

Η άνευ όρων υποχώρηση δεν συνάδει με την ιστορία και τον αυτοσεβασμό του Ιράν, ασχέτως εάν κανείς το συμπαθεί ή το αντιπαθεί. Επιδεικνύει συναλλακτική διάθεση και πρόθεση να βρεθεί διέξοδος στο αδιέξοδο. Προφανώς, απαιτείται αλλαγή στάσης του καθεστώτος της Τεχεράνης απέναντι στο Ισραήλ. Οι εσωτερικές ανάγκες το καθιστούν πολύ δύσκολο, μη αφήνοντας περιθώριο για μια ουσιαστική διπλωματική διαδικασία. Αυτά όμως δεν συζητιούνται στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ας μην ξεχνούμε ποια ήταν κάποτε η στάση του σουνιτικού αραβικού κόσμου και πόσο έχει αλλάξει, παρά τις επιπτώσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, που είχε ακριβώς αυτό ως στόχο. Η ειρήνη πλήττει πολλούς… Υπ’ αυτή την έννοια, η σύνδεση της Τεχεράνης με τη Συμφωνία της Μέκκας δεν θα ήταν κακή ιδέα. Όχι λόγω της παρουσίας της Τουρκίας, αν και μας έχει συνηθίσει σε θεαματικές κωλοτούμπες ο Ερντογάν. Λόγω της Σαουδικής Αραβίας…

Κώδικας επικοινωνίας και Δύση

Επανερχόμενοι στα του “δυτικού απομονωτισμού”, με ποια λογική π.χ. η ΕΕ απέχει από μια τόσο σημαντική συνάντηση, όπως η σύνοδος του Οργανισμού της Σαγκάης; Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί ως παρατηρητής; Δεν θα έπρεπε να προωθεί μια ευρωπαϊκή ανάγνωση των παγκοσμίων εξελίξεων; Εάν υπήρχε σοβαρή ευρωπαϊκή εκπροσώπηση, ποιος από τους ηγέτες που βρίσκονται εκεί δεν θα επιθυμούσε να ενισχύει τις σχέσεις του με την ΕΕ;

Πού είναι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες μιας άλλης εποχής, η διπλωματική εκπροσώπηση των οποίων προκαλούσε παγκόσμιο δέος; Κάποιους ξεχάσαμε μάλλον… στη “συμπερίληψη”. Εκτός κι αν δεν υπάρχουν πια, ως αποτέλεσμα των βαθύτατων κοινωνικών αλλαγών και μετασχηματισμών στη Γηραιά Ήπειρο. Ή μήπως λείπουν τα προβλήματα και οι σκληρότατες διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα; Κι όμως, όσα ειπώθηκαν από τον Πούτιν και τον Σι είναι χαρακτηριστικά.

Εν γνώσει όλων των δυσχερειών, βασιζόμενοι επί των κοινών συμφερόντων, έχουν κώδικα επικοινωνίας. «Η στρατηγική συνεργασία ανάμεσα στη Ρωσία και την Κίνα αποτελεί πρότυπο διακρατικών σχέσεων», δήλωσε ο Πούτιν. «Ακόμα πιο πολλά υποσχόμενες προοπτικές» για τη σινορωσική συνεργασία «χάρη στις κοινές προσπάθειες», διαπίστωσε ο Σι! Αυτά αφορούν τα… atmospherics! Και δεν… παρεξηγούνται όταν ακούσουν «όχι» από τον συνομιλητή! Συνεχίζουν μέχρι να βρουν έναν αμοιβαία αποδεκτό συμβιβασμό.

Μήπως τελικά αυτό το διαχρονικό modus operandi είναι πολύ πιο φυσιολογική διεθνής συμπεριφορά, εν συγκρίσει με την φορτισμένη ιδεολογικά της δικής μας Δύσης; Μήπως δημιουργεί καλύτερα τη βασική προϋπόθεση μη προσφυγής σε καταναγκαστικές πρακτικές; Τουλάχιστον πέραν κάποιων ορίων που δυνητικά θα απειλούσαν με εκτροπή και σύγκρουση; Απλά, οι δυο χώρες είναι αποφασισμένες… να συνυπάρξουν και στον υπό ανάδυση κόσμο.

Ίσως να προκαλούν χαμόγελα σε Μόσχα και Πεκίνο οι δυτικές αναφορές περί άξονα! Και τελικά, μήπως η δυτική προσέγγιση και στάση ρίχνει νερό στο μύλο όσων επιθυμούν τη μετεξέλιξη σε άξονα; Διότι και αυτό με βάση τα κοινά συμφέροντα θα συνέβαινε! Η κυβέρνηση Τραμπ έδειξε να κατανοεί αυτή την πραγματικότητα στις αρχές της θητείας της. Ο άτσαλος και παρορμητικός τρόπος διαχείρισης των διεθνών υποθέσεων εκ μέρους του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου δεν βοηθά.

Συνοψίζοντας λοιπόν: Μήπως οι κορώνες περί απομόνωσης που εκτοξεύουν τα δυτικά Μίντια δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα; Μήπως η εμμονή που επιδεικνύεται θα δικαιολογήσει στο τέλος την κριτική ότι αυτά συνιστούν προπαγάνδα και παραπληροφόρηση; Η Δύση με την ιστορία, την κουλτούρα και τη δημοκρατική παράδοση, πώς είναι δυνατόν να αποδέχεται ελαφρά τη καρδία αυτή την κατάσταση που αλλοιώνει, κυριολεκτικά, την ψυχή της; Κάπως έτσι προσφέρονται αποδεικτικά στοιχεία που παραπέμπουν στην αυτοαπομόνωση και τελικά στην αυτοϋπονόμευση.

Σε συνεργασία με το defencepoint

«Ουσιαστικά ξεκίνησε με μια καταγγελία μιας οικογένειας η οποία δεν αποχωρούσε από ένα διαμέρισμα, και είχαμε παράπονα από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος μάλιστα συνάντησε τυχαία μια ομάδα ΔΙΑΣ, την οδήγησε στο σημείο που βρισκόταν το διαμέρισμα.

Εκεί εντοπίστηκαν, ευτυχώς, την τελευταία στιγμή τα μέλη της οικογένειας τα οποία ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν από το σπίτι, και δυστυχώς είχαμε αυτό το εύρημα, ένα βρέφος σε κατάσταση ψύξης ουσιαστικά, όπως διαπίστωσαν οι συνάδελφοι, και μάλιστα ήταν τέτοια η κατάσταση της σορού που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν αν μιλάμε για εγκληματική ενέργεια ή όχι.

Γι’ αυτό ήταν πολύ κρίσιμη η ιατροδικαστική εξέταση, η οποία έδειξε ότι μιλάμε για μια εγκληματική ενέργεια, για μια βρεφοκτονία. Οπότε καταλαβαίνετε ότι σχηματίζεται δικογραφία αυτή τη στιγμή σε βάρος των δύο γονέων, χωρίς κανένας από τους δύο να έχει εξηγήσει την κατάσταση στην οποία βρέθηκε το βρέφος», είπε.

Στο μικροσκόπιο η γέννηση του βρέφους

Οι Αρχές επιχειρούν πλέον να διασταυρώσουν κάθε στοιχείο που αφορά την ταυτότητα του βρέφους. Όπως ανέφερε η εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ., οι γονείς έχουν υποστηρίξει ότι το παιδί είχε γεννηθεί σε μαιευτήριο, χωρίς όμως να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες.

«H οικογένεια αναφέρει ότι έχει γεννηθεί σε κάποιο μαιευτήριο χωρίς να δώσει περισσότερα στοιχεία. Είναι κάτι βέβαια που αναζητούν οι αρχές, όπως επίσης με ποιον τρόπο ήρθαν στη ζωή και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, αν αποτελούν μέλη, γιατί καταλαβαίνετε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε εξέταση και διασταύρωση DNA για όλα τα μέλη της οικογένειας».

Η εξέταση DNA αναμένεται να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο της έρευνας, καθώς οι Αρχές επιχειρούν να διασταυρώσουν τις συγγενικές σχέσεις των προσώπων που βρίσκονταν στο επίκεντρο της υπόθεσης.

Ο ρόλος του Αφγανού στο μικροσκόπιο

Αναφερόμενη στον Αφγανό που συνελήφθη στο πλαίσιο της υπόθεσης, η Κωνσταντία Δημογλίδου σημείωσε ότι πρόκειται για πρόσωπο που είναι ήδη γνωστό στις Αρχές για υποθέσεις ναρκωτικών.

«Ουσιαστικά έχει συλληφθεί μαζί με το ζευγάρι για την κατοχή ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες βρέθηκαν, και μάλιστα πραγματοποιήθηκε έρευνα και στην δική του οικία, στην οικία στην οποία δήλωσε ότι διαμένει, και εξετάζεται η εμπλοκή του και σε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα προκύψει στην πορεία της προανάκρισης».

Οι έρευνες δεν περιορίζονται, επομένως, μόνο στην υπόθεση του νεκρού βρέφους, καθώς εξετάζεται συνολικά η δραστηριότητα των προσώπων που βρίσκονταν στο διαμέρισμα.

Τι εξετάζεται για τα ανήλικα παιδιά

Ιδιαίτερο βάρος δίνουν οι Αρχές και στην κατάσταση των ανήλικων παιδιών που εντοπίστηκαν στο σπίτι. Η εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. ανέφερε ότι έχουν καταγραφεί διάφορα ευρήματα και αντικείμενα, τα οποία περιλαμβάνονται στη δικογραφία.

Για τον λόγο αυτό έχουν ζητηθεί εξειδικευμένες εξετάσεις από το νοσοκομείο όπου βρίσκονται τα παιδιά, ενώ αναμένεται να εξεταστούν και από ιατροδικαστή.

Σε ερώτηση για τα νοσήματα που έχουν εντοπιστεί στα παιδιά, η κα Δημογλίδου ανέφερε:

«Yπάρχουν κάποια αποτελέσματα εξετάσεων που αποδεικνύουν ότι έχουν κάποιο νόσημα, φέρουν κάποιο νόσημα. Βέβαια δεν έχει αποδειχθεί ακόμα πόσα χρόνια νοσούν από το συγκεκριμένο νόσημα και με ποιον τρόπο το απέκτησαν. Αυτό είναι κάτι που διερευνάται».

Από την πρώτη στιγμή, που έγινε γνωστό το ναυάγιο, η Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω των Ηνωμένων Εθνών, διαμήνυσε ότι είναι έτοιμη να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια της ζητηθεί. Να συνδράμει στην προσπάθεια με δικές της δυνάμεις. Αν και συνήθως η κατοχική πλευρά είναι επιφυλακτική, μέχρι και αρνητική να δεχθεί βοήθεια από την Κυπριακή Δημοκρατία, υπήρξαν στο παρελθόν περιπτώσεις, κατά τις οποίες λειτούργησε διαφορετικά.

Για παράδειγμα, σε δυο μεγάλες πυρκαγιές, τον Μάιο του 2020, στα χωριά Διόριος και Κορμακίτης και τον Ιούνιο του 2022 στην Καντάρα, το κατοχικό καθεστώς ζήτησε βοήθεια από την Κυπριακή Δημοκρατία και την έλαβε αμέσως, προσφέροντας εναέρια μέσα. Ήταν στην πρώτη περίπτωση ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος ο Μουσταφά Ακιντζί (με ψευδοπρωθυπουργό τον Τατάρ) και στη δεύτερη, επικεφαλής της αποσχιστικής οντότητας ήταν ο Ερσίν Τατάρ.

Δεν δέχθηκαν βοήθεια στην Κερύνεια

Αυτή τη φορά, η Κυπριακή Δημοκρατία έσπευσε να δηλώσει έτοιμη να βοηθήσει, πλην όμως δεν υπήρξε ανταπόκριση από κατοχικής πλευράς. Υπενθυμίζεται ότι το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας-Διάσωσης ( ΚΣΕΔ), δήλωσε ετοιμότητα μέσω των Ηνωμένων Εθνών, να παράσχει την όποια βοήθεια χρειαστεί για την αντιμετώπιση της κρίσης. Βοήθεια χρειάζονταν, εξ[ ου και όπως αναφέρει δημοσίευμα του “Φιλελεύθερου”, η τουρκική πλευρά απευθύνθηκε σε ολλανδική εταιρεία ζητώντας βοήθεια.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι Ολλανδοί με τη σειρά τους έψαχναν  για βοήθεια στη Λεμεσό και επικοινώνησαν με ιδιοκτήτη ρυμουλκού! Όλα αυτά επισημαίνονται σε μια περίοδο που συζητούνται Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και από τουρκικής πλευράς τονίζεται η ανάγκη να γίνουν ενέργειες «για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης». Θεωρητικά πάντα.

Προφανώς και σε τέτοιες συνθήκες, δεν επιχειρείται να αποδοθούν πολιτικές ευθύνες και σε καμία περίπτωση να τύχει πολιτικής εκμετάλλευσης η τραγωδία. Ο Τουφάν Έρχιουρμαν δεν έχει “αρμοδιότητες” σε αυτά τα ζητήματα, καθώς αυτές ανήκουν στη ψευδοκυβέρνηση και πρωτίστως στην Τουρκία. Θα μπορούσε, βέβαια, να παρέμβει και να επιμείνει όπως υπάρξει συνεργασία, όπως έχει γίνει κατά το παρελθόν από προκατόχους του.

Τί είχε συμβεί με τις πυρκαγιές

Σημειώνεται ότι το 2020 ήταν η πρώτη φορά που αποδέχθηκαν βοήθεια στα κατεχόμενα από τις ελεύθερες περιοχές. Σύμφωνα με την εφημερίδα Diyalog (18.05.20), στα κατεχόμενα, λόγω του γεγονότος ότι δεν αρκούσαν τα οχήματα της λεγόμενης “πυροσβεστικής” και της “πολιτικής άμυνας” για κατάσβεση των πυρκαγιών, ζητήθηκε βοήθεια πρώτα από την Τουρκία και μετά από την “νότια Κύπρο”, όπως χαρακτηρίζεται η Κυπριακή Δημοκρατία.

Από την Τουρκία ήρθαν τρία ελικόπτερα, αναφέρει το δημοσίευμα προσθέτοντας ότι ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος μετέβη στην περιοχή των πυρκαγιών, διαπίστωσε ότι αργούσε η επέμβαση των πτητικών μέσων από την Τουρκία και επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος «απέστειλε γρήγορα στον βορρά», κατά την έκφραση της εφημερίδας, ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο και ένα ελικόπτερο.

Σε τέτοιες στιγμές, ανθρώπινης τραγωδίας, η όποια πολιτική συζήτηση δεν είναι προφανώς ψηλά στην ατζέντα. Όμως και η τραγωδία αυτή, το ναυάγιο στη θαλάσσια περιοχή της κατεχόμενης Κερύνειας, έχει πολιτικές προεκτάσεις και είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης κατοχής.

Υ.Γ.: Εδώ και χρόνια, στο πλαίσιο συνεννόησης, ως Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, υπάρχουν διευθετήσεις για το ηλεκτρικό ρεύμα. Η ΑΗΚ (Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου) στέλνει ρεύμα στα κατεχόμενα αλλά και λαμβάνει, όταν υπάρχει ανάγκη.

Μετά από 123 χρόνια, το 1918, η Πολωνία έγινε (εκ νέου) ανεξάρτητο κράτος. Ο πόλεμος μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ρωσίας ακολούθησε την περίοδο 1919-1921, στον οποίο στην πολωνική ιστορική θεώρηση ξεχωρίζει το λεγόμενο “θαύμα του Βιστούλα” (1920). Κεντρικό ιστορικό πρόσωπο εκείνης της περιόδου για τους Πολωνούς είναι ο Γιόζεφ Πιλσούντσκι αγάλματα του οποίου, και δημόσιες αναφορές με το όνομά του, υπάρχουν πολλά στη σημερινή Πολωνία.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1939 η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, ημερομηνία που θεωρείται – κατά την κρατούσα ερμηνεία στην Ευρώπη – ως έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δύο από τις τρεις βασικές δομές του “Ανατολικού Μπλοκ” ιδρύθηκαν στην Πολωνία. Το “Σύμφωνο της Βαρσοβίας” το 1955 στο στρατιωτικό επίπεδο και η Κομινφόρμ (Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων) το 1947 στο πολιτικό επίπεδο. Η Κομεκόν (Συμβούλιο για την Αμοιβαία Οικονομική Βοήθεια) το 1949 στο οικονομικό επίπεδο είχε ιδρυθεί στη Σοβιετική Ένωση.

Πολλές από τις λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στα καθεστώτα του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού” εκδηλώνονταν στην Πολωνία. Το 1953 (εκτός της Ανατολικής Γερμανίας), 1956 (εκτός της Ουγγαρίας), 1970, 1980-81, με την πλατιά και μαχητική κινητοποίηση του μαζικού εργατικού συνδικάτου της Αλληλεγγύης (Solidarność‎), που ξεκίνησε στα Ναυπηγεία Λένιν του Γκτανσκ στη Βαλτική.

Η πτώση του Υπαρκτού σοσιαλισμού

Η πτώση των καθεστώτων του “υπαρκτού σοσιαλισμού” και το “μοντέλο” των αναίμακτων μεταβάσεων σε δημοκρατικά καθεστώτα πολιτικού πλουραλισμού, μέσω των λεγόμενων διαπραγματεύσεων “στρογγυλής τράπεζας” το 1988-1989, διαμορφώθηκε ουσιαστικά στην Πολωνία και στην Ουγγαρία. Χαρακτηρίστηκε ως “βελούδινη επανάσταση» στην εμπειρία της Τσεχοσλοβακίας το 1989. Μεταβάσεις που αναλύθηκαν ως τρίτο κύμα εκδημοκρατισμού σύμφωνα με το γνωστό σχήμα του Χάντιγκτον, μαζί με εκείνες της Νότιας Ευρώπης που είχαν προηγηθεί μια 15ετία. Στην περίπτωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, η διαδικασία μεταβάσεων αναθέρμανε διεθνώς τη συζήτηση για την έννοια της “κοινωνίας πολιτών”.

Από τις μετακομμουνιστικές χώρες της κεντρο-ανατολικής Ευρώπης, η Πολωνία μαζί με την Τσεχία, την Σλοβενία και την Ρουμανία έχουν σημαντικούς ρυθμούς οικονομικής καπιταλιστικής ανάπτυξης. Θυμόμαστε τον περίφημο “Πολωνό υδραυλικό”, που αντιπροσώπευε το φθηνό εργατικό δυναμικό, στη δημόσια συζήτηση που πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο του γαλλικού δημοψηφίσματος για το Ευρωσύνταγμα το 2005. Και οι τέσσερεις χώρες εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η δεκαετία του 21ου αιώνα. Η Σλοβενία έχει ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ, οι άλλες τρεις διατηρούν το εθνικό τους νόμισμα.

Έχει ενδιαφέρον η σύγκριση της Ελλάδας με αυτές τις χώρες την περίοδο 1990-2010 στο οικονομικό-θεσμικό πεδίο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και ευρωπαϊκής περιφερειακής ολοκλήρωσης. Η ήττα του δικού μας “συστήματος χώρα”, όπως καταδεικνύεται από τη συνθήκη “άτυπης” χρεοκοπίας το 2009-2010 και το καθεστώς μνημονιακής υπαγωγής που ακολούθησε, είναι μάλλον συντριπτική σε συγκριτική προοπτική.

Η εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας

Το ιστορικό γεγονός που καταλαμβάνει την κεντρική θέση στην επίσημη κρατική διήγηση της “μετά το 89” Πολωνίας είναι οι 63 ημέρες της εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 (1/8-2/10). Η εξέγερση της Βαρσοβίας του 1944 ακολούθησε την εξέγερση του εβραϊκού γκέτο της Βαρσοβίας του 1943 (19/4-16/5). Η Πολωνία είχε μια διαφορά σε σχέση με τις άλλες χώρες-κοινωνίες που ανέπτυξαν μαζικό αντιστασιακό κίνημα στα χρόνια της γερμανικής κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενώ σε χώρες όπως η Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Τσεχοσλοβακία, στις δυνάμεις της εθνικής αντίστασης κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές, ιδίως μετά την επική νίκη του Κόκκινου Στρατού επί των Γερμανών στη μάχη του Στάλινγκραντ 1942-1943, στην Πολωνία οι κομμουνιστές αποτέλεσαν μια υπαρκτή μεν, αλλά ελάσσονα δύναμη. Κύρια δύναμη της πολωνικής αντίστασης ήταν ο λεγόμενος Εγχώριος Στρατός (Armia Krajowa) ο οποίος ελεγχόταν από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση που βρισκόταν στο Λονδίνο.

Το κομμουνιστικό κίνημα δεν μπορούσε να αναπτυχθεί μαζικά στην Πολωνία για λόγους ιστορικούς, πρόσφατους ή πιο μακρινούς. Ο κομμουνισμός στην Πολωνία δεν ήταν μια ιδεολογία, ένα ιστορικό σχέδιο-όραμα της αταξικής κοινωνίας, όπως διαμορφώθηκε από μάχιμους διανοούμενους και αγωνιστές του εργατικού κινήματος του 19ου και του 20ου αιώνα, αλλά ως συγκεκριμένη υλική δύναμη ήταν φιλο-σοβιετισμός και τελικά φιλο-ρωσισμός. Όπως χαρακτηριστικά μας ειπώθηκε στο ταξίδι από Πολωνό ιστορικό σε άπταιστα ελληνικά, «ό,τι είναι για τους Έλληνες οι Τούρκοι, είναι για τους Πολωνούς οι Ρώσοι και οι Γερμανοί».

Ήταν λοιπόν αδύνατο στη συγκυρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για ιστορικούς λόγους να αναπτυχθεί στην Πολωνία μαζικό κομμουνιστικό κίνημα, σε αντίθεση λχ με την Τσεχοσλοβακία. Ο αντισοβιετισμός ήταν λαϊκός, εκδηλωνόταν και στην τέχνη. Είναι χαρακτηριστικές οι ταινίες του Πολωνού σκηνοθέτη Αντζέι Βάιντα, τόσο πριν όσο και μετά το 1989, “Άνθρωπος από μάρμαρο” (1977), “Κατίν” (2007).

Η στάση των Σοβιετικών

Η εξέγερση της Βαρσοβίας του 1944 ήταν μαζική, αλλά κατεστάλη με ιδιαίτερη βιαιότητα από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Οι Πολωνοί κατηγορούν τους Σοβιετικούς ότι ενώ τον Ιούλιο 1944 είχαν φτάσει ήδη πολύ κοντά στη Βαρσοβία, δεν βοήθησαν την εξέγερση και προτίμησαν την καταστολή της, γιατί οι δυνάμεις που καθοδηγούσαν την εξέγερση ήταν φιλοβρετανικές, ή μη φιλικές προς την Σοβιετική Ένωση/Ρωσία.

Οι Σοβιετικοί ενδεχομένως θεωρούσαν ότι η εξέγερση εκδηλώθηκε σε μια στιγμή, καθοδηγούμενη από την Βρετανία, προκειμένου να δημιουργηθούν τετελεσμένα υπέρ της και εναντίον των συμφερόντων της Σοβιετικής Ένωσης στο διαφαινόμενο μεταπολεμικό κόσμο, αναφορικά με τις σφαίρες επιρροής δυνάμεων.

Ήταν μία περίοδος που γινόταν “διαπραγμάτευση”, εν μέσω ιδιαίτερα σκληρών πολεμικών επιχειρήσεων με τις δυνάμεις του Άξονα, μεταξύ των ηγετών της αντιφασιστικής συμμαχίας για τον μεταπολεμικό κόσμο (Τεχεράνη, Νοέμβριος 1943, Γιάλτα, Φεβρουάριος 1945). Τελικά οι Σοβιετικοί θα εξαπολύσουν επίθεση κατά των γερμανικών δυνάμεων στην Πολωνία τον Ιανουάριο 1945, βοηθώντας κατ’ ουσίαν τις αμερικανο-βρετανικές δυνάμεις στο δυτικό μέτωπο, που ένα 6μηνο μετά την απόβαση στη Νορμανδία (Ιούνιος 1944), έδειχναν καθηλωμένες.

Ο Κόκκινος Στρατός στην Πολωνία

Ο Κόκκινος Στρατός θα προελάσει στην Πολωνία, απελευθερώνοντάς την από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Η ΕΣΣΔ θα επιβάλει στην Πολωνία μια ελεγχόμενη από εκείνην κυβέρνηση, την Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, συνέχεια της λεγόμενης “κυβέρνησης του Λούμπλιν”, που είχε ήδη συγκροτήσει από τον Ιούλιο 1944. Σταδιακά την περίοδο 1945-1947 θα διαμορφωθεί το καθεστώς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, με τη συγκρότηση του μονοκομματικού ουσιαστικά συστήματος και το ιδρυθέν Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας στη θέση του ηγετικού κόμματος.

Όπως το είχε διατυπώσει ο Ιωσήφ Στάλιν: «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι όπως οι παλιότεροι. Όποιος κατακτά μια περιοχή της επιβάλλει το δικό του κοινωνικό σύστημα. Ο καθένας επιβάλλει το κοινωνικό σύστημα μέχρι εκεί που φτάνει ο στρατός του. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς».

Την περίοδο 1945-1947 στην Πολωνία θα υπάρξουν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του καθεστώτος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και των δυνάμεων που προέρχονταν από την πολωνική αντίσταση (Εγχώριος Στρατός), οι οποίες στη συγκυρία θα εξελιχθούν σε αντισοβιετικές δυνάμεις.

Επόμενο ήταν το ιστορικό γεγονός της εξέγερσης της Βαρσοβίας του 1944 μεταπολεμικά να εξοβελιστεί από την επίσημη κρατική μνήμη. Απεναντίας, καθιερώθηκε ως επίσημη εθνική/κρατική εορτή η 22α Ιουλίου, ημερομηνία συγκρότησης της “κυβέρνησης του Λούμπλιν”. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον μια συγκριτική αναλυτική προσέγγιση της περιόδου 1944-1948 στην Πολωνία, στην Τσεχοσλοβακία, την Γιουγκοσλαβία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Γαλλία. Ένα σημαντικό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας

Το καθεστώς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας στα 40 και πλέον χρόνια που διήρκεσε, δεν απέκτησε, ούτε μπορούσε ιστορικά να αποκτήσει, ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση. Η γνώση αυτής της πραγματικότητας εκ μέρους της ιθύνουσας τάξης του καθεστώτος, πιθανόν να συνέβαλε στο γεγονός του περιορισμένου σε σχέση με τις άλλες χώρες του “ανατολικού μπλοκ” βαθμού κολεκτιβοποίησης της γης, η οποία στην Πολωνία παρέμεινε σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, διατηρώντας έτσι εκτεταμένο ποσοστό ιδιωτικής-οικογενειακής ιδιοκτησίας.

Επίσης, διατηρήθηκε ιδιαίτερα ισχυρό το θρησκευτικό συναίσθημα των Πολωνών, με τον καθολικισμό να παραμένει συναρθρωμένος με τον πολωνικό εθνισμό. Μια εθνο-θρησκευτική συνάρθρωση, η οποία στη συγκυρία του Ψυχρού Πολέμου έλαβε και αντικαθεστωτικά-αντισοβιετικά χαρακτηριστικά, ενισχυόμενα ακόμα περισσότερο με την εκλογή του Πολωνού Αρχιεπισκόπου Κρακοβίας, ως Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, ο κατά κόσμον Κάρολος Γιοζέφ Βοϊτίλα, το 1978.

Το καθεστώς της Λαϊκής Δημοκρατίας πέτυχε να βελτιώσει εντυπωσιακά την δημόσια υγεία και εκπαίδευση στην Πολωνία με όρους μαζικούς, σε σύγκριση με την περίοδο του Μεσοπολέμου. Αντίστοιχα επιτεύγματα έχουν να αναδείξουν και τα μεταπολεμικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, ιδίως λόγω του σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού κράτους, σε συνθήκες όμως δημοκρατικού κομματικού πλουραλισμού, χωρίς την επιβολή ανελεύθερου μονοκομματικού δικτατορικού καθεστώτος. Όπως ορθά έχει διαπιστωθεί, η πίεση του “ανατολικού μπλοκ” λειτούργησε ευεργετικά για τους εργαζόμενους στο “δυτικό μπλοκ”…

Δεν ήταν σαφές εάν ο Λευκός Οίκος είχε αποδεχθεί την παραίτησή του.

«Ο Ντρίσκολ εξέφρασε ανησυχίες στην κυβέρνηση σχετικά με τον μετασχηματισμό του Χέγκεθ που απέλυσε στρατηγούς και την ετοιμότητα του Στρατού», ανέφερε η πηγή, αναφερόμενη στις προσπάθειές του υπουργού πολέμου για εκσυγχρονισμό του Στρατού.

Ο Στρατός αρνήθηκε να σχολιάσει την είδηση, η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τη Wall Street Journal.

«Ο υπουργός Ντρίσκολ υπήρξε ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην προώθηση της ατζέντας του Προέδρου Τραμπ για να «Κάνουμε την Αμερική ξανά Δυνατή» στο Υπουργείο Στρατού, παρέχοντας εξαιρετική ηγεσία κατά τη διάρκεια ιστορικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, δίνοντας έμφαση στην ετοιμότητα και την αποτελεσματικότητα, βοηθώντας στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και πολλά άλλα», δήλωσε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Άννα Κέλι.

Ο Ντρίσκολ, ο οποίος ανέλαβε την κορυφαία θέση του Στρατού Ξηράς τον Φεβρουάριο του 2025, έκανε τον Στρατό Ξηράς να είναι πιο ευέλικτος στην απόκτηση φθηνότερων όπλων και επέπληξε τους μεγάλους κατασκευαστές όπλων. Ο Γραμματέας του Στρατού Ξηράς είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των στρατιωτών.

«Η αμυντική βιομηχανική βάση γενικά, και οι κορυφαίοι ηγέτες ειδικότερα, εξαπάτησαν τον αμερικανικό λαό, το Πεντάγωνο και τον Στρατό», δήλωσε ο Ντρίσκολ πέρυσι αναφερόμενος σε μεγάλες αμυντικές εταιρείες.

Ένας Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας, δήλωσε ότι ο Χέγκσεθ έβλεπε τον Ντρίσκολ ως απειλή και ήθελε εδώ και καιρό να τον απομακρύνει. Αλλά οι δεσμοί του με τον Βανς, είπε ο αξιωματούχος, δυσκόλευαν τον Χέγκσεθ να το πράξει.

Ο Ντρίσκολ απέκτησε εξέχουσα θέση εκτός του Πενταγώνου όταν ο Τραμπ του πρότεινε να συμμετάσχει σε συνομιλίες με τη Μόσχα και το Κίεβο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία – ένα σπάνιο διπλωματικό καθήκον για έναν γραμματέα του Στρατού.

Τον Απρίλιο, ο Χέγκεθ απέλυσε τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ, Ράντι Τζορτζ, μια σημαντική αλλαγή προσωπικού που ήρθε καθώς ο αμερικανικός στρατός πολεμούσε έναν μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ο αξιωματούχος είπε ότι η απόλυση του Τζορτζ αιφνιδίασε τον Ντρίσκολ και οδήγησε σε αυξημένη απογοήτευση με τον Χέγκσεθ.

Τον Ιούνιο, ο Χέγκσεθ απέλυσε επίσης τον επικεφαλής των δυνάμεων του στρατού των ΗΠΑ στην Ευρώπη και μπλόκαρε προσωπικά την προαγωγή ανώτερων αξιωματούχων του στρατού.

Απειλές Τραμπ

Ύστερα από έναν μήνα σχετικής ηρεμίας και στροφής της Ουάσιγκτον στον «οικονομικό πόλεμο», οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν χθες Δευτέρα ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, με τον Ντόναλντ Τραμπ να επισείει την απειλή πως θα διατάξει να βομβαρδιστεί «δυνατά» το αντίπαλο στρατόπεδο.

Για πρώτη φορά από τα τέλη του Ιουλίου, οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι εξαπέλυσαν βομβαρδισμούς εναντίον «δυο εκτοξευτήρων (πυραύλων) στο νησί Λαράκ», στο στρατηγικής σημασίας στενό του Ορμούζ. Η Τεχεράνη ανταπέδωσε εξαπολύοντας επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα εφόρμησης εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Ιορδανία και στα ΗΑΕ, ενώ ταυτόχρονα, διά στόματος του προέδρου του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν, διαβεβαίωνε πως δεν θέλει να συνεχιστεί ο πόλεμος.

Καθώς η ένοπλη σύρραξη έχει πλέον εισέλθει στον έβδομο μήνα της και οι διαπραγματεύσεις παραμένουν σε απόλυτο αδιέξοδο, η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών έσπειρε ανησυχία στις αγορές: οι τιμές του πετρελαίου άρχισαν να ανεβαίνουν ξανά, με το βαρέλι του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς διεθνώς, να ξεπερνά το συμβολικό όριο των 90 δολαρίων.

«Θα υπάρξει ανταπόδοση» και «θα τους πλήξουμε δυνατά», διεμήνυσε ο αμερικανός πρόεδρος, σύμφωνα με δηλώσεις του που μεταδόθηκαν από το Fox News. Λίγο νωρίτερα, ο ιρανός ομόλογός του εκτίμησε πως η συνέχιση του πολέμου δεν θα ήταν «προς το συμφέρον ούτε» της Τεχεράνης «ούτε οποιουδήποτε άλλου» στην περιοχή, λέγοντας πως συνεχίζει να «εργάζεται για να εξευρεθεί συμφωνία».

Στο Κιργιστάν για τη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ), συναντήθηκε με τον πακιστανό πρωθυπουργό Σαμπάζ Σαρίφ, η χώρα του οποίου διαδραματίζει μεσολαβητικό ρόλο. Στο ραντεβού αναμένονταν επίσης οι πρόεδροι της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Επικίνδυνη κλιμάκωση»

Σύμφωνα με το μεικτό διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»),η επίθεση εναντίον του Λαράκ έγινε αφού οι Φρουροί της Επανάστασης, ο ισχυρός ιδεολογικός στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, «παρατηρήθηκαν να ετοιμάζονται να εκτοξεύσουν πυραύλους φορτωμένους θαλάσσιες νάρκες στο στενό του Ορμούζ».

Ιρανικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για τρεις νεκρούς και επτά τραυματίες στα πλήγματα αυτά. Η Ιορδανία, ανάμεσα στους στόχους των ιρανικών αντιποίνων, ανακοίνωσε πως κατέρριψαν οκτώ πυραύλους όταν εισήλθαν στον εναέριο χώρο του χασεμιτικού βασιλείου. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν μη επανδρωμένο εναέριο όχημα πάνω από τα χωρικά τους ύδατα, καταγγέλλοντας «επικίνδυνη κλιμάκωση».

Οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις προειδοποίησαν τους γείτονες ότι ενδέχεται να υπάρξει «πολύ πιο ισχυρή ανταπόδοση» σε περίπτωση οποιασδήποτε νέας «επίθεσης» των δυνάμεων της Ουάσιγκτον από τα εδάφη τους. Οι Φρουροί ανέφεραν εξάλλου ότι κατέρριψαν δυο αμερικανικά drones στους αιθέρες του στενού του Ορμούζ.

Εξάλλου τις πρώτες πρωινές ώρες ανακοινώθηκε ότι δεξαμενόπλοιο χτυπήθηκε από τρία «άγνωστα βλήματα» καθώς διέσχιζε το στενό του Ορμούζ προς την κατεύθυνση της εξόδου από αυτό από τη βρετανική υπηρεσία ενημέρωσης για την ασφάλεια της ναυτιλίας UKMTO. Τις τελευταίες εβδομάδες επικρατούσε συγκριτική ηρεμία στην περιοχή, αλλά οι σποραδικές ανταλλαγές πυρών δεν είχαν σταματήσει, κυρίως στον τομέα του στενού.

Το θαλάσσιο πέρασμα αυτό, από το οποίο διερχόταν προπολεμικά το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται παγκοσμίως και βρίσκεται πλέον στην καρδιά της σύγκρουσης, είναι κλειστό de facto με απόφαση του Ιράν από την αρχή του πολέμου, που είχε έναυσμα την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας την 28η Φεβρουαρίου.

Προστασία της «ελεύθερης κυκλοφορίας»

Σε αντίποινα, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο και δηλώνουν έτοιμες «να προστατεύσουν την ελεύθερη κυκλοφορία του εμπορίου», με τη CENTCOM να διαβεβαιώνει πως «ολοκλήρωσε» την άρση ναρκών στις «διεθνείς οδούς ναυσιπλοΐας».

Αλλά χθες το πολεμικό ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης ανέφερε ότι πολύ μεγάλο δεξαμενόπλοιο που προσπάθησε «παρανόμως» να διασχίσει το στενό έπεσε σε δυο ναυτικές νάρκες, κάτι που διέψευσε η CENTCOM, κάνοντας λόγο για «παραπληροφόρηση».

Οι διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή παραμένουν σε αδιέξοδο, καθώς το λεγόμενο μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ, που υπέγραψαν οι πρόεδροι των δυο χωρών στα μέσα Ιουνίου, έγινε κομματάκια προτού κλείσει ένας μήνας. Για τον επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας Αμπάς Αραγτσί, «η λύση είναι ξεκάθαρη και απλή: οι ΗΠΑ πρέπει να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν» όταν υπογράφτηκε. «Όλα θα επανέλθουν σε τάξη» τότε.

Καθώς η ένοπλη σύρραξη αυτή είναι ιδιαίτερα αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ και καθώς πλησιάζουν οι βουλευτικές εκλογές του μέσου της προεδρικής θητείας, η κυβέρνηση Τραμπ δίνει την έμφαση στον «οικονομικό πόλεμο» εναντίον του Ιράν, που ήδη αντιμετώπιζε σειρά αμερικανικών και διεθνών κυρώσεων. «Θα συνεχίσουμε να ασκούμε πίεση» στην Τεχεράνη, επέμεινε χθες Δευτέρα ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, ο οποίος εκφράστηκε κατά την έναρξη σειράς συναντήσεων στις ΗΠΑ με ομολόγους του της G20.

Κάθιδρος από τον καύσωνα προσπαθούσα ως άλλος … ταρζάν να ανέβω στην ακρόπολη, αλλά επί ματαίω! Εγκαταλείπων την απονενοημένη προσπάθεια δεν έβαλα μυαλό και πήρα τον δρόμο να επισκεφθώ την “Αυλόπορτα”, όπου νόμισα ότι βρέθηκα σε τσαντίρι ή μαντρί (βλέπε φωτογραφίες)!

Την ίδια ημέρα, το ίδιο απόγευμα, στις 25 Αυγούστου 2026, στο γειτονικό χωριό Στράτος Αιτωλοακαρνανίας η αρχαιολόγος, πρώην προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος και νυν γενική γραμματεύς του υπουργείου Πολιτισμού Ολυμπία Βικάτου (κρατήστε το όνομα αυτό για τα περαιτέρω) εγκαινίαζε το αποκατασταθέν (κι όχι αποκατεστημένο, όπως διάβασα), ύστερα από … 35 χρόνια αρχαίο θέατρο της σημαντικής παραπάνω αρχαίας πόλης χαρακτηρίζοντας την 25η Αυγούστου 2026 «ως ημέρα χαράς και γιορτής για το υπουργείο Πολιτισμού, τον Δήμο, την Περιφέρεια» και “διαβεβαιώνοντας” (κρατήστε κι αυτή τη λέξη για τα περαιτέρω) ότι στόχος είναι να προχωρήσει το επόμενο διάστημα η σύνταξη των απαιτούμενων μελετών, ώστε να ωριμάσει ο σχεδιασμός για την ανάδειξη και του Ναού του Διός (βλέπε φωτογραφία του όπου βόσκουν πρόβατα!).

Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο διαπρεπής αρχαιολόγος και νυν επίτιμος γενικός διευθυντής του υπουργείου Πολιτισμού Λάζαρος Κολώνας (κρατήστε κι αυτό το όνομα πάλι για τα περαιτέρω), ο οποίος μίλησε για το πραγματικά σημαντικό αυτό έργο, αφού εκείνος, πριν από … 35 χρόνια, ανέσκαψε και αποκάλυψε το αρχαίο θέατρο που αποκαταστάθηκε το 2026 με χρηματοδότηση του έργου κατά 1,6 εκατ. ευρώ από το (από ποιο άλλο;) ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας της περιόδου 2014-2020 (και ολοκληρώθηκε όταν λήγει και η περίοδος 2021-2027!).

Ποιοι ήταν παρόντες

Φυσικά, παρόντες ήταν ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου, ο οποίος αναφέρθηκε και στον Ναό του Στρατίου Διός, για τον οποίο, όπως είπε, θα υπάρξει νέα προγραμματική συμφωνία για την ανάδειξή του (μελέτες κλπ: κρατήστε κι αυτή τη λέξη για τα περαιτέρω), χωρίς όμως να υπενθυμίζει δημοσίως στην κυρία Βικάτου τα χάλια στον χώρο του αρχαίου Αγρινίου!

Στην ίδια εκδήλωση, πάλι φυσικά, απηύθυνε πανηγυρικό χαιρετισμό και ο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, τόνισε ότι «κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας νέος για τα αρχαία θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας», ξεχνώντας ότι η Αιτωλοακαρνανία είναι, όπως συνεχώς μού έλεγε ο Λάζαρος Κολώνας «ένα απέραντο μουσείο» που, ωστόσο, κυκλώνεται μόνο από βελανιδιές και πουρνάρια (ακόμα και μέσα στις τεράστιες κυκλώπειες πέτρες!) χόρτα, καδρόνια, λαμαρίνες και, γενικώς, αδιαφορία για την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής.

Παρόλα αυτά, μεταξύ των υπόλοιπων έργων μερικών εκατομμυρίων ευρώ που απαρίθμησε ο κ. Φαρμάκης για τον πολιτισμό της περιοχής, ενώπιον της κυρίας Βικάτου, δεν περιλαμβάνεται ούτε ένα κονδύλι για καθαρισμό όχι της αρχαίας πόλης που είναι σε … δάσος Αμαζονίου, αλλά ούτε για καθαρισμό της ακρόπολης και της “Αυλόπορτας” από δέντρα, πουρνάρια και χόρτα!

Τα εγκαίνια του αρχαίου θεάτρου ολοκληρώθηκαν και με … εγκαίνιά του με μουσική εκδήλωση, διότι, όπως τονίσθηκε, «το αρχαίο θέατρο, όπως δεν εγκαινιάστηκε απλώς ως ένα αποκατεστημένο αρχαιολογικό μνημείο, αλλά υποδέχθηκε ξανά τον κόσμο μέσα από μια πολιτιστική εκδήλωση, παντρεύοντας την ιστορία της αρχαίας Στράτου με τη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία». Άντε, καλή συνέχεια και με … σκυλάδικα, σαν κι αυτά που … τραγουδούσαν οι αρχαίοι Στράτιοι …

 Παλαιομάνινα: Το προκλητικό χρονικό της ντροπής

Την ίδια ημέρα και στιγμή (χωρίς το πάθημα να γίνει μάθημα) πήρα κι άλλη τολμηρή απόφαση. Πήγα να επισκεφθώ και την εμβληματική Κεντρική Πύλη της αρχαίας πόλης, τη λεγόμενη “Αυλόπορτα” ή “Πόρτα” από τους ντόπιους. Την είδα και την απαθανάτισα σε κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήταν και που περιέγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου στο SLpress πριν από 18 μήνες (19 Φεβρουαρίου 2025) υπό τον τίτλο “Αυλόπορτα Παλαιομάνινας: Ένα αρχαίο μνημείο τριάντα χρόνια στην αναμονή”.

Είναι ένα κατόρθωμα ντροπής με τους ίδιους πρωταγωνιστές που γιόρταζαν, χαίρονταν και πανηγύριζαν μετά μουσικής στην Στράτο και που αφήνουν στα καδρόνια της οργής την “Αυλόπορτα” της Παλαιομάνινας επί 29 χρόνια, παρά τις ανακοινώσεις και αποφάσεις για μελέτες και ένταξη του έργου διάσωσης και ανάδειξης στο ΕΣΠΑ. Παραθέτω εν συντομία το προκλητικό χρονικό της ντροπής:

• Το 1997, ύστερα από άρθρα μου στον “Οικονομικό Ταχυδρόμο” και τα “Νέα” και επικοινωνία μαζί του, ο τότε προϊστάμενος της αρμόδιας Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (με έδρα την Πάτρα) διαπρεπής αρχαιολόγος Λάζαρος Κολώνας, ο οποίος μίλησε κατά την εκδήλωση στις 25 Αυγούστου 2026, επισκέφθηκε την υπό κατάρρευση “Αυλόπορτα” στην οποία έσπευσε να τοποθετήσει… προσωρινά ξύλινο “νάρθηκα”.
• Το 2020, ύστερα από 23 χρόνια, τα “καδρόνια” σάπισαν και τοποθετήθηκαν καινούργια βελτιωμένα με αντισηπτικά και στέγαστρα σαν να είναι … μαντρί.
• Στις 16 Σεπτεμβρίου 2021 δημοσίευσα άρθρο μου στον αθηναϊκό και τοπικό Τύπο (είχαν προηγηθεί πολλά άλλα με σχετικές καταγγελίες για αδιαφορία) υπό τον τίτλο “Δεν είναι τσαντίρι, δεν είναι μαντρί, δεν είναι παράγκα, είναι επιβλητική αρχαία πύλη!”, όπου παρουσίαζα το μαρτύριο της στερέωσης του επιβλητικού αυτού υπό κατάρρευση μνημείου, της “Αυλόπορτας”, με … καδρόνια επί … 24 χρόνια.

Στο άρθρο αυτό, αντί της υπουργού Πολιτισμού στην οποία απευθυνόταν, απάντησε με επιστολή της η τότε προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος Ολυμπία Βικάτου (κρατήστε πάλι το όνομά της), η οποία στη συνέχεια έγινε γενική διευθύντρια του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και σήμερα είναι γενική γραμματεύς του ίδιου υπουργείου.

Διαβεβαιώσεις κυρίας Βικάτου το 2021

Στην επιστολή της αυτή η κυρία Βικάτου, πέρα από τις απαράδεκτες αιχμές «(δεν είναι η πρώτη φορά που τα τελευταία χρόνια ο κ. Δ. Στεργίου, για λόγους που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε, συνεχώς και με επιμονή δημοσιεύει ή αναρτά παρόμοια δημοσιεύματα, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για την Υπηρεσία μας, προφανώς αγνοώντας την επιβεβλημένη επιστημονική δεοντολογία υλοποίησης παρόμοιων έργων, αλλά και επιδιώκοντας τη δημιουργία εντυπώσεων που αδικούν το σύνθετο έργο της…) κρατικού λειτουργού κατά επαγγελματία δημοσιογράφου που κατήγγελλε πράξεις και παραλείψεις γύρω από την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, μάς είχε ενημερώσει, μεταξύ άλλων, και για το σχετικό πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού για τη στερέωση και την ανάδειξη του εμβληματικού αυτού αρχαίου μνημείου, αναφέροντας τα ακόλουθα:

»Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που ξεκίνησε το έτος 2019, με στόχο την ανάδειξη του μνημείου, η Εφορεία μας ενέταξε στο Πρόγραμμα δράσης της για το έτος 2021 την σύνταξη των απαιτούμενων μελετών και η υπουργός Πολιτισμού ενέκρινε άμεσα τη διάθεση των απαιτούμενων πιστώσεων για τη σύνταξη της αρχιτεκτονικής μελέτης (15.000 ευρώ) και της στατικής (12.000 ευρώ, έχει ήδη εκδοθεί η σχετική Υπουργική απόφαση) με τη διαβεβαίωση (γι’ αυτό πρότεινα πιο πάνω να κρατήσετε κι αυτή τη λέξη) ότι με την ολοκλήρωση των μελετών στερέωσης–συντήρησης και αποκατάστασης του πύργου-πύλης και μίας δεύτερης παρακείμενης πύλης και εν συνεχεία την έγκρισή τους, η Υπηρεσία μας θα υποβάλει (sic) σχετικό φάκελο ένταξης του έργου μαζί με την παρακείμενη εσωτερική πύλη (που μπήκε κι αυτή προσωρινά σε καδρόνια), στην επόμενη προγραμματική περίοδο (ΕΣΠΑ 2021–2027)».

Επίσης, στην ίδια επιστολή η κυρία Βικάτου αναφέρει τα ακόλουθα απαράδεκτα για λογοδοσία κρατικού λειτουργού: «…Ύστερα από τα παραπάνω είναι σαφές ότι δεν ευσταθούν τα αναφερόμενα από τον κ. Δ. Στεργίου, καθώς όλες οι εργασίες που πραγματοποιήθηκαν για την εξυγίανση του ξύλινου νάρθηκα (ο οποίος σημειωτέον έχει συμβάλει σημαντικά μέχρι σήμερα στην διατήρηση- στερέωση του μνημείου), οι οποίες φωτογραφικά αποτυπώθηκαν στο φυλλάδιο που δημοσίευσε η Εφορεία μας για το έργο της κατά το έτος 2020, αποτελούν πρόδρομες εργασίες για τη σύνταξη των απαιτούμενων μελετών και το πρώτο βήμα για την οριστική αποκατάστασή (sic) του.

»Η μνημειακή πύλη δεν κινδυνεύει με κατάρρευση και λειτουργεί στατικά μαζί με τον ξύλινο νάρθηκα. Συνεπώς η αφαίρεσή του χωρίς να προκληθούν φθορές στο σώμα της πύλης, αποτελεί αντικείμενο των μελετών αποκατάστασης και στερέωσης του μνημείου και θα υλοποιηθεί μετά από τους απαραίτητους στατικούς υπολογισμούς από εξειδικευμένο πολιτικό μηχανικό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφαιρεθεί, απλά για να εμφανιστούν οι αρχαίοι λίθοι της πύλης.

»Ο μόνος τρόπος να προστατευτεί το σημαντικό αυτό μνημείο και να αναδειχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο είναι να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, βάσει ορθού προγραμματισμού και με τη συμμετοχή διεπιστημονικού προσωπικού, όπως ακριβώς πράττει σήμερα, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, και σύμφωνα με τις αρχές αποκατάστασης των μνημείων η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος..».

Αμείλικτα ερωτήματα για την Παλαιομάνινα

Όλα αυτά, λοιπόν, ήταν και είναι… «πρόδρομα» για ένταξη σε ΕΣΠΑ επί … επτά χρόνια! Σημειώνω ότι η εγκριθείσα πολύ σημαντική αυτή μελέτη υπό τον τίτλο “Αρχιτεκτονική μελέτη αποτύπωσης, τεκμηρίωσης, αποκατάστασης και ανάδειξης παραποτάμιων πυλών Παλαιομάνινας” (αρχιτεκτονική αποτύπωση και Παθολογία), ανετέθη στις 27 Οκτωβρίου 2021 με λεπτομερή καταγραφή του περιεχομένου της απ΄ευθείας σε ιδιωτική μελετητική εταιρεία που εδρεύει στην Αττική (Πεντέλη) με δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό ποσού 14.694 ευρώ (με … έκπτωση από την εταιρία καθώς η απόφαση όριζε το ποσό των 15.000 ευρώ!) και υπό την επίβλεψη, έλεγχο και εποπτεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος, δηλαδή της κυρίας Βικάτου, τότε, ως προϊσταμένης της παραπάνω περιφερειακής υπηρεσίας του υπουργείου Πολιτισμού.

Ύστερα από… τέσσερα χρόνια, στις 9 Φεβρουαρίου 2025, αντί ένταξης του έργου στο ΕΣΠΑ, η κυρία Λίνα Μενδώνη υπέγραψε νέα απόφαση (ΑΔΑ: ΨΛΙΨ46ΝΚΟΤ-Κ36) έγκρισης δύο μάλιστα νέων μελετών από τις οποίες η πρώτη είχε ακριβώς τον ίδιο τίτλο με εκείνη του … 2021 που ανετέθη απ’ ευθείας σε μελετητική εταιρεία, με αμείλικτα ερωτήματα στα οποία απαντά και σήμερα μόνο η επί 29 χρόνια σε καδρόνια “Αυλόπορτα”…

Η μηχανή του 51χρονου επιχείρησε να στρίψει αριστερά και συγκρούστηκε με τη δεύτερη μοτοσικλέτα. Σύμφωνα με πληροφορίες, μία εκ των δύο μηχανών παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη, ενώ μετά συγκρούστηκαν και με σταθμευμένο ΙΧ. Ο θάνατός τους ήταν ακαριαίος. Τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος διερευνώνται από την Τροχαία, η οποία εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τροχαίο.