Δεν χρειάζεται η προσφυγή στην Τεχνητή Νοημοσύνη για να καταλάβει κανείς ότι δεν υπάρχει έλλειψη Αμερικανικών πλοίων για τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό, ούτε έλλειψη πατατών στο παζάρι της Τεχεράνης. Άρα η δοκιμασία θα εξαντλήσει τα περιθώριά της με ανώτατο όριο τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, τον Νοέμβριο. Και με την παγκόσμια οικονομία, τι θα γίνει; Οι πετρελαιάδες (ΗΠΑ , Ρωσία, Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, ακόμη και αυτή η Βενεζουέλα) θα πλουτίζουν από τις υψηλές τιμές. Οι Ευρωπαίοι θα φτωχύνουν, αφού κατά τον Γερμανό καγκελάριο «ο πόλεμος στον Περσικό δεν τους αφορά»!…

Η Κίνα και Ινδία θα είναι επίσης χαμένοι προσωρινώς και οι κατασκευαστές των ΑΠΕ ενεργείας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες και πυρηνική ενέργεια) θα επωφεληθούν της παγκόσμιας ζήτησης. Θα δικαιωθεί και ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κ. Γιάννης Μανιάτης, που ενέταξε τους ηλιακούς θερμοσίφωνες στα προγράμματα της Ευρωπαϊκής “διαίρεσης”, από όπου απουσίαζαν παρ’ ότι κατ’ εξοχήν “πράσινοι” και αβλαβείς. Το πρόβλημα του Κόλπου είναι εσωτερικά πολιτικό. Θα υποχωρήσει πρώτος ο πρόεδρος Τραμπ, μην χάσει την πλειοψηφία στην Γερουσία ή διεσπασμένη πολιτικώς ηγεσία του Ιράν σε “μετριοπαθή” και ακραία; Ιδού η απορία.

(*) “Παίγνιον της κότας” από τον ψυχικό ανταγωνισμό δύο οδηγών αυτοκινήτων, που βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης, ποίος θα αποχωρήσει πρώτος, όποτε θεωρείται “κότα” (Chicken game). Στην πράξη καταλήγει εις βάρος αμφοτέρων των άνευ κύρους ανταγωνιστών.

Η παράδοση του φορτίου θα πραγματοποιηθεί στον τερματικό σταθμό FSRU της Αλεξανδρούπολης κατά το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου, όπου και θα ακολουθήσει η αεριοποίηση του φορτίου προτού διοχετευθεί στη Βουλγαρία.

Ο κ. Χρήστος Μπασδέκης Συντονιστής Διευθυντής Εμπορίας της ΔΕΠΑ Εμπορίας, δήλωσε: «Η θετική έκβαση του πρόσφατου διαγωνισμού υπογραμμίζει την αξία της αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών για τον σκοπό της ενεργειακής ασφάλειας. Η ΔΕΠΑ Εμπορίας, είναι παρούσα στο σύνολο των αγορών φυσικού αερίου της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και φιλοδοξεί τα προσεχή έτη να συνεχίσει να συμβάλει καθοριστικά στην ασφάλεια εφοδιασμού των επιμέρους αγορών».

“Χθες, υπήρξε μια μάλλον ασυνήθιστη δραστηριότητα στα σύνορα Ουκρανίας-Λευκορωσίας — από λευκορωσικής πλευράς”, ανέφερε ο Ζελένσκι στο καθημερινό διάγγελμά του προς τους Ουκρανούς.

“Παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά την κατάσταση, διατηρούμε τα πάντα υπό έλεγχο, και θα απαντήσουμε αν χρειαστεί”, πρόσθεσε.

Δεν ανέφερε περισσότερα.

Η Πολεμική Αεροπορία και η συνοροφυλακή της Ουκρανίας δεν απάντησαν αμέσως σε αίτημα για σχόλια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όπως επισημαίνει το ΠΑΣΟΚ «το in.gr και ο δημοσιογράφος Πάνος Τσίκαλας αποκαλύπτουν την απόρρητη κατάθεση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για τις υποκλοπές το 2022 καθώς είχε διατελέσει εποπτεύων της ΕΥΠ». Ειδικότερα αναφέρει ότι «από την κατάθεση προκύπτει ότι ο ίδιος υπέγραψε τις παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ έντεκα προσώπων, που ήταν και στόχοι παρακολούθησης του παράνομου λογισμικού Predator» και ότι «μάλιστα στα πρόσωπα των όποιων την παρακολούθηση έχει διατάξει, περιλαμβάνονται ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Κωστής Χατζηδάκης και συνεργάτες του, ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Μπαρδάκης, ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, ανώτατα στελέχη σε γενικές γραμματείες του κράτους κ.α.».

Το ΠΑΣΟΚ σχολιάζει ότι «είναι τουλάχιστον παράδοξο ο ελεγχόμενος, να γίνεται ελεγκτής» και υποστηρίζει ότι «η συγκεκριμένη αποκάλυψη επιβεβαιώνει πλήρως το ψήφισμα του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ, που ζήτησε την παραίτηση του κ. Τζαβέλλα αναφέροντας πως ‘με την απέκδυση του κατά το νόμο καθήκοντος του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου’ και ‘αποδοκίμασε με έντονο και κατηγορηματικό τρόπο την πράξη του με την οποία δεν ανασύρεται από το αρχείο η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών’».

Αναφέρει ακόμη ότι «στην κατάθεση του κ. Τζαβέλλα, που φέρνει στο φως το in.gr, ο σημερινός Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δηλώνει πως είχε ‘προσωπική επικοινωνία με τους υπεύθυνους αξιωματικούς που χειρίζονταν τις συγκεκριμένες υποθέσεις γνωρίζοντας εκ των έσω για ποιον λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση’».

Κατόπιν των παραπάνω το ΠΑΣΟΚ θέτει το εξής ερώτημα: «δεδομένου, λοιπόν, ότι υπό παρακολούθηση είχαν τεθεί υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στην κυβέρνηση και το κράτος, με μακροχρόνιες παρατάσεις στην παρακολούθηση κάποιων εξ αυτών, κάτι που προϋποθέτει σαφή αιτιολόγηση, πώς ερμηνεύεται αυτή η παραδοχή του ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών τότε;». Επιπλέον ρωτά: «Γιατί απέφυγε να προχωρήσει σε σειρά ανακριτικών πράξεων όπως αυτές προκύπτουν από την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών αλλά και τις νέες δηλώσεις Ντίλιαν; Γιατί τέτοια σπουδή;».

Καταληκτικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστηρίζει ότι «η κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της συγκάλυψης».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Αρεοπαγίτης δεν απορρίπτει την πραγματικότητα του υλικού κόσμου και υποστηρίζει ότι από τη γνώση του υλικού κόσμου, μπορούμε, με τη μέθοδο της αναλογίας, να αναχθούμε στην ιδέα του Απολύτου. Ωστόσο, τονίζει ότι, ενώ υπάρχει μια αναλογία μεταξύ του στοχασμού για τον υλικό κόσμο και για τον Θεό, δεν υπάρχει οντολογική συνέχεια μεταξύ του υλικού κόσμου και του Θεού, δηλαδή ο Θεός και ο υλικός κόσμος δεν συγχέονται στο επίπεδο της ουσίας τους. 

Κατά τη διάρκεια της νεωτερικής φιλοσοφίας, η αντίληψη περί της συνέχειας μεταξύ του Απολύτου και της ύλης αναδιατυπώθηκε από τη μονιστική φιλοσοφία του Μπαρούχ Σπινόζα. Σε αντίθεση προς τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, ο Σπινόζα οδηγήθηκε στον πανθεϊσμό, δεχόμενος ότι υπάρχει οντολογική συνέχεια μεταξύ του υλικού κόσμου και του Θεού. Ο Σπινόζα ενστερνίστηκε τη γεωμετρική μέθοδο του Ντεκάρτ, αλλά την εφάρμοσε με διαφορετικό τρόπο από ό,τι ο Ντεκάρτ.

Συγκεκριμένα, ο Σπινόζα αρνείται τον καρτεσιανό (και αρεοπαγιτικό) διαχωρισμό μεταξύ Θεού και κόσμου, αλλά συμφωνεί με τον καρτεσιανό ρασιοναλισμό. Αυτές οι δύο θέσεις του Σπινόζα τον οδηγούν λογικώς στο να εντοπίσει τον Θεό στη φύση και στη λειτουργία της και, έτσι, να αναδείξει τη γεωμετρική μέθοδο σε μέθοδο θεογνωσίας.

Η φιλοσοφία του Σπινόζα

Ο Σπινόζα ισχυρίζεται ότι τα πράγματα απορρέουν από τη θεία ουσία (αντί από τη θεία βούληση) σύμφωνα με μια λογική αναγκαιότητα, ανάλογη εκείνης που διέπει την απορροή των ιδιοτήτων του τριγώνου από την ουσία του εν λόγω γεωμετρικού σχήματος. Δηλαδή, στη φιλοσοφία του Σπινόζα, ο Θεός δεν προσεγγίζεται μόνο ως το ιδεώδες του Απολύτου (της οντολογικής τελειότητας), αλλά Θεός και φύση ουσιαστικώς ταυτίζονται, οι λόγοι του Θεού ταυτίζονται με τις φυσικές νομοτέλειες, και υπαρξιακή τελειοποίηση του ανθρώπου σημαίνει απλώς το να συλλάβει την αλήθεια του Θεού μέσα στον κόσμο.

Στη φιλοσοφία του Σπινόζα, το εγώ δεν έχει συνείδηση του εαυτού του, όπως έχει για τον Ντεκάρτ, αλλά κατοπτρίζεται στη λογικώς συνεκτική ολότητα του όντος (σε αυτό δηλαδή που ο Σπινόζα εννοεί ως Θεό). Από αυτή την ολότητα του όντος, σύμφωνα με τον Σπινόζα, το εγώ λαμβάνει την εικόνα του, δηλαδή γνωρίζει τον εαυτό του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξαλείφονται τόσο ο προσωπικός βιωματικός χαρακτήρας της εμπειρίας των αισθήσεων, όσο και ο ίδιος ο φορέας αυτών των βιωμάτων, δηλαδή το υποκείμενο. Έτσι, η νόηση αποβαίνει σκέψη χωρίς αίσθηση, και κάθε ψυχική ενέργεια ανάγεται σε μια σωματική ενέργεια.

Στο πλαίσιο της πανθεϊστικής ενότητας του κόσμου, την οποία εισηγείται ο Σπινόζα, η ψυχή απλώς αντανακλά τις καταστάσεις του σώματος, αφού ακολουθώντας τη γεωμετρική μέθοδο, ο Σπινόζα αρνείται οποιαδήποτε μη-μηχανιστική τελεολογία. Η φιλοσοφία του Σπινόζα αποτελεί μια αποθέωση του μηχανικισμού. Όμως, όπως έχω εξηγήσει, ο σύγχρονος οργανικισμός κατανοεί και μοντελοποιεί τη ζωή ως οργανωμένο σύνολο με αναδυόμενες ιδιότητες, και όχι ως μηχανή, που αποτελείται από εξαρτήματα, και υπάρχει μια δυναμική, δομική συνέχεια μεταξύ της συνείδησης και του κόσμου.

Η φιλοσοφία του Σπινόζα αναιρεί την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας, δηλαδή την απροσδιοριστία του πνεύματος. Στο σπινοζικό σύμπαν, οι μόνοι τρόποι που απομένουν στον άνθρωπο για να εκφράσει την ελευθερία του είναι η τρέλα (ως εξέγερση ενάντια στην προβαλλόμενη ως καταναγκαστική λογική του κόσμου) και ο θάνατος (φόνος/αυτοκτονία ως εξέγερση ενάντια σε μια μηχανιστική ζωή).

Ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης

Ο Σπινόζα απελευθέρωσε, σε κάποια έκταση, τον άνθρωπο από τον πνευματικό δεσποτισμό, που ασκούσαν η μεσαιωνική Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και ο μεσαιωνικός ραβινικός Ιουδαϊσμός, με το να πάρει τον Θεό από τα χέρια των ιερατείων και να τον ενώσει με τον κόσμο. Όμως η ενότητα μεταξύ Θεού και κόσμου, όπως την εισηγήθηκε ο Σπινόζα, είχε πανθεϊστικό χαρακτήρα, και έτσι, εκπίπτοντας ο Θεός σε κοσμικές νομοτέλειες, οδήγησε σε μια νέα τυραννία: ο Θεός, ταυτισμένος πλέον με τη φύση, μας διέπει καταναγκαστικά στο πλαίσιο ενός συμπαντικού μηχανικισμού.

Αντιθέτως, ο προσωπικός Θεός του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη μπορεί όχι μόνο να συλληφθεί αναλογικώς από το σκεπτόμενο υποκείμενο, ως το ιδεώδες του Απολύτου, αλλά και μπορεί να απορριφθεί από το ελεύθερο υποκείμενο, αφού δεν ταυτίζεται οντολογικώς με τον φυσικό κόσμο, και, σε τελική ανάλυση, είναι ένα υπερβατικό ιδεώδες ελευθερίας. Η θεοποίηση των κοσμικών νόμων αποτελεί μια μορφή θεοποίησης του μηχανικισμού και συνεπάγεται ότι ο άνθρωπος πρέπει απλώς να γνωρίσει τις κοσμικές νομοτέλειες, που ούτως ή άλλως τον διέπουν, και να εναρμονιστεί μαζί τους.

Αντιθέτως, η μελέτη της θεολογίας του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη και του ρασιοναλισμού του Ντεκάρτ αναδεικνύουν έναν πολύ πιο ενεργητικό ρόλο της ανθρώπινης συνείδησης. Επίσης, η μελέτη της ιστορίας του πολιτισμού οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, μεταξύ όλων των ζώων, ο άνθρωπος έχει τη μοναδική δυνατότητα – αντί μόνο να προσαρμόζει τον εαυτό του στον κόσμο – να προσαρμόζει, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις, τον κόσμο στον εαυτό του (ενεργώντας κατά μίμηση του Θεού του Αρεοπαγίτη). Αυτή η μοναδική δυνατότητα του ανθρώπου πραγματώνεται μέσω των θεσμών και της τεχνολογίας.

Με τα νέα μέτρα οικονομικής ενίσχυσης που ανακοίνωσε προ ημερών ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης η δημοσιονομική αυτή επιτυχία επιστρέφει στην κοινωνία. Με απόλυτο σεβασμό στους ευρωπαϊκούς κανόνες διαμορφώνουμε ένα ευρύ πλέγμα προστασίας που περιλαμβάνει τέσσερις άξονες:

Πρώτον, επέκταση της ενίσχυσης για συνταξιούχους και ενοικιαστές. Αυξάνουμε στα 300 ευρώ την ετήσια ενίσχυση προς τους συνταξιούχους και τα άτομα με αναπηρία, διευρύνοντας ταυτόχρονα τον αριθμό των δικαιούχων. Παράλληλα, αυξάνοντας τα εισοδηματικά όρια για την επιστροφή ενοικίου, καλύπτουμε πλέον τη συντριπτική πλειονότητα των ενοικιαστών.

Δεύτερον, στήριξη της οικογένειας. Σε συνέχεια της φορολογικής μεταρρύθμισης που εφαρμόζεται από τις αρχές του έτους, μειώνοντας τον φόρο εισοδήματος ανάλογα με τον αριθμό των τέκνων, θα δοθούν στα τέλη Ιουνίου 150 ευρώ για κάθε παιδί, χωρίς αίτηση, με διευρυμένα εισοδηματικά κριτήρια.

Τρίτον, ανάχωμα στην ενεργειακή κρίση. Παρατείνουμε την επιδότηση στο πετρέλαιο κίνησης για τον Μάιο καθώς και την επιδότηση λιπασμάτων έως τον Αύγουστο, με στόχο τη συγκράτηση του κόστους παραγωγής και μεταφοράς των προϊόντων.

Τέταρτον, διευθέτηση του ιδιωτικού χρέους. Θεσμοθετούμε νέα εργαλεία για την οριστική διευθέτηση συσσωρευμένων χρεών. Δίνουμε μια ουσιαστική δεύτερη ευκαιρία σε όσους προσπαθούν να είναι φορολογικά συνεπείς, στηρίζουμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τη ρευστότητα και ομαλή λειτουργία της αγοράς.

Τα μέτρα αυτά αγγίζουν μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας: περίπου το 85% των ενοικιαστών και των συνταξιούχων άνω των 65 ετών, περίπου 1 εκατομμύριο νοικοκυριά με παιδιά, 250.000 αγρότες και δυνητικά εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες.

Σε μια δύσκολη διεθνή συγκυρία, όταν πολλές χώρες σημειώνουν ελλείμματα, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με πλεόνασμα και καταγράφει τα τελευταία χρόνια τη μεγαλύτερη μείωση δημόσιου χρέους.

Η πρόοδος αυτή είναι μια εθνική κατάκτηση και μια πολύτιμη παρακαταθήκη, την οποία οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Έχουμε επίγνωση ότι οι προκλήσεις παραμένουν και ότι απομένουν πολλά να γίνουν. Με προσήλωση στη δημοσιονομική υπευθυνότητα, μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα, αξιοποιούμε την καλή απόδοση της οικονομίας για τη στήριξη της κοινωνίας, ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες του παρόντος και ενισχύοντας σταθερά την προοπτική της πατρίδας μας για το μέλλον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι σταθμοί Ομόνοια και Αττική θα παραμείνουν ανοιχτοί για τη Γραμμή 1 (ΗΣΑΠ).

Η κίνηση των συρμών στη Γραμμή 2 κατά τις ώρες των εργασιών θα διεξάγεται μεταξύ των σταθμών Ανθούπολη – Σεπόλια και Σύνταγμα – Ελληνικό.

Αναλυτικά, οι τελευταίοι συρμοί, πριν το κλείσιμο των σταθμών, θα αναχωρήσουν:

-από ΣΕΠΟΛΙΑ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:30,

-από ΑΤΤΙΚΗ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:32,

-από ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:33,

-από ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:34,

-από ΟΜΟΝΟΙΑ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:36,

-από ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:38,

-από ΣΥΝΤΑΓΜΑ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:41,

-από ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:43,

-από ΟΜΟΝΟΙΑ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:44,

-από ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:46,

-από ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:47 και

-από ΑΤΤΙΚΗ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:49.

Το επιβατικό κοινό θα εξυπηρετείται στο τμήμα Σεπόλια – Σύνταγμα από την προσωρινή λεωφορειακή Γραμμή Χ18 «ΣΤ. ΜΕΤΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΣΤ. ΜΕΤΡΟ ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ», η οποία δεν θα διέρχεται από τους σταθμούς Σεπόλια και Αττική. Η γραμμή θα πραγματοποιεί τις εξής στάσεις:

Στην κατεύθυνση Στ. Μετρό Σύνταγμα – Στ. Μετρό ‘Αγιος Αντώνιος:

«ΣΥΝΤΑΓΜΑ» (υπάρχουσα στάση), «ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ» (νέα προσωρινή στάση επί της οδού Πανεπιστημίου μεταξύ των οδών Σίνα και Κοραή), «ΟΜΟΝΟΙΑ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ» (υπάρχουσα στάση), «ΚΑΔΜΟΥ» (υπάρχουσα στάση) και «ΣΤ. ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ» (υπάρχουσα στάση).

Στην κατεύθυνση Στ. Μετρό ‘Αγιος Αντώνιος – Στ. Μετρό Σύνταγμα:

«ΣΤ.ΑΓ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ» (στάση, επί της οδού Εθνάρχου Μακαρίου), «ΚΑΔΜΟΥ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΣΥΝΤΑΓΜΑ» (προσωρινή στάση επί της οδού Δηληγιώργη), «ΠΕΡΟΚΕ» (υπάρχουσα στάση), «ΟΜΟΝΟΙΑ» (υπάρχουσα στάση), «ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΥΝΤΑΓΜΑ» (υπάρχουσα στάση).

Ο κ. Τζαβέλλας, έχοντας υπογράψει ο ίδιος την επισύνδεση 11 στόχων του Predator αρνήθηκε να διερευνήσει όχι μόνο αν υπήρχε ενιαίο κέντρο ΕΥΠ – Predator αλλά και τη δική του εμπλοκή στο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Όπως μάλιστα φέρεται να ανέφερε χαρακτηριστικά όταν είχε κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής: «για όποια διάταξη υπέγραψα πάντοτε είχα εποπτεία των λόγων και πάντοτε είχα προσωπική επικοινωνία με τους υπεύθυνους αξιωματικούς που χειρίζονταν τις συγκεκριμένες υποθέσεις γνωρίζοντας εκ των έσω για ποιο λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση του τάδε κινητού τηλεφώνου του οποιουδήποτε προσώπου».

Όταν ο κ. Τζαβέλλας ομολογεί την προσωπική του εμπλοκή πώς είναι δυνατόν να του επιτρέπεται να αποφασίζει για το αν θα ασκηθούν διώξεις;

Γιατί δεν αναπληρώθηκε από την Εισαγγελική Αρχή, όπως προβλέπεται;

Όπως αναφέρει στην ανάρτησή του ο κ. Κεσσές «σύμφωνα με το άρθρο 15 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας όλα τα δικαστικά πρόσωπα είναι εξαιρετέα, αν συντρέχουν λόγοι που προκαλούν υπόνοιες μεροληψίας, δηλαδή αν υπάρχουν γεγονότα που μπορούν να δικαιολογήσουν εμφανώς δυσπιστία για την αμεροληψία τους. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλας αποφάσισε αντιδεοντολογικά και παράνομα να χειριστεί την υπόθεση των υποκλοπών ενώ συνέτρεχαν συγκεκριμένοι λόγοι δυσπιστίας στο πρόσωπο του…»

Δεν μπορεί να είναι ανεκτό από την ελληνική Δικαιοσύνη ελεγκτής και ελεγχόμενος να συμπίπτουν, ούτε μια τέτοια διάταξη να είναι έγκυρη.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίων συνταγματολόγων και προσωπικοτήτων όπως Παυλόπουλος, Ράμμος, Σωτηρέλης, Κοντιάδης, Δρόσος, Καμτσίδου, Μενουδάκος που κατακεραύνωσαν με δημόσιες παρεμβάσεις τους αυτή τη μεθόδευση, αλλά και το «….το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, συναισθανόμενο την ευθύνη που πηγάζει από τις αρχές και τις παραδόσεις του δικηγορικού σώματος, ασκώντας την κατά νόμο αρμοδιότητά του από τον Κώδικα Δικηγόρων, αποφασίζει σήμερα να ζητήσει την παραίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που με την απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κάποτε, τα αυταρχικά καθεστώτα βασίζονταν στη βία. Σήμερα, το πιο αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου είναι αυτό που σε πείθει ότι είσαι ελεύθερος, ενώ σε έχει ήδη κατηγοριοποιήσει, αναλύσει και σου έχει “σερβίρει” την πραγματικότητα που ταιριάζει στο ψυχολογικό σου προφίλ. Η προπαγάνδα δεν είναι πια αφίσα στον τοίχο, αλλά είναι προσωποποιημένο feed. Η ειρωνεία βέβαια, είναι ότι όλα αυτά ξεκινούν με καλές προθέσεις, όπως βελτίωση εμπειρίας χρήστη, καλύτερη υγεία, προσωποποιημένη εκπαίδευση.

Εξάλλου, ποιος θα διαφωνήσει με μια εφαρμογή η οποία μπορεί και καταλαβαίνει τη διάθεσή σου και σου προτείνει περιεχόμενο που σε “ανεβάζει”; Ποιος θα αρνηθεί ένα σύστημα που προβλέπει εγκληματικότητα πριν εκδηλωθεί; Ίσως ελάχιστοι, κάποιοι που εξακολουθούν ακόμη να βρίσκονται στη δημιουργική πλευρά ενός αρνητισμού που συνοδεύεται από κριτική σκέψη.

Η μετάβαση όμως από την εξυπηρέτηση στον έλεγχο, είναι τόσο ομαλή, που σχεδόν δεν γίνεται αντιληπτή. Όταν τα δεδομένα σου γίνονται τα πιο πολύτιμα εμπορεύματα και ο εγκέφαλός σου το νέο πεδίο παρέμβασης, τότε η εξουσία δεν χρειάζεται να σε καταπιέσει, χρειάζεται μόνο να σε κατευθύνει.

Η σταδιακή εμφάνιση

Σε ποιες χώρες, λοιπόν, εμφανίζονται φαινόμενα που πλησιάζουν αυτό που περιγράφουμε ως νευροφασισμό; Η πιο συχνά αναφερόμενη περίπτωση είναι η Κίνα. Το σύστημα “κοινωνικής πίστωσης”, η εκτεταμένη χρήση αναγνώρισης προσώπου και η ανάλυση συμπεριφοράς μέσω δεδομένων δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η συμμόρφωση δεν επιβάλλεται μόνο με νόμους, αλλά με αλγοριθμική αξιολόγηση. Δεν χρειάζεται να διαφωνήσεις δημόσια για να τιμωρηθείς, αρκεί και μόνο να αποκλίνεις στατιστικά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το φαινόμενο παίρνει μια πιο “ελεύθερη” μορφή, δηλαδή γίνεται εταιρική. Οι μεγάλες πλατφόρμες τεχνολογίας δεν επιβάλλουν ιδεολογία, αλλά διαμορφώνουν την πραγματικότητα μέσω αλγορίθμων που μεγιστοποιούν την προσοχή. Το αποτέλεσμα όπως πόλωση, χειραγώγηση συναισθημάτων και πολιτική επιρροή χωρίς άμεση κρατική παρέμβαση είναι εμφανώς αναγνωρισμένα. Εδώ, ο έλεγχος δεν είναι κεντρικός είναι διάχυτος, και ίσως γι’ αυτό πιο δύσκολος να εντοπιστεί.

Στη Ρωσία, η χρήση ψηφιακών εργαλείων για πολιτική προπαγάνδα και παραπληροφόρηση έχει εξελιχθεί σε τέχνη. Ο συνδυασμός κρατικής ισχύος και τεχνολογίας δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια γίνεται σχετική και η αντίληψη διαμορφώνεται στρατηγικά. Στην Ινδία και τη Βραζιλία, η εκτεταμένη χρήση κοινωνικών δικτύων και messaging apps έχει δείξει πώς η μαζική χειραγώγηση μπορεί να επηρεάσει εκλογές και κοινωνικές εντάσεις.

Όχι απαραίτητα μέσω εξελιγμένης νευροτεχνολογίας, αλλά μέσω κατανόησης για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος απέναντι στον φόβο, την ταυτότητα και την επιβεβαίωση. Ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που υπερηφανεύεται για τα ισχυρά της ρυθμιστικά πλαίσια, η συζήτηση για την ηθική της τεχνητής νοημοσύνης και της νευροτεχνολογίας έχει αρχίσει και μάλιστα μοιάζει να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, αντί να τις προλαβαίνει.

Ας μην γελιόμαστε, ο νευροφασισμός δεν θα εμφανιστεί ποτέ με αυτό το όνομα, δεν θα υπάρξει στιγμή που κάποιος ηγέτης θα ανακοινώσει “από σήμερα ελέγχουμε τη σκέψη σας”, θα έρθει σταδιακά, μέσα από ευκολίες, εφαρμογές, καινοτομίες και “βελτιώσεις εμπειρίας”. Και μάλιστα θα έρθει όταν η ελευθερία της επιλογής θα περιοριστεί σε επιλογές που έχουν ήδη σχεδιαστεί για σένα.

Αυτό το είχε ευφυώς προβλέψει ο Χέρμπερτ Μαρκούζε όταν μας έλεγε ότι η εμπειρία της δυνατότητας των επιλογών θα μετατραπεί σε πανίσχυρο εργαλείο εξουσίας. Και ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η ύπαρξη αυτών των τεχνολογιών, αλλά η αποδοχή τους. Όταν δηλαδή, η κοινωνία αρχίζει να προτιμά την άνεση από την αυτονομία, τότε όμως ο έλεγχος δεν χρειάζεται να επιβληθεί προσφέρεται εθελοντικά.

Ο νευροφασισμός απειλεί τη δημοκρατία

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Δημοκρατία μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με ουσία. Οι αρχές της δεν καταργούνται θεσμικά, απλώς αχρηστεύονται πρακτικά. Όταν οι αποφάσεις προδιαμορφώνονται αλγοριθμικά, η λαϊκή βούληση γίνεται στατιστικό παράγωγο και η συμμετοχή περιορίζεται σε μια ψευδαίσθηση επιλογής, χωρίς πραγματικό περιεχόμενο ή επιρροή.

Η ιστορία μας έχει δείξει ότι κάθε μορφή εξουσίας που αποκτά πρόσβαση στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου τείνει να τη χρησιμοποιεί. Η διαφορά σήμερα είναι ότι για πρώτη φορά διαθέτουμε τα εργαλεία να το κάνουμε σε μαζική κλίμακα, με ακρίβεια και το σημαντικότερο χωρίς θόρυβο.

Ο νευροφασισμός, λοιπόν, δεν είναι ένα μελλοντικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι μια παρούσα τάση που απλώς δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα αν θα την ονομάσουμε έτσι. Και όσο καθυστερούμε να την αναγνωρίσουμε, τόσο πιο εύκολο γίνεται να την αποδεχτούμε. Γιατί στο τέλος, η πιο αποτελεσματική μορφή ελέγχου δεν είναι αυτή που σε αναγκάζει να υπακούς, αλλά εκείνη που σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ τη διάλεξες μόνος σου.