Ο Τραμπ έφερε το θέμα κατά τις συνομιλίες του με τον Ερντογάν τον περασμένο χρόνο στην Ουάσινγκτον.

Από την πλευρά του ο μητροπολίτης Εμμανουήλ της Χαλκηδόνας, στενός συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου δήλωσε ότι το θέμα εισήλθε σε «νέα φάση» καθώς ο πρόεδρος της Τουρκίας έδωσε εντολή στο Συμβούλιο Ανώτατης Εκπαίδευσης της Τουρκίας να συνεχίσει τις συνομιλίες με την επιτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Αν και δεν υπάρχει ακόμη χρονοδιάγραμμα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ο μητροπολίτης Εμμανουήλ δήλωσε: «Για το Πατριαρχείο, έπειτα από δεκαετίες αδράνειας, το νερό μπήκε στο αυλάκι», σηματοδοτώντας την έναρξη της θεσμικής διαδικασίας.

Ο μητροπολίτης Εμμανουήλ πρόσθεσε ότι οι δύο πλευρές πρέπει να ολοκληρώσουν τις εργασίες ανακαίνισης του συγκροτήματος και να συμφωνήσουν επί του νομικού και του εκπαιδευτικού πλαισίου βάσει του οποίου θα λειτουργεί η Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Συγκεκριμένα αναφέρει: «Ο Κιρ Στάρμερ θα παραιτηθεί από πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου. Απέτυχε παταγωδώς σε δύο πολύ σημαντικά ζητήματα: τη ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και την ΕΝΕΡΓΕΙΑ (ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ!). Του εύχομαι τα καλύτερα! Πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ».

Τι λέει ο βρετανικός Τύπος

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, αναμένεται να υποβάλει την παραίτησή του αύριο Δευτέρα (22/6), σύμφωνα και με δημοσίευμα του Observer που δημοσιεύτηκε σήμερα Κυριακή.

Το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει ότι ο επικεφαλής των Εργατικών έχει ήδη καταλήξει στην απόφασή του ύστερα από σειρά επαφών με κυβερνητικά στελέχη, κομματικούς παράγοντες και πρόσωπα που στηρίζουν οικονομικά το κόμμα.

Σύμφωνα με την εν λόγω εφημερίδα, ο Κιρ Στάρμερ αναμένεται να παρουσιάσει τη Δευτέρα και το πλαίσιο της διαδοχής του, δίνοντας το σήμα για την επόμενη ημέρα στους Εργατικούς.

Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός κατέληξε στο συμπέρασμα πως η παραμονή του στην ηγεσία δεν αποτελεί πλέον βιώσιμη επιλογή. Η δε εκτίμηση διαμορφώθηκε μετά από συζητήσεις με υπουργούς, στενούς συνεργάτες, χρηματοδότες και κορυφαία στελέχη των συνδικάτων.

Κατά τον Observer, ο Κιρ Στάρμερ συζήτησε το ενδεχόμενο αποχώρησής του και με τη σύζυγό του στην πρωθυπουργική κατοικία του Τσέκερς, πριν λάβει τις τελικές αποφάσεις.

Την ίδια στιγμή, κορυφαία στελέχη του κόμματος περιμένουν ξεκάθαρες απαντήσεις για το πολιτικό του μέλλον μέσα στις επόμενες ώρες.

Κυβερνητική πηγή επιχείρησε πάντως να χαμηλώσει τους τόνους, υποστηρίζοντας ότι ο πρωθυπουργός παραμένει προσηλωμένος στο να «συνεχίσει το έργο του», παρά τη σεναριολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από πιθανή παραίτησή του.

Η 14χρονη μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου, όπου και νοσηλεύεται στην παιδιατρική κλινική.

Παραδέχθηκε, επίσης, ότι «η ακρίβεια παραμένει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τα νοικοκυριά και δεν υπάρχουν εύκολες ή μαγικές λύσεις».

Στο σημείωμα έκανε αναφορά στην Ακρόπολη, στη δράση «Ανακαίνιση Κατοικίας», την αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών, τα εργασιακά και τα διεθνή.

Μαρινάκης: Άμεση μείωση των τιμών στα καύσιμα

Πάντως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, προνανήγγειλε άμεση μείωση των τιμών στα καύσιμα εντός της επόμενης εβδομάδας, υπογραμμίζοντας ότι η υποχώρηση του κόστους της πρώτης ύλης πρέπει να αποτυπωθεί άμεσα στην αντλία. Παράλληλα, διαβεβαίωσε για εντατικούς ελέγχους κατά της αισχροκέρδειας και υπεραμύνθηκε της στοχευμένης οικονομικής πολιτικής έναντι οριζόντιων μέτρων.

«Όταν πουλάς μια πρώτη ύλη που την έχεις αγοράσει με ένα Χ ποσό, όταν αντίστοιχα το ποσό αυτό μειώνεται ή το κόστος του, εν προκειμένω το πετρέλαιο, που επηρεάζει μια σειρά από δραστηριότητες, έχει μειωθεί ως προς το κόστος, η αγορά του δηλαδή, τότε αντίστοιχα και οι τιμές πρέπει να μειωθούν. Άρα δεν μιλάμε για εβδομάδες μετά, μιλάμε για λίγες ημέρες. Μιλάμε για την εβδομάδα που μας έρχεται» ανέφερε χαρακτηριστικά, μιλώντας στον realfm.

Πυρά από το ΠΑΣΟΚ

Σφοδρά πυρά για την ακρίβεια που μαστίζει τα νοικοκυριά εξαπέλυσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς, με αφορμή την Κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού και τις αναφορές του στην πλατφόρμα «posokanei».

«Η πλατφόρμα #posokanei, για την οποία επιχαίρει στην κυριακάτικη ανάρτηση του ο πρωθυπουργός, ενημερώνει τον πολίτη πόσο ΧΑΝΕΙ από τον μισθό του για να αγοράσει το πανάκριβο βασικό καλάθι του νοικοκυριού», τόνισε ο κ. Τσουκαλάς και πρόσθεσε πως «επίσης, τον ενημερώνει και πόσα ΔΕΝ έχει κάνει ο κ. Μητσοτάκης στα επτά χρόνια διακυβέρνησής του με αποτέλεσμα να σπάει η χώρα μας τα ρεκόρ πληθωρισμού και ακρίβειας».

Σύμφωνα με τον ίδιο, «θα ήταν χρήσιμο σε μια επόμενη ανάρτηση του να ομολογήσει στον ελληνικό λαό ότι απέτυχαν αλλεπάλληλες επικοινωνιακές εξαγγελίες πλατφορμών, καλαθιών, επιστολών στην Κομισιόν για την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών».

Ο κ. Τσουκαλάς συμπλήρωσε πως «ο πρωθυπουργός προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά την ακρίβεια που με ευθύνη του λεηλατεί το εισόδημα των πολιτών. Καταγραφικές πλατφόρμες δεν λύνουν το πρόβλημα της ακρίβειας, απαιτούνται αποφασιστικές πολιτικές που διασφαλίζουν την πρόσβαση κάθε πολίτη σε βασικά αγαθά, προσιτά φάρμακα, υγειονομική περίθαλψη: και πραγματικό έλεγχο της αγοράς».

Τέλος, επισήμανε πως «όταν υπάρχουν στρεβλώσεις και καρτέλ το #posokanei αποτελεί την ψηφιακή επιβεβαίωση των αποτυχημένων παρεμβάσεων στο υψηλό κόστος ζωής και στέγασης. Άλλο πολιτική διαχείριση και άλλο Πολιτική Αλλαγή».

Στο σημείο έσπευσαν άμεσα δυνάμεις της Τροχαίας και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, καθώς και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο παρέλαβε την τραυματία και τη μετέφερε για τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις.

Τα ακριβή αίτια του ατυχήματος διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Ο Τραμπ έφερε το θέμα κατά τις συνομιλίες του με τον Ερντογάν τον περασμένο χρόνο στην Ουάσινγκτον.

Ο μητροπολίτης Εμμανουήλ της Χαλκηδόνας, στενός συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου δήλωσε ότι το θέμα εισήλθε σε «νέα φάση» καθώς ο πρόεδρος της Τουρκίας έδωσε εντολή στο Συμβούλιο Ανώτατης Εκπαίδευσης της Τουρκίας να συνεχίσει τις συνομιλίες με την επιτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Αν και δεν υπάρχει ακόμη χρονοδιάγραμμα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ο μητροπολίτης Εμμανουήλ δήλωσε: «Για το Πατριαρχείο, έπειτα από δεκαετίες αδράνειας, το νερό μπήκε στο αυλάκι», σηματοδοτώντας την έναρξη της θεσμικής διαδικασίας.

Ο μητροπολίτης Εμμανουήλ πρόσθεσε ότι οι δύο πλευρές πρέπει να ολοκληρώσουν τις εργασίες ανακαίνισης του συγκροτήματος και να συμφωνήσουν επί του νομικού και του εκπαιδευτικού πλαισίου βάσει του οποίου θα λειτουργεί η Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είναι μία πολιτισμική μορφή. Ας παρατηρήσουμε προσεκτικά τί συμβαίνει μέσα σε ένα γήπεδο. Υπάρχουν “στρατόπεδα”. Υπάρχουν χρώματα και σύμβολα. Υπάρχει πίστη στην ομάδα. Υπάρχει εισβολή στον χώρο του αντιπάλου, άμυνα, επίθεση, στρατηγική, τακτική, κυριαρχία. Υπάρχει νίκη, ήττα, ταπείνωση, θρίαμβος. Ακόμη και η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι πολεμική. “Κατέκτησε”, “διέλυσε”, “επικράτησε”, “πάτησε τον αντίπαλο”.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία εξημερωμένη μορφή συγκρούσεως. Μία προσομοίωση μάχης χωρίς αίμα. Το ερώτημα λοιπόν είναι βαθύτερο. Από πού προέρχεται αυτή η πολιτισμική αγάπη προς την οργανωμένη αντιπαράθεση ομάδων; Αν κοιτάξει κανείς την ιστορική διαμόρφωση της Δύσεως, θα διαπιστώσει ότι το δυτικό μέρος της μεταρωμαϊκής Ευρώπης διαμορφώθηκε από γερμανικά φύλα. Φράγκοι, Σάξονες, Λογγοβάρδοι, Γότθοι και άλλοι πολεμικοί λαοί οργανωμένοι γύρω από φυλετικές πίστεις, πολεμικούς αρχηγούς και σχέσεις συμμαχίας και αντιπαλότητας.

Η ομάδα προχωρά στη μάχη

Η κοινωνία τους δεν ήταν μία οικουμένη κοινού πολιτικού σώματος όπως η ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ήταν ένας κόσμος φυλών, ηγεμόνων και συγκρούσεων. Η ταυτότητα συγκροτείτο πάντοτε απέναντι σε κάποιον άλλον. “Εμείς” και “οι άλλοι”. Η ομάδα μου, η φυλή μου, ο αρχηγός μου. Όταν αυτά τα φύλα κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν εξαφανίσθηκε το πνεύμα τους. Φόρεσε νέα μορφή. Έλαβε χριστιανικά σύμβολα, ρωμαϊκούς τίτλους, βασιλικά στέμματα. Όμως, μέσα στην ιστορική εξέλιξη παρέμεινε η λογική των ανταγωνιστικών στρατοπέδων.

Αυτό φαίνεται σε ολόκληρη τη δυτική ιστορία. Φεουδάρχες εναντίον φεουδαρχών. Βασιλείς εναντίον βασιλέων. Πόλεις εναντίον πόλεων. Έθνη εναντίον εθνών. Κόμματα εναντίον κομμάτων. Τάξεις εναντίον τάξεων. Αγορές εναντίον κρατών. Ένας κόσμος οργανωμένος μέσα από αντιπαραθέσεις. Η ίδια λογική διαπέρασε ακόμη και τη διασκέδαση. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγάλα μαζικά αθλήματα της νεωτερικής Δύσεως δεν είναι κατά βάση ατομικά, αλλά συλλογικά και παραταξιακά. Δεν είναι ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του. Είναι “η δική μας ομάδα” απέναντι στη “δική τους ομάδα”.

Αυτό έχει τεράστια διαφορά από το αρχαιοελληνικό αγωνιστικό ιδεώδες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν βεβαίως ανταγωνισμό, αλλά ο πυρήνας τους ήταν η προσωπική αρετή και η υπέρβαση. Ο αθλητής αγωνιζόταν για το κάλλος, τη δύναμη, την τιμή, μέσα σε έναν κοινό ελληνικό πολιτισμικό χώρο. Δεν υπήρχε οπαδική μαζοποίηση δύο στρατοπέδων που συγκρούονται συμβολικά σαν στρατοί.

Ακόμη περισσότερο, η ρωμαϊκή και έπειτα ρωμαίικη οικουμένη της Ρωμανίας οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ότι διαφορετικοί λαοί μπορούν να ανήκουν σε μία κοινή πολιτεία. Όχι να υπάρχουν διαρκώς ως αντίπαλες παρατάξεις, αλλά να εντάσσονται σε μία ενότητα με κοινό πολιτικό και πνευματικό κέντρο. Αντιθέτως, η δυτική εξέλιξη ανέδειξε ιστορικά τη σύγκρουση ως κινητήρια δύναμη. Ο ανταγωνισμός έγινε κανονικότητα. Και όταν ο κόσμος εκπολιτίστηκε και οι πραγματικοί πόλεμοι περιορίστηκαν, το ίδιο ψυχικό σχήμα δεν χάθηκε. Μεταφέρθηκε αλλού.

Μουντιάλ: Από το πεδίο της μάχης στο γήπεδο

Το Μουντιάλ είναι ίσως η κορυφαία έκφραση αυτού του φαινομένου. Έθνη με σημαίες, χρώματα, συνθήματα, οπαδούς και έντονα συλλογικά πάθη συγκρούονται μέσα σε μία τελετουργημένη μορφή αντιπαραθέσεως. Δεν χύνεται αίμα, αλλά ενεργοποιούνται τα ίδια βαθιά συλλογικά αντανακλαστικά. “Εμείς” απέναντι στους “άλλους”.

Δεν σημαίνει αυτό ότι το ποδόσφαιρο είναι κακό ή ότι πρέπει να πάψει να υπάρχει. Το ερώτημα είναι βαθύτερο. Τί αποκαλύπτει για τον πολιτισμό μας η τεράστια έλξη προς αυτού του είδους τα θεάματα; Ίσως τελικά το Μουντιάλ να είναι κάτι περισσότερο από αθλητισμός. Ίσως να αποτελεί έναν καθρέφτη του ίδιου του δυτικού ψυχισμού. Ενός κόσμου που ακόμη και όταν δεν πολεμά, συνεχίζει να έχει ανάγκη από στρατόπεδα.

Για την υπόθεση συνελήφθη στις 16 Ιουνίου, έπειτα από αστυνομική επιχείρηση σε περιοχή της Αττικής, ένας 51χρονος, ανιψιός του θύματος, και σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για συμμετοχή σε εγκληματική ομάδα, κλοπή και ληστεία κατά συναυτουργία, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, καθώς και για παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων και του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, η ληστεία σημειώθηκε το μεσημέρι της 6ης Μαΐου 2026, όταν ο 51χρονος, μαζί με έναν ακόμη δράστη, μετέβησαν με όχημα σε οικία στην περιοχή της Κηφισιάς και, με την απειλή όπλου, αφαίρεσαν από τον ηλικιωμένο θείο του χρηματικό ποσό και κοσμήματα συνολικής αξίας άνω των 100.000 ευρώ, πριν διαφύγουν.

Η Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Βορειοανατολικής Αττικής, στο πλαίσιο της προανάκρισης, προχώρησε σε ειδικές ανακριτικές πράξεις και ανάλυση βιντεοληπτικού υλικού, μέσω των οποίων ταυτοποιήθηκε ο 51χρονος ως ένας από τους δράστες. Κατά την ΕΛ.ΑΣ., ο κατηγορούμενος γνώριζε τις καθημερινές συνήθειες του συγγενικού του προσώπου, καθώς και την ύπαρξη πολύτιμων αντικειμένων μέσα στην οικία, ενώ την ημέρα της ληστείας φέρεται να απέφυγε τη χρήση συσκευών τηλεφωνίας, ώστε να μην αφήσει ψηφιακά ίχνη.

Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι το όχημα που χρησιμοποιήθηκε για τη διάπραξη της ληστείας είχε μισθωθεί από συγγενικό πρόσωπο του 51χρονου, έπειτα από μεσολάβησή του, ενώ έφερε πινακίδες που είχαν αφαιρεθεί από άλλο όχημα. Σύμφωνα με την αστυνομία, τέσσερις ημέρες πριν από τη ληστεία είχαν τοποθετηθεί στο όχημα φιμέ αντηλιακές μεμβράνες, με στόχο να δυσχερανθεί ο εντοπισμός των δραστών.

Κατά την αστυνομική επιχείρηση, στην κατοχή και στην οικία του 51χρονου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, μεταξύ άλλων, πιστόλι με σφαίρα στη θαλάμη, γεμιστήρας, 35 φυσίγγια, 2.800 ευρώ, μεταλλικό γκλοπ, αναδιπλούμενο μαχαίρι, πλήθος κινητών τηλεφώνων, πιστόλι-ρέπλικα και καταγραφικά συστήματα κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης.

Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον αρμόδιο εισαγγελέα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Μία τριμερής σύσκεψη με την συμμετοχή του Ιράν, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Κατάρ σχετικά με τα θέματα μίας συνολικής εκεχειρίας στον Λίβανο και των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων διεξάγεται αυτήν την στιγμή» στην Ελβετία, μετέδωσε η ιρανική τηλεόραση.

Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim μετέδωσε, επικαλούμενο πηγή της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας ότι το Στενό του Ορμούζ δεν θα ανοίξει όσο δεν γίνεται σεβαστή η εκεχειρία στον Λίβανο και δεν εκδίδονται οι άδειες για την πώληση του ιρανικού πετρελαίου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Επιτυχία, άραγε, είναι για εκείνον τον καλλιτέχνη που αναγνωρίζεται (;) από τους συγκαιρινούς του, μετέχει στις πρώτες θέσεις, χειροκροτείται και αυτάρεσκα μοιράζει χαμόγελα και φιλοφρονήσεις, αλλά συχνά ξεχνιέται από τις επόμενες γενιές ή ενσωματώνει καλλιτεχνικές συμβάσεις και αυταρέσκεια; Ποιος είναι ο αποτυχημένος; Η ταινία υπαινίσσεται και αναρωτιέται, μέσα από την τραγική και συμπαθή φιγούρα του Όσκαρ, όλες αυτές τις παραμέτρους που βιώνει ένας άνθρωπος, φύση καλλιτεχνική, τον κόσμο. Βιώνει τον κόσμο μέσα από τον τρόπο που μπορεί να τον εκφράσει και να εκφραστεί, χωρίς απαραίτητα να θέλει να αναγνωριστεί σε ευρύ κοινό.

Ο Όσκαρ, λοιπόν, είναι ο τύπος αυτού του ανθρώπου, που γράφει και εκδίδει ποίηση, και ζει με αυτό και για αυτό. Η ζωή του όλη περιστρέφεται από έναν διάχυτο στοχασμό, κινείται σε ποιητικές λέσχες, σε ομότιμους, ισοβαρείς και σύγχρονούς του, που ποτέ δε λέει ο ένας την αλήθεια στον άλλον, τι πιστεύει ο ένας για τον άλλον, στην ουσία δεν ακούει ο ένας τον άλλον. Ο καθένας λέει τα δικά του. Η κενοδοξία βασιλεύει.

Εδώ, όμως, ο Όσκαρ, ειλικρινής στη δική του αντιμετώπιση απέναντι στην τέχνη που θέλει να υπηρετεί, διακρίνει σε μία μαθήτριά του στο σχολείο που διδάσκει (με προτροπή της αδελφής του για να  μη μείνει στο δρόμο) ένα πηγαίο ταλέντο, μίας κοπέλας που, με απλά υλικά, σαν άλλος Φερνάντο Πεσσόα και γλώσσα καθημερινή, εκφράζει και δημιουργεί ένα ποιητικό σύμπαν που σε καθηλώνει. Το νεαρό της ηλικίας της, δε, η μελαγχολική της φύση, το βλέμμα της γεμάτο αδιόρατη θλίψη, σε μαγνητίζει. Ο Όσκαρ βλέπει σε εκείνη ό,τι έλειπε σε αυτόν. Αλλά δε διστάζει. Προσπαθεί να την κάνει ό,τι δεν έγινε εκείνος. Να της δώσει τις ευκαιρίες που δεν είχε εκείνος. Να της δώσει εν τέλει ένα όνειρο, ένα όνειρο ζωής και ύπαρξης, διότι για τον Όσκαρ η ποίηση είναι τρόπος ύπαρξης, τρόπος να ζει, να υπάρχει, να υπομένει.

Ταυτόχρονα η έντονη καλλιτεχνική του φύση, ή οι εμμονές του, τον στρέφουν σε υπερβολές, πίνει, γελοιοποιείται μπροστά στην κόρη του, που ζει μακριά του με τη μάνα της, χάνει από δίπλα του υποστηρικτές, βιώνει μία βαθιά μελαγχολία, σημείο κοινό για αρκετούς καλλιτέχνες, ειδικά στο χώρο της ποίησης. Ο Όσκαρ μεγάλωσε και κατέληξε να ζει με τη μάνα του, η μόνη στερεή πηγή στήριξης, η οποία θα του θυμίσει ότι δεν είναι φίλοι του όλοι αυτοί που χρόνια συναναστρέφεται στις ποιητικές λέσχες, αλλά εκείνη, η μάνα, είναι εκεί: “έχεις εμένα” του υπενθυμίζει και μας υπενθυμίζει.

Η πλοκή της ταινίας

Ο Όσκαρ είναι ο τραγικός σύγχρονος ποιητής, που η αίγλη του αρχίζει και τελειώνει σε κλειστές πόρτες, σε μικρές κλειστές παρέες, σε παρέες που ονειρεύονται ότι αλλάζουν τον κόσμο από τους στίχους τους, που νομίζουν ότι εκείνοι ακούνε και καταλαβαίνουν τον κόσμο γύρω τους καλύτερα, ότι τον εκφράζουν με μονότονες ποιητικές βραδιές, που καταλήγουν εμμονικές υπερβολές μικροαστών με μία μπίρα στο χέρι και ατελείωτες κουβέντες φλυαρίας, περί κόσμου, ιστορίας, πολιτικής, διεθνών σχέσεων, πολιτισμού, τέχνης, βαρύγδουπων ποιητικών αναλύσεων σε ένδοξα παρελθόντα, με ύφος αυτάρεσκο, αυθεντίας, ενίοτε παραληρηματικό, με θεατρινισμούς άνευ ουσίας και αναπαραστάσεις κενότητας που συχνά εμπνέουν οι στίχοι τους. Αφόρητες βραδιές, αφόρητων στερεοτύπων, ελλείψει πρωτοτυπίας και ειλικρίνειας.

Γι’ αυτό, η νεαρή μαθήτρια Γιουρλάντι (Rebeca Andrade) είναι όαση σε αυτόν τον κόσμο. Η κοπέλα αποπνέει αυτό που δεν έχουν όλοι οι υπόλοιποι, με αυτή την αφοπλιστική ειλικρίνεια και απλότητα, την ευθύτητα και την καθαρότητα, όπου η ίδια της η ύπαρξη είναι ποίηση, χωρίς περιτυλίγματα και περίτεχνες εκφράσεις, ώστε να εγκλωβίζει και να μαγνητίζει με την παρουσία της.

Ταυτόχρονα, η απλότητα και οι κινηματογραφικές συνέργειες με το ποιητικό σινεμά από τις “Υπέροχες Μέρες” (2023) του Βιμ Βέντερς, που μας παραπέμπουν εύστοχα χαρακτηριστικές σκηνές (στο παγκάκι στο πάρκο με το πρόσωπο στον ήλιο), καθώς και η επιλογή των γυρισμάτων σε Super 16mm φιλμ από τον κολομβιανό σκηνοθέτη, αναταράζουν, επιπλέον, μία πιο παραδοσιακή και αντι-ψηφιακή ή ψηφιοποιημένη εκδοχή της εποχή μας.

Ο Όσκαρ διακρίνει, έχει την ειλικρίνεια να διακρίνει, όπως και οι υπόλοιποι της ποιητικής λέσχης που την προωθεί, το ταλέντο που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν από το νεαρό κορίτσι, προς ίδιον όφελος, και μαζί με αυτήν παρασύρεται και ο αφελής (κατά τα άλλα) τραγικός πρωταγωνιστής, όπου θα κινδυνεύσει να χάσει το κύρος του σαν καθηγητής, ποιητής, πατέρας, γιος, αδελφός. Και προς στιγμήν τα χάνει όλα. Αλλά η πυξίδα της μητέρας μένει σταθερή, η νεαρή μαθήτρια τον βοηθά με την ειλικρίνεια του γραπτού της λόγου με την κόρη του. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ρεαλιστής και εξαιρετικά ταλαντούχος, θα κλείσει την τραγικότητα της φιγούρας του μεσόκοπου Όσκαρ, με αυτό που τον στήριζε πραγματικά, την απώλεια της μητέρας του. Εκεί, σα μικρό παιδί, θα κλάψει στην άλλη πυξίδα του, την κόρη του, και ο κύκλος ζωής συνεχίζεται.

Δεν ξέρω σε ποιο σημείο είναι πιο συγκινητική η ταινία, είναι αρκετά, αλλά ο τρόπος που αναπτύσσει την αφήγηση ο κολομβιανός σκηνοθέτης εκπλήσσει στη λεπτομέρειά του, κάθε τι είναι περίτεχνα ανεπτυγμένο, υπηρετεί σκηνοθετικά την αφήγηση με μία απλότητα κι έναν ρεαλισμό, που επίσης εκπλήσσει, ενώ οι επίσης λιτές και ωμές ερμηνείες, με πρώτη του ερασιτέχνη ηθοποιού Ουμπέιμαρ Ρίος – που εργάζεται στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητής φιλοσοφίας, ταυτόχρονα καλλιτέχνης και μουσικός – είναι αφοπλιστικές. Ο Ουμπέιμαρ Ρίος μάλλον κουβαλάει έμπρακτα βιώματα από την προσωπική του ζωή στην ερμηνεία.

Η επιλογή της νεαρής μαθήτριας επίσης, αφοπλίζει, ενώ η κοινωνική διάσταση της ταινίας στη φτώχεια της χώρας της Κολομβίας, απλώνεται σα ένας καμβάς, που η ποίηση στοιχειοθετείται σα τον τρόπο να στηρίξει κάποιος τη δύσκολη καθημερινότητά του. Η μοναξιά, η οικογένεια, οι σχέσεις, η εξ αίματος συγγένεια, η πεζότητα και η έλλειψη ρομαντισμού, θίγονται και θέτουν στο κοινό προβληματισμούς για ό,τι του προσφέρεται ως λύση ζωής σήμερα. Η επιβίωση από τη μία, η πολυτέλεια της τέχνης από την άλλη, που απαιτεί ελάχιστο κεφάλαιο, ένα στυλό και ένα χαρτί, αλλά χωρίς να σου εξασφαλίζει χρήματα να ζήσεις.

Επιπλέον, η ωμότητα που η τέχνη της ποίησης παρουσιάζεται και φαντάζει άχρηστη για τη σύγχρονη εποχή, και αντιμετωπίζεται με την κυνικότητα του κέρδους, της πολιτικής σκοπιμότητας ή της προσωπικής προβολής, θίγεται με έναν τρόπο πολύ κοντά σε ό,τι ζουν οι δικές μας ποιητικές κοινότητες. Η εποχή είναι οριστικά αντι-ποιητική, ενώ ταυτόχρονα αυτή είναι που προσφέρει εξαιρετικό υλικό για υψηλού επιπέδου ποίηση, για όσους μπορούν να ζουν στην αφάνεια και να μην διαμαρτύρονται γι’ αυτό.

Η ταινία, δικαίως, κέρδισε το βραβείο “Ένα κάποιο Βλέμμα” στις Κάννες, η δεύτερη ταινία του Κολομβιανού Σιμόν Μέσα Σότο, που απ’ ό,τι φαίνεται θα μας απασχολήσει πολύ θετικά στο μέλλον.