Για τη διάσωση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ (τεχνολογική, χρηματοοικονομική, στρατιωτική…), η Διοίκηση Τραμπ 2.0 προέκρινε, αφενός, τον “προστατευτισμό” της αμερικανικής οικονομίας (επιβολή δασμών, επαναπατρισμός αμερικανικών κεφαλαίων/ανασυγκρότηση βιομηχανικής βάσης…), αφετέρου, ένα εύρος στοχευμένων -αλλά και συχνά ασαφών- επιλογών μεταξύ απομονωτισμού και εκτεταμένου παρεμβατισμού, από το Δυτικό Ημισφαίριο/Ευρώπη μέχρι την Μέση Ανατολή και τον Ινδοειρηνικό, όπου έχει μεταφερθεί το κέντρο βάρος του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Παράλληλα, όπως καταγράφηκε και στην τελευταία εμβληματική Έκθεση “Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας” (NSS), ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει προσανατολισθεί προς ένα νέο δόγμα εξισορρόπησης και συναλλακτικών πρακτικών/ενδεχόμενων συνεργασιών ισχύος των ΗΠΑ με τους άλλους δύο μεγάλους πόλους, της αλματωδώς αναπτυχθείσας και συστημικής αντιπάλου Κίνας και της πάντα υπολογίσιμης πυρηνικής δύναμης της Ρωσίας, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του έναν ιδιότυπο ρόλο ειρηνοποιού.

Ουκρανικό και Μεσανατολικό

Η αμερικανική επιρροή μπορεί να παράγει άμεσα αποτελέσματα στο Δυτικό Ημισφαίριο (με χαρακτηριστική την απομάκρυνση Μαδούρο από τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας), όμως δεν συμβαίνει το ίδιο στη δύσβατη Ευρασία. Αντί της -υποσχεθείσας από τον Τραμπ και σε εικαζόμενη συνεννόηση με τον Πούτιν- γρήγορης λήξης των συγκρούσεων στην Ουκρανία, ο εκατέρωθεν πόλεμος φθοράς διαιωνίζεται τόσο με την αργή, αλλά σημαντική επέκταση των εδαφικών κερδών της Ρωσίας, όσο και με τα πλήγματα των ουκρανικών drones βαθιά στη ρωσική επικράτεια.

Η ανησυχία για ενδεχόμενη κλιμάκωση της σύρραξης, σχετίζεται με τη στοχοποίηση από την Ρωσία του ίδιου του Κιέβου, αλλά και θεωρούμενων ως εμπλεκόμενων υπέρ της Ουκρανίας στρατιωτικών υποδομών ανατολικοευρωπαικών χωρών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ευρωπαϊκή ασφάλεια/ενδεχόμενη αντίδραση του ΝΑΤΟ, μη αποκλειομένου και του πειρασμού χρήσης πυρηνικών, όπως υποστηρίζεται από σκληροπυρηνικούς της Μόσχας. Βεβαίως, το παράθυρο ευκαιρίας για ειρήνευση παραμένει ανοικτό με την εκφραζόμενη πρόθεση διαπραγματεύσεων των εμπολέμων, μέσω και πιθανής διαμεσολάβησης των ΗΠΑ ή/και ευρωπαϊκών χωρών (που εξ υπαρχής έχουν καταδικάσει τη ρωσική εισβολή και έχουν συνδράμει οικονομικά και στρατιωτικά την Ουκρανία).

Εκείνο, όμως, που ανέδειξε τα όρια των αμερικανικών σχεδιασμών για την απομείωση της ισχύος σύμπλευσης Ιράν-Κίνας, είναι η απόπειρα εκκαθάρισης του τοπίου στη Μέση Ανατολή, σε συνέχεια των εκκρεμοτήτων του περυσινού 12ήμερου πολέμου Ισραήλ-Ιράν και της επιδίωξης ενεργειακής αποκοπής της Κίνας, ιδίως μέσω των Στενών του Ορμούζ (απ’ όπου διακινείται περί το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής ενεργειακών/πετροχημικών προϊόντων, με το 85% αυτών να κατευθύνεται προς την Ασία και να καλύπτει το 90% των οικείων αναγκών της Κίνας).

Ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος εναντίον του Ιράν χωρίς καθαρό νικητή, η επέκταση των χτυπημάτων του Ιράν σε Μοναρχίες του Κόλπου και του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο καταλαμβάνοντας εδάφη του, καθώς και οι εύθραυστες εκεχειρίες χωρίς συμφωνίες ειρήνης, αντικατοπτρίζουν ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παίγνιο, που δοκιμάζει τις συνολικές ευρασιατικές ισορροπίες και αναδιατάσσει τις δυναμικές του νέου πολυπολικού κόσμου.

Παρά το μεγάλο στρατιωτικό και οικονομικό κόστος του πολέμου για το Ιράν (υπολογιζόμενο στα 250 με 300 δις ευρώ), η σκακιστική αντοχή του θεοκρατικού καθεστώτος, έχοντας επιτύχει εθνική συσπείρωση απέναντι στον κεντρικό στρατηγικό στόχο της ανατροπής του “παράδοσης άνευ όρων”, από τους επιτεθέντες, μετέφερε το εσωτερικό πρόβλημα στον Τραμπ, με τις επιλογές του οποίου να έχουν σημειώσει μεγάλη δημοσκοπική πτώση ενόψει, μάλιστα, των κρίσιμων για το Κογκρέσο ενδιάμεσων εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου.

Aκανθώδεις εκκρεμότητες

Η συνακόλουθη αναδίπλωση του Αμερικανού Προέδρου κατέληξε τελικώς σε προκαταρκτική συμφωνία παράτασης 60 ημερών της κατάπαυσης του πυρός με πολλές και ακανθώδεις εκκρεμότητες, στα “σημεία” των οποίων φαίνεται να “κερδίζει” το Ιράν: Ναι μεν άνοιγμα/αποτροπή καθολικού ιρανικού ελέγχου των Στενών του Ορμούζ (με παράλληλη άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού λιμανιών του Ιράν) και επί της αρχής περιστολή του πυρηνικού προγράμματος, αλλά συνέχιση των διαπραγματεύσεων για την τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου, την άρση των κυρώσεων (εξαγωγών πετρελαίου, παγωμένων κεφαλαίων, γενναία “αποζημίωση” ανασυγκρότησης…) και τη μη συμπερίληψη στη συμφωνία του ισχυρού βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν.

Στην αμερικανική αναζήτηση εξόδου από την κρίση, συνέβαλε, ασφαλώς, η διατάραξη της ενεργειακής και μεταφορικής/επισιτιστικής αλυσίδας, με την ολοένα και απειλητικότερη εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων, που εκτόξευσε τις τιμές ενεργειακών προϊόντων και τροφίμων, προκαλώντας τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις και εφιαλτικά σενάρια στασιμοπληθωρισμού για την παγκόσμια οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της αμερικανικής (που επιπλέον έχει επιβαρυνθεί και από το καθευατό μεγάλο κόστος του πολέμου, υπολογιζόμενο από 25 έως και -κατά την Moody’s- 100δις $).

Ωστόσο, ο αμερικανο-ιρανικός συμβιβασμός, επεκτείνοντας την εκεχειρία και στα μέτωπα του Λιβάνου, βρίσκει αντίθετο τον τρίτο καθοριστικό παίκτη του πολέμου, τον Νετανιάχου, ο οποίος θα ήθελε τη συνέχιση των επιχειρήσεων μέχρι εξουδετερώσεως της “υπαρξιακής απειλής” της Χεζμπολάχ και του Ιράν, ώστε να παρουσιάσει νίκη επιβίωσής του στην επερχόμενη μάχη των ισραηλινών εκλογών, το φθινόπωρο. Μένει να φανεί αν ο Τραμπ πείσει τον Νετανιάχου να υποχωρήσει από τις περιφερειακές του φιλοδοξίες με διάφορα ανταλλάγματα, όπως η διαβεβαίωση επέκτασης των Συμφωνιών Αβραάμ και σε άλλες αραβικές χώρες, η τύχη όμως των οποίων μέλλει να επανατεθεί υπό το φως των νέων πραγματικοτήτων στην Μέση Ανατολή.

Γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρασίας

Πάντως, εκείνοι που τελικώς έχουν επωφεληθεί από την νέα κρίση στην Μέση Ανατολή είναι, κυρίως, οι ανταγωνιστές ισχύος των ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, που προσβλέπουν στον περιορισμό της αμερικανικής επιρροής: Η μεν Ρωσία, η οποία επιδιώκει βιαιότερη μετάβαση στον πολυπολικό κόσμο, έχει ανακτήσει ενεργειακά κέρδη και αυτοπεποίθηση, τη στιγμή που δοκιμάζεται η οικονομία της με το Ουκρανικό, η δε ισχυρότερη Κίνα, επενδύοντας με στρατηγική υπομονή -έναντι του βιαστικού Τραμπ- στη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της διεθνούς της αξιοπιστίας, έχει φιλοτεχνήσει την εικόνα μιας υπερδύναμης σταθερότητας και συνεργασίας.

Εν προκειμένω, Σι και Τραμπ φέρονται να συμπλέουν ως προς την αποφυγή -τουλάχιστον στον παρόντα χρόνο- της μεγα-σύγκρουσης των δύο ισχυρότερων πόλων του πλανήτη, με τον Σι να ανάγει την εν προκειμένω αντιπαράθεση στη διδαχή-αποφυγή της “παγίδας του Θουκυδίδη”. Από πλευράς της, ο έτερος γοργά ανερχόμενος -δημογραφικά και οικονομικά- πόλος της Ευρασίας, η Ινδία, κατατάσσεται στους ανησυχούντες, επιζητώντας ενεργειακή ασφάλεια, αλλά και σταθερές σχέσεις συνεργασίας τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τις Αραβικές χώρες, υπολογίζοντας και τον εκ των πραγμάτων ανασχεδιασμό του IMEC.

Επιπλέον, η αποχώρηση των ΗΑΕ από τον OPEC+ δεν εξαντλείται στην αντιστάθμιση των αρνητικών οικονομικών επιπτώσεων του πολέμου στη χώρα, με την αποδέσμευσή της από τις ποσοστώσεις παραγωγής και εξαγωγής πετρελαίου, αλλά απηχεί τη δυναμική αναδιάταξης του status quo της ευρύτερης περιοχής: την ισχυροποίηση της στρατηγικής σύμπλευσης ΗΑΕ-Ισραήλ, έναντι της όποιας μεταπολεμικής επιρροής του Ιράν και της εξασθένησης της αμερικανικής ομπρέλας προστασίας των χωρών του Κόλπου.

Συγχρόνως, στη δυναμική της εν λόγω αναδιάταξης, καταγράφεται η αντίστοιχη διαφοροποίηση των ΗΑΕ από τους άλλους στρατηγικούς παίκτες της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, τη σύγκλιση με τα συμφέροντα των οποίων καλλιεργεί η Τουρκία για την περαιτέρω αναβάθμιση του περιφερειακού της ρόλου (κυρίως έναντι των Ισραήλ-Ιράν), έχοντας στο μεταξύ προωθήσει τη θέση της στο χάρτη των διασυνδέσεων (Μεσαίος Διάδρομος) και επωφελούμενη από τη διάσταση ΗΠΑ-Ισραήλ.

Ακολουθεί το Β’ ΜΕΡΟΣ: Η ευρωπαϊκή παράμετρος και ο εθνικός πυλώνας

Μια ενδιαφέρουσα ακόμη παρατήρηση είναι μια σύγκριση του έτους 2020 με το 2025, διάστημα στο οποίο οι μνημονιακές πολιτικές της προηγούμενης δεκαετίας είχαν πλέον σχεδόν απαλειφθεί, η χώρα εισέπραξε τεράστια ποσά από τα ταμεία ανάκαμψης, και η οικονομία βελτιώθηκε σε σχέση με τα μνημονιακά χρόνια καθώς και η Νέα Δημοκρατία, είχε την διακυβέρνηση της χώρας. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το 2020 είχαν ανέλθει αντίστοιχα σε 84.767. Δηλαδή μόνο το 2025 υπάρχει μια μείωση γεννήσεων κατά ποσοστό 22,62%(!) σε σχέση με το 2020!

Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πλέον αναστρέψιμοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία ούτε η ελληνική κυβέρνηση δεν ομολογεί, αλλά ούτε η αντιπολίτευση δεν έχει αναγάγει στο υπ’ αριθμόν ένα εθνικό θέμα. Πως διατηρείται η πληθυσμιακή ισορροπία της χώρας; Είναι απλό, αλλά δεν το επικοινωνούν τα ΜΜΕ. Μέσω της μετανάστευσης.

Η Ελλάδα δηλαδή από τη μια χάνει μια Κατερίνη ανά έτος σε ό,τι αφορά τις γεννήσεις και παράλληλα καλύπτει το κενό με μετανάστευση, η οποία τα τελευταία χρόνια αφορά σε μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνους το θρήσκευμα.

Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον συνολικά;

Αρχικά η Ελλάς το 2070 θα προσεγγίζει τα 7,5 εκατομμύρια κατοίκους, εκτός εάν έρθουν αντίστοιχοι μετανάστες να καλύψουν το κενό. Εάν η Ελλάς συνεχίζει να ελκύει μόνο μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες, κυρίως όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, τότε ένα τεράστιο ποσοστό μουσουλμάνων θα ζούνε στην χώρας μας. Ίσως ένα ποσοστό πάνω του 15%. Ποια χώρα είναι διαχρονικά ο μεγαλύτερος εθνικός κίνδυνος για την Ελλάδα; Μα φυσικά η Τουρκία. Και τη χώρα είναι η Τουρκία; Μα φυσικά μία μουσουλμανική χώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας για μια προβολή του μέλλοντος.

Σε απλά ελληνικά η Ελλάς, μία χώρα με διαρκώς μειούμενο πληθυσμό σε τρομακτικό ρυθμό, σε μερικές δεκαετίες από σήμερα, είτε θα έχει συρρικνωθεί σε μία χώρα των 7,5 εκατομμυρίων, αν θεωρητικά οι μεταναστευτικές ροές γίνουν σχεδόν μηδενικές και ο ρυθμός γεννήσεων θανάτων παρέμενε ο ίδιος με το 2025, είτε η πληθυσμιακή ισορροπία θα έχει αντικατασταθεί με την συνέχιση των μεταναστευτικών ροών, κυρίως μουσουλμάνων, με άδηλο στόχο τουλάχιστον τη διατήρηση της πληθυσμιακής ισορροπίας.

Το εύλογο ερώτημα που θα έθετε ένας αντικειμενικός παρατηρητής, είναι το γιατί η κυβέρνηση δεν έχει κηρύξει εθνικό συναγερμό και δεν έχει εκτρέψει όλους τους εθνικούς πόρους κατά το δυνατόν, για την ανάσχεση του δημογραφικού εθνοκτόνου κινδύνου. Αυτό θα πρέπει να το απαντήσουν οι κατά τα άλλα λαλίστατοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Προσωπικά ο υπογράφων σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Όσο καλοπροαίρετος και αν θα ήθελε να είναι, το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε έτη ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 22,62% αποτελεί μία τεράστια αποτυχία και μία ομολογία παράδοσης στην εθνική δημογραφική μοίρα μας. Η νυν κυβέρνηση δεν κατάφερε σχετικά απλά τίποτα. Εντελώς τίποτα. Ψελλίζουν κάθε φορά μισόλογα για μέτρα ασπιρίνες μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Ακόμα πιο απογοητευτικό είναι ότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θέτει το δημογραφικό ως το βασικό θέμα συζήτησης.

Δεν είναι ώρα για ευχές, ούτε ώρα για θαύματα

Ο από μηχανής Έλληνας θεός δεν θα κατέβει να δώσει λύση. Και όποτε κατέβηκε ήταν σε θεατρική παράσταση. Η Ελλάς “αυτοκτονεί” και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση μαλώνουν για τις τηλεφωνικές υποκλοπές, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, κτλ κτλ. Κατά την άποψη μου είναι αργά.

Η Ελλάς με την σημερινή της μορφή στα επόμενα 30-50 χρόνια δεν θα υπάρχει. Ούτε ως κοινωνική διαστρωμάτωση και σύνθεση, ούτε ως πληθυσμιακή σύνθεση και θρησκευτική αποτύπωση. Το σε τι θα έχει διαμορφωθεί μένει να το δούμε, πάντως σίγουρα θα είναι ένα μωσαϊκό με κομμάτια που δύσκολα κολλάνε μεταξύ τους.

Η κεντρική Ευρώπη έχει ακόμα τουλάχιστον, ένα πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος. Δεν γειτνιάζει με την μουσουλμανική Τουρκία των “ήρεμων νερών” για να χρησιμοποιήσουμε political correct όρους. Εμείς όμως γειτνιάζουμε…

Ελλάδα 2.0! Δραματικά πληθυσμιακά μειούμενη, αλλά πάντα Ελλάδα 2.0 (sic)!

Προτείνει μια προσέγγιση της ιστορίας μέσα από την “Μικροϊστορία” (ο καλλιτέχνης αναφέρει έναν από τον ιδρυτές της, τον Ιταλό Κάρλο Γκίνσμπουργκ που πέθανε πριν λίγες μέρες) και όχι με την ιστοριογραφική ματιά που προβάλλεται από τις κυρίαρχες δυνάμεις. Απώλεια και μεταμόρφωση αλληλοεπιδρούν…

Η ονομασία COLUMBIA εξάλλου αναφέρεται σε μια καταστροφή και συγκεκριμένα στην ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ, το 2006 του πρώην εργοστασίου παραγωγής δίσκων βινυλίου της COLUMBIA στην Ριζούπολη ενώ ο υπότιτλος Die Ruinen Athen (ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, 1811) αναφέρεται στην ομώνυμη σύνθεση του Μπετόβεν που γράφεται στο πνεύμα του ρομαντικού φιλελληνισμού για ένα θεατρικό έργο που εκτυλίσσεται στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και αναβιώνει το αρχαιοελληνικό παρελθόν.

Ο Χαραλάμπους κάνει μια νύξη στην ρομαντική έλξη για τα ερείπια και το παρελθόν και τις δυτικές προβολές στην Ελλάδα, όπως διαμορφώθηκαν και από έναν αποικιοκρατικού τύπου οριενταλισμό τον 19ο αιώνα.

Τα αντικείμενα και οι ήχοι διηγούνται

Στην κεντρική αίθουσα της γκαλερί, ένα μεγάλο ορθογώνιο, χειροποίητο τραπέζι φέρει απάνω του σε πυκνή άναρχη τάξη, μεταξύ άλλων, κοχύλια, έναν βαλσαμωμένο επιβλητικό αετό, καπνά, λεκάνες, ηχεία, κλαδιά τριανταφυλλιάς (ο καλλιτέχνης τα έχει χρησιμοποιήσει και ως δοξάρια στις επιτελέσεις -performances- και τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς του με τα βινύλια), δεμένα με σχοινί παλαιές εκδόσεις, δίσκους, πικάπ και ενισχυτές, γυάλινα ποτήρια στο σχήμα βεντούζας, αντικείμενα που επανέρχονται στο πολύπτυχο, πολυαναφορικό και διεπιστημονικής προσέγγισης έργο του Πάνου Χαραλάμπους (ομότιμου Καθηγητής και Πρύτανη της ΑΣΚΤ από το 2014-2019) στο οποίο, ο τόπος, η καταγωγή, η ζωντανή σχέση ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικότητες και κυρίως η βιωμένη και ριζωμένη εμπειρία συνιστούν έναν πυρήνα μίας τέχνης που αποπνέει παλλόμενη ενέργεια και ζωτικότητα.

Ο Χαραλάμπους καθιστά τα αντικείμενα έμψυχα, ανιμιστικά. Στα έργα του επαναλαμβάνει μια σειρά μοτίβων και αντικειμένων με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, δημιουργώντας έτσι καινούριες διασυνδέσεις που αντανακλούν τους σύγχρονους προβληματισμούς.
Ανάμεσα στα “ευρεθέντα αντικείμενα” στο έργο του βρίσκονται τα ευτελή γυάλινα ποτήρια σε σχήμα βεντούζας που ήταν κοινά στα πανηγύρια.

Πάνω σε αυτά στηνόταν συχνά ένας μερακλίδικος χορό που έπαιζε με την ισορροπία και τον κίνδυνο. Ένα τέτοιο χορό πάνω στα ποτήρια που ο Χαραλάμπους είχε στήσει ως ένα υδάτινο περιβάλλον υπομνηματίζοντας την λίμνη Αμβρακία, ερμήνευσε ο καλλιτέχνης στο “Ένας αητός καθότανε”, ένα έργο-εγκατάσταση και ηχητικό συμβάν που συνοδευόταν από το άκουσμα σπάνιων ηχογραφήσεων του θρυλικού τραγουδιστή δημοτικών τραγουδιών Τάκη Καρναβά και ταυτόχρονα του αβαν-γκαρντ βοκαλίστα Demetrio Stratos. Με αυτό το έργο ο Πάνος Χαραλάμπους συμμετείχε στην τριμελή Εθνική εκπροσώπηση της Ελλάδας στην 58η Μπιενάλε της Βενετίας (2019).

Καθοριστικό στο έργο του καλλιτέχνη είναι τα βιώματα και οι μνήμες του από την παιδική και εφηβική ηλικία που φέρει από τον τόπο καταγωγής του το Ξηρόμερο της Ακαρνανίας, τόπο μίας άλλοτε ακμάζουσας αλιευτικής και αγροτικής κοινότητας και γνωστό παλαιότερα για τη πλούσια καπνοπαραγωγή του.

Είναι ο τόπος που “τρυπώνει” μαγικά σε όλα του τα έργα (όπως στην σειρά με τα Καπνά) καλλιεργώντας έτσι το όραμα-πρόταση του καλλιτέχνη για την δυνατότητα ύπαρξης ενός μοντερνισμού της ελάσσονας (περιφερειακής) σκηνής, (κατά την ελάσσονα λογοτεχνία των Ντελέζ-Γκουαταρί, στο κοινό τους δοκίμιο Κάφκα, “Για μια Ελάσσονα Λογοτεχνία”, η οποία μεταξύ άλλων αποτελεί βήμα σε ομάδες που βρίσκονται στο περιθώριο, σπάζει τις κοινωνικές και γλωσσικές νόρμες, αποσταθεροποιεί το κανονιστικό νόημα και αποτελεί πράξη αντίστασης) ήδη από την δεκαετία του ογδόντα όταν η επαρχία αρχίζει να αδειάζει.

Columbia: Μία σπουδαία έκθεση 

Πρόκειται για μια εικαστική σκηνή με μια στάση ζωής πιο ανοιχτή στην ενδεχομενικότητα και για μια έκφραση που προβάλλει τις τελετουργίες και το μυθικό στοιχείο ως μέρος του καθημερινού βίου. Οι μειονοτικές φωνές δημιουργούν έτσι δημιουργικές “γραμμές διαφυγής” εντός ενός οργανωμένου συστήματος σκέψης (με το στοιχείο της εντοπιότητας ασχολήθηκαν εξάλλου και άλλοι καλλιτέχνες της γενιάς του όπως οι Θανάσης Τότσικας, Μαρία Παπαδημητρίου, ο Μάριος Σπηλιόπουλος και με έναν τρόπο ο Νίκος Αλεξίου). Στο πλαίσιο της σημερινής γεωπολιτικής και της λεγόμενης πολυπολικότητας, ένας αναστοχασμός γύρω από την διαμόρφωση κοινωνικών και συλλογικών ταυτοτήτων αποκτά καινούριο νόημα.

Στην σπονδυλωτή ατομική έκθεση του Πάνου Χαραλάμπους, ο καλλιτέχνης έχει κρύψει ηχεία μέσα ή ανάμεσα στα αντικείμενα έτσι ώστε να αντηχούν από παντού μουσικές από χώρες και πολιτισμούς όλου του κόσμου και περιόδων, της υψηλής ή χαμηλής “τέχνης”, της κλασικής, δημώδους ή λαϊκής κουλτούρας. Η επιφάνεια του τραπεζιού καθίσταται ένας φαντασιακός τόπος, ένας χώρος συνάντησης πολιτισμών, ανθρώπων και ξεχασμένων ή αγνοημένων ιστοριών.

Με υπόβαθρο τον μαγνητοφωνημένο ήχο των τριγμών ενός τεντωμένου σχοινιού-χορδής στο σκαρί μιας ξύλινης βάρκας, καθώς ο καλλιτέχνης αυτοσχεδίαζε σε διάφορες παραλλαγές ηχητικών του δράσεων με δοξάρια κλαδιά τριανταφυλλιάς, εναλλάσσονται ηχογραφήσεις παλαιών εμβληματικών φωνών – γυναικείων σε μεγάλο βαθμό – του διεθνούς ρεπερτορίου μεταξύ των οποίων οι Μαρία Κάλλας, η Αιγύπτια Ούμ Κουλσούμ, η Λιβανέζα Φεϊρούζ, η Ισπανίδα τραγουδίστρια των φλαμένκο γνωστή ως “La Niña de la Puebla”, η Πορτογαλίδα “βασίλισσα του φάντο” Αμάλια Ροντρίγκεζ. Σαν τα ευρήματα μιας ενδελεχούς αναζήτησης, οι ήχοι μοιάζουν να βγαίνουν από το βάθος της ιστορίας και της γης και ενώ ανήκουν σε συγκεκριμένα ιστορικά πλαίσια κινούνται ταυτόχρονα σε μια αχρονία.

Τις μέρες που είναι παρόν, ο καλλιτέχνης αυτοσχεδιάζει με το ηχητικό περιβάλλον παίζοντας διαφορετικές επιλογές από τις επιδαπέδιες στοίβες δίσκων κατά μήκος της αίθουσας που αποτελούν ένα μικρό μέρος του ανεξάντλητου προσωπικού αρχείου του καλλιτέχνη. Μουσικές από τα πανηγύρια στην γενέτειρα του, ήχοι της φύσης, οι μη μελωδικοί ήχοι της μινιμαλιστικής μουσικής, το παίξιμο χαραγμένων και απαγορευμένων από την δικτατορία δίσκων του Μίκη Θεοδωράκη, συνθέτουν συχνά μία ηθελημένη κακοφωνία που δίνει αξία στην πόλωση, στις οριακές καταστάσεις και στην αρμονία μιας δυσάρεστης, παράλογης αισθητικής.

Η εγκατάσταση προσκαλεί την περιέργεια και την παρατηρητικότητα και γίνεται χώρος προς θέαση, αλλά και με έναν συμβολικό τρόπο, προς χρήση. Το νόημα είναι ανοιχτό και αινιγματικό, ανάμεσα στο ατελεύτητο και το πεπερασμένο, σε ένα πριν και ένα μετά: Μπορεί να είναι ένα τραπέζι εργασίας, ή το τραπέζι γύρω από ο οποίο κάθισαν ή θα καθίσουν τα μέλη μιας ομάδας, μιας κοινότητας για να μοιραστούν κάτι από κοινού. Αποτελεί όμως και ένα αντικείμενο-φόρο τιμής στην απώλεια. Ο καλλιτέχνης κάνει λόγο για ένα τραπέζι-επιτάφιο και είναι αλήθεια ότι η εγκατάσταση δημιουργεί μία αίσθηση ευλάβειας. Αποπνέει μια ιερότητα την οποία ο καλλιτέχνης συνδέει με “την τέχνη ως ιερουργία όπου όλοι οι μετέχοντες τελούν υπό καθεστώς ιερότητας”.

Μετάπλαση και επαναπλαισίωση

Πολλά από τα αντικείμενα ανασύρουν ένα απολεσμένο ή αγνοημένο παρελθόν και αγροτικό ή κοινοτικό τρόπο ζωής με τα πανηγύρια, το σκάλισμα της γης, την αγριότητα, την δυσκολία αλλά και την ανταμοιβή συνύπαρξης με την φύση ιδωμένα σε ένα επίκαιρο πλαίσιο ως δρόμοι για την συγκρότηση του εαυτού, της μνήμης και της ύπαρξης μέσα σε μία κοινωνία. Η ζωτικότητα που η εγκατάσταση αποπνέει, το αίσθημα της προσμονής που γεννά στον θεατή και η σπίθα της επιθυμίας για μια απροσδιόριστη δυνατότητα, προσπερνά την νοσταλγία για το παρελθόν, την γραφική φαντασίωση ενός παραδοσιακού τρόπου ζωής και την διάθεση επιστροφής σε αυτόν.

Πάνω στο τραπέζι που ίσως αποτελεί και το πιο εμβληματικό κομμάτι της έκθεσης, μία παλαιά έκδοση του Μαγικού Βουνού του Tόμας Μαν υπομνηματίζει ακριβώς αυτή την δυναμική ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο και μιλά για μία δημιουργική “διαχείριση πένθους”.
Στην πίσω αίθουσα της γκαλερί οι σκόρπιοι σπασμένοι δίσκοι στο πάτωμα και οι ήχοι που παράγονται, καθώς ο θεατής πατά απάνω τους αναβιώνουν το επανερχόμενο αίσθημα της καταστροφής.

Όμως το “επιζωγραφισμένο μωσαϊκό” που ορθώνεται στους γύρω τοίχους (η όλη εγκατάσταση προκύπτει από μια διαδικασία κόλλησης και αποκόλλησης δίσκων σε μαύρες επιφάνειες) δεν υποδηλώνει μόνο μια διάθεση διάσωσης, αλλά κυρίως ανασύστασης των θραυσμάτων σε ένα ανοιχτό έργο-φρίζα που εν δυνάμει μπορεί να απλωθεί στο χώρο.

Οι δίσκοι δεν είναι μόνο χρηστικοί αλλά και επιφάνειες που φέρουν τα ίχνη εικόνων, ήχων και ανθρώπων. Στην έκθεση, επιτοίχιες συνθέσεις από ποτήρια, κομμάτια δίσκων και άλλα αγαπημένα αντικείμενα του καλλιτέχνη όπως για παράδειγμα ένα έργο του Τζούλιο Καΐμη ή μια φωτογραφία του έφιππου πατέρα του που υποδέχεται τον Θεοδωράκη στο Ξηρόμερο το 1964 παρουσιάζονται ως ένα σύνολο από ετερόκλητα μέρη, ένα bricolage (με την σημασία που είχε αποδώσει στον όρο ο Κλόντ-Λεβρί Στρώς στο Άγρια Σκέψη) μιμούμενα την αυτοσχέδια, αυθόρμητη λαϊκή διακόσμηση στα σπίτια της επαρχίας προβάλλοντας έτσι μια αισθητική εκτός της υψηλής κουλτούρας.

Columbia: Συγχρονικότητα, υλικό και άυλο

Η ιστορία εμπλέκεται με τις ιστορίες και η αίσθηση του χρόνου δεν είναι γραμμική αλλά εκείνη που προκύπτει μέσα από απρόβλεπτες διαδρομές, τους συνειρμούς και την εσωτερική μνήμη. Ο καλλιτέχνης κάνει λόγο για το “τετελεσμένο μέλλον” (Ζακ Λακάν), ζωντανεύοντας το παρελθόν, όχι ως κάτι σταθερό, αλλά που διαμορφώνεται αναδρομικά ως ένα γίγνεσθαι του υποκειμένου, καθώς καλλιεργεί αυτό που δύναται να γίνει στο μέλλον.

Ο ήχος γίνεται χώρος, τόπος (ηχοτοπίο) και εικόνα, ενσαρκώνεται και σωματοποείται ενώ η εικόνα γίνεται επίσης ίχνος και υπόμνηση. Η συνάρθρωση άυλου και υλικού στοιχείου, αόρατου και ορατού, στοιχείων της φύσης και αρχειακού υλικού μαζί με ήχους προβάλλει την πνευματικότητα και το αίσθημα ανάτασης που προκύπτει μέσα από την ύλη και τον χειρισμό της. Ας σημειωθεί ότι ακόμα και τα μεγάλα ηχεία, σε σχήμα άρπας έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από τον καλλιτέχνη ειδικά για την έκθεση όπως και οι ενισχυτές.

Το χειρωνακτικό στοιχείο και τη διαδικασία της δημιουργίας υπογραμμίζουν και τα κεντήματα από τις ξεχαρβαλωμένες ταινίες κασετών που έχει φιλοτεχνήσει η γυναίκας του καλλιτέχνη και γνωστή καλλιτέχνης Θάλεια Χιώτη, έργο που ο Χαραλάμπους ήθελε να συμπεριλάβει στην ατομική του έκθεση την οποία εξάλλου αφιερώνει σε εκείνη.

Συλλέκτης εικόνων και ντοκουμέντων, λάτρης της λογοτεχνίας – μιλά μεταξύ άλλων για τον Mπρούνο Σουλτς και τον ονειροφαντασιακό του λόγο – ο χειμαρρώδης στις αναφορές του, ο Πάνος Χαραλάμπους με την ατομική του έκθεση “Columbia” καταθέτει για μια ακόμα φορά την ελεύθερη, ανοιχτή ματιά για έναν κόσμο σε διαρκή ροή, έναν κόσμο από απρόβλεπτες τροχιές και θεάσεις.

ΠΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, COLUMBIA, Die Ruinen von Athen, CITRONNE Gallery, Πατριάρχου Ιωακείμ 19, ως 29/6.

Ώρες λειτουργίας:

Τρ, Πέμ, Παρ: 11.00 – 20.00

Τετ, Σάβ: 11.00 – 16.00

Η εταιρεία Qatarenergy επιβεβαίωσε ότι σημειώθηκε έκρηξη, λόγω τεχνικής βλάβης, στην τοπική μονάδα επεξεργασίας φυσικού αερίου Μπαρζάν. Η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε αμέσως μετά έχει τεθεί υπό έλεγχο.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

«Ο θάνατος του Διοικητή της Επανάστασης Ραμίρο Βαλντές Μενέντες μας θλίβει βαθιά, όπως εκείνος ενός πατέρα», έγραψε στην πλατφόρμα Χ ο Κουβανός πρόεδρος. «Κάθε στιγμή της ζωή του διοικητή Ραμίρο σημαδεύτηκε από την απόλυτη πίστη του στην κυβέρνηση του Φιντέλ και του Ραούλ, καθώς και στους συντρόφους του στον αγώνα», πρόσθεσε.

Ο Ραμίρο Βαλντές ήταν ένας από τους λίγους που τιμήθηκαν στην Κούβα με τον τίτλο του Διοικητή της Επανάστασης. Μαζί με τον Ραούλ Κάστρο, που έκλεισε τα 95 του χρόνια, ήταν ένας από τους τελευταίους επιζώντες της αποστολής του «Γκράνμα» στις 2 Δεκεμβρίου 1956, η οποία αποτέλεσε την αφετηρία της κουβανικής επανάστασης. Κατά τη διάρκεια του ανταρτοπολέμου εναντίον του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα, πολέμησε ως υπαρχηγός του Τσε Γκεβάρα. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας και του Πολιτικού Γραφείου του, υπουργός Εσωτερικών και ίδρυσε την κρατική υπηρεσία ασφαλείας G2 (υπηρεσία πληροφοριών).

Φορώντας πάντα τη στρατιωτική στολή του στις δημόσιες εμφανίσεις του, ο Ραμίρο Βαλντές αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη στήριξη του πρώτου προέδρου της Κούβας που δεν προέρχεται από την οικογένεια Κάστρο, του Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ. Ωστόσο, εδώ και έναν χρόνο, δεν έκανε πλέον δημόσιες εμφανίσεις.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

«Η απέλαση από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ των Ελλήνων συνδικαλιστών που στόχο είχαν να φτάσουν στη Ραμάλα, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό είναι απολύτως απαράδεκτη και καταδικαστέα. Καταδικαστέα όμως είναι και η στάση της κυβέρνησης της ΝΔ που δεν προχωρά στις απαραίτητες ενέργειες διαμαρτυρίας απέναντι στον στρατηγικό της σύμμαχο Ισραήλ, που συνεχίζει τη γενοκτονία, τους επoικισμούς και την καταπάτηση των παλαιστινιακών εδαφών» ανέφερε προηγουμένως σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ, καταλήγοντας:

«Τώρα χρειάζεται να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό, η απαίτηση να διακοπεί κάθε συνεργασία με το Ισραήλ, να αναγνωριστεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση της Βουλής».

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο άτυχος Shahruar Ahmed Emon, εντοπίστηκε στην Κοφίνου (μεταξύ Λάρνακας και Λευκωσίας), κοντά στο κέντρο φιλοξενίας Μεταναστών και το σφαγείο της περιοχής, με τραύματα από μαχαίρι στο λαιμό και την πλάτη, καθώς και σημάδια στραγγαλισμού. Η σορός βρέθηκε καλυμμένη από χόρτα, περίπου 500 μέτρα από το κέντρο φιλοξενίας. Είναι βέβαιο ότι ο δράστης είχε σκοτώσει το θύμα του προτού τηλεφωνήσει στους γονείς για λύτρα και έβαζε κάποιον να φωνάζει βοήθεια και να ανασαίνει βαριά για να πείσει τους άτυχους γονείς ότι το παιδί τους ήταν ακόμη ζωντανό.

Στη συνέχεια, και ενώ η Σταυρούλα Λεβεντάκη φώναζε για βοήθεια, ο ενοικιαστής της έκλεισε το στόμα, χρησιμοποιώντας μονωτική ταινία την οποία της πέρασε 6 με 7 φορές. Πάνω στον καυγά, μάλιστα, της κατάφερε δύο μαχαιριές σε σημείο κοντά στην καρδιά.

Αφού την σκότωσε, την έδεσε χειροπόδαρα με tie wrap, της τύλιξε το σώμα με σακούλες και την άφησε στο πάτωμα. Λίγες ώρες αργότερα, ο 43χρονος πήγε σε ένα μαγαζί και έκατσε εκεί για αρκετές ώρες. Στο κατάστημα εστίασης συνάντησε έναν φίλο του και λίγες ώρες αργότερα, αφού έκανε βόλτα στην περιοχή, επέστρεψε στο σπίτι.

Νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας, έβαλε το άψυχο σώμα της Σταυρούλας Λεβεντάκη στο μικρό βαν που χρησιμοποιούσε και το μετέφερε σε χωράφι, στην περιοχή Βατόλακκος, περίπου 5 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Εκεί, ο δράστης έσκαψε έναν μεγάλο λάκκο και τοποθέτησε μέσα το πτώμα της 45χρονης. Αφού την έθαψε, παρέμεινε στο σημείο για λίγες ώρες και επέστρεψε στο σπίτι του.

Έκτοτε, ο ενοικιαστής προσποιούνταν ότι δεν ήξερε πού βρίσκεται η 45χρονη, ενώ προσπαθούσε να παραπλανήσει τις έρευνες των αρχών «δείχνοντας» ως υπεύθυνο για την εξαφάνιση της Σαυρούλας, τον αδερφό της, λέγοντας ότι τα αδέρφια δεν είχαν καλές σχέσεις μεταξύ τους για κληρονομικά ζητήματα. Ομως είχε φροντίσει να δώσει την τραπεζική κάρτα και το pin της νεκρής σε φίλο του επίτηδες, για να στρέψει σε εκείνον τις υποψίες και να μοιάζει για έγκλημα με κίνητρο τη ληστεία.

Μέχρι στιγμής, ο συγκεκριμένος φίλος δεν φέρεται να εμπλέκεται στη δολοφονία της γυναίκας, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, ο 43χρονος είχε πραγματοποιήσει και ο ίδιος αναλήψεις χρημάτων από λογαριασμό του θύματος.

Είπε επί της ουσίας, ότι τη λύση θα τη δώσει η Δικαιοσύνη και μέχρι τότε, κατηγόρησε όποιον ασχολείται με το θέμα, είτε ότι επιθυμεί να την υποκαταστήσει, είτε θέτει υπό αμφισβήτηση το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας! Εκτός από προβληματικές, οι αναφορές του εκπροσώπου αποκαλύπτουν τεράστια νευρικότητα και ανασφάλεια. Εξόφθαλμα επεδίωξε να ξεφύγει, εξαπολύοντας επίθεση εναντίον δικαίων και αδίκων…

Στην ερώτηση που δέχθηκε για τις ηχηρές παρεμβάσεις για την υπόθεση των υποκλοπών του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, που την αποκάλεσε «βαθύ τραύμα στην καρδιά του κράτους δικαίου» και του Ευάγγελου Βενιζέλου που έκανε λόγο για «θεσμική κρίση τεραστίων διαστάσεων», επέλεξε να τους επιτεθεί, προσάπτοντάς τους έμμεσα ότι μετέτρεψαν τις παρεμβάσεις τους σε δικαστήριο!

Με τη διαφορά ότι στην υπόθεση αυτή δεν υφίσταται αμφιβολία για το αν και κατά πόσον υπήρξε αδικοπραξία! Αυτό που θα κρίνει η Δικαιοσύνη είναι η βαρύτητα και ποιον αφορά. Σε δεύτερο βαθμό, διότι πρωτόδικα ο πέλεκυς έπεσε βαρύς. Μιλώντας υποθετικά και με δεδομένο ότι ο κατάλογος των παρακολουθούμενων δεν αμφισβητείται, εάν υποτεθεί πως ανατρέπεται η αρχική απόφαση με τη βαρύτατη καταδίκη, αυτό θα αναιρούσε καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ουσία όσων υποστήριξαν οι Παυλόπουλος και Βενιζέλος; Ή μήπως και το δικαίωμά τους να τα υποστηρίζουν δημόσια;

Υποκλοπές και κοινό αίσθημα

Να υπενθυμίσουμε με την ευκαιρία στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ότι στην παρουσίαση του σχεδίου νόμου για την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, είχε κάνει αναφορά στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», το οποίο ελήφθη υπόψη κατά τη διαβούλευση στο πλαίσιο της ΟΝΝΕΔ με σκοπό τη διατύπωση προτάσεων για την αυστηροποίηση των ποινών για συγκεκριμένα εγκλήματα, αλλά και των διατάξεων που αφορούσαν την υπό όρους απόλυση κρατουμένων.

Αναρωτιέται κανείς λοιπόν, εάν στις δηλώσεις του για το θέμα των υποκλοπών έλαβε υπόψη το ίδιο κριτήριο, το κοινό αίσθημα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι παρακολουθούμενοι ήταν κορυφαίοι πολιτικοί, αλλά και η ίδια η στρατιωτική ηγεσία! Είτε το Μέγαρο Μαξίμου γνώριζε, είτε δεν γνώριζε τίποτα, πρόκειται για μια υπόθεση η οποία δεν αφορά απλά ένα αδίκημα, ασχέτως βαρύτητας. Είναι μια υπόθεση που εγείρει αυτοδικαίως θέμα ενός παραπλήσιου με το προαναφερθέν περί “κοινού αισθήματος”. Αυτό αφορά την ασφάλεια που αισθάνεται ο πολίτης σε προσωπικό και σε εθνικό επίπεδο!

Ο νευρικός Μαρινάκης

Λίγο αργότερα, ετέθη άλλο κρίσιμο ερώτημα: Εάν οι «από κατασκευής κερκόπορτες» (backdoors) με κακόβουλο λογισμικό που είχε το περιβόητο Predator και δεδομένης της εμπλοκής ξένης εταιρίας, θα μπορούσε το προϊόν των υποκλοπών να καταλήξει στα χέρια τρίτων χωρών. Προϊόν που δυνητικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για… ρύθμιση της συμπεριφοράς της Ελλάδας και κρατικών αξιωματούχων της. Τέλος, ερωτήθη αν το ζήτημα ετέθη σε ανώτατο διακρατικό επίπεδο. Ο εκπρόσωπος εμφανίστηκε εξίσου απαξιωτικός, πρόδηλα ειρωνικός και αδικαιολόγητα επιθετικός.

Απάντησε, ότι η εκλογή Μητσοτάκη και το 2019 και το 2023 ήταν για τον πρωθυπουργικό θώκο, δεν «πέρασε στο δικαστικό σώμα για να γίνει δικαστής, ούτε για να γίνει εισαγγελέας». Κατηγόρησε δε και τον ερωτώντα δημοσιογράφο και «ένα πολύ μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος» ότι «τα έχουμε μπερδέψει» και ότι «εδώ είμαστε για να τα ξεμπερδέψουμε». Άρα, ο πρωθυπουργός δεν έχει απολύτως κανέναν ρόλο! Ίσως έχει ένα δίκιο, υπό την έννοια ότι κρίνεται το αν ενέχεται και ο ίδιος στην υπόθεση, στο μέτρο που ο πωλητής του συστήματος έχει ξεκαθαρίσει δημόσια, ότι η εταιρία του ΔΕΝ εμπορεύεται τέτοιο λογισμικό με μη κρατικούς φορείς.

Ακόμα λοιπόν κι αν δεν είχε καμία γνώση ο πρωθυπουργός, το οποίο ασφαλώς τελεί υπό διερεύνηση, η πολιτική του ευθύνη για το αν εμπλέκεται η ΕΥΠ ή άλλος κρατικός φορέας, αλλά και για το ότι δεν προστατεύθηκε η εθνική ασφάλεια σε περίπτωση που υποτεθεί πως δεν υπήρξε κρατική εμπλοκή οποιουδήποτε είδους, είναι αυταπόδεικτη. Αλίμονο δε, εάν σε τέτοιες περιπτώσεις επικαλείται κανείς τη διάκριση των εξουσιών για να δικαιολογήσει την απουσία ουσιαστικής απάντησης! Στη δεύτερη μάλιστα περίπτωση, αυτή της κατασκοπείας εν αγνοία των αρμοδίων φορέων της ελληνικής Πολιτείας, αναρωτιέται κανείς εάν εγείρεται αυτόματα ή όχι, θέμα επάρκειας του μηχανισμού αντικατασκοπείας της χώρας!

Φύλλο συκής η διάκριση των εξουσιών!

Κι αντί μιας απάντησης που να τηρεί στοιχειωδώς τα προσχήματα, αλλά και τις επιταγές της κοινής λογικής, ο Μαρινάκης προέβη στο μεγαλύτερο δυνατό πολιτικό ατόπημα. Κατηγόρησε όσους εγείρουν τέτοια ζητήματα ότι αμφισβητούν τη δημοκρατική φύση του πολιτεύματος και ότι είναι θαυμαστές μη δημοκρατικών καθεστώτων! «Δεν ξέρω πώς φαντασιώνεστε ότι θα έπρεπε να μετατραπεί η Ελληνική Δημοκρατία και με τι καθεστώτα που μπορεί να σας αρέσουν θα θέλατε να μοιάζει, αλλά παραμένει Δημοκρατία». Για να οχυρωθεί εκ νέου πίσω από τη… διάκριση των εξουσιών!

Κι αφού δήλωσε πως «δεν είναι λοιπόν δουλειά κανενός πρωθυπουργού και κανενός εκπροσώπου, είτε της εκτελεστικής, είτε της νομοθετικής εξουσίας, να κάνει έρευνα και να ζητάει το λόγο και να ζητάει απαντήσεις», αλλά μόνο της Δικαιοσύνης, συνέχισε να συμπεριφέρεται υπεροπτικά, ειρωνικά και προσβλητικά! «Μπορεί να είναι δύσκολο να το καταλάβετε, ή να κάνετε ότι δεν το καταλαβαίνετε, αλλά αυτή είναι η μόνη απάντηση που οφείλω να δώσω για κάθε υπόθεση που είναι στη Δικαιοσύνη. Αλλιώς θα μοιάζει με αυτά τα καθεστώτα που μπορεί να σας αρέσουν, αλλά εμείς δεν θέλουμε να πάμε να μοιάσουμε σ’ αυτά τα καθεστώτα».

Είναι απόλυτα κατανοητή η πολύ δύσκολη θέση, στην οποία έχει περιέλθει πολιτικά η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη υπόθεση και όλως ιδιαιτέρως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που καλείται να τη διαχειριστεί επικοινωνιακά. Έτσι είναι όμως το παιχνίδι της Δημοκρατίας. Αλίμονο εάν σιωπούσαν οι πάντες και απείχαν από την πολιτική κριτική, εν αναμονή κάποιας δικαστικής απόφασης. Σε τελική ανάλυση υπάρχει ήδη πρωτόδικη ετυμηγορία…

Υποκλοπές και εθνική ασφάλεια

Υπάρχει όμως και ένα επίπεδο πέραν είτε του εσωτερικού πολιτικού, είτε του νομικού σκέλους της υπόθεσης. Είναι αυτό της εθνικής ασφάλειας. Και σε αυτό το επίπεδο το ακροατήριο είναι άλλο από το εσωτερικό. Είναι το διεθνές. Διότι διακυβεύεται η σοβαρότητα ή μη που εκπέμπει η χώρα στον χειρισμό τέτοιων υποθέσεων, η οποία παίζει κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας των άλλων για εμάς. Κι εκεί δεν παίζει καν ρόλο οποιαδήποτε δικαστική απόφαση…

Δεν πρόκειται κανείς να ασχοληθεί με το τι αποφάσισε η Ελληνική Δικαιοσύνη για να κρίνει εάν η χώρα δίνει την αίσθηση σοβαρού και στιβαρού σύγχρονου κράτους, ή ξέφραγου αμπελιού. Ή τέλος, ελεγχόμενου εκ των έσω… αμπελώνα και μάλιστα σε επίπεδο αυθαιρεσίας με βάση τα δημοκρατικώς ειωθότα που κατά τα άλλα επικαλείται ο εκπρόσωπος.

Όσοι λοιπόν έχουν συναίσθηση των επιπτώσεων της υπόθεσης από την οπτική γωνία της εθνικής ασφάλειας και όχι αυτής που αφορά το εσωτερικό πολιτικό παίγνιο και των δυνητικών νομικών του επιπλοκών, δικαιούνται να συμπεραίνουν, ότι είτε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θυσιάζει πολλαπλώς την πρώτη, προκρίνοντας τη συλλογική κυβερνητική πολιτική επιβίωση, είτε απουσιάζει η συναίσθηση γι’ αυτή τη διάσταση. Αμφότερα είναι εξόχως επικίνδυνα και σίγουρα δεν υπηρετούν τη γνήσια Δημοκρατία για την οποία, κατά τα άλλα, όλοι κόπτονται.

Σε συνεργασία με το defencepoint

Προηγουμένως, η ιρανική αντιπροσωπεία που μετέχει στις διαπραγματεύσεις της Ελβετίας υπέβαλε διαμαρτυρία στην αμερικανική πλευρά και τώρα σταθμίζει τις επιλογές της, μετά τις απειλές του Τραμπ, μετέδωσε το κανάλι Press TV του Ιράν. Σύμφωνα με τα κρατικά ιρανικά μέσα ενημέρωσης, μετά τις τετραμερείς διαπραγματεύσεις, έχουν ξεκινήσει διμερείς συνομιλίες μεταξύ του Ιράν και του Κατάρ.

Την ίδια ώρα, ιρανική πηγή που επικαλείται το CNN και συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις στο Μπίργκενστοκ, τόνισε ότι «οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχουν “κολλήσει”, αλλά δεν έχουν ακόμη τερματιστεί». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, συνεχίζονται οι παρασκηνιακές επαφές, με στόχο την επιστροφή των δύο πλευρών στο διπλωματικό τραπέζι».

Νωρίτερα, το Bloomberg, επικαλούμενο ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Fars του Ιράν, μετέδωσε ότι η Τεχεράνη ανέστειλε τις συνομιλίες με τις ΗΠΑ μετά τις απειλές Τραμπ. Το Fars μετέδωσε ότι οι συνομιλίες στην Ελβετία βρίσκονται σε καθεστώς αβεβαιότητας, επικαλούμενο ανώνυμη πηγή.

Παράλληλα, το επίσης ημιεπίσημο πρακτορείο Tasnim ανέφερε ότι η ιρανική αντιπροσωπεία αποχώρησε από τον χώρο των διαπραγματεύσεων (σ.σ. αυτό ωστόσο φαίνεται να συνέβη μετά την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, για να συνεχιστούν οι κατ’ ιδίαν συνομιλίες με τους Καταριανούς διαμεσολαβητές). Λίγο αργότερα, το Bloomberg διευκρίνισε, επικαλούμενο ιρανικές πηγές, ότι «οι διαπραγματευτές εξακολουθούσαν να συμμετέχουν στις συνομιλίες στην Ελβετία».

Δηλώσεις του Πακιστανού πρωθυπουργού

Θετικά σχόλια τόσο για το Ιράν όσο και για τις ΗΠΑ διατύπωσε ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ, εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι διπλωματικές προσπάθειες των δύο πλευρών θα συμβάλουν στη μείωση της έντασης και στην αποκατάσταση της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή. Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Μπούργκενστοκ της Ελβετίας, ο Πακιστανός πρωθυπουργός επαίνεσε τη στάση της ιρανικής ηγεσίας κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης.

Όπως ανέφερε, η Τεχεράνη επέδειξε υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, επιδιώκοντας την αποκλιμάκωση της κατάστασης. «Η ηγεσία του Ιράν διαχειρίστηκε ολόκληρη αυτή την κρίση με αξιοπρέπεια και με στόχο την αποκλιμάκωση της κατάστασης», δήλωσε ο Σαρίφ. Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι η ιρανική ηγεσία επιδιώκει ειλικρινά την προώθηση της ειρήνης στην περιοχή και τη σταθεροποίηση των συνθηκών ασφαλείας.

«Πιστεύω ότι πραγματικά επιθυμεί να προωθήσει την ειρήνη στην περιοχή η ιρανική ηγεσία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ανάλογη ήταν η τοποθέτησή του και για τον Ντόναλντ Τραμπ: «Το ίδιο πιστεύω και για τον πρόεδρο Τραμπ. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είναι ένας άνθρωπος της ειρήνης», δήλωσε.

Η παρέμβαση του Πακιστανού πρωθυπουργού θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς το Ισλαμαμπάντ διατηρεί στενές σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με τις ΗΠΑ και παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις που επηρεάζουν την ευρύτερη περιοχή.

Μία εικόνα χίλιες λέξεις…

Ενδεικτικό του κακού επικοινωνιακού κλίματος είναι πως ο Τζέι Ντι Βανς και ο Αμπάς Αραγτσί δεν άλλαξαν ούτε ματιά, αν και βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής. Σε βίντεο που δημοσιοποιήθηκε, φαίνεται ο ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί να εισέρχεται σε χώρο όπου βρίσκονταν δημοσιογράφοι, κάμερες και μικρόφωνα, προκειμένου να συναντήσει τους διαμεσολαβητές των συνομιλιών με τις ΗΠΑ, ανάμεσα στους οποίος ήταν και ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών χαιρέτησε θερμά τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, ο οποίος συμμετέχει στη διαδικασία διαμεσολάβησης, με σύντομη συνομιλία σε φιλικό κλίμα. Στο βάθος του πλάνου διακρίνεται ο Τζέι Ντι Βανς να συνομιλεί με μέλη της αμερικανικής αντιπροσωπείας, ενώ φέρεται να παρακολουθεί στιγμιαία την παρουσία του Ιρανού αξιωματούχου. Παρά το γεγονός ότι βρέθηκαν κοντά, οι δύο άνδρες δεν αντάλλαξαν χειραψία, ούτε είχαν κάποια άμεση επικοινωνία.

Σύμφωνα με ιρανικές πηγές, η αντιπροσωπεία της Τεχεράνης αρνήθηκε να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε δημόσια διαδικασία ή συμβολική κίνηση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ένδειξη εξομάλυνσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι οι Ιρανοί διαπραγματευτές δεν εισήλθαν στην αίθουσα των συνομιλιών όσο βρίσκονταν εκεί δημοσιογράφοι και κάμερες, απορρίπτοντας μια διαδικασία που χαρακτήρισαν ως προσπάθεια επικοινωνιακής προβολής από την αμερικανική πλευρά.

Νωρίτερα, πριν από την έναρξη των επίσημων συνομιλιών στο ελβετικό θέρετρο Μπούργκενστοκ, η ιρανική αντιπροσωπεία φέρεται να αρνήθηκε να συμμετάσχει σε προγραμματισμένη χειραψία και κοινή φωτογράφιση με την αμερικανική πλευρά.Σύμφωνα με το ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο Tasnim, οι διοργανωτές είχαν σχεδιάσει μια σύντομη τελετή έναρξης με παρουσία των δύο αντιπροσωπειών, η οποία θα περιλάμβανε φωτογραφικό στιγμιότυπο και συμβολικό χαιρετισμό μεταξύ των συμμετεχόντων. Ωστόσο, ο επικεφαλής της ιρανικής αντιπροσωπείας φέρεται να διαφώνησε με το σχέδιο και να μην ενέκρινε τη συμμετοχή της Τεχεράνης στη συγκεκριμένη διαδικασία.

Οι πρωτοφανείς απειλές Τραμπ

Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας με το Fox News, ο Τραμπ φάνηκε να απειλεί με επανάληψη των βομβαρδισμών των ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά και τους ίδιους τους Ιρανούς διαπραγματευτές! «Τα κλείνεις και δεν θα έχεις χώρα», είπε ο Τραμπ ότι είπε σε Ιρανούς αξιωματούχους για την κρίσιμη πλωτή οδό. «Δεν θα επιστρέψετε καν στη γ@@@νη σας χώρα»! Ο Τραμπ επανέλαβε ότι πιστεύει πως οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να γίνουν ο «φύλακας άγγελος» των Στενών και να πάρουν το 20% του πετρελαίου που διέρχεται από αυτόν.

Ο Τραμπ δήλωσε σήμερα ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να «καταλάβουν» τα Στενά του Ορμούζ, εάν δεν μπορέσουν να καταλήξουν σε συμφωνία με το Ιράν και απείλησε την ιρανική αντιπροσωπεία που διαπραγματεύεται στην Ελβετία. «Μπορεί να καταλάβουμε τα Στενά, αν χρειαστεί», δήλωσε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας 20 λεπτών με το Fox News. «Αν δεν καταλήξουν σε συμφωνία, θα εισπράξουμε διόδια».

«Το Ιράν πρέπει να σταματήσει αμέσως τους ακριβοπληρωμένους πληρεξουσίους του στον Λίβανο από το να προκαλούν προβλήματα. Αν δεν το κάνουν, θα χτυπήσουμε ξανά το Ιράν πολύ σκληρά, όπως ακριβώς κάναμε την περασμένη εβδομάδα, μόνο που ήταν πιο σκληρά!!! Πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ», ανέφερε προηγουμένως, επιρρίπτοντας ευθέως την ευθύνη αποκλειστικά στη Χεζμπολάχ για την ένταση και την παραβίαση των όρων του Μνημονίου Κατανόησης, στην οργάνωση που υποστηρίζεται από το Ιράν. Ο Τραμπ, με τις απειλές εναντίον της Τεχεράνης, δυναμιτίζει το κλίμα διαψεύδοντας ουσιαστικά τον Βανς, ο οποίος δήλωσε ότι έχει εντολή από τον πρόεδρο να βρεθεί μία διπλωματική λύση.

Ένα μέλος της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας είπε σε κρατικά ιρανικά μέσα ενημέρωσης ότι «αν δεν τελειώσει ο πόλεμος στον Λίβανο, δεν θα γίνουν διαπραγματεύσεις για τα άλλα θέματα».

Τι διαμηνύει η Χεζμπολάχ

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κάσεμ προειδοποίησε σήμερα ότι το Ισραήλ δεν θα παραμείνει στον Λίβανο και ότι η οργάνωσή του θα απαντήσει σε οποιαδήποτε παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός από την ισραηλινή πλευρά. Η διατήρηση των ισραηλινών δυνάμεων στο έδαφος του Λιβάνου είναι «αδύνατη» και «δεν υπάρχουν ζώνες ασφαλείας για το Ισραήλ», είπε σε τηλεοπτικό διάγγελμά του ο ο ηγέτης της Χεζμπολάχ.

«Έχουμε έναν λιβανέζικο στρατό που είναι ο μόνος ικανός να αναπτυχθεί και είναι υπεύθυνος για τη διαφύλαξη της κυριαρχίας» του Λιβάνου, «και με αυτόν συνεργαζόμαστε», πρόσθεσε ο επικεφαλής της φιλοϊρανικής οργάνωσης. Νωρίτερα, Ισραηλινοί αξιωματούχοι είπαν ότι οι ισραηλινές δυνάμεις είναι ελεύθερες να δράσουν χωρίς περιορισμούς για να εξαλείψουν απειλές στον Λίβανο, παρά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.

Η αποτίμηση των συνομιλιών

Η κρατική τηλεόραση έκανε λόγο για μια «παύση» στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι δεν συζητήθηκε το θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. «Καμία διαπραγμάτευση για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα δεν έγινε κατά τα 80 λεπτά του πρώτου γύρου των συνομιλιών», ανέφερε το κανάλι, προσθέτοντας ότι σε αυτό το στάδιο οι συζητήσεις περιστράφηκαν γύρω από την τήρηση του μνημονίου συνεννόησης που υπέγραψαν οι πρόεδροι των δύο χωρών στα μέσα της εβδομάδας, καθώς επίσης και στην κατάσταση στον Λίβανο.

Οι σημερινές συνομιλίες επικεντρώθηκαν στον τερματισμό του πολέμου, την άρση των κυρώσεων και την αποδέσμευση των ιρανικών παγωμένων κεφαλαίων, μετέδωσαν τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα έναν εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών. Λίγο νωρίτερα, ένα μέλος της ιρανικής ομάδας διαπραγμάτευσης είπε ότι οριστικοποιήθηκε ένα προσχέδιο απόφασης που αφορά την εξαίρεση του ιρανικού πετρελαίου από τις αμερικανικές κυρώσεις. Σύμφωνα με την πηγή αυτή, η απόφαση εξαίρεσης από τις κυρώσεις πρόκειται να εκδοθεί σύντομα.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς χαρακτήρισε «ιστορικές» τις διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν σήμερα στην Ελβετία με το Ιράν για την οριστικοποίηση του πρωτοκόλλου συμφωνίας για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην Μέση Ανατολή. «Πρόκειται για μία ιστορική συνάντηση (…) Αυτό που ο πρόεδρος ζήτησε να κάνουμε είναι να γυρίσουμε μια νέα σελίδα για να μεταμορφώσουμε την σχέση μας με τον ιρανικό λαό και να τείνουμε το χέρι στους Ιρανούς για να τους πούμε ότι αν οι ηγέτες τους είναι έτοιμοι να απαρνηθούν το ρόλο τους ως παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής, αν είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν μονίμως κάθε φιλοδοξία για απόκτηση του πυρηνικού όπλου, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να μεταμορφώσουν ριζικά την σχέση τους με την χώρα αυτή», δήλωσε ο Τζέι Ντι Βανς κατά την έναρξη των συνομιλιών ανάμεσα στις δύο χώρες και τους μεσολαβητές του Κατάρ και του Πακιστάν στο Μπούργκενστοκ των ελβετικών Αλπεων.

Ο Τζέι Ντι Βανς δήλωσε ότι «μεγάλη πρόοδος καταγράφηκε τις τελευταίες ώρες». «Αναμένω ότι θα σημειώσουμε περισσότερη πρόοδο τις επόμενες ώρες». Έπειτα από τις διμερείς συνομιλίες το πρωί ανάμεσα στην αμερικανική και την ιρανική αντιπροσωπεία και τους μεσολαβητές του Κατάρ, του Πακιστάν και τους ελβετούς διπλωμάτες, οι τέσσερις αντιπροσωπείες βρέθηκαν γύρω από ένα τραπέζι νωρίς το απόγευμα για απευθείας συνομιλίες. Οι συνομιλίες αυτές πρέπει να ολοκληρωθούν σε διάστημα 60 ημερών καταλήγοντας σε μία οριστική συμφωνία.

Η Ντόχα έχει δηλώσει πως ελπίζει «σε μία συνολική συμφωνία επί του συνόλου των θεμάτων που περιλαμβάνει» το πρωτόκολλο συμφωνίας. Στο πλευρό του αμερικανού αντιπροέδρου, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σαχμπάζ Σαρίφ δήλωσε πως ελπίζει ότι με την ολοκλήρωση των συνομιλιών «θα έχουμε στα χέρια μας μία εξαιρετική συμφωνία που θα ευνοεί την ειρήνη, την πρόοδο και την ευημερία σε όλο τον κόσμο».

Την ώρα που το πρωτόκολλο συμφωνίας το οποίο υπεγράφη εδώ και τέσσερις ημέρες κλονίζεται λόγω της κατάστασης στον Λίβανο, ο Τζέι Ντι Βανς δηλώνει ότι έχει διαπιστώσει «σημαντική πρόοδο» τις τελευταίες ημέρες «για την τήρηση της εκεχειρίας στον Λίβανο». «Στην πραγματικότητα είμαι πολύ ικανοποιημένος από την κατάσταση στον Λίβανο», είπε παραβλέποντας την συνέχιση των εχθροπραξιών την Παρασκευή και το Σάββατο.

«Μπορούμε να κάνουμε μία νέα αρχή; Μπορούμε να αλλάξουμε μονίμως τις σχέσεις στην Μέση Ανατολή; Ή θα επιστρέψουμε στις παλιές μεθόδους, πράγμα που δεν είναι στις δικές μας προτιμήσεις, αλλά που παραμένει πολύ πραγματική πιθανότητα;», είπε ο Βανς που συνοδεύεται στην Ελβετία από τον απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον Τζάρεντ Κούσνερ. Η ιρανική αντιπροσωπεία στην Ελβετία δεν έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους. Πάντως, οι δηλώσεις των Αμερικανών αξιωματούχων, δεν συνάδουν με το ύφος των πρωτοφανών απειλών Τραμπ.

Λίβανος και Ορμούζ

Ο ισραηλινός στρατός θα παραμείνει στον νότιο Λίβανο «για όσο διάστημα χρειαστεί» δήλωσε σήμερα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου. «Θα παραμείνουμε στη ζώνη ασφαλείας του νοτίου Λιβάνου για όσο καιρό χρειαστεί, ώστε να προστατεύσουμε τους κατοίκους του βόρειου (Ισραήλ) τους οποίους νοιαζόμαστε, καθώς και όλους τους πολίτες του κράτους» είπε ο Νετανιάχου σε μια τελετή στη μνήμη του αδελφού του, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη το 1976. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι «όποιες και αν είναι οι διπλωματικές εξελίξεις που θα συμβούν, δεν θα επιτρέψω στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Όσο είμαι πρωθυπουργός του Ισραήλ, αυτό δεν θα συμβεί».

Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου του ισραηλινού στρατού δήλωσε ότι η Χεζμπολάχ έχει περιέλθει σε «πολύ δύσκολη θέση», κατά την επίσκεψή του σήμερα στις ισραηλινές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί στον νότιο Λίβανο. Ο Εϊάλ Ζαμίρ δήλωσε ότι η εκεχειρία στον Λίβανο είναι εύθραυστη και ότι οι ισραηλινές δυνάμεις οφείλουν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο ετοιμότητας για πιθανή επανάληψη των επιχειρήσεων αν απαιτηθεί.

Νωρίτερα σήμερα, πριν από την έναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ, η Τεχεράνη είχε διαμηνύσει ότι καμία συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι δυνατή χωρίς ειρήνη στον Λίβανο. «Χωρίς την εφαρμογή των όρων αυτών (του πρωτοκόλλου συμφωνίας) – κυρίως της ρήτρας 1 (που προβλέπει τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, περιλαμβανομένου του Λιβάνου) – δεν είναι δυνατόν να εισέλθουμε στην φάση της διαπραγμάτευσης για τελική συμφωνία», έγραψε στο Χ ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγαΐ.

Νωρίτερα, ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας είχε δηλώσει ότι η κατάσταση στον Λίβανο θα είναι το «βασικό» θέμα των συνομιλιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ελβετία, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Irna. «Το σιωνιστικό καθεστώς συνεχίζει να παραβιάζει τις δεσμεύσεις του για τον Λίβανο. Αυτό θα είναι το βασικό θέμα των σημερινών συνομιλιών», δήλωσε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγαΐ προσθέτοντας ότι η αποδέσμευση των περιουσιακών στοιχείων του Ιράν και οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου θα συζητηθούν επίσης.

Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων ⁠Fars μετέδωσε επικαλούμενο στρατιωτική πηγή ότι τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά και ότι το ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης δεν έχει εκδώσει άδειες για την διέλευση κανενός πλοίου μέχρι νεωτέρας. Το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης ανακοίνωσε χθες το κλείσιμο του Ορμούζ αφού η Τεχεράνη κατηγόρησε το Ισραήλ ότι παραβιάζει την εκεχειρία που συμφωνήθηκε ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν συνεχίζοντας τις εχθροπραξίες στον Λίβανο και τις ΗΠΑ ότι δεν τηρούν την δέσμευσή τους να αναγκάσουν το Ισραήλ να τηρήσει την κατάπαυση του πυρός.

Η έναρξη των διαπραγματεύσεων 

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς έφτασε στην Ελβετία το πρωί της Κυριακής, όπου αναμένεται να συμμετάσχει στις συνομιλίες μαζί με τον ειδικό απεσταλμένο της Ουάσιγκτον για τη Μέση Ανατολή Στιβ Γουίτκοφ και τον γαμπρό του Αμερικανού προέδρου, τον επιχειρηματία Τζάρεντ Κούσνερ. Η ιρανική αντιπροσωπεία έφθασε χθες Σάββατο το βράδυ στην Ελβετία.

Στις επαφές συμμετείχε και το Πακιστάν, το οποίο έχει αναλάβει σημαντικό διαμεσολαβητικό ρόλο από την πρώτη ανακοίνωση της εκεχειρίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Εφόσον πραγματοποιηθούν απευθείας συναντήσεις, θα πρόκειται για τις πρώτες πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών μετά την υπογραφή του 14 σημείων μνημονίου κατανόησης που συμφωνήθηκε την περασμένη εβδομάδα και άνοιξε τον δρόμο για μια ευρύτερη διπλωματική διαδικασία διάρκειας 60 ημερών.

Ο Βανς δήλωσε ότι ελπίζει να υπάρξει πρόοδος «στο πυρηνικό ζήτημα» καθώς και «στο θέμα της εκεχειρίας στον Λίβανο». Μιλώντας σε δημοσιογράφους πριν επιβιβαστεί στην πτήση του, ερωτήθηκε για τις συγκρούσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, καθώς και για τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στον νότιο Λίβανο, και απάντησε: «Τα πράγματα βελτιώνονται εκεί και η κατάσταση αποκλιμακώνεται κάπως», είπε και πρόσθεσε: «Πρόκειται για κάτι που θα πρέπει να διαχειριζόμαστε διαρκώς, ώστε να διασφαλίσουμε ότι τόσο το Ισραήλ όσο και ο Λίβανος θα είναι ασφαλείς. Αυτός είναι ουσιαστικά ο στόχος μας, να καταστεί ολόκληρη η περιοχή ασφαλής και σταθερή».

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγκαεΐ δήλωσε ότι η χώρα του θα επιδιώξει «να διασφαλίσει ότι η άλλη πλευρά θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της».

Ελβετία: Το κεφάλαιο Λίβανος

Παρότι η ατζέντα περιλαμβάνει ζητήματα στρατηγικής σημασίας, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και η ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ, το θέμα που κυριαρχεί είναι ο Λίβανος. Σύμφωνα με πληροφορίες από την ιρανική πλευρά, ο τερματισμός των εχθροπραξιών στον Λίβανο αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα της αντιπροσωπείας της Τεχεράνης. Ιρανός αξιωματούχος ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν θεωρεί πως η επόμενη φάση των διαπραγματεύσεων έχει ουσιαστικά ξεκινήσει όσο συνεχίζονται οι ισραηλινές επιθέσεις και οι συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ.

Η σημασία του ζητήματος είναι τέτοια ώστε, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, προστέθηκε έκτακτη συνεδρίαση για τον Λίβανο στο πρόγραμμα των συνομιλιών και μάλιστα θα αποτελέσει το πρώτο θέμα που θα συζητηθεί. Από αμερικανικής πλευράς, ο Τζέι Ντι Βανς παραδέχθηκε πριν αναχωρήσει για την Ελβετία ότι η επίτευξη εκεχειρίας στον Λίβανο αποτελεί έναν από τους δύο βασικούς στόχους της αποστολής του.

«Θα πρέπει να διαχειριζόμαστε συνεχώς αυτή την κατάσταση», δήλωσε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στις νέες πυραυλικές επιθέσεις και την αναζωπύρωση των συγκρούσεων.

Νέα ένταση στα Στενά του Ορμούζ

Παράλληλα, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η νέα κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του πλανήτη. Το Σάββατο, η στρατιωτική ηγεσία του Ιράν ανακοίνωσε ότι προτίθεται να κλείσει το στρατηγικό πέρασμα, επικαλούμενη την κατάσταση στον Λίβανο. Η εξέλιξη αυτή ήρθε τη στιγμή που η ναυσιπλοΐα είχε αρχίσει να επανέρχεται σταδιακά μετά τη συμφωνία των προηγούμενων ημερών.

Οι ΗΠΑ απέρριψαν τους ισχυρισμούς της Τεχεράνης περί ελέγχου του διαύλου, ενώ ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιβάλουν δικά τους τέλη διέλευσης, εάν τελικά δεν υπάρξει συνολική συμφωνία με το Ιράν. Οι διαμεσολαβητές θεωρούν πως η αποκλιμάκωση της έντασης στο Ορμούζ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση της ομαλής ροής πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τις διεθνείς αγορές.