Ένα παρόν χωρίς προορισμό, κέντρο, σημείο αναφοράς και συλλογικότητα και με πρόταγμα μια ανούσια αυτοπραγμάτωση με κριτήριο ρηχές αξίες. Στους πολλαπλούς συνειρμούς που προκαλεί αυτό το πολύπλευρο έργο, προστίθεται ένα στοιχείο μελαγχολίας καθώς τα ενδύματα αποκόπτονται από την προηγούμενη ζωή τους χάνοντάς έτσι την ζωή τους – μαζί σβήνει η μνήμη.

Γήινου χρώματος πανωφόρια, γαλάζια πουκάμισα και ενίοτε κάποιες πινελιές έντονου κόκκινου υφάσματος-τμημάτων ανδρικών ρούχων συναντιούνται μαζί σε έναν νοητικό χρόνο και χώρο και αναδιατάσσονται σε επτά εικόνες-παραλλαγές που σαν τα πλάνα μιας ταινίας έχουν την αίσθηση του γίγνεσθαι και ρυθμού αλλά και της επιτελεστικότητας ενώ προσφέρουν ένα απρόσμενο ζωγραφικό αποτέλεσμα.

Ενδύματα στις χωρίς το αγκίστρι κρεμάστρες τους κατευθύνονται προς πάσα κατεύθυνση δημιουργώντας κάθετους, οριζόντιους και διαγώνιους άξονες αλλά και τεθλασμένες.

Κάποια ενδύματα φαίνονται να βρίσκονται μακριά, παρότι δένουν σε ένα ενιαίο σύνολο δημιουργώντας έτσι έναν φαντασιακό χώρο και χρόνο και βαθαίνοντας το χώρο τόσο προς το εσωτερικό του καμβά όσο και προς τον χώρο του θεατή. Διαμορφώνουν ένα περιβάλλον που συνενώνει τόπους, μνήμες και χρονικές στιγμές. Αγγίζουν το συναίσθημα, διεγείρουν τις αισθήσεις και αφυπνίζουν την σκέψη, ενώ εμπεριέχουν πολλαπλές πολιτικές συνδηλώσεις.

Σε αυτό το επινοημένο συμβάν, που είναι ένα οπτικό συμβάν (το ζήτημα της λειτουργίας της εικόνας ως αναπαράσταση και ως θέαμα έχει απασχολήσει συστηματικά τον καλλιτέχνη) και όπου “η ντουλάπα” ανοίγει για να πετάξει από αυτήν ή να πεταχτεί από κάποιον το περιεχόμενό της, το υποκείμενο πρωταγωνιστεί. Ο θεατής διερωτάται τι μπορεί να συμβαίνει καθώς το έργο θέτει ένα αίνιγμα και προσφέρεται σε παντός είδους συνειρμικές προβολές.

Από μία ψυχαναλυτικού-τύπου προσέγγιση, μία υπόθεση είναι ότι το υποκείμενο πετά τα ρούχα που φόρεσε και φέρουν τα ίχνη του και τη μνήμη. Δρα ενεργητικά και κατά κάποιον τρόπο προβαίνει σε μία τολμηρή και μοναχική πράξη επανα-νοηματοδότηση της ζωής του. Από μια άλλη άποψη, δεν αποκλείεται τα ρούχα που πετάχτηκαν και η τυχαία μοίρα τους στον άνεμο να προκύπτουν από μια πράξη παραβίασης της ιδιωτικότητας και να υπαινίσσεται την καταστολή του ατόμου να επενεργεί τόσο τον ιδιωτικό όσο και στον συλλογικό βίο.

Η ελεύθερη χορογραφία αυτού του “σμήνους” από κάθε ρούχο γίνεται μέρος ενός συνόλου, μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί από την εξελισσόμενη, αυτοσχεδιαστική του κίνηση σωριασμένο στο πάτωμα. Ενδέχεται να καταλήξει ένα ερείπιο, το απομεινάρι ενός διαμελισμένου από την ίδια την πραγματικότητα εαυτού, ως αποτέλεσμα μια ρευστής, αβέβαιης συνθήκης όπου τίποτα δεν οριστικοποείται και για τον λόγο αυτό επιμένει με την θετική ή αρνητική σημασία.

Από την σκοπιά αυτή, ο άνθρωπος είναι το έρμαιο του τυχαίου, της ρευστότητας και απροσδιοριστίας, της Γυμνής Ζωής (Τζιόρτζιο Αγκάμπεν) που έχουν φυσικοποιηθεί ως κανονικότητα. Διατυπώνει την ρευστότητα που τόσο εύστοχα έχει αναλύσει ο Ζύγκμουντ Μπάουμαν ως σύγχρονη συνθήκη επισφάλειας όπου όλα διεξάγονται στο πλαίσιο μιας διαρκούς δικτύωσης. Εγκυμονεί μία λανθάνουσα κρίση, μια απρόβλεπτη εκτόνωση.

Η έκθεση του Γιώργου Χαρβαλιά

Το πολιτικό στοιχείο πάντα σε διάλογο με την συγχρονικότητα βρίσκεται στον πυρήνα όλου του έργου του Γιώργου Χαρβαλιά όπως στo έργο με τα γλυπτικά αντικείμενα. Παράπλευρες απώλειες – “παιδικό καρότσι” (2007), έργο του στο πνεύμα μιας πολεμικής εικονογραφίας και ένα έργο- στοχασμό πάνω στο ανθρώπινο μέτρο.

Στην έκθεση “Η Ντουλάπα” το πολιτικό συνδέεται με την επιβολή ενός υπόγειου χειρισμού του ανθρώπινου ψυχισμού, της μνήμης και της ταυτότητας. «H Ντουλάπα ανοίγει όχι για να αποκαλύψει, αλλά για να διασπείρει» σημειώνει μεταξύ άλλων ο Γιώργος Χαρβαλιάς στο κείμενο του για το επιμελημένο φυλλάδιο της έκθεσης […] «Η επανάληψη δεν σταθεροποιεί την εικόνα, την διαβρώνει, η παραλλαγή δεν την διαφοροποιεί, την μετατοπίζει».

Τα δύο άλλα κείμενα, το κυρίως που είναι του καθηγητή στην ΑΣΚΤ Ανδρέα Ιωαννίδη και οι συνειρμικές σκέψεις γραμμένες εν είδει ποιήματος του ψυχίατρου-ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλου προσφέρουν, το καθένα μία διαφορετική, διεισδυτική ερμηνεία και υποδεικνύουν την πολύπλευρη σημειολογία του έργου.

Ο θεατής μέσα και έξω από το έργο

Καθώς πετά το περιεχόμενο της “ντουλάπας”, προσκαλεί την αίσθηση της σωματικότητας και της απτικότητας ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ένα τοπίο από οριζόντιες παρατάξεις μεγάλων έργων προς ενατένιση. Ο θεατής γίνεται παρατηρητής και ταυτόχρονα νοιώθει να βρίσκεται μέσα σε έναν στροβιλισμό κίνησης. Κίνηση και ακινησία, μέσα και έξω, βαρύτητα και αιώρηση εξισορροπούν -προσωρινά τουλάχιστον- αντίρροπες δυνάμεις. Και ενώ υπάρχει η αίσθηση του πρόσκαιρου που εν μέρει προκαλεί και η παρουσίαση έργων καρφιτσωμένων στον τοίχο, σαν πανώ, έτοιμα να ξαναδιπλωθούν και να ξεχαστούν, ένα άχρονο, επίμονο και ατέρμονο παρόν υποδηλώνουν μία μονιμότητα.

Η σχεδόν τελετουργική επανάληψη που βλέπουμε και σε άλλα του έργα, έχει διττή σημασία τόσο ως μια αδυναμία σταθεροποίησης όσο μίας δημιουργικής μεταμόρφωσης. Αποκτά και την σημασία ενός κλειστού συστήματος χωρίς διαφυγή, μια “ανάγνωση” μερικώς βρίσκει αντίκρισμα και στο παλαιότερο “Ο Ορίζοντας των Γεγονότων” (2007-2009). Η εκτενής εγκατάσταση όπου ένας ψηφιακός πίνακας με τις εναλλασσόμενες τιμές του Χρηματιστηρίου Αθηνών προέβαλαν σε κατακόρυφη ροή παρουσιαζόταν μαζί με ένα βίντεο αναπαράσταση ενός πεδίου μάχης με στρατιώτες μοντελισμού (το βίντεο ήταν βασισμένη σε πραγματική φωτογραφία) ενώ μέρος της εγκατάστασης ήταν και ένας πίνακα με τον απολογισμό των υλικών συνεπειών του πολέμου.

Η διαρκής, χωρίς διαφυγή, μεγάλων διαστάσεων “ροή ανακοινώσεων” θα μπορούσε να εκληφθεί ως μια απόκοσμη, ψυχρή πραγματικότητα με αξία της την ποσότητα, μία πραγματικότητα σε διαρκή τροχιά και χωρίς κάποια διαφυγή. Παρότι με διαφορετική μορφή και περιεχόμενο αλλά πάντα με λιτό και περιεκτικό τρόπο, τόσο το παλαιότερο αυτό έργο όσο και “Η Ντουλάπα”, αποκαλύπτουν κρυφές αλληλοδιαπλοκές, προσφέροντας νέες θεάσεις της εικόνας και της ζωής και καταπολεμώντας έτσι την εύκολη κατανάλωση της τέχνης.

Παρών δια της απουσίας

Σε όλες τις δουλειές του Γιώργου Χαρβαλιά, ο άνθρωπος είναι παρών δια της απουσίας του. Τα αντικείμενα που εμφανίζονται σηματοδοτούν μία μετάβαση από το ιδιωτικό στο δημόσιο ή ένα ενδιάμεσο στάδιο εκτόνωσης ανάμεσα σε συγκρουόμενες δυνάμεις. Είναι τα μεταβατικά αντικείμενα (με την έννοια που προσέδωσε ο Γουϊνικοτ), μια ενδιάμεση δηλαδή περιοχή ανάμεσα “στον εαυτόν” και “το άλλο” και ένα εργαλείο ένταξης στο κοινωνικό βίο.

Στην δουλειά του Γιώργου Χαρβαλιά, το μεταβατικό αντικείμενο αποκτά και έντονο πολιτικό συμβολισμό όπως χαρακτηριστικά στην παλαιότερη τετραμερή εγκατάσταση ENIAC (1993-1994 – ο τίτλος παραπέμπει στον πρώτο γενικής χρήσης ηλεκτρονικό υπολογιστή) μεταξύ των οποίων μια δομή ντέξιον και συμπιεσμένα εντός της μαξιλάρια ύπνου, με το κάθε μαξιλάρι να συμβολίζει μία χώρα, λειτουργούσε ως πεδίο εκτόνωσης αντίθετων δυνάμεων και σηματοδοτούσε τους πολιτικούς διακρατικούς συσχετισμούς και τους καλά μελετημένους υπολογισμούς πολιτικών δυνάμεων.

Στην βιντεοεγκατάσταση “Άφιξη αδιάκοπη” (1999), ένα βίντεο μιας γυναίκα να κοιμάται αναπνέοντας επαναλαμβανόμενα μαζί με μια προβολή προσγειώσεων και απογειώσεων αεροπλάνων, εξέφραζαν από μία πιο ψυχολογική οπτική το ενδιάμεσο ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, το ασυνείδητο και το συνειδητό. Οι επαναλαμβανόμενες αναπνοές και οι διαδοχικές προσγειώσεις και απογειώσεις ενείχαν την αίσθηση μίας εύθραυστης και ανά πάσα στιγμή αναστρέψιμης νομιμοποίησης μιας (ενδεχομένως επιβεβλημένης) κανονικότητας και τάξης.

Η αμφίδρομη αυτή, ρευστή και συχνά επισφαλή σχέση ιδιωτικού, δημοσίου, θεσμικών μηχανισμών και υποκειμένου που διατρέχει εξάλλου όλο το έργο του Γιώργου εισάγεται και στην “Ντουλάπα” που είναι ίσως το πιο προσωπικό ως τώρα έργο του. Τα ρούχα ως μια δεύτερη επιδερμίδα, ένα στρώμα ανάμεσα στο σώμα και το περιβάλλον, προστατεύουν, κρύβουν και φανερώνουν, φέρουν τα ίχνη των συσχετισμών ανάμεσα στην προσωπική επιλογή και την κοινωνική πραγματικότητα, την δημόσια σφαίρα και τον διασπασμένο, αποπροσανατολισμένο άνθρωπο.

“Η Ντουλάπα” πιάνει το νήμα από την σειρά των έργων “Ασκήσεις Οικιακής Οικονομίας” (2000-2002) όπου ο τεμαχισμός οικιακών σαλονιών και η αναδιάταξή τους έδειχνε την λειτουργία της αποδόμησης και αναδόμησης, διάλυσης και ανασυγκρότησης στην καλλιτεχνική πρακτική του Γιώργου Χαρβαλιά. Στην Ντουλάπα, ο καλλιτέχνης ακολουθεί μία τεχνική πολλαπλών σταδίων που απαιτεί μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Ξεκινά φωτογραφίζοντας καταρχήν τα ρούχα σε διαφορετικές θέσεις από το κινητό του, κατόπιν κόβει κάθε φωτογραφία ακολουθώντας το περίγραμμα του ρούχου και στην συνέχεια ανασυνθέτει όλα τα μέρη μέσω του υπολογιστή για να καταλήξει στην θερμο-μεταφορά της εικόνας σε ύφασμα.

Στην “Ντουλάπα” υπάρχει ωστόσο ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα η αίσθηση ζωγραφικής χροιάς και της ζωγραφικής “σάρκας” παρότι το έργο βασίζεται σε μηχανικά και ψηφιακά μέσα όπως και ένα μεγάλο εύρος της δουλειάς του καλλιτέχνη. Η σύνθεση προσομοιάζεται σε ένα αναγεννησιακό μπαρόκ ύφος. Η έμμεση αυτή αναφορά στην ζωγραφική ίσως απορρέει και από έναν αναστοχασμό του καλλιτέχνη γύρω από παλαιότερες ζωγραφικές αξίες στην ιστορία της τέχνης και εμμέσως σε ένα γενικότερο αξιακό σύστημα.

Οι ποιότητες του διάχυτου και χωρίς διακριτή πηγή φωτός και της διαφάνειας, καθώς κάποια υφάσματα μοιάζουν ημιδιαφανή και τα στρώματα των εκτυπώσεων διαφαίνονται το ένα μέσα από το άλλο, δημιουργούν την αίσθηση ενός τρισδιάστατου περιβάλλοντος και μιας σύνδεσης με το μακρινό χωρικά και χρονικά. Τόνοι του μπλε θυμίζουν ζωγράφους της Αναγέννησης ή του εκπροσώπου της μεταγενέστερης Βενετσιάνικης Σχολής, Τζιοβάννι Μπατίστα- Τιέπολο, ενώ οι πτυχώσεις των ρούχων ανακαλούν στο νου την έννοια της πτύχωσης στο μπαρόκ ως απομάκρυνση από τις σταθερές αξίες αλλά και ως ένα δημιουργικό γίγνεσθαι (έρχεται στο νου η περίφημη, βασισμένη στον Λάϊμπνιτς ανάλυση του Ζιλ Ντελέζ). Το ύφασμα αυτονομείται από το σώμα αλλά επενεργεί σε αυτό πνευματικά, δημιουργεί άλλες κινήσεις και όγκους, αναδιπλώνεται και εκδιπλώνεται σε μία επαναλαμβανόμενη δημιουργική διαδικασία.

Με αφετηρία κάτι τόσο τετριμμένο όσο ένα ανδρικό πουκάμισο, το έργο “Η Ντουλάπα” ενσταλάζει στον θεατή του ένα αίσθημα πνευματικότητας, ίσως αυτής της πνευματικότητας που αναζητά μια αλήθεια, έναν κοινό παρονομαστή στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η πρώτη ατομική παρουσίαση του Γιώργου Χαρβαλιά μετά από επτά χρόνια, ίσως λόγω και της κριτικής και συνεπούς στάσης του καλλιτέχνη απέναντι στον σύγχρονο “εκθεσιακό πυρετό” και την διαχείριση της τέχνης, η έκθεση αυτή συνοδεύει τον θεατή εκτός γκαλερί δημιουργώντας του την περιέργεια να δει εκ νέου το σώμα του και την δική του “ντουλάπα” και να ξεκλειδώσει τις ασαφείς ως τώρα όψεις της ταυτότητάς του. Πρόκειται για μια έκθεση που κοιτάζει την σύγχρονη συνθήκη με ήθος και βιωμένο συναίσθημα.

“Η Ντουλάπα”, Batagianni Gallery ως 20/69 (Αντήνoρος 17, Παγκράτι, ωράριο: Τρίτη – Παρασκευή 4μ.μ. – 8 μ.μ., Σάββατο 12 μ.μ. – 3 μ.μ, 210 7238 047).

Οι φωτογραφίες στο άρθρο είναι ευγενική παραχώρηση στην Αλεξάνδρα Κοροξενίδη του καλλιτέχνη Γιώργου Χαρβαλιά και της γκαλερί Μπαταγιάννη. Ο φωτογράφος είναι ο Άρης Ρουπίνας. Από την υποενότητα “Η έκθεση του Γιώργου Χαρβαλιά” μέχρι το τέλος του κειμένου, οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του καλλιτέχνη. 

«Εκ μέρους της κυβέρνησης, θα ήθελα να εκφράσω τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στις οικογένειες οκτώ ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους σε αυτό το δυστύχημα», δήλωσε στο Facebook ο Ούγγρος πρωθυπουργός Πίτερ Μαγιάρ.

Οι διαδοχικές συγκρούσεις σημειώθηκαν τα χαράματα κοντά στην πόλη Γκιουρ, 122 χιλιόμετρα δυτικά της Βουδαπέστης. Γύρω στις 04:30, φορτηγό συγκρούστηκε με ένα εργοταξιακό όχημα και ο οδηγός σκοτώθηκε επί τόπου. Περίπου μισή ώρα αργότερα, ένα μινιμπάς που μετέφερε εννέα άτομα συγκρούστηκε με ένα άλλο βαρύ όχημα που ήταν σταματημένο «λόγω των κυκλοφοριακών συνθηκών που είχε προκαλέσει το προηγούμενο δυστύχημα», όπως αναφέρει η ουγγρική Τροχαία. Επτά από τους επιβάτες του μινιμπάς σκοτώθηκαν επί τόπου και άλλοι δύο τραυματίστηκαν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ολόκληρη η ανάρτηση του Αντώνη Σαμαρά:

Η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τον νόμιμο εκτοκισμό των ρυθμίσεων του ν. 3869/2010 είναι ιστορική δικαίωση για χιλιάδες υπερχρεωμένα νοικοκυριά που επί χρόνια επιβαρύνθηκαν με εσφαλμένο τρόπο υπολογισμού των οφειλών τους.

Το Ανώτατο Δικαστήριο μίλησε με σαφήνεια. Σε ένα κράτος δικαίου οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης εφαρμόζονται, δεν επαναδιαπραγματεύονται. Funds, servicers και τράπεζες οφείλουν να προχωρήσουν άμεσα στον επαναϋπολογισμό των οφειλών, στην διόρθωση υπολοίπων και στην πλήρη επιστροφή των ποσών που εισπράχθηκαν αχρεωστήτως. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για καθυστερήσεις.

Η Κυβέρνηση έχει αυστηρή υποχρέωση να διασφαλίσει την άμεση, ενιαία και καθολική εφαρμογή της απόφασης. Οποιαδήποτε ανοχή, καθυστέρηση ή απόπειρα περιορισμού των συνεπειών της συνιστά ευθεία υπονόμευση της ασφάλειας δικαίου και θα οδηγήσει χιλιάδες πολίτες σε έναν νέο κύκλο δικαστικών διενέξεων για ζητήματα που έχουν ήδη κριθεί οριστικά. Η Δικαιοσύνη αποφάσισε. Κανείς δεν νομιμοποιείται να μετατρέψει μια αμετάκλητη δικαστική κρίση σε πεδίο διαπραγμάτευσης ή καθυστέρησης.

Απαντώντας στην αποστροφή του πρωθυπουργού ότι “ο λαός του έχει πάρει τρεις φορές το δίπλωμα”, εννοώντας τις τρεις ήττες του στις εκλογές είπε: « Εγώ ήξερα ότι το δίπλωμα στο παίρνουν όταν παραβιάζεις του κανόνες όχι όταν χάνεις εκλογές. Εγώ κυβέρνησα πέντε χρόνια και δεν παραβίασα κανέναν κανόνα της δημοκρατίας. Ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει αφήσει κανόνα που δεν έχει παραβιάσει. Το κράτος δικαίου το κακοποίησε με τις υποκλοπές, προχώρησε σε μία πρωτοφανή χειραγώγηση της ηγεσίας της δικαιοσύνης για την συγκάλυψη μεγάλων υποθέσεων όπως τα Τέμπη, έχει κάνει την χώρα μόνιμο πελάτη της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, έχει μοιράσει κρατικό χρήμα σε ημέτερους χρήμα με απευθείας αναθέσεις και το ευρωπαϊκό με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Συνεπώς εάν κάποιος όχι αυτοκίνητο, ούτε πατίνι δεν θα μπορούσε να οδηγεί, είναι ο κ. Μητσοτάκης με τον τρόπο που κυβερνά επτά χρόνια».

Για τις ήττες του απάντησε: «Στην ζωή κάποιες μάχες κερδίζεις και κάποιες χάνεις. Σημασία έχει να μαθαίνεις από τις ήττες και να είσαι πιο προσηλωμένος για τις επόμενες μάχες. Είμαι πολύ ευτυχής που ο κ. Μητσοτάκης με αντιμετωπίζει με αυτή την αλαζονεία. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να αντιμετωπίζεις με αλαζονεία τους πολιτικούς σου αντιπάλους. Είμαι παθών».

Απαντώντας στην αποστροφή του πρωθυπουργού ότι «δεν ξέρω αν υπάρχει εντιμόμετρο…» απάντησε: «Ευτυχώς που δεν υπάρχει “εντιμόμετρο” γιατί θα το είχε μηδενίσει». Συνεχίζοντας την κριτική του και την σύγκριση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είπε: «Όταν όταν το 97% των πολιτών λέει στις δημοσκοπήσεις ότι στην χώρα κυριαρχεί η διαφθορά, το 70% ζητά πολιτική αλλαγή και το 50% λέει ότι ζούσε καλύτερα το 2019 από ότι σήμερα, είμαι υπερήφανος για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι στην πλειοψηφία της κοινής γνώμης, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις μου η διακυβέρνησή μου έχει καταγραφεί ως μία έντιμη πορεία.

Ο δεύτερος είναι ότι κυβερνήσαμε στις πιο δύσκολες συνθήκες της μεταπολίτευσης, παρά ταύτα η αίσθηση των πολιτών είναι ότι στο τέλος περνούσαν καλύτερα από ότι σήμερα που οι συνθήκες είναι πολύ πιο ευνοϊκές».
Αναφέρθηκε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση: «Η οικονομία παίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Ωστόσο στις επόμενες εκλογές δεν θα είναι μόνο η οικονομία αλλά και η ποιότητα της δημοκρατίας και το όραμα που έχουμε για την χώρα και αν μπορούμε να βάλουμε την χώρα σε μία πορεία κανονικότητας. Και το θέτουν αυτό ακόμη και οι πρώην πρωθυπουργοί της συντηρητικής παράταξης. Η διαφθορά, η αναξιοκρατία, το πελατειακό κράτος, η καθυστέρηση στην απόδοση της δικαιοσύνης επηρεάζουν και την οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών».

Μίλησε για την προσωπική του πορεία: «Κάθε άνθρωπος αλλάζει αλλά ταυτόχρονα μένει ίδιος. Έχω συσσωρευμένη εμπειρία και είναι σημαντικό να είναι κανείς στην πολιτική όχι μόνο για να διαμαρτύρεται αλλά για να αλλάζει την ζωή των ανθρώπων, δηλαδή να κυβερνά. Έχω νίκες, ήττες, εμπειρίες. Πριν από 10 χρόνια ήξερα τι θέλω να κάνω αλλά δεν ήξερα πως ακριβώς πώς γίνεται. Τώρα και ξέρω τι θέλω αλλά και πώς ακριβώς να το κάνω».
Αναφέρθηκε στις πέντε βασικές του προτεραιότητες:
-Η αντιμετώπιση της ακρίβειας και το υψηλό ενεργειακό κόστος. Έχουμε βρει τρόπο να μειωθεί κατά 30% το ενεργειακό κόστος στα νοικοκυριά.
Το δεύτερο είναι το ζήτημα της στέγης. Δημόσιο φορέα διαχείρισης των κόκκινων δανείων και της διαχείρισης των ακινήτων.
Μείωση του κόστους μετακίνησης με τα ΜΜΜ για τα λαϊκά στρώματα
Νέα γενιά: κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων
Ενίσχυση των γιατρών των νοσηλευτών καθώς και των δασκάλων και καθηγητών.

Αμφισβήτησε το succes story της κυβέρνησης λέγοντας ότι το 2018 και 2019 η χώρα είχε ρυθμούς ανάπτυξης όσο και στην συνέχεια. Επίσης ότι η ανεργία μειώνεται με τον ίδιο ρυθμό όπως και επί της δικής του κυβέρνησης, ενώ αντίθετα το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο έχει αυξηθεί. Και αυτά παρότι ο ίδιος κυβερνούσε με μνημόνιο και περιορισμούς ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτός μνημονίων και με 37 δις στα ταμεία.

Άσκησε συνολική κριτική στο μοντέλο Μητσοτάκη: «Δοκιμάσαμε τον κ. Μητσοτάκη, δοκιμάσαμε αυτό το μοντέλο πολιτικής.
Ζούμε επτά χρόνια την ίδια μέθοδο που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία: πελατειακό κράτος, διαφθορά, ανισότητες, διακυβέρνηση από μία ολιγαρχία. Είμαι εδώ για να ξεβολέψω τα πράγματα και εκείνους που λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Είμαι εδώ για να πω στους πολίτες ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Είμαι εδώ για να είμαι χρήσιμος για τον τόπο. Αν δεν υπήρχε το μεγάλο κενό στην αντιπολίτευση, αν δεν ήταν κολλημένες οι δημοσκοπικές βελόνες, και αν ήταν πραγματικό το success story της κυβέρνησης δεν θα ήμουν εδώ, θα έκανα κάτι άλλο».

Για το κόμμα του είπε: Δεν έχουμε κλειστές πόρτες ούτε προκρατημένες θέσεις first class. Η ανταπόκριση των πολιτών είναι μεγάλη.

Μίλησε για την διαδρομή του σε σχέση με τον αντίπαλο του τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, εγώ μεγάλωσα σε μεσοαστική οικογένεια, σε ένα τριάρι 100 τ.μ δεν πήγα στο “Κολάμπια”, έμαθα αγγλικά σε συνοικιακό φροντιστήριο γι αυτό δεν έχω προφορά, ασχολήθηκα με την πολιτική από όραμα γιατί πιστεύω ότι μπορείς να κάνεις την ζωή των πολιτών καλύτερη. Ο βασικός μου πολιτικός αντίπαλος έχει μία εντελώς διαφορετική διαδρομή. Όμως δεν μπορεί να με κατηγορήσει κανείς για τις προθέσεις και για την εντιμότητά μου. Μόνο οι παραβατικοί θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε όλοι ίδιοι».

Όσο για τα σκάνδαλα κυρίως των υποκλοπών είπε ότι δεν θα κλείσει κανέναν φυλακή αλλά δεν θα εμποδίσει την δικαιοσύνη να αποδώσει ευθύνες. Μια προοδευτική κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει να κουκουλωθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών γιατί είναι βαθιές οι πληγές στο σώμα της δημοκρατίας, είπε. Επίσης διαβεβαίωσε ότι «δεν θα φτιάξω ένα κλειστό κύκλωμα χειραγώγησης της δικαιοσύνης και προστασίας δικής μου».

Για το θέμα των συνεργασιών είπε: «ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που είχε πρόταγμα την ενότητα της Αριστεράς. Μόνο που όλες οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς ήταν απέναντι. Η ενότητα έγινε στην κάλπη μόνο το 2015 και το 2019. Πιστεύω ότι η ενότητα θα επιτευχθεί ξανά στην κάλπη στις επόμενες εκλογές».

Οι συνεδριάσεις της Επιτροπής Αναθεώρησης αναμένεται σε πρώτη φάση τουλάχιστον να είναι τρεις φορές την εβδομάδα.

Κατά τη συζήτηση που έγινε στην ολομέλεια, την περασμένη Τετάρτη, για τη δίμηνη προθεσμία που θα έχει η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος προκειμένου να παραδώσει την έκθεσή της, ο Μάκης Βορίδης είχε δηλώσει ότι η Συνταγματική Αναθεώρηση καθίσταται επίδικο των εκλογών, μεταξύ της προτείνουσας και της αναθεωρητικής Βουλής. Είχε επίσης τονίσει ότι απαίτηση του συνταγματικού νομοθέτη στη φάση της προτείνουσας Βουλής, είναι τα κόμματα να συμφωνήσουν μόνο για το ποια άρθρα θα είναι τα προς αναθεώρηση και δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνήσουν στη διατύπωση που αυτό θα έχει. Ο ίδιος είπε ότι θα υπάρξει ο χρόνος ώστε τα κόμματα να συζητήσουν σε βάθος τα ζητήματα της Αναθεώρησης και να αναζητηθούν συγκλίσεις, τουλάχιστον ως προς το βασικό και κύριο ερώτημα που είναι «ποια άρθρα θα πρέπει να αναθεωρήσει η επόμενη Βουλή, η Αναθεωρητική Βουλή».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική δεν απειλήθηκαν κατοικίες και υποδομές, ενώ για τη διερεύνηση των αιτιών έχει ήδη επιληφθεί η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ).

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είχε παραπέμφθηκε σε δίκη ύστερα από καταγγελίες που ερευνήθηκαν από την Υποδιεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων Βορείου Ελλάδος της ΕΛ.ΑΣ. και αφορούσαν το διάστημα από το 2018 έως το 2020. Η δικογραφία περιελάμβανε αρχικά 20 περιπτώσεις δωροληψίας, για τις μισές εκ των οποίων κρίθηκε ένοχος σε πρώτο βαθμό. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο τον καταδίκασε τελικώς για 9 περιπτώσεις δωροληψίας.

Τα αθέμιτα ωφελήματα που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, εισέπραξε κυμαίνονταν – ανάλογα με την περίπτωση- από 100 έως 5000 ευρώ. Οι χειρουργικές πράξεις φαίνεται να έγιναν είτε κατά παράκαμψη της λίστας αναμονής είτε μέσω εισαγωγής στα επείγοντα περιστατικά ή στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου. Για τις περιπτώσεις αυτές είχαν παραπεμφθεί σε δίκη και αθωώθηκαν ασθενείς και συγγενείς τους για δωροδοκία υπαλλήλου.

Ο κατηγορούμενος καρδιολόγος απομακρύνθηκε από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα, όταν ξεκίνησε η ποινική έρευνα. Απολογούμενος κατά την εφετειακή δίκη αρνήθηκε παντελώς την κατηγορία, κάνοντας λόγω για εις βάρος του σκευωρία και συναδελφικές κόντρες.

Ο ίδιος γιατρός έχει καταδικαστεί, για άλλη υπόθεση φερόμενης δωροληψίας, σε φυλάκιση 18 μηνών, με 3ετή αναστολή, αλλά η υπόθεση αυτή δεν έχει τελεσιδικήσει και εκκρεμεί στο Εφετείο

Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά το 2011, στην περιφέρεια Μπάρνσλεϊ της βόρειας Αγγλίας. Διετέλεσε επίσης δήμαρχος του Νότιου Γιορκσάιρ, ενώ μέχρι τον νέο διορισμό του κατείχε τη θέση του Υφυπουργού ‘Αμυνας, με αρμοδιότητα σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας, συνόρων και εθνικής ασφάλειας.

Η ανάληψη του υπουργείου ‘Αμυνας από τον Τζάρβις πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία για την κυβέρνηση καθώς πληθαίνουν οι φωνές εντός των Εργατικών που ζητούν από τον πρωθυπουργό να ορίσει την ημερομηνία αποχώρησής του από την ηγεσία του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό μετά την παραίτηση του Τζον Χίλι, ακολούθησε και η παραίτηση του άλλου υφυπουργού ‘Αμυνας με χαρτοφυλάκιο τις Ένοπλες Δυνάμεις, του Αλ Καρνς.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι δύο άνδρες τόνισαν ότι το υφιστάμενο σχέδιο χρηματοδότησης δεν επαρκεί για να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες διεθνείς προκλήσεις, ιδιαίτερα μετά τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία, την αστάθεια στη Μέση Ανατολή και τις προειδοποιήσεις των στρατιωτικών επιτελείων για άμεση ανάγκη ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων της χώρας. Ο Κιρ Στάρμερ με τη σειρά του υπερασπίστηκε τον κυβερνητικό σχεδιασμό, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη δεσμευθεί για σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών τα επόμενα χρόνια.

Ποιος είναι ο Νταν Τζάρβις

Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1972. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών. Έλαβε μέρος σε στρατιωτικές αποστολές στο Κόσοβο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Βόρεια Ιρλανδία.

Είναι απόφοιτος της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Σάντχερστ. Διετέλεσε δήμαρχος του Νότιου Γιορκσάιρ. Εκλέχθηκε βουλευτής των Εργατικών το 2011. Υπηρέτησε ως Υφυπουργός ‘Αμυνας με χαρτοφυλάκιο την Ασφάλεια. Θεωρείται από τα πλέον έμπειρα στελέχη της κυβέρνησης σε θέματα άμυνας, ασφάλειας και αντιτρομοκρατίας.

Μ’ εξαίρεση την Κρήτη, μόνη νήσο που διαθέτει δημογραφικό σφρίγος, αλλ’ όχι επαρκείς ποσότητες νερού για το αυξανόμενο τουριστικό τσουνάμι, τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου θα καταληφθούν μία νύχτα από Τούρκους “τουρίστες”, με εβδομαδιαία βίζα είτε με εισβολή, όπως δοκιμάστηκε στην Κύπρο και προσφάτως με τα τουρκικά αμφίβια γυμνάσια προσομοίωσης της Λήμνου. Η οικονομική κατάσταση των άλλων νησιωτών επιδεινώνεται και μοιραία συνεπιφέρει τη δημογραφική συρρίκνωση, όπως διαπίστωσε κι η έκθεση του Ραφαέλε Φίτο, αντιπροέδρου της Κομισιόν.

Το κόστος μεταφορών στα νησιά είναι πάνω από 300% απ’ ό,τι στις ηπειρωτικές περιοχές της Ευρώπης, οι τιμές κατοικιών σε ορισμένους νησιωτικούς δήμους από 75% έως 130% υψηλότερες, η “πράσινη μετάβαση” απαγορευτική (αλλά το ηλεκτρικό ρεύμα πανάκριβο) κι η απασχόληση περιοριζόμενη από τη χαμηλή δαπάνη του νησιωτικού εισοδήματος, στο 59% του μέσου όρου των άλλων περιοχών της Κοινότητας, γράφει η “έκθεση Φίτο”.

Εντεύθεν κι η νησιωτική καθυστέρηση στη βελτίωση του εισοδήματος, η οποία προκαλεί την ερήμωση των νησιών εννέα μήνες το έτος. Σημειωτέον, για όλους τους άλλους τομείς ανθρώπινης δραστηριότητας υπάρχει ειδικό ταμείο της Κοινότητας (λ.χ. για το αγροτικό εισόδημα, την εκπαίδευση, ακόμη και το Διάστημα), ενώ για τα νησιά απομένουν κάτι ψιλά απ’ το Ταμείο Συνοχής. Τους κοινοτικούς κι εθνικούς πόρους ροκανίζουν άλλοι, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις “συγγενικές Πολεοδομίες” και στα αντιαισθητικά κουτόσπιτα ανακύκλωσης πλαστικών κι αλουμινίου.

Άμεσα μέτρα για τα νησιά

Τι πρέπει να γίνει; Πολλά, γενναία και γρήγορα μέτρα. Να ξεκινήσουν απ’ τη μείωση του κόστους ζωής, με περικοπή του ΦΠΑ στο 6% από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Το τέταρτο θα επιφέρει 15% μείωση των τροφίμων στα νησιά τον χειμώνα. Μετά, η φορολογική απαλλαγή του εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ στα κάτω των 2.500 μονίμων κατοίκων νησιά θα λειτουργήσει ελκυστικά για νέους και παλαιούς κατοίκους.

Η αναστολή των κοινωνικών εισφορών ΕΦΚΑ, ανεργίας και μεταφορών επί εννεάμηνο θ’ ανοίξει ξενοδοχεία και εστιατόρια που παραμένουν κλειστά την αντιτουριστική περίοδο. Ένα πανησιωτικό πρόγραμμα στέγης για υπαλλήλους του Δημοσίου (δασκάλους, αστυνόμους, γιατρούς, οπλίτες κι αξιωματικούς) θα άρει ένα αντικίνητρο, δεδομένων των χαμηλών τιμών αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων. Για τους ιδιώτες αστέγους, η επαναφορά της έκπτωσης των τόκων ενυπόθηκου δανείου από το εισόδημα, για ανέγερση κατοικίας >120 μ2 όπως ίσχυε προ του 1981, θα δώσει ώθηση στην επάνοδο οικογενειών στην πατρώα γη.

Περιττό ν’ αναφερθεί ότι οι δημόσιες επενδύσεις στα νησιά έχουν προτεραιότητα όχι μόνο για την εθνική άμυνα αλλά και για την παθητική αντίσταση. Έργα όπως η αφαλάτωση, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (όχι πυλώνες αλλά γεωθερμίας), η δωρεάν παροχή Internet τους νησιώτες και η κατάργηση φόρων εκπομπής CO2 όπως στην Αμερική, θα μεταβάλουν τα “ερημονήσια” Ψαρά, Κάσο, Καλογήρους, Κουφονήσι κ.λπ. σε κέντρα πολιτισμού όπως παλιά.

Πού να βρεθούν όλα αυτά τα λεφτά που χρειάζονται; “Λεφτά υπάρχουν” πάντοτε. Ευρύτητα πνεύματος λείπει. Αρκεί να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά τα ευρωπαϊκά κεφάλαια κι επιστρέφουν πολλαπλασίως. Το εν ισχύι λ.χ. δημοσιονομικό πλαίσιο έως το 2027 προβλέπει δαπάνες 12,5 δισ. ευρώ που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί στα νησιά παρά ελάχιστα.

Το επόμενο, πολυετές, έχει διαθεσιμότητα 218 δισ. ευρώ για τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες της Ευρώπης, στις οποίες ανήκουν αυτοδικαίως τα περισσότερα ευρωπαϊκά νησιά, ακόμη κι αυτά που θεωρούνται “ανεπτυγμένα”, αλλά που στερούνται ακόμη εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων και αποκομιδής απορριμμάτων, διότι βεβαίως τα μεγέθη του πληθυσμού δεν επιτρέπουν ανακυκλώσεις, δίκτυο ποτίσματος και παραγωγής βιομάζας.

Η παρουσία του Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ στο Eurogroup είχε και έναν έντονο συναισθηματικό συμβολισμό. Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τις πιο δύσκολες στιγμές της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης και που στάθηκε διαχρονικά δίπλα στην Ελλάδα, επέστρεψε για πρώτη φορά σε συνεδρίαση του Eurogroup μετά την αποχώρησή του από την ενεργό ευρωπαϊκή πολιτική.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης και ο Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ μίλησαν στην κάμερα της ΕΡΤ, σε κλίμα αμοιβαίας εκτίμησης και συγκίνησης.

Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ: Είναι χαρά μου που βρίσκομαι απόψε εδώ. Υπήρξα, νομίζω, για οκτώ χρόνια πρόεδρος του Eurogroup και αυτή είναι η πρώτη φορά, αφότου αποχώρησα από το Eurogroup και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που προσκαλούμαι σε συνεδρίαση του Eurogroup, έστω και άτυπη. Ευχαριστώ τον Κυριάκο, τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών. Είχα πάντοτε μια ιδιαίτερη σχέση με τους Έλληνες υπουργούς Οικονομικών, όχι πάντα την καλύτερη, αλλά πάντως μια ιδιαίτερη σχέση.

Είμαι λοιπόν χαρούμενος, περισσότερο από χαρούμενος, που η Ελλάδα είναι μέλος της ευρωζώνης. Αγωνίστηκα πολύ για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Κανείς δεν θα πίστευε, πριν από χρόνια, ότι θα ερχόταν η ημέρα που ένας Έλληνας υπουργός Οικονομικών θα βρισκόταν στο τιμόνι του Eurogroup. Και τώρα βρίσκεται εκεί. Και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό.

Κυριάκος Πιερρακάκης: Σας ευχαριστώ θερμά. Με την άδειά σας, θα μιλήσω στα ελληνικά, καθώς απευθυνόμαστε στην ελληνική δημόσια τηλεόραση. Όπως είπατε, γνωρίζετε τα πάντα για την Ελλάδα, με εξαίρεση τη γλώσσα. Οπότε θα επαναλάβω στη συνέχεια όσα είπα στα ελληνικά.

Με την ιδιότητά μου ως πρόεδρος του Eurogroup προσκάλεσα τον Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ στο άτυπο δείπνο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης για να συζητήσουμε το σύνολο των προκλήσεων που έχουμε μπροστά μας και για να αντλήσουμε μαθήματα από τη σοφία του και από τη σωρευτική του εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων σε ιδιαίτερα δύσκολες και απαιτητικές περιόδους.

Για κάθε Ευρωπαίο, ο Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μορφή πολιτικού, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε μια σειρά από κρίσεις και σε μια σειρά από αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν. Νομίζω όμως ότι μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε ότι για την Ελλάδα ο Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ σημαίνει πολλά περισσότερα. Διότι είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος, μέσα από τους ρόλους του, είτε ως πρόεδρος του Eurogroup, είτε ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πίστεψε στην Ελλάδα σε μια στιγμή και σε μια συγκυρία όπου ελάχιστοι, έως και κανείς άλλος, δεν το έκανε.

Η ιστορία τον δικαίωσε. Είμαστε εδώ γιατί η ιστορία τον δικαίωσε. Η Ελλάδα υπερέβη την κρίση, γύρισε στην ανάκαμψη, κατάφερε να κατακτήσει πολλά. Είναι σήμερα στο τραπέζι των ευρωπαϊκών αποφάσεων. Και νομίζω ότι μιλάω για όλους τους Έλληνες, λέγοντας ότι ο Ζαν- Κλοντ Γιουνκέρ έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.