Οι περισσότεροι από τους τραυματίες βρίσκονταν εκεί, είπε ο Λισάκ. «Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη νύχτα», σημείωσε, προσθέτοντας ότι πολυώροφα κτίρια και οχήματα δέχθηκαν επιθέσεις σε δύο άλλες περιοχές. Η Οδησσός, ένα σημαντικό λιμάνι για τις ουκρανικές εξαγωγές, έχει αποτελέσει επανειλημμένα στόχο ρωσικών επιθέσεων.

«Δεν ανησύχησα», είπε ο Τραμπ στη συνέντευξη όταν ρωτήθηκε πόσο ανησύχησε στο ενδεχόμενο να τραυματιστεί αφού άκουσε τους πυροβολισμούς. «Καταλαβαίνω τη ζωή. Ζούμε σε έναν τρελό κόσμο».

Αναφερόμενος στα γεγονότα της επίθεσης, ο Τραμπ είπε στο 60 Minutes ότι η περιέργειά του πιθανώς καθυστέρησε τις προσπάθειες των Μυστικών Υπηρεσιών να τον μεταφέρει γρήγορα σε ασφαλές μέρος.

«Ήθελα να δω τι συνέβαινε», είπε ο Τραμπ. «Δεν τους το έκανα τόσο εύκολο. Ήθελα να δω τι γινόταν. Και εκείνη τη στιγμή αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι ίσως ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα, ένα διαφορετικό είδος προβλήματος.

«Ήμουν περιτριγυρισμένος από υπέροχους ανθρώπους», πρόσθεσε ο Τραμπ. «Και μάλλον τους έκανα να κινηθούν λίγο πιο αργά. Είπα: “Περιμένετε ένα λεπτό, περιμένετε ένα λεπτό”».

Οι αξιωματικοί των Μυστικών Υπηρεσιών, ωστόσο, έλεγαν επανειλημμένα στον πρόεδρο και στην πρώτη κυρία, Μελάνια Τραμπ, να πέσουν στο πάτωμα, ανέφερε ο Τραμπ.

«Άρχισα να περπατάω», είπε ο Τραμπ. «Και μου είπαν: “Παρακαλώ, πέσε κάτω, πέσε στο πάτωμα.” Έτσι έπεσα κάτω και η πρώτη κυρία έπεσε επίσης.»

Οι αξιωματικοί των Μυστικών Υπηρεσιών οδήγησαν τελικά τον Τραμπ και άλλα μέλη της κυβέρνησης σε ασφαλές μέρος μετά τους πυροβολισμούς.

Αστυνομικοί αντάλλαξαν πυροβολισμούς με τον δράστη Κόουλ Τόμας Άλεν, 31 ετών, από το Τόρανς της Καλιφόρνια, στο ξενοδοχείο, πριν τον ακινητοποιήσουν και τον συλλάβουν. Ο Άλεν ήταν οπλισμένος με μαχαίρια, ένα κυνηγετικό όπλο και ένα πιστόλι κατά τη στιγμή της σύλληψής του.

Η επίθεση φαίνεται να έχει πολιτικά κίνητρα και ενδέχεται να είχε ως στόχο και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ΗΠΑ εκτός από τον Τραμπ, σύμφωνα με τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα των ΗΠΑ, Τοντ Μπλανς.

«Πιστεύουμε, με βάση μια πολύ αρχική εικόνα για το τι συνέβη, ότι είχε στο στόχαστρό του μέλη της κυβέρνησης», δήλωσε ο Μπλανς σε συνέντευξή του στο CBS News την Κυριακή.

Ο ύποπτος φέρεται να έστειλε σε μέλη της οικογένειάς του, κείμενο στο οποία καταφέρει σφοδρές επιθέσεις εναντίον της κυβέρνησης Τραμπ, το οποίο ορισμένοι έχουν περιγράψει ως «μανιφέστο». Το κείμενο των 1.100 λέξεων φέρει την υπογραφή «Cole ‘coldForce’ ‘Friendly Federal Assassin’ Allen».

Η συνέντευξη στο 60 Minutes πήρε συγκρουσιακό χαρακτήρα όταν η Ο’Ντόνελ διάβασε στον αέρα μέρος του μανιφέστου που φαινόταν να αναφέρεται στον Τραμπ ως «βιαστή» και «παιδεραστή» και του ζήτησε να απαντήσει.

«Περίμενα να το διαβάσετε αυτό, γιατί ήξερα ότι θα το κάνατε, επειδή είστε απαίσιοι άνθρωποι», είπε ο Τραμπ. «Ναι, το έγραψε αυτό, δεν είμαι βιαστής… Διάβασα το μανιφέστο. Ξέρετε, είναι ένας άρρωστος άνθρωπος. Δεν θα έπρεπε να το διαβάζετε αυτό στο 60 Minutes, είστε ντροπή, αλλά συνεχίστε, ας τελειώσουμε τη συνέντευξη», πρόσθεσε.

Ο Αμερικανός πρόεδρος συνέχισε να επιτίθεται στην Ο’Ντόνελ για το υπόλοιπο της συνέντευξης. Αφού εκείνη σημείωσε ότι ο Άλεν, είχε σύμφωνα με πληροφορίες συμμετάσχει σε διαδήλωση «No Kings», ο Τραμπ απάντησε: «Ο λόγος που υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτόν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το «No Kings». Δεν είμαι βασιλιάς».

Παρά τις κριτικές του Τραμπ προς τον Τύπο, τον οποίο χαρακτήρισε «επιεική απέναντι στο έγκλημα», προέτρεψε την Ένωση Ανταποκριτών του Λευκού Οίκου να επαναπρογραμματίσει την εκδήλωση εντός των επόμενων 30 ημερών.

«Δεν θέλω να το δω να ακυρώνεται. Νομίζω ότι είναι πραγματικά κακό να ακυρωθεί κάτι τέτοιο για έναν τρελό», σημειώνοντας ωστόσο, ότι «Δεν είναι ότι θέλω να πάω. Είμαι πολύ απασχολημένος. Δεν το χρειάζομαι αυτό».

Ενώ οδεύουν να συμπληρωθούν τρεις εβδομάδες αφότου κηρύχθηκε κατάπαυση του πυρός, έπειτα από 40 ημέρες εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή, η Μόσχα παραμένει ένας από τους κυριότερους υποστηρικτές της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ επιβεβαίωσε πως ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν θα συναντηθεί με τον ΥΠΕΞ Αραγτσί.

Ο Ιρανός πρεσβευτής στη Ρωσική Ομοσπονδία, ο Καζέμ Τζαλαλί, σημείωσε μέσω X ότι το Ιράν και η Ρωσία ανήκουν σε «ενωμένο μέτωπο» που έχει απέναντί του τις «παγκόσμιες ηγεμονικές δυνάμεις» κι επιδιώκει «έναν κόσμο απαλλαγμένο από τη μονομέρεια και τη δυτική κυριαρχία». Ανέφερε ακόμη πως ο κ. Αραγτσί θα πάει «στην Αγία Πετρούπολη για να συναντηθεί με τον πρόεδρο» Πούτιν, στοιχείο πάντως που απουσιάζει στα τηλεγραφήματα των ρωσικών πρακτορείων ειδήσεων.

Ελλείψει σαφούς προοπτικής συνάντησης με αμερικανούς αντιπροσώπους, ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών συνεχίζει τις επαφές του, ιδίως με την ηγεσία του Πακιστάν, που έχει αναλάβει να διαδραματίσει ρόλο μεσολαβητή και φιλοξένησε τον πρώτο γύρο των διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ. Αφίχθη την Παρασκευή στο Ισλαμαμπάντ, όπου συζήτησε με τον πανίσχυρο αρχηγό του στρατού Ασίμ Μουνίρ και τον πρωθυπουργό Σαμπάζ Σαρίφ, κατόπιν στο Ομάν, όπου συναντήθηκε με τον σουλτάνο Χάιθαμ μπιν Ταρίκ.

«Ως οι μόνες χώρες με ακτές στο Χορμούζ, επικεντρωνόμαστε σε τρόπους να εγγυηθούμε ασφαλή διέλευση προς όφελος όλων των αγαπητών γειτόνων μας και του κόσμου», διαβεβαίωσε μέσω X ο Αμπάς Αραγτσί μετά τη συνάντησή του με τον σουλτάνο του Ομάν, αναφερόμενος στο στενό που παραμένει υπό διπλό, ιρανικό και αμερικανικό, αποκλεισμό. Ο υπουργός συνομίλησε ακόμη τηλεφωνικά με τον τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν, προτού επιστρέψει για λίγες ώρες στο Πακιστάν και επιβιβαστεί χθες σε πτήση προς τη Ρωσία.

Σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων FARS, έστειλε μέσω Πακιστάν «γραπτά μηνύματα» με αποδέκτες στην Ουάσιγκτον, όσον αφορά τις «κόκκινες γραμμές» της Τεχεράνης για το στενό του Oρμούζ και το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

«Πολύ νικηφόροι»

Οι προσπάθειες να ξαναρχίσουν οι διμερείς διαπραγματεύσεις, ο πρώτος γύρος των οποίων ήταν άκαρπος στις αρχές του μήνα στο Ισλαμαμπάντ, ως τώρα δεν προχωρούν, κάτι που αποδίδεται κυρίως στην ανυποχώρητη στάση τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Τεχεράνης. Ο Ντόναλντ Τραμπ ακύρωσε το Σάββατο ταξίδι που προγραμματιζόταν να κάνουν στο Πακιστάν ο γαμπρός και σύμβουλός του Τζάρεντ Κούσνερ και ο ειδικός απεσταλμένος του Στιβ Γουίτκοφ.

«Είπα πως δεν πρόκειται πλέον» να γίνουν απευθείας συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ, είπε χθες ο αμερικανός πρόεδρος στο Fox News. «Αν θέλουν να μιλήσουμε, μπορούν να έρθουν (σ.σ. στις ΗΠΑ), ή μπορούν να μας τηλεφωνήσουν, έχουμε πολύ καλές και ασφαλείς τηλεφωνικές γραμμές».

«Έχουμε κάνει πολύ καλή δουλειά, αυτό θα τελειώσει σύντομα και θα είμαστε πολύ νικηφόροι», είπε ακόμη ο πρόεδρος Τραμπ. Προχθές Σάββατο ο ρεπουμπλικάνος απέκλεισε την υπόθεση σύνδεσης του πολέμου στο Ιράν με την έφοδο ενόπλου στον χώρο όπου βρισκόταν σε εξέλιξη η ετήσια δεξίωση της ένωσης των ανταποκριτών στον Λευκό Οίκο, στην οποία ήταν παρών μαζί με τη σύζυγο, τον αντιπρόεδρο και υπουργούς του, στο κέντρο της Ουάσιγκτον.

Καθώς το στενό του Oρμούζ, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το 20% του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) που καταναλώνεται παγκοσμίως, υφίσταται διπλό αποκλεισμό, τόσο από τους Ιρανούς όσο και από τους Αμερικανούς, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ ανακοίνωσαν την αναχαίτιση στην Αραβική θάλασσα πλοίου που υφίσταται κυρώσεις, εξαιτίας της μεταφοράς «ιρανικών ενεργειακών προϊόντων», προτού το δεξαμενόπλοιο κάνει αναστροφή και αρχίσει την επιστροφή στο Ιράν «συνοδευόμενο».

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ενημέρωση από το μεικτό διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»), έχει εμποδιστεί η διέλευση «38 πλοίων» αφότου επιβλήθηκε ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών.

Η διοίκηση των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων απείλησε ξανά από την πλευρά της τις ΗΠΑ πως θα υπάρξει στρατιωτική ανταπόδοση αν συνεχιστεί ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμένων, καταγγέλλοντας πράξεις «πειρατείας» στη θάλασσα.

Τουλάχιστον 14 νεκροί στον Λίβανο

Στο άλλο κύριο μέτωπο του πολέμου, στον Λίβανο, όπου οι εχθροπραξίες συνεχίζονται παρά την κατάπαυση του πυρός, ισραηλινοί βομβαρδισμοί στο νότιο τμήμα της χώρας στοίχισαν τη ζωή σε 14 ανθρώπους χθες Κυριακή, ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας στη Βηρυτό.

Πρόκειται για τον πιο βαρύ ημερήσιο απολογισμό θυμάτων αφού ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός, πριν από δέκα ημέρες, κατά την πηγή αυτή. Ανάμεσα στα θύματα ήταν δυο παιδιά, τόνισε το υπουργείο, διευκρινίζοντας πως άλλοι τουλάχιστον 37 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, που έχουν αναπτύξει μονάδες στον νότιο Λίβανο, έκαναν λόγο για έναν στρατιώτη τους πεσόντα «κατά τη διάρκεια μαχών», στις οποίες τραυματίστηκαν επίσης αξιωματικός και άλλοι πέντε στρατιώτες.

Το Ισραήλ και το σιιτικό κίνημα Χεζμπολάχ, που πρόσκειται στο Ιράν, αλληλοκατηγορούνται για παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός, που ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι παρατάθηκε για τρεις εβδομάδες.

«Οι παραβιάσεις της Χεζμπολάχ καταστρέφουν την κατάπαυση του πυρός», δήλωσε ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου σε βίντεο που δημοσιοποιήθηκε μετά το εβδομαδιαίο υπουργικό συμβούλιο. «Θα κάνουμε αυτό που είναι απαραίτητο για να αποκαταστήσουμε την ασφάλεια», διεμήνυσε. Η Χεζμπολάχ, απορρίπτοντας τις κατηγορίες αυτές, ορκίστηκε να συνεχίσει την «ανταπόδοση» κάθε «παραβίασης» της ανακωχής από την ισραηλινή πλευρά.

Πριν από τους θανάτους που ανακοινώθηκαν χθες βράδυ, το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου καταμετρούσε 2.509 νεκρούς και 7.755 τραυματίες στις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις από τη 2η Μαρτίου. Τουλάχιστον 36 από αυτούς σκοτώθηκαν σε πλήγματα αφού ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός, τη 17η Απριλίου.

Ακολούθως εξηγεί: «Ανακοινώθηκε προχθές ότι η διοίκηση της ΔΕΗ σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν μια νέα κολοσσιαία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ), μεγάλο μέρος της οποίας θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις σε άλλες χώρες. Με το Δημόσιο να καταβάλει ως συμμετοχή 1,3 δις ευρώ, που εντούτοις δε θα διατηρήσουν στο ίδιο ποσοστό τις μετοχές του στην εταιρεία.

Θυμίζω ότι στην προηγούμενη ΑΜΚ το δημόσιο δεν είχε καν συμμετάσχει με την αιτιολογία ότι θα αποτελούσε μεγάλη σπατάλη η απώλεια 650 εκατομμυρίων €. Έτσι χάθηκε βέβαια η πλειοψηφία του στη ΔΕΗ, ώστε να μπορεί πλέον η επιχείρησή να λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο της την αύξηση της κερδοφορίας της και την τιμή της μετοχής της».

Σημειώνει δε ότι «τότε τα 650 εκατομμύρια ήταν σπατάλη, σήμερα το 1,3 δις είναι επένδυση στο μέλλον. Δεν μας χρειάζονται άλλα νοσοκομεία και σχολεία, ή δημόσιες επενδύσεις για να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση στην πατρίδα μας. Προτεραιότητά μας είναι οι επενδύσεις Στάση-Μητσοτάκη στη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Ένα επενδυτικό ρίσκο χωρίς κανένα εχέγγυο ανταπόδοσης για τους Έλληνες καταναλωτές.

Με έκπληξη επίσης διαβάσαμε, την κυνική δήλωση της διοίκησης της ΔΕΗ προς τη διεθνή επενδυτική κοινότητα ότι είναι καλή ευκαιρία να επενδύσουν τα χρήματα τους στην εταιρεία γιατί η χονδρική τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα είναι υψηλή!
Αλλά αυτή η δήλωση εντάσσεται στο πολιτικό σχέδιο του κ. Μητσοτάκη για μια ΔΕΗ που την θέλει να συμπεριφέρεται ως ιδιώτης πάροχος ενέργειας στη χώρα, δηλαδή να κερδίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που πληρώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις».

Ακολούθως αναφέρει ότι το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτό και προσθέτει: «Δεν είναι μόνο το 1,3 δισ.€ που ετοιμάζεται να καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για να μπορεί να κάνει μπίζνες η ιδιωτική ΔΕΗ του κου Μητσοτάκη.

Η ΔΕΗ, οι θυγατρικές της, οι συνδεδεμένες εταιρείες του ομίλου και ο ΔΕΔΔΗΕ εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των μεγαλύτερων εταιρικών αποδεκτών χρηματοδοτήσεων του ΤΑΑ, με πόρους που προσεγγίζουν τα 2 δισ.€. Τα δε κέρδη του ελληνικού δημοσίου από την απλόχερη αυτή στήριξη, ήταν περίπου 50 εκατ.€ από μερίσματα για το 2025. Όσο δηλαδή το ένα δέκατο από την τελευταία στη σειρά έκτακτη επιδοματική στήριξη από πλευράς της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ακρίβειας, που ένας από τους βασικούς παράγοντες που την προκαλεί είναι η ίδια η ΔΕΗ, που καθοδηγεί τις εναρμονισμένες πρακτικές του καρτέλ της ενέργειας στην ελληνική αγορά.

Το κρίσιμο πολιτικό και οικονομικό ερώτημα λοιπόν, είναι αν το δημόσιο όφελος, το όφελος για τους πολίτες, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις από αυτήν τη στρατηγική απόφαση της κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ, θα είναι ανάλογο με την υπεραξία που δημιουργείται για τους μετόχους. Ποιοι τελικά θα αποκομίσουν κέρδη από τη διάθεση δημοσίων πόρων που αθροιστικά αγγίζουν τα 3,5 δις; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη.

Ο βασικός ιδιώτης μέτοχος, η CVC, για τον οποίον έχουν αποδείξει ότι δουλεύουν τα τελευταία χρόνια τόσο η κυβέρνηση όσο και η διοίκηση της ΔΕΗ, θα είναι ο βέβαιος κερδισμένος. Αφού θα επιδιώκει υψηλές αποδόσεις αξιοποιώντας τεράστια κεφάλαια από τις τσέπες του έλληνα φορολογούμενου.

Ενώ ο πολίτης, ο οικογενειάρχης, ο επιχειρηματίας, που προσδοκά χαμηλότερους λογαριασμούς, καλύτερες υποδομές και ενεργειακή ασφάλεια θα αντιμετωπίσει τους ίδιους, ή ακριβότερους λογαριασμούς. Και την ίδια, ή μεγαλύτερη ανασφάλεια».

Καταλήγοντας υποστηρίζει: «Για αυτή την απλή αλήθεια ενδεχομένως δε θα ακούσετε ούτε θα διαβάσετε πολλά, καθώς η διαφημιστική επιρροή της ΔΕΗ στα ελληνικά ΜΜΕ, είναι γιγαντιαία. Θα διαβάσετε ίσως αρκετούς διθυράμβους για το μεγαλείο της ΔΕΗ, που επεκτείνεται έξω από τα ελληνικά σύνορα. Φοβάμαι όμως ότι δεν θα είναι αρκετοί για να κρύψουν το μεγάλο κόλπο σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Ένα κόλπο που θα κοστίσει στον έλληνα φορολογούμενο και καταναλωτή ενέργειας όσο πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ μαζί».

Οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal, Ντόσσευ και Λεινσκέι, σε σχετικό άρθρο τους αποδίδουν αυτήν την στάση του Τραμπ στην αστάθεια του χαρακτήρα του, στην προσωποποίηση του πολέμου, στην έπαρση, στην στρατηγική του αμηχανία και στα διλήμματά του, αλλά και στην αυτοσχεδιαστική διπλωματία που διαφαίνεται ότι ασκεί.

Ο ίδιος ο Τραμπ υποστηρίζει ότι “κρατά όλα τα χαρτιά”, υιοθετώντας μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο διαπραγμάτευση εξαγοράς στον εταιρικό κόσμο, παρά διαχείριση διεθνούς κρίσης. Η αντίληψη ότι ένα κράτος μπορεί να εξαναγκαστεί σε “παράδοση”, όπως μια μικρότερη εταιρεία σε μια επιθετική εξαγορά, αποκαλύπτει μια βαθιά προβληματική ανάγνωση της γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Κάποιος από τους συμβούλους του θα έπρεπε να τολμήσει να του διευκρινίσει εμφατικά ότι τα κράτη, και ιδιαίτερα χώρες όπως το Ιράν, δεν λειτουργούν με όρους ισολογισμών και μετοχικών πιέσεων! Λειτουργούν με όρους ισχύος, επιβίωσης και πάνω από όλα εθνικής αξιοπρέπειας. Σε αυτό το πλαίσιο, η απειλή της “άνευ όρων παράδοσης”, τα περί εξαφάνισης ενός πολιτισμού και τα τοιαύτα δεν λειτουργούν ως μοχλός πίεσης, αλλά ως μηχανισμός σκλήρυνσης του ιρανικού καθεστώτος. Και σε αυτό το σημείο έχει οδηγήσει την κατάσταση.

Ο Τραμπ και η παγίδα κλιμάκωσης

Η σύγκρουση εισέρχεται σε μία επικίνδυνη φάση, όπως προαναφέρθηκε, λόγω της “παγίδας κλιμάκωσης”, στην οποία μπορεί να πέσει η Αμερική. Δηλαδή ως η ισχυρότερη εμπόλεμη πλευρά να επεκτείνει και να εντείνει τις επιθετικές ενέργειες, να ρίχνει στην σύγκρουση ολοένα και περισσότερα μέσα και προσωπικό για να κυριαρχήσει, ακόμα και αν τα κέρδη είναι λίγα και ουδόλως στρατηγικά. Το είδαμε στο Βιετνάμ, στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και πιο πρόσφατα στο Αφγανιστάν. Ένα σπειροειδές χάος, χωρίς εύκολη δίοδο επιστροφής σε έναν πόλεμο που –όπως είχε επισημάνει εξ αρχής ο γράφων– θα ήταν ένας πόλεμος υπομονής, εξάντλησης και αντοχής.

Αυτό που αποκαλούμε στην Ελλάδα “γαῖα πυρί μιχθήτω” δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή, αλλά υπαρκτός κίνδυνος για όλον τον κόσμο και φυσικά για την ίδια την Αμερική. Άραγε o Τραμπ κατάλαβε για ποιους λόγους κανείς από τους προκατόχους του δεν πείσθηκε από τον Νετανιάχου να μπει σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν; Παρά τα όσα λέγονται στην Ουάσινγκτον μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη παράδοσης άνευ όρων. Αντιθέτως, το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών βαθαίνει. Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι η Τεχεράνη “παρακαλεί” για συνομιλίες. Το Ιράν διαψεύδει κατηγορηματικά. Οι ΗΠΑ ανταπαντούν ότι το Ιράν ψεύδεται μόνο για να καταστεί στη συνέχεια σαφές ότι η ιρανική θέση ήταν εξαρχής συνεπής.

Αυτό το μοτίβο δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα, αλλά θεωρούμε ότι αποτυπώνει ένα στρατηγικό αδιέξοδο στον πυρήνα του οποίου είναι ότι καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται ούτε καν τις δημόσιες δηλώσεις της άλλης. Σε τέτοια περίπτωση η διπλωματία καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Στον πυρήνα του σημερινού αδιεξόδου βρίσκεται μια ισορροπία αμοιβαίων εσφαλμένων αντιλήψεων. Και οι δύο δρώντες εκτιμούν ότι διαθέτουν σχετικό πλεονέκτημα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύουν ότι μπορούν να αντέξουν περισσότερο από τον αντίπαλο σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Γνωρίζουν ότι μία συμφωνία έστω… λειψή θα τους κάνει να χάσουν πολλά, αλλά η επανάληψη των εχθροπραξιών θα τους κάνει να χάσουν περισσότερα.

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος “κρατά τα χαρτιά”, όπως κομπάζει ο Τραμπ, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να σταματήσει το παιχνίδι πριν αυτό ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η ευρισκόμενη σε στρατηγικό αδιέξοδο Αμερική, ή το αναντίλεκτα αποδυναμωμένο Ιράν; Γιατί σε αντίθεση με τις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις, εδώ δεν υπάρχει ασφαλές δίχτυ. Υπάρχει μόνο το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης με συνέπειες που καμία πλευρά δεν μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί.

Λανθασμένοι υπολογισμοί

Η ιστορία των διεθνών σχέσεων είναι γεμάτη παραδείγματα όπου κρίσεις ξέφυγαν όχι λόγω στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά λόγω λανθασμένων υπολογισμών. Η ιστορία υποδεικνύει ότι τέτοιες κρίσεις δεν επιλύονται μέσω μέγιστης πίεσης, αλλά μέσω ελάχιστης εμπιστοσύνης, αρκετής όμως για να επιτρέψει την έναρξη διαλόγου. Αυτό μπορεί να σημαίνει επιστροφή σε έμμεσες συνομιλίες, εμπλοκή τρίτων μεσολαβητών ή ακόμη και σταδιακές, περιορισμένες συμφωνίες αποκλιμάκωσης που δημιουργούν χώρο για πιο ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.

Πως όμως να γίνουν όντως ουσιαστικές διαπραγματεύσεις όταν οι δύο κορυφαίοι διαπραγματευτές του Τραμπ, ο Στηβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, δεν έχουν ούτε εμπειρογνωμοσύνη, ούτε διπλωματική εμπειρία; Και για τους δύο υπάρχουν τεράστιες οικονομικές συγκρούσεις συμφερόντων, αφού οι περιουσίες τους είναι συνδεδεμένες με τις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου που τους κάνουν πλούσιους, ενώ πολλοί αναλυτές και δημοσιογράφοι στις ΗΠΑ τους κατηγορούν ότι ενεργούν εκ μέρους του Νετανιάχου. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμη και μικρά περιστατικά μπορούν να λειτουργήσουν σαν πυροκροτητές γενικευμένης σύγκρουσης.

Ο πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν –τον χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ο ίδιος τον έχει προσωποποιήσει– προσφέρει ένα ακόμα ισχυρό παράδειγμα για το που και πως μπορεί να καταλήξει κάποιος που ξεκινάει μία σύγκρουση χωρίς σαφείς και εφικτούς πολεμικούς στόχους, χωρίς διακριτό τέλος και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου. Η τεράστια στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ μπορεί να αποδυνάμωσαν το Ιράν, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις κατάρρευσης και υποταγής.

Και από την στιγμή που το Ιράν δεν έχει ηττηθεί, δηλαδή δεν έχει υποκύψει στη θέληση των επιτιθέμενων, τότε μέχρι τώρα… κερδίζει. Το Ιράν γνώριζε εξ αρχής ότι δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την τεράστια στρατιωτική ισχύ ΗΠΑ-Ισραήλ. Κατορθώνει όμως να απαγορεύει στην Αμερική μία αποφασιστική νίκη με ασύμμετρο τρόπο. Έχοντας, μάλιστα, σημαντικό όπλο τη γεωγραφία, επιβάλλει υψηλό κόστος, μέσω της παράτασης του πολέμου, προκαλώντας αβεβαιότητα και παγκόσμια ενεργειακή και κατ’ επέκταση οικονομική αναταραχή.

Η ανεξέλεγκτη σύγκρουση

Σε τελική ανάλυση, η επιλογή δεν είναι μεταξύ νίκης και ήττας, αλλά μεταξύ ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης και ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Και όσο περισσότερο καθυστερεί η πρώτη, τόσο πιο πιθανή γίνεται η δεύτερη. Η κλιμάκωση δεν αποτελεί επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά δομικά ενσωματωμένο κίνδυνο. Η μετάβαση από το αδιέξοδο στη σύγκρουση ενδέχεται να προκύψει όχι από συνειδητό σχεδιασμό, αλλά από το συσσωρευτικό αποτέλεσμα παρερμηνειών, αποτυχιών σηματοδότησης και των εγγενών αβεβαιοτήτων της εξαναγκαστικής στρατηγικής.

Αντί επιλόγου θα λέγαμε ότι κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει με ασφάλεια τις όποιες εξελίξεις. Ο πόλεμος είναι το βασίλειο της αβεβαιότητας και η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να εκφράσουμε είναι η απρόβλεπτη φύση του, ιδιαίτερα όταν εμπλέκεται ένας μεγαλομανής και ναρκισσιστής, όπως ο Τραμπ, και ένας Νετανιάχου που επιζητεί οπωσδήποτε τον κατακερματισμό του Ιράν και την επικράτηση χάους, εκτροχιάζοντας κάθε διαδικασία προσέγγισης.

Μπορεί ο Τραμπ να μην παραδέχεται ποτέ τα λάθη του, αλλά μέσα του έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Τον ξεκίνησε χωρίς να λάβει υπόψη του τι θα έκανε και μέχρι που θα έφθανε το Ιράν. Προσδοκούσε τη γρήγορη και αποφασιστική νίκη, αλλά αυτή δεν ήρθε. Ξεκίνησε την “Επική Οργή” και έπεσε σε μία επική παγίδα, ενδεχομένως να οδηγηθεί και σε μία επική αποτυχία!

Η πίεση που ασκούν οι Αμερικανοί στο Ιράν, λόγω και του Ισραήλ, έχει κατ’ αντιδιαστολή ενισχύσει τη συνεργασία του Πεκίνου και της Μόσχας με την Τεχεράνη. Η Κίνα έχει αποδυναμώσει τις δυτικές κυρώσεις, αγοράζοντας ιρανικό πετρέλαιο μέσω εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών, που ενισχύουν τη χρήση του γουάν στις διεθνείς συναλλαγές. Εκτός αυτού, η Κίνα υλοποιεί ένα πρόγραμμα μεγάλων επενδύσεων στο Ιράν, το ενισχύει τεχνολογικά και το προμηθεύει με υλικά διπλής χρήσης, τα οποία είναι ζωτικά για την ιρανική πολεμική βιομηχανία.

Από την πλευρά της, η Ρωσία παρέχει επιχειρησιακές πληροφορίες και τεχνολογική υποστήριξη στους Ιρανούς, βοηθώντας τους να είναι πιο αποτελεσματικοί στις επιθέσεις τους με πυραύλους και drones. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, το Πεκίνο επέτρεψε στην Τεχεράνη να κάνει χρήση του συστήματος δορυφορικής πλοήγησης Beidou-3, αλλά και το τροφοδότησε με πυραύλους τόσο αντιαεροπορικούς, όσο και αντιπλοϊκούς.

Ακόμα κι αν αυτό δεν έχει συμβεί, το Πεκίνο και η Μόσχα βοηθούν διακριτικά την Τεχεράνη. Ο λόγος είναι πως έχουν κρίσιμο γεωστρατηγικό συμφέρον ο Τραμπ να “σκοντάψει” στο Ιράν, μετά τη φόρα που πήρε από την επιτυχή επιχείρηση στη Βενεζουέλα. Η προσδοκία του Αμερικανού προέδρου να οδηγήσει το ισλαμικό καθεστώς σε κατάρρευση, ως αποτέλεσμα του αρχικού μαζικού βομβαρδισμού και της δολοφονίας του Αλί Χαμενεΐ, διαψεύσθηκε.

Οδυνηρός ο απολογισμός για τις ΗΠΑ

Υποτίθεται πως με την επίθεση στο Ιράν θα προκαλούσαν αλλαγή καθεστώτος, με συνέπεια οι ΗΠΑ να εξουδετερώσουν τον τρίτο σε μέγεθος και ισχύ αντίπαλο ευρασιατικό πόλο (μετά την Κίνα και τη Ρωσία). Μία τέτοια εξέλιξη θα έσπερνε φόβο σ’ όσους αντιστέκονται στις ΗΠΑ και κατ’ επέκταση θα επέτρεπε στον Τραμπ να επιβάλει τους όρους του σε αντιπάλους και φίλους. Η φαντασίωση αυτή έχει διαλυθεί με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να εγκλωβιστούν σε μία σύγκρουση χωρίς ορατό τέλος. Για την ακρίβεια, η προεδρία Τραμπ κινδυνεύει να υποστεί μία πολιτική ήττα με ευρύτερες συνέπειες.

Ο μέχρι τώρα απολογισμός του πολέμου στον Κόλπο είναι οδυνηρός για τις ΗΠΑ. Αυτό και μόνο θα αρκούσε, αλλά επιπροσθέτως, η Μόσχα βλέπει το μισοάδειο ταμείο της να γεμίζει από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, το ρήγμα Αμερικής-Ευρώπης βάθυνε περαιτέρω, η θέση του Πεκίνου ενισχύεται, οι σχέσεις Ρωσίας-Κίνας έγιναν πιο σφιχτές και τέλος η εικόνα των ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Νότο σαν πανίσχυρου ηγεμόνα αποδυναμώνεται.

Αλλά και μόνο η εκτροπή στρατιωτικών πόρων από την Ανατολική Ασία προς τον Κόλπο σκιάζει αυτό που σύσσωμο το αμερικανικό πολιτικό σύστημα θεωρεί πρώτη προτεραιότητα: Την ανάσχεση της Κίνας. Οι ανάγκες του πολέμου στη Μέση Ανατολή υποχρέωσαν τον Τραμπ να μεταφέρει συστήματα αεράμυνας και ναυτικές δυνάμεις από τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, περιορίζοντας τη στρατηγική ευελιξία των ΗΠΑ. Κι όλα αυτά, την ώρα που βαθαίνει το ρήγμα στις σχέσεις τους με την Ευρώπη.

Σε αντίθεση με τις στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικανών, που είναι σαφές πως συνιστούν συστημική τάση κι όχι επιλογές ανάγκης, η Κίνα εστιάζει στην οικονομική ισχύ, την τεχνολογική ανάπτυξη και την επέκταση του εμπορίου. Η μεταποιητική της βάση έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχη παγκοσμίως, ενώ η επιρροή της στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού είναι καθοριστική. Η εξάρτηση ακόμη και της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας από κινέζικα υλικά αποτελεί ένδειξη εξάρτησης.

Επιπροσθέτως, η Κίνα έχει αναδειχθεί σε βασικό χρηματοδότη αναπτυξιακών έργων διεθνώς, ξεπερνώντας κατά πολύ τις ΗΠΑ σε επενδύσεις υποδομών – η αναλογία είναι περίπου 10:1. Αυτό της επιτρέπει να ενισχύει τη γεωπολιτική της επιρροή χωρίς να προσφεύγει σε στρατιωτικά μέσα. Το αποτέλεσμα είναι η στρατιωτική υπεροχή των Αμερικανών να μην τροφοδοτεί αυτόματα τον ηγεμονικό τους ρόλο. Η οικονομική-βιομηχανική ισχύς της Κίνας έχει δημιουργήσει ένα παράλληλο εναλλακτικό μοντέλο επιρροής.

Η Κίνα έχει το πλεονέκτημα

Η ειρωνεία είναι ότι οι ΗΠΑ επωμίζονται τεράστια οικονομικά βάρη για την προστασία συμμαχικών κρατών, τα οποία, σε πολλές περιπτώσεις, έχουν στενότερες εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, επειδή αυτό υπαγορεύει το οικονομικό τους συμφέρον. Εκτός αυτού, η εικόνα των ΗΠΑ ως δύναμης που εμπλέκεται διαρκώς σε πολέμους και μάλιστα ολοένα και περισσότερο χωρίς προσχήματα, σκιάζει την εικόνα τους στα μάτια του Παγκόσμιου Νότου. Αντιθέτως, η Κίνα, παρά το αυταρχικό της πολιτικό σύστημα, προβάλλεται ως σταθερός κι αξιόπιστος εταίρος. Δημοσκοπήσεις σε δυτικές χώρες δείχνουν μετατόπιση της εμπιστοσύνης προς το Πεκίνο, γεγονός που υποδηλώνει βαθύτερες αλλαγές στο διεθνές σύστημα.

Ιστορικά, οι συγκρούσεις των μεγάλων δυνάμεων κρίνονται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική αντοχή και τη βιομηχανική ικανότητα. Σ’ αυτό το επίπεδο, η Κίνα έχει αποκτήσει πλεονέκτημα. Αντίθετα, η στρατηγική της Ουάσινγκτον επαναλαμβάνει μοτίβα υπερεπέκτασης που στην Ιστορία οδήγησαν μεγάλες δυνάμεις σε φθορά και υποβάθμιση. Μπορεί ο Τραμπ να αναγνώρισε στα λόγια την αναδυόμενη πολυπολικότητα του διεθνούς συστήματος, αλλά στην πράξη δείχνει να μην μπορεί να απαλλαγεί ούτε αυτός από την επιδίωξη μιας διεθνούς τάξης υπό αμερικανική ηγεμονία.

Ο υφιστάμενος ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων και ειδικά ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας το πιθανότερο είναι πως θα κριθεί περισσότερο στο επίπεδο της οικονομίας και της πολιτικής νομιμοποίησης, παρά στο επίπεδο των έμμεσων στρατιωτικών συγκρούσεων, εκτός κι αν ο ανταγωνισμός εκτραπεί σε άμεση σύγκρουση, η οποία εκ των πραγμάτων θα κλιμακωθεί με χρήση πυρηνικών. Η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την περίοδο που οι ΗΠΑ ήταν απασχολημένες με τον “πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας” και κατάφερε να διανύσει, χωρίς σοβαρά εμπόδια, την κρίσιμη περίοδο της μετάβασής της από την κατάσταση μίας υπ’ ανάπτυξη χώρας σ’ αυτό που είναι σήμερα, όταν δηλαδή ήταν πολύ περισσότερο ευάλωτη.

«Ο πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ τα συλλυπητήριά του για την απόπειρα επίθεσης που σημειώθηκε στην Ουάσιγκτον, στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Διεύθυνση Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε ότι το περιστατικό συνιστά πλήγμα κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας του Τύπου, εκφράζοντας παράλληλα ευχές για ταχεία ανάρρωση του τραυματία.

«Ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι θεωρεί τα γεγονότα μια αποτρόπαια ενέργεια κατά της δημοκρατίας και της ελευθερίας του Τύπου και εξέφρασε ευχές για ταχεία ανάρρωση στον τραυματισμένο αστυνομικό και υπεύθυνο ασφαλείας», αναφέρει η τουρκική προεδρία.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο 19χρονος λοχίας Ίνταν Φουκς σκοτώθηκε σε ένα “περιστατικό” κατά το οποίο ένας αξιωματικός και πέντε άλλοι στρατιώτες τραυματίστηκαν, σύμφωνα με ανακοίνωση του στρατού.

Σύμφωνα με τους όρους της εκεχειρίας, η οποία πρόσφατα παρατάθηκε, το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να απαντά σε “επιθέσεις που σχεδιάζονται, επίκεινται ή συνεχίζονται” και διεξάγει σχεδόν καθημερινά πλήγματα κατά των στόχων της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

“Ο βασιλιάς και η βασίλισσα είναι ιδιαίτερα ευγνώμονες σε όλους όσοι εργάστηκαν σκληρά για να διασφαλίσουν ότι το ταξίδι θα γίνει όπως έχει προγραμματιστεί και ανυπομονούν να ξεκινήσει η επίσκεψη αύριο”, με την υποδοχή στον Λευκό Οίκο από τον πρόεδρο Τραμπ και τη σύζυγό του Μελάνια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άλλοι αναλυτές επιμένουν ότι ένας είναι επικεφαλής και έπρεπε να δώσει εντολή να απομακρυνθεί άμεσα και πρώτος ο πρόεδρος. Τέλος, πολλοί τα βάζουν με τη μυστική υπηρεσία, επειδή για άλλη μία φορά δεν κατάφερε στην ουσία να περιφρουρήσει το χώρο και εξέθεσε σε κίνδυνο και τους δύο ηγέτες της χώρας.

Τα βίντεο δείχνουν ότι Τραμπ και Βανς κάθονταν σε απόσταση περίπου τεσσάρων μέτρων μεταξύ τους και ότι το πλησιέστερο ασφαλές σημείο για τον μεν έναν ήταν στα αριστερά των καθισμάτων για τον δε άλλο, στα δεξιά. Έπρεπε δηλαδή να απομακρυνθούν προς τις αντίθετες κατευθύνσεις. Όμως, φαίνεται ότι η ασφάλεια που κυκλώνει προστατευτικά τον Τραμπ σπεύδει από την πλευρά του Βανς, που σημαίνει ότι δεν υπήρχε ομάδα σε ετοιμότητα στην πλευρά του προέδρου.

Για κάποια δευτερόλεπτα υπάρχει αμηχανία στην πλευρά του προέδρου ενώ έχουν ήδη αρπάξει από το μανίκι και έχουν απομακρύνει τον Βανς. Ο Τραμπ σκύβει κάτω από το τραπέζι και εν συνεχεία καθώς σηκώνεται, πέφτει κάτω, οπότε τον σηκώνουν και τον απομακρύνουν.

President Trump and Vice President JD Vance were rushed off the stage after shots were fired at the White House Correspondents’ Dinner.#news pic.twitter.com/YQuG8gzTMf— MS NOW (@MSNOWNews) April 26, 2026

Σύμφωνα με ειδικούς ασφαλείας, όσα έγιναν δεν δείχνουν αλλαγή στην ιεράρχηση, αλλά λειτουργία βάσει πρωτοκόλλων. Σε περιπτώσεις άμεσης απειλής, λένε, οι εκκενώσεις γίνονται ταυτόχρονα και σε πολλαπλά σημεία, με κάθε ομάδα ασφαλείας να δρα αυτόνομα ανάλογα με την εγγύτητα στον προστατευόμενο και τις διαθέσιμες οδούς διαφυγής. Εντούτοις, είναι φανερό ότι δεν υπήρχε η ίδια ετοιμότητα από την πλευρά των σωματοφυλάκων του Τραμπ.

Γιατί φυγαδεύτηκε πρώτα ο Βανς

Η ασφάλεια του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται ξανά στο μικροσκόπιο, καθώς εγείρονται ερωτήματα για το πώς ο ένοπλος κατάφερε να πλησιάσει τόσο κοντά σε μια εκδήλωση υψηλής προστασίας, αλλά ο ίδιος  λίγες ώρες μετά το περιστατικό, επαίνεσε με ανάρτησή του τα μέλη της Secret Service για την άμεση αντίδρασή τους.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής ασφάλειας της Costamare Shipping Co SA, Παναγιώτη Σοφρώνα, ο Βανς απομακρύνθηκε πρώτος για τον εξής λόγο: «Δεν ήθελαν να απομακρύνουν δύο high-value targets ταυτόχρονα από το ίδιο σημείο». Όπως εξηγεί, «εφαρμόστηκε διαφορετικό route και timing, ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος για αμφότερους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ταυτόχρονη κίνηση δύο κορυφαίων στόχων θεωρείται επιχειρησιακά επισφαλής».

Η “προφητεία” Λέβιτ

Έντονο σχολιασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει προκαλέσει και η δήλωση της Καρολάιν Λέβιτ, η οποία ειπώθηκε λίγες ώρες πριν από το δείπνο των ανταποκριτών στον Λευκό Οίκο και σήμερα αποκτά διαφορετική βαρύτητα, μετά τα όσα ακολούθησαν. Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, σε χαλαρό και εμφανώς χιουμοριστικό τόνο, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Απόψε θα ακουστούν κάποιοι πυροβολισμοί στην αίθουσα, οπότε όλοι θα πρέπει να συντονιστείτε, θα είναι πραγματικά υπέροχο».

Η φράση αυτή, που τότε θεωρήθηκε μέρος της καθιερωμένης πολιτικής σάτιρας της βραδιάς, έχει πλέον γίνει αντικείμενο έντονων συζητήσεων λόγω της χρονικής της σύμπτωσης με το περιστατικό ασφαλείας που ακολούθησε. Στο πλαίσιο του ετήσιου δείπνου ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, ο όρος “shots” χρησιμοποιείται συνήθως μεταφορικά, περιγράφοντας τις αιχμηρές πολιτικές ατάκες και τα χιουμοριστικά “χτυπήματα” μεταξύ δημοσιογράφων και πολιτικών προσώπων.

Ωστόσο, η κυριολεκτική διάσταση της λέξης σε συνδυασμό με τα γεγονότα που ακολούθησαν δημιούργησε ένα κύμα αντιδράσεων, με πολλούς χρήστες να μιλούν για «ανατριχιαστική σύμπτωση» και άλλους να επισημαίνουν ότι πρόκειται απλώς για παρερμηνεία ενός σατιρικού σχολίου.

Η μελαχροινή δίπλα στον Τραμπ

Μία μελαχρινή που καθόταν δίπλα στον Τραμπ, η οποία με τις χαρακτηριστικές της εκφράσεις και αντιδράσεις, προσέλκυσε την προσοχή των ΜΜΕ. Πρόκειται για την Weijia Jiang, την ανώτερη ανταποκρίτρια του CBS News στον Λευκό Οίκο και πρόεδρο της Ένωσης Ανταποκριτών του Λευκού Οίκου (WHCA).

Καθόταν ακριβώς δίπλα στον Πρόεδρο Τραμπ στο κεντρικό τραπέζι κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και βεβαίως φυγαδεύτηκε με το άκουσμα των πυροβολισμών. Ακριβώς λίγο πριν το επεισόδιο, εμφανίζεται να εντυπωσιάζεται από μια κάρτα που δείχνει ένας διάσημος “mentallist” ονόματι Οζ Πέρλμαν, που προγραμματίζονταν να δώσει παράσταση.