Σύμφωνα με το ethnos.gr συγκλονιστική είναι η μαρτυρία άνδρα που περνούσε με το μηχανάκι του κάτω από το κτήριο την ώρα που είχε τυλιχθεί στις φλόγες. Όπως περιέγραψε, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα να βρίσκεται στο μπαλκόνι και να εκλιπαρεί για βοήθεια.

«Βλέπω ότι βγάζει καπνούς και η γιαγιά φώναζε “βοήθεια, βοήθεια”. Παράτησα το μηχανάκι και της λέω “πήδα, πήδα” και την έπιασα στα χέρια μου μαζί με ένα ακόμα παιδί», ανέφερε. Ο άνδρας, εμφανώς συγκινημένος, έκλεισε τη μαρτυρία του λέγοντας: «Το μόνο που θέλω είναι να είναι η γιαγιά καλά, ζήτω ο Πόντος».

Από τις αναθυμιάσεις τραυματίστηκαν και δύο πυροσβέστες που επιχειρούσαν στο σημείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ένας υπέστη εγκαύματα στο πρόσωπο, ενώ ο δεύτερος παρουσίασε αναπνευστικά προβλήματα και του χορηγήθηκε οξυγόνο. Η επιχείρηση της πυροσβεστικής συνεχίζεται, ενώ οι Αρχές αναμένεται να διερευνήσουν τα αίτια της φωτιάς.

Λίγα λεπτά αργότερα, στο σημείο έφτασε ο γιος του ηλικιωμένου ζευγαριού, το σπίτι του οποίου τυλίχθηκε στις φλόγες στη συμβολή των οδών Αγίων Πάντων και Αριστείδου στην Καλλιθέα.

Μη γνωρίζοντας την κατάσταση της υγείας των γονιών του, έτρεχε αλλόφρων στον δρόμο, κρατώντας το σκυλάκι του, και ρωτούσε πυροσβέστες, αστυνομικούς και γείτονες τι απέγιναν. Όταν ενημερώθηκε ότι οι γονείς του είναι καλά, κατέρρευσε και ξέσπασε σε λυγμούς, πέφτοντας στις αγκαλιές των γειτόνων.

Μετά την ολοκλήρωση της προανάκρισης από το Α.Κ.Α.Ε.Ε. Κορινθίας, ο 76χρονος συνελήφθη στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας και οδηγήθηκε ενώπιον της αρμόδιας εισαγγελικής αρχής.

Σημειώνεται ότι, από 1 Ιανουαρίου έως και 28 Ιουνίου 2026, έχουν επιβληθεί συνολικά 486 διοικητικά πρόστιμα, συνολικού ύψους 557.517,295 ευρώ, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί 131 συλλήψεις στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας, από τις οποίες οι 123 (93,89%) είναι από αμέλεια και οι 8 (6,11%) από πρόθεση.

Όπως τονίζεται από την Πυροσβεστική, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) και οι ανακριτικές υπηρεσίες του Πυροσβεστικού Σώματος παραμένουν σε αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα, διενεργώντας εντατικούς ελέγχους και προχωρώντας άμεσα στην απόδοση ευθυνών όπου διαπιστώνονται παραβάσεις.

Τέλος το Πυροσβεστικό Σώμα υπενθυμίζει ότι η συντριπτική πλειονότητα των πυρκαγιών εξακολουθεί να οφείλεται σε ανθρώπινη αμέλεια. «Η τήρηση των μέτρων πυρασφάλειας και η αποφυγή ενεργειών ή εγκαταστάσεων που ενδέχεται να προκαλέσουν ανάφλεξη αποτελούν βασική προϋπόθεση για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, του φυσικού περιβάλλοντος και των περιουσιών των πολιτών», σημειώνεται από την Πυροσβεστική.

Υπάρχει δε διπλή αυθαιρεσία στο γεγονός της εξαίρεσης, που αφορά και τα δύο συνθετικά της λέξης: δεν γνωρίζουμε ούτε το γιατί της αίρεσης (δηλαδή γιατί επιλέγεται αυτό το στοιχείο και όχι άλλο) ούτε το γιατί του εξ (δηλαδή γιατί το επιλεγμένο τίθεται εκτός της κανονικότητας). Και υπάρχει αυθαιρεσία διότι ο κανόνας δεν μπορεί να εξηγήσει παρά μόνον ό,τι λειτουργεί υπό τη δική του λογική ισχύ. Δηλαδή αδυνατεί να εξηγήσει ό,τι διαφεύγει της λογικής του τάξης. Υπάρχει συνεπώς ένα στοιχείο βίας στο γεγονός της εξαίρεσης.

Αν περάσουμε στο επίπεδο της κοινωνικής πρακτικής η “ανωμαλία” παίρνει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Όταν οι σχέσεις αφορούν άψυχα πράγματα, λέμε συνήθως πως “η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα”. Με το οξύμωρο αυτό ευφυολόγημα εννοούμε πως ο νόμος των μεγάλων αριθμών δεν επηρεάζεται από το γεγονός ότι ένα ή δύο στοιχεία παραμένουν “ανυπάκουα”. Παραμένει πάντως ανεξήγητο το γεγονός της εξαίρεσης αυτής.

Οι κανόνες της ηθικής

Αλλάζουν τα πράγματα όμως όταν τα σχετιζόμενα στοιχεία δεν είναι άψυχα, αλλά υποκειμενικότητες, με βούληση, νόηση και επιθυμίες. Το πώς πρέπει να ζουν και να σχετίζονται μεταξύ τους τα υποκείμενα, ορίζει το πεδίο που ονομάζουμε ηθική. Η αξίωση εξαίρεσης στο πεδίο της ηθικής δεν προέρχεται από μια απρόσωπη “ιδιορρυθμία” της γλώσσας. Εδώ πρόκειται για την βουλητική αξίωση ενός υποκειμένου να εξαιρεθεί από την τήρηση ενός κανόνα γενικής ισχύος. Αυτή η αξίωση όχι μόνον δεν “επιβεβαιώνει” τον κανόνα, αλλά τον αναστέλλει και τον απειλεί. Γιατί αυτό;

Διότι οι κανόνες της ηθικής, δηλαδή οι κανόνες που αφορούν το πώς πρέπει να ζούμε εντός της κοινωνίας, έχουν ισχύ υπό τον όρο της οικουμενικότητας. Τουλάχιστον στην νεωτερική δυτική κοινωνία, για να μην ανατρέξουμε σε άλλους πολιτισμούς, η δεσμευτικότητα των ηθικών κανόνων θεμελιώθηκε στην κοινή ανθρώπινη φύση. Αυτό κατέστη απολύτως αναγκαίο ήδη από τις απαρχές της νεωτερικότητας για τους εξής λόγους.

1. Η πολυδιάσπαση των χριστιανικών ομολογιών (Παπισμός- Μεταρρύθμιση) οδήγησε σε διαιρέσεις και θρησκευτικούς πολέμους. Η κοινή θρησκεία δεν μπορούσε να αποτελέσει κοινή βάση αναφοράς.
2. Η προϊούσα εκκοσμίκευση, απομάκρυνε τη θρησκεία γενικά από το κέντρο οργάνωσης και νοηματοδότησης του βίου. Η κοινή βάση αναφοράς δεν μπορούσε να είναι θρησκευτική.
3. Η αποσύνθεση των παραδοσιακών κοινοτικών αξιών, ανέδειξε την αξία της ατομικότητας.
4. Το εμπόριο, η βιοτεχνική και μετά η βιομηχανική παραγωγή έφερε τον ανταγωνισμό για το κέρδος στο κέντρο της ζωής των ατόμων. Το χρήμα συνδέει τα άτομα μέσω του συμφέροντος, αλλά συγχρόνως τα φέρνει σε αντιπαράθεση, καθώς το καθένα ακολουθεί μόνο το δικό του συμφέρον και κανείς δεν εγγυάται σύγκλιση και εναρμόνιση των συμφερόντων.

Το νεωτερικό ηθικό πρόβλημα

Το νεωτερικό ηθικό πρόβλημα λοιπόν έγκειται στο εξής: Τι μπορεί να αποτελέσει ηθικό δεσμό για άτομα που δεν έχουν πλέον ούτε κοινή πίστη και πιθανότατα πολύ εξασθενημένη ή και διόλου πίστη; Πώς να δεσμευθούν ηθικά άτομα τα οποία δεν αναγνωρίζουν κανένα κοινό ύψιστο αγαθό, τα οποία αποβλέπουν στο ατομικό/οικογενειακό τους όφελος; Σε ποιον λογοδοτούν ηθικά, εφόσον κανέναν δεν αναγνωρίζουν ως αυθεντία; Και πώς θα γίνει αυτό υπό τον νεωτερικό αξιακό όρο της αξίας του ατόμου. Πώς θα γίνει ο ατομιστής άνθρωπος να υπακούει σε κανόνες, χωρίς να αναιρείται η ελευθερία του;

Ελλοχεύει ο κίνδυνος, η απολύτως αναγκαία τάξη για την μη διάλυση της κοινωνίας να επιβληθεί αυθαίρετα από τη νομοθετική βούληση του πολιτικού κυρίαρχου, σε ένα κενό ηθικής. Κάτι που θα σήμαινε (μερική) αναίρεση της ατομικής ελευθερίας και απεριόριστο αυταρχισμό. Έχει σημασία να γνωρίζουμε ότι αυτό το ενδεχόμενο είναι εγγενής ροπή στον καπιταλιστικό πολιτισμό της φιλελεύθερης και δημοκρατικής Δύσης. Ωστόσο, υπήρξαν δυο τουλάχιστον εγχειρήματα, την εποχή του Διαφωτισμού, να αποτραπεί αυτή η καταστροφική δύναμη που λειτουργεί σαν νόμος της βαρύτητας σε μια κοινωνία εξατομίκευσης. Και οι δύο αυτοί δρόμοι βασίζουν την αξίωση οικουμενικότητας των κανόνων στην κοινή ανθρώπινη φύση. Ας τους δούμε όσο πιο απλά γίνεται:

Ο ένας δρόμος είναι εκείνος των ηθικών συναισθημάτων. Η προσέγγιση αυτή, που εγκαινιάστηκε, τον 18ο αιώνα από τους φιλοσόφους του Σκωτικού Διαφωτισμού και θεμελιωτές του οικονομικού φιλελευθερισμού (Francis Hutcheson, David Hume, Adam Smith), θεμελιώνεται στην υπόθεση ότι όλοι ο άνθρωποι, ανεξαρτήτως θρησκευτικών και κοσμικών πεποιθήσεων, πίστεως, έχουν κοινή φύση. Κυρίως, κοινή ψυχολογική δομή, όπου δεσπόζουν δύο ροπές: α. ο καθένας έχει μια μεροληπτική προτίμηση προς τον εαυτό του (οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από φιλαυτία κυρίως και όχι φιλαλληλία) και β. ο καθένας εξαρτάται ψυχολογικά σε σημαντικό βαθμό από την επιδοκιμασία των άλλων.

Με άλλα λόγια, όλοι οι άνθρωποι έχουν σοβαρό λόγο να ικανοποιούν τη φιλαυτία τους (συμφέρον), όμως, υπό τον όρο ότι δεν θα προκαλέσουν την αποδοκιμασία των άλλων. Αυτή η διπλή ροπή, έχει ως συνέπεια, ο καθένας να ψάχνει το σημείο ισορροπίας μεταξύ του συμφέροντός του και του συμφέροντος των άλλων. Η φύση του ανθρώπου δηλαδή είναι έτσι δομημένη ώστε μπορεί φαντασιακά να μπει στην θέση του άλλου και να συμμεριστεί τα συναισθήματα του άλλου.

Αυτό, οι ψυχολόγοι σήμερα το ονομάζουν ενσυναίσθηση (empathy). Οι Σκώτοι το ονόμαζαν sympathy (συμπάθεια). Ποτέ ή σπανίως μόνον η συμπάθεια μπορεί να φτάσει στο επίπεδο του αλτρουϊσμού. Ωστόσο, είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να χαλιναγωγεί την τάση προς τον εγωισμό. Η διαδικασία προσομοιάζει με την διαπραγμάτευση μιας εμπορικής συναλλαγής (για τον λόγο αυτό ονόμασα και το σχετικό βιβλίο μου: “Το Ευγενές Εμπόριο της Συμπάθειας”, Νήσος 2016).

Ηθική είναι η πράξη την οποία επιδοκιμάζει ένας ιδεατός, αμερόληπτος και καλά πληροφορημένος παρατηρητής. Όλοι οι άνθρωποι, υποτίθεται, είναι σε θέση να εικάσουν τα συναισθήματα και τις κρίσεις ενός τέτοιου παρατηρητή. Εάν η φύση του ανθρώπου δεν επέτρεπε να κατανοήσουμε τα συναισθήματα του άλλου, ο εγωϊσμός θα ήταν ασυγκράτητος και θα οδηγούμαστε σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, μια κατάσταση που περιγράφει ο Thomas Hobbes, ως “φυσική κατάσταση”. Το ίδιο θα συνέβαινε αν η φύση του κάθε ανθρώπου ήταν εντελώς διαφορετική από την φύση του άλλου. Θα πρόσθετα: εάν παραιτούνταν οι άνθρωποι από την πεποίθηση της κοινής ανθρώπινης φύσης, οπότε θα είχαμε μηδενικό βαθμό ενσυναίσθησης. Με άλλα λόγια εάν ο κάθε άνθρωπος θεωρούσε τον εαυτό του ή τον άλλον ως εξαίρεση.

Η προσέγγιση Kant

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του πρακτικού ορθολογισμού. Είναι η προσέγγιση που εγκαινιάζει ο Immanuel Kant. Εδώ η κοινή βάση αναφοράς είναι όχι τα συναισθήματα, αλλά η λογικότητα της ανθρώπινης φύσης. Και πάλι η προϋπόθεση είναι οικουμενική. Ο άνθρωπος είναι έλλογο ον. Όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στη λογική και η λογική είναι μία και ενιαία για όλη την ανθρωπότητα. 1+1=2 ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνότητας και ιδεολογίας. Με βάση τη λογική, είμαστε σε θέση να ελέγξουμε τις πράξεις μας και τις πράξεις των άλλων. Ο Kant αποφεύγει σκόπιμα να εμπλακεί στην εξέταση του περιεχομένου της ηθικής πράξης. Αν το έκανε, αναγκαστικά θα έβαζε στη συζήτηση τις ηθικές εντολές των θρησκευτικών δογμάτων. Αυτό όμως θα σήμαινε ότι θα επανεισήγε την διχόνοια και τη διαφορά, την οποία προσπαθεί να υπερβεί. Γνωρίζει επίσης την εγωϊστική ροπή του ανθρώπου.

Όλοι οι στοχαστές της νεωτερικότητας αναγνωρίζουν αυτό το κεντρικό σκάνδαλο θα λέγαμε της κοινωνικότητας στην μοντέρνα κοινωνία. Έτσι δεν διατυπώνει ηθικές επιταγές του τύπου: οφείλεις να λες πάντα την αλήθεια ή οφείλεις να μην κλέβεις όσα ανήκουν στον πλησίον σου. Αντ’ αυτού, προτείνει μια λογική φόρμα με την οποία μπορούμε να κρίνουμε τις πράξεις, ακόμα και αν δεν δεχόμαστε την επιτακτική ισχύ των προηγούμενων εντολών.

Αναφέρουμε ένα απλό παράδειγμα που χρησιμοποιεί και ο ίδιος. Ας υποθέσουμε ότι θέλω να λέω ψέματα. Η επιθυμία αυτή αντέχει ένα λογικό τεστ γενίκευσης; Δηλαδή: είναι λογικό να θέλω όλοι να λένε ψέματα; Η απάντηση είναι όχι, ακόμα και για τον μεγαλύτερο ψεύτη. Διότι το ψέμα είναι ωφέλιμο για όποιον το χρησιμοποιεί, μόνον υπό τον όρο ότι ο άλλος αναμένει να ακούσει την αλήθεια. Το γενικώς αναμενόμενο είναι η αλήθεια. Και ο ψεύτης μπορεί να εξαπατήσει μόνον γι’ αυτόν τον λόγο. Εάν ο κανόνας ήταν να λέμε όλοι ψέματα, τότε ο ψεύτης θα αχρηστευόταν αυτομάτως, δεν θα ήταν εξ αρχής πιστευτός. Είναι λοιπόν λογικό να θέλει να ισχύει η αλήθεια για όλους. Εκείνο που κάνει ο ψεύτης –και εδώ είναι το νοηματικό κέντρο του σημειώματος αυτού– είναι ότι θέλει τον γενικό κανόνα, αλλά συγχρόνως θέλει ο ίδιος να αποτελεί εξαίρεση.

Ο καθένας αυτοανακηρύσσεται “εξαίρεση”

Συνοψίζοντας, όποια από τις δύο προσεγγίσεις της ηθικής και αν ακολουθήσουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε ότι μας δεσμεύει η ομοιότητα προς τον άλλον. Η κοινότητα της ανθρώπινης φύσης. Είναι σαφές και για τους ίδιους τους στοχαστές που κατασκεύασαν αυτές τις προσεγγίσεις, πως η υπόθεση είναι άκρως επισφαλής. Ήδη σε υποθετικές συνθήκες απλής εμπορευματικής παραγωγής, όπου οι συναλλασσόμενοι είναι σχεδόν σαν ισότιμοι δρώντες στο παζάρι, τα μοντέλα αυτά είχαν έναν ουτοπικό χαρακτήρα.

Σε μια οικονομία όπου κυριαρχούν τα τεράστια funds, η ενσυναίσθηση ή το τεστ της γενίκευσης του κανόνα είναι αδιανόητα. Η διαβρωτική κυριαρχία του χρήματος ως καθολικής αξίας εκτοπίζει κάθε άλλο κοινωνικό δεσμό και χτίζει τείχη μεταξύ των ατόμων. Το χρήμα είναι εξουσία και ως εξουσία ενέχει ως δομικό της συστατικό τον πόλεμο. Αυτή η ιδέα ήταν άγνωστη στους διανοητές του Διαφωτισμού, παρά τις επιφυλάξεις τους για τη λειτουργικότητα των ίδιων των μοντέλων τους. Εφόσον άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, δηλαδή η κατάφαση στην ατομική φιλαυτία, η τάση προς την ηθική διάλυση είναι εγγενής στο σύστημα. Και αυτό ακριβώς είναι που βιώνουμε στις μέρες μας, τις μέρες ενός πολεμικού καπιταλισμού, όπου το τέλος του δυτικού πολιτισμού μοιάζει περισσότερο εγγύς από ποτέ. Τι παρατηρούμε σήμερα; Να το διατυπώσουμε συνοπτικά: την αποθέωση της εξαίρεσης.

Το μοντέλο Τραμπ-Νετανιάχου σε επίπεδο κεντρικής ηγεσίας του ιμπεριαλισμού, αναπαράγεται δίκην φράκταλ, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής πρακτικής μας. Ο καθένας αυτοανακηρύσσεται “εξαίρεση”. Μπορούμε να κάνουμε συμφωνίες και να τις αθετούμε αδίστακτα. Κατάπαυση του πυρός και συνεχίζουμε τους βομβαρδισμούς! Να απαιτούμε και να το λέμε ευθαρσώς ότι δεν μας δεσμεύει η ηθική των άλλων των κοινών θνητών. Να μην αναγνωρίζουμε κανένα κανόνα ούτε να ζητάμε την αλλαγή των κανόνων. Χωρίς κανόνες. Χωρίς καμία ενσυναίσθηση απέναντι στο τι πόνο προκαλούμε. Και χωρίς συνειδησιακό έλεγχο, καθώς έχουμε πανηγυρικά παραβιάσει την βασική παραδοχή της κοινής ανθρώπινης φύσης.

Ο άλλος δεν είναι ένας άλλος όμοιος. Είναι ένας δαιμονοποιημένος άλλος. Αυτό μας πηγαίνει όχι απλώς πίσω από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, αλλά και πριν από τον Θουκυδίδη. Επομένως ούτε η ψευδολογία, ούτε η κλοπή, ούτε ο βασανισμός, ούτε ο φόνος αποτελούν ηθικά ελεγχόμενες πράξεις. Γιατί; Η μοναδική απάντηση που υψώνεται σε αυτό το ερώτημα, σε επίπεδο πολιτικής κορυφής, αλλά και προσωπικής καθημερινότητας, είναι η φράση: “Τα κάνω όλα αυτά γιατί μπορώ. Και μπορώ εγώ, όχι ο άλλος”. Αυτό είναι η τυραννία της εξαίρεσης. Δεν είναι μια ηθική παράβαση. Ηθικές παραβάσεις πάντα συνέβαιναν. Είναι όχι παράβαση, αλλά κατάργηση του κανόνα. Στη θέση του κανόνα μπαίνει ο συσχετισμός ισχύος. Το κάνω επειδή μπορώ. Αυτό σημαίνει πως αύριο θα το κάνει ο άλλος επειδή μπορεί. Με ποιο μέτρο θα τον ελέγξω;

Κάπως έτσι βαδίζει η Δύση προς τη βαρβαρότητα. Όχι επειδή νικήθηκε από κάποιον άλλον ανταγωνιστικό πολιτισμό. Απλώς υποκύπτει στη δική της ύβρι, πως αποτελεί η ίδια την κατ’ εξοχήν εξαίρεση: τον τελικό κριτή των ανθρώπινων πολιτισμών. Την ύβρι αυτή προσπάθησε με διάφορους τρόπους να καλύψει, αλλά αδυνατεί πλέον. Και είναι ειρωνεία ότι όσο η ισχύς της φθίνει, τόσο περισσότερο επικαλείται την ισχύ της ως μοναδική “ηθική” αυτοδικαιολόγηση. Δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι το τέλος της. Θα είναι όμως μάλλον εξαιρετικό και αυτό.

Ο κ. Κασσελάκης ανακοίνωσε παράλληλα την «στροφή» του κόμματός του. «Οι Δημοκράτες περνάνε σε μία νέα φάση, οριοθετώντας τον πολιτικό τους χώρο στο φιλελεύθερο κέντρο της εφαρμοσμένης πολιτικής με τις αξίες της αλληλεγγύης, της ισότητας και του ανθρωπισμού στην καρδιά μας. Μόνο αυτή η πολιτική πρόταση μπορεί να φέρει την πρόοδο στην πράξη».

Αφήνοντας αιχμές κατά της Θ. Τζάκρη τονίζει: «Σε αυτήν την πορεία δεν χωρούν προσωπικές φιλοδοξίες ή αναχρονιστικές αντιλήψεις πολιτικής επιβίωσης» και προσθέτει: «Είμαστε Δημοκράτες για τις ιδέες μας και όχι για την εξουσία. Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί. Είμαστε ενεργοί πολίτες με ένσημα από την εργασία, την αγορά, την επιστήμη, την κοινωνία – και είμαστε μαζί για να συνεισφέρουμε στην ριζική ανανέωση που έχει ανάγκη η χώρα μας».

Πριν την αναχώρησή τους οι εθελοντές θα κάνουν στάση στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα υποβληθούν σε υποχρεωτικούς εμβολιασμούς και εξετάσεις.

Μιλώντας στην ΕΡΤ ο πρόεδρος της Επίλεκτη Ομάδα Ειδικών Αποστολών Θεσσαλονίκης (ΕΠΟΜΕΑ), Μίλτος Μπενάκης ανέφερε ότι η αποστολή θα επιχειρήσει μεταξύ άλλων με Σέρβους και Τούρκους διασώστες, στα σημεία τα οποία που θα υποδειχθούν.

Ο πάπας Λέων προσεύχεται για τα θύματα

Την αλληλεγγύη του προς τους πολίτες της Βενεζουέλας, που παλεύουν να διαχειριστούν τον καταστροφικό αντίκτυπο δύο διαδοχικών σεισμών εξέφρασε ο πάπας Λέων.

«Θέλω να εκφράσω την εγγύτητά μου προς τις αδελφές και αδελφούς στη Βενεζουέλα που έχουν πληγεί από τους πρόσφατους σεισμούς, οι οποίοι έχουν προκαλέσει πολλά θύματα και τραυματίες», δήλωσε ο ποντίφικας μιλώντας στα ισπανικά, ενόψει της κυριακάτικης προσευχής στη Ρώμη.

Προτού εκλεγεί πάπας, ο Λέο πέρασε δεκαετίες ως ιεραπόστολος και επίσκοπος στο Περού, μια ισπανόφωνη χώρα. Σχεδιάζει μια μεγάλη περιοδεία στο νότιο τμήμα της Λατινικής Αμερικής τον Νοέμβριο που θα περιλαμβάνει το Περού, την Αργεντινή και την Ουρουγουάη.

Ο ποντίφικας εξέφρασε επίσης την ευγνωμοσύνη του στους διασώστες και όλους εκείνους που βοηθούν τους πολίτες της Βενεζουέλας την επομένη των σεισμών.

Επείγουσα βοήθεια από την ΕΕ

Την ίδια ώρα, η επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάγια Κάλας ανέφερε σε μια ανάρτησή της στο Χ ότι η ΕΕ έχει συγκεντρώσει 5 εκατομμύρια ευρώ για επείγουσα βοήθεια προς τις πληγείσες κοινότητες στη Βενεζουέλα.

Η Κάλας είπε πως μίλησε με τη μεταβατική πρόεδρο της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροδρίγκες προκειμένου να εκφράσει τη συμπαράσταση της Ευρώπης προς τον λαό της χώρας της.

«Ενεργοποιήσαμε τον ευρωπαϊκό μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, με διάφορα κράτη μέλη να αναπτύσσουν σύντομα ομάδες έρευνας και διάσωσης, πυροσβέστες και ιατρικό προσωπικό», τόνισε η Κάλας.

Το δορυφορικό σύστημα της ΕΕ Copernicus βοηθά στη χαρτογράφηση των ζημιών και την απευθείας βοήθεια στις περιοχές που το χρειάζονται περισσότερο, πρόσθεσε η Ευρωπαία αξιωματούχος.

Θαύματα στα συντρίμμια – Η στιγμή που οι διασώστες ανασύρουν 11χρονο αγόρι

Μάχη με το χρόνο για τον εντοπισμό των επιζώντων δίνουν περισσότεροι από 2.000 διασώστες από περίπου 20 χώρες που έχουν φτάσει στη Βενεζουέλα, μετά τον διπλό φονικό σεισμό που έχει κοστίσει τη ζωή σε πάνω από 1.400 ανθρώπους, σύμφωνα με τον μέχρι τώρα τραγικό απολογισμό.

Την ώρα που τα σωστικά συνεργεία δίνουν μάχη με τον χρόνο για τον εντοπισμό επιζώντων κάτω από τα συντρίμμια, οι διασώσεις ανθρώπων —αλλά και ζώων— φωτίζουν, έστω και στιγμιαία, το σκηνικό της καταστροφής.

Μία μητέρα και το εννέα μηνών παιδί της εντοπίστηκαν ζωντανοί κάτω από τα ερείπια και απεγκλωβίστηκαν από αμερικανική ομάδα διάσωσης, σε συνεργασία με τοπικούς πυροσβέστες.

Σύμφωνα με ανάρτηση της Urban Search and Rescue Team της κομητείας Fairfax στη Βιρτζίνια, μητέρα και παιδί υπέστησαν ελαφρά τραύματα.

Η διάσωσή τους καταγράφηκε ως μία από τις πιο ελπιδοφόρες στιγμές των επιχειρήσεων, την ώρα που οι αρχές συνεχίζουν να αναζητούν αγνοούμενους σε περιοχές που έχουν πληγεί σοβαρά.

Στην πόλη Κατία Λα Μαρ, στην ιδιαίτερα πληγείσα πολιτεία Λα Γκουάιρα, διασώστες από το Ελ Σαλβαδόρ κατάφεραν να απεγκλωβίσουν μία 15χρονη και τον σκύλο της από κτήριο που είχε καταρρεύσει.

Η Καμίλα Σοφία Μεδίνα Ρίβας και ο σκύλος της, Chanel, είχαν παγιδευτεί στα χαλάσματα, με την ομάδα διάσωσης να χρειάζεται να «σπάσει αρκετούς τοίχους» προκειμένου να τους προσεγγίσει, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ελ Σαλβαδόρ, Ναγίμπ Μπουκέλε.
Ο ίδιος δημοσίευσε εικόνες στις οποίες η έφηβη φαίνεται πάνω σε φορείο, φορώντας μάσκα οξυγόνου και χαιρετώντας το συγκεντρωμένο πλήθος.

Σε ηχητικό απόσπασμα που κοινοποίησε ο Μπουκέλε, ακούγεται ένας διασώστης να προσπαθεί να καθησυχάσει την 15χρονη.

«Είμαστε εδώ για να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να σε βοηθήσουμε», της λέει, αφού εκείνη του εξηγεί ότι μπορεί να κινήσει μόνο τα πόδια της στον περιορισμένο χώρο όπου έχει εγκλωβιστεί.

Ο διασώστης την ενθαρρύνει να παραμείνει δυνατή και να κάνει όσο περισσότερο θόρυβο μπορεί, ώστε να βοηθήσει την ομάδα να την εντοπίσει και να την απεγκλωβίσει.

Στην πόλη Κατία Λα Μαρ, στην ιδιαίτερα πληγείσα πολιτεία Λα Γκουάιρα, διασώστες από το Ελ Σαλβαδόρ κατάφεραν να απεγκλωβίσουν μία 15χρονη και τον σκύλο της από κτήριο που είχε καταρρεύσει.

Η Καμίλα Σοφία Μεδίνα Ρίβας και ο σκύλος της, Chanel, είχαν παγιδευτεί στα χαλάσματα, με την ομάδα διάσωσης να χρειάζεται να «σπάσει αρκετούς τοίχους» προκειμένου να τους προσεγγίσει, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ελ Σαλβαδόρ, Ναγίμπ Μπουκέλε.

Ο ίδιος δημοσίευσε εικόνες στις οποίες η έφηβη φαίνεται πάνω σε φορείο, φορώντας μάσκα οξυγόνου και χαιρετώντας το συγκεντρωμένο πλήθος.

Σε ηχητικό απόσπασμα που κοινοποίησε ο Μπουκέλε, ακούγεται ένας διασώστης να προσπαθεί να καθησυχάσει την 15χρονη.

«Είμαστε εδώ για να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να σε βοηθήσουμε», της λέει, αφού εκείνη του εξηγεί ότι μπορεί να κινήσει μόνο τα πόδια της στον περιορισμένο χώρο όπου έχει εγκλωβιστεί.

Moisés está a salvo! 🙏🇨🇴🇻🇪@CancilleriaCol @UNGRD Tras seis horas de una intensa operación, el equipo USAR COL-1 de Colombia rescató con vida al niño de 11 años que permanecía atrapado bajo los escombros en La Guaira, Venezuela.

Una vida más salvada. La esperanza siempre… pic.twitter.com/huRz2jViCq

— Cancillería Colombia (@CancilleriaCol) June 27, 2026

Ο διασώστης την ενθαρρύνει να παραμείνει δυνατή και να κάνει όσο περισσότερο θόρυβο μπορεί, ώστε να βοηθήσει την ομάδα να την εντοπίσει και να την απεγκλωβίσει.

Το αεροσκάφος ανήκε σε μια σχολή εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών. Ο πιλότος και οι 10 επιβαίνοντες, πέντε μαθητευόμενοι και πέντε εκπαιδευτές, σκοτώθηκαν στο δυστύχημα, ανέφερε η περιφέρεια.

Ο περιφερειάρχης Ιβ Σεγκί περιέγραψε στο τηλεοπτικό δίκτυο BFM πως το αεροσκάφος φαίνεται πως υπέστη κάποια βλάβη προτού βυθιστεί κατακόρυφα και συντριβεί στο έδαφος. Το δυστύχημα σημειώθηκε σε μια οικιστική περιοχή κοντά σε ένα εμπορικό κέντρο.

«Μερικά μέτρα παραπάνω και το δυστύχημα θα είναι προκαλέσει παράπλευρες απώλειες», επισήμανε ο αξιωματούχος.

Οι μαθητές ήταν μια ομάδα νοσηλευτών, σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στην έρευνα. Το αεροσκάφος, τύπου Pilatus, εγγεγραμμένο στο γερμανικό νηολόγιο, είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Nancy-Essey.

Το αεροσκάφος συνετρίβη κοντά στον διάδρομο προσγείωσης, σε έναν δρόμο διπλής κατεύθυνσης, διαπίστωσε ένας δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Μια ομάδα ψυχολόγων έχει σπεύσει στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων που ήταν παρόντες στο αεροδρόμιο τη στιγμή του δυστυχήματος και επομένως μάρτυρες της τραγωδίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Ιστορική απόφαση: η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση του υπουργού Γκίντεον Σάαρ να αναγνωριστεί η γενοκτονία των Αρμενίων», επισημαίνεται στο δελτίο Τύπου.

Αυτή η απόφαση, που λαμβάνεται σε μια περίοδο έντασης ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ, θα πρέπει ακόμη να εγκριθεί από το κοινοβούλιο.

«Δεν είναι ποτέ πολύ αργά να κάνουμε αυτό που είναι δίκαιο (…) αποτελεί τόσο ηθικό καθήκον όσο και ιστορικό καθήκον», τόνισε ο Σάαρ, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Προφανώς, η λέξη “καταστροφή” (doom) είναι ένας όρος που κανείς δεν θέλει να συνδέσει με οποιοδήποτε κομμάτι της καριέρας του. Για να μην αναφέρουμε ότι αυτός ο όρος κάνει την αναζήτηση εργασίας να φαίνεται ακόμα πιο ζοφερή από ό,τι ήδη είναι στη σημερινή αγορά. Πάμε να δούμε τι ακριβώς σημαίνει το “doomjobbing”, γιατί είναι τόσο διαδεδομένο, ποιες είναι οι επιπτώσεις του και πώς να σπάσετε αυτή τη συνήθεια.

Τι είναι το doomjobbing;

Η Shari Leid, ομιλήτρια στο TEDx και ιδρύτρια της μεθόδου Flip the Box® για την επαγγελματική ηγεσία, ορίζει το doomjobbing ως «τον κύκλο της ατελείωτης περιήγησης σε αγγελίες εργασίας και της γρήγορης υποβολής αιτήσεων για θέσεις χωρίς πραγματική πρόθεση, ενδιαφέρον ή στρατηγική». Ο πρωταρχικός μοχλός αυτής της συνήθειας, σύμφωνα με την Leid, είναι το άγχος. «Στον πυρήνα του, το doomjobbing είναι συχνά ένας συναισθηματικός μηχανισμός αντιμετώπισης που μεταμφιέζεται σε παραγωγικότητα», εξήγησε.

Ο Chris Martin, ανώτερος οικονομολόγος στην ομάδα οικονομικής έρευνας του Glassdoor, αναφέρει ότι ορισμένοι άνθρωποι συμμετέχουν σε αυτό το φαινόμενο στέλνοντας μαζικά αιτήσεις και κάνοντας αίτηση σε κάθε ρόλο που ταιριάζει αόριστα στις δεξιότητές τους. Εν τω μεταξύ, άλλοι μπορεί να σταματήσουν τελείως να κάνουν αιτήσεις και να μετατρέψουν την αναζήτηση εργασίας σε μια απελπισμένη, ατελείωτη περιήγηση.

Ομοίως, η ειδικός σε θέματα καριέρας του LinkedIn, Catherine Fisher, λέει ότι το doomjobbing μπορεί επίσης να μοιάζει με ψυχαναγκαστικό έλεγχο των ιστοτόπων εύρεσης εργασίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, υποβολή αιτήσεων σε δεκάδες ρόλους ταυτόχρονα, χρήση του ίδιου βιογραφικού για κάθε αίτηση ή βιασύνη στη διαδικασία επικοινωνίας κατά την αναζήτηση εργασίας.

Γιατί είναι τόσο διαδεδομένο;

• Οι επαγγελματικές διαδρομές έχουν γίνει μη γραμμικές

Δεν είναι μυστικό ότι το εργατικό δυναμικό αλλάζει ραγδαία και αυτή η ανακατάταξη συμβάλλει στην άνοδο του doomjobbing. Βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν αίτηση σε έναν πολύ ευρύτερο συνδυασμό θέσεων εργασίας, επειδή οι επαγγελματικές διαδρομές δεν είναι τόσο ξεκάθαρες όσο παλαιότερα. Αυτή η συμπεριφορά γίνεται πιο κοινή, καθώς η διαδικασία αναζήτησης εργασίας γίνεται ταχύτερη και με μεγαλύτερο όγκο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: 4 στους 10 επαγγελματίες σκέφτονται να αλλάξουν αντικείμενο εργασίας ή κλάδο για περισσότερες ευκαιρίες, και πάνω από τους μισούς (51,3%) των ατόμων που αναζητούν εργασία έχουν στρέψει την προσοχή τους προς την ελεύθερη απασχόληση, τις συμβάσεις ή τις συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για πολλούς που αναζητούν εργασία, δεν πρόκειται τόσο για την εύρεση του “τέλειου” επόμενου βήματος, όσο για το να παραμείνουν ευέλικτοι σε μια αγορά εργασίας που συνεχώς αλλάζει.

Αυτή τη στιγμή, οι εργαζόμενοι ουσιαστικά δοκιμάζουν τα πάντα για να δουν τι θα αποδώσει. Κάνουν αίτηση σε κάθε ρόλο που ταιριάζει αόριστα με τα προσόντα τους, επειδή η αγορά εργασίας έχει γίνει ασταθής και απρόβλεπτη.

• Οι ευκαιρίες μοιάζουν σπάνιες

Με την εξ αποστάσεως εργασία και τους τις θέσεις για νεοεισερχόμενους να μειώνονται και περισσότερους υποψηφίους να ανταγωνίζονται για τις ίδιες θέσεις, οι ευκαιρίες απασχόλησης μοιάζουν πιο σπάνιες από ποτέ. Και αυτή η σπανιότητα έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα απελπισίας στους υποψηφίους. Όταν βλέπουν εκατοντάδες αιτήσεις σε μία και μόνο ανάρτηση, δημιουργείται η αίσθηση ότι πρέπει να ανοιχτούν σε περισσότερες επιλογές, απλώς και μόνο για να παραμείνουν στο παιχνίδι. Καταλήγουν να κάνουν αίτηση σε οτιδήποτε φαίνεται έστω και ελάχιστα σχετικό, επειδή αισθάνονται ότι είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν τη δυναμική τους.

Δυστυχώς η οικονομική αβεβαιότητα και η επαγγελματική αστάθεια έχουν επιτείνει αυτό το συναίσθημα. Οι απολύσεις, οι αναδιαρθρώσεις, οι αλλαγές λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και οι εξελισσόμενες προσδοκίες στον χώρο εργασίας έχουν δημιουργήσει φόβο σε πολλούς επαγγελματίες. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται αβεβαιότητα οικονομικά, η επείγουσα ανάγκη συχνά αντικαθιστά τη συνειδητή λήψη αποφάσεων. Αντί να αναζητούν εργασία ευθυγραμμισμένη με τους στόχους και τις αξίες τους, οι υποψήφιοι αναζητούν ρόλους που μπορούν να αποκτήσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

• Η περιήγηση φαίνεται πιο ασφαλής για τους αγχωμένους υποψηφίους

Η στρατηγική υποβολή αίτησης για μία ανοιχτή θέση απαιτεί πολλή προσπάθεια και ενέργεια. Φυσικά, αυτή η προσπάθεια αξίζει τον κόπο αν αποδώσει στο τέλος. Ωστόσο, φαίνεται χαμένη όταν δίνει κανείς τον καλύτερό του εαυτό και δεν παίρνει καμία απάντηση ή μια αυτοματοποιημένη απόρριψη. Ως αποτέλεσμα, η άσκοπη περιήγηση στις αγγελίες θέσεων εργασίας φαίνεται πιο ασφαλής από το να εκτεθείτε σε μια ανταγωνιστική αγορά. Η αναζήτηση εργασίας σε αγγελίες απαιτεί χαμηλή προσπάθεια και έχει χαμηλό ρίσκο σε σύγκριση με την προσπάθεια που καταβάλλεται για αιτήσεις, που φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά.

Προσθέστε σε αυτό την πίεση να κάνετε αίτηση γρήγορα πριν κλείσει μια ανάρτηση, και έχετε τη συνταγή για ψυχαναγκαστικό έλεγχο και αγχωμένη περιήγηση στους ιστότοπους εργασίας. Επιπλέον, η δυνατότητα πρόσβασης σε αγγελίες θέσεων εργασίας από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ανά πάσα στιγμή, έχει δημιουργήσει ψυχαναγκαστικά πρότυπα συμπεριφοράς παρόμοια με την περιήγηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις του doomjobbing;

Η ανούσια περιήγηση σε αγγελίες εργασίας και η υποβολή αιτήσεων χωρίς πολλή σκέψη μπορεί να μην φαίνεται σπουδαίο πράγμα, αλλά μπορεί να αποβεί επιζήμια για την επαγγελματική σας επιτυχία με τους εξής τρόπους:

• Κάνει την αναζήτηση εργασίας λιγότερο αποτελεσματική:

Οι επαγγελματικές πλατφόρμες, όπως το LinkedIn, το Indeed και το Glassdoor, είναι μηχανές συστάσεων, που σημαίνει ότι σας δείχνουν πρώτα τις καλύτερες αντιστοιχίσεις σας. Οι πιθανότητες να βρείτε την τέλεια δουλειά μετά από τρίωρη περιήγηση δεν είναι υπέρ σας. Επιπλέον, το να μην προσαρμόζετε το βιογραφικό σας για κάθε δουλειά μειώνει τις πιθανότητές σας να ξεχωρίσετε στους υπεύθυνους προσλήψεων.

• Μπορεί να καθυστερήσει τη μακροπρόθεσμη επαγγελματική ανάπτυξη και την αυτοπεποίθηση

Επειδή το doomjobbing είναι ουσιαστικά ριζωμένο στον φόβο, μπορεί να οδηγήσει στην αποδοχή ενός ρόλου που δεν ταυτίζεται με τα δυνατά σας σημεία, τις δεξιότητες, τις αξίες και τους μελλοντικούς σας στόχους. Όταν συμβαίνει αυτό, αρχίζετε να συρρικνώνετε τον εαυτό σας για να χωρέσει στο εργασιακό σας περιβάλλον, αντί να αναπτύσσεστε μέσα σε αυτό. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η αποσύνδεση μπορεί να επηρεάσει την αυτοπεποίθηση, το κίνητρο, ακόμη και την ψυχική σας υγεία.

• Μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική εξάντληση και επαγγελματική εξουθένωση (burnout)

Η συνεχής περιήγηση σε ιστότοπους εργασίας και η αποστολή δεκάδων αιτήσεων χωρίς σαφή στρατηγική μπορεί να αφήσει τους υποψηφίους να νιώθουν καταβεβλημένοι, αποθαρρυμένοι και συναισθηματικά εξαντλημένοι. Ενώ η απόρριψη είναι φυσιολογικό μέρος της διαδικασίας πρόσληψης, το να τη βιώνετε ξανά και ξανά οδηγεί στο να αισθάνεστε απογοητευμένοι και παγιδευμένοι. Κάνει την αναζήτηση εργασίας να φαίνεται απελπιστική και χάνετε το κίνητρο να συνεχίσετε μέχρι να βρείτε τον σωστό ρόλο. Έτσι, τελικά, το doomjobbing δεν σπαταλά μόνο χρόνο, αλλά αυξάνει επίσης το άγχος, καταστρέφει την αυτοπεποίθηση και αφήνει τους υποψηφίους πιο ευάλωτους στο burnout.

Πώς να το σταματήσετε και τι να κάνετε αντί αυτού

• Δημιουργήστε ένα πρόγραμμα αναζήτησης εργασίας

Αντί να περιηγείστε άσκοπα σε αγγελίες εργασίας όποτε έχετε ελεύθερο χρόνο, σκεφτείτε τη δημιουργία ενός δομημένου προγράμματος αναζήτησης εργασίας. Αυτό σημαίνει να αφιερώνετε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να κοιτάξετε ανοιχτές θέσεις, να ασχοληθείτε με τη δικτύωση, να κάνετε έρευνα και να προσαρμόσετε τις αιτήσεις σας. Αυτό μπορεί να σημαίνει να αφιερώνετε χρόνο το πρωί και το απόγευμα για αναζήτηση εργασίας ή να αφιερώνετε κάθε ημέρα της εβδομάδας σε ένα διαφορετικό κομμάτι της διαδικασίας.

Για παράδειγμα, οι Δευτέρες μπορούν να είναι για έρευνα, οι Τρίτες για την ενημέρωση του βιογραφικού σας, οι Τετάρτες για την υποβολή αιτήσεων και ούτω καθεξής. Ανεξάρτητα από το πώς θα το οργανώσετε, το να βάλετε όρια στην αναζήτηση εργασίας θα μειώσει τη συναισθηματική εξάντληση. Επιπλέον, το 28% των ατόμων που αναζητούν εργασία δήλωσαν ότι η δημιουργία μιας ρουτίνας βοήθησε στην αντιμετώπιση της εξουθένωσης κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης αναζήτησης εργασίας.

• Να είστε επιλεκτικοί με τους ρόλους για τους οποίους κάνετε αίτηση

Η πραγματικότητα είναι ότι πέντε μελετημένες και προσεκτικά δομημένες αιτήσεις είναι πιο αποτελεσματικές από πενήντα βιαστικές σε μια ανταγωνιστική αγορά. Οι πιο επιτυχημένες αναζητήσεις εργασίας τείνουν να προέρχονται από το να είστε συνειδητοποιημένοι, εστιασμένοι και με στρατηγική. Επομένως, θα πρέπει να είστε επιλεκτικοί κατά την αναζήτηση εργασίας και να αναζητάτε ρόλους που ευθυγραμμίζονται με τα δυνατά σας σημεία, τις αξίες και τους στόχους σας. Ξεκαθαρίστε τι πραγματικά θέλετε -τον τύπο του ρόλου, το είδος της εταιρείας, την κουλτούρα, το εύρος μισθού- και περιορίστε την αναζήτησή σας ανάλογα.

• Σταματήστε να βασίζεστε μόνο στους ιστότοπους εύρεσης εργασίας

Λένε ότι δεν έχει σημασία τι ξέρετε, αλλά ποιον ξέρετε, και αυτό το ρητό ισχύει στη σημερινή αγορά. Ενώ η υποβολή αίτησης χωρίς προηγούμενη επαφή μπορεί ακόμα να σας εξασφαλίσει μια πρόσληψη, η δικτύωση εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να ξεχωρίσετε σε μια γεμάτη αγορά. Μάλιστα, το 38% των διευθυντών λαμβάνουν υπόψη τους υποψηφίους περισσότερο όταν έχουν μια σύσταση. Επομένως, καλλιεργήστε τις επαγγελματικές σας γνωριμίες μέσω του networking. Αυτό μπορεί να ανοίξει περισσότερες πόρτες και να μειώσει την πίεση που νιώθετε να κάνετε αίτηση σε κάθε καταχώριση που συναντάτε.

• Κάντε ένα διάλειμμα

Η αναζήτηση εργασίας είναι εξαντλητική από μόνη της, πόσο μάλλον όταν κλιμακώνεται σε doomjobbing. Παρόμοια με μια αποτοξίνωση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δώστε στον εαυτό σας μια ημέρα, μια εβδομάδα ή ακόμα και έναν μήνα (αν έχετε τη δυνατότητα) για να κάνετε ένα διάλειμμα και να σταματήσετε να κοιτάζετε εντελώς τις αγγελίες εργασίας.

Αυτό όχι μόνο θα σας προσφέρει μια επανεκκίνηση, αλλά θα αποτρέψει επίσης την εξουθένωση και το χρόνιο άγχος. Το πιο σημαντικό είναι ότι θα σας βοηθήσει να ξεφύγετε από τη συνήθεια του doomjobbing και στη συνέχεια θα σας επιτρέψει να επανέλθετε στην αναζήτηση εργασίας με μια φρέσκια προσέγγιση. Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να κάνει την αναζήτησή σας πιο αποτελεσματική.

Σε συνεργασία με το womanidol

Του προτείνουμε να προσθέσει άλλες 24 σελίδες με τα κατορθώματά του απέναντι στην εκτόξευση της ακρίβειας: Πώς άφησε τις τιμές να εκτοξευτούν, πώς επέτρεψε στα καρτέλ να κάνουν πάρτι, πώς (νομίζει ότι) κορόιδεψε τους πάντες με τα κάθε λογής pass, πώς μετέτρεψε την εύρεση σπιτιού προς ενοικίαση σε αστικό σαφάρι. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Και μετά, ας προσθέσει άλλες τόσες με τις επιδόσεις του σε σκάνδαλα. Ενδεικτικά: ΟΠΕΚΕΠΕ 1 και 2, υποκλοπές, σκόιλ ελικικού, αλματώδης αύξηση των γαλάζιων ακρίδων, λίστα Ασημακοπούλου, μπάζωμα στα Τέμπη…

Όσο κι αν προσπαθεί, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να αντιστρέψει όσα ζουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους.

Μιλάει για «παραγωγική Ελλάδα», αλλά όλοι βλέπουν την ερήμωση της υπαίθρου και τη συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης. Για «πράσινη Ελλάδα», ενώ βαθαίνει η εξάρτηση από το φυσικό αέριο. Για «κοινωνική» και «δίκαιη» χώρα, ενώ υπονομεύει το ΕΣΥ, προωθεί την προσχηματική «αξιολόγηση», υπονομεύει το Κράτος Δικαίου.

Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν φτιάχνει μια «ισχυρή Ελλάδα», αλλά μια χώρα υποχείριο των ισχυρών, πρόθυμο αγοραστή εξοπλιστικών συστημάτων χωρίς μακρόπνοο σχεδιασμό και χωρίς πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Ας αφήσει τα φτηνά διαφημιστικά κόλπα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η πόρτα της εξόδου είναι ορθάνοιχτη για τον ίδιο και την παράταξή του, όσο γρηγορότερα τη διαβεί τόσο καλύτερα για τη χώρα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια πρώτη απάντηση για το “επαναστατικό” κόμμα του λαού μας έδωσε η περίοδος των Μνημονίων. Στις εκλογές τον Μάιο του 2012 ανέβηκε στο 8,48%, αλλά τον Ιούνιο κατακρημνίστηκε στο 4,50%. Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε το 5,47% των ψήφων και τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους 5,55%. Το 2019 έμεινε στο 5,30%. Αυτή την περίοδο, λογικά, το ΚΚΕ έπρεπε να είναι στο 20%, όμως προτίμησε να σώσει το σύστημα στα σκαλάκια του Άγνωστου Στρατιώτη από του “Αγανακτισμένους”. Αυτό είναι το ΚΚΕ, το δεκανίκι του συστήματος…

Σήμερα, με την αναπτυξιακή φούσκα του Μητσοτάκη και την ακρίβεια το ζήτημα είναι γιατί το ΚΚΕ δεν είναι ελκυστικό, γιατί δεν παίζει ένα διεκδικητικό πολιτικό ρόλο, απλώς παραμένει ο πολιτικός πάτρωνας ενός καλά οργανωμένου συνδικαλιστικού φορέα και παραγωγός κενών περιεχομένου εκκλήσεων για “δυνατό ΚΚΕ”. Επειδή παραμένει σταλινικό κόμμα; Επειδή η δομική του λειτουργία μέσα στο σύστημα είναι ύποπτη; Ή επειδή δεν δίνει καμία προοπτική, παρά μόνο μεταφυσικού τύπου υποσχέσεις;

4 φορές Κουτσούμπα!

Αν και δεν παρακολούθησα το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ -Γενάρης 2026- που επανεξέλεγξε για τέταρτη φορά από το 2013 τον Δημήτρη Κουτσούμπα Γενικό Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, είμαι βέβαιος ότι δεν τέθηκε θέμα γιατί το κόμμα είναι κολλημένο εκλογικά, ούτε για το αν και γιατί ο 70άρης+ γγ φταίει ή όχι. Το συνέδριο έγινε με κεντρικό σύνθημα: “ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για το Σοσιαλισμό!” Η μεταφυσική στα πάνω της…

Η συζήτηση των συνέδρων επικεντρώθηκε στο πώς η λειτουργία του κόμματος θα εναρμονιστεί ταχύτερα με το “επαναστατικό του πρόγραμμα”, ώστε το ΚΚΕ να γίνει ένα “κόμμα παντός καιρού”, έτοιμο να καθοδηγήσει τους λαϊκούς αγώνες. Πρόκειται για επαναλήψεις άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και το συνέδριο είναι μια διαδικασία, ένα τέστ κοπώσεως για να τεκμηριωθεί ότι το κόμμα-απολίθωμα είναι ακόμη ζωντανό και να επιβεβαιωθεί η δήθεν εσωτερική δημοκρατική διαδικασία.

Μια άλλη απορία είναι τι γίνονται οι χιλιάδες φοιτητές που αναδεικνύουν τη φοιτητική παράταξη της ΚΝΕ, την Πανσπουδαστική, σε πρώτη δύναμη, όπως η ίδια ισχυρίζεται, αφού αποφοιτήσουν. Θα ψηφίσουν άραγε ΚΚΕ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές οι 14.951 φοιτητές (31,7%) που ψήφισαν φέτος στις σχολές τους Πανσπουδαστική/ΚΝΕ; Ή μπαίνοντας στην πραγματική ζωή θα εγκαταλείψουν το Ιερό του ΚΚΕ;

Η κοινοβουλευτική παρουσία του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ έχει καταγράψει μια σταθερή κοινοβουλευτική παρουσία από τη Μεταπολίτευση του 1974 μέχρι σήμερα, με τα ποσοστά του στις εθνικές εκλογές να κυμαίνονται από 4,5% έως 13,3%. Μερικές φορές προσπάθησε να μπει σε σχήματα για να τα καπελώσει, όπως το ΕΑΜ. Έτσι, το 1974 συμμετείχε στον συνασπισμό “Ενωμένη Αριστερά” μαζί με την ΕΔΑ και το ΚΚΕ Εσωτερικού που έλαβε το 9,47% των ψήφων. Στις εκλογές του 1997 κατέβηκε αυτόνομο και πήρε 9,36%, το 1981 ανέβηκε στο 10,93% και το 1985 έπεσε στο 9,89%, ενώ στις εκλογές του 1990 ο Συνασπισμός πήρε 10,28%.

Τον Ιούνιο του1989 συμμετείχε ως ο βασικός κορμός του ενιαίου τότε “Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου” που έλαβε 13,13%, αλλά τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς έπεσε στο 10,97%. Τότε πυροδοτήθηκε μια μεγάλη κρίση στην ΚΝΕ, καθώς ένα μεγάλο μέρος της αντιτάχθηκε στη συμμετοχή του ΚΚΕ (μέσω του Συνασπισμού) στην κυβέρνηση Τζαννετάκη μαζί με τη Νέα Δημοκρατία.

Η ηγεσία του ΚΚΕ υπό τον Χαρίλαο Φλωράκη καθαίρεσε το Συμβούλιο της ΚΝΕ, επειδή αρνήθηκε να πειθαρχήσει στην κομματική γραμμή. Το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας αποχώρησε. Μαζί τους συντάχθηκαν στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, όπως ο Κώστας Κάππος. Οι αποχωρήσαντες ίδρυσαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) και την εφημερίδα Πριν, αποτελώντας τη βάση για τη μετέπειτα ριζοσπαστική/αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Από τις εκλογές του 1993 το ΚΚΕ ακολουθεί αυτόνομη κάθοδο και παίρνει το χαμηλότερο ποσοστό του 4,54%. Είχε προηγηθεί η διάσπαση του 1991 στο 13ο Συνέδριο εξ αιτίας της Περεστρόικα και της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ. Στο Συνέδριο, η παραδοσιακή πτέρυγα των δογματικών κατάφερε να επικρατήσει οριακά έναντι των ανανεωτικών-μεταρρυθμιστικών και εξέλεξε Γενική Γραμματέα την Αλέκα Παπαρήγα απέναντι στον Γιάννη Δραγασάκη.

Λίγους μήνες αργότερα, η ανανεωτική ομάδα αρνήθηκε να πειθαρχήσει στις αποφάσεις και αποχώρησε. Ανάμεσά τους βρισκόταν σχεδόν η μισή Κεντρική Επιτροπή, κορυφαία στελέχη, όπως ο Γρηγόρης Φαράκος, πρώην ΓΓ του κόμματος και η πλειονότητα των βουλευτών. Οι ανανεωτικοί παρέμειναν στον “Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου” που από εκλογικός συνασπισμός μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα και ο οποίος και αποτέλεσε τον πρόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εκλογές του 1996 το ΚΚΕ λαμβάνει το 5,61% των ψήφων, το 2000 το 5,52%, το 2004 το 5,90%, το 2007 ανεβαίνει στο 8,15%, αλλά το 2009 υποχωρεί στο 7,54%. Τα ποσοστό της περιόδου των Μνημονίων τα προαναφέραμε. Στις εκλογές του Μαΐου 2023 λαμβάνει 7,23% και τον Ιούνιο το 7,69% των ψήφων. Έκτοτε, όπως προαναφέραμε, παραμένει ο αφανής πυλώνας του συστήματος, ασκώντας πάντα μια πολιτική μεταφυσική ρητορική…