Το προτεινόμενο σχέδιο, που θα καλύπτει ολόκληρη την περιοχή επιχειρησιακής ευθύνης του Ανώτατου Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), είναι σημαντικό. Γιατί, αντί της απλής και αυτόνομης επιτήρησης του εναερίου χώρου κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, θα προβλέπει πλέον ενιαία αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, με κεντρικό συντονισμό και υποστήριξη από ορισμένα περιοχικά κέντρα-«Στρατηγεία».

‘Έλληνες διπλωμάτες, με βαθιά γνώση του συμμαχικού παρασκηνίου, αναφέρουν ότι, κατά τη συνάντησή του στην Αθήνα τον περασμένο Φεβρουάριο με τον SACEUR, Αμερικανό πτέραρχο Αλέξους Γκρίνκεβιτς, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα τηρήσει «εποικοδομητική στάση», χωρίς να μπλοκάρει τις σημαντικές αποφάσεις για τη νέα IAMD. Το θετικό στοιχείο είναι πως ο κ. Μητσοτάκης, κατά την ίδια συνάντηση, επέκρινε και αξιοποίησε διαπραγματευτικά ορισμένες – εκτός κάθε συμμαχικής λογικής και διεθνούς δικαίου – απαιτήσεις της Τουρκίας για τον εναέριο χώρο του Αιγαίου και τη σχετική νομική και στρατιωτική ορολογία.

Το αρνητικό στοιχείο είναι ότι, τους τελευταίους μήνες, εν μέσω άτυπης προεκλογικής περιόδου και σπατάλης χρόνου σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα (βίντεο με τον “ραλίστα Μητσοτάκη” και τον “προσιτό στο λαό, ταβλαδόρο Μητσοτάκη” κ.λπ.), ούτε ο πρωθυπουργός ούτε ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, προέβησαν σε κάποια ουσιαστική κίνηση προς τον γενικό γραμματέα, Μαρκ Ρούτε, τη Διεθνή Γραμματεία του ΝΑΤΟ και τον SACEUR Γκρίνκεβιτς.

Αμυντικές δαπάνες

Παράλληλα, στη σύνοδο της Άγκυρας, αναμένεται να κυριαρχήσουν και άλλα τρία ζητήματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος. Το πρώτο είναι η επίσημη δέσμευση της κυβέρνησης ότι, ως το 2035, η Ελλάδα θα έχει όντως υλοποιήσει το νέο στόχο αμυντικών δαπανών 5% ως προς το ΑΕΠ σε συνέχεια της αρχικής, θεωρητικής αποδοχής του κατά τη σύνοδο της Χάγης, πέρυσι το Μάιο.

Ήδη η Ελλάδα βρίσκεται στο επίπεδο του 3% (πάνω από το σήμερα απαιτούμενο 2% από όλες τις χώρες-μέλη) και έχει, επίσης, ξεπεράσει το στόχο αφιέρωσης του 20% του συνόλου αυτών των δαπανών σε νέα, κύρια εξοπλιστικά προγράμματα. Το πρόβλημα για την ελληνική πλευρά είναι ότι, από το συνολικό 5% του 2035, το 3,5% θα υπολογίζεται, όπως και σήμερα, σε σχέση με τις καθαυτές εξοπλιστικές δαπάνες και το υπόλοιπο 1,5% για γενικότερα κρατικά έξοδα ασφάλειας και άμυνας.

Ως τώρα, σχεδόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις προέβαιναν σε δημιουργική λογιστική γι’ αυτές τις αόριστες-συμπληρωματικές δαπάνες (εντάσσοντας μισθοδοσίες, περιφερειακά έργα κλπ), αλλά – με έναρξη τη σύνοδο της Άγκυρας και στο εξής – η Συμμαχία θα αξιώνει λεπτομερή ενημέρωση για το 1,5%.

ΝΑΤΟ και Ουκρανία

Το δεύτερο ζήτημα είναι το ύψος, ο τρόπος και οι δόσεις καταβολής της βοήθειας προς το Κίεβο. Με έμφαση στα € 600 εκατομμύρια για την ανανέωση-διαλειτουργικότητα του υλικού των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας, στο αδιευκρίνιστο ύψος του προγράμματος PURL (ευρωπαϊκές πληρωμές για την αγορά όπλων αποκλειστικά αμερικανικής κατασκευής, προς διάθεση στην Ουκρανία) και στην πρόταση του κ. Ρούτε για ετήσια χρηματοδότηση ίση προς το 0,25% του ΑΕΠ κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ.

Στη διάρκεια της συνόδου κορυφής μάλλον δεν θα ληφθούν αποφάσεις επί οικονομικών ζητημάτων, αλλά προδικάζεται ότι σύντομα η κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τι και πώς θα συνεισφέρει στο PURL. Καθώς το PURL ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τον Ιούλιο του 2025 και οι διαδικασίες στο ΝΑΤΟ άρχισαν τον Οκτώβριο, η ελληνική πλευρά έπαιξε ένα παιχνίδι καθυστερήσεων και πέτυχε να δώσει “μόνον” $ 23,1 εκατομμύρια στην εκπνοή του έτους.

Φέτος, και πάλι με αλλεπάλληλες αναβολές, η Ελλάδα έχει καταφέρει να μην καταβάλει ούτε ένα δολάριο στο PURL, αλλά – κατά το κοινώς λεγόμενο – «μας πήραν είδηση». Τώρα, αξιώνουν ταχείες αποφάσεις ελληνικών πληρωμών στο PURL, όχι μόνον οι ΗΠΑ, αλλά και πολλοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι που έχουν καταθέσει πολύ μεγάλα ποσά (σ.σ.: λογικό, βέβαια, λόγω της εγγύτητάς τους με τη Ρωσία, ενώ αδιαφορούν για τη διαρκή απειλή της Τουρκίας κατά της Ελλάδας).

Αμυντική βιομηχανία και εξοπλιστικά

Το τρίτο κεφαλαιώδες θέμα ελληνικού ενδιαφέροντος είναι η έναρξη της αξιολόγησης, εκ μέρους των αρμόδιων οργάνων του ΝΑΤΟ, της εθνικής αμυντικής παραγωγής, της διεύρυνσης της βιομηχανικής βάσης και της επιτάχυνσης στη λήψη αποφάσεων και στην υλοποίηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Σε μέρος της εγχώριας κοινής γνώμης και της επιχειρηματικής κοινότητας επικρατούν η μέγιστη πλάνη και ο διάχυτος ενθουσιασμός ότι η Ελλάδα βρίσκεται πια στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής – αν όχι και της διεθνούς – αμυντικής βιομηχανίας με άμεσο θετικό αντίκτυπο στις ημέτερες Ένοπλες Δυνάμεις.

Ωστόσο, χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις, αρκεί η ανάγνωση των ανακοινώσεων για να διαπιστωθεί ότι οι ελληνικοί όμιλοι στέκονται ισχυροί, κυρίως, στο εξωτερικό (π.χ. οι σαφείς συνεργασίες της METLEN με τις KNDS και Naval Group, η ασαφής ακόμα συμπόρευση της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ με τη Rheinmetall και οι επικερδείς εξαγωγές των EFA/Theon σε πολλές χώρες).

Αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει στηρίξει ούτε τις συγκεκριμένες ούτε άλλες εταιρείες για την ενίσχυση της εσωτερικής, όπως προτείνει το ΝΑΤΟ, βιομηχανικής βάσης. Την ίδια ώρα, η κρατική ΕΑΒ δεν καταφέρνει να απαλλαγεί από την πολυετή εικόνα απολιθώματος, ενώ τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ, τέως ΠΥΡΚΑΛ) βάσιμα αισιοδοξούν, χάρη στην επένδυση της τσεχικής MSM/CSG για την παραγωγή βλημάτων 155mm, καθώς οι αποθήκες των ευρωπαϊκών στρατών έχουν αδειάσει λόγω υπερκατανάλωσής τους στην Ουκρανία.

Ίσως, δηλαδή, επιστρέψουμε το 2027-28 σε όσα πετύχαινε η ΠΥΡΚΑΛ…τ ο 1936-1939, πουλώντας και στις δύο πλευρές του Ισπανικού Εμφυλίου, και το 1981-1988 με εξαγωγές τόσο στο Ιράκ, όσο και στο Ιράν, κατά τη διάρκεια της αιματηρής σύγκρουσής τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μιλώντας στην εκπομπή «Αποκαλύψεις» στον ANT1 είπε ότι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου και ένας από τους ενοίκους αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο και ειδοποίησαν όσους βρίσκονταν στο κτήριο να το εγκαταλείψουν άμεσα. Ομως εκείνη έτυχε να λείπει και δεν την βρήκαν, ούτε όμως της είχαν πει κάτι την προηγούμενη μέρα.

«Κανένας δεν με ειδοποίησε την προηγούμενη μέρα που λένε ότι άκουγαν διάφορα, εγώ δεν άκουσα τίποτα ούτε από άλλους ιδιοκτήτες αλλά ούτε και κρατς κρουτς από τους τοίχους, ίσως επειδή ήταν χαμηλά το δικό μου διαμέρισμα, και ίσως ακούγονταν διάφορα στους επάνω ορόφους. Ιδέα δεν είχα για το πρόβλημα. Χθες επειδή παίρνω φάρμακα από νοσοκομείο, πήγα στο νοσοκομείο του Πειραιά να τα πάρω στις 8 το πρωί. Όταν γύρισα στις 13:30 η πολυκατοικία είχε πέσει. Ήξεραν όμως ότι ήταν μέσα ο σκύλος μου. Ένοικος της πολυκατοικίας επιχείρησε να σπάσει την πόρτα για να απεγκλωβίσει τον Δία, ωστόσο, η σπιτονοικοκυρά, η οποία διέθετε κλειδί του διαμερίσματος, δεν το έδωσε. Ο γείτονας ανέβηκε 3-4 φορές να σπάσει την πόρτα, είχε περιθώριο η σπιτονοικοκυρά να προλάβει να δώσει το κλειδί να βγάλουν τον Δία. Λένε όλοι ότι σώθηκα από θαύμα, αλλά εμένα η ψυχή μου έμεινε εκεί μέσα», είπε με δάκρυα στα μάτια.

Χρειαζόμαστε όλοι οι σύμμαχοί μας να μοιάζουν περισσότερο με την Τουρκία — να διαθέτουν μια βιομηχανική βάση ικανή να κατασκευάζει, για παράδειγμα, 50 πλοία ταυτόχρονα, όπως συμβαίνει σήμερα στα τουρκικά ναυπηγεία.
Γι’ αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε ότι όλοι κινούνται με τον ίδιο γρήγορο ρυθμό.»

Fox News

Γιατί η κοινωνία δεν διδάσκεται από το παρελθόν και επαναλαμβάνει τις ίδιες συμπεριφορές:

1. Οι κοινωνίες στο πλαίσιο της εκλόγιμης μοναρχίας που λειτουργούν ως άθροισμα ατόμων ή ως μάζα δεν συμπεριφέρονται με βάση τη μνήμη και τη λογική, αλλά και με βάση την ελπίδα. Όταν οι πολίτες βιώνουν αδιέξοδα, τείνουν να αναζητούν νέες προσδοκίες, ακόμη και αν προηγούμενες αντίστοιχες προσδοκίες διαψεύστηκαν. Η ανάγκη για αλλαγή υπερισχύει της ιστορικής εμπειρίας. Ο Ερνστ Μπλοχ, στο έργο του “Η Αρχή της Ελπίδας”, υποστήριξε ότι η ελπίδα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και κινητήρια δύναμη της ιστορίας, καθώς οι άνθρωποι προσανατολίζονται διαρκώς προς ένα καλύτερο μέλλον, ακόμη και όταν έχουν προηγηθεί διαψεύσεις. Αντίστοιχα, ο Τοκβίλ είχε επισημάνει ότι οι κοινωνίες που βιώνουν προσδοκίες αλλαγής είναι συχνά περισσότερο ευάλωτες στη γοητεία νέων πολιτικών υποσχέσεων.
2. Το πολιτικό σύστημα σκοπεύοντας στην αναπαραγωγή του αποκρύπτει και διαστρεβλώνει τα ιστορικά γεγονότα, ώστε να αποκόπτεται η συνέχεια της συλλογικής μνήμη στην κοινωνία. Κάθε γενιά δεν έχει προσωπική εμπειρία και δεν διδάσκεται εμπειρίες προηγουμένων καταστάσεων. Έτσι, παλαιά πολιτικά μοτίβα επανεμφανίζονται με νέα πρόσωπα και νέα συνθήματα. Ο Χοσέ Ορτέγα υ Γκασσέτ, στην “Εξέγερση των Μαζών”, παρατηρούσε ότι κάθε γενιά τείνει να θεωρεί τον εαυτό της αφετηρία της ιστορίας και να αποκόπτεται από τη συσσωρευμένη εμπειρία του παρελθόντος. Παράλληλα, ο Τζορτζ Σανταγιάνα διατύπωσε τη γνωστή θέση ότι “όσοι δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν”, αναδεικνύοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης για την αποφυγή της επανάληψης των ίδιων σφαλμάτων.Ο Γκουστάβ Λε Μπον στην “Ψυχολογία των Μαζών” υποστήριξε ότι οι μάζες επηρεάζονται περισσότερο από το συναίσθημα, τα σύμβολα και τις μεγάλες υποσχέσεις παρά από τη λογική ανάλυση των πραγματικών πολιτικών σχέσεων.
3. Τρίτον, ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται συνήθως στα πρόσωπα και όχι στους θεσμούς. Οι πολίτες οδηγούνται να πιστεύουν ότι η αποτυχία οφείλεται σε “λάθος ανθρώπους” και όχι στους κανόνες που παράγουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Έτσι, η λύση αναζητείται διαρκώς στην αντικατάσταση των κυβερνώντων και όχι στην αλλαγή των θεσμών. Στο εν λόγω σύστημα κάθε κομματική υπόσχεση, όταν γίνεται κατεστημένο, δεν εκφράζει την κοινωνική βούληση με απουσία θεσμών ελέγχου της εξουσίας από την κοινωνία.
4. Η κοινωνία δεν έχει ακόμη αποκτήσει πλήρη πολιτική αυτοσυνειδησία. Δηλαδή, δεν έχει εμπεδώσει ότι η εναλλαγή κομμάτων μέσα στο ίδιο θεσμικό πλαίσιο δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην αλλαγή πολιτικής ουσίας. Εφόσον ο πολίτης αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μόνο ως εκλογέα και όχι ως θεσμικό συντελεστή της πολιτείας, παραμένει εγκλωβισμένος στην προσδοκία ότι ένας νέος πολιτικός φορέας θα πράξει διαφορετικά από τους προηγούμενους.

Η γνώμη – η γνώση και η μέθοδος κατανόησης

Η δύναμη της γνώσης και της ερμηνείας των ιστορικών γεγονότων: Ο Πλάτων στην “Πολιτεία” διαχώριζε τη γνώμη (δόξα) από την γνώση (επιστήμη), υποστηρίζοντας ότι οι κοινωνίες που στηρίζονται στη δόξα είναι ευάλωτες στη δημαγωγία. Σε πιο σύγχρονο επίπεδο, ο Πιερ Μπουρντιέ θα έλεγε ότι η έλλειψη “πολιτισμικού κεφαλαίου” περιορίζει την ικανότητα των πολιτών να αναγνωρίζουν τους μηχανισμούς αναπαραγωγής της εξουσίας.

Η γνώση, ως απλή συσσώρευση πληροφοριών ή ως μνήμη ιστορικών γεγονότων, αποτελεί αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη διαμόρφωση ενός συλλογικού αιτήματος αλλαγής του πολιτικού συστήματος. Η ιστορική εμπειρία από μόνη της δεν αρκεί, εάν δεν συνοδεύεται από μια μέθοδο ερμηνείας που να επιτρέπει την κατανόηση των βαθύτερων αιτίων και των θεσμικών μηχανισμών, που παράγουν και αναπαράγουν τα ίδια αποτελέσματα, αλλά και την σύνολη εξελικτική της πορεία. Διαφορετικά, τα γεγονότα καταγράφονται ως αποσπασματικές εμπειρίες χωρίς να μετασχηματίζονται σε πολιτική αυτοσυνειδησία.

Η ικανή συνθήκη προϋποθέτει, επομένως, όχι μόνο γνώση του παρελθόντος, αλλά και ένα γνωσιολογικό εργαλείο ερμηνείας της πραγματικότητας, ικανό να αναδείξει τις σχέσεις ισχύος και τη δομή του πολιτικού συστήματος. Μόνο τότε η γνώση μετατρέπεται σε συνείδηση και η συνείδηση σε συλλογική κοινωνική απαίτηση για θεσμικό μετασχηματισμό. Υπό αυτή την έννοια, η κοσμοσυστημική γνωσιολογία, που έχει θεμελιώσει ο καθηγητής Κοντογιώργης, προτείνει όχι απλώς μια καταγραφή των ιστορικών φαινομένων, αλλά μια μέθοδο κατανόησής τους, ώστε η κοινωνία να μπορεί να υπερβεί την επανάληψη των ίδιων πολιτικών πρακτικών και να συγκροτηθεί ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο.

Η θεσμική μετοχή της κοινωνίας ως πραγματικού εταίρου του πολιτικού συστήματος δύναται να μεταβάλει τους συσχετισμούς ισχύος υπέρ του κοινού συμφέροντος, περιορίζοντας την κυριαρχία των οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων που, κατά την κριτική αυτή, έχουν κατορθώσει να επηρεάζουν ή να ενσωματώνουν το πολιτικό προσωπικό. Στο πλαίσιο του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, οι θεσμοθετημένοι κανόνες αναπαράγουν ένα σύστημα εξουσίας που παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο ανεξαρτήτως της εναλλαγής των κυβερνήσεων. Αντιθέτως, η θεσμική ένταξη της κοινωνίας στις διαδικασίες ελέγχου, λογοδοσίας και λήψης αποφάσεων θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις προτεραιότητες της πολιτείας, καθιστώντας το κοινό συμφέρον υπέρτερο των επιμέρους ιδιωτικών επιδιώξεων και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια διαφορετική ισορροπία μεταξύ κοινωνίας και αγορών.

Οι σημερινές, αλλά και οι μελλοντικές πολιτικές πρωτοβουλίες, καθώς και ο ριζοσπαστικός λόγος που συχνά υιοθετούν οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί ή οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για έναν βαθύτερο κοινωνικό προβληματισμό σχετικά με τα όρια και τις δυνατότητες του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Η ιστορική εμπειρία προσφέρει στην κοινωνία την ευκαιρία να αξιολογήσει κατά πόσο η εναλλαγή πολιτικών φορέων, χωρίς αντίστοιχη μεταβολή των θεσμών, επαρκεί για την παραγωγή πολιτικών που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Εάν η εμπειρία αυτή μετασχηματιστεί σε γνώση και η γνώση σε συλλογική συνείδηση, τότε ίσως αναδειχθεί με μεγαλύτερη σαφήνεια η ανάγκη ενός ουσιαστικού θεσμικού μετασχηματισμού, με την κοινωνία να διεκδικεί τον ρόλο που της αναλογεί ως πραγματικού εταίρου της πολιτείας.

*Διευκρινίζεται ότι ο όρος “ελπίδα” χρησιμοποιείται εδώ με τη μεσσιανική εκδοχή, ως προσδοκία μιας κοινωνίας που αναζητά σωτηρία είτε από έναν, είτε από κάποιους.

Ο Κωνσταντίνος Δούνας είναι οικονομολόγος, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ΠΑΝΣΥΦΑ.

Όταν ρωτήθηκε για την κριτική που του ασκείται ότι χρησιμοποιεί το αξίωμά του για να πλουτίσει, ο Τραμπ απάντησε ότι τα εισοδήματά του έχουν μεταβιβαστεί σε «τυφλά καταπιστεύματα», δηλαδή σε ανεξάρτητους διαχειριστές, όπως γίνεται για όλα τα πρόσωπα που κατέχουν δημόσιο αξίωμα ώστε η διαχείριση της περιουσίας τους να γίνεται από ανεξάρτητες δομές.

«Δεν ασχολούμαι προσωπικά με τα οικονομικά μου, έχουμε ταμεία που διαχειρίζονται τα χρήματά μου. Κέρδισα πολλά χρήματα πριν γίνω πρόεδρος, επενδύουν τα χρήματά μου και εγώ δεν τους μιλάω», επέμεινε.

Ο Τραμπ διαβεβαίωσε ότι η περιουσία του προέρχεται από την προηγούμενη επαγγελματική σταδιοδρομία του, αν και τα εισοδήματά του προέρχονται από δραστηριότητες που ανέλαβε αφού επέστρεψε στην προεδρία το 2025. «Δεν ξέρω αν είχα καλύτερη καριέρα στην πολιτική ή στις επιχειρήσεις, αλλά είχα σπουδαία καριέρα στις επιχειρήσεις. Επομένως, όλοι επωφελούμαστε. Εγώ επωφελούμαι επειδή έχω πολλά χρήματα και πολλά μετρητά», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα η ομοσπονδιακή υπηρεσία κυβερνητικής δεοντολογίας (OGE), ο Τραμπ είχε έσοδα περίπου 1,2 δισεκ. δολαρίων το 2025 χάρη στις επενδύσεις του στη νεοφυή επιχείρηση World Liberty Finacnial και το κρυπτονόμισμα που φέρει το όνομά του, το $TRUMP, το οποίο άρχισε να διατίθεται εμπορικά λίγες ώρες πριν από την ορκωμοσία του, τον Ιανουάριο του 2025.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, πρώην επιχειρηματίας των ακινήτων, κατηγορείται συχνά για συγκρούσεις συμφερόντων, ιδίως επειδή επένδυσε στα ψηφιακά νομίσματα ενώ εισήγαγε, αφότου επέστρεψε στην εξουσία, διάφορα μέτρα απορρύθμισης του κλάδου, που απογείωσαν τις τιμές τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στις 17:16, της Τετάρτης (1/7) εκδόθηκε μήνυμα από το 112 για την ενημέρωση των κατοίκων της περιοχής που εξελίσσεται η πυρκαγιά.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του συμβάντος το ΕΣΚΕΔΙΚ λαμβάνει συνεχή εικόνα από το drone μέσω οπτικής και θερμικής κάμερας.

Το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού Αργολίδος, έχει μεταβεί στην περιοχή της πυρκαγιάς για την διερεύνηση των αιτίων της.

Αναλυτικά η ανάρτηση του γιου του: «Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο, όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε. Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, το ήθος σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστήκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.

Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι ότι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος. Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου

Δεν ξέρω πως θα το αντέξω, Άμα σε χάσω μπαμπά. Θ’ αφήσω τα κλειδιά μου απ’ έξω. Μήπως και μπεις ξανά. Αντίο πατέρα μου».

Από το Κρατικό Θέατρο στον «Ταμτάκο»

Ο Μιχάλης Μόσιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις10 Μαρτίου 1947 ενώ η καταγωγή του ήταν από την Στενήμαχο Ημαθίας. Δημιούργησε στο θέατρο τον χαρακτήρα του γύφτου «Ταμτάκου», ρόλο που τον καθιέρωσε και στον κινηματογράφο μέσα από μια σειρά ταινιών.

Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο το 1972 με το έργο «Αν ήμουν πλούσιος». Έπαιξε σε πάνω από πέντε τηλεοπτικές σειρές της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, έχει πρωταγωνιστήσει σε εννέα ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, ενώ δεκατρία άλλα έργα του έχουν κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτες, και έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Μέσα από την δημιουργία του αυθόρμητου και σατιρικού «Ταμτάκου» γνωρίστηκε και αγαπήθηκε από τον κόσμο.

Ξεκίνησε τα πρώτα βήματα στο ελληνικό θέατρο στην Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Την περίοδο 1969-1972 συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, όπως “Πλούτος” του Αριστοφάνη, “Αγαμέμνων” του Αισχύλου, “Βάτραχοι” του Αριστοφάνη, “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, “Μάκβεθ” του Ουίλιαμ Σαίξπιρ, “Φάουστ” του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, “Ένα Ονειρόδραμα” του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Ουίλιαμ Σαίξπιρ, “Ερωτόκριτος” του Βιτσέντζου Κορνάρου, “Ο Βασιλικός” του Αντωνίου Μάτεση, “Το Ζευγάρωμα” του Γρηγόριου Ξενόπουλου, “Οι Πίθηκοι” του Γρηγόρη Βαφιά και “Γεωργάκης Ολύμπιος – Εμμανουήλ Παππάς – Οι ρίζες” των Γιώργου Κιτσόπουλου και Θάνου Κωτσόπουλου.

Έπειτα κατέβηκε στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις. Το 1972 συμμετείχε στην κινηματογραφική ταινία “Αν Ήμουν Πλούσιος” σε σκηνοθεσία του Στέλιου Τατασόπουλου[2] και στην θεατρική παράσταση “Ριχάρδος Γ’” με τον Δημήτρη Χορν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς.

Την χειμερινή περίοδο 1972-1973 εμφανίστηκε στο Μοντέρνο Θέατρο και στην παράσταση “Τα Πατατάκια” του Άρνολντ Ουέσκερ, το 1973 στο Θέατρο Μινώα στην παράσταση “Θέλω Έρωτα Όχι Πόλεμο”, την περίοδο 1973-1974 συμμετείχε στην περιοδεία της παράστασης “Ο Σεΐχης Της Καβάλας” με την Ρένα Βλαχοπούλου, συνεργασία που ευδοκίμησε τα επόμενα έτη της μεταδικτατορικής Ελλάδας, όταν επέστρεψε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς και συμμετείχε την περίοδο 1974-1975 στην παράσταση “Παπαδόπουλος και Σία” και το 1975 στο ίδιο θέατρο στην παράσταση “Η Χαρτοπαίχτρα”, όπου ο ίδιος έχει διηγηθεί ότι πρωτοεμφανίστηκε ως “Ταμτάκος”, αντικαθιστώντας τον Θέμη Μάνεση, ο οποίος είχε αρρωστήσει.

Πηγή: newsit

Όπως διαπιστώθηκε οι δύο εκ των οδηγών, είχαν θέσει παράνομα στη συσκευή ταξιμέτρου διπλή ταρίφα αντί για μονή, η οποία προβλεπόταν για τη διαδρομή που εκτελούσαν.

Όσον αφορά τον τρίτο οδηγό, κατηγορείται ότι εισέπραξε από πελάτη κόμιστρο, μεγαλύτερο του επιτρεπόμενου.

Το προανακριτικό έργο διενήργησε το Αστυνομικό Τμήμα Πυθαγορείου Σάμου.

                                                Πίνακας 1

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της Μπάγερν Μονάχου και της Μπαρτσελόνα στα Κύπελλα Ευρώπης και Κόσμου αναλυτικά (μέχρι και Ιούνιο 2026)

Ανάλυση των στοιχείων του πίνακα 1 

Το ρεκόρ συνεχών προκρίσεων της Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Champions League είναι επί 6 αγωνιστικές περιόδους (2008-13), έναντι 5 της Μπάγερν (2012-16). Οι ίδιες επιδόσεις ισχύουν και για τις συναπτές προκρίσεις στην τετράδα στο σύνολο των Κυπέλλων Ευρώπης. Η χειρότερη περίοδος για την Μπαρτσελόνα στην Ευρώπη, ήταν την πενταετία 1969-70 με 1973-74, αφού δεν προκρίθηκε ούτε μία φορά στην ημιτελική φάση κάποιου Κυπέλλου Ευρώπης, ενώ η μεγαλύτερη περίοδος αναμονής χωρίς πρόκριση στους “4” του Πρωταθλητριών είναι 14 έτη (1961-1975). Τα αντίστοιχα νούμερα για την Μπάγερν είναι χειρότερα – 11 έτη (1956-66) και 18 έτη (1956-1973). 

Σε 23 από τις 71 αγωνιστικές περιόδους (1956-2026), καμία από τις δύο ομάδες δεν προκρίθηκε στα ημιτελικά κάποιου ευρωπαϊκού Κυπέλλου (ποσοστό 32,3% – 23/71), δηλαδή ένα στα τρία χρόνια στους “4” της Ευρώπης δεν συμμετέχουν, την ίδια σεζόν, ούτε η Μπάγερν ούτε η Μπαρτσελόνα (!). Η μεγαλύτερη περίοδος αναμονής για την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης ήταν για τους Καταλανούς 38 έτη (1956-1992), ενώ για τους Βαυαρούς 18 χρόνια (1956-1974).

Η Μπαρτσελόνα όμως προκρίθηκε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, 13 χρόνια πριν από την Μπάγερν (1961 έναντι 1974). Από την άλλη, οι Καταλανοί ποτέ δεν αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης επί δύο συνεχόμενες σεζόν, ενώ η Μπάγερν το κατόρθωσε τρεις φορές σερί (1974-76). 

Σύγκριση των διεθνών επιτυχιών των δύο συλλόγων

Οι σημαντικότερες επιτυχίες των δύο ομάδων στα ευρωπαϊκά Κύπελλα και στο Διηπειρωτικό Κύπελλο/Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, καταγράφονται συνοπτικά στον πίνακα 2.

                                      Πίνακας 2

Οι μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες της Μπάγερν Μονάχου και της Μπαρτσελόνα συνοπτικά 

Η Μπάγερν έχει συμμετάσχει 30 φορές στην τετράδα των Κυπέλλων Ευρώπης, ενώ η Μπαρτσελόνα έχει 31 παρουσίες στα ημιτελικά. Ουσιαστικά όμως η Μπαρτσελόνα έχει 29 παρουσίες στην ημιτελική φάση, αφού το 1958 (η πρώτη διοργάνωση διήρκησε τρεις αγωνιστικές σεζόν 1955-1958) και το 1960 (η διοργάνωση είχε διάρκεια δύο αγωνιστικών περιόδων 1958-1960), το Κύπελλο Εκθέσεων το κατέκτησε η μικτή ομάδα της Βαρκελώνης. Άλλωστε, το 1960 η Μπαρτσελόνα προκρίθηκε στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παρ΄ όλα αυτά, επίσημα οι δύο τίτλοι αποδίδονται στην FC Μπαρτσελόνα. 

Συνολικά ο σύλλογος της Καταλονίας έχει προκριθεί στους “4” του Champions League στο ποδόσφαιρο 18 φορές, έναντι 22 της Μπάγερν. Οι Βαυαροί υπερτερούν επίσης, τόσο στις συμμετοχές στον τελικό της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης (11 έναντι 8 της Μπαρτσελόνα), όσο και στις κατακτήσεις του βαρύτιμου τροπαίου (6 έναντι 5 των Καταλανών).

Όσον αφορά στο σύνολο των τελικών σε όλα τα Κύπελλα Ευρώπης, η Μπαρτσελόνα προηγείται (25 έναντι 18), όπως και στις κατακτήσεις ευρωπαϊκών τροπαίων (15 έναντι 10 της Μπάγερν). Ο σύλλογος της Καταλονίας έχει ποσοστό επιτυχίας 60% στους ευρωπαϊκούς τελικούς (15/25), ενώ οι Βαυαροί 55,5% (10/18). Οι 5 από τους 18 ευρωπαϊκούς τελικούς της Μπάγερν είναι στο Super Cup, ενώ η Μπαρτσελόνα ήταν φιναλίστ 9 φορές στη συγκεκριμένη διοργάνωση σε σύνολο 25 συμμετοχών της σε τελικούς Ευρώπης. Δηλαδή σε ευρωπαϊκούς τελικούς εκτός του Super Cup, η Μπάγερν υπολείπεται της Μπαρτσελόνα τριών τελικών (13 έναντι 16).

Η Μπάγερν Μονάχου έχει κερδίσει και τους 4 τελικούς του Διηπειρωτικού Κυπέλλου/Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων στους οποίους συμμετείχε (!). Μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει περισσότερα παγκόσμια τρόπαια (9). Τέσσερις (4) παγκόσμιους τίτλους έχει και η Μίλαν, αλλά δεν έχει 100% επιτυχία στους τελικούς, όπως η ομάδα της Βαυαρίας. Οι Καταλανοί προηγούνται σε 6 από τις 10 κατηγορίες του πίνακα 2, ενώ η γερμανική ομάδα στις υπόλοιπες 4.

Επίσης, η Μπαρτσελόνα έχει κερδίσει 4 διεθνή τρόπαια παραπάνω από τον σύλλογο του Μονάχου (18 έναντι 14). Όσον αφορά το ποσοστό επιτυχίας σε ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους  τελικούς, η Μπάγερν έχει μικρό προβάδισμα αφού έχει κερδίσει 14 στους 22 τελικούς στους οποίους πήρε μέρος (63,6% – 14/22), ενώ η Μπαρτσελόνα έχει 18 κατακτήσεις σε σύνολο 30 ευρωπαϊκών και παγκόσμιων τελικών (60% – 18/30).