Σε αυτό το ραντεβού, λοιπόν, παρά την αβεβαιότητα που δημιουργούν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, θα δώσουν, φέτος, το παρόν περισσότεροι από 40.000 επαγγελματίες του ναυτιλιακού κλάδου από όλο τον κόσμο. «(…) παρά τις αρχικές ανησυχίες, η κρίση στον Κόλπο δεν μας επηρέασε και όλοι οι εκθέτες και οι επισκέπτες από την περιοχή του Κόλπου επιβεβαίωσαν την παρουσία τους», ανέφερε, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξη τύπου ο Θεόδωρος Βώκος, διευθύνων σύμβουλος της Έκθεσης Ποσειδώνια Α.Ε.

Έτσι, τα “Ποσειδώνια 2026” θα ανοίξουν, τη 1η Ιουνίου, τις πύλες τους στο Athens Metropolitan Expo, με συνολικά, 2.227 εκθέτες από 83 χώρες και επικράτειες, ενώ εκτιμάται ότι γύρω από αυτά θα αναπτυχθεί ένας κύκλος εργασιών της τάξης των 100 εκατομμυρίων ευρώ. Μάλιστα, η φετινή έκθεση θα φιλοξενήσει αριθμό-ρεκόρ 24 εθνικών περιπτέρων-συμπεριλαμβανομένων των επίσημων συμμετοχών της Γερμανίας και της Ιταλίας, που επιστρέφουν μετά από μακρά απουσία. Στο περιθώριο των συζητήσεων λέγεται, δε, ότι αυτός ο εκθεσιακός χώρος των 45.000 τετραγωνικών μέτρων μπορεί τα επόμενα χρόνια να μην επαρκεί για να καλύψει τη ζήτηση των συμμετοχών.

Η ιστορία των “Ποσειδωνίων”

Κι όμως στο ξεκίνημα αυτής της μεγάλης έκθεσης, τον Ιούνιο του 1969, ο χώρος του Ζαππείου ήταν αρκετός για να φιλοξενήσει τους άνω των 100 εκθετών από 15 χώρες. Ο ξένος Τύπος έγραψε θετικά λόγια για “μία νέου τύπου διεθνή ναυτιλιακή έκθεση”, που επαναλήφθηκε στον ίδιο χώρο το 1970 και από τότε καθιερώθηκε η διεξαγωγής της ανά διετία. Σε αυτές τις δύο εκθέσεις εντύπωση προκάλεσε το “ναυτιλόραμα”. Ήταν ένας ηλεκτρικός μηχανισμός, στην είσοδο της έκθεσης, ο οποίος την πρώτη χρονιά παρουσίαζε την ιστορία του Έλληνα ναυτικού από την αρχαιότητα μέχρι εκείνη την εποχή και την επόμενη χρονιά έδειχνε εικόνες από την ζωή των ναυτικών. 

Το 1976 έγινε η πρώτη… μετακόμιση. Τα “Ποσειδώνια” μεταφέρθηκαν στον Πειραιά, όπου γίνονταν μέχρι το 2004 στο Εκθεσιακό Κέντρο του ΟΛΠ, τη γνωστή “Παγόδα”. Με την αναστολή λειτουργίας της “Παγόδας”, τα “Ποσειδώνια” μεταφέρθηκαν στο εκθεσιακό κέντρο του Ελληνικού, όπου πραγματοποιήθηκαν δύο φόρες (2006 και 2010) και από το 2012 έριξαν… άγκυρα στο Athens Metropolitan Expo.

Έτσι, το πρώτο λιμάνι, που στερείται εκθεσιακών και μεγάλων συνεδριακών χώρων, περιορίστηκε, πλέον, στη διοργάνωση κάποιων παράπλευρων εκδηλώσεων, όπως το Posidonia Running Event και το ιστιοπλοϊκό Posidonia Cup. Σε όλη την ιστορική διαδρομή τους, τα “Ποσειδώνια” έγιναν το επίκεντρο της παρουσίασης των τεχνολογικών εξελίξεων, που αφορούσαν τη ναυτιλία και μέσα από αυτές φαίνονται οι καταιγιστικές αλλαγές αυτών των ετών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα “Ποσειδώνια” του 1974 ειδικοί εμπειρογνώμονες από τις ΗΠΑ παρουσίαζαν και απαντούσαν σε ερωτήματα «για την εξασφάλιση μηχανημάτων ή την παροχή υπηρεσιών για (…) συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών δια την επεξεργασία στοιχείων ναυτιλιακών επιχειρήσεων», όπως έγραφαν εφημερίδες της εποχής.

Η έκθεση και τα θέματα συζήτησης

Στη φετινή έκθεση περισσότεροι από 30 εκθέτες παρουσιάζουν εφαρμογές και δυνατότητες Τεχνητής Νοημοσύνης ειδικά σχεδιασμένες για ναυτιλιακές δραστηριότητες! Επίσης, στα “Ποσειδώνια 2026” 100 εκθέτες παρουσιάζουν λύσεις που υποστηρίζουν την πορεία του κλάδου προς μηδενικές εκπομπές, καθώς η επιταχυνόμενη μετάβαση του κλάδου προς τη βιωσιμότητα και την κανονιστική συμμόρφωση οδηγεί σε ισχυρή ζήτηση για περιβαλλοντικές (πράσινες) τεχνολογίες. Είναι γεγονός ότι τα περιβαλλοντικά ζητήματα βρίσκονται διαχρονικά στο επίκεντρο της προσοχής της ναυτιλιακής κοινότητας.

Όμως, στην πρώτη έκθεση του 1969, το θέμα συζήτησης περιοριζόταν στις θαλάσσιες ρυπάνεις από πετρέλαιο, ένα σοβαρό πρόβλημα που απασχόλησε για πολλά χρόνια. Η συζήτηση, που διεξήχθη τότε, συνοδεύτηκε με επίδειξη στο Δέλτα του Φαλήρου ενός συστήματος εγκλωβισμού των κηλίδων. Τα θέματα των συζητήσεων που διοργανώνονταν τις ημέρες των Ποσειδωνίων είχαν πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το 1974 η κύρια συζήτηση είχε θέμα την ανάδειξη του Πειραιά σε διεθνές ναυτιλιακό κέντρο και δύο χρόνια αργότερα (1976), καθώς δεν είχαν ξεπεραστεί οι συνέπειες της πετρελαϊκής κρίσης του 1973, εκτός από τα ζητήματα των τάνκερ έγιναν ομιλίες από Έλληνες και ξένους για τις προοπτικές ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και για “τα πλεονεκτήματα της κοινής ναυτιλιακής πολιτικής στο πλαίσιο της ΕΟΚ”.

Φέτος, το συνεδριακό πρόγραμμα των Ποσειδωνίων 2026 αναδεικνύει έναν κλάδο που μετασχηματίζεται ενεργά, ως απάντηση στη γεωπολιτική αστάθεια και τις διαρθρωτικές αλλαγές και θα συζητηθούν θέματα σχετικά με την ασφάλιση και τη διαχείριση κινδύνων,  αλλά και την ενεργειακή μετάβαση, την ψηφιοποίηση και την ασφάλεια στη θάλασσα.

Στη συνέντευξη τύπου, που δόθηκε στον Πανελλήνιο Όμιλο Ιστιοπλοΐας Ανοιχτής Θαλάσσης (ΠΟΙΑΘ), ο κ. Βώκος αναφέρθηκε στην ευρύτερη οικονομική σημασία της φετινής διοργάνωσης, σημειώνοντας ότι τα Ποσειδώνια 2026 έχουν ήδη ξεκινήσει, καθώς συνέδρια, επιχειρηματικές συναντήσεις, δεξιώσεις και εκδηλώσεις δικτύωσης πραγματοποιούνται εδώ και εβδομάδες πριν από τα επίσημα εγκαίνια της Έκθεσης.

«Ο οικονομικός αντίκτυπος των φετινών Ποσειδωνίων στην ελληνική οικονομία θα είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη χρονιά», πρόσθεσε ο ίδιος. «Όχι μόνο αναμένουμε περίπου 40.000 συμμετέχοντες συνολικά, αλλά και σημαντική επιμήκυνση της παραμονής διεθνών επισκεπτών στην Ελλάδα λόγω του διευρυμένου συνεδριακού προγράμματος και των αθλητικών εκδηλώσεων των Posidonia Games. Εκτιμούμε ότι ο συνολικός οικονομικός κύκλος εργασιών που θα δημιουργηθεί από τα Ποσειδώνια 2026 θα ξεπεράσει σημαντικά τα 100 εκατομμύρια ευρώ». Για την ιστορία, να πούμε ότι το 1974 υπολογίστηκε ότι το συνάλλαγμα που εισέρρευσε στην χώρα στη διάρκεια των Ποσειδωνίων είχε ανέλθει σε τρία εκατομμύρια δολάρια, ποσό ιδιαίτερα σημαντικό για τον εποχή.

Τα νέα “τρόπαια” παρουσίασε ο Πιερρακάκης στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα “αγαθά” από την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους αναφέροντας ότι «κερδίζουμε 30 εκατ. ευρώ για κάθε ένα δισ. εκατομμύριο ή κερδίσαμε 800 εκατ. από τα 26,5 δισ. ευρώ που έχουμε αποπληρώσει». Αυτό το «τρόπαιο» ο κ. Πιερρακάκης το συνόδευσε με την επισήμανση ότι «πρόκειται για μια ώριμη, προνοητική και συνεπή πολιτική, με διαγενεακή διάσταση», σημειώνοντας πως «μια γενιά το φορτώθηκε και το παρέλαβε από τις προηγούμενες κι αυτή η γενιά δεν θα το ξαναφορτώσει» και «για στρατηγική με τη βελτίωση της εικόνας της χώρας στις διεθνείς αγορές και στις αξιολογήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης», προσθέτοντας ότι «η συνέπεια στην οικονομική πολιτική αποτελεί βασικό στοιχείο αξιοπιστίας».

Αυτό είναι το νέο γυαλισμένο τρόπαιο και επιτρέψτε μου και το πρώτο αντίστοιχο σχόλιο. Κατ’ αρχάς, η “στρατηγική” αποπληρωμής χρέους από μια χώρα που έχει μονίμως μέγα επενδυτικό – παραγωγικό κενό, άθλιες δημόσιες υποδομές και άθλιο βιοτικό επίπεδο, τα 26,5 δισ. ευρώ πρέπει να διατίθενται για επενδύσεις, οι οποίες ενισχύουν την ανάπτυξη, την απασχόληση, το εισόδημα και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο.

Ύστερα, η “προσομοίωση” με την αναγωγή που κάνει για τα “κέρδη” από την αποπληρωμή χρέους 26,5 δις ευρώ που με περισσή “απόλαυση” επαναλαμβάνουν οι κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης επιβεβαιώνοντας τον Αριστοτέλη (Αναλυτικά Πρότερα) και τον… Φρόυντ, δεν επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τους τόκους που καταβλήθηκαν και εισπράχθηκαν το πρώτο τρίμηνο του 2026. Οι τόκοι που καταβλήθηκαν από το κράτος (Κεντρική Διοίκηση) ανήλθαν τον Μάρτιο του 2026 σε 2.900 εκατ. ευρώ, έναντι 2.669 εκατ. ευρώ κατά τον αντίστοιχο μήνα του 2025, με εκείνους μάλιστα προς τους φορείς της γενικής κυβέρνησης να κάνουν θραύση (927 εκατ. ευρώ, έναντι 189 τον Μάρτιο του 2025.

Tί δείχνουν τα στοιχεία Πιερρακάκη

Ύστερα, οι καλοί “νοικοκύρηδες” δεν πληρώνουν μόνο τους δανειστές με τα χρήματα που εξασφαλίζουν από τη λιτότητα των παιδιών τους, αλλά και τον φαρμακοποιό, τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο κι άλλους προμηθευτές. Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο “νοικοκύρης” κ. Πιερρακάκης προκύπτει όταν τον περασμένο Μάρτιο οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις (κρατικά φέσια) προς τις επιχειρήσεις που αυξάνονται και πληθύνονται (ανήλθαν σε 3,1 δισ. ευρώ) κατά παράβαση της συμφωνίας με την τρόικα (την οποία αποθεώνει!) για εξόφληση χωρίς καθυστέρηση. Επίσης, αυξάνονται και πληθύνονται και οι μη επιστροφές φόρων, οι οποίες ανήλθαν τον περασμένο Μάρτιο σε 766 εκατ. ευρώ, αποστερώντας, χάριν των δανειστών, από την πάσχουσα από ρευστό αγορά 3,9 δισ. ευρώ! Η προστασία των γενεών δεν εξασφαλίστηκε το 2019 με επιμήκυνση της διάρκειας του χρέους από το 2060 στο 2070!

Όσον αφορά τη δικαιολόγηση της “στρατηγικής” αυτής με την παρουσίαση της “διαγενεακής διάστασης”, δεν μιλάνε για “σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου”, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αμέσως μετά την άνοδο στην εξουσία, μαζί με τον νόμο για το “επιτελικό κράτος”, τον Σεπτέμβριο του 2019 επιμήκυνε κατά … δέκα χρόνια, από το 2060 έως το 2070, τη διάρκεια αποπληρωμής του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης που σήμερα είναι πάνω από 400 δισ. ευρώ με κόστος (τόκοι κπ) που θα φουντώσει μετά το 2032!

Αλλά, την ημέρα που ο Πιερρακάκης μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα “ξαναφορτώσει” στη γενιά με άλλο βάρος, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά (χωρίς να είναι αθώοι) με επιστολή τους προς τον ίδιο υπουργό ζητούν να κληθεί η διοίκηση του “Υπερταμείου” για λογοδοσία στη Βουλή, καθώς, όπως τονίζεται, παρατηρείται θεσμική παρατυπία, δηλαδή δεν εφαρμόζονται σχετικές διατάξεις Νόμων, και ορθώς ξαναπροτείνουν το κλείσιμό του! Επιτέλους!

Με τα “υπερταμεία”, το πρώτο που ιδρύθηκε το 2011 (που κατήγγελλε ο ΣΥΡΙΖΑ) επί ΠΑΣΟΚ και το δεύτερο το 2016 ( που κατήγγελλαν ΠΑΣΟΚ και Μητσοτάκης για απώλεια εθνικής κυριαρχίας) έχει γίνει ένα κακό για το… τίποτα. Ιδρύθηκε (στη συνέχεια, αντί αποκρατικοποιήσεων, καθώς τρώγοντας έρχεται η όρεξη, ιδρύθηκαν κι άλλες “ειδικότερες”… κρατικές στο πλαίσιο του “Υπερταμείου” με σκοπό για προωθήσει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και την εξασφάλιση εσόδων που θα άγονται απευθείας σε μείωση του χρέους.

Με βερεσέδια δεν μειώνεται το χρέος

Αμ δε! Από την ίδρυση των δύο “Υπερταμείων” και των άλλων “θυγατρικών” του έως σήμερα, δηλαδή από το 2011 έως και το 2025, τα συνολικά έσοδα από αποκρατικοποιήσεις (κυρίως από … ραδιοσυχνότητες, παραχωρήσεις Αττικής Οδού, Εγνατίας, … μετοχοποιήσεις και … μερίσματα που θα εισέπραττε το κράτος ακόπως και αδαπάνως και χωρίς “Υπερταμεία”!) ανήλθαν σε 13,4 δισ. ευρώ. Είδατε εσείς να έχει μειωθεί στην περίοδο αυτή ισόποσα το χρέος σε απόλυτους αριθμούς; ‘Όχι βεβαίως. Μόνο το 2025 (για πρώτη φορά!) μειώθηκε κατά μόνο δύο δισ. ευρώ, μολονότι τα έσοδα (κυρίως από την Αττική Οδό) ανήλθαν σε 4.2 δισ. ευρώ.

Και το ερώτημα (μόνο όταν έρθει το θέμα στη Βουλή θα απαντηθεί) γιατί τα έσοδα, έστω κι από αυτές τις ισχνές αποκρατικοποιήσεις (το 2010 οι υποσχέσεις στην τρόικα ήταν…. για 50 δισ. ευρώ τα επόμενα τρία – πέντε χρόνια) δεν πηγαίνουν σε μείωση του χρέους, που είναι ο σκοπός των “Υπερταμείων”; Διότι, ενώ οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά διαρθρωτικά εργαλεία της δημοσιονομικής πολιτικής, συνεχίζεται ο ίδιος τοξικός κρατισμός με … “κρατικοποιήσεις”.

Η απόφαση για συμμετοχή του κράτους στην πρόσφατη πανηγυρική αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της “ιδιωτικής” ΔΕΗ με 2,1 δισ. ευρώ (όπως διάβασα) θυμίζει τα παλιά “βερεσέδια” (αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων, καταβολές ποσών από κατάπτωση εγγυήσεων, συμμετοχή σε αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων ζημιογόνων δημόσιων οργανισμών), τα οποία δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά πάνε ευθέως σε αύξηση του χρέους

Αυτά τα “βερεσέδια” ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ιλιγγιώδους αύξησης του χρέους, αφού οι επιπτώσεις τους είναι αυξητικές, σ’ αντίθεση με τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις που συμβάλλουν (σε ποσοστιαίες μονάδες) σε μείωση του χρέους. Ούτε αυτό έγινε στο βαθμό που θα περίμενε κανείς με βάση τα έσοδα ποσού 13,4 δισ. ευρώ που εισπράχθηκαν από τις “αποκρατικοποιήσεις” την περίοδο 2011-2025 (τα στοιχεία είναι απογοητευτικά!)

Υπενθυμίζω, με την ευκαιρία αυτή μερικές, πέρα από την πρόσφατη στη ΔΕΗ, “επενδύσεις” του “Υπερταμείου” σε … θυγατρικές του για … “μείωση του χρέους”: “Επανακρατικοποίηση” των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ με 607 εκατ. ευρώ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, Ελληνική Εταιρεία Εξαγωγικών Πιστώσεων (184,6 εκατ. ευρώ), Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας, Ελληνικό Κέντρου Κινηματογράφου, ΟΣΕ (για προσθήκες. Αυξήσεις), Ελληνικά Ταχυδρομεία για “ανασχηματισμό” κλπ.

Θα μας τρελάνει ο Πιερρακάκης

Αντιπαρερχόμενος όσα είπε πάλι στη Βουλή για τον κ. Στουρνάρα, ότι, για παράδειγμα, «δεν υπήρξε ποτέ ένας βολικός κεντρικός τραπεζίτης, μίλησε όταν πίστευε ότι έπρεπε να μιλήσει, υπερασπίστηκε δύσκολες θέσεις ακόμη και όταν αυτό είχε πολιτικό κόστος, κι αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ανεξαρτησίας των θεσμών, η αξιοπιστία τους», παρουσιάζω το δεύτερο που “σήκωσε” με αρκετή δόση αυτοθαυμασμού με την ομιλία στο 4ο Συνέδριο Real Estate.

Εκεί, ύστερα από πολλά “πρέπει” (σαν να μην κυβερνά συνεχώς επί έξι χρονια!) και τις γνωστές επαναλήψεις για μειώσεις φόρων και ΕΝΦΙΑ (την ίδια ημέρα κυκλοφορούσε το νομοσχέδιο που πρόβλεπε πρόσθετη επιβάρυνση της κατοικίας με διπλό αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ!) τόνισε ότι «η Ελλάδα έχει μάθει από την κρίση και γνωρίζει ότι η δημοσιονομική ισορροπία αποτελεί προϋπόθεση προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων», προσθέτοντας ότι «και ακριβώς για αυτόν τον λόγο ξέρω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει ότι πρέπει να είμαστε «νοικοκύρηδες», για να το πω απλά, σε ό,τι κάνουμε και νομίζω ότι το βλέπει».

Φυσικά το βλέπει και το νιώθει στο πετσί του για να ολοκληρώσω το σημερινό σημείωμά μου με το σχόλιο αυτό. Ξέρετε τί μού θύμισε; Μού θύμισε αυτό που λένε οι γείτονες για τον «τυχερό» ιδιοκτήτη», συμπονετικά αλλά και ειρωνικά, όταν μπουν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι σ’ ένα σπίτι και το αδειάσουν: “Τον έκαναν νοικοκύρη!”. Το κράτος-νοικοκύρης δεν έχει μακρύ χέρι για να παίρνει από παντού και κοντό για να δίνει απλόχερα σ’ αυτούς που είναι … κοντά του!

Γίναμε νοικοκύρηδες

Τέτοιοι νοικοκύρηδες είμαστε κι εμείς, κι αυτό είναι το μόνο νοικοκύρεμα που μας απόμεινε. Διότι τι σημαίνει είμαι νοικοκύρης; Η λέξη προέρχεται από το παλαιότερο οικοκύρης. Σημαίνει “είμαι κύριος του οίκου μου, του σπιτιού μου”. Είμαστε; Όχι βεβαίως. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα που συσχετίζεται με το στεγαστικό πρόβλημα. Αλλά, σ΄ αυτόν τον οίκο κατοικούν Έλληνες που έχουν ανάγκη να φάνε, να ντυθούν, να μορφωθούν, να μεγαλώσουν παιδιά (αν έχουν!).

Κι εδώ έρχονται ο “νοικοκύρηδες” Μητσοτάκης και Πιερρακάκης που μας … “κάνουν νοικοκύρηδες” με τη “συνετή πολιτική”, “φορολογική μεταρρύθμιση”, “χρηστή διαχείριση”, η οποία μού θυμίζει αυτό που γράφει ο Ignazio Silone στο βιβλίο του “Το ψωμί και το κρασί”: «Το κράτος έχει ένα μακρύ χέρι κι ένα κοντό. Το μακρύ είναι για να παίρνει, και φτάνει παντού. Το κοντό είναι για να δίνει, και φτάνει μόνο σ’ όσους βρίσκονται πολύ κοντά του (και είναι πάρα πολλοί οι κομματικοί ή Στρατός Κατοχής, όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, που θεωρούν ως λάφυρο του νικητή στις εκάστοτε εκλογές Κεντρική Διοίκηση και γαλαξία δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών για στελέχωση»!).

Μού θύμισε και τη διαχρονικώς επιβεβαιούμενη από το ελληνικό πολιτικό σύστημα ρήση του Εμμανουήλ Ροίδη: «Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας: α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού. β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των».

Επίσης, μού θύμισε αυτό αναφέρει ο Αριστοτέλης στα “Πολιτικά” του: “Ο αληθινός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο λαός να μην είναι πολύ φτωχός, αφού η φτώχεια υποβαθμίζει την ποιότητα της δημοκρατίας”, αλλά και προειδοποιεί: “Δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό που κάνουν οι δημαγωγοί. Αυτοί μοιράζουν στον λαό τα περισσεύματα του προϋπολογισμού. Κι ο λαός, μόλις τα παίρνει, αμέσως τα ξοδεύει και ζητά κι άλλα, γιατί έχει ανάγκη”.

Δεν είναι, λοιπόν, νοικοκύρηδες ο κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης, διότι όλο αυτό το αφήγημα για αξιοπιστία, συνετή πολιτική και χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, γίνεται κονιορτός από το κατάντημα του κράτους δικαίου στη χώρα μας, όπως προανέφερα με στοιχεία. Επισημαίνω για μια ακόμα φορά ότι σε ένα κράτος δικαίου η λογοδοσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση και τη δράση όλων των δημοσίων φορέων.

Καμία διαφάνεια… 

Δυστυχώς, όπως προκύπτει από τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αλλά και την καταγγελία του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς για το “Υπερταμείο”, όλοι σχεδόν δημόσιοι φορείς δεν διαχειρίζονται με διαφάνεια τους πόρους που διαθέτουν για την εκπλήρωση της δημόσιας αποστολής τους και δεν λογοδοτούν για τη διαχείριση αυτή ακόμα και στη Βουλή!

Η ορθή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και η αποτελεσματική παρακολούθηση των δημοσιονομικών υποχρεώσεων αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και της διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση. Αυτοί οι θεσμοί είναι ο εσωτερικός έλεγχος που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα για τη διασφάλιση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, καθώς και για την πρόληψη φαινομένων απάτης, διαφθοράς και κακοδιοίκησης, αλλά η εικόνα είναι απογοητευτική.

Για να μην κουράζω τους αναγνώστες μου παραθέτω μερικά (καραμπινάτα) ευρήματα (δυστυχώς, λόγω χώρου δεν μπορώ να παραθέσω δεκάδες άλλα!) στα υπ΄ αριθμόν 1 και 2 Παραρτήματα, που προκύπτουν από την προβληματική η εφαρμογή μηχανισμών, όπως του Μητρώου Δεσμεύσεων, από τον έλεγχο νομιμότητας και κανονικότητας των δαπανών, καθώς και από τη διαχείριση των δημόσιων συμβάσεων, η οποία δεν συμβάλλει στην εξασφάλιση της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης και στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος.

Το 1951 υπέγραψαν τη Συνθήκη Αιώνιας Φιλίας, η οποία αποτέλεσε το θεμέλιο των μετέπειτα σχέσεων τους στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας. Η Τουρκία είχε ήδη επιλέξει τη στενή συνεργασία με τη Δύση, συμμετέχοντας ενεργά στον Πόλεμο της Κορέας και εντασσόμενη το 1952 στο ΝΑΤΟ. Η ένταξη αυτή προσέφερε στην Άγκυρα ένα θεσμικό πλαίσιο μέσω του οποίου μπορούσε να συνδέσει την εξωτερική και αμυντική πολιτική της, με τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης.

Το Πακιστάν ακολούθησε παρόμοια πορεία. Από το 1954 άρχισε να λαμβάνει σημαντική-αμερικανική στρατιωτική βοήθεια, ενώ την ίδια χρονιά υπεγράφη συμφωνία φιλίας και συνεργασίας με την Τουρκία. Η Άγκυρα επιδίωξε να παρουσιάσει τη συμφωνία ως παράγοντα σταθερότητας για τη Νότια Ασία, αποφεύγοντας να προκαλέσει ανησυχίες στην Ινδία. Παράλληλα, η Τουρκία προσπάθησε να διαδραματίσει ρόλο διαμεσολαβητή στις σχέσεις του Πακιστάν με το Αφγανιστάν, αναγνωρίζοντας ήδη από τότε την σημασία της περιοχής.

Η σύμπραξη Τουρκίας-Πακιστάν-Ιράν

Κατά τη δεκαετία του 1960, τόσο η Τουρκία, όσο και το Πακιστάν, άρχισαν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ. Η Τουρκία δυσαρεστήθηκε από τη στάση των δυτικών συμμάχων της στο Κυπριακό, ιδιαίτερα μετά την επιστολή του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον προς τον πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού το 1964, η οποία θεωρήθηκε έντονα επικριτική απέναντι στην Άγκυρα. Το γεγονός αυτό ώθησε την Τουρκία να αναζητήσει πιο ισορροπημένες σχέσεις με τον σοσιαλιστικό κόσμο και τις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου.

Αντίστοιχα, το Πακιστάν ένιωσε προδομένο όταν οι ΗΠΑ επέβαλαν εμπάργκο όπλων – τόσο στο ίδιο, όσο και στην Ινδία – κατά τον πόλεμο του 1965. Ως αποτέλεσμα, η Ισλαμαμπάντ στράφηκε σταδιακά προς την Κίνα, η οποία μπορούσε να καλύψει τις στρατιωτικές της ανάγκες. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, Τουρκία, Πακιστάν και Ιράν ίδρυσαν το 1965 τον Οργανισμό Περιφερειακής Συνεργασίας για την Ανάπτυξη (RCD), επιδιώκοντας μεγαλύτερη αυτονομία και προώθηση των κοινών τους συμφερόντων. Η απογοήτευση από ορισμένες αμερικανικές πολιτικές ώθησε και τις δύο χώρες να αναπτύξουν μια πιο ανεξάρτητη στρατηγική ατζέντα.

Η δεκαετία του 1970 χαρακτηρίστηκε από αμοιβαία πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη. Η Τουρκία στάθηκε στο πλευρό του Πακιστάν, κατά τη διαδικασία ανεξαρτητοποίησης του Μπανγκλαντές, παρέχοντας διπλωματική και στρατιωτική στήριξη και καθυστερώντας την αναγνώριση του νέου κράτους – αναμένοντας το Ισλαμαμπάντ. Από την άλλη πλευρά, το Πακιστάν υποστήριξε την Τουρκία κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, παρέχοντας της στρατιωτική και υλικοτεχνική βοήθεια. Ο τότε πρωθυπουργός του Μπούτο είχε στείλει επιστολή αλληλεγγύης στον Ετσεβίτ.

Το 1979 αποτέλεσε σημείο καμπής. Η Ιρανική Επανάσταση και η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν δημιούργησαν νέες ανησυχίες ασφαλείας και για τις δύο χώρες. Η Τουρκία και το Πακιστάν θεώρησαν τις εξελίξεις αυτές απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής και ανανέωσαν τη συνεργασία τους με τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της σοβιετικής επιρροής. Έτσι, η στρατηγική τους σύμπλευση απέκτησε νέο περιεχόμενο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής.

Από το 1990 στη νέα χιλιετία

Κατά τη δεκαετία του 1990 οι σχέσεις των δύο χωρών παρέμειναν φιλικές, αλλά η δυναμική τους μειώθηκε. Η Τουρκία επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στις νέες Δημοκρατίες που προέκυψαν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, ενώ το Πακιστάν αφιέρωσε μεγάλο μέρος της προσοχής του στις εξελίξεις στο Αφγανιστάν, μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών. Πάντως, παρά τη σχετική υποχώρηση της συνεργασίας τους, οι δεσμοί εμπιστοσύνης παρέμειναν ισχυροί.

Η νέα χιλιετία έφερε μια διαφορετική πρόκληση: Την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, η σταθερότητα της περιοχής αναδείχθηκε σε κορυφαία προτεραιότητα. Η Τουρκία επιχείρησε να διαδραματίσει ρόλο γέφυρας ανάμεσα στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, οργανώνοντας συναντήσεις κορυφής και ενθαρρύνοντας τον διάλογο.

Το 2007, οι ηγέτες των τριών χωρών υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Άγκυρας, η οποία προωθούσε τη συνεργασία, τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και τη μη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις των γειτόνων. Η Τουρκία προσπάθησε να μειώσει τις εντάσεις μεταξύ Καμπούλ και Ισλαμαμπάντ και να συμβάλει στη δημιουργία κοινού μετώπου απέναντι στους Ταλιμπάν, χωρίς επιτυχία, για έναν βασικό λόγο: Ουδέποτε έλλειψε η παρασκηνιακή στήριξη των Ταλιμπάν από το Πακιστάν, παρά την αμερικανική-νατοϊκή κατοχή του Αφγανιστάν!

Την ίδια περίοδο, οι σχέσεις διευρύνθηκαν και σε άλλους τομείς. Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ υπέγραψαν συμφωνίες για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος», ενώ η Τουρκία παρείχε σημαντική ανθρωπιστική βοήθεια στο Πακιστάν, μετά από καταστροφικούς σεισμούς και πλημμύρες. Παράλληλα, οι δύο χώρες συνέχισαν να στηρίζουν η μία την άλλη σε ειδικά ζητήματα, όπως το Κυπριακό για την Τουρκία και το Κασμίρ για το Πακιστάν.

Τα πακιστανικά F-16

Η αμυντική συνεργασία ενισχύθηκε περαιτέρω το 2009, όταν συμφωνήθηκε η αναβάθμιση των πακιστανικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 από την Turkish Aerospace Industries. Η Τουρκία ανέλαβε επίσης πρωτοβουλίες για τη βελτίωση των σχέσεων του Πακιστάν με χώρες της Κεντρικής Ασίας και προσπάθησε να διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στο Ισλαμαμπάντ και το ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης που προκαλούσαν οι αμερικανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Οι τριμερείς σύνοδοι Τουρκίας, Πακιστάν και Αφγανιστάν μεταξύ 2007 και 2012 δεν έλυσαν όλα τα προβλήματα της περιοχής, αλλά διατήρησαν έναν σημαντικό μηχανισμό διαλόγου. Παράλληλα, προωθήθηκαν σχέδια για σιδηροδρομικές συνδέσεις, ενεργειακή συνεργασία και ανάπτυξη τηλεπικοινωνιακών δικτύων, αποδεικνύοντας ότι η ασφάλεια και η οικονομική ανάπτυξη θεωρούνταν αλληλένδετοι στόχοι.

Συνολικά, η ιστορία των σχέσεων Τουρκίας και Πακιστάν δείχνει ότι οι κοινές αντιλήψεις περί ασφάλειας υπήρξαν ο βασικός συνεκτικός παράγοντας της συνεργασίας τους. Από την αντιμετώπιση του κομμουνισμού στον Ψυχρό Πόλεμο, μέχρι την επιδίωξη της σταθερότητας στο Αφγανιστάν, οι δύο χώρες προσαρμόστηκαν στις μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες, χωρίς να εγκαταλείψουν τη στρατηγική τους σχέση.

Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, παρά τις κατά καιρούς διαφοροποιήσεις στις προτεραιότητές τους, η αμυντική και πολιτική συνεργασία μεταξύ Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο σταθερά γεωπολιτικά σχήματα της ευρύτερης περιοχής της Ευρασίας. Το Πακιστάν υπήρξε γενικά ένας από τους πιο συνεπείς διπλωματικούς υποστηρικτές της Τουρκίας σε ζητήματα που αφορούν Ελλάδα και Τουρκία, αν και η θέση του συνήθως εκφράζεται πολιτικά-διπλωματικά, χωρίς άμεση εμπλοκή.

Κύπρος-Αιγαίο-Μεσόγειος

Θα εξετάσουμε ειδικότερα την στάση του Πακιστάν στα πεδία της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, με πρώτο την Κύπρο. Το Πακιστάν παραδοσιακά υποστηρίζει τη θέση της Τουρκίας στο Κυπριακό. Δεν έχει αναγνωρίσει την διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία ως τον μοναδικό εκπρόσωπο του νησιού. Το Ισλαμαμπάντ διατηρεί στενές επαφές με το ψευδοκράτος της αυτοανακηρυγμένης “Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου” και ζητά να ληφθούν υπόψιν «τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων» σε κάθε προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού.

Μια έτερη σημαντική πτυχή των τουρκο-πακιστανικών σχέσεων είναι και η διπλωματική αμοιβαιότητα. Η Τουρκία υποστηρίζει σθεναρά τη θέση του Πακιστάν στην διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ, ενώ το Πακιστάν υποστηρίζει την Τουρκία στην Κύπρο. Αυτή η αμοιβαία υποστήριξη έχει γίνει ένα μακροχρόνιο χαρακτηριστικό της εξωτερικής τους πολιτικής. Να σημειωθεί ότι το Πακιστάν, στον αντίποδα της Τουρκίας, δεν αναγνωρίζει ως ανεξάρτητο κράτος ούτε την Αρμενία, στηρίζοντας παγίως το Αζερμπαϊτζάν.

Σε θέματα όπως οι θαλάσσιες ζώνες, οι διαφορές στον εναέριο χώρο και οι ενεργειακές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο, το Πακιστάν γενικά αποφεύγει λεπτομερείς-ειδικευμένες νομικές θέσεις. Ωστόσο, εκφράζει συστηματικά την αλληλεγγύη του στην Τουρκία και υποστηρίζει ο ελληνοτουρκικός διάλογος να γίνεται στην βάση των «νόμιμων τουρκικών συμφερόντων».

Όταν κλιμακώθηκε η ελληνοτουρκική ένταση το 2020 για την εξερεύνηση υδρογονανθράκων, το Πακιστάν υποστήριξε δημόσια την έκκληση της Τουρκίας για διαπραγματεύσεις και επέκρινε αυτό που θεώρησε ως προσπάθεια «απομόνωσης της Άγκυρας σε περιφερειακό επίπεδο».

Πακιστάν και Τουρκία έχουν αναπτύξει μια σημαντική αμυντική συνεργασία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η συνεργασία περιλαμβάνει τον τουρκικό εκσυγχρονισμό του πακιστανικού στρατιωτικού εξοπλισμού, ναυτική συνεργασία, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και συνεργασία αμυντικής-βιομηχανικής συνεργασίας. Λόγω αυτής της στρατηγικής σχέσης, η πολιτική ηγεσία του Πακιστάν συχνά διστάζει να επικρίνει την Τουρκία σε περιφερειακά ζητήματα.

Πακιστάν και Ελλάδα

Σε γενικές γραμμές το Πακιστάν δεν μας βλέπει ως αντιπάλους. Το Πακιστάν δεν έχει άμεση εδαφική, ή ιστορική διαφορά με την Ελλάδα. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Πακιστάν και Ελλάδας είναι φυσιολογικές και υπάρχουν οικονομικές και πολιτικές επαφές. Ωστόσο, όταν προκύπτει ελληνοτουρκική ένταση, οι δηλώσεις του Πακιστάν συνήθως κλίνουν σαφώς προς την τουρκική πλευρά, επειδή η Άγκυρα θεωρείται ένας από τους στενότερους στρατηγικούς εταίρους του Ισλαμαμπάντ.

Υπό τον Ερντογάν, οι σχέσεις Τουρκίας-Πακιστάν έχουν γίνει ακόμη πιο στενές, περιλαμβάνοντας την άμυνα, τη διπλωματία, το εμπόριο και τους διεθνείς οργανισμούς. Ως αποτέλεσμα, το Πακιστάν είναι πιθανό να συνεχίσει να υποστηρίζει πολιτικά την Τουρκία σε μελλοντικές ελληνοτουρκικές διαμάχες, ειδικά σε θέματα Κύπρου και Ανατολικής Μεσογείου, αποφεύγοντας παράλληλα την άμεση αντιπαράθεση με την ίδια την Ελλάδα.

Να σημειωθεί πως το Πακιστάν (το οποίο θυμίζουμε πως κατέχει πυρηνικά όπλα) έχει ενεργότερο ρόλο στην Μέση Ανατολή, υπογράφοντας αμυντικό σύμφωνα με το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Στα πλαίσια αυτού του Συμφώνου, το Πακιστάν (σύμφωνα με το Reuters) ανέπτυξε μοίρα αεροσκαφών και χιλιάδες στρατιώτες στη Σαουδική Αραβία, κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν – όπου το Πακιστάν λειτουργεί ταυτόχρονα ως μεσολαβητής για την επίλυση της αντιπαράθεσης. Να σημειωθεί πως και η Τουρκία επεδίωξε να ενταχθεί στο προαναφερόμενο σύμφωνο, αλλά δεν κατάφερε, κυρίως λόγω των ενστάσεων του Ριάντ, που επιθυμούσε η συμφωνία να μείνει αυστηρά διμερής.

Όπως μετέδωσε νωρίτερα απόψε η Ραδιοτηλεόραση Βόρειας Γερμανίας NDR, το 54,9% ψήφισε «όχι», ενώ «ναι» ψήφισε το 45,1%. «Λυπάμαι βαθιά για το αποτέλεσμα. Πολλοί πολίτες που ανυπομονούσαν για τους Αγώνες είναι επίσης απογοητευμένοι», δήλωσε ο κυβερνήτης/δήμαρχος του Αμβούργου Πέτερ Τσέντσερ και πρόσθεσε ότι έχει ήδη ενημερώσει τη Γερμανική Συνομοσπονδία Ολυμπιακών Αθλημάτων ότι το Αμβούργο αποσύρει την υποψηφιότητά του.

«Γνωρίζαμε από το προηγούμενο δημοψήφισμα ότι ο σκεπτικισμός για τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι μεγαλύτερος στο Αμβούργο από ό,τι σε πολλές άλλες πόλεις. Παρ’ όλα αυτά, αποφασίσαμε να το επιδιώξουμε επειδή, υπό τις σημερινές συνθήκες, οι Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν μια μεγάλη ευκαιρία για όλους. Θα είχαν δώσει ώθηση σε πολλές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες που έχουμε ως στόχο να προωθήσουμε για την πόλη μας, ακόμη και χωρίς τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτή ακριβώς είναι η εντολή μας τώρα: θα επιδιώξουμε τους στόχους μας στην αστική ανάπτυξη – καθώς και στην υλοποίηση των μεγάλων έργων υποδομής για τα οποία χρειαζόμαστε την υποστήριξη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης – με όλες μας τις δυνάμεις, έστω και χωρίς τους Ολυμπιακούς Αγώνες», τόνισε ο κ. Τσέντσερ.

Απογοητευμένοι δήλωσαν και οι επιχειρηματικοί σύλλογοι του Αμβούργου, οι οποίοι είχαν ταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας της πόλης τους. «Παραμένουμε πεπεισμένοι ότι η διοργάνωση των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων θα είχε προσφέρει τεράστιες ευκαιρίες για τη διεθνή προβολή, την οικονομική ανάπτυξη και τις υποδομές του Αμβούργου. Μια θετική ψήφος θα έστελνε ένα σημαντικό μήνυμα ότι εμείς στο Αμβούργο είμαστε φιλόδοξοι – και ότι πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί να πετύχουμε σπουδαία πράγματα – φτάνοντας πολύ πέρα από τον τομέα του αθλητισμού», δήλωσε ο Νόρμπερτ Άουστ, πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Αμβούργου.

«Η χαρά είναι μεγάλη», δήλωσε στον αντίποδα ο επικεφαλής της καμπάνιας «NOlympia» υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα Έκαρτ Μάουντριχ, επισήμανε ωστόσο ότι η πόλη εμφανίστηκε διχασμένη. «Οι κανόνες του παιχνιδιού της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής δεν αντιπροσωπεύουν το πνεύμα του αθλητισμού, αλλά μάλλον την οικονομική άντληση. Αφαιρούν περισσότερα από όσα δίνουν. Οι κάτοικοι του Αμβούργου αγαπούν την πόλη τους και δεν θα ξεγελαστούν από μια διαφημιστική καμπάνια εκατομμυρίων», πρόσθεσε.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Denizli Sarayköy’de İzmir-Antalya seferini yapan yolcu otobüsü bariyerlere çarparak yandı.

Kazada 8 kişi hayatını kaybetti, 33 kişi ise yaralandıpic.twitter.com/6wyMQyNcoH

— Wire (@wire_tr) May 31, 2026

Το όχημα ανήκε στην εταιρεία Pamukkale Tourism και το τροχαίο έγινε σημειωθηκε αργά χθες τη νύχτα. Χθες τελείωνε ένα έθιμο της Τουρκίας, κατά το οποίο ο κόσμος επισκέπτεται συγγενείς του. Κατά τις ημέρες αυτές σημειώνοντα πολλά τροχαία.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου και επικεφαλής των Ιρανών διαπραγματευτών Μπαγέρ Γαλιμπάφ δήλωσε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του ότι η Τεχεράνη «δεν θα αποδεχθεί καμία συμφωνία» αν δεν είναι βέβαιη ότι θα διασφαλιστούν τα δικαιώματα του ιρανικού λαού.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim μετέδωσε επίσης κατηγορηματική διάψευση, επικαλούμενο επίσημη πηγή του καθεστώτος. «Ο Πεζεσκιάν δεν έχει υποβάλει καμία παραίτηση, σήμερα εκτελούσε κανονικά τα καθήκοντά του και το πρόγραμμά του στις προσεχείς ημέρες θα προχωρήσει ως συνήθως», ανέφερε η πηγή στο ιρανικό πρακτορείο.

Ο ίδιος αξιωματούχος προσέθεσε ότι «αυτές οι φήμες κατασκευάζονται με στόχο τη συλλογή πληροφοριών, τη διέγερση διενέξεων και την υπονόμευση της κοινωνικής συνοχής στο Ιράν», ενώ εξαπέλυσε ευθεία επίθεση στο δίκτυο Iran International σημειώνοντας ότι «οι αποκαλούμενες ενημερωμένες πηγές που επικαλείται το εν λόγω μέσο ενημέρωσης είναι συνήθως προϊόν της φαντασίας και των ψευδαισθήσεων όσων διευθύνουν αυτό το δίκτυο».

Από την πλευρά του, το Iran International επικαλείται πηγές από Ιρανούς αξιωματούχους, ο οποίοι μίλησαν υπό καθεστώς ανωνυμίας. Ο Πεζεσκιάν ανέφερε στον Ανώτατο Ηγέτη ότι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης είχε ουσιαστικά αναλάβει μεγάλα τμήματα της κυβέρνησης και ότι ο πρόεδρος του Ιράν και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι είχαν αποκλειστεί από τη λήψη ζωτικών αποφάσεων. Ο Πεζεσκιάν, τονιζόταν στην επιστολή,  πάντα σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν ήταν σε θέση να διοικήσει την κυβέρνηση ή να εκπληρώσει τις ευθύνες του υπό τις συνθήκες αυτές και, ως εκ τούτου, ζήτησε να παραιτηθεί.

Ανώνυμες πηγές δήλωσαν στο Iran International ότι η κύρια πηγή των διαφορών μεταξύ του Πεζεσκιάν και του επικεφαλής του IRGC, ο οποίος πιστεύεται ότι κατέχει επί του παρόντος το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας στο καθεστώς, ήταν «ο τρόπος διαχείρισης του πολέμου και οι καταστροφικές του συνέπειες για τα μέσα διαβίωσης του λαού και την οικονομία της χώρας».

Την περασμένη εβδομάδα, Αμερικανοί αξιωματούχοι αποκάλυψαν στο CBS ότι ο Χαμενεΐ είναι κρυμμένος σε μια μυστική τοποθεσία με μικρή πρόσβαση στον έξω κόσμο, και ότι είναι προσβάσιμος μόνο μέσω ενός «λαβυρίνθου» από αγγελιοφόρους . Ακόμα και οι υψηλότεροι αξιωματούχοι της ιρανικής κυβέρνησης δεν γνωρίζουν την τοποθεσία του και δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσουν απευθείας μαζί του, ανέφεραν οι αξιωματούχοι.

Ετοιμοπόλεμο το Ιράν!

Την ίδια στιγμή, το Ιράν έχει αποκαταστήσει την πρόσβαση σε 50 από τις 69 εισόδους σηράγγων σε 18 υπόγειες εγκαταστάσεις πυραύλων, οι οποίες χτυπήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αναφέρει την Κυριακή το CNN επικαλούμενο δορυφορικές εικόνες. Για αρκετές εβδομάδες, οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ περιόρισαν την πρόσβαση του Ιράν στις υπόγειες εγκαταστάσεις πυραύλων του, καταστρέφοντας δρόμους και θάβοντας τις εισόδους των σηράγγων.

Ωστόσο οι δορυφορικές εικόνες που εξέτασε το CNN δείχνουν ότι οι πυραυλικές δυνατότητες της Τεχεράνης δεν μπορούν να καταστραφούν απλώς στοχεύοντας τις εισόδους των σηράγγων. Το Ιράν έχει επισκευάσει και άλλα τμήματα των βάσεων, συμπεριλαμβανομένων των δρόμων που βομβάρδισαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για να εμποδίσουν τη χρήση τους από εκτοξευτές πυραύλων. Οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι σχεδόν όλοι αυτοί οι κρατήρες έχουν πλέον καλυφθεί, ενώ σε δύο τοποθεσίες έχουν ακόμη και ασφαλτοστρωθεί εκ νέου.

Με τις συγκεκριμένες ενέργειες το Ιράν φαντάζει έτοιμο να εκτοξεύσει πολύ περισσότερους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς εναντίον του Ισραήλ και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής, κάτι που όπως αναφέρουν οι ειδικοί αναδεικνύει τα όρια της αμερικανικής στρατηγικής βομβαρδισμών. Κατά τη διάρκεια των μαχών, το Ιράν εργάστηκε για να καθαρίσει τις θαμμένες εισόδους των σηράγγων με μεγάλο κίνδυνο, καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συχνά χτυπούσαν τον εξοπλισμό που χρησιμοποιούνταν για την εκσκαφή. Αυτή η εργασία επέτρεψε στην Τεχεράνη να συνεχίσει να εκτοξεύει πυραύλους καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, αν και με πολύ μειωμένο ρυθμό.

Από την κατάπαυση του πυρός, πριν από περισσότερες από επτά εβδομάδες, οι ιρανικές προσπάθειες για την εκσκαφή των βάσεων έχουν επιταχυνθεί σημαντικά. Έτσι, εφόσον οι εχθροπραξίες ξαναρχίσουν, το Ιράν είναι σε θέση να «συνεχίσει να εκτοξεύει πυραύλους όσο διαθέτει εκτοξευτές και πληρώματα, ακόμη και αν η παραγωγή έχει σταματήσει», δήλωσε ο Σαμ Λέαρ, ερευνητικός συνεργάτης στο Κέντρο Μελετών για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων «Τζέιμς Μάρτιν», ο οποίος αναλύει τις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν. «Δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει τους εκτοξευτές να οπλιστούν με το άφθονο απόθεμα πυραύλων που διαθέτουν ακόμη οι Ιρανοί», προσέθεσε.

«Ο αμερικανικός στρατός είναι ικανός να πετυχαίνει τακτικές επιτυχίες, και η εξουδετέρωση και η καταστολή της ιρανικής πυραυλικής δύναμης αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού», δήλωσε ο Λέαρ. «Ωστόσο, αν αυτό δεν συνοδεύεται από μια σειρά λογικών στρατηγικών πολεμικών στόχων και μια εφικτή θεωρία νίκης, μπορεί να καταλήξει σε στρατηγική αποτυχία», συμπλήρωσε.

Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Σον Παρνέλ, δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με τα ευρήματα του CNN, επαναλαμβάνοντας μια προηγούμενη δήλωση ότι «ο αμερικανικός στρατός είναι ο ισχυρότερος στον κόσμο και διαθέτει όλα όσα χρειάζεται για να εκτελέσει τις αποστολές του στον χρόνο και στον τόπο που θα επιλέξει ο Πρόεδρος Τραμπ».

Η κατάληψη του κάστρου Μποφόρ

Στο μέτωπο του Λιάβου, δυνάμεις του ισραηλινού στρατού προχώρησαν στην κατάληψη του κάστρου Μποφόρ (Qalaat al-Shaqif) στον νότιο Λίβανο, στο πλαίσιο της βαθύτερης στρατιωτικής εισβολής τους στην περιοχή εδώ και περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, σύμφωνα με δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων και αναφορές από το πεδίο των συγκρούσεων. Έντονη αντίδραση από Μακρόν.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα συνεδριάσει το απόγευμα της Δευτέρας για να συζητήσει την κατάσταση στον Λίβανο, κατόπιν του αιτήματος που υπέβαλε η Γαλλία. Η συνεδρίαση θα γίνει αμέσως μετά από εκείνη που ζήτησε η Ρουμανία με αφορμή τη συντριβή ενός drone σε πολυκατοικία στο Γαλάτσι και είναι προγραμματισμένη για τις 15.00 τοπική ώρα (22.00 ώρα Ελλάδας).

Η ισραηλινή αυτή κίνηση, όπως αναφέρει ο Guardian, που συνοδεύτηκε από έντονες μάχες, αεροπορικούς βομβαρδισμούς και επιχείρηση σε κοντινές περιοχές, έχει προκαλέσει έντονο διπλωματικό και πολιτικό αντίκτυπο, ενώ οι ειδικοί τη χαρακτηρίζουν κυρίως «συμβολικής σημασίας», με πιθανές όμως σημαντικές στρατηγικές συνέπειες.

Μετά από ημέρες έντονων μαχών και αεροπορικών επιδρομών σε κοντινά χωριά, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Ισραήλ Κατζ, δήλωσε ότι ο στρατός κατέλαβε το Κάστρο Μποφόρ, γνωστό και ως Καλάατ αλ-Σακίφ, το οποίο είχε χρησιμοποιήσει ως βάση κατά την προηγούμενη κατοχή του νότιου Λιβάνου μεταξύ 1982 και 2000 και πως ήδη χτίζει δεκάδες ακόμα στην περιοχή. Οι Ισραηλινοί έλεγχαν ήδη εδάφη μέχρι τον ποταμό Λιτάνι στην εκστρατεία τους κατά της Χεζμπολάχ, αλλά τα στρατεύματα προχωρούν τώρα προς τον ποταμό Ζαχαράνι, περίπου έξι μίλια βόρεια.

Tο υπουργείο Υγείας του Λιβάνου δήλωσε ότι οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 3.371 ανθρώπους από τις 2 Μαρτίου, στον πόλεμο με την φιλοϊρανική-ισλαμική οργάνωση Χεζμπολάχ.

Παρέμβαση Μακρόν

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν εκτίμησε σήμερα ότι «τίποτα δεν δικαιολογεί τη συνεχιζόμενη μεγάλη κλιμάκωση στον νότιο Λίβανο» και έκρινε ότι «επείγει να σιγήσουν τα όπλα, όλα και οριστικά», όπως ανέφερε σε ανάρτησή του, μετά από συνομιλίες που είχε με αρκετούς ηγέτες χωρών της Μέσης Ανατολής.

Ο Μακρόν δήλωσε επίσης ότι «είναι θεμελιώδους σημασίας να επιτευχθεί γρήγορα μια συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν», μετά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον σουλτάνο του Ομάν Χαϊθάμ μπιν Τάρικ, τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ και τον πρόεδρο της Αιγύπτου Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι.

Κατόπιν αιτήματος της Γαλλίας, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα συνεδριάσει αύριο το βράδυ κατεπειγόντως για να εξετάσει την κατάσταση στον Λίβανο, αφού το Ισραήλ συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του και κατέλαβε το εμβληματικό, μεσαιωνικό φρούριο Μποφόρ. «Η Γαλλία θα συνεχίσει να στηρίζει τις λιβανέζικες αρχές, στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν την κυριαρχία του κράτους στο σύνολο του εδάφους της χώρας», πρόσθεσε ο Μακρόν.

Ο Γάλλος πρόεδρος επέμεινε ότι θα πρέπει να δοθεί «προτεραιότητα» στην επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν και να ανοίξει αμέσως ξανά το Στενό του Ορμούζ «χωρίς καμία προϋπόθεση». «Στη συνέχεια θα πρέπει να γίνουν συζητήσεις για μια συμφωνία για τα άλλα θέματα, ιδίως για το πυρηνικό και το βαλλιστικό πρόγραμμα (του Ιράν) και την περιφερειακή σταθερότητα», πρόσθεσε, δηλώνοντας ότι η Γαλλία «είναι έτοιμη» να αναλάβει τις ευθύνες της, «βοηθώντας στην επανέναρξη της θαλάσσιας κυκλοφορίας, με την ανεξάρτητη πολυεθνική αποστολή» που συγκροτεί μαζί με τη Βρετανία.

Ισραηλινή προέλαση σε βάθος

Σύμφωνα με τις αναφορές, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν προχωρήσει πέρα από προηγούμενες γραμμές ελέγχου, πλησιάζοντας περιοχές όπως ο ποταμός Ζαχαράνι, περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια, ενώ επιχειρούν και γύρω από τη Ναμπατιέχ, σημαντικό αστικό και οικονομικό κέντρο του νότιου Λιβάνου. Η εξέλιξη αυτή θεωρείται η βαθύτερη διείσδυση ισραηλινών δυνάμεων στον Λίβανο από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, γεγονός που έχει προκαλέσει ανησυχία για πιθανή περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η κατάληψη του Μποφόρ μπορεί να έχει περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό στρατιωτικό βάρος. Ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν «νίκη εικόνας», που επιχειρεί να ενισχύσει το ηθικό και την πολιτική θέση του Ισραήλ εν μέσω έντονης εσωτερικής και διεθνούς πίεσης. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η συνεχιζόμενη αστάθεια περιπλέκει τις προσπάθειες διπλωματικής αποκλιμάκωσης και πιθανής εκεχειρίας στην ευρύτερη περιοχή.

Λιβανέζικες αρχές μιλούν για «επικίνδυνη κλιμάκωση», κατηγορώντας το Ισραήλ για πολιτική καταστροφής και μαζικού εκτοπισμού στον νότο της χώρας. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται με τη Χεζμπολάχ να εξαπολύει επιθέσεις με ρουκέτες προς το βόρειο Ισραήλ, ενώ το Ισραήλ στοχεύει στρατιωτικές υποδομές της οργάνωσης στον Λίβανο. Σύμφωνα με αναφορές, οι μάχες έχουν οδηγήσει σε εκτεταμένες απώλειες και μαζικό εκτοπισμό πληθυσμού, με περισσότερους από 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους από την κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Νέα πρόταση Τραμπ στο Ιράν

Στο μέτωπο του Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε πίσω στην Τεχεράνη μια νέα, με αυστηρότερους όρους, πρόταση εκεχειρίας για τον τερματισμό του πολέμου. Οι σημαντικότερες εξελίξεις της ημέρας μέχρι στιγμής:

Όπως μεταδίδουν οι New York Times, επικαλούμενοι πηγές με γνώση των συνομιλιών, ο Αμερικανός πρόεδρος προχώρησε σε αναθεώρηση ορισμένων όρων της προηγούμενης πρότασης πριν αποστείλει το νέο σχέδιο στην Τεχεράνη. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν έχουν γίνει γνωστές οι ακριβείς αλλαγές που περιλαμβάνει το επικαιροποιημένο κείμενο.

Σύμφωνα με το Axios, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να ενισχύσει τις εγγυήσεις σε ζητήματα που θεωρεί κομβικής σημασίας, με κυριότερο τη διαχείριση των ιρανικών πυρηνικών υλικών. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ζητώντας παράλληλα την εξάλειψη των αποθεμάτων ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού που διαθέτει η χώρα. Το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης παραμένει ένα από τα βασικά σημεία αντιπαράθεσης στις συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου που ξέσπασε στα τέλη Φεβρουαρίου, μετά την ισραηλινοαμερικανική στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν.

Στις αμερικανικές προτεραιότητες περιλαμβάνεται επίσης η επαναλειτουργία και η αποναρκοθέτηση των Στενών του Ορμούζ, μιας θαλάσσιας οδού στρατηγικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας, η οποία έχει επηρεαστεί σοβαρά από τις πολεμικές εξελίξεις. Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι οι νέοι όροι που θέτει η Ουάσιγκτον ενδέχεται να επιμηκύνουν τον χρόνο των διαπραγματεύσεων, τη στιγμή που τις προηγούμενες ημέρες υπήρχαν ενδείξεις ότι οι δύο πλευρές πλησίαζαν σε συμφωνία.

Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν προχώρησε την Παρασκευή στην έγκριση σχεδίου συμφωνίας που είχε τεθεί υπό εξέταση κατά τη διάρκεια σύσκεψης στην Αίθουσα Επιχειρήσεων του Λευκού Οίκου. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η τελική υπογραφή θα δοθεί μόνο εφόσον διασφαλιστεί η πλήρης τήρηση των «κόκκινων γραμμών» που έχει θέσει η αμερικανική πλευρά.

Στο πολεμικό πεδίο, την κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους τύπου MQ-1 Predator πάνω από τα χωρικά του ύδατα ανακοίνωσε την Κυριακή το Ιράν. Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) ανέφεραν ότι το αμερικανικό drone εισήλθε στον ιρανικό εναέριο χώρο τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής στο πλαίσιο, όπως υποστήριξαν, «εχθρικής επιχείρησης».

“Νομίζω ότι το ποιος θα είναι αρχηγός, θα καθοριστεί απολύτως από το ποιος θα είναι πρώτος, ποιος θα έχει τη δύναμη. Εμείς θέλουμε να είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ”.

Αργότερα, σε ποστάρισμά του, ο κ. Δούκας υποστήριξε τα ακόλουθα: “Το ΠΑΣΟΚ βεβαίως πρέπει να κάνει κριτική στον κύριο Τσίπρα, αλλά το μέτωπο πρέπει να είναι καθαρό και να είναι ενάντια στη Νέα Δημοκρατία. Οτιδήποτε άλλο διαφορετικό, νομίζω ότι είναι δώρο στον κύριο Μητσοτάκη. Η Νέα Δημοκρατία είναι ο μοναδικός αντίπαλος, πριν και μετά τις εκλογές”.

Μιλώντας ευθέως για το ζήτημα των συνεργασιών, ο Χάρης Δούκας ξεκαθάρισε ότι ο διάλογος μεταξύ των δύο προοδευτικών πόλων δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποκλειστεί. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «ο πραγματικός αντίπαλος είναι η Ν.Δ. και σε διαφορετική περίπτωση το αίτημα για πολιτική αλλαγή θολώνει, ο κόσμος μπερδεύεται και η πολυδιάσπαση που δημιουργείται καταλήγει να είναι ένα ανέλπιστο δώρο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη».

Για το ενδεχόμενο κοινής καθόδου με ενιαίο ψηφοδέλτιο σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ο δήμαρχος Αθηναίων – στη συνέντευξή του στο MEGA – απέφυγε προσεκτικά να το αποκλείσει. Αναγνώρισε την απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ για αυτόνομη πορεία σπεύδοντας, όμως, να συμπληρώσει ότι η αυτονομία δεν πρέπει να μεταφράζεται ως απομόνωση, περιχαράκωση ή αποκλεισμός των υπολοίπων δυνάμεων. Μάλιστα, ο Χάρης Δούκας πρόσθεσε ότι εάν το άθροισμα των ποσοστών των δύο κομμάτων μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες κυβερνητικής ανατροπής, επιβάλλεται να έχει προηγηθεί ουσιαστική συζήτηση για τα προγράμματα, τις συγκλίσεις και τις διαφωνίες τους.

Παράλληλα ο Χάρης Δούκας άφησε σαφείς αιχμές κατά της Άννας Διαμαντοπούλου, με αφορμή πρόσφατη δήλωσή της που περιόριζε την αντιπαλότητα με τη Ν.Δ. αυστηρά μέχρι την ημέρα των εκλογών. Επίσης, τόνισε ότι τέτοιες τοποθετήσεις δεν συνάδουν με τις συλλογικές αποφάσεις του κόμματος, σημειώνοντας ότι η Ν.Δ. αποτελεί τον μοναδικό αντίπαλο τόσο πριν όσο και μετά τις κάλπες, κάτι που επιβάλλει καθαρές διαχωριστικές γραμμές.

Τέλος, σύμφωνα με τον ίδιο, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εκπέμψει ένα ξεκάθαρο μήνυμα και να απευθυνθεί στο 70% των πολιτών που, βάσει των δεδομένων, επιθυμεί πολιτική αλλαγή. Όπως εξήγησε, το εναπομείναν 25%-30% των δημοσκοπήσεων θα κατευθυνθεί ούτως ή άλλως προς την κυβερνώσα παράταξη. Η στρατηγική του κόμματος, επομένως, πρέπει να επικεντρωθεί στη συσπείρωση της ευρείας πλειοψηφίας που επιζητά να φύγει η σημερινή κυβέρνηση, χωρίς αποκλεισμούς αλλά με απόλυτη προσήλωση στον στόχο της ανατροπής.

Τα μέσα ενημέρωσης της Μιανμάρ αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών κυμαίνεται από 50 έως 55. Το κινεζικό κρατικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο CCTV ανέφερε ότι η έκρηξη προκάλεσε πολλαπλούς θανάτους και τραυματισμούς, με πολλά όμορα  σπίτια να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Ωστόσο, δεν έδωσε αριθμούς.

🚨🇲🇲 HORRIFIC tragedy in Myanmar.

An explosives warehouse reportedly detonated in Namhkam, unleashing a massive blast that flattened parts of the neighborhood.

💥 55 confirmed dead
🚑 70+ injured
🏠 100+ homes damaged

The footage is absolutely devastating.

Source: AZ Intel… pic.twitter.com/3hYkh34KTy

— Global Pulse (@Globalpulse04) May 31, 2026

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός Ta’ang, ή TNLA, δήλωσε σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο κανάλι του Telegram ότι ο ζελιγνίτης είχε αποθηκευτεί από αυτόν προς χρήση σε ορυχεία και λατομεία πέτρας. Επίσης, ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για την αιτία της έκρηξης. Ο ζελιγνίτης χρησιμοποιείται ευρέως στην εξόρυξη και την εκτίναξη βράχων, αλλά μπορεί να γίνει εξαιρετικά ασταθής με την πάροδο του χρόνου εάν δεν έχει αποθηκευτεί σωστά.

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός Ta’ang, ή TNLA, είναι μέλος της Συμμαχίας των Τριών Αδελφοτήτων των ανταρτών. Ελέγχει την περιοχή Ναμκάμ από τότε που η συμμαχία εξαπέλυσε μεγάλη επίθεση εναντίον του κυβερνητικού στρατού στη βορειοανατολική Μιανμάρ στα τέλη του 2023. Τα μέλη της συμμαχίας και άλλες εθνοτικές ένοπλες ομάδες ζητούν αυξημένη αυτονομία.

Ο TNLA υπέγραψε εκεχειρία με τον στρατό της Μιανμάρ μετά από συνομιλίες με τη μεσολάβηση της Κίνας τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Οι σχέσεις ωστόσο παραμένουν τεταμένες.

Η Μιανμάρ βρίσκεται σε αναταραχή από τότε που ο στρατός κατέλαβε την εξουσία το 2021 πυροδοτώντας λαϊκές εξεγέρσεις. Μετά την καταστολή ειρηνικών διαδηλώσεων με πολλούς νεκρούς,  οι αντίπαλοι της στρατιωτικής διακυβέρνησης πήραν τα όπλα και μεγάλα τμήματα της χώρας βρίσκονται τώρα σε σύγκρουση.

Η πρώην Βιρμανία έχει στα εδάφη της πάνω από εκατό εθνότητες, με κυρίαρχη των Βιρμανών. Η επί σχεδόν ένα αιώνα βρετανική κατοχή άφησε τα σημάδια της και οδήγησε έμμεσα σε εμφυλίους. Ο τελευταίος εμφύλιος άρχισε μετά το πραξικόπημα του 2021, αλλά στην ουσία οι εμφύλιοι δεν σταμάτησαν ποτέ από την ανεξαρτοποίηση της χώρας το 1948.

“Είναι υπέροχο, νομίζω ότι θα ξανακλάψω, από χαρά αυτή τη φορά…”, δήλωσε συγκινημένη η Περιστέρα, σπάζοντας τη σιωπή της ομάδας, ενώ ένα περιστέρι τής φάνηκε ότι φτερούγισε πάνω από τον ώμο του συζύγου της. Όπως εκείνη την ημέρα στο μπαλκόνι της Κυψέλης (Τώρα πια, στο Σούνιο, βλέπουν γλάρους και που και που – ποιητική αδεία – και κανένα άλμπατρος). Αυτήν ακριβώς την ιστορική στιγμή ένα ελαφρό αεράκι ξεφύλλισε συμβολικά τις πρώτες σελίδες της “Ιθάκης”, η οποία δέσποζε εις περιωπήν Ευαγγελίου στο coffee table, μπροστά από το γραφείο. Πλάι στο πολυσέλιδο, δίτομο “Ελληνομουσείον – 7 αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής” και το δυστοπικό μυθιστόρημα των Τριών. Το τελευταίο το μελετούσε εμβριθώς εδώ και λίγες μέρες ο πρόεδρος.

“Είμαι έμπλεος ενθουσιασμού…”, αποφάσισε να πάρει θέση ο Γαβρόγλου μετά από δευτερόλεπτα δισταγμού. Ούτως ή άλλως έτσι έκανε πάντα, από την εποχή της θητείας του στο Ίδρυμα Λάτση. Περίμενε πάντα λίγο πριν μιλήσει. “Τί θα πει έμπλεως”; βιάστηκε να ρωτήσει η ξανθιά γραμματέας και εκπρόσωπος τύπου του Τσίπρα, για να το μετανιώσει αμέσως μετά αντιλαμβανόμενη το παγερό βλέμμα του Μπαλτά. “Πού τους μάζεψε όλους αυτούς;” σκέφτηκε τότε θυμωμένος ο σεβαστός καθηγητής του ΕΜΠ και πρώην δάσκαλος του Αλέξη. “Με τόσους ντενεκέδες μπορούμε να εποικίσουμε τη Ντενεκεδούπολη ή να φτιάξουμε ολόκληρη ορχήστρα χάλκινων και τεντζερέδων, καλύτερη κι απ’ αυτή της Φλώρινας. Πάντως όχι κόμμα”.

Ο Τσίπρας πήρε τότε τον λόγο, όμοια όπως ο Νεφεληγερέτης Ζεύς στη σύνοδο των Θεών στον Όλυμπο: “Νομίζω πως πρέπει να ρωτήσουμε πρώτα τον Αμερικανό imagemaker που έχει προσλάβει ο Βαγγέλης για να μας καθοδηγεί και μετά να προχωρήσουμε σε κάποια απόφαση. Από εμένα πάντως είναι πολύ okay! Σ’ ευχαριστώ πολύ Νίκο. Νομίζω πως από την εποχή που κατέθεσα εκείνο το γαρύφαλλο στην Καισαριανή, δεν έχω επιχειρήσει άλλη πράξη με τόσο συμβολικό κύρος, τόση αριστεροσύνη. Κι ο ίδιος ο Άρης θα πρέπει να είναι πολύ ανακουφισμένος όπου κι αν βρίσκεται που ανέλαβα εγώ τη συνέχεια της δικής του ηρωικής παράδοσης”.

“Ο Πορτοσάλτε;” ήταν έτοιμη να ξεφουρνίσει η ξανθιά, αλλά μαζεύτηκε εγκαίρως. “Ας επικοινωνήσουμε αυτόν τον τίτλο-εύρημα όσο καλύτερα μπορούμε”. Είπε συλλαβιστά, με τη μπάσα φωνή του Ανδρέα  –μετά από τόση εξάσκηση τον πετυχαίνει πλέον τέλεια – και παίρνοντας εκείνο το ύφος, που δηλώνει “ό,τι είχα να πω το είπα, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η ιστορία”, ξάπλωσε την πλάτη του στην πολυθρόνα. Έμοιαζε εξοντωμένος από την υπερπροσπάθεια και γι’ αυτό ανέβασε τα πόδια του στο μεγάλο designer γραφείο.

Ο Τσίπρας και ο ΕΛΑΣ!

Ο Μαραντζίδης, κατακόκκινος από την έξαψη, ζούσε ήδη τον θρίαμβό του, ενώ η ξανθιά γραμματέας τον κοιτούσε με εκείνο το βλέμμα που είναι σαν να λέει: “Μικρός είχε περάσει ανεμοβλογιά. Φως, φανάρι”. Μόνο ο Μπαλτάς δεν φαινόταν ικανοποιημένος. “Σαν να παραπάει αυτό”, σκεπτόταν με πικρό χαμόγελο. “Αλλά τί να περιμένει κανείς από κάποιον που έκανε όνομα, δείχνοντας την εθνική προσφορά των δοσιλόγων. Και που νομίζει ότι η αριστερά είναι κάτι σαν γουέστερν σπαγγέτι, χωρίς Ένιο Μορικόνε και με τον Αλέξη Τσίπρα σε ρόλο Κλιντ Ίστγουντ”!

Δεν είπε όμως τίποτα, γιατί έβλεπε πως όλοι οι υπόλοιποι έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας. “Σήμερα πεθαίνει ο Μητσοτακισμός” φώναξε τότε ο συνήθως χαμηλών τόνων Γαβρόγλου, με την Περιστέρα να του χαρίζει το πιο γοητευτικό της χαμόγελο. “Να παραγγείλω πίτσες;” Πετάχτηκε η ξανθιά και ήταν μία από τις σπάνιες φορές που όλοι οι υπόλοιποι την κοίταξαν με συμπάθεια. Ο Αλέξης τότε πλησίασε με αργά βήματα το παράθυρο του γραφείου του που έβλεπε προς τη Βουλή και τον Εθνικό Κήπο. Μέσα του μια φωνή τού ψιθύριζε κάτι σ’ ένα πολύ γνωστό ρυθμό:

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα… “Ήδη έχω και το βασικό σύνθημα του νέου μου κόμματος”. Μονολόγησε ο άνθρωπος, που κατάφερε και έκανε αγνώριστη την εγχώρια αριστερά. “Αρκεί βέβαια να συμφωνήσει και ο Αμερικανός…”. Κι αν αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα αγαπητοί αναγνώστες σας φαίνονται τώρα ευθυμογράφημα ή φαντασιοκοπία – σημ. προς την ξανθιά γραμματέα: Δημιούργημα της φαντασίας, παραμύθι – κάποτε θα καταστούν ιστορία αναμφισβήτητη. Θυμηθείτε το!