Αφετηρία κάθε υπεύθυνης παρέμβασης είναι η νομική ακρίβεια. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, βρίσκεται σε εξέλιξη ποινική διερεύνηση. Η καταγγελία, η δίωξη, το ένταλμα, η σύλληψη, ακόμα και η προφυλάκιση, δεν αποτελούν καταδίκη. Το τεκμήριο αθωότητας ισχύει για όλους και η δικαστική κρίση δεν υποκαθίσταται από τηλεοπτικές δίκες.

Η προστασία του τεκμηρίου, όμως, δεν επιβάλλει θεσμική αδράνεια. Η ποινική ευθύνη είναι διαφορετική από τη διοικητική, πειθαρχική και δεοντολογική ευθύνη των αθλητικών οργάνων. Η πρώτη κρίνεται από τη Δικαιοσύνη· οι άλλες ενεργοποιούνται για να προστατευθούν η διοργάνωση, τα αποδεικτικά στοιχεία και η εμπιστοσύνη του κοινού.

Το νομικό πλαίσιο της διαφθοράς στον αθλητισμό

Το άρθρο 132 του ν. 2725/1999, όπως ισχύει, συγκροτεί τον ειδικό πυρήνα προστασίας της γνησιότητας των αθλητικών αγώνων. Καλύπτει την αθέμιτη παρέμβαση που αποβλέπει στην αλλοίωση της εξέλιξης, της μορφής ή του αποτελέσματος, την απαίτηση ή αποδοχή ωφελήματος για τον ίδιο σκοπό και την προσφορά ή υπόσχεση ωφελήματος σε αθλητή, προπονητή, διαιτητή, διοικητικό παράγοντα ή άλλο πρόσωπο ικανό να επηρεάσει τον αγώνα. Όταν ο σκοπός επιτευχθεί, ή η αναμέτρηση περιλαμβάνεται σε στοιχηματική διοργάνωση, η ποινική απαξία είναι βαρύτερη και μπορεί να επιβληθεί κάθειρξη έως δέκα έτη.

Ο ίδιος κανόνας δεν εξαντλείται στην τιμωρία. Προβλέπει ειδικές ανακριτικές δυνατότητες, προστασία μαρτύρων, κίνητρα ουσιαστικής συνεργασίας και αυτοτελείς πειθαρχικές συνέπειες για την προσβολή του φιλάθλου πνεύματος. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η υποχρέωση ενημέρωσης της Εθνικής Πλατφόρμας Αθλητικής Ακεραιότητας και της οικείας ομοσπονδίας για την ποινική δίωξη και την εξέλιξη της διαδικασίας. Η γνώση αυτή γεννά θεσμικό καθήκον: Διαφύλαξη αρχείων, αποτροπή επηρεασμού μαρτύρων, ενεργοποίηση των αρμόδιων οργάνων και λήψη αναλογικών προσωρινών μέτρων με προηγούμενη ακρόαση και δικαίωμα προσφυγής.

Η Σύμβαση Macolin, την οποία η Ελλάδα κύρωσε με τον ν. 4726/2020, επιβεβαιώνει ότι η χειραγώγηση αγώνων δεν αντιμετωπίζεται από έναν μόνο φορέα. Απαιτεί συνεργασία εισαγγελικών και διοικητικών αρχών, αθλητικών οργανώσεων, παρόχων στοιχηματισμού και εθνικής πλατφόρμας. Απαιτεί επίσης πρόληψη συγκρούσεων συμφερόντων, ασφαλείς διαύλους αναφοράς, προστασία καταγγελλόντων και αποτελεσματικές, αναλογικές κυρώσεις. Αυτή είναι η σύγχρονη έννοια της αθλητικής ακεραιότητας: Όχι μια αφηρημένη ηθική επίκληση, αλλά μόνιμη θεσμική υποδομή πρόληψης, ανίχνευσης και λογοδοσίας.

Η ιδιότητα μέλους διοίκησης και η παράβαση του νόμου

Στο ζήτημα της ιδιότητας μέλους διοικητικού συμβουλίου ο νόμος απαιτεί προσοχή. Το άρθρο 3 του ν. 2725/1999 ορίζει συγκεκριμένα κωλύματα. Για κακούργημα δεν αρκούν ένα δημοσίευμα, μια καταγγελία ή μόνη η άσκηση δίωξης. Απαιτείται το δικονομικό στάδιο που προβλέπει ο νόμος, δηλαδή παραπομπή στο ακροατήριο με κλητήριο θέσπισμα, ή αμετάκλητο παραπεμπτικό βούλευμα, μέχρι την έκδοση απαλλακτικής απόφασης. Κώλυμα υπάρχει και μετά από αμετάκλητη καταδίκη για κακούργημα, ή για τα ειδικώς αναφερόμενα πλημμελήματα, μεταξύ των οποίων η δωροδοκία και η δωροληψία.

Όταν συντρέξει νόμιμο κώλυμα, η ιδιότητα χάνεται αυτοδικαίως. Κατά την παρ. 9 του άρθρου 3, το αρμόδιο όργανο οφείλει μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από τότε που έλαβε γνώση να εκδώσει τη σχετική διαπιστωτική πράξη. Αν παραλείψει να ενεργήσει, προβλέπεται παρέμβαση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και συνέπειες για τα υπαίτια μέλη. Η πράξη δεν “δημιουργεί” την έκπτωση· πιστοποιεί έννομη συνέπεια που έχει ήδη επέλθει από τον νόμο.

Δεν ακολουθεί, πάντως, ότι όλες οι προηγούμενες αποφάσεις ενός διοικητικού συμβουλίου είναι αυτομάτως άκυρες. Χρειάζεται συγκεκριμένος έλεγχος: Επηρεάστηκαν η απαρτία ή η πλειοψηφία; Υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων; Συνδεόταν η απόφαση με διαιτητικούς ορισμούς, οικονομικές αναθέσεις ή αγώνες που ερευνώνται; Υπάρχουν καλόπιστοι τρίτοι; Η νομιμότητα δεν υπηρετείται ούτε με συγκάλυψη ούτε με ισοπεδωτικές ακυρώσεις. Υπηρετείται με τεκμηριωμένη κρίση για κάθε πράξη και κάθε αρμοδιότητα.

Η πραγματική θεσμική τομή

Η κρίση αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: Τη συγκέντρωση κανονιστικής, διοικητικής, αγωνιστικής και ελεγκτικής ισχύος γύρω από το ίδιο κέντρο. Η αυτονομία του αθλητισμού είναι αναγκαία, αλλά δεν είναι ασυλία. Υπάρχει μέσα στο Σύνταγμα, στον νόμο και στις εγγυήσεις δίκαιης κρίσης. Όταν εκείνος που οργανώνει, ορίζει, αξιολογεί και ελέγχει ανήκει στην ίδια αλυσίδα εξουσίας, η θεσμική αξιοπιστία παραμένει ευάλωτη, ακόμη και χωρίς απόδειξη συγκεκριμένης παρανομίας.

Χρειάζεται καθαρός διαχωρισμός ανάμεσα στο άθλημα και στη διαχείριση των επαγγελματικών αγώνων. Η Ομοσπονδία πρέπει να παραμένει θεματοφύλακας της καλαθοσφαίρισης: Να χαράσσει τους κανόνες του αθλήματος, να εκπροσωπεί διεθνώς τη χώρα, να οργανώνει τις εθνικές ομάδες, να αναπτύσσει το ερασιτεχνικό, αναπτυξιακό, σχολικό και γυναικείο μπάσκετ και να εγγυάται την ακεραιότητα σε ολόκληρη την πυραμίδα.

Η επαγγελματική λίγκα πρέπει να αναλάβει, μέσα σε σαφές νομοθετικό πλαίσιο, την εμπορική και λειτουργική διαχείριση του επαγγελματικού πρωταθλήματος: Πρόγραμμα, παραγωγή, προβολή, κεντρικά έσοδα και υπηρεσίες προς τις ομάδες. Ο διαχωρισμός αυτός δεν σημαίνει ότι οι ομάδες πρέπει να ελέγξουν τη διαιτησία. Μια τέτοια μεταφορά θα άλλαζε απλώς τον φορέα της εξάρτησης.

Οι ορισμοί, η αξιολόγηση, η εκπαίδευση και η πειθαρχική κρίση των διαιτητών πρέπει να ανήκουν σε οργανικά και λειτουργικά ανεξάρτητο σύστημα, προστατευμένο τόσο από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας όσο και από τους επαγγελματικούς συλλόγους. Απαιτούνται διαφανή προσόντα, σταθερές θητείες, ασυμβίβαστα, αιτιολογημένες διαδικασίες και εξωτερικός έλεγχος ακεραιότητας. Η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να υποστηρίζουν τους ορισμούς και να ανιχνεύουν ασυνήθιστα πρότυπα· δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ανθρώπινη ευθύνη. Κάθε εξαίρεση ή ανθρώπινη παρέμβαση πρέπει να καταγράφεται και να ελέγχεται.

Ανάλογη ανεξαρτησία χρειάζεται η αθλητική δικαιοσύνη. Τα δικαιοδοτικά όργανα πρέπει να έχουν ασφάλεια θητείας, σαφή ασυμβίβαστα, διαφανή επιλογή, επαρκή γραμματειακή υποστήριξη και δημοσιευμένες, αιτιολογημένες αποφάσεις. Δεν μπορεί η διοίκηση που ελέγχεται να καθορίζει ουσιαστικά εκείνους που θα την κρίνουν. Η δίκαιη διαδικασία, η ακρόαση και η προσφυγή δεν είναι εμπόδια στην κάθαρση· είναι οι εγγυήσεις που την καθιστούν αξιόπιστη.

Η ανεξαρτησία, βέβαια, δεν εξασφαλίζεται μόνο με μια νέα ονομασία επιτροπής. Χρειάζεται συγκεκριμένος μηχανισμός επιλογής: Δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος, αντικειμενικά προσόντα, συμμετοχή προσώπων που δεν εξαρτώνται οικονομικά ή διοικητικά από τους ελεγχόμενους φορείς, περιορισμένη και μη ανανεώσιμη θητεία όπου αυτό είναι πρόσφορο, κανόνες αποχής και δημοσιοποίηση των βασικών λόγων κάθε κρίσιμης απόφασης. Η χρηματοδότηση πρέπει να είναι επαρκής αλλά θεσμικά θωρακισμένη, ώστε η απειλή περικοπής πόρων να μη μετατρέπεται σε μέσο πίεσης. Και ο έλεγχος πρέπει να αφορά όχι μόνο το αποτέλεσμα μιας απόφασης, αλλά και την ακεραιότητα της διαδικασίας με την οποία αυτή ελήφθη.

Από την αντίδραση στην πρόληψη

Η ακεραιότητα δεν προστατεύεται μόνο όταν ξεσπά μια κρίση. Χρειάζεται ανεξάρτητη μονάδα ακεραιότητας με λειτουργική σύνδεση προς την ΕΠΑΘΛΑ, ασφαλής και ανώνυμος δίαυλος αναφορών, προστασία του καταγγέλλοντος, υποχρεωτικό μητρώο συμφερόντων και ετήσιες δηλώσεις για μέλη διοίκησης, επιτροπών, διαιτητικά και ανώτερα στελέχη. Χρειάζεται ψηφιακή δημοσιότητα των αποφάσεων, των αναθέσεων, των οικονομικών στοιχείων και των πρακτικών που δεν καλύπτονται από νόμιμο απόρρητο, καθώς και περιοδικός εξωτερικός έλεγχος ακεραιότητας.

Η προστασία πρέπει να καλύπτει όχι μόνο το επαγγελματικό πρωτάθλημα, όπου κυκλοφορούν περισσότερα χρήματα και στοιχηματικό ενδιαφέρον, αλλά και τα ερασιτεχνικά, αναπτυξιακά, νεανικά και σχολικά πρωταθλήματα. Εκεί διαμορφώνεται η αθλητική συνείδηση και εκεί οι νεότεροι αθλητές είναι περισσότερο ευάλωτοι σε εξαρτήσεις και πιέσεις. Κώδικες δεοντολογίας χωρίς εκπαίδευση, αναφορά κινδύνων και πραγματική εφαρμογή μένουν κενό γράμμα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η διαχείριση των συγκρούσεων συμφερόντων. Δεν αρκεί ένα μέλος να δηλώνει γενικά ότι ενεργεί αμερόληπτα. Πρέπει να καταγράφονται οικονομικές, επαγγελματικές, συγγενικές και διοικητικές σχέσεις που μπορούν εύλογα να δημιουργήσουν υπόνοια εξάρτησης. Η δήλωση πρέπει να επικαιροποιείται, να ελέγχεται από ανεξάρτητο όργανο και να οδηγεί, όπου απαιτείται, σε υποχρεωτική αποχή. Η παράβαση δεν μπορεί να μένει χωρίς συνέπεια. Αντίστοιχα, οι καταγγελίες πρέπει να πρωτοκολλούνται, να αξιολογούνται με προκαθορισμένα κριτήρια και να αφήνουν ψηφιακό ίχνος, ώστε κανείς να μην μπορεί να τις εξαφανίσει ή να τις χρησιμοποιήσει επιλεκτικά.

Η πρόληψη απαιτεί ακόμη συστηματική παρακολούθηση ασυνήθιστων στοιχηματικών κινήσεων και αγωνιστικών προτύπων, πάντοτε με σεβασμό στην προστασία προσωπικών δεδομένων. Ένα σήμα κινδύνου δεν αποδεικνύει χειραγώγηση· ενεργοποιεί όμως ελεγχόμενη διαδικασία επαλήθευσης. Η ανταλλαγή πληροφοριών με την ΕΠΑΘΛΑ και τις αρμόδιες αρχές πρέπει να γίνεται γρήγορα, με καθορισμένες αρμοδιότητες και ασφαλή τήρηση αρχείων. Έτσι αποφεύγονται τόσο η ατιμωρησία όσο και η άδικη δημόσια έκθεση προσώπων στη βάση ενός ανεπεξέργαστου δεδομένου.

Το δίδαγμα από την υπόθεση της ΕΟΚ 

Η υπόθεση της ΕΟΚ, όποια και αν είναι η τελική ποινική έκβασή της, αποτελεί δοκιμασία ωριμότητας. Η Πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί τη νομιμότητα, χωρίς να χειραγωγήσει το αθλητικό αυτοδιοίκητο. Η Ομοσπονδία οφείλει να συνεργαστεί πλήρως, να διαφυλάξει τα στοιχεία και να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς της. Η επαγγελματική λίγκα και οι ομάδες οφείλουν να αποδεχθούν ότι η εμπορική αυτοδιαχείριση δεν συνεπάγεται εξουσία πάνω στη διαιτησία, ή στη δικαιοσύνη.

Αναγκαίο είναι, επίσης, ένα σαφές μεταβατικό σχέδιο. Η θεσμική αλλαγή δεν γίνεται με ένα σύνθημα ούτε με μια βιαστική μεταφορά αρμοδιοτήτων. Πρώτα χαρτογραφούνται οι σημερινές εξαρτήσεις, οι συμβάσεις και οι ροές χρηματοδότησης. Έπειτα θεσπίζονται τα νέα ασυμβίβαστα, η διαδικασία επιλογής των ανεξάρτητων οργάνων και οι μηχανισμοί ελέγχου. Τέλος, προβλέπεται αξιολόγηση της λειτουργίας τους από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες και δημόσια λογοδοσία. Η μετάβαση πρέπει να εξασφαλίζει τη συνέχεια των πρωταθλημάτων, χωρίς να διαιωνίζει το σύστημα που καλείται να αλλάξει.

Η απάντηση, τελικά, δεν είναι να αντικαταστήσουμε ένα πρόσωπο με ένα άλλο. Είναι να οικοδομήσουμε θεσμούς που δεν εξαρτώνται από την καλή προαίρεση κανενός. Η μεταρρύθμιση πρέπει να μετριέται με δημοσιευμένους δείκτες: Χρόνο διερεύνησης αναφορών, αριθμό δηλωμένων συγκρούσεων, αιτιολόγηση εξαιρέσεων στους ορισμούς και εφαρμογή των αποφάσεων. Μόνο έτσι η λογοδοσία γίνεται καθημερινή πρακτική και όχι έκτακτη υπόσχεση μετά από κάθε κρίση.

Ο αγώνας ανήκει στους αθλητές και στους φιλάθλους. Η διοίκηση είναι υπηρεσία, όχι ιδιοκτησία. Και η αυτονομία του αθλητισμού αποκτά δημοκρατικό περιεχόμενο μόνο όταν συνοδεύεται από διαφάνεια, έλεγχο και λογοδοσία.

Προφανής στόχος ήταν για να αποκαταστήσει τον ρόλο του περιφερειακού κέντρου που διαδραμάτιζε παραδοσιακά η διπλωματική αντιπροσωπεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο ανεξέλεγκτος ρόλος του Τομ Μπάρακ στην πρεσβεία της Άγκυρας έπρεπε να αποκτήσει αντίβαρο. Εν αναμονή και του αποτελέσματος των ενδιάμεσων εκλογών όπου η πιθανότητα… μερικής ή ολικής επαναφοράς των Δημοκρατικών θα δημιουργήσει νέες ισορροπίες στη γραφειοκρατία της Ουάσινγκτον.

Λιβύη και τουρκική στρατηγική

Τι συνέβη όμως στη Λιβύη; Η Τουρκία ευθυγράμμισε τα συμφέροντά της με αυτά των ΗΠΑ, παριστάνοντας ότι ταυτίζεται με τον στόχο της ενοποίησης που προωθούσε η πρωτοβουλία (initiative) του Μάσαντ Μπούλος, συμπέθερου του Τραμπ. Ενώ αρχικά είχε συνταχθεί με τη δυτική Λιβύη (Σαράτζ, Ντμπεϊμπά) στη συνέχεια χρησιμοποίησε τα «κατάλληλα όπλα» για να ενισχύσει την πειθώ της στη φαμίλια Χάφταρ. Ή μάλλον το εξής ένα: Τα «οικονομικά κίνητρα» που δούλεψαν στην περίπτωση Ντμπεϊμπά…

Η Τουρκία διεκδίκησε επικοινωνιακά να της πιστωθεί και η συμφωνία για ενοποίηση των στρατιωτικών δυνάμεων του ανατολικού και του δυτικού τμήματος της Λιβύης. Ανάμεσα στους δυο επικεφαλής, στις φωτογραφίες ποζάρει ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Γκιουλέρ! Μόνο που ούτε αυτό τελικά πήγε και τόσο καλά. Ήρθε και μια από τις γνωστές δηλώσεις Τραμπ που «στόλισε» τη Λιβύη και ο Σαντάμ Χάφταρ, διάδοχος του πάτερ φαμίλιας «στρατάρχη Χαλίφα», βρήκε ευκαιρία να παραστήσει τον εθνικό ηγέτη ζητώντας απολογία Τραμπ…

Και οι ελληνικές… επιτυχίες στη Λιβύη

Το ότι δεν βγήκαν στην Τουρκία οι πρωτοβουλίες στη Λιβύη όπως ακριβώς επεδίωκε, δεν είναι αιτία πανηγυρισμών στην Ελλάδα. Η ελληνική πολιτική έπρεπε εξαρχής να ξεκαθαρίσει προς κάθε ενδιαφερόμενο, διεφθαρμένους τοπικούς παράγοντες ή χώρες… πρόθυμους διαφθορείς, για το κόστος που θα καταβάλουν εάν στραφούν εναντίον των νομίμων συμφερόντων της. Και να πείσει ασφαλώς ότι σοβαρολογεί.

Η ελληνική πολιτική κυριαρχήθηκε από την επιδίωξη άσκησης επιρροής και πειθούς. Δυστυχώς, αυτό επιβεβαίωσε την αφέλεια με την οποία προσεγγίζει τα ζητήματα της Λιβύης η ελληνική διπλωματία. Για την ακρίβεια οι υπουργοί Εξωτερικών, αφού η διπλωματική υπηρεσία, σε γενικές γραμμές δεν εισακούγεται.

Προτεραιότητα των υπουργών είναι να μην προκαλέσουν, προσωπικά, τη δυσαρέσκεια ισχυρών διεθνών παραγόντων. Γι’ αυτό και η πολιτική της Ελλάδας είναι άνευρη, χωρίς συνέπεια και συνέχεια. Αντιδρά στις εξελίξεις που υπαγορεύουν άλλοι.

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία, σε άμεση συνεννόηση ασφαλώς με τον πρεσβευτή – «ατζέντη» της Τομ Μπάρακ, έπαιξε τον ρόλο του απόλυτα ευθυγραμμισμένου με τις ΗΠΑ «τοπικού συνεργάτη». Φυσικά, πίσω από τις «εξυπηρετήσεις» της τουρκικής διπλωματίας, υποκρυπτόταν η προώθηση των στόχων στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Οι ΗΠΑ, ασφαλώς δεν κόπτονται για την επικράτηση… δημοκρατίας στη Λιβύη, αλλά για τη διαμόρφωση συνθηκών που θα εξυπηρετούν τη στρατηγική τους. Μία από αυτές τις διαστάσεις είναι η ενεργειακή ασφάλεια, στο πλαίσιο της οποίας ο ρόλος που επιφυλάσσουν στην πλούσια σε ενεργειακά αποθέματα Λιβύη είναι σημαντικός. Αυτό όμως εμπλέκει και τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Τα δυνητικά κοιτάσματα σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας γειτνιάζουν με τα λιβυκά, εμπλέκοντας τις ίδιες αμερικανικές εταιρίες που εμπλέκονται στη Λιβύη (ExxonMobil, Chevron).

Πρόσκληση σε τραπέζι με την Ελλάδα στο μενού

Όσον αφορά την περιφερειακή πολιτική της Άγκυρας, βασίζεται στην υπόσχεση πολύ μεγαλύτερης ΑΟΖ και στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, φυσικά σε βάρος της Ελλάδας. Πληρώνει αδρά για να εξασφαλίσει τη βοήθεια των διεφθαρμένων «φυλάρχων» στο ανατολικό και το δυτικό τμήμα, της Λιβύης, παρέχοντας και το αφήγημα συγκάλυψης των πραγματικών τους κινήτρων και επιδιώξεων: Την εξυπηρέτηση του λιβυκού εθνικού συμφέροντος! Κι όλα αυτά αποτελούν μέρος της απόπειρας να «κουκουλώσει» η Άγκυρα τον αναθεωρητισμό της σε βάρος της Ελλάδας.

Ποιος είναι ο τελικός στόχος της Άγκυρας; Να χρησιμοποιήσει το «ειδικό βάρος» της Τουρκίας για να διαπραγματευθεί εκτός πλαισίου διεθνούς δικαίου που δεν την συμφέρει. Με τον τρόπο αυτό, διά του στρατιωτικού καταναγκασμού και των απειλών, ευελπιστεί ότι θα πετύχει να αρπάξει όσα επιθυμεί από την Ελλάδα. Όσο δεν το επιτυγχάνει, έχει «σχέδιο β’»: Το να βραχυκυκλώσει την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων.

Ποντάρει στο ότι μια Ελλάδα που διακηρύσσει διαρκώς τον φιλειρηνικό της προσανατολισμό, δεν θα επιχειρήσει να κινήσει ενεργητικά το ενδιαφέρον της Ουάσινγκτον, δημιουργώντας το κίνητρο, ή προκαλώντας την ανάγκη αποφασιστικής παρέμβασης. Αυτό θα προϋπέθετε να περάσει από τις αφελείς και πολιτικά βολικές διακηρύξεις στις πράξεις.

Κόστος-όφελος

Να περάσει η Αθήνα από τα περί «δικαιωμάτων κατοχυρωμένων από το διεθνές δίκαιο», σε λελογισμένες ενέργειες επίδειξης αποφασιστικότητας προάσπισης αυτών των δικαιωμάτων. Να «τζαρτζάρει» την τουρκική στρατηγική βραχυκυκλώματος κάθε ελληνικής πρωτοβουλίας. Όσο η Άγκυρα δεν καταβάλει κόστος γι’ αυτή την τακτική, η ελληνική πλευρά θα τη βρίσκει διαρκώς μπροστά της.

Οι πανηγυρισμοί των τελευταίων ημερών για «κίνηση ματ» μετά την ανακοίνωση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων Ελλάδας-Αιγύπτου για συμφωνία χάραξης ΑΟΖ, είναι για μια ακόμη φορά βολικά υπερβολικοί. Πρόκειται αναμφισβήτητα για σημαντική εξέλιξη. Όμως, άλλο η έναρξη διαπραγματεύσεων και άλλο η κατάληξη σε συμφωνία.

Υπάρχει και κάτι ακόμα: Σε περίπτωση που υπάρξει συμφωνία, αυτό θα δεσμεύει αποκλειστικά και μόνο τους αντισυμβαλλόμενους, την Αθήνα και το Κάιρο! Κάτι παρόμοιο δεν ανέφερε και η ελληνική ανακοίνωση για το «Τουρκολιβυκό μνημόνιο»; Και είναι σωστό! Διότι το διεθνές δίκαιο όντως προβλέπει συμφωνία μεταξύ όλων των εμπλεκομένων για οριστική χάραξη θαλασσίων ζωνών!

Η Τουρκία χρειάζεται την Ελλάδα!

Ο δε καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ υποδεικνύει τα νόμιμα μέσα. Μεταξύ αυτών είναι και οι διαπραγματεύσεις! Διμερείς ή πολυμερείς! Κι εκεί δεν υποχρεώνει τον οποιονδήποτε να εφαρμόσει το διεθνές δίκαιο, αφού «άμα θέλει η νύφη και ο γαμπρός»! Έχει σημασία αυτό στα ελληνοτουρκικά…

Εκεί επιδιώκει να φτάσει η Τουρκία. Μέσω της τρομοκράτησης και της απειλής πολέμου, να αποσπάσει τη μερίδα του λέοντος όσων ζητεί από την Ελλάδα και μάλιστα με τη σφραγίδα της Αθήνας! Διότι αυτό θα νομιμοποιήσει τα τουρκικά κέρδη… Μπορεί να απέσπασαν στρατιωτικά τη μισή Κύπρο το 1974. Μισό και πλέον αιώνα μετά, όμως, δεν κατάφεραν να νομιμοποιήσουν τα τετελεσμένα.

Άλλο ένα σημείο ενδιαφέροντος είναι οι διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας-Αιγύπτου. Δεν κάνει σε κανέναν εντύπωση η απάντηση του Χακάν Φιντάν στον Αιγύπτιο υπουργό Εξωτερικών που του ξεκαθάρισε ότι η Αίγυπτος διαφωνεί με το «Τουρκολιβυκό»; Σύμφωνα με σχετική ανάρτηση του πρώτου, ο Τούρκος ομόλογός του «επέδειξε κατανόηση»!

Μια «κατανόηση» που ουδέποτε επέδειξε στις σχέσεις με την Ελλάδα! Ούτε καν ρητορικά! Αντιθέτως, συστηματικά επιδιώκει να αποκλείει την Αθήνα από οποιαδήποτε διαβούλευση για τη Λιβύη. Δεν την αναγνωρίζει καν ως δρώντα στην περιοχή! Με τη συμπεριφορά που επιδεικνύει, προσπαθεί να την παρουσιάσει ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας.

Όσο και η ίδια η Αθήνα δεν αντιδρά με την πρέπουσα σφοδρότητα εγκαταλείποντας την πολιτική ορθότητα απέναντι σε εταίρους και συμμάχους, θα δίνει την εντύπωση… στρατευμένου εθελοντή στην εξυπηρέτηση της τουρκικής στρατηγικής. Τόσο απλά.

Περί διεθνούς εικόνας ο λόγος

Η αποτυχία της Τουρκίας να δελεάσει την Αίγυπτο με πολύ μεγάλα κέρδη στη χάραξη θαλασσίων ζωνών εάν συνταχθεί μαζί της, σε βάρος της Ελλάδας, αποδεικνύει ότι στο Κάιρο αντιλαμβάνονται και τον εφήμερο χαρακτήρα τέτοιων κερδών και τη γενικότερη αφερεγγυότητα της Άγκυρας. Αυτό σχετίζεται με τη συνολικότερη εικόνα που έχει δημιουργήσει με την αμετροέπεια και την υπεροψία της.

Το αντίθετο ακριβώς από το πρόβλημα εικόνας της Ελλάδας, που δειλιάζει εμφανώς, συστηματικά, να επιβάλει κόστος στην Τουρκία για τη συμπεριφορά της. Αυτό υπονομεύει τη χρησιμότητά της ως συμμάχου. Παράδειγμα η απραξία της Αθήνας όταν η Άγκυρα αμφισβήτησε στην πράξη (σ.σ. στην περιοχή της Κάσου στο ζήτημα της πόντισης του καλωδίου) τη συμφωνία Αθήνας-Καΐρου για τη χάραξη ΑΟΖ.

Τούτων λεχθέντων, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και οι διαρροές ότι περί επικείμενης επέκτασης στα 12 ναυτικά μίλια στην Κρήτη, εξαιρώντας όμως το επίμαχο ανατολικό τμήμα, δεν είναι καθόλου πειστικές. Κι αυτό μπορεί να δημιουργήσει αστάθεια, καθώς η Τουρκία θα θεωρήσει πολύ υψηλή την πιθανότητα ελληνικής υποχώρησης εάν «στρατιωτικοποιηθεί η κρίση».

Άμα θέλει πόλεμο η Τουρκία ας τον κάνει τώρα

Αν επιθυμούσε όντως να επηρεάσει τις εξελίξεις η Ελλάδα, θα μπορούσε να επιχειρήσει να ασκήσει αποτροπή. Στο πλαίσιο της απειλής επιβολής σοβαρού κόστους, θα μπορούσε να έχει ξεκαθαρίσει ποιες ενέργειες της Τουρκία θα προκαλούσαν την άμεση επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Κι όχι μόνο εκεί που διαρρέεται, διότι κι αυτό φοβικότητα αποπνέει, την οποία εισπράττουν οι ενδιαφερόμενοι. Φίλοι και αντίπαλοι.

Γιατί εξαιρείται η ηπειρωτική χώρα; Γιατί δεν προχωρά το κλείσιμο των κόλπων; Με ποια λογική η κυβέρνηση θεωρεί ότι η Τουρκία θα επιλέξει πόλεμο; Με ποια νομιμοποίηση θα καταφύγει στη στρατιωτική βία με αφορμή την άσκηση ενός καταφανέστατα νόμιμου δικαιώματος; Χρησιμοποιώντας δηλαδή το μοναδικό… σίγουρα παράνομο μέσο αντίδρασης! Και λόγω της συγκυρίας, θα χρεωθεί κάτι πολύ ευρύτερο από ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο. Διακινδυνεύοντας σοβαρές αντισυσπειρώσεις επί του πεδίου…

Οι Τούρκοι ανακοινώνουν ότι μέχρι το τέλος του έτους προτίθενται να ψηφίσουν νόμο που θα αφορά τη «Γαλάζια Πατρίδα», επικεντρωμένο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη πλευρά, δημοσιεύματα στην Αίγυπτο αναφέρουν ότι ετοιμάζεται φάκελος για τη νομική τεκμηρίωση του παράνομου χαρακτήρα του Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Μένει να αποδειχθεί ο βαθμός συντονισμού Καΐρου-Αθήνας. Εν αναμονή λοιπόν για το επόμενο επεισόδιο του σίριαλ…

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

Στον πρώτο γύρο, ήταν ο γιος του πρώην προέδρου της άκρας δεξιάς Ζαΐχ Μπολσονάρου (2019-2022) αυτός που είχε καταλάβει την πρώτη θέση.

«Οι Βραζιλιάνοι πήγαν να ψηφίσουν επειδή καταφέραμε να τους πείσουμε ότι η ψήφος ήταν πολύ σημαντική για να εγγυηθούν τη δημοκρατία», τόνισε ο Λούλα στη μεγαλούπολη Σάου Πάουλου.στην πρώτη του τοποθέτηση μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών

Ο πρώην πρόεδρος Μπολσονάρου εκτίει κατ’ οίκον ποινή κάθειρξης 27 ετών διότι αποπειράθηκε να αγκιστρωθεί στην εξουσία, ανατρέποντας με πραξικόπημα τον Λούλα μετά την ήττα του στις προηγούμενες εκλογές το 2022.

Στην τέταρτη θητεία του ωστόσο, τα περιθώρια ελιγμών του αρχηγού του κράτους αναγγέλλονται ωστόσο περιορισμένα, με δεδομένη το τσουνάμι της δεξιάς στις βουλευτικές εκλογές, πριν από τρεις εβδομάδες.

Η εκστρατεία έδειξε πάντως ότι (και) η Βραζιλία παραμένει διχασμένη και πολωμένη και δικαστική διένεξη προκάλεσε σύγχυση και χθες, ημέρα των προεδρικών εκλογών. Με απόφαση δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η ψηφοφορία παρατάθηκε για δυο ώρες.

Η ομάδα του Λούλα υπέβαλε προσφυγή καταγγέλλοντας πως ψηφοφόροι εμποδίζονταν να πάνε να ψηφίσουν διότι είχαν αποσυρθεί από την κυκλοφορία τα λεωφορεία σε διάφορες πόλεις, ειδικά σε πολιτικά οχυρά του στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας.

Μπολσονάρου

«Είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε τις εκλογές», είπε στην Μπραζίλια ο Φλάβιου Μπολσονάρου. Κατήγγειλε βρόμικα τεχνάσματα και «μαϊμουδιά» κατά την έκφραση που επέλεξε να χρησιμοποιήσει, βρίσκοντας «απαράδεκτο» τον τρόπο διεξαγωγής της χθεσινής ψηφοφορίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «πολλά πράγματα μένουν να ξεκαθαρίσουν» μετά τη διένεξη στη δικαιοσύνη που οδήγησε στην χωρίς προηγούμενη δίωρη παράταση της ψηφοφορίας.

Είναι η πρώτη φορά στη Βραζιλία που υποψήφιος καταφέρνει να αντιστρέψει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τον άνεμο του πρώτου μετά το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας (1964-1985).

Ο Λούλα εμφανίστηκε σε οπτικό υλικό σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης να πανηγυρίζει με τη δεξιά γροθιά υψωμένη και σφιγμένη και φορώντας κόκκινα γυαλιά σε σχήμα αστεριού.

Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, πλήθος υποστηρικτών ξέσπασε σε κραυγές χαράς, ιδίως στην λεωφόρο Παουλίστα στη Σάου Πάουλου και στο κέντρο της μεγαλούπολης Ρίο ντε Ζανέιρο, όπου τον ουρανό φώτισαν πυροτεχνήματα.

«Είμαι πολύ συγκινημένη. Αυτή είναι ιστορική νίκη για τον πρόεδρο Λούλα. Ο λαός κινητοποιήθηκε, ενώθηκε», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Μαριάνα Αντράτζι, 33χρονη δικηγόρος, στο Ρίο.

Από προσωπική σκοπιά, η επανεκλογή του Λούλα αποτελεί το επιστέγασμα μιας πορείας κάθε άλλο παρά συνηθισμένης. Και η τελευταία ανατροπή της μοίρας του άλλοτε φτωχόπαιδου από το Περναμπούκου (βορειοανατολικά).

Κατέχει ήδη ρεκόρ: κανένας άλλος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος δεν κυβέρνησε τόσα πολλά χρόνια τη Βραζιλία. Θα είναι από τους πιο ηλικιωμένους ηγέτες στον κόσμο και θα έχει πατήσει τα 85, όταν θα φθάσει στο τέλος της η τέταρτη θητεία του, το 2030. Θα κλείσει έτσι 16 χρόνια στην εξουσία, έπειτα από το πρώτο του πέρασμα από την προεδρία (2003-2010).

Άντεξε τη φθορά του χρόνου και τη δυσαρέσκεια έναντι του Κόμματος Εργαζομένων (PT), της παράταξής του. Το κόμμα συνδέθηκε με πολλά σκάνδαλα, ιδίως τα χρόνια του 2000. Ο ίδιος ο Λούλα πέρασε από το μαρτύριο της καταδίκης του για υπόθεση διαφθοράς και φυλακίστηκε για 580 ημέρες την περίοδο 2018-2019, προτού η απόφαση σε βάρος του αναιρεθεί για διαδικαστικούς λόγους.

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του ο Λούλα επέμεινε στο ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας της Βραζιλίας, αντιμέτωπος με τις εμπορικές και τις διπλωματικές πιέσεις της Ουάσιγκτον. Ωστόσο ήταν η Meta αυτή που μπήκε στην τελική ευθεία της εκστρατείας στο στόχαστρο επιθέσεων της προεδρικής παράταξης. Η μητρική εταιρεία των Facebook, WhatsApp και Instagram κατηγορήθηκε από την ομάδα του Λούλα για «ανάμιξη» στις εκλογές για προσπάθεια επηρεασμού των ψηφοφόρων υπέρ του υποψήφιου Μπολσονάρου.

Χθες βράδυ, ο Λούλα υποσχέθηκε ότι θα προωθήσει «ρύθμιση» των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης. Ο αμερικανικός κολοσσός της τεχνολογίας διέψευσε κατηγορηματικά πως προσπάθησε να παίξει ρόλο στην εκλογική αναμέτρηση. Αναγνώρισε ωστόσο ότι ίσως υπήρξαν «τεχνικά προβλήματα» που έπληξαν την εκστρατεία της βραζιλιάνικης κεντροαριστεράς στις πλατφόρμες του.

Ακολουθεί σταχυολόγηση των αντιδράσεων ως τώρα μετά την επικράτηση του Λούλα Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Βραζιλία στην οποία ήταν αντιμέτωπος με τον συντηρητικό γερουσιαστή Φλάβιου Μπολσονάρου, με την οποία εξασφάλισε άνευ προηγουμένου τέταρτη θητεία, όχι πάντως συναπτή, στο κορυφαίο αξίωμα.

Μεξικό

«Ζήτω η δημοκρατία, νίκησε ο βραζιλιάνικος λαός. Συγχαρητήρια, πρόεδρε Λούλα!», τόνισε η πρόεδρος Κλαούδια Σέινμπαουμ, εκλεγμένη με κόμμα της μεξικανικής αριστεράς, μέσω X.

Κούβα

«Αγαπητέ αδελφέ Λούλα, σε συγχαίρω εξ ονόματος της κουβανικής κυβέρνησης και του κουβανικού λαού για αυτή την ιστορική νίκη, που εγγυάται συνέχεια στον δρόμο της ειρήνης, της εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης», σημείωσε ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ μέσω X.

Ουρουγουάη

Ο πρόεδρος Ζαμαντού Ορσί, που ανήκει στην αριστερά, σημείωσε ότι συνομίλησε με «τον φίλο» Λούλα, εκλεγμένο πρόεδρο. «Του έδωσα συγχαρητήρια για τη νίκη του και για τη γιορτή της δημοκρατίας που αντιπροσωπεύει μια εκλογική διαδικασία», πρόσθεσε μέσω X.

Παραγουάη

Ο πρόεδρος της δεξιάς Σαντιάγο Πένια εξήρε «το μεγάλο δημοκρατικό ταξίδι» του «βραζιλιάνικου λαού» και τόνισε πως οι δυο χώρες έχουν «κοινό πρόγραμμα ολοκλήρωσης και ανάπτυξης» και «θα συνεχίσουν να συνεργάζονται για την ευημερία των λαών» τους.

Περού

Η δεξιά πρόεδρος του Περού Κέικο Φουχιμόρι ανέφερε μέσω X ότι «επαναβεβαιώνω τη βούλησή μας να ενισχύσουμε τη στρατηγική συμμαχία μας, την ολοκλήρωση, τη συνεργασία και τη βιώσιμη ανάπτυξη του Αμαζονίου που μοιραζόμαστε, προς όφελος των δυο λαών μας».

Βολιβία

«Θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε για να ενισχύσουμε τη σχέση μας και να δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες για τα έθνη μας», διαβεβαίωσε μέσω X ο πρόεδρος της κεντροδεξιάς Ροδρίγο Πας, τονίζοντας ότι «η Βολιβία και η Βραζιλία είναι γειτονικές και αδελφές χώρες που ενώνει η ιστορία που μοιράζονται και οι κοινές προκλήσεις» που αντιμετωπίζουν.

Χιλή

Ο Χοσέ Αντόνιο Καστ, ο πρόεδρος της άκρας δεξιάς, σύμμαχος του γερουσιαστή Μπολσονάρου, ανέφερε μέσω X πως συνομίλησε με τον Λούλα και του εξέφρασε τα «συγχαρητήριά του» για το εκλογικό αποτέλεσμα.

«Η Χιλή και Βραζιλία έχουν πολύ κοινό μέλλον μπροστά τους», σχολίασε. «Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για να ενισχύσουμε τις σχέσεις ανάμεσα στις χώρες μας ως προς την οικονομική ολοκλήρωση και τον αγώνα εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος στην περιοχή», πρόσθεσε.

Ισημερινός

«Η περιοχή μας έχει κοινούς εχθρούς, κοινές προκλήσεις και πολλά να κερδίσει όταν συνεργαζόμαστε», έκρινε μέσω X ο πρόεδρος της δεξιάς Ντανιέλ Νομπόα.

ΗΠΑ

Ο Μπέρνι Σάντερς, μορφή των δημοκρατικών, εξήρε την «εξαιρετική νίκη».

«Ο Λούλα έχει ορθώσει το ανάστημά του για να υπερασπιστεί τους βραζιλιάνους εργαζόμενους και τη δημοκρατία — και θα συνεχίσει να το κάνει τα επόμενα τέσσερα χρόνια», σημείωσε ο γερουσιαστής μέσω X.

Αργεντινή

Η πρώην πρόεδρος Κριστίνα Κίρσνερ (2007-2015), που έχει καταδικαστεί να εκτίσει εξαετή κάθειρξη, συνεχάρη μέσω X τον «σύντροφο πρόεδρο», ο οποίος την είχε επισκεφθεί στο Μπουένος Άιρες το 2025.

Εκτίμησε πως ο Λούλα «ήξερε πώς να ξυπνήσει στους συμπατριώτες του το αίσθημα και τη λογική για να κερδηθεί αυτή η μάχη».

Η κ. Κίρσνερ εκτίει από τον Ιούνιο του 2025 ποινή έξι ετών κάθειρξης κατ’ οίκον και ισόβιας στέρησης του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για υπόθεση διαφθοράς που σχετιζόταν με δημόσιες συμβάσεις κατά τη διάρκεια των θητειών της.

Καναδάς

«Η σχέση του Καναδά και της Βραζιλίας έχει ανθίσει χάρη στη συμμαχία μας», σχολίασε ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνι μέσω X. «Ας αδράξουμε αυτή την ευκαιρία για να την κάνουμε ακόμη πιο δυνατή μαζί — να δημιουργήσουμε νέες ευκαιρίες στο εμπόριο, να προστατεύσουμε το περιβάλλον και να οικοδομήσουμε μεγαλύτερη ευημερία για αμφότερους τους λαούς μας».

Παναμάς

«Συγχαίρω τον βραζιλιάνικο λαό για αυτή τη δημοκρατική ημέρα και ιδιαίτερα τον πρόεδρο Λούλα για τη νίκη» του, και «θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε για τις δυο χώρες μας», σημείωσε ο πρόεδρος της δεξιάς Χοσέ Ραούλ Μουλίνο.

Πηγή: ΑΠΕΜΠΕ

Με την τοποθέτηση του ο Κώστας Καραμανλής διέψευσε επιπλέον και την φημολογία περί προσέγγισης με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, μετά τις πολλαπλές αποστολές μεσαζόντων στην Παναγή Κυριακού. Η σχέση με τον Κυριάκο έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Είναι άλλης τάξης ζήτημα το πώς τοποθετείται σε ένα ενδεχόμενο αποχώρησης του Μητσοτάκη από την ηγεσία της ΝΔ και εάν θα επηρεαστεί σε μία τέτοια περίπτωση η στάση του έναντι ενός κόμματος Σαμαρά.

Διαψεύδονται οι φήμες

Συναφές είναι και το εάν η στάση Καραμανλή έναντι της ΝΔ όσο και το κόμμα Σαμαρά ενισχύουν τις διεργασίες για αποχώρηση του Μητσοτάκη εν πλω, όπως επανέρχεται στα δημοσιογραφικά και πολιτικά παρασκήνια. Παρότι η αιχμή του δόρατος του Κώστα Καραμανλή είναι τα εθνικά, δεν περιορίζεται σε αυτό το πεδίο.

Η κριτική του έχει ξεκινήσει από τις υποκλοπές και την θεσμική υποβάθμιση και κατά καιρούς όπως και χθες επεκτείνεται στην διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου και στην περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Έχει δε επανειλημμένα αποδοκιμάσει την απαξίωση που επιδεικνύει μία ελίτ στις εύλογες ανησυχίες της κοινωνίας που νιώθει ότι απειλούνται οι σταθερές του βίου της, και όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο. Στρέφει βέβαια τα πυρά του κατά της ευρωπαϊκής ηγεσίας, από την οποία όμως δεν διαφοροποιείται κατ’ ελάχιστον η κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Σαφής προειδοποίηση Καραμανλή για το καλώδιο 

Είναι σαφές ότι Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς μοιράζονται την ίδια θέση για τα ελληνοτουρκικά. Ο Καραμανλής στην ομιλία του άσκησε κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και όσων μοιράζονται την αντίληψη ότι είναι υπερβολική η ευαισθησία που δείχνουν οι επικριτές της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Χαρακτήρισε “αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά συμφέροντα” το τουρκολιβυκό μνημόνιο και απηύθυνε συγκεκριμένη προειδοποίηση προς την κυβέρνηση όσον αφορά το καλώδιο σύνδεσης, απορρίπτοντας κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να δοθεί ενημέρωση στην Τουρκία, όπως άφησε ανοικτό ο Γιώργος Γεραπετρίτης απαντώντας στην σχετική τοποθέτηση του Χακάν Φιντάν. 

Απέρριψε τις αιτιάσεις ότι όσοι έχουν ευαισθησία για τις τουρκικές προκλήσεις υπερβάλλουν και ξεκαθάρισε: «Οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση, είτε ανακοίνωση, είτε όπως αλλιώς. Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας. Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια». 

Για το τουρκολιβυκό μνημόνιο είπε: «Και αναμφίβολα είναι αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα η κύρωση του τουρκολυβικού συμφώνου από το λιβυκό Κοινοβούλιο, διότι μπορεί μεν να μην παράγει νομικά αποτελέσματα, είναι όμως επίδειξη δύναμης, επιρροής και πρόκλησης τετελεσμένων, από τους γείτονες». 

Αποδόμησε την σχολή Σημίτη

Ο Κώστας Καραμανλής θέλησε να απαντήσει συνολικά στην χρόνια επιχειρηματολογία που υποβαστάζει την πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης (από την εποχή του Κώστα Σημίτη και της Συμφωνίας του Ελσίνκι) μέσα από το πρίσμα ότι και οι Τούρκοι έχουν τα δίκια τους και ότι ίσως θα έπρεπε η Ελλάδα να είναι πιο διαλλακτική στην αντιμετώπισή της. 

Συμπυκνώνοντας λοιπόν υπογράμμισε: «Σφάλλουν λοιπόν και σφάλλουν βαρέως όσοι προωθούν αυτές τις αντιλήψεις (περί υποχωρήσεων και συνεννόησης με την Τουρκία). Διαβάζουν λάθος την στρατηγική της Τουρκίας. Δεν πρόκειται ούτε για παρεξηγήσεις ούτε για επί μέρους μικροδιαφορές που επιδέχονται καλοπροαίρετης διευθέτησης. Πρόκειται για ολοκληρωμένο σχεδιασμό που αποσκοπεί στην συνολική ανατροπή του status quo στο Αιγαίο, στην απόκτηση δικαιωμάτων στην καρδιά του Αιγαίου στην πλάτη των ελληνικών νησιών, για έλεγχο του Αιγαίου μέχρι τον 25^ο παράλληλο».

Ευθύνες επέρριψε στους εταίρους ΕΕ και ΗΠΑ που παριστάνουν τους «επιτήδειους ουδέτερους και κρατούν ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος» και πρόσθεσε: «Και από πάνω έρχονται και πρόσθετες απαιτήσεις εκ μέρους συμμάχων και εταίρων. Μη μιλάτε με τους Ρώσους, μη συνεργάζεστε με του Κινέζους, στηρίξτε την Αλβανία για ένταξη στην ΕΕ παρότι κάνει τα μύρια όσα σε βάρος της ελληνικής μειονότητας, αποδεχθείτε την ετεροβαρή συμφωνία των Πρεσπών, αναγνωρίστε το Κοσυφοπέδιο, στείλτε όπλα στην Ουκρανία, ξεχάστε τις γερμανικές αποζημιώσεις για τα αίσχη και ανοσιουργήματα της Κατοχής, υιοθετείστε άκριτα τις υπερβολές της woke agenda, γιατί έτσι το θέλει μια κοσμοπολίτικη ελίτ χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή και την εθνική ταυτότητα».

Απάντησε και στις αιτιάσεις ότι η Ελλάδα γίνεται κουραστική όταν θέτει στην ΕΕ και στα διεθνή φόρα τα ζητήματα που την απασχολούν λέγοντας: «Αυτή η προσέγγιση είναι η επιτομή της υποτέλειας. Κανένας δεν σέβεται κάποιον που δεν υπερασπίζεται τα δίκαια του, τις αρχές του, την πατρίδα του. Και κανένας δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του σοβαρά αυτόν που δεν αντέχει να ορθώσει το ανάστημά του όταν θίγεται». Η αντίληψη για το ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει συνεχώς να εγείρει προβλήματα στους εταίρους επίσης χρονολογείται από την εποχή Σημίτη και την έχει αποδεχθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Εξωτερικών. 

Αποπομπή Γεραπετρίτη ζητά ο Σαμαράς

Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Καραμανλή αλλά πολύ πιο οξύς ήταν ο Αντώνης Σαμαράς με το άρθρο του στην εφημερίδα “Εστία”, ο οποίος καταλόγισε απερίφραστα αποτυχία στην διαχείριση των εξελίξεων στο τουρκολιβυκό. Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας. Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση. Αποτυχία στην πρόβλεψη. Αποτυχία στους χειρισμούς. Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα. Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο – κατά δήλωσή του – “φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.

Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των ήρεμων νερών και η περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας, είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Η αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής, με την αυτονόητη αποπομπή Γεραπετρίτη, είναι μονόδρομος. Δεν αξίζει ούτε στην ιστορία της χώρας, ούτε στην ιστορία της Παράταξης αλλά ούτε και στην αξιοπρέπεια του λαού μας, η πολιτική των υποκλίσεων».

• «Φοιτητική Λίστα» (Studentska lista): 51,47% (130-140 έδρες).
• Λίστα «Ενωμένη Σερβία» (Aleksandar Vučić – SNS): 39,3%  (περίπου 105 έδρες).
• Λίστα «Ivica Dačić – Faktor stabilnosti»: 2,3% των ψήφων (δεν πιάνει το 3% για να μπει στη Βουλή).
• Λοιπά κόμματα: Όλες οι υπόλοιπες λίστες βρίσκονται αυτή τη στιγμή κάτω από το εκλογικό όριο. Μπαίνει πάντως στη Βουλή με τρεις έδρες το ουγγρικό κόμμα, επειδή είναι κόμμα εθνικής μειονότητας και παίρνει έδρες ανεξαρτήτως ποσοστού, αρκεί να συγκεντρώνει πάνω από 10.000 ψήφους. Το ρωσικό δεν τις συγκέντρωσε και μένει εκτός Βουλής. Ο Αλβανικός Συνασπισμός βγάζει δύο έδρες και ο Βοσνιακός μία.

Όσον αφορά στις προεδρικές εκλογές της Βουλγαρία, η απερχόμενη πρόεδρος Ιλιάνα Γιότοβα έρχεται πρώτη, με μικρή διαφορά, στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξήχθησαν σήμερα, συγκεντρώνοντας ποσοστό 35-36,5%, σύμφωνα με τα exit poll που μεταδόθηκαν μόλις έκλεισαν οι κάλπες.

Αν επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα αυτά, η 63χρονη Γιότοβα, η οποία τάσσεται υπέρ του διαλόγου με τη Ρωσία, θα αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο, την επόμενη Κυριακή, τον Αντρέι Γκιούροφ, τον πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό που στηρίχθηκε από τη φιλοδυτική αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με τα exit poll, ο Γκιούροφ συγκεντρώνει ποσοστό 32,2-32,5%. Ο Κοσταντίν Κοσταντίνοφ (Kostadin Kostadinov) φέρεται να έλαβε περίπου 13,5%, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Είναι ευρωσκεπτικιστής, δεξιός, υπερεθνικιστής και έντονα φιλορώσος. Στο δεύτερο γύρο θα παίξουν ρόλο και όσοι ψήφισαν τους υπόλοιπους…. 20 (!) υποψήφιους, αλλά υπολογίσιμοι είναι οι ψήφοι του φιλορώσου Βασίλιεφ που έλαβε 4,5% και του επίσης φιλορώσου Μιχαήλοφ – κυμαίνεται στο 4% στα exit polls.

Υπενθυμίζεται ότι όπως και στη Σερβία, έτσι και στη Βουλγαρία ο 63χρονος πρόεδρος της χώρας υποστράτηγος ε.α. Ρούμεν Ράντεφ,  (πρώην διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας) παραιτήθηκε μετά από 9 χρόνια στην προεδρία για να κατέλθει ως υποψήφιος με δικό του κεντροδεξιό προς σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (το δημιούργησε μετά την παραίτησή του και σάρωσε στις εκλογές του περασμένου Απριλίου, με ποσοστό 44%). Θεωρείται φιλορώσος από τους Δυτικούς.

Αν εκλεγεί τελικά η Γιότοβα προς την οποία μοιάζει να γέρνει η ζυγαριά στο δεύτερο γύρο, θα πάψει να ισχύει το κλασικό δίπολο (φιλοευρωπαίος πρωθυπουργός, φιλορώσος πρόεδρος). Η συμμετοχή ήταν στο 38% και δεν ξέρουμε πώς θα κινηθούν όσοι απείχαν στον πρώτο γύρο, όμως εκτιμάται ότι θα υπερισχύσει η Γιότοβα επειδή έχει και την στήριξη του Ράντεφ.

Μεγάλη συμμετοχή στη Σερβία

Στην Σερβία σήμερα καταγράφηκε σημαντική προσέλευση. Εκεί ο 56χρονος Βούτσιτς ήδη από το καλοκαίρι έλεγε ότι θα παραιτηθεί, επειδή διέβλεπε πτώση των ποσοστών του κόμματός του με τη συσπείρωση της αντιπολίτευσης και πήρε την οριστική απόφαση πριν από ένα μήνα. Ήξερε ότι αν το κόμμα του έχανε τις εκλογές, θα έχανε την εξουσία ως “απλώς” πρόεδρος γιατί η χώρα είναι προεδρευομένη και όχι προεδρική δημοκρατία. Κατεβαίνοντας στην εκλογές ουσιαστικά για να γίνει πρωθυπουργός με το SNS – που έγινε “Αλεξάνταρ Βουτσιτς- Ενωμένη Σερβία” – ήθελε να εξασφαλίσει ότι θα παρέμενε στην εξουσία ως πρωθυπουργός.

Βέβαια ο Βούτσιτς είχε μετατρέψει άτυπα το πολίτευμα σε προεδρική δημοκρατία, γιατί κυριαρχούσε στο κυβερνών κόμμα, όμως προέβλεπε ότι αν το SNS έχανε την πλειοψηφία, τότε δεν θα μπορούσε ως πρόεδρος να κάνει τίποτα ουσιαστικό. Πριν οριστικοποιήσει την παραίτησή του είχε τηλεφωνηθεί με τον Πούτιν, για να διασφαλίσει κάτι βασικό: Ότι θα συνεχιζόταν η ροή φυσικού αερίου στην τιμή των 318 ευρώ για χίλια κυβικά μέτρα, αντί για 800 και 1.000 που δίνουν οι περισσότερες χώρες. Το κόστος των καυσίμων παίζει σημαντικό ρόλο στην ψήφο των Σέρβων, αλλά πιθανόν να το συντηρήσει και ο καθηγητής που ηγείται τη λίστας των φοιτητών.

Το 2014 το κόμμα του Βούτσιτς, που πλέον συνεργαζόταν με άλλα τέσσερα μικρότερα κόμματα, έλαβε το 48,3% και ο Βούτσιτς υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σερβίας για δύο συνεχόμενες θητείες. Από το 2017 εκλεγόταν πρόεδρος.

Οι φοιτητές

Ο Βούτσιτς αναμετρήθηκε φέτος με την φοιτητική λίστα, που έβαλε το Σεπτέμβρη επικεφαλής έναν αντιπολιτευόμενο καθηγητή καρδιολογίας. Οι φοιτητές είχαν αρχίσει τις διαδηλώσεις προ διετίας, όταν κατέρρευσε (από κακοτεχνίες) το στέγαστρο ενός μόλις ανακαινισθέντος σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ της Βοϊβοδίνας, με αποτέλεσμα τον θάνατο 16 ανθρώπων. Έκτοτε διαδηλώνουν με αίτημα την τιμωρία όλων των ενόχων, την διαφάνεια, να μη γίνονται χαριστικές συμβάσεις με φίλα προσκείμενες κατασκευαστικές εταιρείες, αλλά και εν γένει να εκδημοκρατισθεί το κράτος.

Παραπέμφθηκαν 13 άτομα, αλλά πέρσι το Δεκέμβρη με βούλευμα επικυρώθηκαν οι κατηγορίες για 7 από τους κατηγορουμένους (συμπεριλαμβανομένου του πρώην διευθυντή σιδηροδρόμων Νεμπόισα Σούρλαν και των εκπροσώπων των κατασκευαστικών/σχεδιαστικών εταιρειών), αλλά δεν επικυρώθηκαν λόγω έλλειψης στοιχείων τα κατηγορητήρια για τον πρώην υπουργός Γκόραν Βέσιτς και την υφυπουργό του, αλλά και για την πρώην υπηρεσιακή γενική διευθύντρια της Εταιρείας Σιδηροδρομικών Υποδομών της Σερβίας, ένας καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός μηχανικός, ο οποίος είχε εμπλακεί στο έργο, μία μηχανικός της γαλλικής εταιρείας Egis, η οποία είχε αναλάβει μέρος της τεχνικής επίβλεψης του έργου και ένα μηχανικός της ίδιας εταιρείας, της Egis, αρμόδιος κι αυτός για την επίβλεψη του έργου.

Ασκήθηκε εν συνεχεία έφεση και τελικά παραπέμφθηκαν και αυτοί, όμως οι φοιτητές ήταν ήδη οργισμένοι με την απόφαση μη παραπομπής κι ας αναιρέθηκε αυτή στο τέλος. Επίσης υποστηρίζουν ότι ο Βούτσιτς προτού παραιτηθεί από την προεδρία έδωσε χάρη σε 29 άτομα που εμπλέκονται. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι έδωσε όντως χάρη σε κατηγορούμενους φοιτητές που συνελήφθησαν στα επεισόδια, αλλά και σε δικούς του οπαδούς που είχαν συλληφθεί σε συγκρούσεις με τους φοιτητές, όμως αρνείται ότι έδωσε χάρη στους κατηγορουμένους για τις κακοτεχνίες στο σταθμό του Νόβι Σαντ.

Ο Βούτσιτς είπε ότι αρμόδιος να δώσει τα ονόματα αν το επιτρέπει ο νόμος είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης. Στην Ελλάδα και στην Γαλλία οι χάρες που απονέμονται από τον πρόεδρο δημοσιεύονται υποχρεωτικά, αλλά στη Γερμανία και στη Βρετανία θεωρούνται προσωπικά δεδομένα.

Ο καρδιολόγος

Ο 56χρονος καθηγητής Καρδιολογίας Ίλια Σρντάνοβιτς, επικεφαλής της λίστας των φοιτητών, έκανε ήδη δηλώσεις: «Η Σερβία νίκησε, είμαι βαθιά περήφανος για τον λαό που έμαθε να λέει “όχι” στον τύραννο. Προχωράμε προς μια πολιτισμένη και καλύτερη Σερβία». Αν και ο καρδιολόγος ηγείται του ψηφοδελτίου, η “Φοιτητική Λίστα” έχει λειτουργήσει σε μεγάλο βαθμό ως ένα οριζόντιο, αδιαμεσολάβητο κίνημα, αποφεύγοντας τη μετατροπή της σε  παραδοσιακό, αρχηγικό κόμμα.

Εκλέγονται ως βουλευτές καθηγητές, φοιτητές, ακτιβιστές, και άλλοι είναι μετριοπαθείς κεντροαριστεροί (που εστιάζουν στην κοινωνική πρόνοια και την παιδεία) ενώ άλλοι κεντροδεξιοί/φιλελεύθεροι και τεχνοκράτες (που ζητούν ελεύθερη αγορά). Αυτές οι ισορροπίες δεν ξέρουμε πώς θα λειτουργήσουν στη Βουλή, αφού το κεντρικό μήνυμα της λίστας ήταν “κατά της διαφθοράς”, καθαρά φιλοευρωπαϊκό αλλά με ασάφεια στα οικονομικά ζητήματα.

Ο  Σρντάνοβιτς μιλούσα συχνά στις φοιτητικές συγκεντρώσεις και το Σεπτέμβριο ορίστηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου τους. Είχε ήδη συστήσει από το 2017 το κόμμα “Απελευθερωμένο Βρμπας” (δήμος 36.000 κατοίκων στην επαρχία της Βοϊβοδίνας), όπου ναι μεν δεν είχε κατέλθει ως υποψήφιος, αλλά ήταν ηγετικό στέλεχος για “εναλλακτική πρόταση στην κυβέρνηση Βούτσιτς”. Στις δημοτικές εκλογές πάντως του Βρμπας το κόμμα του έλαβε 11% όταν ιδρύθηκε και 10% στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.

Η ΕΕ

Σε πρόσφατες δηλώσεις του (στα τέλη Σεπτεμβρίου 2026 στο BBC), ο επικεφαλής της λίστας των φοιτητών ξεκαθάρισε τις θέσεις του γύρω από τη Ρωσία και την εξωτερική πολιτική: Η χώρα δεν θα μετάσχει σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά θα διαφοροποιήσει κάπως την εισαγωγή ενέργειας. Στο Κόσσοβο επίσης δήλωσε ότι δεν θα αλλάξει πολιτική και επιμένει ότι πρεσβεύει μόνον εσωτερικές αλλαγές, για “να καθαρίσει η χώρα από σκάνδαλα” και να εκδημοκρατισθεί.

Πάντως η επίσημη θέση τους είναι ότι θα γίνει δημοψήφισμα για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και οι θέσεις τους εν γένει στα εθνικά θέματα, τους βοήθησαν να “κλέψουν” ψήφους από το κόμμα του Βούτσιτς και το κόμμα των σοσιαλιστών. Η Κομισιόν επισήμως δυσανασχετεί κάπως με τις απόψεις του για το Κοσσυφοπέδιο και τις αντιρωσικές κυρώσεις, όμως ατύπως εκτιμά ότι μπορεί σταδιακά “να τον φέρει με τα νερά της”.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, πάντως, ήταν οι πρώτοι που συνεχάρησαν τη σερβική «Λίστα των Φοιτητών» για τη νίκη της στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Ο πρώην Πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, παραδέχθηκε την ήττα του συνασπισμού του στις εκλογές. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι το «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ και δυνάμεις από χώρες της ΕΕ ενορχήστρωσαν την ήττα του συνασπισμού του, «Ενωμένη Σερβία».

«Συγχαρητήρια στη “Λίστα των Φοιτητών” για τη νίκη της στις βουλευτικές εκλογές. Είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε μεταρρυθμίσεις στους τομείς του κράτους δικαίου, της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, της καταπολέμησης της διαφθοράς και της ενίσχυσης ισχυρών δημοκρατικών θεσμών, καθώς και να συνεργαστούμε για την οικοδόμηση του μέλλοντος της Σερβίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης», έγραψαν η φον ντερ Λάιεν και ο Κόστα στους αντίστοιχους λογαριασμούς τους στο κοινωνικό δίκτυο X.

Τι έδειχναν οι δημοσκοπήσεις

Η προσέλευση φέρεται να έφθασε σήμερα στο 68% ενώ στις προηγούμενες εκλογές ήταν στο 59%, κάτι που εξαρχής σήμερα έδειχνε πως πιθανόν οι δημοσκοπήσεις να είχαν πέσει έξω. Πάντως οι δημοσκοπήσεις έδιναν προβάδισμα στο κυβερνών κόμμα “Αλεξάνταρ Βούτσιτς – Ενωμένη Σερβία” με 47% – 48,6% ενώ στην “Φοιτητική Λίστα” έδιναν 31,5% – 30,6%. Στα υπόλοιπα κόμματα έδιναν τα εξής:

• “Ευρωπαϊκή Σερβία”, συνασπισμός κεντροαριστεράς 4% – 5% στις δημοσκοπήσεις
• Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας (SPS): Το κόμμα του Ίβιτσα Ντάτσιτς, που κατεβαίνει αυτόνομα – 4,9% (αλλά θεωρείται βέβαιο ότι θα συνεργαστεί με το κόμμα του Βούτσιτς.
• Αυθεντική Δεξιά (εθνικιστικός συνασπισμός υπό τον Μίλος Γιοβάνοβιτς (Συνασπισμός NADA / Νέο DSS) -4,5%
• 5,5% Μπόγκολιουμπ Κάριτς – Κίνημα Δύναμη της Σερβίας

Επιπλέον, κατήλθαν πέντε κόμματα μειονοτήτων (“Ούγγροι της Βοϊβοδίνας”, που φέρονταν δημοσκοπικά στο 1,2% -1,5%, αλλά εκλέγει πάντα 4-5 βουλευτές επειδή έχει συγκεντρωμένες πολλές ψήφους στο βορρά, επίσης υπάρχει το Ρωσικό Κόμμα που φέρετο στις δημοσκοπήσεις στο 0,5% αλλά ήταν βέβαιο ότι θα έβγαζε έδρα επειδή ακριβώς εκπροσωπεί εθνική μειονότητας). Από τις μειονότητες, η ουγγρική και η ρωσική παραδοσιακά στήριζαν τις κυβερνήσεις του Βούτσιτς.

Στη λίστα του Βούτσιτς είχαν περιληφθεί υποψήφιοι από το κόμμα “Συνταξιούχοι”, από το Σοσιαλιστικό Κίνημα και τους “Ριζοσπάστες” του Σέσελι. Η “Λίστα Φοιτητών”, η” Ευρωπαϊκή Σερβία” και η “Αυθεντική Δεξιά” έχουν αποκλείσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνεργασία με το SNS του Βούτσιτς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κάρολος Μαρξ έχει δικαιωθεί πλήρως για το θετικό ρόλο του εγκλήματος στην παγκόσμια οικονομία, ιδιαίτερα δε στην ελληνική. Μπορεί το σκάνδαλο απάτης του ΟΠΕΚΕΠΕ σε σύγκριση με μια ένοπλη ληστεία να μοιάζει με πταίσμα, αλλά μια σειρά θανάτων προσώπων που ήξεραν πράγματα σχετικά με το μπάζωμα και τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών και την αιτία της μεγάλης φωτιάς, μάλλον παραπέμπει σε σκληρό οργανωμένο έγκλημα που προσπάθησε να καλύψει ένα παράνομο φορτίο.

Στο ελληνικό ανθολόγιο του ρόλου του εγκλήματος στην οικονομία προστέθηκε η αλυσίδα φούρνων “Το Χωριάτικο”, η οποία χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο 200 εταιριών, πραγματοποιούσε εικονικές συναλλαγές και φορολογικές απάτες που ζημίωσαν το δημόσιο πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ. Προηγήθηκε το σκάνδαλο με τους 50+ στημένους αγώνες μπάσκετ κατά την τελευταία πενταετία, όπου οι καταθέσεις κάνουν λόγο για “ταρίφες” ύψους 5.000 ευρώ ανά αγώνα σε διαιτητές. Στο σπίτι ενός διαιτητή βρέθηκαν 820.650 ευρώ και σε έναν άλλο 102.213 ευρώ.

Επιπλέον, αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο με το κύκλωμα της “Pizza Fan”, ένα άλλο “πλυντήριο” μαύρου χρήματος. Στη βίλα του ιδιοκτήτη βρέθηκε ειδική κρύπτη πίσω από μετακινούμενη ντουλάπα με 1.100.000 ευρώ. Προέκυψε φοροδιαφυγή-μαμούθ ύψους 25 εκατομμυρίων ευρώ που εμφανιζόταν λογιστικά ως “κεράσματα”…

Η συσσώρευση “μαύρου κεφαλαίου”

Δεν γνωρίζω αν οι θεωρητικοί του καπιταλισμού έχουν συμπεριλάβει τα λάφυρα – χρυσό, διαμάντια, σκλάβους – των αποικιοκρατών στην πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου, αλλά το έγκλημα είναι στενά συνδεδεμένο με τον καπιταλισμό εξ αρχής. Σίγουρα πάντως, τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί το βασικό λιπαντικό της καπιταλιστικής μηχανής.

Δεδομένου ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι περί τα 128 τρισ. δολάρια και ο ετήσιος τζίρος του εγκλήματος υπολογίζεται στο 5% – δηλαδή στα 6,4 τρισ. δολάρια σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκοειδή και το Έγκλημα (UNODC) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Από αυτά 2-3 τρισ. δολ. το χρόνο λιπαίνουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα με παράνομες χρηματοροές (Illicit Financial Flows) από το εμπόριο ναρκωτικών, το λαθρεμπόριο όπλων και καυσίμων, τη σωματεμπορία, το κυβερνοέγκλημα, τη διαφθορά και τη συστηματική φοροδιαφυγή.

Τα κεφάλαια αυτά δεν μένουν στάσιμα· εισέρχονται στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω της διαδικασίας νομιμοποίησης εσόδων (ξέπλυμα χρήματος). Η επίδρασή τους στη διεθνή ρευστότητα και σταθερότητα είναι πολυδιάστατη. Σε περιόδους παγκόσμιων οικονομικών κρίσεων, ή πιστωτικής ασφυξίας, το “μαύρο” χρήμα έχει λειτουργήσει ιστορικά ως μια άτυπη πηγή άμεσης ρευστότητας. Ορισμένες αναλύσεις εκτιμούν ότι στην χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 τα μετρητά διαθέσιμα κεφάλαια που απορροφήθηκαν από ορισμένα τραπεζικά ιδρύματα για να αποφύγουν την κατάρρευση, ήταν κεφάλαια από εγκληματικές δραστηριότητες.

Ο αφελής Μαρξ… 

Ο Μαρξ θα αισθανόταν αφελής σήμερα με το ειρωνικό εγκώμιό του για τον αναπτυξιακό ρόλο του εγκλήματος. Γιατί απλά είναι κρίσιμος μοχλός, καθώς τα τεράστια ποσά όταν ενσωματώνονται στη νόμιμη οικονομία (integration), κατευθύνονται μαζικά σε συγκεκριμένους κλάδους. Κυρίως στο real estate των μεγάλων μητροπόλεων, στις luxury αγορές και στις κατασκευές που επιτρέπουν την εύκολη απορρόφηση μεγάλων ποσών. Εννοείται ότι αυτές οι “επενδύσεις ξεπλύματος” όχι μόνο ανεβάζουν τα ενοίκια και τις τιμές στην αγορά κατοικίας, αλλά καταλύουν τον ανταγωνισμό.

Όταν τέτοιες επενδύσεις μπαίνουν στο στόχαστρο της έρευνας τα κεφάλαια αυτά επιχειρούν να διαφύγουν γκρεμίζοντας αγορές, κλονίζουν το τραπεζικό σύστημα, ή αφήνουν στο δρόμο 2.500 εργαζόμενους στην “Pizza Fan”… Να δούμε τι θα γίνει και με τους εργαζόμενους του “Χωριάτικο”.

Δεν ξέρουμε εάν έχουν μείνει ταμειακά διαθέσιμα στο κρατικό ταμείο, αφού υπάρχουν ακόμη αγρότες της Θεσσαλίας που επλήγησαν από τον Daniel και δεν έχουν πληρωθεί. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη…

Σύμφωνα με το Libya Review, η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης χαρακτήρισε τον Αμερικανό πρόεδρο «έναν από τους επισκέπτες του βρώμικου νησιού του Επστάιν», ζητώντας του να ανακαλέσει και να ζητήσει συγγνώμη για τις δηλώσεις του. Ο Τραμπ συνηθίζει τις ύβρεις και τις προσβολές και το κοινό του διασκεδάζει, αλλά και η αντίδραση της λιβυκής κυβέρνησης προκαλεί εντύπωση με την οξύτητα της. Είναι χαρακτηριστικό πως το Ιράν, που είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τις ΗΠΑ, μιλάει για «κυβέρνηση Επστάϊν», αναφερόμενη στον Τραμπ!

Εν μέσω των επικείμενων προκριμματικών εκλογών στις ΗΠΑ, το μεταναστευτικό έχει περίοπτη θέση στην ρητορική του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος επισείει στους ψηφοφόρους τον κίνδυνο ολικού χάους εάν κερδίσουν οι Δημοκρατικοί (κάτι που είναι πάρα πολύ πιθανό) φέροντας ως παράδειγμα τα επεισόδια και τις λεηλασίες στην Γαλλία, προκαλώντας την αντίδραση του Γάλλου προέδρου.

Διαθέτοντας μία τεράστια ακτογραμμή στη Μεσόγειο, που βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από την Ιταλία (Λαμπεντούζα, Σικελία) και τη νότια Ελλάδα (Κρήτη, Γαύδος) και συνορεύοντας με μια σειρά από περίκλειστά αφρικανικά κράτη (μεταξύ αυτών το εμπόλεμο Σουδάν, αλλά και κράτη της εύθραυστης ζώνης του Σάχελ) η Λιβύη λειτουργεί ως φυσικό εφαλτήριο για τις βάρκες των διακινητών. Είναι δε κοινό μυστικό ότι το μεταναστευτικό εργαλειοποιείται από τις δύο κυβερνήσεις της χώρας, ειδικά αυτήν της Βεγγάζη, υπό την δυναστεία Χαφτάρ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις είναι πάνω από 800.00 οι μετανάστες από Αφρικανικές χώρες που είναι εγκλωβισμένοι στην Λιβύη. Ένας δε εξαιρετικά περιορισμένος αριθμός Λίβυων μετανάστευσε προς την Ευρώπη, παρά το χάος μετά την ανατροπή Καντάφι και τον εμφύλιο που ακολούθησε.

Αντιδράσεις Χαφτάρ-Ντμπεϊμπά

Τις δηλώσεις του Τραμπ καταδίκασε και ο Σαντάμ Χαφτάρ, υποδιοικητής του λιβυκού στρατού και διαφαινόμενος διάδοχος του πατέρα του Χαλίφα, χαρακτηρίζοντάς τες απαράδεκτες και υπογραμμίζοντας ότι η εθνική αξιοπρέπεια της χώρας δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο προσβολών.

«Οι εκλογικές διαφορές ή οι εσωτερικές πολιτικές σκέψεις δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την προσβολή άλλων χωρών και των λαών τους ή την υπονόμευση της αξιοπρέπειάς τους», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η Λιβύη είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Ο ίδιος κάλεσε τις αρμόδιες αρχές να προχωρήσουν σε επίσημη διπλωματική διαμαρτυρία προς την Ουάσινγκτον, ζητώντας σαφή απάντηση για τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου (η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση είναι αυτή της Τρίπολης που έχει και την έδρα στον ΟΗΕ).

Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η Λιβύη επιθυμεί να διατηρήσει φιλικές και συνεργατικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, επισημαίνοντας ότι ο αμοιβαίος σεβασμός αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τις διμερείς σχέσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης με έδρα την Τρίπολη, Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, απορρίπτοντας τις δηλώσεις του Τραμπ. «Η Λιβύη είναι κυρίαρχο κράτος και απορρίπτουμε οποιαδήποτε προσβολή εναντίον της ή του λαού της, ο οποίος έχει προσφέρει μεγάλες θυσίες στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας», ανέφερε σε ανάρτησή του.

Ο Σαντάμ στο Κάιρο

Την ίδια στιγμή, ο Σαντάμ Χαφτάρ έφτασε στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026 για επίσημη επίσκεψη, σύμφωνα με λιβυκά ΜΜΕ. Τις προηγούμενες ημέρες, βρισκόταν στην Άγκυρα για στρατιωτικές συνομιλίες με την Τρίπολη, υπό την αιγίδα της κυβέρνησης Ερντογάν.

Οι συνομιλίες αυτές, ωστόσο, ολοκληρώθηκαν χωρίς την υπογραφή τελικής συμφωνίας που θα αφορούσε την ενοποίηση των δύο στρατών της χώρας, που ως γνωστόν διαθέτει δύο κυβερνήσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν εκδόθηκαν ανακοινώσεις για την επίσκεψη, η οποία φέρεται να μην πραγματοποιήθηκε σε καλό κλίμα.

Σύμφωνα με πληροφορίες η πλευρά Χαφτάρ επέμενε και στην πολιτική ενοποίηση, με την Τρίπολη (που εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό Άμυνας) να ισχυρίζεται πως η πολιτική ενοποίηση θα ακολουθήσει σε δεύτερο χρόνο – προφανώς για να μην υπονομευτεί η εξουσία της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά, η οποία κατά άλλα ανέλαβε ως “μεταβατική” για να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, κάτι που δεν έπραξε.

Η μετάβασή του στο Κάιρο έρχεται αμέσως μετά την απόφαση του κοινοβουλίου της ανατολικής Λιβύης (το οποίο ελέγχεται από το περιβάλλον του πατέρα του, Χαλίφα Χαφτάρ) να επικυρώσει το αμφιλεγόμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Ο ρόλος του Σαντάμ στην επικύρωση του υπήρξε καθοριστικών, λόγω των καλών σχέσεων του με την Τουρκία, αλλά και των παρασκηνιακών του κινήσεων να εκτοπίσει τον Σάλεχ από την προεδρία της Βουλής, όπου ανέλαβε το Σώμα ένας πρόεδρος… Επιτροπής Φιλίας με την Τουρκία!

Η κίνηση της Βεγγάζης να συμμαχήσει με την Άγκυρα προκάλεσε την έντονη αντίδραση και την κατηγορηματική απόρριψη του Καΐρου, το οποίο θεωρεί τη συμφωνία παράνομη και άκυρη, κάτι που επανέλαβε, ενώ εμφανίζεται να συντονίζεται με την Αθήνα για τις θαλάσσιες ζώνες (μέρος των αιγυπτιακών θαλάσσιων ζωνών σφετερίζεται το παράνομο μνημόνιο).

Την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, όταν η Τουρκία αποκαλούσε τον Χαλίφα Χαφτάρ «πραξικοπηματία» και «εγκληματία πολέμου», η Αίγυπτος στήριζε σθεναρά τον πατέρα του Σαντάμ και μάλιστα όταν απέτυχε η πολιορκία της Τρίπολης από τον πατέρα του, ήταν η Αίγυπτος που αντιτάχθηκε σθεναρά στα σχέδια των δυνάμεων της Τρίπολης να καταλάβουν καταλάβουν την Σύρτη, σχέδια που υποστηρίζονταν ανοιχτά από την Τουρκία. Η Σύρτη, όπου γεννήθηκε ο ιστορικός ηγέτης της Λιβύης Μοαμάρ Καντάφι, είναι σημαντική γιατί σε αυτήν βρίσκονται οι κυριότερες πετρελαιοπηγές και τερματικοί σταθμοί εξαγωγής

Η στάση της Αιγύπτου οδήγησε στην εκεχειρία του 2020, ενώ ακολούθησε η μονιμοποίηση της διαίρεσης της χώρας και η αποφασιστική στροφή της Βεγγάζης προς την πλευρά της Τουρκίας, όπου προφανώς και η εσπευσμένη μετάβαση του υιού Χαφτάρ στο Κάιρο συνδέεται με τις τελευταίες εξελίξεις…

Ο δε Λιόλιος φέρεται να παύθηκε ή να παραιτήθηκε από Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) «μέχρι να ξεκαθαριστεί το ποινικό σκέλος». Εν συνεχεία απολογήθηκε ο στενός συνεργάτης του, επιχειρηματίας Γιώργος Μαυραγάνης, που κατηγορείται επίσης για στημένους αγώνες και αναμένεται να αποφασισθεί αν κρίνονται προφυλακιστέοι ή όχι.

Ήδη από χθες προφυλακίσθηκε ο πρώτος εκ των κατηγορουμένων, ο πρώην προπονητής και δασάρχης Πέτρος Παπαπέτρου, στο σπιτι του οποίου βρέθηκαν μετρητά 650.000 ευρώ, τα οποία υποστήριξε ότι έλαβε για την εργασία του ή από άλλα οικογενειακά εισοδήματα -κάτι που δεν έπεισε ανακριτή και εισαγγελέα.

Ο Λιόλιος στην διαρκείας 3,5 ωρών απολογία του δήλωσε αθώος για την κακουργηματική δωροδοκία και την χειραγώγηση 49 αγώνων (από την πρώτη κατηγορία μέχρι σχολικά πρωταθλήματα) την περίοδο 2016-2026.  Η διαδικασία συνεχίζεται τις επόμενες ημέρες. Αύριο, Δευτέρα, απολογούνται επίσης διαιτητές και στελέχη που εμπλέκονται στη δικογραφία, ανάμεσα στους οποίους η διεθνής διαιτητής Βάσω Τσαρούχα, ο ειδικός σύμβουλος διαιτησίας Ηλίας Κορομηλάς και ο πρώην διαιτητής Τάσος Πηλοΐδης.

Μετά δε την παραίτηση Λιόλιου, ο Άγγελος Παπανικολάου είναι ο νέος πρόεδρος της ΕΟΚ. Η αλλαγή στην ηγεσία της Ομοσπονδίας προέκυψε έπειτα από έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Ο Παπανικολάου, ο οποίος είναι γιατρός στο επάγγελμα, είχε διεκδικήσει την προεδρία της ΕΟΚ στις εκλογές του 2021. Τότε είχε καταλάβει την τρίτη θέση, πίσω από τον Βαγγέλη Λιόλιο και τον Παναγιώτη Φασούλα.

Ποιοι απολογούνται Δευτέρα

Όπως υποστηρίζει ο Λιόλιος έγινε το 2025, για τα έτη 2019-2020 για όλες τις επαγγελματικές του δραστηριότητες στις οποίες δεν ανευρέθηκε κάτι ύποπτο. Όπως επισημαίνει στο πλαίσιο αυτού του ελέγχου έγιναν φύλλο και φτερό τα όσα τον αφορούσαν για τον Προμηθέα Πατρών, την εταιρεία που διαθέτει στην εστίαση αλλά και την ΕΟΚ. Μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ελέγχθηκαν και θυρίδες, αλλά και τραπεζικοί λογαριασμοί του εσωτερικού και του εξωτερικού και δεν βρέθηκε κάτι ύποπτο.

Ο Γιώργος Μαυραγανης από την πλευρά του, έδωσε απολογία-εξπρές, μόλις 40 λεπτών και παρά τα πολύ επιβαρυντικά που έχουν καταθέσει σειρά μαρτύρων εναντίον του, λέγοντας ότι επί της ουσίας, λειτουργούσε αντί του Βαγγέλη Λιόλιου ζητώντας τη χειραγώγηση αγώνων, αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Τελευταίοι προσέρχονται ενώπιον του 9ου τακτικού ανακριτή για να δώσουν τις εξηγήσεις τους αύριο το πρωί η εν ενεργεία διαιτητής Βάσω Τσαρούχα, ο αρχιδιαιτητής, ειδικός σε θέματα διαιτησίας Ηλίας Κορομηλάς και ο πρώην διαιτητής Τάσος Πηλοίδης. Σύμφωνα με πληροφορίες, όλοι τους αναμένεται να αρνηθούν τις κατηγορίες.

Σκάνδαλο “Χωριάτικο”

Ο ‘Αγγελος Γιαννακόπουλος του “Χωριάτικου” είχε ξανα-συλληφθεί και πρωτόδικα το 2015 καταδικάσθηκε σε δεκαετή κάθειρξη (δεν έχει γίνει δευτεροβάθμιο). Σε άλλη παρόμοια υπόθεση το 2019 αθωώθηκε. Η δεκαετής κάθειρξη αφορούσε τη συμμετοχή του σε διεθνές κύκλωμα σωματεμπορίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών.

Σύμφωνα με το δικαστήριο, το κύκλωμα έφερνε γυναίκες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις ανάγκαζε να εργάζονται σε γνωστά νυχτερινά κέντρα και strip clubs της Αθήνας, ενώ μέρος των κερδών αυτών φερόταν να διοχετεύεται για το “ξέπλυμα” και την ανάπτυξη της αλυσίδας των αρτοποιείων.

Σήμερα συνελήφθη μαζί με 80χρονο λογιστή του και μερικους εργαζόμενους με την κατηγορία ότι είχε στήσει 150 εταιρείες φαντάσματα και φέρεται με την απάτη αυτή να ζημιώθηκε το δημόσιο κατά 100 εκατομμύρια. Ο ίδιος φέρεται ως ιδιοκτήτης δεκάδων φούρνων ενώ δεκάδες είναι και κάποιοι φούρνοι που που φέρονται ως franchise.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η φοροδιαφυγή ξεπερνάει τα 100 εκατομμύρια ευρώ! Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν μάλιστα, ότι η επιχείρηση για τη σύλληψη του ιδιοκτήτη των φούρνων “Το χωριάτικο”, χρειάστηκε να επισπευστεί από το ελληνικό FBI, καθώς ο επιχειρηματίας ετοιμαζόταν να πετάξει για την Αλβανία, προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη!

Η αλυσίδα “Χωριάτικο” διαθέτει δεκάδες καταστήματα, τόσο ιδιόκτητα όσο και μέσω του συστήματος franchise, με παρουσία σε πολλές περιοχές της Αττικής αλλά και στην περιφέρεια, μεταξύ άλλων στον Βόλο.

Το σκάνδαλο Pizza Fan

Όσον αφορά στην Pizza Fan Σήμερα είδαν το φως της δημοσιότητας συνομιλίες των μελών του κυκλώματος. Στα ντοκουμέντα αυτά ακούγεται ο φερόμενος ως αρχηγός να απειλεί ανοιχτά τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων franchise, λέγοντάς τους ότι αν δεν εγκαταστήσουν το παράνομο λογισμικό που διέγραφε το 25% των αποδείξεων delivery, θα τους έκλεινε τα μαγαζιά ή θα τους κατέστρεφε οικονομικά.

Οι 23 συλληφθέντες της Pizza Fan (μεταξύ των οποίων ο ιδιοκτήτης, λογιστές και ο προγραμματιστής του συστήματος) μεταφέρονται αύριο Δευτέρα 26 Οκτωβρίου στα δικαστήρια προκειμένου να ξεκινήσουν οι απολογίες τους για τα κακουργήματα της φοροδιαφυγής και της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Αγωνία για τους εργαζομένους

Οι συμβάσεις εργασίας όσων συνδέονται εργασιακά με τα 110 καταστήματα της Pizza Fan, παραμένουν ζωντανές, ωστόσο το δίκτυο των καταστημάτων δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να λειτουργήσει, καθώς το τηλεφωνικό κέντρο και το λογισμικό της εταιρείας κατασχέθηκαν από τις Αρχές στο πλαίσιο της έρευνας για φοροδιαφυγή.

“Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει καμία διαδικασία καταγγελίας των συμβάσεων. Ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει μισθούς και απολαβές σύμφωνα με τον Νόμο δεν μπορεί να απόσχει από υποχρεώσεις”, τόνισε ο υφυπουργός Εργασίας, Κώστας Καραγκούνης, μιλώντας στο ΕΡΤnews.

Συνεχής είναι η ενημέρωση του υπουργείου Εργασίας από τους συνδικαλιστές του κλάδου, προκειμένου με βάση το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο να ληφθούν οι όποιες αποφάσεις στήριξης των εργαζομένων. “Δεν θέλουν επίδομα, θέλουν να επιστρέψουν στην δουλειά τους, να ανοίξουν τα καταστήματα, να συνεχίσουν να δουλεύουν γιατί είναι άνθρωποι που παλεύουν σκληρά”, τόνισε ο Δικηγόρος των εργαζομένων, Αλέξανδρος Παπαστεργιόπουλος.

“Δεν έχει κλείσει η επιχείρηση με απόφαση διοικητικής αρχής”, επισημαίνει ο Γενικός Γραμματέας Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας, Νίκος Μηλαπίδης. “Είναι πολύ σημαντικό στοιχείο να διασωθεί η αξία της επιχείρησης και να έχουν μέλλον οι εργαζόμενοι, καθώς από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν σε καθεστώς επισφάλειας τόσες χιλιάδες εργαζόμενοι”, ανέφερε, μιλώντας στο ΕΡΤnews. Ο κ. Μηλαπίδης διευκρίνισε ότι η επιχείρηση δεν έχει κλείσει με απόφαση διοικητικής αρχής και ότι η αδυναμία λειτουργίας ενδέχεται να προέκυψε ως συνέπεια τεχνικών περιορισμών. Επομένως, ένα από τα σενάρια που εξετάζονται είναι να βρεθεί τρόπος ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία της, εφόσον αυτό είναι τεχνικά εφικτό και επιτρέπεται στο πλαίσιο της έρευνας.

Ποιος είναι ο Λιόλιος

Γεννημένος το 1967 στην Πάτρα, ο Βαγγέλης Λιόλιος σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Πατρών και ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική. Εργάστηκε στο Κέντρο Υγείας Χαλανδρίτσας, ασχολήθηκε με την Παιδοπνευμονολογία και την Παιδοενδοκρινολογία και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Το 1999 αποφάσισε να δοκιμαστεί σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο. Ίδρυσε τη Σαπλάι Γιουνίκ και άνοιξε στην Πάτρα το πρώτο καφεκοπτείο Coffee Island. Η ιδέα βασίστηκε στην ποιότητα του καφέ και στην προοπτική δημιουργίας ενός οργανωμένου δικτύου καταστημάτων. Μέσω της δικαιόχρησης (franchise), η επιχείρηση αναπτύχθηκε σταδιακά, συνδυάζοντας την πώληση καφέ για το σπίτι με την εξυπηρέτηση πελατών που αναζητούσαν καθημερινά το αγαπημένο τους ρόφημα (και ο Γιώργος Μαυραγάνης, κατάγεται από το Κιάτο Κορινθίας, είχε ασχοληθεί με επιχειρήσεις καφέ).

Καθοριστικό βήμα αποτέλεσε η επένδυση στην παραγωγή και την επεξεργασία του προϊόντος. Το 2006 δημιουργήθηκε μονάδα καβουρδίσματος καφέ, ενώ το 2012 επεκτάθηκαν οι εγκαταστάσεις και οι αποθηκευτικοί χώροι, υποστηρίζοντας την ταχεία ανάπτυξη της αλυσίδας.

Από ένα κατάστημα στην Πάτρα, η Coffee Island εξελίχθηκε σε ένα εκτεταμένο δίκτυο με περισσότερα από 500 καταστήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η επέκταση στηρίχθηκε σε ένα επιχειρηματικό μοντέλο που συνδύαζε την κεντρική οργάνωση με τη συνεργασία τοπικών επιχειρηματιών.

Ο Βαγγέλης Λιόλιος παρέμεινε βασικός μέτοχος της Σαπλάι Γιουνίκ, διατηρώντας παράλληλα τις θέσεις του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου. Η εταιρεία επέκτεινε την παρουσία της σε περισσότερες από 14 χώρες, με δραστηριότητες σε αγορές της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής.

Η διαδρομή στον Προμηθέα Πατρών

Η ενασχόλησή του με το μπάσκετ ξεκίνησε πολύ πριν αναλάβει την ηγεσία της ΕΟΚ. Το 1986 αγωνίστηκε στον Προμηθέα Πατρών, παραμένοντας στην ομάδα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 2004 ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου και έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα αγωνιστική του εξέλιξη. Υπό τη διοίκησή του, ο Προμηθέας ανέβηκε διαδοχικά κατηγορίες και το 2016 εξασφάλισε την παρουσία του στην Basket League. Το 2019 έφτασε στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, αντιμετωπίζοντας τον Παναθηναϊκό, ενώ απέκτησε και ευρωπαϊκή παρουσία.

Παράλληλα, δόθηκε έμφαση στις ακαδημίες, στην ανάπτυξη νέων αθλητών και στη δημιουργία σύγχρονων υποδομών. Για τον Λιόλιο, ο σύλλογος αποτελούσε ένα μακροπρόθεσμο εγχείρημα, με οργανωτική δομή που θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη συνέχεια και την ανάπτυξή του. Τον Σεπτέμβριο του 2021, ο Βαγγέλης Λιόλιος εξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης με 335 ψήφους, διαδεχόμενος τον Γιώργο Βασιλακόπουλο, ο οποίος είχε συνδέσει το όνομά του με τη διοίκηση της Ομοσπονδίας επί δεκαετίες.

Η εκλογή του συνοδεύτηκε από δεσμεύσεις για εκσυγχρονισμό, διαφάνεια και αναβάθμιση του ελληνικού μπάσκετ. Ωστόσο, η θητεία του σημαδεύτηκε και από αντιπαραθέσεις με παράγοντες του αθλήματος, διαφωνίες γύρω από τη διαιτησία και εντάσεις για ζητήματα διοίκησης. Τον Σεπτέμβριο του 2024 επανεξελέγη στην προεδρία της ΕΟΚ, διατηρώντας τη θέση του στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του ελληνικού μπάσκετ, μέχρι πο κατέληξε στην φυλακή…

Το τουρκολυβικό μνημόνιο μπορεί να μην παράγει νόμιμα αποτελέσματα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, μπορεί να καταδικάστηκε από όλες τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ως παράνομο και ανύπαρκτο (δεν πρέπει όμως να διαφεύγει από κανέναν, ότι οι ΗΠΑ, στις οποίες η Ελλάδα έχει παραχωρήσει τα πάντα με σημαντικό όφελός τους για την θέση τους στην ευρύτερη φλεγόμενη περιοχή της μέσης Ανατολής, αρχικά «εποίησαν τη νήσσα» με ανακοίνωση τους που μετά “μάζεψαν”) συνιστά όμως θανάσιμο κίνδυνο, αν δεν ανατραπεί επί του πεδίου από την χώρα μας εντός του αμέσου προσεχούς διαστήματος.

Να αποτελέσει, δηλαδή, ένα ακόμη οδυνηρό τετελεσμένο στο επιθετικό, αναθεωρητικό σχέδιο της Άγκυρας. Σχέδιο που στοχεύει στην “φινλανδοποίηση” της Ελλάδος και της Κύπρου. Με την καθημερινή προβολή με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, στην τηλεόραση και στα κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα “δίκαια” της Τουρκίας! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας και για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομική δραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ). Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την “αλλά Τούρκα” εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας! Με βάση αυτό τον παραλογισμό, διεκδικεί το μισό Αιγαίο και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω της επικύρωσης του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου, αλλά και της προαναγγελθείσας θεσμοθέτησης του δόγματος της “Γαλάζιας πατρίδας”. 

Αρνητική εξέλιξη 

Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Και αυτό γιατί με την πρόσφατη κύρωση του Τουρκολυβικού μνημονίου και την προαναγγελθείσα ψήφιση του νόμου για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα τα προβάλουν ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

Ο έτερος των “πειρατών”, η Λιβύη, ένα παντελώς αποτυχημένο Κράτος, ενεργώντας ως προτεκτοράτο της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα με αυτά του τουρκικού αναθεωρητισμού της “Γαλάζιας Πατρίδας”, επιχειρεί να επιβάλλει τετελεσμένα βάσει του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, αποτυπώνοντας τα εξωτερικά όρια της υποτιθέμενης δικής της υφαλοκρηπίδας μόλις 14 μίλια από την Κρήτη!

Υποστηρίζει μάλιστα, ότι η μοναδική νόμιμη στην περιοχή ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την χάραξη ζωνών ΑΟΖ «παραβιάζει δήθεν την λιβυκή υφαλοκρηπίδα», υιοθετώντας πλήρως τις τουρκικές αυθαιρεσίες, που είναι σε πλήρη αντίθεση με τις ισχύουσες αρχές του διεθνούς δικαίου, πως δήθεν τα νησιά δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ και ότι η μέση γραμμή πρέπει να ορισθεί μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών της Ελλάδος και της Λιβύης, παρακάμπτοντας ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Μεσογείου, την Κρήτη! Έχει φθάσει, δε, στο σημείο να προσβάλλει ακόμη και την ελληνοιταλική συμφωνία για καθορισμό ΑΟΖ στο Ιόνιο!

Αποτυχία της Αθήνας

Πρόκειται για την αποτύπωση της πλήρους αποτυχίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, λόγω των συνεπειών της ακολουθούμενης κατευναστικής πολιτικής απέναντι στον επιθετικό τουρκικό αναθεωρητισμό, που τα τελευταία χρόνια έχει αμφισβητήσει ξεκάθαρα χωρίς περιστροφές οτιδήποτε μπορεί να εννοηθεί ως κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδος. Κατευναστική πολιτική που επικυρώθηκε και δια κειμένου από τη νομικά ανίσχυρη συμφωνία των Αθηνών, που αποτέλεσε όμως ισχυρό εργαλείο της Άγκυρας για την επίτευξη των στόχων της. 

Και αυτό γιατί από τη μία πλευρά δόθηκε το απαιτούμενο «διαβατήριο» του Ερντογάν ως δήθεν «ειρηνοποιού» απέναντι στη Δύση, την περίοδο που οι συνθήκες μετά το επιθετικό κρεσέντο της Άγκυρας από την εισβολή στον Έβρο το 2020 έως και τα τέλη του 2022, είχαν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για λήψη για πρώτη φορά σοβαρών κυρώσεων σε επίπεδο ΕΕ και για πλήρη αποκλεισμό της Τουρκίας από τις ΗΠΑ (βάσει των τότε συσχετισμών στο Κογκρέσο).

Ενώ από την άλλη, χωρίς η Ελλάδα να κερδίσει το παραμικρό, πλην αυτών των μη αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο (που συνδέονταν όμως και με την δραματική υστέρηση της τουρκικής αεροπορίας), έχει ανεχθεί χωρίς σοβαρές αντιδράσεις την Τουρκία να εκδηλώνει όλες τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της σε όλα τα διεθνή φόρα, που αφορούν τη “Γαλάζια Πατρίδα”, τη νομιμοποίηση της παράνομης κατοχής στην Κύπρο και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, που πλέον πυροδοτείται από αυτήν, υποχρεώνοντας τα εξαπτέρυγά της, τη διορισμένη κυβέρνηση Ντειμπά και την οικογένεια Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη να προβούν σε επιθετικές κινήσεις εναντίον της χώρας μας. Επιπροσθέτως είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται αυτή πίσω από τη νέα εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού και τις ροές από τη Λιβύη προς την Κρήτη. 

Πρόκειται πραγματικά για την οδυνηρή κατάληξη της κυβέρνησης της ΝΔ, που ενώ έδειξε να προβαίνει σε κάποιες στοιχειώδεις κινήσεις αυτοπροστασίας της χώρας μετά την υβριδική εισβολή στον Έβρο το 2020, στην πορεία εμφάνισε το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό του κατευνασμού και του φοβικού συνδρόμου, έχοντας αφήσει ανενόχλητη την Τουρκία και τα εξαπτέρυγά της στην ευρύτερη περιοχή να προβάλλουν απίστευτες απαιτήσεις, προσβάλλοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα χωρίς ουσιαστικά καμία σοβαρή αντίδραση από την πλευρά της Ελλάδος.

Ώρα για αποφασιστική αντίδραση;

Γιατί όταν δύο γειτονικά σου κράτη, η Τουρκία και η Λιβύη, αμφισβητούν το μισό Αιγαίο και σχεδόν όλη την ανατολική Μεσόγειο κατά πλήρη παράβαση των ισχυόντων κανόνων του διεθνούς δικαίου και αυτές τις παράνομες διεκδικήσεις τις δημοσιοποιούν στον ΟΗΕ, δεν μπορεί η αντίδρασή σου να είναι χλιαρές ανακοινώσεις πηγών του Υπουργείου Εξωτερικών, ο δε Υπουργός των Εξωτερικών να «αυτογελοιοποιείται», κάνοντας υπερφίαλες δηλώσεις, λίγο πριν την κύρωση από τη λιβυκή «βουλή», ότι ελέγχει τα πράγματα στην ανατολική Λιβύη.

Απέναντι, στους φανερούς αυτούς αρπακτικούς σκοπούς της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος, έναν αιώνα και πλέον μετά τη μικρασιατική καταστροφή και μισό αιώνα μετά την κατοχή της Μεγαλονήσου, η Ελλάδα οφείλει ανεξαρτήτως των πρόδηλων αδυναμιών του πολιτικού προσωπικού εξουσίας της, να προχωρήσει άμεσα σε ενέργειες οι οποίες θα ακυρώσουν εν τοις πράγμασι τις τουρκικές επιδιώξεις με βάση το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”.  Θα πρέπει καταρχήν, άμεσα να διατυπωθεί στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και στις ΗΠΑ με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης.

Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική σοβαρή αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά. 

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Περαιτέρω, μπροστά σε αυτόν τον άμεσο και πρωτοφανή κίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα η χώρα μας οφείλει, να αποκρούσει τις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας και της Λιβύης, προχωρώντας στις εξής άμεσες ενέργειες: Επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, βάσει του μονομερούς δικαιώματος, που μας παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, νοτίως και ανατολικώς της Κρήτης, διεμβολίζοντας το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο. Λόγω, δε, των νέων μεγάλων μεταναστευτικών ροών από τη Λιβύη, βάσει του άρθρου 33 της συμβάσεως για το δίκαιο της θάλασσας να ανακηρύξει τη συνορεύουσα ζώνη των 24 μιλίων νοτίως της Κρήτης, ως εσωτερικό δίκαιό της για τον προληπτικό έλεγχο της περιοχής. 

Επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια στην περιοχή Καστελόριζου (σύμπλεγμα Μεγίστης), προκειμένου να διεμβολιστεί το παράνομο ανακοινωθέν θαλάσσιο πάρκο από πλευράς της Τουρκίας, έξω από τα χωρικά της ύδατα.  Εκ παραλλήλου, να προχωρήσει στο κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση μέσω της ΕΕ). 

 Τέλος, οφείλει να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, με βάση τον χάρτη, που απεστάλη στην ΕΕ και τα όρια της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος, που τέμνεται με αυτή της Κύπρου, συνδυαστικά και με την ολοκλήρωση της οριοθέτησης της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ και της Αιγύπτου ως συνέχεια της μερικής οριοθέτησης, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2020, πέραν δηλαδή του 28ου Μεσημβρινού. 

Πλέον δεν υπάρχει, ούτε χρόνος, ούτε χώρος για συνέχιση της καλλιέργειας ψευδαισθήσεων υπό την επήρεια του κατευνασμού και του φοβικού συνδρόμου. Είναι προφανές ότι, αν αφεθούν να παγιωθούν τα τετελεσμένα των «πειρατών» της Μεσογείου στο πεδίο θα είναι πολύ αργά.

Να θυμίσουμε απλώς, ότι η τουρκική κατοχή στη Μεγαλόνησο είναι παράνομη με επανειλημμένα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά μετά από μισό αιώνα ο Ερντογάν θρασύτατα μέσα στον ΟΗΕ, ζήτησε την αναγνώριση του ψευδοκράτους, ως ισότιμου κράτους με την Κυπριακή Δημοκρατία! Είναι προφανές, ότι ο Ελληνισμός δεν μπορεί να απωλέσει εθνικά εδάφη (χερσαία ή θαλάσσια), χωρίς να αντισταθεί, όπως με τραυματικό τρόπο επισυνέβη στην Κύπρο το 1974, εξαιτίας της προδοτικής χούντας των Αθηνών.

Στη δεύτερη παρέμβασή του το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ προσθέτει τη ρητή αποδοκιμασία της ανακοίνωσης της επικύρωσης, επαναλαμβάνοντας παράλληλα την έκκληση για διμερή διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Στο διάστημα μεταξύ των δύο δηλώσεων, το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC), με επιστολή προς τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, είχε ζητήσει από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να λάβει σαφή δημόσια θέση κατά του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Η νέα δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ

«Η ανακοίνωση της επικύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου συνεννόησης για τη θαλάσσια οριοθέτηση έχει αυξήσει την ένταση στην περιοχή, δεν συμβάλλει εποικοδομητικά και είναι προκλητική. Η θέση μας επί του ζητήματος αυτού δεν έχει αλλάξει. Ενθαρρύνουμε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων των εταίρων στην Ανατολική Μεσόγειο, να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές μέσω διαπραγματεύσεων καλής πίστης και να αποφεύγουν κάθε προκλητική συμπεριφορά.

Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να προχωρήσουν σε διμερή διάλογο για την αντιμετώπιση οποιωνδήποτε διαφωνιών. Η ειρηνική επίλυση τέτοιων διαφορών ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και έρευνες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή».

Ο Μητσοτάκης στην Σαουδική Αραβία

Στο διπλωματικό πεδίο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε τη Σαουδική Αραβία, όπου είχε συνάντηση με τον Πρίγκιπα Διάδοχο, Mohammed bin Salman bin Abdulaziz Al Saud. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον πρίγκιπα, επιβεβαιώθηκαν οι στρατηγικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας ενώ συζητήθηκαν τρόποι περαιτέρω εμβάθυνσής τους, ιδιαίτερα στους τομείς της συνδεσιμότητας, της ενέργειας και της άμυνας.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξέφρασε την καταδίκη του για τις επιθέσεις εναντίον της Σαουδικής Αραβίας και υπογράμμισε την έμπρακτη αλληλεγγύη της Ελλάδας σε μια κρίσιμη συγκυρία για το Βασίλειο και για την ευρύτερη περιοχή, καθώς η χώρα μας συμβάλλει στην αεράμυνα της Σαουδικής Αραβίας με πυροβολαρχία Patriot ήδη από το 2021.

Ο Μητσοτάκης επισήμανε ότι η χώρα μας με την παρουσία της συμβάλλει στην ασφάλεια του Βασιλείου, αλλά και στην περιφερειακή ασφάλεια, καθώς προστατεύει κρίσιμες ενεργειακές υποδομές στο Γιανμπού, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Ενημέρωσε τον Πρίγκιπα Διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας ότι η Ελλάδα ανταποκρίνεται θετικά στο αίτημα του Βασιλείου για παραμονή των Patriot στη Σαουδική Αραβία σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία.

Συζητήθηκαν, ακόμη, οι περιφερειακές εξελίξεις, ιδιαίτερα στο Ιράν και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με έμφαση στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Ο Πρωθυπουργός επανέλαβε ότι η Ελλάδα, ως μεγάλη ναυτιλιακή δύναμη, αποδίδει ύψιστη σημασία στην ασφάλεια των διεθνών θαλάσσιων οδών και στην απρόσκοπτη ροή του παγκόσμιου εμπορίου. Επανέλαβε ότι το διεθνές νομικό πλαίσιο πρέπει να γίνεται σεβαστό και ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται περιορισμοί στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας, κάτι που θα έθετε επικίνδυνο προηγούμενο.

Οι δύο ηγέτες συνομίλησαν εκτενώς για τη συνεργασία στον τομέα της συνδεσιμότητας, ιδιαίτερα στο πεδίο των δεδομένων, και του έργου του EMC (East to Med Data Corridor), που αποσκοπεί στη διασύνδεση Ευρώπης και Ασίας μέσω Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας. νΣυζήτησαν ακόμη τη δεύτερη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας των δύο χωρών, ενώ έκαναν επισκόπηση της προόδου που έχει επιτευχθεί από την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου, τον Ιανουάριο του 2025, η οποία εδραίωσε τη συστηματική και θεσμοθετημένη συνεργασία των δύο χωρών σε σειρά από τομείς.

Μαρινάκης κατά ΠΑΣΟΚ για Σινά

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέκρινε το ΠΑΣΟΚ για τη στάση του στη συμφωνία σχετικά με τη Μονή Αγίας Αικατερίνης, τονίζοντας πως στηρίζεται από Πατριαρχεία και Εκκλησίες και ότι το πλήρες κείμενο θα δοθεί μετά την ολοκλήρωση. Την αντίδραση της κυβέρνησης προκάλεσε η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τη συμφωνία για τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να απαντά δημόσια στις αιτιάσεις του κόμματος της Χαριλάου Τρικούπη.

Ο Παύλος Μαρινάκης, σε εκδήλωση της ΝΔ και της ΟΝΝΕΔ Βριλησσίων, σχολίασε το αίτημα του ΠΑΣΟΚ να δοθεί στη δημοσιότητα το κείμενο της συμφωνίας, διευκρινίζοντας πως αυτό θα συμβεί όταν ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «είναι προφανές ότι θα δημοσιοποιηθεί η συμφωνία όταν ολοκληρωθεί. Δεν θα είναι κρυφή η συμφωνία».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χαρακτήρισε τη συμφωνία μεταξύ της Ελληνορθόδοξης Ιεράς Μονής Σινά και του αιγυπτιακού κράτους ως «ιστορικής σημασίας». Υπογράμμισε ότι η ελληνική κυβέρνηση συνέβαλε καθοριστικά στην επίλυση μιας εκκρεμότητας που διαρκεί περισσότερο από 1.000 χρόνια.

Σύμφωνα με τον κ. Μαρινάκη, τη συμφωνία στηρίζουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, καθώς και οι Εκκλησίες Ελλάδος και Κύπρου. Επισήμανε πως «αφήστε την κυβέρνηση, αφήστε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφήστε τον υπουργό Εξωτερικών. Ας πούμε ότι για την αντιπολίτευση εμείς είμαστε προκατειλημμένοι. Σας είπα τι προηγήθηκε και ποιοι αναγνωρίζουν αυτήν την ιστορική συμφωνία». Αναφερόμενος στην ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και το αίτημα να δημοσιοποιηθεί η συμφωνία, ο κ. Μαρινάκης υποστήριξε ότι η σχετική θέση εκφράζει «τη βούληση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης».

Κλιμακώνοντας την κριτική του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε πως η αντιπολίτευση δεν στρέφεται πλέον κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη ή της ΝΔ, αλλά κατά της χώρας και ακόμη και εναντίον μιας συμφωνίας που στηρίζεται από κορυφαίους θρησκευτικούς θεσμούς. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «αυτά δεν τα έχουμε ζήσει ποτέ ξανά στο παρελθόν». Να σημειωθεί ότι ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ έχουν ζητήσει την δημοσιοποίηση της συμφωνίας.