Θυμίζεται ότι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ) για διετή ανανέωση της θητείας είχε από την αρχή προκαλέσει την αντίδραση της EPPO, που αποφάσισε τελικά να προσφύγει στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη.

Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι στην προσφυγή σημειώνεται πως δεν υπάρχει δυνατότητα άσκησης κάποιου ένδικου μέσου κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, γεγονός που όπως επισημαίνεται από αρμόδιες πηγές, θα οδηγεί σε απόρριψη την προσφυγή. Βέβαια, οι παροικούντες την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπενθυμίζουν πως η προσφυγή αποτελεί αναγκαίο βήμα για να οδηγηθεί η υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ταυτοχρόνως, το πρωί της Πέμπτης συνεδριάζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο προκειμένου να επιλέξει τους τρεις νέους Ευρωπαίους εισαγγελείς, έναν εφετών και δύο πρωτοδικών, που θα ενισχύσουν το ελληνικό κλιμάκιο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, όπως είχε ζητηθεί άλλωστε από τη Λάουρα Κοβέσι.

«Θα παραγάγουμε βάσει αδείας όχι μόνον συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά και ικανότητες εις βάθος επίθεσης», δηλαδή πυραύλους μακρού βεληνεκούς, δήλωσε πηγή στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Εβιάν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν προβλέπεται σχετικό ένδικο μέσο κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, γεγονός που όπως επισημαίνεται από δικαστικές πηγές, οδηγεί σε αυτόματη απόρριψη της προφυγής, αλλά πριν από λίγες μέρες η ΕΡΡΟ προσέφυγε στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου και ζήτησε να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων εισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη.

Στην προσφυγή επισημαίνεται ότι δεν προβλέπεται σχετικό ένδικο μέσο κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου, ωστόσο η κίνηση αυτή ήταν αναγκαία προκειμένου η ευρωπαϊκή εισαγγελέας να έχει εξαντλήσει όλα τα μέσα που προβλέπονται στην εσωτερική έννομη τάξη πριν κάνει το επόμενο βήμα προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Εν αναμονή της απόφασης των ανώτατων δικαστών αύριο συνεδριάζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο προκειμένου να επιλέξει τους τρεις νέους Ευρωπαίους εισαγγελείς, έναν Εφετών και δύο Πρωτοδικών, που θα ενισχύσουν το ελληνικό κλιμάκιο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας.

Το αίτημα αυτό είχε συζητηθεί από την Λάουρα Κοβέσι και τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλώριδη, ο οποίος και είπε ότι θα ικανοποιήσει το αίτημα, αφού το ελληνικό κλιμάκιο της ΕΡΡΟ έχει πολλές ανοιχτές και σοβαρές υποθέσεις.

Αφού απέκτησα, τουλάχιστον για τον εαυτό μου, επαρκή γνώση της ιστορίας της Κύπρου και έγραψα πολλά βιβλία και άρθρα, αποφάσισα τελικά ότι είχε έρθει η ώρα να ευχαριστήσω την ελληνική κυβέρνηση μέσω ενός βιβλίου για τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις. Όχι ως “κύκνειο άσμα” (προς Θεού!), αλλά ως κορύφωση της αρχειακής μου έρευνας. Το γεγονός ότι έχω Ελληνίδα μητέρα και Βρετανό πατέρα με ώθησε ακόμη περισσότερο να προχωρήσω σε αυτό το εγχείρημα.

Αντιλήφθηκα ότι ορισμένα από όσα θα έγραφα θα ενοχλούσαν συγκεκριμένους κύκλους τόσο στη Βρετανία όσο και στην Ελλάδα, καθώς θεωρώ τον εαυτό μου το ακριβώς αντίθετο από έναν κομματικά προσανατολισμένο “σχεδιαστή” ακαδημαϊκό, από τους οποίους υπάρχουν αρκετοί και στις δύο χώρες. Επίσης απεχθάνομαι τον εθνικισμό και τη φανατική ρητορική. Ωστόσο, τα λόγια του A. J. P. Taylor για τους ιστορικούς μου έδωσαν δύναμη: «Ένας ιστορικός δεν πρέπει να διστάζει ακόμη κι αν τα βιβλία του προσφέρουν βοήθεια και παρηγοριά στους εχθρούς της Βασίλισσας […] ή ακόμη και στους κοινούς εχθρούς της ανθρωπότητας».

Ιχνηλατώντας τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις

Έτσι, ξεκίνησα αυτό που πίστευα ότι θα ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, καθώς διέθετα κυριολεκτικά χιλιάδες έγγραφα. Γρήγορα ανακάλυψα ότι δεν υπήρχαν βιβλία που να πραγματεύονται αποκλειστικά τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις, παρά μόνο ορισμένες συλλογές δοκιμίων. Σε κάθε περίπτωση, κατάφερα να συμπυκνώσω τη γνώση που είχα αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια σε ένα ενιαίο βιβλίο, γράφοντας όσο πιο αμερόληπτα μπορούσα για ένα σαφώς ευαίσθητο θέμα. Στόχος μου ήταν να αποκαλύψω το καλό, το κακό και το άσχημο, “με όλα τα ελαττώματα”, ώστε να δώσω μια όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική εικόνα. Με λίγα λόγια, ήθελα να βγάλω πολλά πράγματα από μέσα μου.

Ήμουν καλά προετοιμασμένος χάρη στα βιβλία που είχα διαβάσει για την Ελλάδα, ιδίως εκείνα των Richard Clogg και Christopher Woodhouse. Αν και οι δύο αναφέρονται σε αρνητικές βρετανικές συμπεριφορές, αυτές τείνουν να παραμένουν κρυμμένες μέσα στα βιβλία τους και σίγουρα δεν προβάλλονται ιδιαίτερα. Ο Woodhouse, για παράδειγμα, επικρίνει την εμμονή του Τσώρτσιλ με την επιστροφή του βασιλιά, αλλά δεν επεκτείνεται ιδιαίτερα στον ρόλο της Βρετανίας στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Ο Clogg, από την άλλη, παραθέτει στη σελίδα 57 του βιβλίου του “A Concise History of Greece“ μια φράση Βρετανού διπλωμάτη του 1841: «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να είναι είτε αγγλική είτε ρωσική, και αφού δεν πρέπει να είναι ρωσική, είναι απαραίτητο να είναι αγγλική». Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Παραφράζοντας τον Francesco Guicciardini (για τον οποίο έχω επίσης γράψει βιβλίο): «Τα πράγματα ήταν πάντοτε τα ίδια· το παρελθόν φωτίζει το μέλλον, και τα ίδια γεγονότα επιστρέφουν με διαφορετικά χρώματα».

Με τη γνώση που διαθέτω για την ελληνική εξωτερική πολιτική (στον βαθμό που αυτή υφίσταται σήμερα), συνειδητοποίησα ότι πολιτικά ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο θεσμικά βαθιά ριζωμένος φόβος και η δυσπιστία της Αγγλίας –και στη συνέχεια της Βρετανίας– απέναντι στη Ρωσία και ακόμη και στον ρωσικό λαό εξακολουθούν να υπάρχουν, ενισχυμένα φυσικά από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός πληρώνει φόρους για να στέλνονται όπλα και χρήματα στην Ουκρανία – ένα φαινομενικό παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς ότι το σύγχρονο ελληνικό κράτος οφείλει την ύπαρξή του περισσότερο στη Ρωσία παρά σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως εξηγώ στο βιβλίο μου.

Στο πλαίσιο αυτό, μια σύγχρονη εκδήλωση του συνεχιζόμενου προβλήματος στις σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας, τον Ιωάννη Καποδίστρια, ήρωα, ενώ η βρετανική κυβέρνηση τον αντιμετώπιζε με καχυποψία ως φιλορώσο και μάλλον ανακουφίστηκε όταν δολοφονήθηκε. Παρά το μεγαλείο του –τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο ελβετικό σύνταγμα και τη συμβολή του στη διάσωση μιας ηττημένης Γαλλίας το 1815 από διαμελισμό και οικονομική καταστροφή– ελάχιστα τιμάται στη Βρετανία.

Θα ζητήσει συγγνώμη η Βρετανία;

Ομολογώ ότι στο βιβλίο μου αναφέρομαι και σε προσωπικές εμπειρίες, όπως περιστατικά με ακαδημαϊκούς που ούρλιαζαν, παράνομες προσλήψεις σε πανεπιστήμια και διαφθορά στην Ελλάδα, αλλά και σε μια εξαιρετικά θετική συζήτηση που είχα με τον φιλέλληνα Λόρδο Owen στην Πελοπόννησο, όπου περνά τα καλοκαίρια του. Δεν αποφεύγω όμως και αμφιλεγόμενα θέματα, όπως η δολοφονία του Ταξίαρχου Saunders, η μασονία, ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος και οι πιθανές προσπάθειες “κερδίσματος των ελληνικών καρδιών και συνειδήσεων”. Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά μέτωπο και όχι να κουκουλώνονται. Ίσως μια πιο ήπια και προσαρμοσμένη εκδοχή της Επιτροπής Αλήθειας της Νότιας Αφρικής να μπορούσε να εξεταστεί, αντί να αφήνουμε τα ακανθώδη θέματα να σιγοβράζουν.

Ας θυμηθούμε τα λόγια του Patrick Leigh Fermor το 1966: «Από την εποχή του Ελληνικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, η Αγγλία απολάμβανε μια ιδιαίτερη υπεροχή στα αισθήματα των Ελλήνων […] υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι’ αυτή την κολακευτική εικόνα […] μια εικόνα όμως που, δυστυχώς, τα πρόσφατα γεγονότα στην Κύπρο έχουν τραυματίσει […] είναι ακόμη νωρίς να πούμε αν τα πράγματα θα επιστρέψουν στην προηγούμενη ευτυχισμένη κατάσταση. Υπάρχουν ελπιδοφόρα σημάδια. Όμως τα κρίνα που σαπίζουν μυρίζουν χειρότερα από τα αγριόχορτα». Πολλοί Έλληνες, κυρίως δεξιών πεποιθήσεων, θα συμφωνήσουν με τον Leigh Fermor, αλλά όχι οι πιο αριστεροί.

Η Κύπρος παραμένει πράγματι ένα αγκάθι, με τον ίδιο τον David Hannay να παραδέχεται ότι «δεν καλύψαμε τον εαυτό μας με δόξα». Χρειάστηκαν σχεδόν 800 χρόνια για να ζητήσει ο Πάπας συγγνώμη από την Ελλάδα για την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Θα ζητήσει άραγε η Βρετανία συγγνώμη για τον σκοτεινό της ρόλο στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, ένα ζήτημα που εξακολουθεί να υποβόσκει δυσάρεστα κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής κοινωνίας; Αν το έκανε, αυτό αναμφίβολα θα ενίσχυε σημαντικά τις βρετανο-ελληνικές σχέσεις. Όμως κάτι τέτοιο απαιτεί τόλμη και από Βρετανούς και από Έλληνες πολιτικούς.

Όσο για τα Ελγίνεια Μάρμαρα, η Βρετανία θα μπορούσε να τα επιστρέψει άμεσα, ίσως θέτοντας ως όρο να τοποθετηθούν ξανά στον ίδιο τον Παρθενώνα με βρετανική βοήθεια, αντί να παραμείνουν σε κάποιο άλλο μουσείο. Οι Έλληνες θα σεβόντουσαν πραγματικά τη Βρετανία αν είχε το θάρρος και την ηθική να τα επιστρέψει.

Ελπίζω ότι εσείς, τα μέλη της Αγγλο-Ελληνικής Ένωσης, θα βοηθήσετε στην προώθηση της κατανόησης μέσω πιο ανοιχτών και διαφανών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μου. Πιστεύω ότι το να ταρακουνάμε απαλά τη βάρκα της αδιαφορίας, αντί να καλύπτουμε τις ρωγμές πριν η ιστορία επιστρέψει για να μας δαγκώσει, είναι ο σωστός δρόμος προς τα εμπρός. Έχω ήδη επικοινωνήσει με τον Βρετανό Πρέσβη στην Αθήνα σχετικά με μια πιθανή παρουσίαση, αλλά η Πρεσβευτική Κατοικία είναι προς το παρόν “εκτός λειτουργίας”.

«Διεύρυνση σημαίνει ειρήνη.Όμως η ένταξη δεν είναι μόνο γεωπολιτική και οικονομική επιλογή αλλά και δέσμευση στις αξίες της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Στην Αλβανία, χιλιάδες πολίτες διαδηλώνουν εδώ και μέρες με αφορμή την κατασκευή μεγάλου τουριστικού συγκροτήματος σε προστατευόμενη περιοχή, εκφράζοντας σοβαρές ανησυχίες για το περιβάλλον, την έλλειψη διαφάνειας, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και τη διαφθορά», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Αρβανίτης, ζητώντας από την Κομισιόν να τοποθετηθεί.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ανήκει στο διεθνές φεστιβάλ Maria Callas με έδρα τη Βερόνα, οι υπεύθυνοι του οποίου την επινόησαν κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της σοπράνο.

Παράλληλα, το πέρασμα, το οποίο ενώνει το θέατρο της Όπερας της Ρώμης με το διπλανό ξενοδοχείο Quirinale, πριν τρία χρόνια ονομάστηκε Μαρία Κάλλας. Πρόκειται για ακόμη μία τιμητική πρωτοβουλία, με την οποία η Αιώνια Πόλη θέλησε να επανασυμφιλιωθεί με την ευαίσθητη, άφθαστη αυτή καλλιτέχνιδα.

Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να πει κανείς ότι ξεπεράστηκε το «ιστορικό τραύμα» που είχε προκαλέσει η διακοπή της παράστασης της Norma και η αποχώρηση της Μαρίας Κάλλας (Καλογεροπούλου) από το συγκριμένο θέατρο, τον Ιανουάριο του 1958. Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα δόθηκε παρουσία της υψηλής κοινωνίας της Ιταλίας και του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η Κάλλας, πάσχοντας από βρογχίτιδα και έχοντας σοβαρό πρόβλημα βραχνάδας που δυσκόλευε ακόμα και την ομιλία της, κατάφερε με τη βοήθεια φαρμακευτικής αγωγής να τραγουδήσει την πρώτη πράξη και την άρια “Casta diva”. Καθώς η επίδραση των φαρμάκων εξασθένισε και η φωνή της άρχισε να χάνεται, αρνήθηκε να βγει στη σκηνή για τη δεύτερη πράξη, προκαλώντας την αναγκαστική διακοπή της παράστασης.

Στην Όπερα της ιταλικής πρωτεύουσας φιλοξενείται προτομή της, την οποία φιλοτέχνησε ο γλύπτης Νίκος Φλώρος. Πάντα επ’ ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση της Κάλλας, υπενθυμίζεται ότι η ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη, σε συνεργασία με την Opera di Roma, το 2023 είχε διοργανώσει τη μεγάλη εκδήλωση-φόρο τιμής «Μαρία Κάλλας, εκατό χρόνια από την γέννηση μιας θεάς», με την καταξιωμένη υψίφωνο Μυρτώ Παπαθανασίου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο κ. Γεραπετρίτης εξέφρασε την υποστήριξη της Ελλάδας στις προσπάθειες του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες (Antonio Guterres) προς την εξεύρεση μιας συνολικής, δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού Ζητήματος, στο πλαίσιο των σχετικών Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.

«Ο υπουργός Εξωτερικών τόνισε τη σημασία διατήρησης της δυναμικής που έχει διαμορφωθεί για το Κυπριακό, τα τελευταία δύο και πλέον έτη. Η Ελλάδα, σε σύμπνοια με την Κυπριακή Δημοκρατία, παραμένει σε ετοιμότητα να συμβάλει εποικοδομητικά στα επόμενα βήματα, με στόχο την επίτευξη της επανεκκίνησης των συνομιλιών, στη βάση του συμφωνηθέντος πλαισίου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εξάλλου οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι έχουν αυξήσει τη συνεισφορά τους στις δυνάμεις που έχει στη διάθεσή της η Συμμαχία σε περίπτωση κρίσης, σημείωσε ο Ρούτε.

Παράλληλα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ χαιρέτισε τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν ΗΠΑ και Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου, υπογραμμίζοντας ότι το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ είναι «ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός».

«Η αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ θα είναι ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός. Γνωρίζω ότι πολλοί σύμμαχοι – μέσω της πρωτοβουλίας της Γαλλίας και της Βρετανίας—είναι έτοιμοι να προσφέρουν την υποστήριξή τους», επεσήμανε.

Πολλά έχουν καταγραφεί μέσα από την έρευνα, αν και λόγω των αρμοδιοτήτων της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς, πρέπει το παζλ να συμπληρωθεί μέσα από την έρευνα που θα ξεκινήσει με οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα. Εάν η Αρχή είχε θωρακιστεί από εξουσίες και αρμοδιότητες, θα προχωρούσε πολύ πιο γρήγορα. Θα μπορούσε, εάν το νομικό πλαίσιο λειτουργίας της Αρχής, που συζητείται από το 2017, της έδινε την εξουσία να έστελνε τις υποθέσεις ενώπιον της Δικαιοσύνης, χωρίς να περνούν από τη Νομική Υπηρεσία. Το που… κόλλησαν αυτές οι αλλαγές είναι γνωστό, όπως προφανώς και το γιατί.

Σύμφωνα με τον νομικό, Ηλία Στεφάνου, (συνέντευξη στην Κάτια Σάββα, στον “Άλφα), το πόρισμα μπορεί να αποτελέσει το «προζύμι» για να διενεργηθεί ανεξάρτητη ποινική διερεύνηση, ωστόσο οι ανακριτές που θα διοριστούν θα πρέπει να κάνουν «δεύτερη δουλειά» αφού η Αρχή δεν έχει ανακριτικές εξουσίες. Αυτές, δηλαδή, που θα έπρεπε να είχε και δεν της δόθηκαν.

Προσεγγίζοντας το πόρισμα

Θα πρέπει προφανώς να είμαστε προσεκτικοί και να μην προτρέχουμε, γεγονός το οποίο σημείωσε και η Αρχή. Η υπόδειξη της Αρχής ότι «το τεκμήριο της αθωότητας και το γεγονός ότι μόνο αρμόδιο στο να αποφανθεί για την ενοχή κάποιου προσώπου είναι το Δικαστήριο», είναι σωστή. Αυτό, όμως, δεν προσφέρει σε κανένα το οποιοδήποτε άλλοθι. Η δημοσιοποίηση των βασικών στοιχείων, δίνει τη δυνατότητα αξιολόγησης τους και συζήτησης στη δημόσια σφαίρα. Και έτσι πρέπει να γίνεται. Στο πλαίσιο της διαφάνειας.

Διαβάζοντας το πόρισμα, δημιουργείται η εντύπωση ότι λειτουργούσε ένα δίκτυο συνεννόησης, που παρουσιάζεται να παρακάμπτει θεσμούς και διαδικασίες του κράτους. Εάν αυτά επιβεβαιωθούν, τότε σημαίνει ότι υπήρχαν διαδικασίες που λειτουργούσαν παράλληλα και χωρίς το κράτος. Η νέα έρευνα έχει την ευθύνη να το διερευνήσει εξαντλητικά, καθώς πρόκειται για σοβαρό ζήτημα, που έχει σοβαρές προεκτάσεις. Αφορά τον πυρήνα του κράτους.

Όσοι αναφέρονται στο πόρισμα έχουν ασφαλώς το δικαίωμα να δώσουν τις δικές τους εξηγήσεις, να απαντήσουν. Προφανώς το έπραξαν ενώπιον και της Επιτροπής διερεύνησης. Θα το πράξουν και ενώπιον των ερευνητών. Κανείς δεν έχει την αρμοδιότητα να τους καταδικάσει, πλην των Δικαστηρίων.

…όπως μα συμφέρει

Γι’ αυτό και θα πρέπει να ξεκινήσει μια ανεξάρτητη έρευνα, από ανεξάρτητους ποινικούς ανακριτές, που θα διορισθούν από το υπουργικό συμβούλιο. Και η έρευνα να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί το συντομότερο. Και να αγγίξει όλες τις παραμέτρους, κι όλα τα ζητήματα που αναφέρονται στο πόρισμα. Να αγγίξουν και υποθέσεις, που έχουν κι άλλες διαστάσεις, πέραν από αυτές που καταγράφει το πόρισμα, το οποίο στηρίχθηκε στο βιβλίο του κ. Δρουσιώτη. Όπως, για παράδειγμα, είναι η υπόθεση Focus.

Το πόρισμα δεν αιφνιδίασε, αλλά σόκαρε καθώς τα όσα αναφέρονται είναι πολύ σοβαρά. Γι΄ αυτό και δεν θα πρέπει τα ζητήματα αυτά να αφεθούν στο χρόνο και να εγκλωβιστούν σε διαδικασίες διερεύνησης ή να στοιβαχτούν για να πάρουν σειρά στα Δικαστήρια. Την ίδια ώρα, η αντίδραση κομμάτων ήταν η αναμενόμενη. Για μια ακόμη φορά το κάθε κόμμα αντιμετώπισε το περιεχόμενο αναλόγως, πόσο αυτό το… αγγίζει.