Ο Μοχάμεντ αλ Ταουίλ, επικεφαλής δικηγορικού συλλόγου, δήλωσε στο dpa ότι το συγκεκριμένο κατάστημα ήταν τακτικός τόπος συγκέντρωσης δικηγόρων. Μεταξύ των νεκρών είναι έξι δικηγόροι, ενώ αρκετοί τραυματίες νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Ο κυβερνήτης της συριακής πρωτεύουσας Μάχερ Μαρουάν δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι πυροδοτήθηκε αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός, συμπληρώνοντας πως οι υπηρεσίες ασφαλείας εξετάζουν υλικό από κάμερες ασφαλείας στην περιοχή προκειμένου να φθάσουν στα ίχνη των δραστών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν επιλέξει αυτόν τον προσανατολισμό αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης έχει, κατά την τελευταία 15ετία, αυξηθεί το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων, σε σύγκριση με άλλες χώρες που δεν έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Για παράδειγμα στην Γερμανία – όπου στις μέρες μας ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται την κριτική των κυβερνητικών του εταίρων και των συνδικάτων για την προώθηση ενός σχεδίου διεύρυνσης του ρόλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης στην συγκεκριμένη χώρα – το ποσοστό φτώχειας των συνταξιούχων από 11,4% το 2010, αυξήθηκε σε 18,9% το 2025.

Το ίδιο στην Ιρλανδία από 11% το 2010 αυξήθηκε σε 19% το 2025, στην Γαλλία από 10,1% αυξήθηκε σε 11,6% το 2025, στην Λιθουανία από 11,5% το 2010 σε 34,6% το 2025 στην Σλοβακία από 7,8% το 2010 σε 8,7% το 2025, στην Τσεχία από 6,9% το 2010 σε 17,1% το 2025, στην Κροατία από 22,6% σε 34,6% το 2025 και στην Πολωνία από 14,2% σε 14,7% το 2025.

Αντίθετα σε χώρες της ΕΕ, όπου κατά την διάρκεια της τελευταίας 15ετίας δεν θεσμοθετήθηκαν πολιτικές προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, το ποσοστό της φτώχειας των συνταξιούχων στην Ιταλία από 14,4% το 2010 μειώθηκε σε 13,3% το 2025, στην Ισπανία από 21,1% το 2010 μειώθηκε σε 13,1% το 2025, στο Βέλγιο από 18,1% το 2010 μειώθηκε σε 12,4% το 2025 και στην Πορτογαλία από 21% το 2010 μειώθηκε σε 17,8% το 2025.

Η πρόταση για σύνταξης πρόνοιας

Στο δυσμενές αυτό ευρωπαϊκό περιβάλλον της αύξησης της φτώχειας των συνταξιούχων και των ανισοτήτων εξαιτίας, μεταξύ άλλων, της θεσμοθέτησης των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων από τα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, προβάλλεται στην χώρα μας μελέτη-πρόταση ερευνητικού ινστιτούτου συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και θεσμοθέτησης μίας σύνταξης πρόνοιας, η οποία θα καταβάλλεται στο 67ο έτος της ηλικίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις θεμελίωσης δικαιώματος με βάση τα έτη εργασίας, με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.

Έτσι, κατά την συγκεκριμένη μελέτη-πρόταση το κόστος για το δημόσιο θα μπορούσε να περιοριστεί από 14% του ΑΕΠ που είναι το 2025 σε 8% του ΑΕΠ. Όμως το 2025 η συνολική δαπάνη των συντάξεων των 2,527 εκατομμυρίων συνταξιούχων στην χώρα μας ήταν περίπου 34 δισ. ευρώ (30,9 δισ. ευρώ οι κύριες συντάξεις και 3,1 δισ. ευρώ οι επικουρικές), από τα οποία τα 19 δισ. ευρώ προήλθαν από τις εισφορές των 4,35 εκατ. εργαζομένων και τα υπόλοιπα 15 δισ. ευρώ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και με το ΑΕΠ στην Ελλάδα να έχει διαμορφωθεί το 2025 στα 248,4 δισ. ευρώ.

Έτσι το κόστος του Κρατικού Προϋπολογισμού για συντάξεις το 2025 ήταν 6% ΑΕΠ και 13,7% του ΑΕΠ ήταν η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη για την κύρια και την επικουρική σύνταξη. Η ανάλυση αυτή διευκρινίζει μεθοδολογικά και ουσιαστικά την διαφοροποίηση μεταξύ κόστους για το Δημόσιο και συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.

Ο βασικός άξονας της πρότασης του συγκεκριμένου Ινστιτούτου είναι ότι όσοι σημερινοί ασφαλισμένοι είναι 45 ετών και άνω θα παραμείνουν ασφαλισμένοι στο υπάρχον σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και όλοι οι υπόλοιποι από 44 ετών και κάτω θα αποχωρήσουν από το σημερινό σύστημα, δεν θα καταβάλλουν καθόλου ασφαλιστικές εισφορές στο υπάρχον σύστημα και επιπλέον θα λάβουν πίσω εντόκως τις εισφορές που έχουν καταβάλλει σήμερα, τις οποίες υποχρεωτικά θα τοποθετήσουν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης και Ασφαλιστικές Εταιρείες.

Το κόστος σε τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων

Αυτή η έντοκη επιστροφή εισφορών που θα γίνει από τον Κρατικό Προϋπολογισμό ονομάζεται κόστος μετάβασης και υπολογίστηκε σε μόλις 36 δισ. ευρώ, προκαλώντας ερωτηματικά για τον τρόπο υπολογισμού αυτού του ποσού. Όμως, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το κόστος μετάβασης προέρχεται από τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων:

• Από το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στα έσοδα του ΕΦΚΑ από την αποχώρηση των ασφαλισμένων κάτω των 45 ετών. Αυτό το χρηματοδοτικό κενό είτε θα καλυφθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, είτε οι συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων θα μειωθούν ισόποσα.
• Από την πληρωμή των συντάξεων των σημερινών εργαζομένων που είναι άνω των 45 ετών και οι οποίοι όταν θα συνταξιοδοτηθούν δεν θα υπάρχει κανένας να χρηματοδοτήσει τις δικές τους συντάξεις αφού όλοι οι κάτω των 44 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στο παλαιό σύστημα, όπως όλες οι νέες γενιές δεδομένου ότι θα αποταμιεύουν στους κεφαλαιοποιητικούς πυλώνες.
• Η επιστροφή των εισφορών εντόκως, όπως προτείνεται, σε αυτούς που είναι σήμερα κάτω των 44 ετών. Δηλαδή, στο κόστος μετάβασης η συγκεκριμένη μελέτη έλαβε υπόψη μόνο τις επιστροφές εισφορών, παραλείποντας τον υπολογισμό του χρηματοδοτικού κενού που θα δημιουργηθεί στην πληρωμή των συντάξεων των σημερινών 2,527 εκατ. συνταξιούχων (Πίνακας 1) και των 2,285 εκατ. σημερινών εργαζομένων 45 ετών και άνω (Πίνακας 2), οι οποίοι θα συνταξιοδοτηθούν στο μέλλον και δεν θα υπάρχουν νέες γενιές για να χρηματοδοτηθούν οι δικές τους συντάξεις και έτσι θα πρέπει να καταβληθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Από τον Πίνακα 2 μπορούμε να εκτιμήσουμε τις εισφορές των ατόμων που είναι κάτω των 44 ετών (47,3% των εργαζομένων- 2,053 εκατ. άτομα), ενώ αυτοί που είναι άνω των 45 ετών είναι 2,285 εκατ. άτομα. Από την κατανομή των εργαζομένων του Πίνακα 2 μπορούμε να υπολογίσουμε την μέση ηλικία αυτών των 2,053 εκατ. ατόμων η οποία είναι 34 ετών. Έτσι, εάν θεωρήσουμε ότι ο κάθε ασφαλισμένος άρχισε να εργάζεται στην ηλικία των 25 ετών (σύμφωνα με το Pension Adequacy Report αυτή η ηλικία είναι 23 ετών) τότε η μέση προϋπηρεσία είναι περίπου 9 έτη.

Εάν θεωρήσουμε ότι ο μισθός εισόδου είναι 800 ευρώ (μεικτά) και ο μέσος μισθός είναι 1.240 ευρώ μεικτά (1.362 ευρώ ήταν ο μέσος μισθός στην Ελλάδα) στα 34 έτη ηλικίας, τότε με επιτόκιο μόλις 1% (συν το πληθωρισμό), η έντοκη επιστροφή εισφορών θα είναι 80 δισ. ευρώ τα οποία θα πρέπει να καταβάλλει ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Επιπλέον αυτού του ποσού θα πρέπει να προστεθεί το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στις εισφορές του ΕΦΚΑ οι οποίες για τους 4,339 εκατ. εργαζομένους ήταν 19 δισ. ευρώ το 2025.

Το χρηματοδοτικό κενό στην ασφάλιση

Το χρηματοδοτικό αυτό κενό υπολογίζεται σε 8 δισ. ευρώ (3,2% του ΑΕΠ) μόνο για ένα έτος. Δηλαδή, το 47% του πληθυσμού κάτω των 45 ετών καταβάλλει το 42% των εισφορών που εισπράττει ο ΕΦΚΑ. Εάν αυτές οι εισφορές λείψουν από τον ΕΦΚΑ, τότε οι συντάξεις ύψους 34 δισ. ευρώ ή θα πρέπει να μειωθούν στα 26 δισ. ευρώ, δηλαδή θα μειωθούν κατά 24%, γεγονός που σημαίνει ότι η μέση σύνταξη των 1.018 ευρώ (Πίνακας 1) θα μειωθεί σε 770 ευρώ. Για να μην συμβεί αυτή η μείωση των συντάξεων θα πρέπει το χρηματοδοτικό κενό των 8 δισ. ευρώ να χρηματοδοτηθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Όμως το ποσό αυτό είναι μόνο για ένα χρόνο. Έτσι, εφόσον η μέση ηλικία των σημερινών συνταξιούχων είναι 68 ετών, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε από τον Πίνακα 1, μέχρι να αποβιώσουν αυτοί και οι σύζυγοί τους, το κόστος μετάβασης για τους συνταξιούχους υπολογίζεται σε 135 δισ. ευρώ το οποίο θα πρέπει να καταβληθεί μέχρι το 2042. Οπότε συνολικά μέχρι τώρα το κόστος μετάβασης εκτιμάται σε 215 δισ. ευρώ μαζί με την επιστροφή των εισφορών. Όμως, κόστος μετάβασης δημιουργείται και για τους 2,285 εκατ. εργαζόμενους που είναι 45 ετών και άνω (Πίνακας 2).

Κι΄ αυτό επειδή όταν αυτοί φτάσουν στην συνταξιοδότηση περίπου κατά μέσο όρο μετά από 12 έτη, αφού η μέση ηλικία τους ήταν 54 ετών το 2025, δεν θα υπάρχει καμία νέα γενιά, αφού οι νέες γενιές θα αποταμιεύουν σε ιδιωτικές συντάξεις και όπως και οι κάτω των 45 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στον ΕΦΚΑ. Έτσι, για να καταβληθούν οι μελλοντικές συντάξεις των άνω των 45 ετών, θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Αυτό το κόστος μετάβασης υπολογίζεται με αναλογιστικά μοντέλα προβολών σε 305 δισ. ευρώ.

Άρα, συνολικά το κόστος μετάβασης θα είναι 520 δισ. ευρώ δηλαδή περίπου 215% του ΑΕΠ του 2025. Οπότε, τα προκαλούμενα ερωτηματικά πολλαπλασιάζονται για τον τρόπο υπολογισμού στην συγκεκριμένη μελέτη του κόστους μετάβασης σε μόλις 36 δισ. ευρώ. Επιπλέον, οι λανθασμένοι υπολογισμοί διακρίνονται και στους Πίνακες του Παραρτήματος της συγκεκριμένης μελέτης-πρότασης όπου οι πληθυσμιακές προβολές διαφέρουν σημαντικά από αυτές της μελέτης του Ageing Working Group (Ageing Repot, 2024) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Φτώχεια και ανισότητες

Συμπερασματικά, από την ευρωπαϊκή εμπειρία συρρίκνωσης και αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με την διεύρυνση του πεδίου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, κατά την τελευταία 15ετία, σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύεται, μεταξύ άλλων, ότι η συνεισφορά του μοντέλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης είναι η αύξηση της φτώχειας της τρίτης ηλικίας και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Παράλληλα αναδεικνύεται ότι η νεοφιλελεύθερη αυτή επιλογή διάβρωσης της κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη που προδιαγράφει τον κίνδυνο μίας επερχόμενης κοινωνικής κρίσης, στην χώρα μας θα τροφοδοτήσει, μεταξύ άλλων, τον κίνδυνο μίας σοβαρής οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, αφού το κόστος μετάβασης εκτιμάται ότι θα είναι μεγαλύτερο από μισό τρισ. ευρώ.

Η απόφαση αυτή σημαίνει ότι ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Ζμπίγκνιου Ζιόμπρο και ο αναπληρωτής του Μαρσίν Ρομανόφσκι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ταξιδιωτικά έγγραφα που έλαβαν ως «πρόσφυγες» και με τα οποία έφυγαν από την Ουγγαρία όταν ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση του φιλοευρωπαίου Πίτερ Μαγιάρ. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν είχε δώσει άσυλο στον Ρομανόφσκι, τον Ζιόμπρο και τη σύζυγο του τελευταίου, Πατρίσια.

«Έλαβα γραπτή επιβεβαίωση ότι η Ουγγαρία ανακάλεσε το προσφυγικό καθεστώς του Μαρσίν Ρομανόφσκι, του Ζμπίγκνιου Ζιόμπρο και της Πατρίσια Κοτέτσκα-Ζιόμπρο», ανέφερε μέσω της πλατφόρμας Χ ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας Ράντοσλαβ Σικόρσκι. «Ακύρωσε επίσης τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα. Οι τροχοί της δικαιοσύνης γυρίζουν αργά, αλλά γυρίζουν», πρόσθεσε.

Η πολωνική κυβέρνηση ασκούσε πιέσεις στη νέα κυβέρνηση της Ουγγαρίας προκειμένου να άρει τη «διεθνή προστασία» των πρώην υπουργών, είπε ο δικηγόρος του, Μπάρτος Λεβαντόφσκι. «Από το 2023, ολόκληρος ο μηχανισμός της κυβέρνηση επικεντρώθηκε στη δίωξη της πολιτικής αντιπολίτευσης στην Πολωνία», ισχυρίστηκε.

Οι Ζιόμπρο και Ρομανόφσκι ήταν υπουργοί στην εθνικιστική κυβέρνηση του κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη» μέχρι το 2023. Κατηγορούνται για κατάχρηση χρημάτων από ένα ταμείο που θα βοηθούσε θύματα εγκλημάτων για πολιτικό όφελος. Οι ίδιοι αρνούνται τις κατηγορίες και λένε ότι είναι θύματα «κυνηγιού μαγισσών» επειδή ερεύνησαν φερόμενα αδικήματα προσώπων προσκείμενων στον νυν πρωθυπουργό της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ. Ο Ζιόμπρο έφυγε μέσω Μιλάνου για τις ΗΠΑ στις 9 Μαΐου, την ημέρα που ορκίστηκε η κυβέρνηση Μάγιαρ. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κρίστοφερ Λαντάου έδωσε οδηγίες σε στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να διευκολύνουν και να εγκρίνουν τη χορήγηση βίζας στον Πολωνό πολιτικό. Ο Λαντάου και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέφυγαν να κάνουν κάποιο σχόλιο.

Είναι άγνωστο πού βρίσκεται ο Ρομανόφσκι. «Θα επικοινωνήσουμε με τις αρμόδιες αρχές στις ΗΠΑ για να ρωτήσουμε εάν άτομα που δεν διαθέτουν έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα επιτρέπεται να συνεχίσουν να διαμένουν στις ΗΠΑ», έγραψε στο Χ ο Πολωνός υπουργός Δικαιοσύνης Βάλντεμαρ Ζούρεκ.

Πάντως η επέμβαση δεν έχει τις ευλογίες των Αμερικανών και σύντομα καταλήγει σε κατάπαυση του πυρός από τις δύο πλευρές, ενώ σοβαρότατη αποδεικνύεται η απειλή του τότε Ρώσου πρωθυπουργού Nikolai Bulganin να πλήξει με βαλλιστικά όπλα την Βρεταννία, την Γαλλία και το Ισραήλ, εάν δεν διακοπούν αμέσως οι εχθροπραξίες, με συνέπεια τον ενταφιασμό της ψευδαίσθησης της αυτοκρατορικής αιωνιότητας στην έρημο. Αργότερα αποκαλύπτεται πως οι Ρώσοι δεν διαθέτουν πυραύλους με την απαιτούμενη εμβέλεια για να πλήξουν τις τρείς χώρες, αλλά στην κρίσιμη περίοδο του Νοεμβρίου του 1956, η απειλή κρίνεται επικίνδυνα πραγματική.

Παράλληλα ο Λευκός Οίκος με τον τότε πρόεδρο Eisenhower, αποσύρει την χρηματοοικονομική υποστήριξη του Λονδίνου από τις ΗΠΑ, με συνέπεια την κατάρρευση της ισοτιμίας της στερλίνας στις αγορές και την παραίτηση του Eden μερικές εβδομάδες αργότερα. Η πλειοψηφία των χρηματοοικονομικών αναλυτών συμφωνεί πως πρόκειται για την μοιραία στιγμή που επισφραγίζει το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αν και εξακολουθεί να διατηρεί έναν χρηματοοικονομικό ιστό που καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη, χωρίς όμως καμία άλλη ισχύ. Ουδείς δεν αναφέρεται τότε σε ήττα των δύο μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, αλλά απλώς σε μία “κατάπαυση του πυρός”, χωρίς άλλη ιδιαίτερη σημασία.

Περίεργες ομοιότητες με τα Στενά του Ορμούζ

Αν και υπάρχουν κάποιες ομοιότητες με την σχεδόν γελοία υπαναχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ, σε σύγκριση με την εξίσου γελοία ιδέα του Eden με στόχο τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ, στην πραγματικότητα πρόκειται για μία κρίση με διάχυτο το άρωμα του Σουέζ,, χωρίς όμως να ανταποκρίνεται στο κύριο ζήτημα. Αναμφίβολα και αυτή την φορά κανείς δεν αναφέρεται σε ήττα, αλλά για όλους το μνημόνιο με το Ιράν, συνιστά “κατάπαυση του πυρός”, αν και από την πλευρά του ο Τραμπ δηλώνει πως υπογράφει μία “ιστορική συμφωνία ειρήνης με το Ιράν”.

Εάν αφαιρεθεί η επικοινωνιακή συσκευασία, υπάρχει μία εκεχειρία 60 ημερών, αποχώρηση των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων από τα Στενά του Ορμούζ και ένα πλαίσιο 14 σημείων που εγκαταλείπει τα ζωτικά ερωτήματα για τα πυρηνικά του Ιράν, τα βαλλιστικά όπλα, τις κυρώσεις και τον εμπλουτισμό ουρανίου για κάποιες διαπραγματεύσεις σε ευθετότερο χρόνο. Τα Στενά υποτίθεται πως θα επανέλθουν σε ομαλές συνθήκες ναυσιπλοΐας εντός τεσσάρων εβδομάδων, το Ιράν αποκτά μία περίοδο χάριτος και την προοπτική αποδέσμευσης των κεφαλαίων του, ενώ ο Λευκός Οίκος επιτυγχάνει μία ανάπαυλα.

Αναμφίβολα ο Τραμπ διαφεύγει από μία επικίνδυνη παγίδα και μάλλον μετανοεί για το γεγονός ότι επιτρέπει να τον παρασύρουν, με την στάση του να προδίδεται από την επιθετική συμπεριφορά του έναντι του επικίνδυνου “φίλου” Benjamin Netanyahu. Όμως δεν υπάρχει ένας μόνιμος διακανονισμός, δεν επαληθεύεται η αποπυρηνικοποίηση, δεν υφίσταται συμφωνία για τα επίπεδα εμπλουτισμού του ουρανίου, αλλά μόνον μία χρονική διακοπή με συγκεκριμένη διάρκεια, μία διέξοδος από τα δεσμά των θαλασσίων διαδρόμων των στενών.

Το γνωστό οικονομικό περιοδικό The Economist χαρακτηρίζει την κατάσταση “αρχή του τέλους”, με τον επίσης γνωστό οργανισμό στρατηγικών μελετών Stratfor να τονίζει ωμά πως το μνημόνιο “δεν επιλύει κανένα ακανθώδες ζήτημα”, με την ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ “να αποκαθίσταται σταδιακά”, με δεδομένους τους κινδύνους αναφλέξεων και παρενόχλησης πλοίων. Οπωσδήποτε υπάρχει ο πειρασμός να σκεφθεί κάποιος πως “δεν υπάρχουν λόγοι εμπλοκής σε ασκόπους πολέμους”, με το κυρίαρχο ζήτημα της υπεραξίας των Στενών να παραμένει, αλλά με προσωρινή διακοπή των διακυμάνσεων.

Τα διδάγματα του Σουέζ

Πολλοί χρηματοοικονομικοί κυρίως αναλυτές ανατρέχουν στα γεγονότα της κρίσης του Σουέζ, αναζητώντας αναλογίες και οπωσδήποτε στρέφονται προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά καταλήγουν σε λανθασμένα διδάγματα. Ένα από τα καίρια δεν αφορά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μία απότομη συρρίκνωση της ισχύος τους, όπως η άλλοτε κραταιά Βρετανική Αυτοκρατορία, από την στιγμή που ναι μεν το Λονδίνο παύει να ελέγχει την Διώρυγα του Σουέζ το 1956, αλλά από την άλλη πλευρά, η Βρετανία παραμένει επί δεκαετίες μία μεγάλη δύναμη.

Υπάρχει ένα περισσότερο εξειδικευμένο δίδαγμα που προσφέρει δυνητικά μεγάλα οφέλη στους απανταχού επενδυτές, από την στιγμή που η κρίση του Σουέζ αποδεικνύει ότι η ωμή στρατιωτική επέμβαση δεν επιλύει την υποφώσκουσα οικονομική πραγματικότητα. Η Γερμανία επιχειρεί το 1940 να υποτάξει την Βρετανία με μεγάλης κλίμακας αεροπορικές επιδρομές, τακτική που εφαρμόζεται τότε για πρώτη φορά, αλλά το εγχείρημα της απόβασης οδηγείται σε πλήρη αποτυχία.

Οι φρικαλέοι εμπρηστικοί βομβαρδισμοί της Δρέσδης το 1942 δεν οδηγούν στην συνθηκολόγηση της Γερμανίας και θα απαιτηθεί η απόβαση στην Νορμανδία, η μεγάλη μάχη των Αρδεννών σε συνδυασμό με την προέλαση των Ρώσων και την καταστροφή της Βαρσοβίας, για να συνθηκολογήσει άνευ όρων το Βερολίνο. Οι εμπρηστικοί βομβαρδισμοί του Τόκυο με θερμοβαρικά όπλα δεν κάμπτουν την αντίσταση των Ιαπώνων και τελικά θα απαιτηθεί η χρήση της ατομικής βόμβας για να προκύψει η πολυπόθητη νίκη των Συμμάχων.

Αναμφίβολα όμως κανείς δεν προκρίνει την χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν, με την χρήση τους το 1945 να αποτελεί εξαίρεση.
Οι αγορές αρχίζουν να αξιολογούν μία πραγματικότητα ανάλογη με την εξαΰλωση της διπλωματικής επιρροής του Λονδίνου μετά την κρίση του Σουέζ. Αντιλαμβάνονται πως ο Τραμπ εμπλέκεται στην επιχείρηση με ουσιαστικά με ένα τελεσίγραφο για τον αφοπλισμό ή την καταστροφή του Ιράν. Όμως ένα τρίμηνο αργότερα οι ΗΠΑ αποδέχονται με μνημόνιο μία εκεχειρία που επιτρέπει στο καθεστώς να παραμείνει άθικτο, την κύρια εξαγωγική οδό του να επανέρχεται σε λειτουργία και τα πυρηνικά του αποθέματα να τίθενται “σε πλαίσιο για μελλοντικές διαπραγματεύσεις”.

Υποτίθεται πως από τον Μάρτιο η Τεχεράνη απορρίπτει πολλές προσκλήσεις για διαπραγματεύσεις, ενέργεια που φροντίζει πάντως να αποφύγει όποιος αντιλαμβάνεται πως ηττάται κατά κράτος. Οι Ιρανοί κρίνουν πως έχουν την δυνατότητα να αντέξουν σε μία υψηλής έντασης σύγκρουση επί ένα δίμηνο, ή ακόμα και ένα τρίμηνο και δεν επιδιώκουν κατάπαυση του πυρός. Γνωρίζουν πως οι αγορές θα κλυδωνισθούν και πως η δημοφιλία του Αμερικανού προέδρου πρόκειται να συρρικνωθεί, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές απέχουν μόλις ένα τετράμηνο, δεδομένα μάλλον καταστροφικά για τον Τραμπ. Δεν απαιτείται να χαρακτηρίσει κάποιος την εξέλιξη ήττα, για να αντιληφθεί το πώς πρόκειται να αντιδράσουν οι αγορές.

Τα δύο σκέλη

Για το οποιοδήποτε επενδυτικό χαρτοφυλάκιο, το μνημόνιο μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν δημιουργεί δύο σκέλη που με κανένα τρόπο δεν πρέπει να έλθουν σε επαφή και να συνδυασθούν. Το πρώτο αφορά συναλλαγές για την ανακούφιση του χαρτοφυλακίου, με την χειρότερη εξέλιξη, τον αποκλεισμό των Στενών, συνεχή πυραυλικά πλήγματα εναντίον των υποδομών των χωρών του Περσικού Κόλπου, να απομακρύνεται πλέον.

Τα ασφάλιστρα στο συγκεκριμένο κοστίζουν υπερβολικά, αλλά μειώνονται απότομα, ενώ και το αργό πετρέλαιο υφίσταται υποχώρηση των υπεραξιών της κρίσης, όπως επίσης και τα ναύλα που επιβαρύνονται με πολλαπλάσια ασφάλιστρα κατά την διάρκεια της κρίσης. Όσα χαρτοφυλάκια σχηματίζονται με την προοπτική μεγάλης χρονικής διάρκειας ανατροπών στον Περσικό Κόλπο, επιβάλλεται να εκτιμηθούν με νέα δεδομένα και να αναδιαρθρωθούν, χωρίς να συγχέεται η αναγκαστική συμπίεσή τους με την τελική απόφαση, που οφείλει να παραμείνει ανεπηρέαστη.

Το δεύτερο σκέλος αφορά την δομή, με το χρονόμετρο των 60 ημερών να τίθεται σε λειτουργία. Τίποτε στο μνημόνιο δεν επιλύει το ζήτημα των πυρηνικών, η θέση του Ισραήλ παραμένει αμετάβλητη και οι αψιμαχίες του παρέχουν τα κίνητρα για να ανατρέψει την ανακωχή πριν οι συνομιλίες διαμορφώσουν ένα μονιμότερο πλαίσιο για μία τελική συμφωνία.

Η κατάσταση προσλαμβάνει την μορφή μίας κίνησης από την διάχυση μίας “ολοκληρωτικής κρίσης” στην “παρατεταμένη χαμηλού βαθμού αστάθεια”, με το καταστροφικό σκέλος να σημειώνει μεγάλες απώλειες έντασης. Αντίθετα το άλλο σκέλος κερδίζει έδαφος και παρά τις επαναλαμβανόμενες αψιμαχίες, τις συνέπειες των κυρώσεων και τις περιοδικές προσβολές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), παραμένει με μεγαλύτερη ισχύ.

Αμετάβλητα σημεία

Το Ιράν εξακολουθεί να ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, τον θαλάσσιο διάδρομο που εξυπηρετεί την διακίνηση σε αδρές γραμμές του 20% του αργού πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), με τα φυσικά δεδομένα να μην μεταβάλλονται με την υπογραφή του μνημονίου. Οι παραγωγοί του Περσικού Κόλπου έχουν πλέον τα απαραίτητα κίνητρα για να αντισταθμίσουν τις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ με στενότερους δεσμούς με το Πεκίνο και την Μόσχα, ακόμα και αν συνεχίσουν τις αγορές αμερικανικών οπλικών συστημάτων.

Οι κλασσικοί εισαγωγείς αργού πετρελαίου του δυτικού κόσμου θα αρχίσουν να σχηματίζουν μέσω των εφοδιαστικών τους αλυσσίδων μεγαλύτερα αποθέματα σε ζωτικές πρώτες ύλες, μειώνοντας ταυτόχρονα την εξάρτησή τους από τις ροές ενέργειας του Περσικού Κόλπου. Αναγκαστικά θα αποδεχθούν το πρόσθετο κόστος των εναλλακτικών διαύλων εφοδιασμού, αν και οι νέες διαβρωτικές επιβαρύνσεις θα συσσωρεύονται με την πάροδο των ετών, προκαλώντας και πληθωριστικές πιέσεις.

Η αμερικανική στρατιωτική αξιοπιστία, από την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, έως τα στενά της Φορμόζας, θα απομειωθεί, αλλά όχι δραματικά στο άμεσα επόμενο χρονικό διάστημα, αν και η τάση κρίνεται προφανής. Η Κρίση του Σουέζ δεν προκαλεί το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά μεταβάλλει καθοδικά την αξία των υποσχέσεων του Λονδίνου και η ίδια αναπροσαρμογή εξελίσσεται και για τις ανάλογες αμερικανικές.

Πάντως το μνημόνιο, όπως και το χρονόμετρο των 60 ημερών συνιστά μία νέα πραγματικότητα, που επιχειρούν να αποτιμήσουν οι αγορές. Στο Σουέζ το Λονδίνο εξανεμίζει την ικανότητα να προσποιείται πως οι υποσχέσεις της αυτοκρατορίας πάντα υλοποιούνται, αποδεικνύοντας τις αδυναμίες του να τις πραγματοποιεί. Η προσαρμογή πρόκειται να απαιτήσει μία πολυετή διαδρομή, με αφετηρία της την διακοπή της χρηματοοικονομικής υποστήριξης των ΗΠΑ προς την Μεγάλη Βρετανία.

Το μνημόνιο με το Ιράν σηματοδοτεί μία ανάλογη αφετηρία με τις αγορές να αποτιμούν την αμερικανική ισχύ με μεγαλύτερη ακρίβεια και συνεπακόλουθα τις εγγυήσεις ασφαλείας που προσφέρουν οι ΗΠΑ. Ο κίνδυνος που ενσωματώνουν τα Στενά του Ορμούζ με την ιδιότητα μίας αναμφίβολης υπεραξίας, δεν εξαφανίζεται τελικά με το μνημόνιο, αλλά απλώς αλλάζει μορφή.

Οι δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας: «Πιστεύω ότι η άρση της απαγόρευσης πώλησης των F-35 στην Τουρκία θα ακολουθήσει μετά την άρση των κυρώσεων CAATSA.»
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις που να δικαιολογεί την ένταση μεταξύ των δύο χωρών.»

«Το Ισραήλ είναι, σύμφωνα με τη σχεδόν ομόφωνη εκτίμηση της διεθνούς κοινότητας, ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης. Δυστυχώς, πρόκειται για μια χώρα που κυβερνάται από μια απερίσκεπτη ομάδα, η οποία έχει φέρει αστάθεια, καταπίεση, αιματοχυσία και σφαγές όπου κι αν έχει δράσει. Αυτή είναι η αντίληψη που συμμερίζονται σχεδόν όλοι.»

«Οι Αμερικανοί πολιτικοί στηρίζουν το Ισραήλ όσο αυτό εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα. Αυτή η δυναμική υφίσταται εδώ και τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε η ταύτιση της στήριξης προς το Ισραήλ με την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων θεωρείται πλέον δεδομένη.

Ωστόσο, για πρώτη φορά μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, οι αναλύσεις που έχουν εμφανιστεί οδηγούν σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα: “το υπάρχον σύστημα λειτουργεί εις βάρος των συμφερόντων μας”. Κανείς δεν επιθυμεί τη συνέχιση ενός συστήματος που τελικά λειτουργεί εναντίον των δικών του συμφερόντων.»

«Παρατηρείται μια εντυπωσιακή αύξηση του αντι-ισραηλινού αισθήματος σε ολόκληρο τον κόσμο, από τις πανεπιστημιουπόλεις μέχρι τις εφημερίδες. Γιατί; Επειδή οι άνθρωποι βλέπουν το Ισραήλ να διαπράττει ανοιχτά σφαγές και να διαδραματίζει ανοιχτά αποσταθεροποιητικό ρόλο όπου κι αν δρα. Στο παρελθόν μπορούσαν να το αποκρύπτουν με μερικούς απλούς επικοινωνιακούς χειρισμούς. Τώρα πλέον δεν μπορούν.»

«Το Ισραήλ αναζητά αυτή τη στιγμή έναν νέο εχθρό. Όσο το Ισραήλ —ή οποιοσδήποτε άλλος παράγοντας— ενεργεί με τρόπο που συγκρούεται με τα εθνικά και περιφερειακά μας συμφέροντα, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε, να διστάζουμε ή να υποχωρούμε.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με την αντιπαράθεση. Αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, δεν αποτελεί ζήτημα για εμάς.
Το Ισραήλ δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα· είναι πρόβλημα ολόκληρου του κόσμου.»

«Το Ισραήλ δεν είναι μόνο πρόβλημα της Τουρκίας ούτε αποκλειστικά ζήτημα του προέδρου Ερντογάν. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο πρόεδρος Ερντογάν είναι εκείνος που λέει ανοιχτά ότι το άδικο είναι άδικο. Αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα και κάτι πάνω στο οποίο πρέπει να προβληματιστεί η ίδια η ανθρωπότητα.

Όλοι όμως το γνωρίζουν και το αισθάνονται. Το ψιθυρίζουν πίσω από κλειστές πόρτες και, κατά καιρούς, το λένε και δημόσια. Πρόκειται για πρόβλημα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Έτσι πρέπει να το αποκαλούμε. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε ένα βάρος που η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να σηκώσει. Με αυτές τις πολιτικές και αυτή τη νοοτροπία, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος. Η ανθρώπινη συνείδηση δεν το αντέχει. Τα πολιτικά συστήματα δεν μπορούν να το υποστηρίξουν και τα οικονομικά συστήματα επίσης δεν μπορούν να το αντέξουν. Όποιο πλαίσιο κι αν χρησιμοποιήσετε, δεν υπάρχει καμία παράμετρος υπό την οποία να μπορούν να συνεχιστούν αυτές οι πολιτικές.

Γι’ αυτό λέμε πάντα στη διεθνή κοινότητα, όταν με ρωτούν: “Γιατί κάνετε αυτό το θέμα δική σας υπόθεση;” Μπορεί να είμαι η μόνη χώρα που μιλά δυνατά εναντίον αυτού, όμως αυτό είναι πρόβλημα όλων σας. Αν περιμένετε από εμένα να λύσω μόνος μου το πρόβλημά σας για λογαριασμό σας, τότε όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να υιοθετήσουν διπλωματική στάση και να επιβάλουν τις απαραίτητες κυρώσεις σε αυτούς τους ανθρώπους».

Οι τρεις ομάδες στο ΝΑΤΟ

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ ανέφερε: Στο ΝΑΤΟ υπάρχουν, σε γενικές γραμμές, τρεις ομάδες. Η πρώτη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αποτελούν από μόνες τους μία ξεχωριστή ομάδα.

Η δεύτερη είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και υπάρχει μία τρίτη ομάδα, που αποτελείται από τις χώρες εκτός αυτών. Επικεφαλής της είναι η Τουρκία. Και το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται εκτός ΕΕ, αλλά διατηρεί καλές σχέσεις τόσο με την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υπάρχουν επίσης μικρότερες χώρες, όπως το Μαυροβούνιο, η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία, οι οποίες προετοιμάζονται για την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση… Στην Άγκυρα θα καθοριστεί και θα εγκριθεί το ΝΑΤΟ 3.0. Από εκεί και πέρα θα περάσουμε σε μια νέα φάση.

Το σύστημα κατανομής ισχύος που διαμορφώθηκε από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έως το 2026 αλλάζει. Αναδιαμορφώνουμε πλέον το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες έφεραν μέχρι σήμερα το κύριο βάρος και διαδραμάτιζαν τον κυρίαρχο ρόλο», ανέφερε.

Στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Οι διασώστες προχώρησαν άμεσα σε προσπάθειες ανάνηψης αλλά δεν μπόρεσαν να το επαναφέρουν στη ζωή. Το παιδί διακομίστηκε στο Κέντρο Υγείας Πύλου, όπου, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, τελικά διαπιστώθηκε ο θάνατός του περίπου στις 16:30. Το Αστυνομικό Τμήμα Πύλου διενεργεί προανάκριση για τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού, ενώ έχει παραγγελθεί η διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής.

Νέα Δημοκρατία: 25%
ΕΛΑΣ 14,1%
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής: 9,4%
Ελπίδα για τη Δημοκρατία
Πλεύση Ελευθερίας: 4,7%
ΚΚΕ: 5,1%
Ελληνική Λύση: 4,7%
ΣΥΡΙΖΑ: 1,2%
Νίκη: 1%
ΜέΡΑ25: 2,6%
Φωνή Λογικής: 3,1%
ΛΟΙΠΑ 5,3%
ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ 2,5%
ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 2,8%
ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ 9,3%
ΔΑ 3%

Όσον αφορά την προέλευση εκείνων που προτίθενται να ψηφίσουν την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα προέρχονται από τα εξής κόμματα:

ΣΥΡΙΖΑ 54%
ΚΚΕ 6%
ΠΑΣΟΚ 6%
Νέα Δημοκρατία 5%
Άλλο 12%
ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ/ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ 17%

Το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού εμφανίζεται να παίρνει ένα μικρό ποσοστό από τη ΝΔ, το οποίο είναι αξιοσημείωτο ότι είναι σχεδόν το ίδιο με αυτό που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ.

Όσον αφορά την προέλευση εκείνων που προτίθενται να ψηφίσουν την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού προέρχονται από τα εξής κόμματα:

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 21%
ΣΥΡΙΖΑ 6%
ΠΑΣΟΚ 6%
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ 5%
ΚΚΕ 4%
ΑΛΛΟ 28%
ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ/ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ 30%

Βλέπουμε πως το κόμμα της Καρυστιανού εμφανίζεται να λαμβάνει ένα υπολογίσιμο ποσοστό από το κυβερνών κόμμα, αισθητά λιγότερα από τα κεντροαριστερά-αριστερά κόμματα, αλλά και την Ελληνική Λύση.

Τα υπόλοιπα ερωτήματα 

Στο ερώτημα «Και πόσο πιθανό είναι στις επόμενες εκλογές να ψηφίζατε ένα κόμμα με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά» οι ερωτηθέντες απαντούν:

ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ 5%
ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟ 8%
ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ 21%
ΑΠΙΘΑΝΟ 65%
ΔΓ/ΔΑ 1%

Όσον αφορά στην πορεία της χώρας το 67% λέει ότι κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση ενώ το 30% προς τη σωστή. Συγκεκριμένα, στην εκτίμηση ψήφου τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:

Νέα Δημοκρατία: 30,4%
ΕΛΑΣ 17,1%
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής: 11,4%
Ελπίδα για τη Δημοκρατία 7,5%
Πλεύση Ελευθερίας: 10,4%
ΚΚΕ: 6,2%
Ελληνική Λύση: 5,7%
ΣΥΡΙΖΑ: 1,4%
Νίκη: 1,2%
ΜέΡΑ25: 3,1%
Νέα Αριστερά: 2,4%
Φωνή Λογικής: 3,8%
Δημοκράτες 1%
ΛΟΙΠΑ 5,6%

Να σημειωθεί ότι με τη σημερινή ήττα η «γαλανόλευκη» απώλεσε την ευκαιρία να κάνει αποφασιστικό βήμα ενόψει της δεύτερης προκριματικής φάσης, στην οποία θα μεταφέρει το ρεκόρ της απέναντι στις ομάδες του 1ου ομίλου της αήττητης Ισπανίας (ρεκόρ 4-0).

Η Ελλάδα είχε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να «χτίσει» διαφορά ασφαλείας στο πρώτο ημίχρονο. Με πρωταγωνιστές τους Λαρεντζάκη και Χαραλαμπόπουλο προηγήθηκε ακόμη και με έξι πόντους (26-32 στο 17΄), για να κλείσει το πρώτο μέρος στο +3 (35-38 στο 20΄).

Στην τρίτη περίοδο το συγκρότημα του Βασίλη Σπανούλη ανέβασε την απόδοσή του και έφτασε για πρώτη φορά σε διψήφια διαφορά (42-52 στο 26΄), ενώ με τα τρίποντα των Λαρεντζάκη και Μήτρου-Λονγκ ξέφυγε με 44-58 στο 28΄ , διατηρώντας τον έλεγχο έως το τέλος του δεκαλέπτου (51-58).

Η εικόνα άλλαξε πλήρως στην τελευταία περίοδο. Παρά το γεγονός ότι ο Λαρεντζάκης διαμόρφωσε το 51-61 στις αρχές του δεκαλέπτου, οι γηπεδούχοι αντέδρασαν, εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη της ελληνικής ομάδας και, με «όπλο» την άμυνα και τα εύστοχα περιφερειακά σουτ, επέστρεψαν στο παιχνίδι. Ο Ράσελ ισοφάρισε σε 64-64, ο Ματσιούκα έδωσε προβάδισμα στη Ρουμανία με τρίποντο και οι γηπεδούχοι διατήρησαν το προβάδισμα έως το φινάλε, φτάνοντας στη νίκη με 73-66.

Τα δεκάλεπτα: 16-18, 35-38, 51-58, 73-66.
ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ: Βούλιτς, Τσεκαρέλι, Γκάλιτς
Οι συνθέσεις;
ΡΟΥΜΑΝΙΑ (Μιχάι Σίλβανσαν): Σομασέσκου 2, Τοχατάν 13 (2), Ράσελ 20 (2), Ντικουλέσκου 4, Νίστορ, Κούτι 5 (1), Νικολάσκου 3 (1), Γκράσου 3 (1), Κάτε 8, Ούτα 6, Ματσιούκα 9 (3).
ΕΛΛΑΔΑ (Βασίλης Σπανούλης): Λαρεντζάκης 16 (4), Μωραΐτης, Τολιόπουλος 6 (2), Κακλαμανάκης 2, Χαραλαμπόπουλος 13 (3), Παπανικολάου 10 (2), Περσίδης, Κουζέλογλου 2, Τσαλμπούρης 3, Μήτρου-Λονγκ 12 (1), Νετζήπογλου 2, Μπαζίνας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εντούτοις κυριαρχεί αμηχανία, διότι πρόσφατα ο Τραμπ απείλησε με δασμούς της τάξης του 100% όποια χώρα θίξει με “άδικη έμμεση φορολόγηση” τους αμερικανικούς κολοσσούς και παρότι ο Τραμπ αναφερόταν ειδικά στην φορολόγηση ψηφιακών υπηρεσιών, έχει ήδη δυσανασχετήσει εν γένει με το “κυνήγι” όπως θεωρεί της αμερικανικής τεχνολογίας και τις διώξεις από τους Ευρωπαίους.

Η δυσαρέσκεια Τραμπ

Οι ΗΠΑ δεν εξέδωσαν ξεχωριστό ανακοινωθέν για την πρώτη, ή και την δικαστική απόφαση της Πέμπτης, εντούτοις η απόφαση αυτή εμπίπτει απόλυτα στην πρόσφατη και αυστηρή γραμμή που έχει χαράξει η Ουάσιγκτον. Η απόφαση για το Android αποτελεί την επιτομή αυτού που ο Τραμπ χαρακτήρισε ως «ξένο οικονομικό εκβιασμό» και «άδικα πρόστιμα».

Το διάταγμα Τραμπ εκδόθηκε ακριβώς για να λειτουργήσει ως ομπρέλα προστασίας σε τέτοιες ευρωπαϊκές δικαστικές αποφάσεις. Η δήλωσή του για 100% δασμούς αναφερόταν συγκεκριμένα σε όποια χώρα απαιτούσε φορολόγηση ψηφιακών υπηρεσιών, αλλά το πρόστιμο για μονοπωλιακές καταχρήσεις είναι βέβαιο ότι κλιμακώνει την οικονομική ένταση με την Ευρώπη.

Το ιστορικό με την Google

Η υπόθεση ξεκινά το 2015 με έρευνα και το 2018 με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβάλει στην Google πρόστιμο-ρεκόρ, κρίνοντας ότι η εταιρεία εκμεταλλεύθηκε την δεσπόζουσα θέση της για να ενισχύσει αθέμιτα τις δικές της εφαρμογές. Το 2022 το αρχικά επιβληθέν πρόστιμο των 4,33 δισ. ευρώ μειώθηκε στα 4,1 δισεκατομμύρια, καθώς το δικαστήριο απάλλαξε την Goοgle από μία από τις κατηγορίες.

Η κατηγορία κατά της Google βασίστηκε στο ότι αν ένας κατασκευαστής συσκευών (π.χ. Samsung, Xiaomi) ήθελε να προσφέρει στους χρήστες το Google Play Store, η Google έθετε ως όρο να προεγκαταστήσει υποχρεωτικά και τη δική της μηχανή αναζήτησης Google Search – το Google Chrome. Παράλληλα πλήρωνε μεγάλους κατασκευαστές και παρόχους δικτύων κινητής τηλεφωνίας, υπό τον όρο να προεγκαθιστούν αποκλειστικά τη δική της μηχανή αναζήτησης, αποτρέποντας έτσι τη χρήση ανταγωνιστικών μηχανών αναζήτησης.

Παράλληλα απαγόρευε στους κατασκευαστές που ήθελαν να προεγκαταστήσουν τις εφαρμογές της Google να κατασκευάσουν ή να πουλήσουν έστω και μία συσκευή που έτρεχε σε τροποποιημένες, μη εγκεκριμένες από την ίδια, εκδόσεις του Android (γνωστές ως “Android forks”).

Μέσω αυτών των δεσμευτικών συμφωνιών, η εταιρεία ουσιαστικά υποχρέωνε έμμεσα την αγορά να προωθεί τα δικά της προϊόντα ως προεπιλεγμένα σε πάνω από το 70% των smartphones σε όλο τον κόσμο, εμποδίζοντας τους ανταγωνιστές να εισέλθουν, ή να καινοτομήσουν στον κλάδο.

Εκπρόσωπος της Google δήλωσε μετά την απόφαση: «Το Android προσφέρει περισσότερες επιλογές για όλους και υποστηρίζει χιλιάδες επιχειρήσεις. Αυτή η απόφαση δεν αναγνωρίζει τη σημαντική μας επένδυση για να διασφαλίσουμε ότι το Android παραμένει ανοιχτό, διαλειτουργικό και δωρεάν. Σε κάθε περίπτωση, προσαρμόσαμε τις συμφωνίες μας ώστε να συμμορφώνονται με την αρχική απόφαση ήδη από το 2018 και παραμένουμε προσηλωμένοι στη συνεχή καινοτομία και στη διατήρηση ενός ανοιχτού οικοσυστήματος για τους χρήστες, τους συνεργάτες και τους προγραμματιστές μας».

Σύμφωνα με το Bloomberg, τα προτεινόμενα τέλη θα καλύπτουν υπηρεσίες που σχετίζονται με την απορρύπανση του στενού και τα έξοδα ναυσιπλοΐας. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πιέζουν την Τεχεράνη και το Μουσκάτ ώστε οποιεσδήποτε μελλοντικές χρεώσεις να εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις με βάση την εθνικότητα, ενώ παράλληλα προωθούν τη δημιουργία μιας διεθνούς ναυτιλιακής συμμαχίας για την αποναρκοθέτηση της θαλάσσιας οδού.

Οι ΗΠΑ και αρκετά κράτη του Κόλπου συνεχίζουν να αντιτίθενται σε οποιεσδήποτε χρεώσεις, υποστηρίζοντας ότι η διέλευση από το Ορμούζ προστατεύεται από το διεθνές ναυτικό δίκαιο και προειδοποιώντας ότι η αποδοχή τέτοιων τελών θα μπορούσε να δημιουργήσει προηγούμενο για την επιβολή διοδίων σε άλλες στρατηγικές θαλάσσιες οδούς.