Στις 15 Ιουλίου, η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση ανακοίνωσε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι στόχος ήταν η αποδυνάμωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων που χρησιμοποιούνται εναντίον της εμπορικής ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Η νέα κλιμάκωση ακολούθησε την ουσιαστική κατάρρευση του μνημονίου προσωρινής ειρήνης του Ιουνίου και την επανέναρξη των αμερικανοϊρανικών εχθροπραξιών.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: Τί ακριβώς πιστεύει η Ουάσιγκτον ότι θα επιτύχει τώρα, το οποίο δεν κατάφερε να επιτύχει την πρώτη φορά;

Το πρώτο μεγάλο και τραγικό λάθος

Η πρώτη επίθεση στο Ιράν στηρίχθηκε σε μία αλαζονική και επικίνδυνα απλουστευτική εκτίμηση. Οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι η τεχνολογική υπεροχή τους, η καταστροφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων και η πίεση στην ιρανική ηγεσία θα οδηγούσαν γρήγορα είτε σε καθεστωτική αποσταθεροποίηση είτε σε άνευ όρων υποχώρηση.

Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Το Ιράν άντεξε, αντεπιτέθηκε και κατάφερε να μεταφέρει το κέντρο βάρους της συγκρούσεως εκεί όπου διέθετε το σημαντικότερο στρατηγικό πλεονέκτημα: στα Στενά του Ορμούζ, στις αμερικανικές βάσεις του Περσικού Κόλπου και στις ενεργειακές αρτηρίες από τις οποίες εξαρτάται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι ΗΠΑ και το Ιράν οδηγήθηκαν τελικά σε μία προσωρινή συμφωνία δεκατεσσάρων σημείων. Η συμφωνία προέβλεπε διακοπή των εχθροπραξιών, επαναλειτουργία των Στενών και ένα διάστημα εξήντα ημερών για διαπραγματεύσεις. Άφηνε, όμως, για αργότερα όλα τα πραγματικά δύσκολα ζητήματα, περιλαμβανομένου του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

Η ίδια η ανάγκη υπογραφής αυτής της συμφωνίας αποτελούσε έμμεση παραδοχή ότι ο αρχικός αμερικανικός σχεδιασμός είχε αποτύχει. Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να συντρίψουν το Ιράν, να εξαλείψουν την πυραυλική του δυνατότητα, να επιβάλουν μόνιμα ελεύθερη ναυσιπλοΐα ούτε να επιτύχουν οριστική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, βρέθηκαν να διαπραγματεύονται υπό την πίεση μιας περιφερειακής δυνάμεως, η οποία είχε αποδείξει ότι μπορούσε να προκαλέσει τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος.

Δυσμενέστεροι όροι

Η προσωρινή κατάπαυση του πυρός δεν έφερε τις ΗΠΑ σε καλύτερη θέση από εκείνη στην οποία βρίσκονταν πριν από την επίθεση. Τις έφερε σε δυσμενέστερη. Το Ιράν απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να απειλήσει τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, να πλήξει αμερικανικές εγκαταστάσεις σε γειτονικά κράτη και να μετατρέψει μία διμερή στρατιωτική αναμέτρηση σε περιφερειακή και παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Στη νέα φάση της συγκρούσεως έχει ήδη απαντήσει με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών βάσεων και κρατών που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.

Παράλληλα, η ίδια η αμερικανική κοινή γνώμη φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για μία σύντομη και εύκολη επιχείρηση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, το 79% των Αμερικανών εκτιμά πλέον ότι η σύγκρουση θα είναι παρατεταμένη, ενώ μόνο το 37% εγκρίνει τις αμερικανικές στρατιωτικές επιθέσεις.

Η πραγματικότητα, επομένως, είναι αντίθετη από την εικόνα που επιχειρεί να προβάλει η Ουάσιγκτον. Δεν επανέρχεται στον πόλεμο επειδή κέρδισε τον πρώτο γύρο. Επανέρχεται επειδή ο πρώτος γύρος δεν έλυσε κανένα από τα προβλήματα για τα οποία υποτίθεται ότι ξεκίνησε.

Το ίδιο λάθος για δεύτερη φορά

Η αμερικανική ηγεσία φαίνεται να πιστεύει ότι εκείνο που απέτυχε με πολλές επιθέσεις θα επιτύχει με ακόμη περισσότερες. Ότι η πίεση που συσπείρωσε την ιρανική κοινωνία θα την αποσταθεροποιήσει τώρα. Ότι το Ιράν, έχοντας ήδη επιβιώσει, θα φοβηθεί περισσότερο τη δεύτερη φορά. Ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός και η απειλή καταστροφής υποδομών θα οδηγήσουν σε παράδοση και όχι σε γενίκευση του πολέμου.

Αυτή δεν είναι στρατηγική. Είναι άρνηση αναγνωρίσεως της πραγματικότητας. Ένας πόλεμος δεν κρίνεται από το πόσους στόχους μπορεί να καταστρέψει μία υπερδύναμη, αλλά από το αν μπορεί να επιτύχει τους πολιτικούς σκοπούς για τους οποίους χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ. Οι ΗΠΑ μπορούν ασφαλώς να βομβαρδίσουν το Ιράν. Μπορούν να καταστρέψουν εγκαταστάσεις, πλοία, βάσεις, γέφυρες και ενεργειακές υποδομές.

Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι μπορούν να εξαναγκάσουν μία χώρα ογδόντα και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων, με τεράστιο γεωγραφικό βάθος, ισχυρή ιστορική ταυτότητα και ανεπτυγμένο πυραυλικό οπλοστάσιο, να δεχθεί την πολιτική της υποταγή. Οι Αμερικανοί συγχέουν για ακόμη μία φορά τη δυνατότητα καταστροφής με τη δυνατότητα νίκης.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ

Το Ιράν δεν είναι ένα τεχνητό κράτος χωρίς ιστορικό βάθος. Είναι ο πυρήνας του περσικού κοσμοσυστήματος, με κρατική συνέχεια, πολιτισμική αυτοσυνειδησία και βαθιά αίσθηση ιστορικής αποστολής. Η προσδοκία ότι θα καταρρεύσει έπειτα από μερικές εβδομάδες βομβαρδισμών αποκαλύπτει πόσο ανεπαρκώς κατανοεί η Δύση τους ιστορικούς κόσμους με τους οποίους συγκρούεται.

Ακόμη και Ιρανοί που διαφωνούν με την πολιτική ή θρησκευτική ηγεσία της χώρας τους δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν την υποταγή του Ιράν σε μία ξένη δύναμη. Ο εξωτερικός πόλεμος δεν αποδυναμώνει κατ’ ανάγκην το καθεστώς. Μπορεί αντιθέτως να μετατρέψει την εσωτερική αμφισβήτηση σε εθνική συσπείρωση.

Οι ΗΠΑ έχουν επαναλάβει το ίδιο σφάλμα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και αλλού: θεωρούν ότι η καταστροφή του στρατιωτικού ή θεσμικού κελύφους μιας χώρας συνεπάγεται αυτομάτως την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής τάξεως ευνοϊκής προς τα αμερικανικά συμφέροντα. Συνήθως ακολουθεί το ακριβώς αντίθετο: Χάος, αντίσταση, περιφερειακή αποσταθεροποίηση και νέες δυνάμεις που εμφανίζονται μέσα από τα ερείπια.

Μία ακόμη ήττα

Οι ΗΠΑ μπορεί να κερδίσουν όλες τις αεροπορικές μάχες και να χάσουν για δεύτερη φορά τον πόλεμο. Μπορεί να προκαλέσουν τεράστιες καταστροφές και ταυτόχρονα να εξέλθουν στρατηγικά ασθενέστερες. Μπορεί να αναγκαστούν πάλι να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχοντας πληρώσει μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό κόστος και αντιμετωπίζοντας ένα Ιράν ακόμη περισσότερο πεπεισμένο ότι η αντίσταση αποδίδει.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα δεν είναι η πλήρης αμερικανική επιβολή. Είναι ένας νέος συμβιβασμός, με δυσμενέστερους όρους, έπειτα από ακόμη περισσότερους νεκρούς, καταστροφές και κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία.

Η τραγωδία δεν βρίσκεται μόνο στο ότι οι ΗΠΑ έκαναν ένα μεγάλο λάθος επιτιθέμενες στο Ιράν. Βρίσκεται στο ότι αρνούνται να διδαχθούν από αυτό. Επανέρχονται στην ίδια σύγκρουση με την ίδια αλαζονεία, τα ίδια μέσα και τις ίδιες ψευδαισθήσεις, προσδοκώντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Όμως η Ιστορία δεν ανταμείβει τις υπερδυνάμεις που είναι ανεπίδεκτες μαθήσεως. Τις υποχρεώνει απλώς να πληρώσουν δεύτερη φορά – και συνήθως ακριβότερα – για το ίδιο ακριβώς σφάλμα.

Το πλοίο μεταφοράς χύδην φορτίου, που ήταν φορτωμένο με δημητριακά, χτυπήθηκε από τρεις πυραύλους τύπου κρουζ «ενώ απομακρυνόταν από τη ζώνη των συγκρούσεων», ανέφερε η πηγή αυτή. Οκτώ άνθρωποι διασώθηκαν απομακρύνθηκαν και έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Οδησσού, στη Μαύρη Θάλασσα.

«Πρόκειται για μια νέα, σκόπιμη επίθεση της Ρωσίας εναντίον άοπλου πολιτικού πλοίου με ξένη σημαία, το οποίο δεν συνιστούσε απολύτως καμία απειλή. Η επίθεση αυτή είναι τρομοκρατική ενέργεια σε βάρος της ειρηνικής ναυσιπλοΐας και σοβαρή παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου», τόνισε το Κίεβο.

Σύμφωνα με τον Άντριι Σιμπίχα, που ασκεί χρέη υπουργού Εξωτερικών, το πλήρωμα ήταν κυρίως Σύροι και Ινδοί. Μεταξύ των νεκρών είναι και ο Ουκρανός πλοίαρχος. «Ενώ στον κόσμο συνεχίζονται οι αντιδράσεις για τη βάναυση νυχτερινή επίθεση της Ρωσίας στο Κίεβο, η Μόσχα συνεχίζεται την εκστρατεία του τρόμου όλη την ημέρα», κατήγγειλε.

Το ρωσικό πλήγμα στο Κίεβο

Η ουκρανική πολεμική αεροπορία προειδοποίησε επανειλημμένα μέσω Telegram για εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων εναντίον κυρίως της ουκρανικής πρωτεύουσας (Κίεβο) από τη 01:20 (ώρα Ελλάδας) και μετά. Τουλάχιστον ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και υπάρχουν τραυματίες.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τη νυχτερινή επιδρομή ως μία από τις μεγαλύτερες βαλλιστικές επιθέσεις που έχει εξαπολύσει η Ρωσία κατά του Κιέβου από την έναρξη του πολέμου. Όπως ανέφερε, οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν περισσότερους από 40 πυραύλους διαφόρων τύπων, στην πλειονότητά τους εναντίον της ουκρανικής πρωτεύουσας, καθώς και 120 drones.

Ο δήμαρχος της ουκρανικής πρωτεύουσας Βιτάλι Κλίτσκο παράλληλα αναφέρθηκε μέσω Telegram κατά σειρά σε φλεγόμενα οχήματα και κτίρια και καπνούς σε εμπορικό κέντρο στη συνοικία Ντεσνιάνσκι, κλήση στις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών στη συνοικία Σεβτσενκίβσκι, και πλήγμα σε πολυκατοικία και πυρκαγιά σε σούπερ μάρκετ στη συνοικία Σολομιάνσκι στο Κίεβο.

Η Ρωσία έπληξε την Ουκρανία με τον μεγαλύτερο αριθμό βαλλιστικών πυραύλων σε μία μεμονωμένη επίθεση από την αρχή του πολέμου, δήλωσε σήμερα ο ασκών χρέη υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας. «Η Ρωσία εκτόξευσε τον μεγαλύτερο αριθμό βαλλιστικών πυραύλων από την αρχή του πολέμου –περίπου 40– σε μια βίαιη τρομοκρατική επίθεση κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και να τραυματιστούν άνθρωποι», δήλωσε ο Αντρίι Σιμπίχα. «Ζητούμε την κατάλληλη και ισχυρή απάντηση. Χρειαζόμαστε συντριπτική πίεση στη Μόσχα για να τερματιστεί αυτός ο τρόμος», πρόσθεσε.

Η ουκρανική αντιαεροπορική άμυνα κατέρριψε 18 από τους 41 πυραύλους που εκτόξευσε η Ρωσία στη διάρκεια της νύχτας, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) της Ουκρανίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΠΑ, 23 πύραυλοι και 10 μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) έπληξαν 20 τοποθεσίες στη διάρκεια της επίθεσης, η οποία είχε κυρίως στόχο την πρωτεύουσα Κίεβο. Η Πολεμική Αεροπορία δήλωσε επίσης ότι καταρρίφθηκαν 108 από τα 125 ρωσικά drones.

Οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν και πάλι το Κίεβο το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή, με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας άνθρωπος να χάσει τη ζωή τους και 13 άλλοι να τραυματιστούν, μία ημέρα μετά τις πολύνεκρες ουκρανικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας. Η Ρωσία εκτοξεύει πυραύλους κι εξαπολύει μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα μακράς εμβέλειας εναντίον της πρωτεύουσας της Ουκρανίας σχεδόν καθημερινά αφότου ο στρατός της εισέβαλε στην ουκρανική επικράτεια τον Φεβρουάριο του 2022. Τα ρωσικά πλήγματα στο Κίεβο καταγράφονται την επομένη ουκρανικής επιδρομής με drones εναντίον δυο μεγάλων αποθηκών εταιρειών εφοδιαστικής με τουλάχιστον οκτώ νεκρούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες από ουκρανικές και ρωσικές πηγές, η επίθεση περιελάμβανε βαλλιστικούς πυραύλους τύπου “Ισκάντερ-Μ”, καθώς και πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μακράς εμβέλειας, στο πλαίσιο μιας συντονισμένης επίθεσης που είχε ως στόχο το Κίεβο και τις γύρω περιοχές. Η Ρωσία εκτόξευσε περισσότερους από 42 βαλλιστικούς πυραύλους κατά του Κιέβου κατά τη διάρκεια της νύχτας, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας από την έναρξη της πλήρους εισβολής το 2022.

Το πολύνεκρο πλήγμα στην Μόσχα

Το Σάββατο ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προχώρησε σε πανηγυρική ανάρτηση για τα “πλήγματα στην ρωσική οικονομία”, ενώ η ρωσική πλευρά τονίζει από πλευράς της ότι οι νεκροί εργάτες είναι άμαχος πληθυσμός και ότι οι στόχοι δεν ήταν πολεμικές βιομηχανίες. Η Ουκρανία έχει εντείνει τις επιθέσεις της στη ρωσική επικράτεια τους τελευταίους μήνες, στοχοθετώντας κυρίως υποδομές ανεφοδιασμού και ενεργειακές εγκαταστάσεις.

Σύμφωνα με όσα γράφουν ουκρανικά μέσα, ο βασικός στόχος των drones στην χτεσινή επίθεση ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο ανεφοδιασμού της Wildberries, σημαντικού ομίλου ηλεκτρονικού εμπορίου στη Ρωσία, το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια της Μόσχας -50 χλμ. από την πρωτεύουσα. Το συγκρότημα τυλίχθηκε στις φλόγες, με βίντεο να δείχνουν ολόκληρο το κτίριο να καίγεται και τεράστιες στήλες μαύρου καπνού να υψώνονται πάνω από την περιοχή. Η εταιρεία πάντως εκτός από ηλεκτρονικό εμπόριο και ηλεκτρονικές παροχές, παράγει και προϊόντα, όπως ψυγεία, πλυντήρια ρούχων και τηλεοράσεις, αλλά και ρούχα. Drones έπληξαν εγκαταστάσεις της ίδιας εταιρείας και νοτιότερα. Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και δεκάδες τραυματίστηκαν.

Ο βαρύτερος απολογισμός, σημειώθηκε σε δεύτερο κέντρο logistics (ανεφοδιαστική αλυσίδα) της Wildberries, στην περιφέρεια Ταμπόφ, περίπου 475 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας, στο οποίο πάνω από 150 εργάζονταν στη νυχτερινή βάρδια. Από τα ουκρανικά πλήγματα εκεί, σκοτώθηκαν επτά εργάτες, ενώ τραυματίσθηκαν άλλοι 25. Ο κυβερνήτης της περιοχής ανακοίνωσε ότι 28 επιπλέον drones καταρρίφθηκαν πριν φτάσουν στους στόχους τους.

«Επτά εργαζόμενοι της νυχτερινής βάρδιας σκοτώθηκαν όταν εχθρικά drones έπληξαν κέντρο εφοδιαστικής της Wildberries», ανέφερε μέσω Telegram ο περιφερειάρχης Γεβγκένι Περβίσοφ, διευκρινίζοντας ότι η επίθεση στην Κατόφσκ (δυτικά) τραυμάτισε άλλους 24 ανθρώπους.

Οι ρωσικές Αρχές χαρακτηρίζουν την εγκατάσταση πολιτικό στόχο και κατηγορούν το Κίεβο για επίθεση εναντίον αμάχων. Η ουκρανική πλευρά ισχυρίζεται, αντίθετα, ότι τα δύο συγκροτήματα αποτελούσαν τμήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας. Πυρκαγιά από πλήγμα ξέσπασε και σε αποθήκη πετρελαίου στο Νογκίνσκ της Μόσχας. Εκεί υπήρχαν δεξαμενές για την αποθήκευση βενζίνης, ντίζελ και κηροζίνης.

Στην ανακοίνωσή του, ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ, Οντζού Κετσελί, αναφέρει: «Καταδικάζουμε την απόφαση της Ελλάδας να κλείσει ακόμη οκτώ δημοτικά σχολεία που ανήκουν στην “Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης”, με την αιτιολογία του ανεπαρκούς αριθμού μαθητών. Με την τελευταία αυτή απόφαση, ο αριθμός των μειονοτικών δημοτικών σχολείων μειώνεται πλέον στα 76.

Η δημιουργία νέων εμποδίων στις εγγραφές της πρώτης τάξης στο 1ο Τουρκικό Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Ξάνθης αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα των συστηματικών πρακτικών που αποσκοπούν στη σταδιακή αποδυνάμωση των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις και πρακτικές συνιστούν παραβίαση των διατάξεων της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης.

Καλούμε εκ νέου την Ελλάδα, η οποία εξακολουθεί να αποφεύγει την εφαρμογή των αποφάσεων διεθνών δικαστηρίων που διαπιστώνουν παραβιάσεις δικαιωμάτων σε βάρος της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”, καθώς και των συστάσεων των κυριότερων ευρωπαϊκών θεσμών, να ενεργήσει σύμφωνα με τις συμβατικές της υποχρεώσεις σχετικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να στηρίζει με αποφασιστικότητα τον αγώνα της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης” για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των έννομων συμφερόντων της», αναφέρει σε οξείς τόνους. Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει αποκλειστικά μουσουλμανική μειονότητα και όχι τουρκική, δηλαδή μειονότητα με βάση εθνικό προσδιορισμό.

«Η εικόνα του τριημέρου Δευτέρα – Τετάρτη δείχνει ότι δεν έχουμε απλή “ζεστή περίοδο”, αλλά θερμό επεισόδιο με χαρακτηριστικά καύσωνα, κυρίως στα ηπειρωτικά. Η κορύφωση φαίνεται να έρχεται τη Δευτέρα και την Τρίτη, ενώ η Τετάρτη παρουσιάζει μεν μια μικρή υποχώρηση στα ανώτερα στρώματα, αλλά όχι τόσο καθαρή ώστε να σημάνει άμεση λήξη του επεισοδίου στις περισσότερες περιοχές.

»Στα 850 hPa η πολύ θερμή αέρια μάζα παραμένει εγκατεστημένη πάνω από την ανατολική Μεσόγειο και την Ελλάδα. Τη Δευτέρα και την Τρίτη η θερμή μεταφορά είναι πιο οργανωμένη, με τις υψηλότερες θερμοκρασίες να ευνοούν κυρίως τα ανατολικά και κεντρικά ηπειρωτικά, τη Θεσσαλία, την ανατολική Στερεά, τμήματα της Πελοποννήσου και κατά τόπους την Αττική. Εκεί οι μέγιστες θερμοκρασίες μπορούν να κινηθούν κοντά ή πάνω από τους 40°C, ιδίως όπου θα λειτουργήσει καταβατική συνιστώσα ή ασθενής θαλάσσια επίδραση».

Πότε υποχωρεί το κύμα καύσωνα

Ο κ. Κολυδάς αναφέρει ότι «η Τετάρτη θέλει προσοχή στην ερμηνεία. Παρότι φαίνεται μια σχετική κάμψη της θερμοκρασίας στην ανώτερη θερμή μάζα, η επιφανειακή ζέστη δεν υποχωρεί αμέσως. Το έδαφος θα έχει ήδη θερμανθεί έντονα, οι ελάχιστες θερμοκρασίες θα παραμένουν υψηλές σε αρκετές περιοχές και ο καύσωνας, με πρακτικούς όρους θερμικής επιβάρυνσης, θα συνεχιστεί στις περισσότερες ηπειρωτικές περιοχές.

»Η ουσιαστική αποδρομή φαίνεται πιο πιθανή από την Πέμπτη, όταν η βορειότερη ροή και η σταδιακή αντικατάσταση της πολύ θερμής αέριας μάζας θα αρχίσουν να ρίχνουν πιο αισθητά τις θερμοκρασίες, πρώτα στα βόρεια και ανατολικά και στη συνέχεια νοτιότερα.» Ο κ. Κολυδάς έχει και μια γενική πρόγνωση για όλο τον Ιούλιο και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Η θερμοκρασία σύμφωνα με τον ίδιο θα φτάσει ή θα ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου αν και άλλοι μετεωρολόγοι κάνουν λόγο και για 43 βαθμούς σε κάποιες περιοχές.

🎯 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
✅Η εικόνα του τριημέρου Δευτέρα–Τετάρτη δείχνει ότι δεν έχουμε απλή «ζεστή περίοδο», αλλά θερμό επεισόδιο με χαρακτηριστικά καύσωνα, κυρίως στα ηπειρωτικά. Η κορύφωση φαίνεται να έρχεται τη Δευτέρα και την Τρίτη, ενώ η Τετάρτη… pic.twitter.com/VVwZS8Rfzs

— Theodoros Kolydas (@KolydasT) July 19, 2026

Οι επόμενες μέρες από την ΕΜΥ

Την Δευτέρα η θερμοκρασία θα κυμανθεί σε υψηλά επίπεδα και στα ηπειρωτικά θα φτάσει τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου. Οι άνεμοι στα δυτικά θα πνέουν αρχικά μεταβλητοί και από το μεσημέρι δυτικοί βορειοδυτικοί 2 έως 4 Μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και από το μεσημέρι στο Αιγαίο τοπικά 6 Μποφόρ. Η θερμοκρασία στις Κυκλάδες θα φθάσει τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

Για την Τρίτη  η ΕΜΥ εκτιμά ότι στα βόρεια θα έχουμε (Μακεδονία, Θράκη) θα σημειωθούν τοπικές βροχές ή και καταιγίδες το απόγευμα. Από το βράδυ αναμένεται βελτίωση. Στην υπόλοιπη χώρα προβλέπεται γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες κυρίως στα κεντρικά και βόρεια ηπειρωτικά. Ευνοείται η μερική μεταφορά αφρικανικής σκόνης στα δυτικά. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 έως 5 και στα πελάγη τοπικά έως 6 Μποφόρ.

Η θερμοκρασία θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Θα φτάσει στις Κυκλάδες τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 38 με 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

Για την Τετάρτη η ΕΜΥ προβλέπει ότι κατά τις απογευματινές ώρες στη Θεσσαλία, τις Σποράδες, την ανατολική Στερεά και την Εύβοια είναι πιθανόν να σημειωθούν τοπικές βροχές. Επίσης αναφέρει ότι θα έχουμε μερική μεταφορά αφρικανικής σκόνης. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 έως 5 και στα πελάγη τοπικά έως 6 Μποφόρ. Η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση στα βόρεια όμως στα νότια ηπειρωτικά καθώς και στη νότια νησιωτική χώρα θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Την Πέμπτη η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση σε όλη τη χώρα.

Δεδομένων των διαφορετικών πολιτικών θέσεων που έχουν σήμερα η Ισπανία και η Αργεντινή, ένας ποδοσφαιρικός θρίαμβος μπορεί επίσης να μοιάζει με δικαίωση, όχι μόνο για την Αριστερά ή τη Δεξιά, αλλά και για εκείνους που υπερασπίζονται τη φεμινιστική ατζέντα ή για όσους την απορρίπτουν. Γιατί, όπως λέει η γνωστή φράση, η θέση από την οποία βλέπεις τα πράγματα καθορίζει και την οπτική σου.

Η Διάσκεψη της Μαδρίτης

Στις αρχές Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη η 5η Υπουργική Διάσκεψη για τη Φεμινιστική Εξωτερική Πολιτική, μια διήμερη συνάντηση, που φιλοξενήθηκε από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ. Η διοργάνωση με τίτλο “Χτίζοντας την Ειρήνη και τη Δημοκρατία” ανέδειξε γιατί η επιλογή της Ισπανίας ως οικοδέσποινας ήταν επίκαιρη.

Μίλησε ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών, όπως και άλλες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων αξιωματούχοι της ΕΕ και του ΟΗΕ. Υπήρχαν πάνελ για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ισότητα των φύλων, καθώς και συζητήσεις για τη χρηματοδότηση αυτών των προσπαθειών. Συζητήθηκαν επίσης η πολυμέρεια, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και, για πρώτη φορά, η άνοδος της λεγόμενης ανδρόσφαιρας (manosphere), δηλαδή των διαδικτυακών κοινοτήτων που συχνά προωθούν αντιφεμινιστικές αντιλήψεις.

Στη συζήτηση δεν έλειψαν οι έμμεσες αιχμές κατά του Ντόναλντ Τραμπ και η ανησυχία για την άνοδο ισχυρών ανδρών ηγετών, φαινόμενα που έχουν πλήξει τα δικαιώματα των γυναικών. Η διακήρυξη που εκδόθηκε στο τέλος της υπουργικής συνάντησης είχε λιγότερους υπογράφοντες από εκείνη που υιοθετήθηκε πέρυσι στη Γαλλία, 28 χώρες έναντι 31. Το γεγονός αντικατοπτρίζει την πολιτική αλλαγή σε αρκετές κυβερνήσεις, μεταξύ αυτών της Χιλής, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, όπου η Δεξιά είναι πλέον την εξουσία. Παράλληλα, υπέγραψαν και νέες χώρες, όπως η Αλβανία, η Ανδόρα, το Πράσινο Ακρωτήρι, το Μαυροβούνιο και το Ανατολικό Τιμόρ. Και αυτό από μόνο του είχε σημασία.

Παρά το γεγονός ότι η αντίθεση στον φεμινισμό αυξάνεται, το κίνημα δεν έχει εξαφανιστεί. Το σημαντικότερο συμπέρασμά μου δεν ήταν η ίδια η διακήρυξη, ούτε καν το μέγεθος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει σήμερα η φεμινιστική εξωτερική πολιτική. Ήταν η απόφαση της Ισπανίας να παραμείνει συνεπής σε μία φεμινιστική αντίληψη της πολιτικής: να επιμείνει στην υπεράσπιση του φεμινισμού, της πολυμέρειας και μιας ευρύτερης έννοιας της ασφάλειας, σε μια εποχή όπου ο αυταρχισμός και ο μιλιταρισμός οδηγούν μεγάλο μέρος του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής του Μιλέι, προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ισπανία-Αργεντινή δεν φαίνονταν πάντα τόσο διαφορετικές

Πριν από την άνοδο του Μιλέι στην εξουσία τον Δεκέμβριο του 2023, η Αργεντινή είχε γίνει σημείο αναφοράς για τις φεμινίστριες σε όλο τον κόσμο. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι γυναίκες της Αργεντινής δημιούργησαν τη “Marea Verde” (“Πράσινο Κύμα”), που συμβολιζόταν από ένα πράσινο μαντίλι, για να προωθήσουν τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Από το 2015, ένα χρόνο μετά την εισαγωγή της φεμινιστικής εξωτερικής πολιτικής από τη Σουηδία, το κίνημα “Ni Una Menos” (“Ούτε μία λιγότερη”) κινητοποιήθηκε κατά των γυναικοκτονιών.

Μετά την Αφρική, η Λατινική Αμερική έχει τα υψηλότερα ποσοστά γυναικοκτονιών στον κόσμο. Το 2020, υποστηρίζοντας ότι η άμβλωση αποτελεί ζήτημα ισότητας στην υγεία, η Αργεντινή, μια χώρα με συντριπτικά καθολικό πληθυσμό, νομιμοποίησε την άμβλωση έως τη 14η εβδομάδα κύησης. Το 2023 η χώρα υπέγραψε την πρώτη διακήρυξη για τη Φεμινιστική Εξωτερική Πολιτική, δεσμευόμενη σε μια φεμινιστική προσέγγιση της διεθνούς πολιτικής.

Υπό τον Μιλέι, η Αργεντινή απομακρύνθηκε αποφασιστικά από αυτή τη θέση. Η κυβέρνησή του χαρακτήρισε τον φεμινισμό παράλογο και μια πολιτική απάτη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Ακόμη χειρότερα, κατάργησε το Υπουργείο Γυναικών, Φύλων και Διαφορετικότητας και αργότερα έκλεισε την υπηρεσία που είχε αναλάβει την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, περικόπτοντας τη χρηματοδότηση για την καταπολέμησή της. Το 2024 η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που ψήφισε κατά μιας απόφασης του ΟΗΕ για την καταδίκη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών.

Η Ισπανία, αντίθετα, έχει ενισχύσει τη δέσμευσή της στη δικαιοσύνη των φύλων και την ισότητα, μια πορεία που ξεκίνησε ήδη από τις αρχές του 21ου αιώνα. Ο σοσιαλιστής πολιτικός Χοσέ Θαπατέρο έγινε πρωθυπουργός τον Μάρτιο του 2004 δηλώνοντας: Δεν είμαι απλώς κατά του ματσισμού, είμαι φεμινιστής. Προώθησε την ψήφιση ενός ολοκληρωμένου νόμου κατά της έμφυλης βίας. Μετά την επανεκλογή του το 2008, διόρισε κυβέρνηση με πλειοψηφία γυναικών, ενώ την ίδια χρονιά ίδρυσε και Υπουργείο Ισότητας.

Για τον Θαπατέρο, η ισότητα των γυναικών αποτελούσε βασικό στοιχείο της ισπανικής δημοκρατίας και της ρήξης της χώρας με τον μιλιταρισμό της δικτατορίας του Φράνκο. Αυτή η ιστορική κληρονομιά συνεχίζει να επηρεάζει και τον Πέδρο Σάντσεθ. Ο Ισπανός ηγέτης έχει βρεθεί σε αντιπαράθεση με τον Τραμπ και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με τους Ευρωπαίους συμμάχους του. Όταν ο Τραμπ απαίτησε από τα μέλη του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, η Ισπανία αρνήθηκε. Αντί γι’ αυτό, αύξησε τις δαπάνες για αναπτυξιακή βοήθεια.

Η ισπανική πολιτική φιλοσοφία

Νωρίτερα φέτος, ο Σάντσεθ αντιτάχθηκε στη χρήση ισπανικών βάσεων για τις αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Τραμπ. Έχει επίσης υπάρξει ένας από τους πιο έντονους επικριτές στην Ευρώπη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, χαρακτηρίζοντάς τον “τη μεγαλύτερη γενοκτονία που έχει γνωρίσει αυτός ο αιώνας”, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, και αναγνωρίζοντας παλαιστινιακό κράτος πολύ πριν πολλοί από τους Ευρωπαίους ομολόγους του είναι έτοιμοι να κάνουν το ίδιο.

Αν εξεταστούν ξεχωριστά, αυτές οι αποφάσεις μπορεί να μοιάζουν ασύνδετες. Δεν είναι όμως. Αντικατοπτρίζουν την ίδια φιλοσοφία που χαρακτήριζε και τη διάσκεψη στη Μαδρίτη: η ασφάλεια δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα και το διεθνές δίκαιο. Ο Σάντσεθ έχει επίσης κινηθεί αντίθετα από τη γενικότερη ευρωπαϊκή στροφή προς αυστηρότερες μεταναστευτικές πολιτικές. Αντί για απελάσεις, προώθησε ένα πρόγραμμα μεταναστών, το οποίο επέτρεψε σε περίπου 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς νόμιμα έγγραφα να υποβάλουν αίτηση για καθεστώς νόμιμης παραμονής (αρχικά ο στόχος ήταν 500.000 άτομα).

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Πάπας Λέων επισκέφθηκε τη χώρα τον περασμένο μήνα, παρά το γεγονός ότι ο Σάντσεθ δηλώνει άθεος. Ο Πάπας μίλησε στο ισπανικό κοινοβούλιο για να αναδείξει τη βαθιά πνευματική και πολιτισμική κρίση γύρω από τη μετανάστευση και την ανάγκη εξεύρεσης ασφαλών και νόμιμων διαδρομών για τους μετανάστες. Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η Ισπανία είναι μια προοδευτική ουτοπία.

Οι Ισπανοί, όπως και οι άνθρωποι παντού, αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το κόστος ζωής. Στη Βαρκελώνη, η αδυναμία πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή κατοικία και ο υπερτουρισμός έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στους τουρίστες, καθώς και πιέσεις για περιορισμό του αριθμού των επισκεπτών που εισέρχονται στην πόλη. Η σύζυγος του πρωθυπουργού Σάντσεθ έχει κατηγορηθεί για διαφθορά και ο αδελφός του, Νταβίντ, έχει αποκλειστεί από δημόσιο αξίωμα λόγω υπόθεσης νεποτισμού. Ο πρώην πρωθυπουργός Θαπατέρο έχει επίσης ελεγχθεί για ζητήματα διαφθοράς.

Η σημασία του αγώνα

Λίγο πριν από τον ημιτελικό της Ισπανίας με τη Γαλλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο πρώην συντηρητικός πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, δήλωσε ότι η Γαλλία θα ήταν ένας άξιος αντίπαλος, αν και δεν υπάρχουν Γάλλοι παίκτες στην ομάδα, αναφερόμενος στην αφρικανική καταγωγή της πλειονότητας των παικτών της. Το ακροδεξιό κόμμα Vox έχει αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή προβάλλοντας την παραδοσιακή οικογένεια και αντιτιθέμενο στον φεμινισμό και τη μετανάστευση. Το Vox ελπίζει να πετύχει στην Ισπανία ό,τι πέτυχε ο Μιλέι στην Αργεντινή.

Η Αργεντινή θεωρείται φαβορί για τη σημερινή κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κυρίως λόγω του Λιονέλ Μέσι, ο οποίος θεωρείται το κορυφαίο ποδοσφαιρικό ταλέντο στον κόσμο. Ωστόσο, πολλοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον 19χρονο Λαμίν Γιαμάλ της Ισπανίας, γιο Μαροκινού πατέρα και μητέρας από την Ισημερινή Γουινέα. Όμως, αντί να είναι απλώς αντίπαλοι, οι δύο χώρες μοιράζονται μια κοινή ιστορία. Ο Μέσι έφυγε από την Αργεντινή σε μικρή ηλικία και έγινε παγκόσμιος αστέρας στη Βαρκελώνη. Στη Βαρκελώνη το 2007 ο Μέσι συνάντησε τον μόλις 5 μηνών Λαμίν Γιαμάλ, κατά τη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής φωτογράφισης για ημερολόγιο της UNICEF.

Κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να γνωρίζει τότε ότι αποτύπωναν όχι μόνο δύο γενιές ποδοσφαιρικής μεγαλοφυΐας στο ίδιο στιγμιότυπο, αλλά και μια πραγματικότητα: τα σύγχρονα έθνη χτίζονται μέσα από τη μετακίνηση ανθρώπων και την ανταλλαγή πολιτισμών, όχι κλείνοντας σύνορα ή επιμένοντας σε μια δήθεν καθαρότητα πολιτισμού. Ο σύγχρονος κόσμος δημιουργήθηκε μέσα από την παγκόσμια συνεργασία και τη στήριξη, μέσα από θεσμούς όπως η UNICEF, που έχουν ως στόχο την προστασία των ευάλωτων.

Με τον δικό της τρόπο, αυτή είναι και η θέση που υποστηρίζει η σημερινή ισπανική κυβέρνηση, ενώ πολλοί άλλοι, μεταξύ αυτών και ο Μιλέι, την έχουν απορρίψει. Ο σημερινός αγώνας δεν θα αποφασίσει ποιο από τα δύο οράματα θα επικρατήσει. Όμως, για 90 λεπτά, η αντίθεση ανάμεσά τους θα είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Αντίστοιχη εικόνα αποτυπώνεται και στην έρευνα της ALCO, η οποία στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων καταγράφει τη ΝΔ στο 24,6% και την ΕΛΑΣ στο 15,3%. Και τα δύο κόμματα εμφανίζουν άνοδο κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση, με τη διαφορά τους να υπολογίζεται στις 9,3 μονάδες.

ΠΑΣΟΚ-“Ελπίδα” χάνουν έδαφος στις δημοσκοπήσεις

Κοινό εύρημα και των δύο δημοσκοπήσεων αποτελεί η περαιτέρω υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο φαίνεται να απομακρύνεται από τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης. Στη μέτρηση της GPO, η εκλογική του επιρροή εκτιμάται στο 10,8%, μειωμένη κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο, όταν είχε καταγραφεί στο 11,5%.

Ανάλογη τάση καταγράφει και η ALCO, σύμφωνα με την οποία η πρόθεση ψήφου για το ΠΑΣΟΚ διαμορφώνεται στο 9,7%, έναντι 10,4% στην προηγούμενη μέτρηση, επιβεβαιώνοντας τη σταδιακή υποχώρηση των ποσοστών του.

Πτωτική πορεία εμφανίζει και η “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της Μαρίας Καρυστιανού. Η GPO καταγράφει την εκλογική επιρροή του κόμματος στο 7%, μειωμένη κατά 0,8 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η κάμψη που αποτυπώνει η ALCO, όπου η πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων διαμορφώνεται στο 6,4%, από 7,8% στην προηγούμενη μέτρηση.

Κόμμα Σαμαρά

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα ευρήματα σχετικά με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Σύμφωνα με τη GPO, το 12,3% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι «πολύ» ή «αρκετά πιθανό» να το στηρίξει, έναντι 9,2% στην προηγούμενη μέτρηση.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η δημοσκόπηση της ALCO, η οποία καταγράφει τη δυνητική εκλογική επιρροή ενός κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά στο 12%, επιβεβαιώνοντας ότι διατηρεί αξιοσημείωτη δυναμική, παρά το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επίσημα η ίδρυσή του.

Δημοσκοπήσεις: Αρνητική η αποτίμηση του κυβερνητικού έργου

Παρά τη διατήρηση της δημοσκοπικής πρωτιάς της ΝΔ, η πλειονότητα των πολιτών εξακολουθεί να αξιολογεί αρνητικά το κυβερνητικό έργο. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της GPO, το 68,6% των ερωτηθέντων εκφράζει αρνητική γνώμη για την κυβερνητική πολιτική.

Ωστόσο, η εικόνα εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένη σε σύγκριση με τον Απρίλιο, όταν το αντίστοιχο ποσοστό των αρνητικών αξιολογήσεων είχε διαμορφωθεί στο 72,2%, γεγονός που υποδηλώνει μικρή αποκλιμάκωση της δυσαρέσκειας, χωρίς όμως να μεταβάλλει τη συνολική αρνητική εικόνα που καταγράφεται στην κοινή γνώμη.

«Ακολουθούμε μια πολιτική ανοιχτών θυρών», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Ιράκ Αλί αλ-Ζαΐντι, κατά τη διάρκεια επιχειρηματικής συνόδου ΗΠΑ-Ιράκ στο Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ, όπου Ιρακινοί αξιωματούχοι και αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, υγείας και τεχνολογίας υπέγραψαν μη δεσμευτικές συμφωνίες και μνημόνια συνεργασίας συνολικής αξίας άνω των 60 δισ. δολαρίων.

«Όποιος έχει ένα έργο μπορεί να έρθει και να συζητήσει μαζί μας. Δεν θα δυσκολέψουμε κανέναν», ανέφερε ο Ζαΐντι.

Ο Τομ Μπάρακ, απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ στην περιοχή, δήλωσε ότι, από τη μία πλευρά, ο πόλεμος έχει δημιουργήσει «χάος και σύγχυση», αλλά από την άλλη το Ιράκ βρίσκεται «στην πρώτη γραμμή μιας νέας στρατηγικής συμμαχίας ασφαλείας» με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες.

Ο Ζαΐντι επισκέφθηκε τα κεντρικά γραφεία της Chevron στο Χιούστον, πριν Ιρακινοί αξιωματούχοι υπογράψουν συμφωνίες με τον πετρελαϊκό κολοσσό για την προώθηση της πιθανής εισόδου της εταιρείας στα πετρελαϊκά κοιτάσματα στο Ιράκ. Ο Τζέικ Σπίρινγκ, πρόεδρος της Chevron, δήλωσε στη σύνοδο ότι η εταιρεία του θα επενδύσει σε έναν αγωγό που θα παρακάμπτει το Ορμούζ και θα δημιουργεί μια νέα εξαγωγική διαδρομή για το ιρακινό πετρέλαιο. Ένας τέτοιος αγωγός θα μπορούσε να μεταφέρει ιρακινό πετρέλαιο προς τη δυτική ακτή της Συρίας, στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Μακροπρόθεσμα, ο Σπίρινγκ δήλωσε ότι το ενεργειακό δυναμικό του Ιράκ θα μπορούσε να καταστήσει τη χώρα τον αντίστοιχο ενεργειακό κόμβο της Μέσης Ανατολής, ανάλογο με τα αμερικανικά κέντρα εμπορίας ενέργειας. Η ConocoPhillips ανακοίνωσε ότι συμφώνησε να αποκτήσει το 42% της BP Energy of Kirkuk Ltd, συμμετέχοντας μαζί με τη βρετανική πετρελαϊκή BP στην αναδιαμόρφωση τεσσάρων πετρελαϊκών κοιτασμάτων που βρίσκονται σε παραγωγή στο βόρειο Ιράκ.

Η BP βλέπει δυνατότητες για το Ιράκ

Η διευθύνουσα σύμβουλος της BP, Μεγκ Ο’Νιλ, δήλωσε ότι το Ιράκ διαθέτει «φανταστικές δυνατότητες από πλευράς ενεργειακών πόρων» και ότι οι συνεργασίες αυτές συμβάλλουν τόσο στην ενεργειακή ασφάλεια του Ιράκ όσο και στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια. Η BP έχει μακρά ιστορία στο Ιράκ, καθώς συμμετείχε στην ανακάλυψη του κοιτάσματος του Κιρκούκ το 1927.

Ο διευθύνων σύμβουλος της ConocoPhillips, Ράιαν Λανς, δήλωσε ότι η εταιρεία του δεν έχει την ίδια ιστορική παρουσία με την BP στο Ιράκ, αλλά διαθέτει εμπειρία σε δύσκολες περιοχές, όπως η βόρεια πλαγιά της Αλάσκας.

«Είμαστε πρόθυμοι να φέρουμε την τεχνολογία μας, την τεχνογνωσία μας, τους ανθρώπους μας και τα κεφάλαιά μας για να βοηθήσουμε τον ιρακινό λαό», είπε. Ο Ζαΐντι, ο οποίος πραγματοποιεί πενθήμερη επίσκεψη στις ΗΠΑ, συναντήθηκε στον Λευκό Οίκο με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν «πολλές συμφωνίες με το Ιράκ»,

«Να τους πάρει από το ΝΑΤΟ», ήταν η ορθή ελληνική απάντηση. «Δεν είναι ανεξάντλητες οι αμυντικές μας ανάγκες», ήταν περίπου η απάντηση του ΥΠΕΘΑ.

Ο ελληνικός ρόλος στην απρόσκοπτη εξαγωγή ρωσικών υδρογονανθράκων υπήρξε σημαντικός και ουσιαστικός στον εφοδιασμό της διεθνούς αγοράς και, συνεπώς, στη συγκράτηση των τιμών, και όχι η «ελεύθερη διακίνηση στα Στενά του Ορμούζ ή οι διακοπές προμηθειών της Κίνας», κατά το πρακτορείο Bloomberg.

Πάλι Έλληνες εφοπλιστές έκαναν το θαύμα τους, όπως στην κρίση του Σουέζ το 1973, εξασφαλίζοντας το 15-20% των αναγκών πετρελαίου του τρίτου κόσμου, που έλειπε από τον πόλεμο στον Κόλπο.

Δεν τους συγχώρησαν όμως, όπως και τότε, οι Ευρωπαίοι πλοιοκτήτες, που θα ήθελαν να υποκαταστήσουν την ελληνική μεταφορική ικανότητα – εξού και οι επιθέσεις της Κομισιόν δήθεν κατά της Ρωσίας, ενώ στην πραγματικότητα γίνονται για να χρεοκοπήσουν τις εταιρείες που ανήκουν σε Έλληνες εφοπλιστές – κάρφος στον οφθαλμό του Λίμπεκ.

Κακό της κεφαλής της θα έκανε η «ύπατος» -τρομάρα της- διπλωμάτης της ΕΕ, η Εσθονή Κάγια Κάλας, που εξυπηρετεί τα σκοτεινά συμφέροντα των ευρωπαϊκών εφοπλιστικών ομίλων, και ευτυχώς που την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η επιβολή κυρώσεων από τη… φιλελληνική μας κυβέρνηση. Για πρώτη φορά.

Τι θα φέρει το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας

Αν περάσει το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το πετρέλαιό της δεν θα πάψει να ρέει στη διεθνή αγορά – υπάρχουν οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι… Τούρκοι, που θα αναλάβουν τη μεταφορά του. Απλώς ο ανταγωνισμός θα μειωθεί, αν εκλείψουν οι Έλληνες και ο «σκιώδης στόλος».

Υπό αυτή την έννοια, οι ελληνορωσικές σχέσεις επιβιώνουν, παρά την εχθρική στάση της ευρωπαϊκής πολιτικής, που έχει εγκλωβιστεί στη συνέχιση, για πέμπτο χρόνο, της ουκρανικής διαμάχης.

Έχει δίκιο ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, που διαπιστώνει την προσπάθεια του Ζελένσκι και των Ευρωπαίων υποστηρικτών του να ματαιώσουν τις συμφωνίες Πούτιν-Τραμπ πέρυσι στο Άνκορατζ της Αλάσκας για την ειρήνευση του πρώτου ευρωπαϊκού πολέμου του 21ου αιώνα. Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να τους ακολουθήσει.

Με όλα αυτά, τα Ομηρικά Έπη είχαν αναχθεί σε αντικείμενο συζητήσεων ακόμα και οικογενειακών. Μέσα, πράγματι, στην όλη ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ αυστηρώς απαγορευόταν οποιαδήποτε εκδήλωση περιφρόνησης σε βάρος της καθιερωμένης ιεραρχίας, ευνοούνταν οι αντιρρήσεις και συνακόλουθες “ανταλλαγές απόψεων” ως προς το γνωστικό αντικείμενο των μαθημάτων – ιδίως των θεωρητικών. Το αποτέλεσμα ήταν ευχερώς προβλέψιμο: Ζητήματα σχετικά με την Ιστορία των Ελλήνων επιλύονταν κυριολεκτικώς στα θρανία. Και επειδή αυτά σήμερα βρίσκονται πεταμένα στον “κάδο της λήθης”, ας θυμηθούμε μερικά – κυρίως, ειδικά σήμερα, τα σχετικά με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Οπότε έχουμε και λέμε:

1. Στο βιβλίο της Καλογεροπούλου (σελ. 115) τονίζεται ότι καμιά αρχαιοελληνική εγκατάσταση δεν βρέθηκε στην Τροία της Μικράς Ασίας.
2. Στην Οδύσσεια (Κ, 80-86) αναφέρεται ότι στη χώρα των Λαιστρυγόνων οι νύχτες (κατά την “καλή εποχή”) είναι πολύ μικρές. Αυτό όμως είναι χαρακτηριστικό της βόρειας Ευρώπης και όχι των χωρών της Μεσογείου. Ο Θουκυδίδης μάλιστα (6.2), που τότε διδασκόταν μέσω της γλαφυρής μετάφρασης της Έλλης Λαμπρίδη (1896-1970), θεωρεί τα σχετικά με τους Κύκλωπες στη Σικελία ως αποκύημα ποιητικής φαντασίας. 
3. Μετά τη λήξη του Τρωικού πολέμου, οι περισσότεροι από τους ηγεμόνες των Αχαιών είχαν τέλος αιματηρώς βίαιο ή, τουλάχιστον, χρειάστηκε για καιρό να περιπλανιούνται σε μέρη μακρινά. Είναι δυνατόν αρχηγοί στρατευμάτων που επέστρεφαν νικηφόρως στις εστίες τους, αγρίως να θανατώνονται ή να βρίσκονται αναγκασμένοι να κρύβονται επί  ολόκληρα έτη;
4. Επιπλέον – δεδομένου ότι εκείνη την εποχή ευρύτατα κυκλοφορούσαν, από τον “Πάπυρο”, οι μεταφρασμένες εκδόσεις των Αρχαίων μας: Ο μεν Στράβων (64 π.Χ.-24 μ.Χ.) τονίζει, στα “Γεωγραφικά” του (C 26) ότι οι περιπέτειες του Οδυσσέα έγιναν στον Ατλαντικό ωκεανό, ενώ ο Πλούταρχος εξηγεί ότι η Ωγυγία, νησί της Καλυψούς, ήταν κοντά στις  ακτές της Βόρειας Αμερικής (Περί του προσώπου…, 941a-b).
5. Και τέλος: Γιατί οι Αρχαίοι μας επέμεναν να ονομάζουν “Ομηρίτας” τους πληθυσμούς της νότιας Αραβίας;

Αυτά μας απασχολούσαν τότε – όποτε, εξυπακούεται, δεν διαβάζαμε για το προσεχές “διαγώνισμα”, δεν κάναμε “κοπάνα” ή δεν φλερτάραμε συμμαθήτριες/κορίτσια του πλησιέστερου Γυμνασίου Θηλέων. Αρκετά όμως με τη δεκαετία του 1960∙ ας εγκύψουμε τώρα στο έργο κάποιων πολύ σημαντικών ερευνητών…

Οι ιστορικοί για τον Όμηρο

Συστηματικώς με τον Όμηρο έχουν ασχοληθεί οι Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Κωνσταντίνος Γεωργούλης (1894-1968) και  Gilbert Murray (1866-1957), καθηγητής των Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Και ας αρχίσουμε από τον Παπαρρηγόπουλο. 

Το πρώτο που επισημαίνει ο Εθνικός μας Ιστορικός είναι ότι σε έργο του Δίωνος Χρυσοστόμου (40-115 μ.Χ.) προβάλλεται η άποψη ότι νικητές του Τρωικού πολέμου δεν ήταν οι Αχαιοί/Έλληνες. Λογικό αυτό! Δεν είναι δυνατόν, όπως ήδη είπαμε, οι “νικητές” να κρύβονται και να σφάζονται, ενώ οι “νικημένοι” Τρώες να εγκαθιστούν αποικίες στην Ήπειρο και να φτάνουν μέχρι την Ιταλία. Επιπλέον, μας λέει ο Παπαρρηγόπουλος, το έργο του Ομήρου διέπεται από γεωγραφική ασάφεια. Γιατί, π.χ., οι υπήκοοι του Οδυσσέα, βασιλιά της Ιθάκης, ονομάζονται “Κεφαλλήνες”; Το περίφημο “Δουλίχιον” πού βρισκόταν;  Και έσχατον αλλ’ ουχί ασήμαντον: Πολλές περιγραφές του Ομήρου είναι στην πραγματικότητα κάτι σαν copy-paste: Ό,τι π.χ. απεικονίζεται στην περίφημη ασπίδα του Αχιλλέα είναι λίγο-πολύ αντιγραφή παραστάσεων σε ταφικό μνημείο της Αιγύπτου.

Προχωρώντας ο Γεωργούλης μάς εξηγεί ότι τα Έπη του Ομήρου έχουνε χαρακτήρα εμφανώς διδακτικό, ηθοπλαστικό και “ενωτικό”. Γλώσσα τους πράγματι δεν είναι, όπως γενικώς πιστεύεται, η ιωνική διάλεκτος, αλλά ιδίωμα τεχνητό, αποτέλεσμα του “συγκερασμού” όλων των μορφών της ελληνικής γλώσσας κατά το πρώτο μισό της τελευταίας π.Χ. χιλιετίας. Επιπλέον, οποιαδήποτε πληροφορία για το πρόσωπο και τον βίο του Ομήρου συνιστά μύθευμα∙ και αυτό είναι πολύ περίεργο, δεδομένου ότι ο ποιητής των Επών θεωρείται σύγχρονος του Ησιόδου, ο οποίος έζησε περί τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ.

Και τέλος ο Murray, επικροτώντας τον Παπαρρηγόπουλο, διαπιστώνει ότι περιοχές του κεντρικού ελλαδικού χώρου “σύρθηκαν” στην Πελοπόννησο. Ὀταν π.χ. ο Όμηρος κάνει λόγο για  Άργος “με άλογα” ποιο από όλα εννοεί; Η λέξη “άργος” πράγματι αρχικώς σήμαινε “καλλιεργημένο τόπο” και, ως γνωστόν, άλογα τότε τρέφονταν κυρίως στη Θεσσαλία… Έχοντας αυτά υπόψη, μπορούμε πια να εισχωρήσουμε στον πυρήνα του Ομηρικού Ζητήματος.

Το Ομηρικό Ζήτημα

Κατά πρώτο και κύριο λοιπόν λόγο, σύμφωνα τουλάχιστον με την Καλογεροπούλου (σελ.118-119), η “Κάθοδος των Ηρακλειδών” στην Πελοπόννησο υπήρξε μύθος που πλάστηκε προκειμένου να δικαιολογηθούν οι αναστατώσεις που προκάλεσε γενικώς η εισβολή Δωριέων στον ελλαδικό χώρο. Τι ήταν οι Δωριείς; Μάλλον ασαφές! Ας μην ασχοληθούμε λοιπόν με το πώς και από πού κατέβηκαν οι εν λόγω στη νότια Ελλάδα και ας εγκύψουμε στο ζήτημα της Σπάρτης, που μπορεί απλόχερα να μας προσφέρει την οριστική επίλυση όλων των σχετικών με τον Όμηρο προβλημάτων.

Κορυφαία μορφή της Σπάρτης υπήρξε ο Λυκούργος (8ος αιώνας π.Χ.). Το όνομά του κατά λέξη σημαίνει αυτόν που “παράγει φως”. Σε αυτόν τον φωτοβόλο άνθρωπο, λοιπόν, το Μαντείο των Δελφών ανέθεσε αποστολή διττή:

• Να εκπονήσει νομοθεσία αποκλειστικώς για τους Σπαρτιάτες, ώστε αυτοί να γίνουν οι επόπτες του ελλαδικού κόσμου∙ και
• να συλλέξει κείμενα που θα μπορούσαν, κατάλληλα επεξεργασμένα, να γίνουν κάτι σαν “ιερό βιβλίο” του πανελλήνιου θρησκεύματος.

Την ύλη την αναγκαία για την εκπλήρωση του δεύτερου σκέλους της αποστολής του ο Λυκούργος τη μάζεψε στην “από πολλούς λαούς” τότε κατοικημένη Μικρά Ασία. Παρέδωσε μετά ό,τι είχε συλλέξει στο Μαντείο των Δελφών το οποίο, τελικώς, τα προώθησε στην Αθήνα του Πεισιστράτου, όπου ολόκληρη επιτροπή, υπό τον λόγιο ποιητή  Ονομάκριτο (6ος αιώνας π.Χ.), συνέθεσε τις αριστουργηματικές “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια”.

Πώς τα ξέρουμε αυτά; Μα τα αφηγείται ο Πλούταρχος στον “Λυκούργου βίον”! Και κάποιες άλλες – επίσης σημαντικές – λεπτομέρειες διαφωτίζονται από άλλους Έλληνες συγγραφείς της περιόδου της Ρωμαϊκής Ειρήνης. Πρόσφατα άλλωστε βρέθηκε, στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, χειρόγραφο που αμετακλήτως ξεκαθαρίζει τα πάντα: Παρά το ότι οι Αρχαίοι μας γνώριζαν πολύ καλά την Αμερική, φαίνεται ότι τα ταξίδια που περιγράφονται στην Οδύσσεια είχαν γίνει από αυτούς που αποκαλούνταν “Ομηρίται”.

Και κάτι ακόμα: Ο Παπαρρηγόπουλος μας εξηγεί ότι το όνομα εκείνου στον οποίο αποδόθηκαν τα δύο Έπη ήταν “Όμαρος”, λέξη που τελικά εξελληνίστηκε σε Όμηρος. Κατά πάσα πιθανότητα, το “Όμαρος”, έτυμον του οποίου υπήρξε ρίζα σημιτική, σήμαινε τον  “εύγλωττο”, τον “γλαφυρό ομιλητή/τραγουδιστή”. Ο όρος, ως κύριο όνομα, βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη (Γένεσις, 36: 11) με αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα, να βαφτίζονται έτσι κάποιοι Διαμαρτυρόμενοι. Δεν θυμάστε τον Ομάρ Μπράντλεϋ, Αμερικανό στρατηγό του Β’ Παγκόσμιου πολέμου; 

Στην Ελλάδα, όμως, το Όμαρος/Όμηρος έχασε την πρώτη του σημασία και κατέληξε να σημαίνει τον “εγγυητή της ενότητας” – εξ ου ο Ομάριος Ζευς των Αχαιών και το Ομάριον, πόλη στη Θεσσαλία. Και τελικά, το όνομα από κύριο έγινε προσηγορικό, εννοώντας, ακόμη και σήμερα, τον άνθρωπο που, με κίνδυνο της ίδιας του της ζωής, αναλαμβάνει την τήρηση μιας συμφωνίας. Το θέμα πάντως δεν εξαντλείται εδώ. Αλλά – όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας  –”είπαμε πολλά και σώνει, ας λαλήσει κι άλλο αηδόνι”. Σταματάμε λοιπόν με την προτροπή προς όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται για το θέμα, να πάει στο “Ινστιτούτο Ιστορίας [της] Εμπορικής Ναυτιλίας”, στον Πειραιά (Γρ. Λαμπράκη 154) και να πάρει το βιβλιαράκι “Η Οδύσσεια πέρα από τον μύθο“. Προσφέρεται δωρεάν!

Παραλία Ζόρκος – η άγρια ομορφιά της Άνδρου.

Ο Ζόρκος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού και θεωρείται μία από τις πιο εντυπωσιακές παραλίες της Άνδρου. Η μεγάλη αμμουδιά, τα τιρκουάζ νερά και οι επιβλητικοί βράχοι δημιουργούν ένα τοπίο που θυμίζει εξωτικό προορισμό. Είναι ιδανική για όσους αγαπούν τη φυσική ομορφιά και την ηρεμία.

Παραλία Βιτάλι – Ο κρυμμένος παράδεισος

Το Βιτάλι είναι από τις πιο φωτογραφημένες παραλίες της Άνδρου. Η πρόσβαση απαιτεί λίγο προσοχή λόγω του χωματόδρομου, όμως η ανταμοιβή είναι μοναδική: διάφανα νερά, λευκά βότσαλα και ένα ήσυχο περιβάλλον μακριά από την πολυκοσμία.

Παραλία Άχλα – Η πιο διάσημη φυσική παραλία

Η Άχλα συνδυάζει ποτάμι, πλατάνια και θάλασσα σε ένα σπάνιο σκηνικό για τις Κυκλάδες. Τα νερά είναι πεντακάθαρα και το τοπίο παραμένει σχεδόν ανέγγιχτο. Πολλοί τη θεωρούν την ομορφότερη παραλία του νησιού.

Παραλία Γριάς το Πήδημα – Το σύμβολο της Άνδρου

Η χαρακτηριστική πέτρινη στήλη μέσα στη θάλασσα έχει κάνει της Γριάς το Πήδημα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της Άνδρου. Η μικρή παραλία με τα γαλαζοπράσινα νερά είναι ιδανική για φωτογραφίες και για όσους αναζητούν ένα διαφορετικό τοπίο.

Παραλία Χρυσή Άμμος – Ιδανική για οικογένειες

Με χρυσή άμμο, ρηχά νερά και εύκολη πρόσβαση, η Χρυσή Άμμος είναι από τις καλύτερες επιλογές για οικογένειες με παιδιά. Διαθέτει οργανωμένες παροχές και βρίσκεται κοντά σε ταβέρνες και καταλύματα.

Παραλία Άγιος Πέτρος – Η πιο δημοφιλής επιλογή

Η μεγάλη αμμουδιά και τα καθαρά νερά κάνουν τον Άγιο Πέτρο μία από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Άνδρου. Είναι εύκολα προσβάσιμη και προσφέρει όλες τις απαραίτητες ανέσεις για μια άνετη ημέρα στη θάλασσα.

Παραλία Φελλός – Η ήσυχη πλευρά του νησιού

Ο Φελλός βρίσκεται σε έναν προστατευμένο κόλπο και ξεχωρίζει για την ηρεμία του. Είναι ιδανικός για όσους θέλουν να αποφύγουν τα πολυσύχναστα σημεία και να απολαύσουν το μπάνιο τους σε πιο χαλαρούς ρυθμούς.

Η Άνδρος αποδεικνύει ότι οι Κυκλάδες δεν είναι μόνο λευκά χωριά και ανεμόμυλοι. Οι παραλίες της συνδυάζουν άγρια ομορφιά, κρυστάλλινα νερά και μοναδικά φυσικά τοπία που δύσκολα συναντά κανείς σε άλλο νησί. Είτε αναζητάς οργανωμένες ακτές είτε κρυμμένους κολπίσκους, η Άνδρος έχει μια παραλία που θα σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις ξανά.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.