Σύμφωνα με τις έρευνες, οι δράστες πραγματοποιούσαν βιντεοκλήσεις παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως πραγματικούς Βραζιλιάνους αστυνομικούς και, εκμεταλλευόμενοι την αξιοπιστία που δημιουργούσε το σκηνικό, εξαπατούσαν τα θύματά τους αποσπώντας μεγάλα χρηματικά ποσά.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Η υπόθεση της Eswatini αποτελεί μέρος μιας νέας τάσης απάτης, η οποία παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες. Οι σύγχρονες εγκληματικές οργανώσεις πλέον, μή περιοριζόμενες σε ένα τηλεφώνημα ή σε ένα πλαστό email, επενδύουν χρόνο και χρήμα για να δημιουργήσουν ολόκληρα περιβάλλοντα, που αποπνέουν αξιοπιστία, γνωρίζοντας ότι όσο πιο πειστική είναι η εικόνα, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες το θύμα να αμφισβητήσει τα όσα βλέπει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι λεγόμενες ”Digital Arrest” απάτες, που έχουν λάβει μεγάλες διαστάσεις στην Ινδία, με τους απατεώνες να πραγματοποιούν βιντεοκλήσεις, εμφανιζόμενοι ως αστυνομικοί μέσα σε πλήρως διαμορφωμένα αστυνομικά τμήματα, φορώντας επίσημες στολές, έχοντας κρατικά εμβλήματα στους τοίχους και συνεργάτες που κινούνται στο βάθος, όπως ακριβώς σε μία κανονική υπηρεσία.

Στην συνέχεια ενημερώνουν το θύμα ότι δήθεν ερευνάται για ξέπλυμα χρήματος ή άλλη σοβαρή εγκληματική υπόθεση και το πιέζουν να μεταφέρει άμεσα τα χρήματά του σε έναν “ασφαλή λογαριασμό” μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος. Το σκηνικό είναι τόσο πειστικό, ώστε πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι, πείθονται ότι συνομιλούν με πραγματικές αρχές και χάνουν τις οικονομίες μιας ζωής.

Παρόμοια μοτίβα από απάτες

Εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η υπόθεση που αποκαλύφθηκε στην πολιτεία Chhattisgarh της Ινδίας, όπου εγκληματική ομάδα δημιούργησε ολόκληρο ψεύτικο υποκατάστημα τράπεζας. Οι χώροι είχαν διαμορφωθεί ώστε να θυμίζουν πραγματικό κατάστημα της State Bank of India, με επίσημα λογότυπα, γραφεία εξυπηρέτησης, καμπίνες και προσωπικό που υποδυόταν τους τραπεζικούς υπαλλήλους.

Οι δράστες προσέλκυαν ανέργους με υποσχέσεις για προσλήψεις και, κατά τη διάρκεια της δήθεν διαδικασίας επιλογής προσωπικού, τους έπειθαν να καταθέσουν χρήματα ή να παραδώσουν ευαίσθητα προσωπικά στοιχεία, πιστεύοντας ότι συναλλάσσονται με μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας.

Παρόμοιες μεθόδους χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια και κινεζικές εγκληματικές οργανώσεις, που στοχεύουν κυρίως μέλη της κινεζικής διασποράς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι απατεώνες εμφανίζονται σε βιντεοκλήσεις ως αξιωματικοί της κινεζικής αστυνομίας, πραγματοποιούν ακόμη και εικονικές περιηγήσεις μέσα σε χώρους, που μοιάζουν με πραγματικά αστυνομικά τμήματα και πείθουν τα θύματα ότι αποτελούν αντικείμενο ποινικής έρευνας στην Κίνα. Υπό την πίεση του φόβου και της αίσθησης ότι βρίσκονται απέναντι σε πραγματικές κρατικές αρχές, αρκετοί άνθρωποι έχουν μεταφέρει τεράστια χρηματικά ποσά ή και έχουν χάσει ολόκληρες περιουσίες.

Η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης ανεβάζει τον πήχη της απάτης ακόμη υψηλότερα, με χαρακτηριστική την υπόθεση που αποκαλύφθηκε το 2024 στο Χονγκ Κονγκ, όταν υπάλληλος του οικονομικού τμήματος της βρετανικής εταιρείας μηχανικών Arup συμμετείχε σε βιντεοδιάσκεψη, πιστεύοντας ότι συνομιλούσε με τον ίδιο τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας και άλλα ανώτερα στελέχη.

Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες, εκτός από τον ίδιο, είχαν δημιουργηθεί με τεχνολογία AI deepfake. Η συνάντηση ήταν τόσο πειστική, ώστε ο υπάλληλος πραγματοποίησε δεκαπέντε τραπεζικές μεταφορές συνολικού ύψους περίπου 25 εκατομμυρίων δολαρίων, πριν αποκαλυφθεί ότι τελικά είχε πέσει θύμα μιας από τις πιο εξελιγμένες απάτες που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα.

Πώς αναγνωρίζουμε AI βιντεοκλήσεις

Το ανησυχητικό είναι ότι τα φυσικά σκηνικά, όπως το ψεύτικο αστυνομικό τμήμα στην Eswatini, αποτελούν πλέον μόνο ένα μέρος της εικόνας. Η ραγδαία πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης επιτρέπει σήμερα τη δημιουργία εξαιρετικά πειστικών βιντεοκλήσεων (AI deepfakes), στις οποίες οι απατεώνες μπορούν να εμφανίζονται ως αστυνομικοί, τραπεζικοί υπάλληλοι, δημόσιοι λειτουργοί ή ακόμη και ως γνωστά πρόσωπα του ίδιου του θύματος.

Παρότι οι τεχνολογίες αυτές εξελίσσονται συνεχώς, εξακολουθούν να αφήνουν μικρές ενδείξεις, όπως ασυμφωνία μεταξύ φωνής και κίνησης των χειλιών, αφύσικο βλεφάρισμα, υπερβολικά λείο δέρμα, θόλωση γύρω από το περίγραμμα του προσώπου ή ασυνέπειες στον φωτισμό. Εξίσου χρήσιμο είναι να ζητηθεί από τον συνομιλητή να εκτελέσει μια απρόβλεπτη κίνηση, όπως να γυρίσει το κεφάλι του, να αγγίξει το πρόσωπό του ή να δείξει ένα αντικείμενο, καθώς τα σημερινά συστήματα AI εξακολουθούν να δυσκολεύονται σε τέτοιου είδους αυθόρμητες αλληλεπιδράσεις.

Το σημαντικότερο προειδοποιητικό σημάδι, ωστόσο, δεν είναι τεχνικό, αλλά ψυχολογικό. Σχεδόν όλες οι οργανωμένες απάτες αυτού του τύπου βασίζονται στην δημιουργία έντονης αίσθησης πίεσης και επείγοντος, με στόχο το θύμα να μεταφέρει χρήματα, να αποκαλύψει τραπεζικούς κωδικούς ή προσωπικά στοιχεία, χωρίς να προλάβει να επαληθεύσει την ταυτότητα του συνομιλητή του. Για τον λόγο αυτό, καμία αστυνομική αρχή, καμία τράπεζα και καμία δημόσια υπηρεσία δεν πρόκειται να ζητήσει μέσω βιντεοκλήσης την άμεση μεταφορά χρημάτων ή την αποκάλυψη ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.

Παράλληλα, η βιομηχανία της κυβερνοασφάλειας προετοιμάζεται ήδη για την επόμενη φάση αυτής της τεχνολογικής αντιπαράθεσης. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι στο άμεσο μέλλον η εικόνα, η φωνή ή ακόμη και μια βιντεοκλήση δεν θα αρκούν από μόνες τους για την επιβεβαίωση της ταυτότητας ενός ανθρώπου, και η πιστοποίηση θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στον συνδυασμό πολλαπλών παραγόντων, όπως η ίδια η συσκευή, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά, η γεωγραφική θέση, κρυπτογραφικά διαπιστευτήρια ταυτότητας και συσκευές ασφαλείας (hardware security keys), μετατοπίζοντας σταδιακά το βάρος από τον εντοπισμό του ψεύτικου στην αξιόπιστη πιστοποίηση του αυθεντικού.

“Το είδα με τα μάτια μου”

Λίγες φράσεις αποτυπώνουν τόσο καλά αυτή την διαχρονική ανθρώπινη βεβαιότητα, κάτι που άλλωστε αποτυπώνεται σχεδόν σε όλες τις γλώσσες και τους πολιτισμούς. Ήδη όμως από την αρχαιότητα, ο Πλάτων προειδοποιούσε ότι οι αισθήσεις μπορούν να εξαπατήσουν. Είναι ίσως ειρωνικό ότι χρειάστηκαν περίπου δυόμισι χιλιάδες χρόνια και η εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης για να αποκτήσει αυτή η πλατωνική επιφύλαξη μια τόσο πρακτική διάσταση στην καθημερινή ζωή, υπενθυμίζοντας ότι η παλιά φιλοσοφική αντιπαράθεση του Πλάτωνα με την αριστοτελική εμπιστοσύνη στην εμπειρική παρατήρηση αποκτά σήμερα μια εντελώς νέα επικαιρότητα.

Όταν ο στόχος των ΗΠΑ δεν επετεύχθη, ο πρόεδρος Τραμπ ανακήρυξε στις 8 Απριλίου τον εαυτό του και την Αμερική ως νικητές, και παρά την αντίθετη γνώμη του Ισραήλ σταμάτησε τον πόλεμο, επιζητώντας μια συμφωνία με το Ιράν. Οι ΗΠΑ επιζήτησαν μια συνθήκη ειρήνης με το Ιράν με κύριο αντικείμενο το πυρηνικό οπλοστάσιο του τελευταίου. Το Ιράν βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει ανταλλάγματα (τις κυρώσεις εναντίον του και την παύση των ενεργειών του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ). Ταυτόχρονα επεδίωξε την επιβολή τελών διελεύσεως από τα Στενά του Ορμούζ.

Με δεδομένο ότι και τα δύο μέρη θεωρούν εαυτόν νικητή, δύσκολα μπορεί να βρεθεί πεδίο δίκαιης συμφωνίας, αρεστής στη Δύση, αν δεν συνεχιστεί ο πόλεμος.

Η απούσα Ευρώπη

Οι Ευρωπαίοι τάχθηκαν αρνητικά στον πόλεμο αυτόν, επειδή δεν ενημερώθηκαν εξαρχής, αλλά και λόγω της αρνητικής προδιάθεσής τους έναντι του προέδρου Τραμπ και του Ισραήλ. Οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι ο Τραμπ ακολουθεί αφελή πολιτική, την χαρακτηρίζουν ανακόλουθη και καθαρά οικονομική. Τον θεωρούν περισσότερο επιχειρηματία από ό,τι πολιτικό. Από την πλευρά του, ούτε ο Αμερικανός πρόεδρος κρύβει την αντιπάθεια του προς τους Ευρωπαίους.

Οι ηγέτες της ΕΕ δεν θέλουν να εμφανίζονται ότι συντάσσονται μαζί του, και παίρνουν αποστάσεις από τις ΗΠΑ. Ωστόσο το αποτέλεσμα είναι η απουσία της Ευρώπης από τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή. Ως προς τη διαπραγμάτευση της συμφωνίας – συνθήκης (που θα αφορά δηλαδή όλη τη διεθνή κοινότητα) μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η Ευρώπη εμφανίζεται από αδιάφορη μέχρι ουδέτερη, παρόλο που οι συνέπειες της συμφωνίας αυτής, την αφορούν άμεσα.

Αυτό ίσως είναι αποτέλεσμα και της αποφυγής  εμπλοκής της Ευρώπης στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, παρόλο που οι ΗΠΑ όπως έλεγε ο Τραμπ πολεμούσαν και για τα δικά της συμφέροντα: Αποφυγή απόκτησης πυρηνικής βόμβας από το Ιράν, την οποία θα εξαπέλυε στο Ισραήλ με αποτέλεσμα πυρηνικό πόλεμο. Επίσης, στόχος ήταν η ελεύθερη ναυσιπλοΐα και ει δυνατόν η αλλαγή καθεστώτος προς την κατεύθυνση ενός φιλικότερου συστήματος ως προς την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τα πυρηνικά

Η Τεχεράνη είχε αναστείλει τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ που στόχευαν στον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αφότου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έπληξαν πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025. Από τότε οι επιθεωρητές του ΔΟΑΕ δεν είχαν πρόσβαση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία, η αποκαλούμενη ομάδα Ε3, μετά από συνομιλίες με τον ΥΠΕΞ του Ιράν Αραγτσί στην Ελβετία, ενεργοποίησαν τον μηχανισμό “snapback” που επιτρέπει την επιβολή κυρώσεων του ΟΗΕ στο Ιράν, με την αιτιολογία ότι η Τεχεράνη δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της σχετικά με το πυρηνικό της πρόγραμμα. Τα κράτη Ε3 αιτιολόγησαν την κίνηση τους με την ανησυχία ότι το Ιράν διαθέτει μεγάλα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου χωρίς “πολιτική και τεχνική αιτιολόγηση” και έχει αποφύγει την παρακολούθηση από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ)

Επισήμαναν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αποτελεί σαφή απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Επομένως, η αφωνία των κρατών Ε3 στη συμφωνία που επεξεργάζονται ΗΠΑ και Ιράν, φαίνεται σήμερα αδικαιολόγητη.

Τα Στενά και η Ευρώπη

Το ζήτημα της ελεύθερης διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ ενδιαφέρει περισσότερο την Ευρώπη, παρά τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ είναι εξαγωγική χώρα για τους υδρογονάνθρακές της και δεν προτίθεται να τους αγοράζει από τις χώρες του Κόλπου, η δε Κίνα αγοράζει κυρίως ιρανικό πετρέλαιο και βεβαίως το Ιράν δεν πρόκειται να επιβαρύνει οικονομικά το πετρέλαιο που θα εξαγάγει.

Το άρθρο 37 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζει τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας, ως τα στενά μεταξύ ενός τμήματος ανοικτής θάλασσας ή αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και ενός άλλου τμήματος ανοικτής θάλασσας ή αποκλειστικής οικονομικής ζώνης. Σύμφωνα με το άρθρο 38, στα εν λόγω Στενά όλα τα πλοία και αεροσκάφη απολαύουν του δικαιώματος πλου διέλευσης το οποίο ασκείται ακωλύτως.

Το Ιράν υπέγραψε τη Συνθήκη UNCLOS αν και δεν την επικύρωσε. Ωστόσο η Συνθήκη έχει πλέον ισχύ εθιμικού δικαίου και το Ιράν επωφελείται από τα άρθρα της. Επομένως στα Στενά του Ορμούζ, όλα τα πλοία και αεροσκάφη έχουν δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης χωρίς επιβολή δασμών ή υποχρεωτικών υπηρεσιών, και το διεθνές αυτό δικαίωμα δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Η Ευρώπη αναφέρθηκε μεν γενικά στο ότι πρέπει να υπάρχει ελεύθερη διέλευση χωρίς όμως να επισημαίνει το παράνομο του ιρανικού αιτήματος για επιβολή τελών διέλευσης ή άλλων οικονομικών επιβαρύνσεων. Αλλά και όσον αφορά στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Ευρώπη θα έπρεπε να μην είναι ικανοποιημένη από την επικρατούσα στο Ιράν κατάσταση. Τίποτα συγκεκριμένο περί αυτού δεν φαίνεται να υπάρχει στη διαπραγμάτευση ΗΠΑ-Ιράν και οι Ευρωπαίοι είναι πάλι απόντες.

Η θέση της Τουρκίας

Στη συζήτηση με όρους του 19ου – αρχών 20ού αιώνα, η σημερινή γεωπολιτική κατάσταση μπορεί να περιγραφεί ως σύγκρουση της Heartland έναντι της Rimland, δηλαδή των κρατών του κεντρικού χώρου της Ευρασίας έναντι των περιφερειακών δημοκρατικών κρατών που επιζητούν ελεύθερη ναυσιπλοΐα και ευταξία στις διεθνείς σχέσεις.

Η Heartland αντιπροσωπεύεται από τη Ρωσία με την Κίνα, υποβοηθούμενες από χώρες όπως το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και τη Λευκορωσία, και η Rimland από παράκτιες χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τμήματα της λοιπής Ευρώπης. Ωστόσο, η θέση της Τουρκίας παραμένει ασαφής.

Η Τουρκία διεκδικεί ενεργό ρόλο στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) και συμμετοχή στα εξοπλιστικά προγράμματα της ΕΕ (δηλαδή να αγοράζει όπλα εν μέρει με λεφτά της ΕΕ και να της πωλεί όπλα δικής της κατασκευής). Ο Ερντογάν επιδιώκει η χώρα του να θεωρείται ως στρατηγικός κόμβος που συνδέει τον Εύξεινο Πόντο, τον Καύκασο, την ανατολική και βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Σωστά, αλλά προς όφελος ποίου;

Τουρκία και Ευρώπη

Η Τουρκία προμηθεύτηκε τους ρωσικούς πυραύλους S-400 ίσως για λόγους που σχετίζονται μάλλον με τα ηλεκτρονικά τους συστήματα και επέλεξε πυρηνικό εργοστάσιο ρωσικής κατασκευής αντί του φθηνότερου αντιδραστήρα Candu του Καναδά. Στη Συρία τάχθηκε εναντίον των ΗΠΑ και υποστηρίζει τις χαρακτηρισθείσες ως τρομοκρατικές ισλαμιστικές οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολάχ. Διατηρεί την απειλή πολέμου εναντίον της Ελλάδας σε περίπτωση που κάνει χρήση νόμιμου δικαιώματος της και κατέχει τμήμα της Κύπρου μετά από παράνομη στρατιωτική επιχείρηση.

Η Τουρκία δεν συντάχθηκε με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία μετά την εισβολή της στην Ουκρανία. Παρά τους ισχυρισμούς του Τραμπ, δεν είναι σαφές πώς η Τουρκία βοήθησε τις ΗΠΑ στον πόλεμο  εναντίον του Ιράν, εκτός βέβαια του γεγονότος ότι δεν συμμάχησε με αυτό. Ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας και Τούρκοι πολιτικοί παρευρέθησαν στην κηδεία του Χαμενεΐ, κατά την οποία ομιλητές και πλήθος ζητούσαν τον θάνατο του προέδρου Τραμπ.

Η Τουρκία είναι στοιχείο αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Είναι μεν ρεπουμπλικανικό κράτος, αλλά όχι δημοκρατικό. Ο υποψήφιος για την προεδρία και εκλεγμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται στη φυλακή και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει σχεδόν διαλυθεί μετά την απόφαση δικαστηρίου για αλλαγή της ηγεσίας του. Ίσως λοιπόν η θέση της Τουρκίας να  είναι μάλλον στην Heartland.

Ποιον θα συντρέξει η Τουρκία;

Η Ευρώπη, παραβλέποντας όλα αυτά, ρίχνει στη Τουρκία το βάρος της διάσωσης της από τη ρωσική απειλή. Θεωρεί ότι η Τουρκία με τον ισχυρό στρατό της θα τη συντρέξει σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης και ότι πέραν τούτου, θα μπορούσε να λάβει μέρος σε ειρηνευτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Ωστόσο στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις της ΕΕ ουδέποτε έχει υπάρξει πρόβλημα συμμετοχών όταν τα προβλήματα αφορούσαν στην οικονομική πτυχή.

Σε περίπτωση δε ρωσικής επίθεσης εναντίον της Ευρώπης, η οποία πάντως δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, η όλη φιλοσοφία της Τουρκίας, η ρητορική της, καθώς και η ιστορική της διαδρομή, εγγυώνται μάλλον τη λήψη θέσης προς την αντίθετη κατεύθυνση. H Τουρκία δίνει την εντύπωση ότι σε περίπτωση πολέμου Ευρώπης-Ρωσίας, θα επιχειρήσει να καταλάβει “για την ασφάλειά της” τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου, και να παραμείνει αμέτοχη ως προς τα άλλα.

Ο Βασίλης Μούτσογλου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Είναι απόφοιτος του Πολυτεχνείου Κωνσταντινούπολης και της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών. Εργάσθηκε επί μια δεκαετία ως Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός σε βιομηχανίες της Αττικής. Τον Σεπτέμβριο 1981 επέτυχε στις εξετάσεις του ΥΠΕΞ για τον διπλωματικό κλάδο. Μετά τη φοίτηση στο Κέντρο Διπλωματικών Σπουδών υπηρέτησε ως Πρόξενος στο Τορόντο, Γραμματέας Α΄ στην Πρεσβεία Βαρσοβίας, Γενικός Πρόξενος στη Τζέντα, Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία στην ΕΕ στις Βρυξέλλες και Πρέσβης στο Αλγέρι. Στο κέντρο υπηρέτησε στις Διευθύνσεις Τουρκίας, Ευρώπης, Εκκλησιαστικών Υποθέσεων, Διεθνών Οργανισμών και ως διευθυντής Διοικητικών και Δικαστικών Υποθέσεων, Αφυπηρέτησε με τον τίτλο «Πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ επί τιμή». Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, ιστορικού, πολιτικού και γεωπολιτικού περιεχομένου.

Το τροχαίο δυστύχημα στη Χαλκιδική σημειώθηκε το απόγευμα, περίπου στις 18:20 της Τετάρτης (15/07/2026), όταν το ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο με πινακίδες Μολδαβίας, στο οποίο επέβαινε η τετραμελής οικογένεια, συγκρούστηκε με βυτιοφόρο κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο οδηγός του ΙΧ, ο πατέρας της οικογένειας να έχασε τον έλεγχο και να εξετράπη της πορείας του προσκρούοντας στο βυτιοφόρο. Από τη σφοδρή σύγκρουση έχασαν αρχικά τη ζωή τους η μητέρα και το βρέφος της οικογένειας, ενώ ο πατέρας είχε μεταφερθεί σοβαρά τραυματισμένος στο Νοσοκομείο Πολυγύρου. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, ο άνδρας υπέκυψε στα τραύματά του, ανεβάζοντας στους τρεις τους νεκρούς της οικογένειας.

Στο νοσοκομείο παραμένει και το ανήλικο παιδί της οικογένειας, το οποίο τραυματίστηκε στο τροχαίο και διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Για τον απεγκλωβισμό των τεσσάρων επιβαινόντων από τα συντρίμμια του οχήματος χρειάστηκε η επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Οι πυροσβέστες, με τη χρήση ειδικού διασωστικού εξοπλισμού, ανέσυραν χωρίς τις αισθήσεις τους τη γυναίκα και το βρέφος, ενώ απεγκλώβισαν τους δύο τραυματίες. Στην επιχείρηση συμμετείχαν οκτώ πυροσβέστες με τρία οχήματα, ενώ όλοι οι εμπλεκόμενοι παραλήφθηκαν από ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ.

Λόγω του δυστυχήματος η κυκλοφορία στην επαρχιακή οδό Πολυγύρου – Αγίου Νικολάου είχε διακοπεί προσωρινά στο σημείο της σύγκρουσης και η κίνηση των οχημάτων διεξαγόταν μέσω παρακαμπτηρίων. Τα ακριβή αίτια και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε η τραγωδία διερευνώνται από το Ανακριτικό Τμήμα της Τροχαίας Πολυγύρου.

Τροχαίο δυστύχημα και στην Λέσβο

Προηγουμένως, θανατηφόρο τροχαίο σημειώθηκε στη Λέσβο το πρωί της Τετάρτης (15.07.2026), με θύματα δύο γυναίκες, σε δρόμο “καρμανιόλα” μιας και στο σημείο που έχασαν οι δύο γυναίκες τη ζωή τους, πριν από ένα μήνα είχαν σκοτωθεί ακαριαία ένας 18χρονος και ένας 16χρονος.

Το τροχαίο συνέβη στον δρόμο Παναγιούδας – Μόριας, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσαν οι γυναίκες εξετράπη της πορείας του και αναποδογύρισε, με αποτέλεσμα οι δύο γυναίκες που επέβαιναν να χάσουν τη ζωή τους. Στο σημείο έσπευσαν άμεσα δυνάμεις της Αστυνομίας, καθώς και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, όμως για τις δύο γυναίκες ήταν ήδη αργά, σύμφωνα με πληροφορίες από το stonisi.gr. Οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το δυστύχημα διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Πριν από ένα μήνα, δύο αγόρια 18 ετών και 16 ετών επέστρεφαν από μπάνιο στην περιοχή της Θερμής, όταν η μηχανή που οδηγούσε ο 18χρονος εξετράπη της πορείας της και προσέκρουσε πάνω σε προστατευτικά του οδικού δικτύου. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή, με αποτέλεσμα τα δύο παιδιά να χάσουν ακαριαία τη ζωή τους.

Ωστόσο, ο πρόεδρος Ερντογάν βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην επίτευξη του στόχου του. Γιατί, σε αντίθεση με το πολύ πρόσφατο παρελθόν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τάσσεται για πρώτη φορά ευθέως υπέρ της προαπαιτούμενης άρσης των κυρώσεων CAATSA, που ο ίδιος είχε προωθήσει τον Ιούλιο του 2017 και μπλόκαραν, νομοθετικά, την πώληση.

Ταυτόχρονα, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου επιβεβαίωσε, επίσης για πρώτη φορά, ότι συνεχίζονται οι επαφές για την άρση του κύριου εμποδίου, δια της παραχώρησης των τουρκικών S-400 σε τρίτη χώρα, με τη σύμφωνη γνώμη της κατασκευάστριας Rosoboronexport/Rostec, όπως προέβλεπε η σχετική σύμβαση Μόσχας-Άγκυρας.

Σε κάθε περίπτωση, ό,τι και όποτε κι αν συμβεί, η υπόθεση έχει πάρει αρνητική τροπή για τα ελληνικά συμφέροντα. Η κυβέρνηση, παρά τις μεγαλοστομίες περί σημαντικής επιρροής και παρεμβατικής ισχύος του πρωθυπουργού, αγνοήθηκε πλήρως. Ενδεχομένως, και άλλες ελληνικές κυβερνήσεις να μην είχαν μακροπρόθεσμη δυνατότητα παρέμβασης, όταν οι ΗΠΑ και η Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, επιθυμούν να διευκολύνουν την Τουρκία.

F-35: Ο βασιλιάς είναι γυμνός… 

Πάντως, οι περισσότερες προηγούμενες κυβερνήσεις δεν θα αδρανούσαν και, σίγουρα, δεν θα έχτιζαν ανάλογους σαθρούς μύθους περί διεθνούς απήχησης των αντίστοιχων πρωθυπουργών τους. Τα διαδραματισθέντα στην προ εβδομάδος σύνοδο του ΝΑΤΟ απέδειξαν πως ο βασιλιάς του Μαξίμου είναι γυμνός.

Μέσα σε μία μόνο ημέρα, ο Μητσοτάκης έβλεπε άφωνος τα αμερικανικά F-35 να “πετούν” πολιτικά προς την Άγκυρα, τη Βρετανία να υπογράφει στρατηγική συμφωνία με την Τουρκία, τη Γαλλία να ανακοινώνει πως θα πωλήσει αντιαεροπορικά συστήματα στη γειτονική χώρα και τον Γενικό Γραμματέα  της Συμμαχίας να απονέμει στην Ερντογάν εύσημα παντός είδους.

Επιπλέον, τα εξής τρία στοιχεία συμπληρώνουν την αρνητική εικόνα: Πρώτον, από τις αρχές του 2025, η Αθήνα επαναπαύθηκε ότι η προμήθεια των τουρκικών F-35 θα μπλοκάρεται εσαεί από το Ισραήλ που, δικαίως, επεσήμαινε στην Ουάσιγκτον ότι η παραχώρησή τους θα οδηγήσει σε ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή.

Ορισμένες απόρρητες πληροφορίες για τα συζητηθέντα στην πρώτη επίσημη συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, το Φεβρουάριο του 2025, προκάλεσαν ενθουσιασμό στον Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη. Πίστεψαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν από το ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ και ότι το Μαξίμου θα μπορούσε να το παρουσιάσει σαν δική του επιτυχία στην ελληνική κοινή γνώμη. Στη συνέχεια, αρκετές πρωτοβουλίες του Ισραηλινού πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον, Μάικλ Λάιτερ, αξιολογήθηκαν ως ενισχυτικές της εν Αθήναις αισιοδοξίας.

Η συνάντηση Γεραπετρίτη-Ρούμπιο

Δεύτερον, στις 25 Ιουνίου 2025, ο κ. Γεραπετρίτης συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Χάγη. Σύμφωνα με πηγές και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ο Γεραπετρίτης πρόβαλε το (ορθό) επιχείρημα ότι, όσο διαρκούν το casus belli κατά της Ελλάδος και οι έντονες ανησυχίες του Ισραήλ, η αποδέσμευση των F-35 δεν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Ωστόσο, κατά τις ίδιες πηγές, ο Ρούμπιο προανήγγειλε ότι ο Λευκός Οίκος θα έθετε αυτοβούλως το ζήτημα στο Κογκρέσο, όπως, δηλαδή, τώρα δημόσια προκύπτει από τις δηλώσεις Τραμπ για τις CAATSA. Ο Ρούμπιο αποκάλυψε, μάλιστα, ότι ούτε ο Αμερικανός Πρόεδρος, ούτε και ο ίδιος συμμερίζονται το επιχείρημα περί διατάραξης της ισχύος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και δεν δεσμεύονται από ανάλογες εκτιμήσεις.

Επομένως, η ελληνική κυβέρνηση γνώριζε, εδώ και 13 μήνες, πως ο Λευκός Οίκος και το Στέητ Ντηπάρτμεντ, όχι μόνον είχαν τη σκέψη ή πρόθεση, αλλά και ότι είχαν ήδη λάβει, επί της αρχής, την απόφαση να προχωρήσει το πρόγραμμα των τουρκικών F-35. Προφανώς, δεν “ξέφυγαν” όλα αυτά από τον Ρούμπιο τυχαία ή επειδή, στο πρόσωπο του κ. Γεραπετρίτη, αντίκρυσε την ελληνική έκδοση ενός Κίσινγκερ ή Μπρεζίνσκι. Έκτοτε, οι κύριοι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης παρέμειναν άπρακτοι. Αν σήμερα η κυβέρνηση αποφάσιζε να διαμαρτυρηθεί στην Ουάσιγκτον, η απάντηση θα ήταν «σας το είχαμε πει από πέρυσι, γιατί αντιδράτε τώρα»;

Τρίτον, η ελληνική πλευρά έχει υποεκτιμήσει – ή και αγνοεί πλήρως – ότι η Τουρκία επικαλείται στους υποστηρικτές της (στο Κογκρέσο και αλλού), το επιχείρημα ότι χρειάζεται τα F-35 και για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Υποστηρίζει ότι, αν τα αποκτήσει, θα τα διαθέτει μετά το 2030 σε συμμαχική ετοιμότητα ως αεροσκάφη «διπλού ρόλου» (“DCA” – για συμβατικές αποστολές με δυνατότητα διαμόρφωσης και για αποστολές πυρηνικής αποτροπής). Συμπτωματικά ή όχι, η τουρκική προσφορά για αεροσκάφη DCA διατυπώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τα λεχθέντα από τον Ρούμπιο στον Γεραπετρίτη πέρυσι.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα

Όμως, μετά τα λάθη και τις παραλείψεις, το ζητούμενο είναι τι μπορεί τώρα να πράξει η Ελλάδα για τη διατήρηση της -αποτρεπτικής- αεροπορικής υπεροχής της. Τα πρώτα δείγματα γραφής του Μαξίμου είναι απογοητευτικά. Ακούγονται διαρροές ότι «ακόμα κερδίζουμε», γιατί η Ελλάδα θα παραλάβει τα δικά της 20 F-35 νωρίτερα από τα έξι τουρκικά, το 2029-30.

Σαν να μην αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση πως η αποδέσμευση των F-35 στην Τουρκία, μαζί με τον υπαρκτό κίνδυνο και των μόνον έξι, μεταφράζεται στη σταδιακή παραγωγή των υπόλοιπων 94 και σε στρατηγική πρόκληση για την Ελλάδα τα επόμενα 30 ή και 40 χρόνια. Όπως και στα περισσότερα θέματα, ο πρωθυπουργός δείχνει να ενδιαφέρεται μόνον για το τι θα λέει στην προσεχή προεκλογική εκστρατεία. Σαν ο εθνικός χρόνος να σταματά εκεί.

Αντίθετα, το πρόβλημα ξεπερνά τον επόμενο εκλογικό κύκλο, απαιτώντας αναθεώρηση σχεδιασμού. Ενώπιον των πολλών προγραμμάτων της Τουρκίας (“εθνικό” αεροσκάφος KAAΝ, προμήθεια Eurofighter από το Ηνωμένο Βασίλειο, το Κατάρ ή το Ομάν, σκέψεις για F-16 Block 70 και αναβίωση του προγράμματος F-35), η Ελλάδα – αναγκαστικά και με τεράστιο οικονομικό βάρος – θα απαιτηθεί να λάβει δύσκολες αποφάσεις.

Μαζί με τα διαρκώς προβαλλόμενα (και χρησιμότατα) προγράμματα drones, θα χρειαστεί να εξετάσει την ενεργοποίηση του δικαιώματος προαίρεσης (“οψιόν”) αγοράς επιπλέον αριθμού F-35 (η παραγγελία των πρώτων 20 κόστισε $ 3,54 δισ.) και πρόσθετων Rafale (τα σημερινά 24 τιμολογήθηκαν € 3,44 δις συν € 600 εκατ. για πρόσθετο οπλισμό).

Τα νούμερα είναι πολύ μεγάλα. Και, σίγουρα, η κυβέρνηση δεν δικαιούται να λάβει αποφάσεις, τόσο υψηλού κόστους, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Εκ των πραγμάτων, η επομένη ημέρα των εκλογών θα απαιτήσει απαντήσεις ως προς το αν, πότε και πώς θα εξασφαλιστούν τα απαραίτητα κονδύλια.

Στο σκεφτικό της απόφασης (ΜΠΑ 2937/2026) αναφέρεται ότι «στις μεταξύ των συνιδιοκτητών σχέσεις ο κανονισμός επέχει ισχύ νόμου». Η αιτούσα στην αγωγή της αναφέρει ότι η εναγόμενη εταιρία «κατά παράβαση του κανονισμού, προέβη, κατά το θέρος του 2025 σε καταχώριση του ακινήτου της σε ιστοσελίδα του διαδικτύου κι έκτοτε το εκμεταλλεύεται ως τουριστικό κατάλυμα με το σύστημα της βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb). Οι πελάτες σε καθημερινή βάση οχλαγωγούν τόσο κατά την παραμονή στο διαμέρισμα όπου διαμένουν, όσο και στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής».

Η ίδια αναφέρει και την παράμετρο της ασυνήθους φθοράς που προκαλείται από την υπερεντατική χρήση των κοινόχρηστων χώρων, εγείροντας και ζητήματα ασφάλειας, «με την άκριτη είσοδο τρίτων προσώπων, διαταράσσοντας την ομαλή διαμονή των ενοίκων στις ιδιόκτητες κατοικίες τους».

Η απόφαση

Το δικαστήριο αναφέρει ότι «στον κανονισμό δεν αναφέρεται ρητά η απαγόρευση χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών για βραχυχρόνιες μισθώσεις, λόγω αδυναμίας πρόβλεψης των εν λόγω μισθώσεων κατά τον χρόνο κατάρτισής του, αλλά αυτό το κενό θα πρέπει να συμπληρωθεί, λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών, ερμηνεύοντας την εικαζόμενη βούληση των συμβαλλόμενων μερών, εάν γνώριζαν τη δυνατότητα τέτοιας χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών κατά τον χρόνο κατάρτισης του κανονισμού».

Η απόφαση δικαιώνει την ενάγουσα και καλεί την εναγόμενη εταιρία «να παύσει και να μην επαναλάβει στο μέλλον την επαγγελματική χρήση της οικοδομής οριζόντιας ιδιοκτησίας με το καθεστώς των βραχυχρόνιων μισθώσεων». Προσθέτει ότι μπορεί να επιβληθεί στην εναγομένη εταιρεία και χρηματική ποινή «για κάθε παράβαση του διατακτικού της παρούσας απόφασης».

Η συγκεκριμένη απόφαση εκδίδεται τη στιγμή που αναμένεται η συνολική ρύθμιση των σχέσεων ιδιοκτησίας, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει αποφασίσει να συστήσει νομοθετική επιτροπή για τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου, που χρονολογείται από μακρινό.Με τον αναμενόμενο νόμο θα πρέπει να ρυθμιστούν συνολικά οι σχέσεις των γειτόνων μέσα στις πολυκατοικίες, ώστε να μη χρειάζεται η προσφυγή στη δικαιοσύνη για κάθε ανακύπτον ζήτημα.

Σύμφωνα με πληροφορίες θα αρκεί η απλή πλειοψηφία του 51% των ιδιοκτητών για να λαμβάνονται αποφάσεις για την πολυκατοικία αλλά θα ρυθμίζεται και ο τρόπος αντιμετώπισης των οφειλομένων κοινοχρήστων.

Εμείς οι Ελλαδικοί, να μην λησμονούμε ότι η χούντα κατέρρευσε λόγω της κυπριακής τραγωδίας και όχι λόγω της εσωτερικής αντιστάσεως. Δεν έριξε την χούντα το Πολυτεχνείο, αντιθέτως αθελήτως ματαίωσε μία έξοδο προς κατευθυνόμενη δημοκρατία. Κατά συνέπεια, κάθε 23 Ιουλίου, πριν συνωθηθούμε στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου των Αθηνών, να στρέφουμε τον νού στην ακρωτηριασμένη Κύπρο, και να ζητούμε συγχώρεση από τον Θεό και τους αδελφούς Κυπρίους για όσα αφήσαμε να γίνουν. Να θυμόμαστε και να κλίνουμε το γόνυ στους ήρωες της ΕΟΚΑ 1955-1959 που έπεσαν για την Ελευθερία, η οποία όμως δεν ήρθε. Για το ματαιωμένο όνειρο.

Να μην είμαστε εύπιστοι και ευήθεις απέναντι στους ξένους που αγαπούν την Ελλάδα αλλά υποτιμούν τους Έλληνες. Να έχουμε αξιόπιστες υπηρεσίες πληροφοριών, με στελέχη μορφωμένα, ικανά να ξεχωρίζουν την ήρα από το στάρι. Ο αγώνας το καλοκαίρι του 1974 δεν χάθηκε στο πεδίο των πληροφοριών. Χάθηκε στα σκοτεινά δώματα ανικάνων και επιόρκων αξιωματικών που δεν ήθελαν να ακούσουν τις προειδοποιήσεις πατριωτών και πεπειραμένων διπλωματικών, όπως ο αείμνηστος Ευστάθιος Λαγάκος. Εν προκειμένω, ευθύνες αναλογούν και στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος επέδειξε άγνοια κινδύνου απέναντι στη χούντα, παρά τις προειδοποιήσεις.

Τεράστιες οι ευθύνες των ΗΠΑ, προσωπικά του Henry Kissinger, που ανησυχούσε ότι η Κύπρος θα γίνει Κούβα της Μεσογείου και επομένως θα επηρέαζε την ασφάλεια του Ισραήλ. Η Κυπριακή Δημοκρατία, άχρι καιρού ακρωτηριασμένη, επέζησε, και υπό τις δεδομένες συνθήκες μεγαλούργησε. Με την οικονομική αλκή της και την ευρωπαϊκή υπόστασή της έγινε πόλος έλξεως για την φθίνουσα, πιεζόμενη υπό το καθεστώς της Άγκυρας μουσουλμανοκυπριακή κοινότητα

Κύπρος και ΕΕ

Η Κύπρος όμως, αιμάσσουσα, εξυπηρέτησε εμμέσως την προηγηθείσα ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ/ΕΕ, καθώς οι Δυτικοευρωπαίοι ήθελαν κάπως να αποζημιώσουν για τις δικές τους αβελτηρίες και με την στάση τους απέναντι στην Αθήνα, να σταθούν φιλικοί απέναντι στο ελληνικό έθνος, ως σύνολο.

Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ το 2004, χωρίς προηγούμενη επίλυση του προβλήματος εισβολής-κατοχής, υπήρξε ιστορική επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας, αλλά και της κυβέρνησης της Λευκωσίας. Ιστορικά δικαιωμένη επίσης είναι η καταψήφιση τον Απρίλιο 2004 του Σχεδίου Ανάν, με όλες τις επί μέρους παρατηρήσεις που κανείς δύναται να κάνει. Οι υποχρεώσεις των Αθηνών δεν τελείωσαν τότε, όπως κάποιοι διετείνοντο.

Ούτε εφεξής μπορεί η Κύπρος, μόνη, να αναζητεί το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της, στην γεωγραφική και πολιτική δυστοπία η οποία την περιβάλλει από βορρά και από ανατολάς. Εμείς παραμένουμε εγγυήτρια δύναμη βάσει των ιδρυτικών συνθηκών της Κυπριακής Δημοκρατίας και καθώς έχουμε λόγο για το σύστημα εγγυήσεων και την παραμονή ξένων στρατευμάτων, δεν μπορούμε να αγνοούμε τις ευθύνες και υποχρεώσεις μας.

Κυπριακό: Η νέα πρωτοβουλία του ΟΗΕ

Η σε εξέλιξη προσφορά των καλών υπηρεσιών του ΓΓ του ΟΗΕ διά της κας Ολγκίν, υποχρεώνει σε συνολική επανεξέταση του σχεδίου διευθετήσεως, όπως τουλάχιστον αυτό διαρρέεται. Ο διορισμός του Επιτρόπου Raffaele Fitto αποτελεί σαφή ένδειξη του ενδιαφέροντος των Βρυξελλών για πρόοδο στο Κυπριακό, ενδιαφέροντος που είναι πάντως στενά συνδεδεμένο με την αναθέρμανση των οικονομικών κυρίως σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας (ανακαίνιση της Τελωνειακής Ενώσεως, εξυπηρετήσεις στις διατραπεζικές συναλλαγές κλπ). Τα σημεία δείχνουν προθέσεις για διαδικασία επείγοντος.

Κατ αρχάς πρέπει έπαινος στην κυπριακή κυβέρνηση που επί μακρόν, σε ό,τι την αφορά, ετήρησε και προφύλαξε την εμπιστευτικότητα της διαμεσολάβησης. Η συνέχεια όμως απαιτεί ιδιαίτερη περίσκεψη. Το πλαίσιο της «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας» το οποίο προάγεται, πέραν επωνυμίας και τίτλου, θα είναι λειτουργικό, άρα βιώσιμο; Θα προνοείται η επιστροφή επαρκούς ποσοστού εδάφους στους Ελληνοκυπρίους στις πεδιάδες της Μεσαορίας και της Μόρφου; Πως θα προστατευτεί η διεθνής προσωπικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν τυχόν η νέα σύσταση του κράτους καταρρεύσει; Ποιές θα είναι ακριβώς οι εξουσίες και αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης;

Απαιτείται ακόμη και στο πλαίσιο αποκεντρωμένης οικονομίας η λειτουργία μιας και μόνης Κεντρικής Τράπεζας, μιας και μόνης υπηρεσίας ελέγχου των εισόδων, αεροπορικών και θαλασσίων, στο κράτος, μία ενεργειακή πολιτική, μία αλιευτική πολιτική υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενιαία υπηρεσία αρχαιοτήτων; Θα περιέρχεται η «αρμοδιότης των αρμοδιοτήτων» (Κompetenzenkompetenz) στο λιτό κεντρικό κράτος; Θα προκύψει σε πρώιμο στάδιο, άρση απαγορεύσεως κατάπλου πλοίων υπό κυπριακή σημαία σε τουρκικά λιμάνια και υπέρπτησης κυπριακών αεροσκαφών από τον εναέριο χώρο της Τουρκίας; Πέραν αυτών, θα έχει κάθε ομόσπονδη πολιτεία την δική της πολιτική έναντι των γειτόνων; Μα είναι αυτό δυνατόν;

Ακόμη, με ποιό χρονοδιάγραμμα θα αποχωρήσουν τα στρατεύματα κατοχής; Πότε θα αναπτυχθούν οι νέοι κυανόκρανοι; Ποιοί θα μετέχουν στην σύνθεση της πολυεθνικής δυνάμεως ΗΕ; Θα είναι τμήμα τους τα αποσπάσματα Ελλάδος – Τουρκίας; Πως θα διαμορφωθεί η νέα εγγυητική συμφωνία; Θα πρόκειται για απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών; Δεν πρέπει να διαφυλαχθεί το «κεκτημένο» του Κραν Μοντανά (2017) σε ό,τι αφορά εγγυήσεις (άρση δικαιώματος μονομερούς επεμβάσεως) και ξένα στρατεύματα; Δεν θα υπάρξει ανασκόπηση του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων; Πως το νέο κράτος θα ισορροπήσει μεταξύ μιας βουλιμικής Τουρκίας, Ελλάδος, Ηνωμένου Βασιλείου, Αιγύπτου και Ισραήλ, και πως η δράση του εντός της ΕΕ θα είναι ευάγωγη; Πότε θα τεθεί ο καρπός της νέας διαπραγμάτευσης στην κρίση των Κυπρίων πολιτών;

Ιδού μερικά από το πλήθος ερωτημάτων που εγείρονται για τον ενδιαφερόμενο παρατηρητή. Η Αθήνα, πάντως, οφείλει να εγκύψει στην διαπραγματευτική ύλη αμελλητί, σε αγαστή συνεργασία με την Λευκωσία, όπως το έχει πράξει, τελευταία στο Κραν Μοντανά.

Αυτά επί του παρόντος, καθώς εγγύς είναι η επέτειος της τουρκικής εισβολής και το πένθος βαρύ.

«Ένας αγώνας ποδοσφαίρου είναι. Τελεία και παύλα», είπε. Χθες, στην Ατλάντα προσέθεσε: «Στην εποχή μας είναι, νομίζω, δικαιολογημένο να θυμόμαστε οι Αργεντινοί τους ανθρώπους εκείνους που ήταν εκεί – ιδίως όσους χάσανε αγαπημένα τους πρόσωπα, είναι φυσικό. Αλλά ας μην μπλέκουμε τα πράγματα, παρακαλώ. Σε τι ευθύνονται οι παίκτες; Σε τι ευθύνονται οι άνθρωποι σήμερα;»

Με αυτές τις δηλώσεις, δεδομένων των πρόσφατων βίαιων επεισοδίων μεταξύ υποστηρικτών της Αργεντινής και της Αγγλίας στο Μαϊάμι, επιδιώκεται μια αποκλιμάκωση των εχθροτήτων -όσο μπορεί αυτή να επιτευχθεί- εν όψει του αποψινού ημιτελικού μεταξύ των δύο ομάδων στο γήπεδο της Ατλάντα στις 10μ.μ ώρα Ελλάδας.

Η στάση του Σκαλόνι και το γεγονός ότι τρεις Αργεντινοί της αρχικής ενδεκάδας παίζουν αυτήν τη στιγμή στην Πρέμιερ Λιγκ (και άλλοι έχουν περάσει από αγγλικές ομάδες παλαιότερα) μάλλον θα απαλύνει το κλίμα του αγώνα, αν και στις κερκίδες συνθήματα όπως «Ingleperra», ήτοι «Σκύλα Αγγλία», (αντί για Ingleterra, δηλ. Αγγλετέρα) αναμένεται να δίνουν και να παίρνουν.

Έκλεψα από τους Κλέφτες

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι εκτός της εξίσωσης και το «χέρι του Θεού», το πρώτο γκολ του Μαραντόνα εναντίον της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986 και συνετέλεσε στον αποκλεισμό της τελευταίας στους προημιτελικούς. Όταν αργότερα ο Μαραντόνα παραδέχθηκε ότι έβαλε το γκολ με το χέρι του, είπε ότι το βίωσε σαν συμβολική εκδίκηση για την ήττα της Αργεντινής στα Φώκλαντς και ότι «ήταν σαν να κλέβω από τους κλέφτες».

Πώς όμως έφτασαν στα Φώκλαντς για τους Άγγλους, ή Ιslas Malvinas για την Αργεντινή, να κατοικούν σήμερα περίπου 3.600 άτομα βρετανικής υπηκοότητας και να έχουν σκοτωθεί πάνω από χίλιοι άνθρωποι για την κυριαρχία σε αυτά; Τα νησιά βρέθηκαν βαφτισμένα με το όνομα ενός Άγγλου τυχοδιώχτη ο οποίος μάλιστα πέθανε στη φυλακή κατηγορούμενος για κατάχρηση εις βάρος του δημοσίου. Επρόκειτο για τον Άντονι Κέρι, ο οποίος είχε κάνε καριέρα στο ναυτικό και υπήρξε μάλιστα και ταμίας του Ναυτικού. Για τις υπηρεσίες του τον έχρισαν υποκόμη του Φώκλαντ (περιοχή της Σκοτίας, παρότι Άγγλος ο Κέρι).

Κυνήγι θησαυρού… απέφερε τα Φώκλαντ

Ο υποκόμης αν και δεν ήταν ιδιαίτερα εύπορος, παντρεύτηκε μια πολύ πλούσια συμπατριώτισσά του και με την προίκα που πήρε, συνέστησε εταιρεία που χρηματοδοτούσε την αναζήτηση ναυαγίων με θησαυρούς, αλλά φαίνεται οτι “τσόνταρε” στα έξοδα και με λεφτά του δημοσίου. Σε ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν, το 1690, ο καπετάνιος (που σημειωτέον δεν βρήκε το ισπανικό καράβι με το χρυσάφι που έψαχνε στο κυνήγι θησαυρού) “έπεσε πάνω” στις νήσους Μαλβίνας και τις βάφτισε Φώκλαντ για να ευνοήσει τον χρηματοδότη του.

Εν συνεχεία πάντως, πίσω στην πατρίδα (καπετάνιου και χρηματοδότη), ξέσπασε το σκάνδαλο με τις καταχρήσεις και ο υποκόμης χρεοκόπησε. Σε ηλικία 38 ετών αρρώστησε από ευλογιά στα κάτεργα και πέθανε προτού δικαστεί, αλλά το όνομά του τελικά έμεινε… Οι Άγγλοι δεν ίδρυσαν τότε στα νησιά οικισμό, κάτι που έκαναν εκατό χρόνια αργότερα οι Γάλλοι στο ανατολικό τμήμα του πιο μεγάλου νησιού, αδιαφορώντας για τα άλλα 700 νησάκια (!). ΟΙ Αγγλοι αντέδρασαν αμέσως και έχτισαν οικισμό στα δυτικά.

Λίγο αργότερα οι Γάλλοι πούλησαν τα δικαιώματά τους στην Ισπανία (1767) και οι Ισπανοί έστειλαν στρατό που συγκρούσθηκε με τον βρετανικό που βρίσκονταν εκεί σε μικρό αριθμό. Οι Βρετανοί τότε παραδόθηκαν γιατί ήταν μόλις 70 άνδρες ενώ οι Ισπανοί είχαν στείλει στα Φώκλαντ πέντε φρεγάτες. Εν συνεχεία οι Βρετανοί αποχώρησαν υποστηρίζοντας όμως ότι διατηρούν “αξιώσεις κυριαρχίας”. Το 1811, λόγω των πολέμων ανεξαρτησίας στη Λατινική Αμερική, αποχώρησαν και οι Ισπανοί, αφήνοντας τα νησιά έρημα με μόνους κατοίκους λίγους φαλαινοθήρες.

Ο αγώνας της Αργεντινής

Όταν εμείς στην Ελλάδα είχαμε τον ξεσηκωμό του 1821, στην Αργεντινή καταβαλλόταν προσπάθεια για τη σύσταση ανεξάρτητου από την Ισπανία κράτους. Οπότε οι Αργεντινοί έστειλαν πολεμικά πλοία και στα Φώκλαντς, για να διώξουν και από εκεί τους Ισπανούς. Ανέθεσαν εν συνεχεία την “κυβέρνηση” των Φώκλαντς σε έναν Γαλλογερμανό έμπορο, τον Λουις Βερνέτ, που ίδρυσε εκεί ουσιαστικά μια ιδιωτική εμπορική αποικία με άδεια της Αργεντινής, ασχολούμενος με το κυνήγι φώκιας και την κτηνοτροφία.

Το 1831 ανακατεύονται και οι ΗΠΑ, επειδή ο Βερνέτ προχώρησε στην κατάσχεση αμερικανικών αλιευτικών. Οι Αμερικανοί αντέδρασαν στέλνοντας πολεμικά τους, που κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις του Βερνέτ και οι περισσότεροι κάτοικοι των νησιών έφυγαν για Αργεντινή και άλλα κράτη. Βρήκαν τότε την ευκαιρία να “χωθούν” πάλι στο παιχνίδι οι Άγγλοι, καθώς οι Αργεντινοί προσπάθησαν το 1833 να ξαναδομήσουν εκεί δικές τους στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όποτε κατέφθασε το βρετανικό Ναυτικό που τους “ενημέρωσε” ότι «μπορούν να αποχωρήσουν χωρίς αιματοχυσία».

Στην ήττα της Αργεντινής έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οι εσωτερικές διαμάχες, καθώς άλλοι ήθελαν την εθνική ένωση όλων των περιφερειών της και άλλοι επεδίωκαν χαλαρή ομοσπονδία. Αυτή η ένταση με εμφύλιο σπαραγμό κράτησε ουσιαστικά μέχρι το 1884.

Επεισόδια μέχρι το 1982

Η Αργεντινή δεν αποδέχτηκε ποτέ ως τετελεσμένο την αγγλική κυριαρχία, αλλά ο πόλεμος άργησε να γίνει για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων και οι εμφύλιοι στη χώρα. Μέχρι τη σύγκρουση του 1982 είχαν γίνει διάφορα επεισόδια, και θα αναφέρουμε τα κυριότερα. Τον Σεπτέμβρη του 1966 περίπου είκοσι νεαροί Αργεντινοί κατέλαβαν ένα πολιτικό αεροσκάφος και το ανάγκασαν να προσγειωθεί στα Φώκλαντς. Ύψωσαν εκεί σημαίες της πατρίδας τους και πήραν ομήρους. Παραδόθηκαν δυο μέρες μετά και έκτοτε οι Άγγλοι έβαλαν ισχυρότερη φρουρά στα νησιά.

Δέκα χρόνια αργότερα το Πολεμικό Ναυτικό της Αργεντινής απείλησε το βρετανικό “επιστημονικό ερευνητικό” πλοίο “RRS Shackleton” που έπλεε πολύ κοντά στα Φώκλαντ και που ουσιαστικά αναζητούσε πετρέλαιο στα χωρικά ύδατα που η Αργεντινή δήλωνε ως δικά της. Οι Βρετανοί δεν υπάκουσαν στην εντολή να απομακρυνθούν και οι Αργεντινοί εμβόλισαν το πλοίο – δεν ναυάγησε, αλλά κατέληξε στα Φώκλαντς.

Λίγο αργότερα, πάλι το 1976, η κυβέρνηση της Αργεντινής υπό τον Χόρχε Βιδέλα πραγματοποίησε μια μυστική στρατιωτική επιχείρηση (“Operation Sol”). Οι στρατιωτικοί έχτισαν φυλάκιο στα νότια Σάντουιτς (ανήκουν στα Φώκλαντς) χωρίς να γίνουν αντιληπτοί μέχρι το 1977. Τότε οι Βρετανοί  αντέδρασαν διπλωματικά αλλά δεν έγινε πόλεμος και το φυλάκιο της Αργεντινής παρέμεινε εκεί. Εντούτοις δεν έμειναν άπραγοι οι Αγγλοι και έστειλαν εκεί ναυτική μοίρα με πυρηνοκίνητο υποβρύχιο και δύο φρεγάτες. Δεν υπήρξε και πάλι σύγκρουση.

Ο πόλεμος για τα  Φώκλαντ

Το 1980 οι Βρετανοί, θεωρώντας την ναυτική βάση τους εκεί κοστοβόρα, πρότειναν να εκχωρηθεί μεν η κυριαρχία των νήσων στην Αργεντινή, αλλά η Μεγάλη Βρετανία να τα ενοικιάσει για 99 χρόνια και να συνεχίσει να τα διοικεί. Οι κάτοικοι των νησιών αντέδρασαν (οι περισσότεροι Αγγλοι) και η κυβέρνηση της Αργεντινής, κρίνοντας ότι η διπλωματία είχε ναυαγήσει, αποφάσισε την στρατιωτική επέμβαση του 1982. Η επέμβαση έγινε τον Απρίλη του 1982 και η Αργεντινή κατέλαβε τα νησιά, διότι οι Βρετανοί αιφνιδιάστηκαν, οπότε παραδόθηκαν.

Η τότε πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ έστειλε, όμως, εκεί αεροπλανοφόρα και υποβρύχια και χιλιάδες πεζοναύτες με στόχο να κηρύξουν μια ζώνη αποκλεισμού 200 μιλίων στο αρχιπέλαγος. Ο πόλεμος κράτησε 74 ημέρες στη διάρκεια των οποίων βυθίστηκε ένα καταδρομικό της Αργεντινής και έχασαν τη ζωή τους 323 Αργεντινοί ναύτες. Το Ναυτικό της Αργεντινής αποχώρησε αλλά η αεροπορία της βύθισε το HMS Sheffield και πολλά πλοία των Άγγλων – σκοτώθηκαν 20 Βρετανοί ναύτες. Οι Βρετανοί έκαναν απόβαση στα ανατολικά Φώκλαντς και ακολούθησαν σκληρές μάχες σώμα με σώμα στην ξηρά. Οι Αργεντινοί ηττήθηκαν. Είχαν χάσει 649 ενστόλους, ενώ οι Βρετανοί 255.

Μετά τον πόλεμο

Η στρατιωτική κυβέρνηση της Αργεντινής κατέρρευσε μετά την ήττα, η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1983 και θριαμβολογώντας η Θάτσερ, επανεξελέγη. Τα επόμενα χρόνια τα νησιά αποτέλεσαν (και αποτελούν) σημείο τριβής χωρίς να βρίσκεται λύση. Η Αργεντινή συνεχίζει να τα διεκδικεί, ενώ η Βρετανία αρνείται κάθε συζήτηση για θέματα κυριαρχίας.

Όταν ανέλαβε την ηγεσία της Αργεντινής ο Κάρλος Μένεμ, οι δύο χώρες αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις και αποφάσισαν να συνεργάζονται στα σχετικά ανώδυνα θέματα, όπως της ναυσιπλοΐας Το 2009 δόθηκε στα νησιά πολιτική αυτονομία ως προς την οικονομία, αλλά η εξωτερική πολιτική θα έμενε στα χέρια του Λονδίνου. Το 2013 έγινε και δημοψήφισμα που έδωσε φυσικά νέα διπλωματικά όπλα στη Βρετανία, αφού οι κάτοικοι ήταν όλοι Βρετανοί. Η Αργεντινή ευλόγως απέρριψε το δημοψήφισμα, «αφού ο πληθυσμός είναι φυτευτός από εποικισμό και δεν έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης».

Η πώληση αδειών αλιείας (κυρίως σε ασιατικά πλοία για καλαμάρια) μετέτρεψε τα Φώκλαντ σε ένα από τα πιο πλούσια μέρη του κόσμου ανά κεφαλήν. Το 2010 ξεκίνησαν και μεγάλες υποθαλάσσιες γεωτρήσεις. Η ανακάλυψη του κοιτάσματος Sea Lion προκάλεσε την οργή της Αργεντινής, η οποία επέβαλε νομικές και οικονομικές κυρώσεις σε όποιες εταιρείες συμμετείχαν στις έρευνες. Μέχρι το 2016 απαγορευόταν σε πλοία των Φώκλαντς να πιάνουν σε λιμάνια της Αργεντινής. Η φωτογραφία που παραθέτουμε είναι από διαδήλωση του 2016 στην βρετανική πρεσβεία του Μπουένος Άιρες για τα Φώκλαντ.

Ο θαυμαστής του Τραμπ Χαβιέρ Μιλέι, πρόεδρος της Αργεντινής από το 2023, επαναδιατύπωσε τη συνταγματική υποχρέωση της Αργεντινής να διεκδικεί τα νησιά, αλλά δήλωσε ότι αυτό πρέπει να γίνει μέσω μιας μακροχρόνιας διπλωματικής οδού, «παρόμοιας με τον τρόπο που η Μεγάλη Βρετανία επέστρεψε το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα, σεβόμενη παράλληλα τον τρόπο ζωής των κατοίκων».

Στο πλαίσιο της έρευνας θα διερευνηθεί εάν έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις, καθώς και αν οι εργασίες εγκυμονούν κινδύνους για τη στατικότητα των κτιρίων και την ασφάλεια των ενοίκων.

Ακινητοποιημένος ο μετροπόντικας

Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, ο μετροπόντικας της Γραμμής 4 παραμένει ακινητοποιημένος εδώ και περίπου 100 ημέρες, καθώς δεν έχει βρεθεί ακόμη ασφαλής τρόπος για την επανεκκίνησή του. Το πρόβλημα εμφανίστηκε κατά τη διέλευσή του από την Κυψέλη, όταν καταγράφηκαν ρηγματώσεις σε γειτονικά κτίρια.

Πληροφορίες, που δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί επισήμως, αναφέρουν ότι η μέγιστη καθίζηση που έχει καταγραφεί φτάνει τα τρία εκατοστά, μέγεθος που φέρεται να υπερβαίνει τα προβλεπόμενα όρια ασφαλείας.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, μετά την πρώτη διακοπή της λειτουργίας του μετροπόντικα κλήθηκαν ειδικοί από το εξωτερικό, οι οποίοι εισηγήθηκαν τεχνικές παρεμβάσεις στην κεφαλή του μηχανήματος. Παρότι οι αλλαγές πραγματοποιήθηκαν και ο μετροπόντικας επανεκκίνησε για σύντομο χρονικό διάστημα, καταγράφηκαν νέες μετακινήσεις του εδάφους, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί εκ νέου.

Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορέσει να συνεχιστεί η διάνοιξη της σήραγγας, χωρίς να προκληθούν νέες επιβαρύνσεις στα κτίρια της περιοχής. Την ίδια στιγμή παραμένει ανοικτό το ζήτημα των ευθυνών, αλλά και του κόστους αποκατάστασης των ζημιών.

Σύσκεψη και για την κατάρρευση της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα

Παράλληλα, στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών πραγματοποιήθηκε νέα σύσκεψη για την υπόθεση της πολυκατοικίας που κατέρρευσε στα Πετράλωνα, με αντικείμενο την απομάκρυνση των μπαζών.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Αριστείδης Κορέας, ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, και ο περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς.

Αποφασίστηκε να εκδοθεί εισαγγελική παραγγελία προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων, ώστε να ξεκινήσει άμεσα η αποκομιδή των μπαζών, με τη συνδρομή της Περιφέρειας Αττικής όπου απαιτηθεί. Η απομάκρυνσή τους κρίνεται αναγκαία, προκειμένου να διευκολυνθεί το έργο των πραγματογνωμόνων που ερευνούν τα αίτια της κατάρρευσης.

Η παρέμβαση του Χάρη Δούκα

Σε ανάρτησή του, ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, ανέφερε ότι στην περιοχή της Κυψέλης έχουν καταγραφεί επικίνδυνες ρωγμές και βλάβες σε διψήφιο αριθμό πολυκατοικιών, γεγονός που ανάγκασε αρκετούς κατοίκους να εγκαταλείψουν προσωρινά τα σπίτια τους.

Όπως σημείωσε, έθεσε το θέμα στον αρμόδιο εισαγγελέα, ο οποίος διέταξε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση για τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών. Παράλληλα, ζήτησε συνάντηση με το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και τη διοίκηση της Ελληνικό Μετρό, ενώ επισήμανε ότι το ζήτημα θα συζητηθεί και στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας.

«Ο Δήμος Αθηναίων με κάθε νόμιμο μέσο θα προασπίσει τους πολίτες και την περιουσία τους», υπογράμμισε ο κ. Δούκας.

Κατά τις συνομιλίες, ο Φιντάν αναμένεται να εξετάσει τρόπους εμβάθυνσης της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Τουρκίας-Ουκρανίας και διεύρυνσης της συνεργασίας στους τομείς της οικονομίας, της ενέργειας και της άμυνας.
Παράλληλα, αναμένεται να επαναβεβαιώσει την υποστήριξη της Τουρκίας στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, υπογραμμίζοντας τη συνεχιζόμενη στήριξη της Άγκυρας προς το Κίεβο σε διάφορα διεθνή φόρα.

Φιντάν: Η Τουρκία δηλώνει έτοιμη να στηρίξει τις ειρηνευτικές προσπάθειες

Ο Φιντάν αναμένεται να τονίσει τη σημασία της συνέχισης των διπλωματικών προσπαθειών για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία.
Επίσης, θα επαναλάβει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να φέρει εκ νέου την Ουκρανία και τη Ρωσία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών θα υπογραμμίσει ότι ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας δεν πρέπει να επεκταθεί στη Μαύρη Θάλασσα, επισημαίνοντας την ανάγκη αποκλιμάκωσης της έντασης και διασφάλισης της ελεύθερης και ασφαλούς ναυσιπλοΐας.

Στο πλαίσιο αυτό, αναμένεται να δηλώσει ότι οι επιθέσεις εναντίον λιμένων, εμπορικών πλοίων και αλιευτικών σκαφών είναι απαράδεκτες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Παράλληλα, θα επαναβεβαιώσει τη δέσμευση της Τουρκίας να διατηρήσει τη Μαύρη Θάλασσα ως περιοχή ειρήνης, σταθερότητας και συνεργασίας μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών.

Ανασυγκρότηση της Ουκρανίας και οι Τατάροι της Κριμαίας

Ο Φιντάν αναμένεται επίσης να υπογραμμίσει τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι τουρκικές εταιρείες στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, αξιοποιώντας τις υφιστάμενες επενδύσεις και τα έργα που ήδη υλοποιούνται.
Παράλληλα, θα επαναλάβει τη θέση της Τουρκίας κατά της παράνομης προσάρτησης της Κριμαίας και θα τονίσει την ανάγκη λήψης περαιτέρω μέτρων για την ενίσχυση των δικαιωμάτων των Τατάρων της Κριμαίας.

Η Ουκρανία επικύρωσε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου

Πριν από την επίσκεψη του Φιντάν, το ουκρανικό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη Δευτέρα τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Τουρκίας-Ουκρανίας, η οποία είχε υπογραφεί στις 3 Φεβρουαρίου 2022.
Η συμφωνία αναμένεται να τεθεί σε ισχύ μετά την υπογραφή της από τον πρόεδρο Ζελένσκι.

Η συμφωνία, η οποία ανέμενε την επικύρωσή της επί τέσσερα χρόνια, εκτιμάται ότι θα προσφέρει στους Τούρκους εξαγωγείς ανταγωνιστικούς όρους αντίστοιχους με εκείνους που απολαμβάνουν οι εξαγωγείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ουκρανική αγορά.

Παράλληλα, αναμένεται να συμβάλει στην επίτευξη του κοινού στόχου των δύο χωρών για αύξηση του διμερούς εμπορίου στα 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το διμερές εμπόριο μεταξύ Τουρκίας και Ουκρανίας αυξήθηκε από 6,2 δισ. δολάρια το 2024 σε 6,6 δισ. δολάρια το 2025.