Η αποστολή, όπως μετέδωσε το libyareview.com, αξιολόγησε τα ευρήματα ως μείζονα επιστημονική εξέλιξη που θα μπορούσε να παράσχει καινούργιο πληροφοριακό υλικό για την ιστορία, τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τον πολιτιστικό ρόλο της αρχαιοελληνικής πόλης Απολλωνίας.

Πολλές ελληνικές αρχαιότητες πάντως είναι πια βυθισμένες (και ορατές) στο νερό. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας στη Λιβύη κυμαίνεται μεταξύ 20 και 50 εκατοστών τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. Αλλά το γεγονός ότι ολόκληρες γειτονιές, αποθήκες και το αρχαίο λιμάνι βρίσκονται 2 έως 3 μέτρα κάτω από το νερό δεν οφείλεται μόνον στην άνοδο της στάθμης της Μεσογείου, αλλά κυρίως σε γεωλογικά φαινόμενα.  Σημειώθηκε εκεί τεκτονική καθίζηση γύρω στα 3 μέτρα εξαιτίας δύο μεγάλων σεισμών. Ο ένας ήταν της Κρήτης το 365 μ.Χ. (μεγέθους άνω των 8,5 Ρίχτερ) και ο άλλος γύρω στο 700 μ.Χ.

Αναβαθμίζεται ο ρόλος της Απολλωνίας

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής και διευθυντής της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής Λιβύης Βενσάν Μισέλ επεσήμανε ότι ο αρχαιοελληνικός ιππόδρομος είναι μοναδικός. Όπως εξήγησε, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, δεν έχει βρεθεί αντίστοιχο οικοδόμημα ούτε στην ευρύτερη περιοχή της Κυρηναϊκής, αλλά ούτε και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.

Ο κ. Μισέλ ανέφερε ότι τα ευρήματα είναι εξαιρετικής αρχαιολογικής σημασίας και θα μπορούσε να οδηγήσει τους ερευνητές σε μια αναθεώρηση του κύρους της Απολλωνίας και της γεωπολιτικής θέσης που αυτή κατείχε στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο.

Ευρήματα στη Λιβύη

Η Γαλλική Αρχαιολογική Αποστολή διατηρεί συστηματική παρουσία δεκαετιών στη Λιβύη, εστιάζοντας στις ανασκαφές των έργων της ελληνικής και της ρωμαϊκής περιόδου. Στόχος του ερευνητικού έργου είναι η ανάδειξη και η διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι συμμετέχοντες επιστημονικοί φορείς αισιοδοξούν πως τα νέα, εντυπωσιακά αυτά ευρήματα δεν ανοίγουν απλώς νέους δρόμους για την επιστήμη, αλλά εδραιώνουν την Απολλωνία ως ένα από τα κορυφαία αρχαιολογικά κέντρα της Λιβύης, προσφέροντας παράλληλα νέα, πολύτιμα δεδομένα για την πορεία της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στην Κυρηναϊκή.

Η Απολλωνία (σημερινή Σούσα), άλλοτε επίνειο της Κυρήνης, ήταν μια αρχαιοελληνική αποικία ιδρυμένη κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. από αποίκους της σημερινής Σαντορίνης. Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της Μεσογείου. Γνώρισε μεγάλη άνθηση με ναούς, δημόσια κτίρια, θέατρο, λιμάνι και αθλητικές εγκαταστάσεις. Ανήκε στην ελληνική Πεντάπολη, μαζί με την Βάρκη (Αλ Μαρτζ), τις Ευσπερίδες (αργότερα Βερενίκη, σημερινή Βεγγάζη), την Ταύχειρα (αργότερα Αρσινόη, σημερινή Τόκρα) και την Κυρήνη.

Τρεις μήνες πριν την επανεκλογή της είχε συμμετάσχει στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2024, και είχε δηλώσει ότι «η Ευρώπη θα απαντήσει δυναμικά στους εγχώριους και διεθνείς φίλους του Πούτιν που επιδιώκουν να διχάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση». Συνεχάρη πάντως τη ΝΔ και την κυβέρνηση «για την αποφασιστική της στάση απέναντι στις εξωτερικές απειλές». Είπε «θα πολεμήσουμε τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα κόμματα».

Ο χρυσός της Ελλάδας

Στα χρόνια της χρεοκοπίας που τώρα θέλει να μας θυμίζει τακτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η φίλη του Ούρσουλα ήταν υπουργός Εργασίας και εν συνεχεία Άμυνας στη Γερμανία, και όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε ότι ήθελε τον χρυσό και τις βιομηχανίες της Ελλάδας! Η στάση γερακιού για την Ελλάδα ήταν σταθερή. Η Λάιεν άλλαξε ρητορική μόνον όταν την προώθησαν στην προεδρία της Κομισιόν.

Όταν μάλιστα είχε ζητήσει τον χρυσό της Ελλάδας ως εγγύηση, την “μάζεψαν” η Μέρκελ – ακόμα και ο Σόιμπλε – που θεώρησαν ακραία και ανεδαφική τη πρότασή της – βασιλικότερης του βασιλέως – Λάιεν, μιας πολύτεκνης γυναικολόγου που όμως είχε πολύ χρήμα, είχε παντρευτεί βαρώνο (Freifrau είναι κανονικά ο τίτλος της) και είχε στενότατες σχέσεις με τις ελίτ – πολύ πιο στενές από όσες είχε η τελικά πιο θεσμική (για τη Γερμανία) Μέρκελ.

Ακόμα και όταν την “μάζεψαν” για την απαίτηση η Ελλάδα να βάλει ενέχυρο τον χρυσό της, συνέχισε την πολεμική ζητώντας «να περικοπούν σε σημαντικό βαθμό οι συντάξεις και να γίνουν επώδυνες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, διότι η Ευρώπη και η Γερμανία δεν μπορεί να πληρώνουν για ένα μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα».

“Κάκιωσε” την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επειδή το 2015 είχε επαφές με τη Ρωσία. Είπε (ως υπουργός Άμυνας πλέον) ότι «όποιος θέλει αλληλεγγύη, πρέπει και να την δείχνει προς την πολιτική της ΕΕ», θεωρώντας προφανώς ότι από πλευράς της ήταν ένδειξη αλληλεγγύης η ταπείνωση της Ελλάδας, ο αφανισμός των συντάξεων και η αναγκαστική εκποίηση της κρατικής περιουσίας της χώρας μας.

Που βρήκε τα λεφτά και τους τίτλους

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι, αλλά και τρέφουσι τέκνα! Οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στο πώς έγινε βαρώνος ο σύζυγος της Λάιεν και βαρώνη η ίδια και πού βρήκαν οι γονείς τους τα λεφτά για να τους σπουδάζουν στο εξωτερικό, να τους διαθέτουν φάρμες και να στρώσουν το δρόμο ουσιαστικά στην Ούρσουλα για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και τελικά, για την προεδρία της γηραιάς ηπείρου.

Ο παππούς του άνδρα της έγινε βαρώνος για τον απλούστατο λόγο ότι είχε λεφτά – αυτές είναι οι ρίζες των “ευγενών” και της αριστοκρατίας που πλέον μας έκαναν την χάρη να μεταμφιεστούν σε επιχειρηματίες για να μην αισθανόμαστε κρεμασμένη στο λαιμό μας την ταμπέλα “δουλοπάροικοι”, όταν ψάχνουμε δουλειά σε ξενοδοχεία και εστιατόρια.

Ο Φρίντριχ Χάινριχ φον ντερ Λάιεν πήρε το “von” που είναι τίτλος ευγενείας το 1786, επειδή είχε εργοστάσιο με χιλιάδες εργάτες και για τον ίδιο λόγο αργότερα (1813) πήρε τον τίτλο του βαρώνου από τον Ναπολέοντα (με τις κατοχικές δυνάμεις του οποίου στην τότε Πρωσία συνεργάσθηκε απόλυτα), ο δε τίτλος αναγνωρίσθηκε τρία χρόνια μετά, όταν η Πρωσία απελευθερώθηκε. Ο Πρώσος βασιλιάς δεν ήθελε αντιπαράθεση με τόσο πλούσιο αντίπαλο κι ας είχε συνεργασθεί ο Λάιεν με τους Γάλλους.

Η πρώτη εξέγερση στο “βασίλειο” των Λάιεν

Το 1828 στην δούλεψη των Λάιεν σημειώθηκε η πρώτη εξέγερση εργατών στη Γερμανία, όταν οι χιλιάδες μεροκαματιάρηδες αγανάκτησαν με τις αλλεπάλληλες περικοπές των αμοιβών τους: Οι Λάιεν τους μείωναν συνεχώς το ημερομίσθιο, προκειμένου να μειώσουν το κόστος και να ανταγωνισθούν τις τιμές του αγγλικού μεταξιού.

Ο συνδικαλισμός απαγορευόταν, αλλά οι υφαντές βγήκαν στους δρόμους επειδή τα λεφτά τους πια δεν έφταναν ούτε για ψωμί. Περικύκλωσαν το μέγαρο των Λάιεν και έσπασαν παράθυρα, οι δε βαρώνοι και οι συν αυτοίς το έσκασαν από μυστική έξοδο. Ζήτησαν τη βοήθεια του βασιλιά και το άλλο πρωί όρμησαν με το ιππικό τους οι Ουσάροι. Σημειώθηκαν πάρα πολλοί τραυματισμοί και οι άνω των εκατό συλληφθέντες υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστικά έργα.

Οι βιομήχανοι δεν υποχώρησαν πάντως και οι ηττημένοι εργάτες ξαναγύρισαν στους αργαλειούς τους με μεροκάματα πείνας. Η μεταξοβιομηχανία που προμήθευε με μεταξωτά βασιλιάδες και άλλους της ελίτ της εποχής, έκλεισε τριάντα χρόνια αργότερα, το 1890, γιατί δεν μπορούσε πια να ανταγωνιστεί τους ατμοκίνητους αργαλειούς των Άγγλων. Οι Λάιεν επέζησαν πάντως παίρνοντας ποικίλα αξιώματα και βγάζοντας πολύ χρήμα από τις επενδύσεις που είχαν ήδη κάνει, αγοράζοντας κάστρα και μεγάλες εκτάσεις γης, οπότε συσσώρευσαν και πάλι πλούτο ως γαιοκτήμονες.

Λάιεν και βαμβάκι δούλων

Η πρόεδρος της Ευρώπης, έγινε Λάιεν και βαρώνη το 1986, όταν παντρεύτηκε τον Χάικο φον ντερ Λάιεν (ο τίτλος τυπικά δεν αναγνωρίζεται, αλλά θεωρείται μέρος του επωνύμου, και ο μεν άνδρας λέγεται  Freiherr ή baron η δε σύζυγος Freifrau ή baronin). Ο παππούς της Ούρσουλα (Άλμπρεχτ το επώνυμο) βρήκε μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του, δηλαδή το προπάππο της, καθώς ο τελευταίος είχε παντρευτεί την Αμερικανίδα Mary Ladson Robertson, με τεράστια περιουσία από φυτείες με δούλους.

Η οικογένεια της νύφης, οι Ladson, παρήγαγαν και εμπορεύονταν μεγάλες ποσότητες βαμβακιού και ρυζιού στη Νότια Καρολίνα, ενώ η οικογένεια του γαμπρού ανήκε στην χαλνσεατική ελίτ και ήλεγχε τις εισαγωγές αμερικανικού βαμβακιού στην Ευρώπη. Η περιουσία που βρήκε έτοιμη ο γαμπρός προερχόταν από την εργασία δούλων και το φθηνό βαμβάκι που παρήγαγαν τότε στο νότο των ΗΠΑ.

Πρόγονοι της νύφης, όπως ο James H. Ladson, ήταν ακραίοι υποστηρικτές της δουλείας και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (στο πλευρό των Νοτίων) για να μη χάσουν τους σκλάβους τους και μέλη της οικογένειας όπως ο Joseph Wragg ήταν από τους μεγαλύτερους δουλέμπορους στην Αμερική, μεταφέροντας χιλιάδες ανθρώπους από την Αφρική.

Με την υπεραξία που εξασφάλιζε η δουλεία στις ΗΠΑ (διότι βαμβάκι η Γερμανία δεν είχε ποτέ), ο Αλμπρεχτ σπούδασε τον γιο του και παππού της Ούρσουλα. Με την περιουσία αυτή ο παππούς της με τη σειρά του σπούδασε τον δικο του γιο και μπαμπά της προέδρου της Κομισιόν, τον Έρνστ Αλμπρεχτ που έγινε πρωθυπουργός του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας (επί 14 χρόνια, πάντα με τους Χριστιανοδημοκράτες) αλλά και διατήρησε σημαντικά ευρωπαϊκά πόστα στην τότε ΕΟΚ, στρώνοντας το δρόμο και για την κόρη του. Από την πρωθυπουργία αποχώρησε το 1990, όταν έχασε από τον σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Η Ούρσουλα δεν είχε κανένα πρόβλημα με την σκοτεινή κληρονομιά του επωνύμου Ladson. Σπούδασε μάλιστα στο Λονδίνο με το ψευδώνυμο “Rose Ladson”. Υποστήριξε αργότερα ότι έκανε χρήση του επωνύμου, γιατί φοβόταν ότι ως Άλμπρεχτ θα γινόταν στόχος… της “Φράξιας Κόκκινος Στρατός”. Τώρα τι προστασία προσέφερε το επώνυμο του δουλοκτήτη, είναι άλλο θέμα.

Οι σχέσεις της Λάιεν με τις ελίτ

Η Λάιεν έχει προσκληθεί πολλές φορές στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ενώ η Μέρκελ πήγε μόνον μία φορά, ουσιαστικά για να “συστηθεί” στις ελίτ ως καγκελάριος και εν συνεχεία απείχε συνειδητά, προτιμώντας πιο θεσμικούς φορείς. Η Λάιεν δεν αισθανόταν ότι η Λέσχη ήταν αντιθεσμική και συμμετείχε με ενθουσιασμό, καθώς και αυτή και ο σύζυγος, αλλά και τα αδέλφια της ήταν ενταγμένα στις σημερινές ελίτ εκ γενετής, όπως εν συνεχεία εντάχθηκαν και τα παιδιά της.

Ο γιος της Ντέιβιντ είχε εμπλακεί και στο σκάνδαλο με τα “αμυντικά συμβόλαια” της Γερμανία, αλλά μάνα και γιος “αθωώθηκαν”. Όταν συγκεκριμένα τραβούσε το αυτί τις Ελλάδας για τις “σπατάλες” της, το υπουργείο της ξόδευε 100 εκατομμύρια το χρόνο για μελέτες… που θα συμβούλευαν το υπουργείο Άμυνας τι εξοπλιστικά να αγοράσει.

Ο Ντέιβιντ φον ντερ Λάιεν εργαζόταν τότε ως σύμβουλος στην εταιρεία McKinsey, που ήταν μία εκ των εταιριών αυτών οι οποίες χρυσοπληρώνονταν για τις συμβουλές τους. Η αντιπολίτευση κατηγόρησε την Λάιεν και την υφυπουργό Άμυνας ότι ξόδευαν τρομερά ποσά σε εξωτερικούς συμβούλους για θέματα ψηφιοποίησης και οργάνωσης, παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες αναθέσεων.

Το τελικό πόρισμα (2019) κατέληξε στο ότι “το σκάνδαλο ήταν αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, νεποτισμού και παράνομων απευθείας αναθέσεων από στενούς συνεργάτες της Λάιεν” (όπως η τότε υφυπουργός Katrin Suder, η οποία ήταν πρώην κορυφαίο στέλεχος της McKinsey). Δεν προέκυψε καμία απόδειξη ότι ο γιος της Λάιεν είχε εμπλοκή στα συμβόλαια, οποτε τελικά δεν παραπέμφθηκε ούτε εκείνος, ούτε η υφυπουργός, ούτε η ίδια. Η Λάιεν, αν και πολιτικά υπεύθυνη ως υπουργός, αίφνης το 2019 αναβαθμίζεται και γίνεται πρόεδρος της Κομισιόν αρνούμενη κάθε εμπλοκή στο σκάνδαλο και αποδεχόμενη μόνον “κακοδιαχείριση”.

Η Λάιεν αν και ευεργετήθηκε από την Μέρκελ, εντούτοις φέρεται να την εκβίασε για να πάρει σημαίνοντα πόστα. Η σχέση τους, ήταν αλληλεξάρτησης: Η Ούρσουλα είχε ανάγκη την ισχυρή καγκελάριο για ευνόητους λόγους, καθώς της ανέθετε υπουργεία, αλλά και η Μέρκελ είχε ανάγκη τις διασυνδέσεις της Λάιεν με τις διεθνείς ελίτ. Η Μέρκελ χρησιμοποίησε την Λάιεν όταν την έκανε αρχικά υπουργό Οικογένειας, για να προωθήσει διάφορα θέματα “κεντρώων” παρασπονδιών στα οποία αντιδρούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες – ίσως και για να την φθείρει.

Επίσης η Μέρκελ ήταν Ανατολικογερμανίδα, κάτι που οι δυτικογερμανοί αλλά και ηγέτες άλλων κρατών δεν ξεχνούσαν, οπότε η προώθηση μιας ξεκάθαρα δυτικογερμανίδας και πολύ πλούσιας γυναίκας που ήξερε τον κόσμο της πλουτοκρατίας, όπως η Λάιεν, εξυπηρετούσε το ουδέτερο προφίλ και της ίδιας.

Πιέσεις για προεδριλίκι

Το 2015, κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης, όταν το μισό κόμμα της Μέρκελ είχε επαναστατήσει εναντίον της για την πολιτική των “ανοιχτών συνόρων”, η Φον ντερ Λάιεν τη στήριξε δημόσια και απόλυτα. Οπότε ως ένα βαθμό την έκανε πρόεδρο της Κομισιόν για να της ανταποδώσει την εξυπηρέτηση και παράλληλα να την διασώσει από το σκάνδαλο του γιου της και τις απ΄ευθείας αναθέσεις.

Η Λάιεν από πλευράς της ήξερε ότι η δημοτικότητά της είχε φθαρεί στο εσωτερικό της Γερμανίας λογω του σκανδάλου και δεν είχε πια προοπτικές για καγκελαρία, οπότε επέμεινε για ένα υψηλό πόστο στην Κομισιόν. Εν μέρει, η ανάδειξή της ευνοήθηκε και από συγκυρίες, καθώς οι Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εγκλωβιστεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. Οι επίσημοι υποψήφιοι (όπως ο Μάνφρεντ Βέμπερ) απορρίπτονταν από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Μακρόν πρότεινε τότε το όνομα της Φον ντερ Λάιεν, καθώς ήταν γερμανόφωνη, γαλλόφωνη (είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στις Βρυξέλλες) και έντονα φιλοευρωπαία. Η Μέρκελ δέχτηκε ευχαρίστως, όμως αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα “αποχή” στην τελική ψηφοφορία λόγω εσωτερικών αντιδράσεων του κυβερνητικού της εταίρου, των Σοσιαλδημοκρατών.

Παρασκηνιακά όμως έδωσε μάχη για να αναλάβει τα ηνία η Λάιεν, άγνωστο για ποιο λόγο. Πιθανόν να την θεωρούσε “μερκελική” επειδή συνήθως πήγαινε με τα νερά της ως υπουργός, αλλά ίσως το βασικότερο ήταν το “πατριωτικό”: Μόνον αυτή η επιλογή της απέμενε για να βάλει στο τιμόνι της ΕΕ Γερμανό υπήκοο, μετά από 60 χρόνια.

Στις 15 Ιουλίου, η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση ανακοίνωσε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι στόχος ήταν η αποδυνάμωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων που χρησιμοποιούνται εναντίον της εμπορικής ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Η νέα κλιμάκωση ακολούθησε την ουσιαστική κατάρρευση του μνημονίου προσωρινής ειρήνης του Ιουνίου και την επανέναρξη των αμερικανοϊρανικών εχθροπραξιών.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: Τί ακριβώς πιστεύει η Ουάσιγκτον ότι θα επιτύχει τώρα, το οποίο δεν κατάφερε να επιτύχει την πρώτη φορά;

Το πρώτο μεγάλο και τραγικό λάθος

Η πρώτη επίθεση στο Ιράν στηρίχθηκε σε μία αλαζονική και επικίνδυνα απλουστευτική εκτίμηση. Οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι η τεχνολογική υπεροχή τους, η καταστροφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων και η πίεση στην ιρανική ηγεσία θα οδηγούσαν γρήγορα είτε σε καθεστωτική αποσταθεροποίηση είτε σε άνευ όρων υποχώρηση.

Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Το Ιράν άντεξε, αντεπιτέθηκε και κατάφερε να μεταφέρει το κέντρο βάρους της συγκρούσεως εκεί όπου διέθετε το σημαντικότερο στρατηγικό πλεονέκτημα: στα Στενά του Ορμούζ, στις αμερικανικές βάσεις του Περσικού Κόλπου και στις ενεργειακές αρτηρίες από τις οποίες εξαρτάται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι ΗΠΑ και το Ιράν οδηγήθηκαν τελικά σε μία προσωρινή συμφωνία δεκατεσσάρων σημείων. Η συμφωνία προέβλεπε διακοπή των εχθροπραξιών, επαναλειτουργία των Στενών και ένα διάστημα εξήντα ημερών για διαπραγματεύσεις. Άφηνε, όμως, για αργότερα όλα τα πραγματικά δύσκολα ζητήματα, περιλαμβανομένου του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

Η ίδια η ανάγκη υπογραφής αυτής της συμφωνίας αποτελούσε έμμεση παραδοχή ότι ο αρχικός αμερικανικός σχεδιασμός είχε αποτύχει. Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να συντρίψουν το Ιράν, να εξαλείψουν την πυραυλική του δυνατότητα, να επιβάλουν μόνιμα ελεύθερη ναυσιπλοΐα ούτε να επιτύχουν οριστική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, βρέθηκαν να διαπραγματεύονται υπό την πίεση μιας περιφερειακής δυνάμεως, η οποία είχε αποδείξει ότι μπορούσε να προκαλέσει τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος.

Δυσμενέστεροι όροι

Η προσωρινή κατάπαυση του πυρός δεν έφερε τις ΗΠΑ σε καλύτερη θέση από εκείνη στην οποία βρίσκονταν πριν από την επίθεση. Τις έφερε σε δυσμενέστερη. Το Ιράν απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να απειλήσει τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, να πλήξει αμερικανικές εγκαταστάσεις σε γειτονικά κράτη και να μετατρέψει μία διμερή στρατιωτική αναμέτρηση σε περιφερειακή και παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Στη νέα φάση της συγκρούσεως έχει ήδη απαντήσει με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών βάσεων και κρατών που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.

Παράλληλα, η ίδια η αμερικανική κοινή γνώμη φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για μία σύντομη και εύκολη επιχείρηση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, το 79% των Αμερικανών εκτιμά πλέον ότι η σύγκρουση θα είναι παρατεταμένη, ενώ μόνο το 37% εγκρίνει τις αμερικανικές στρατιωτικές επιθέσεις.

Η πραγματικότητα, επομένως, είναι αντίθετη από την εικόνα που επιχειρεί να προβάλει η Ουάσιγκτον. Δεν επανέρχεται στον πόλεμο επειδή κέρδισε τον πρώτο γύρο. Επανέρχεται επειδή ο πρώτος γύρος δεν έλυσε κανένα από τα προβλήματα για τα οποία υποτίθεται ότι ξεκίνησε.

Το ίδιο λάθος για δεύτερη φορά

Η αμερικανική ηγεσία φαίνεται να πιστεύει ότι εκείνο που απέτυχε με πολλές επιθέσεις θα επιτύχει με ακόμη περισσότερες. Ότι η πίεση που συσπείρωσε την ιρανική κοινωνία θα την αποσταθεροποιήσει τώρα. Ότι το Ιράν, έχοντας ήδη επιβιώσει, θα φοβηθεί περισσότερο τη δεύτερη φορά. Ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός και η απειλή καταστροφής υποδομών θα οδηγήσουν σε παράδοση και όχι σε γενίκευση του πολέμου.

Αυτή δεν είναι στρατηγική. Είναι άρνηση αναγνωρίσεως της πραγματικότητας. Ένας πόλεμος δεν κρίνεται από το πόσους στόχους μπορεί να καταστρέψει μία υπερδύναμη, αλλά από το αν μπορεί να επιτύχει τους πολιτικούς σκοπούς για τους οποίους χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ. Οι ΗΠΑ μπορούν ασφαλώς να βομβαρδίσουν το Ιράν. Μπορούν να καταστρέψουν εγκαταστάσεις, πλοία, βάσεις, γέφυρες και ενεργειακές υποδομές.

Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι μπορούν να εξαναγκάσουν μία χώρα ογδόντα και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων, με τεράστιο γεωγραφικό βάθος, ισχυρή ιστορική ταυτότητα και ανεπτυγμένο πυραυλικό οπλοστάσιο, να δεχθεί την πολιτική της υποταγή. Οι Αμερικανοί συγχέουν για ακόμη μία φορά τη δυνατότητα καταστροφής με τη δυνατότητα νίκης.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ

Το Ιράν δεν είναι ένα τεχνητό κράτος χωρίς ιστορικό βάθος. Είναι ο πυρήνας του περσικού κοσμοσυστήματος, με κρατική συνέχεια, πολιτισμική αυτοσυνειδησία και βαθιά αίσθηση ιστορικής αποστολής. Η προσδοκία ότι θα καταρρεύσει έπειτα από μερικές εβδομάδες βομβαρδισμών αποκαλύπτει πόσο ανεπαρκώς κατανοεί η Δύση τους ιστορικούς κόσμους με τους οποίους συγκρούεται.

Ακόμη και Ιρανοί που διαφωνούν με την πολιτική ή θρησκευτική ηγεσία της χώρας τους δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν την υποταγή του Ιράν σε μία ξένη δύναμη. Ο εξωτερικός πόλεμος δεν αποδυναμώνει κατ’ ανάγκην το καθεστώς. Μπορεί αντιθέτως να μετατρέψει την εσωτερική αμφισβήτηση σε εθνική συσπείρωση.

Οι ΗΠΑ έχουν επαναλάβει το ίδιο σφάλμα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και αλλού: θεωρούν ότι η καταστροφή του στρατιωτικού ή θεσμικού κελύφους μιας χώρας συνεπάγεται αυτομάτως την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής τάξεως ευνοϊκής προς τα αμερικανικά συμφέροντα. Συνήθως ακολουθεί το ακριβώς αντίθετο: Χάος, αντίσταση, περιφερειακή αποσταθεροποίηση και νέες δυνάμεις που εμφανίζονται μέσα από τα ερείπια.

Μία ακόμη ήττα

Οι ΗΠΑ μπορεί να κερδίσουν όλες τις αεροπορικές μάχες και να χάσουν για δεύτερη φορά τον πόλεμο. Μπορεί να προκαλέσουν τεράστιες καταστροφές και ταυτόχρονα να εξέλθουν στρατηγικά ασθενέστερες. Μπορεί να αναγκαστούν πάλι να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχοντας πληρώσει μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό κόστος και αντιμετωπίζοντας ένα Ιράν ακόμη περισσότερο πεπεισμένο ότι η αντίσταση αποδίδει.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα δεν είναι η πλήρης αμερικανική επιβολή. Είναι ένας νέος συμβιβασμός, με δυσμενέστερους όρους, έπειτα από ακόμη περισσότερους νεκρούς, καταστροφές και κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία.

Η τραγωδία δεν βρίσκεται μόνο στο ότι οι ΗΠΑ έκαναν ένα μεγάλο λάθος επιτιθέμενες στο Ιράν. Βρίσκεται στο ότι αρνούνται να διδαχθούν από αυτό. Επανέρχονται στην ίδια σύγκρουση με την ίδια αλαζονεία, τα ίδια μέσα και τις ίδιες ψευδαισθήσεις, προσδοκώντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Όμως η Ιστορία δεν ανταμείβει τις υπερδυνάμεις που είναι ανεπίδεκτες μαθήσεως. Τις υποχρεώνει απλώς να πληρώσουν δεύτερη φορά – και συνήθως ακριβότερα – για το ίδιο ακριβώς σφάλμα.

Το πλοίο μεταφοράς χύδην φορτίου, που ήταν φορτωμένο με δημητριακά, χτυπήθηκε από τρεις πυραύλους τύπου κρουζ «ενώ απομακρυνόταν από τη ζώνη των συγκρούσεων», ανέφερε η πηγή αυτή. Οκτώ άνθρωποι διασώθηκαν απομακρύνθηκαν και έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Οδησσού, στη Μαύρη Θάλασσα.

«Πρόκειται για μια νέα, σκόπιμη επίθεση της Ρωσίας εναντίον άοπλου πολιτικού πλοίου με ξένη σημαία, το οποίο δεν συνιστούσε απολύτως καμία απειλή. Η επίθεση αυτή είναι τρομοκρατική ενέργεια σε βάρος της ειρηνικής ναυσιπλοΐας και σοβαρή παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου», τόνισε το Κίεβο.

Σύμφωνα με τον Άντριι Σιμπίχα, που ασκεί χρέη υπουργού Εξωτερικών, το πλήρωμα ήταν κυρίως Σύροι και Ινδοί. Μεταξύ των νεκρών είναι και ο Ουκρανός πλοίαρχος. «Ενώ στον κόσμο συνεχίζονται οι αντιδράσεις για τη βάναυση νυχτερινή επίθεση της Ρωσίας στο Κίεβο, η Μόσχα συνεχίζεται την εκστρατεία του τρόμου όλη την ημέρα», κατήγγειλε.

Το ρωσικό πλήγμα στο Κίεβο

Η ουκρανική πολεμική αεροπορία προειδοποίησε επανειλημμένα μέσω Telegram για εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων εναντίον κυρίως της ουκρανικής πρωτεύουσας (Κίεβο) από τη 01:20 (ώρα Ελλάδας) και μετά. Τουλάχιστον ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και υπάρχουν τραυματίες.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τη νυχτερινή επιδρομή ως μία από τις μεγαλύτερες βαλλιστικές επιθέσεις που έχει εξαπολύσει η Ρωσία κατά του Κιέβου από την έναρξη του πολέμου. Όπως ανέφερε, οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν περισσότερους από 40 πυραύλους διαφόρων τύπων, στην πλειονότητά τους εναντίον της ουκρανικής πρωτεύουσας, καθώς και 120 drones.

Ο δήμαρχος της ουκρανικής πρωτεύουσας Βιτάλι Κλίτσκο παράλληλα αναφέρθηκε μέσω Telegram κατά σειρά σε φλεγόμενα οχήματα και κτίρια και καπνούς σε εμπορικό κέντρο στη συνοικία Ντεσνιάνσκι, κλήση στις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών στη συνοικία Σεβτσενκίβσκι, και πλήγμα σε πολυκατοικία και πυρκαγιά σε σούπερ μάρκετ στη συνοικία Σολομιάνσκι στο Κίεβο.

Η Ρωσία έπληξε την Ουκρανία με τον μεγαλύτερο αριθμό βαλλιστικών πυραύλων σε μία μεμονωμένη επίθεση από την αρχή του πολέμου, δήλωσε σήμερα ο ασκών χρέη υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας. «Η Ρωσία εκτόξευσε τον μεγαλύτερο αριθμό βαλλιστικών πυραύλων από την αρχή του πολέμου –περίπου 40– σε μια βίαιη τρομοκρατική επίθεση κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και να τραυματιστούν άνθρωποι», δήλωσε ο Αντρίι Σιμπίχα. «Ζητούμε την κατάλληλη και ισχυρή απάντηση. Χρειαζόμαστε συντριπτική πίεση στη Μόσχα για να τερματιστεί αυτός ο τρόμος», πρόσθεσε.

Η ουκρανική αντιαεροπορική άμυνα κατέρριψε 18 από τους 41 πυραύλους που εκτόξευσε η Ρωσία στη διάρκεια της νύχτας, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) της Ουκρανίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΠΑ, 23 πύραυλοι και 10 μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) έπληξαν 20 τοποθεσίες στη διάρκεια της επίθεσης, η οποία είχε κυρίως στόχο την πρωτεύουσα Κίεβο. Η Πολεμική Αεροπορία δήλωσε επίσης ότι καταρρίφθηκαν 108 από τα 125 ρωσικά drones.

Οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν και πάλι το Κίεβο το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή, με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας άνθρωπος να χάσει τη ζωή τους και 13 άλλοι να τραυματιστούν, μία ημέρα μετά τις πολύνεκρες ουκρανικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας. Η Ρωσία εκτοξεύει πυραύλους κι εξαπολύει μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα μακράς εμβέλειας εναντίον της πρωτεύουσας της Ουκρανίας σχεδόν καθημερινά αφότου ο στρατός της εισέβαλε στην ουκρανική επικράτεια τον Φεβρουάριο του 2022. Τα ρωσικά πλήγματα στο Κίεβο καταγράφονται την επομένη ουκρανικής επιδρομής με drones εναντίον δυο μεγάλων αποθηκών εταιρειών εφοδιαστικής με τουλάχιστον οκτώ νεκρούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες από ουκρανικές και ρωσικές πηγές, η επίθεση περιελάμβανε βαλλιστικούς πυραύλους τύπου “Ισκάντερ-Μ”, καθώς και πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μακράς εμβέλειας, στο πλαίσιο μιας συντονισμένης επίθεσης που είχε ως στόχο το Κίεβο και τις γύρω περιοχές. Η Ρωσία εκτόξευσε περισσότερους από 42 βαλλιστικούς πυραύλους κατά του Κιέβου κατά τη διάρκεια της νύχτας, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας από την έναρξη της πλήρους εισβολής το 2022.

Το πολύνεκρο πλήγμα στην Μόσχα

Το Σάββατο ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προχώρησε σε πανηγυρική ανάρτηση για τα “πλήγματα στην ρωσική οικονομία”, ενώ η ρωσική πλευρά τονίζει από πλευράς της ότι οι νεκροί εργάτες είναι άμαχος πληθυσμός και ότι οι στόχοι δεν ήταν πολεμικές βιομηχανίες. Η Ουκρανία έχει εντείνει τις επιθέσεις της στη ρωσική επικράτεια τους τελευταίους μήνες, στοχοθετώντας κυρίως υποδομές ανεφοδιασμού και ενεργειακές εγκαταστάσεις.

Σύμφωνα με όσα γράφουν ουκρανικά μέσα, ο βασικός στόχος των drones στην χτεσινή επίθεση ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο ανεφοδιασμού της Wildberries, σημαντικού ομίλου ηλεκτρονικού εμπορίου στη Ρωσία, το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια της Μόσχας -50 χλμ. από την πρωτεύουσα. Το συγκρότημα τυλίχθηκε στις φλόγες, με βίντεο να δείχνουν ολόκληρο το κτίριο να καίγεται και τεράστιες στήλες μαύρου καπνού να υψώνονται πάνω από την περιοχή. Η εταιρεία πάντως εκτός από ηλεκτρονικό εμπόριο και ηλεκτρονικές παροχές, παράγει και προϊόντα, όπως ψυγεία, πλυντήρια ρούχων και τηλεοράσεις, αλλά και ρούχα. Drones έπληξαν εγκαταστάσεις της ίδιας εταιρείας και νοτιότερα. Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και δεκάδες τραυματίστηκαν.

Ο βαρύτερος απολογισμός, σημειώθηκε σε δεύτερο κέντρο logistics (ανεφοδιαστική αλυσίδα) της Wildberries, στην περιφέρεια Ταμπόφ, περίπου 475 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας, στο οποίο πάνω από 150 εργάζονταν στη νυχτερινή βάρδια. Από τα ουκρανικά πλήγματα εκεί, σκοτώθηκαν επτά εργάτες, ενώ τραυματίσθηκαν άλλοι 25. Ο κυβερνήτης της περιοχής ανακοίνωσε ότι 28 επιπλέον drones καταρρίφθηκαν πριν φτάσουν στους στόχους τους.

«Επτά εργαζόμενοι της νυχτερινής βάρδιας σκοτώθηκαν όταν εχθρικά drones έπληξαν κέντρο εφοδιαστικής της Wildberries», ανέφερε μέσω Telegram ο περιφερειάρχης Γεβγκένι Περβίσοφ, διευκρινίζοντας ότι η επίθεση στην Κατόφσκ (δυτικά) τραυμάτισε άλλους 24 ανθρώπους.

Οι ρωσικές Αρχές χαρακτηρίζουν την εγκατάσταση πολιτικό στόχο και κατηγορούν το Κίεβο για επίθεση εναντίον αμάχων. Η ουκρανική πλευρά ισχυρίζεται, αντίθετα, ότι τα δύο συγκροτήματα αποτελούσαν τμήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας. Πυρκαγιά από πλήγμα ξέσπασε και σε αποθήκη πετρελαίου στο Νογκίνσκ της Μόσχας. Εκεί υπήρχαν δεξαμενές για την αποθήκευση βενζίνης, ντίζελ και κηροζίνης.

Στην ανακοίνωσή του, ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ, Οντζού Κετσελί, αναφέρει: «Καταδικάζουμε την απόφαση της Ελλάδας να κλείσει ακόμη οκτώ δημοτικά σχολεία που ανήκουν στην “Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης”, με την αιτιολογία του ανεπαρκούς αριθμού μαθητών. Με την τελευταία αυτή απόφαση, ο αριθμός των μειονοτικών δημοτικών σχολείων μειώνεται πλέον στα 76.

Η δημιουργία νέων εμποδίων στις εγγραφές της πρώτης τάξης στο 1ο Τουρκικό Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Ξάνθης αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα των συστηματικών πρακτικών που αποσκοπούν στη σταδιακή αποδυνάμωση των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις και πρακτικές συνιστούν παραβίαση των διατάξεων της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης.

Καλούμε εκ νέου την Ελλάδα, η οποία εξακολουθεί να αποφεύγει την εφαρμογή των αποφάσεων διεθνών δικαστηρίων που διαπιστώνουν παραβιάσεις δικαιωμάτων σε βάρος της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης”, καθώς και των συστάσεων των κυριότερων ευρωπαϊκών θεσμών, να ενεργήσει σύμφωνα με τις συμβατικές της υποχρεώσεις σχετικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να στηρίζει με αποφασιστικότητα τον αγώνα της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης” για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των έννομων συμφερόντων της», αναφέρει σε οξείς τόνους. Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει αποκλειστικά μουσουλμανική μειονότητα και όχι τουρκική, δηλαδή μειονότητα με βάση εθνικό προσδιορισμό.

«Η εικόνα του τριημέρου Δευτέρα – Τετάρτη δείχνει ότι δεν έχουμε απλή “ζεστή περίοδο”, αλλά θερμό επεισόδιο με χαρακτηριστικά καύσωνα, κυρίως στα ηπειρωτικά. Η κορύφωση φαίνεται να έρχεται τη Δευτέρα και την Τρίτη, ενώ η Τετάρτη παρουσιάζει μεν μια μικρή υποχώρηση στα ανώτερα στρώματα, αλλά όχι τόσο καθαρή ώστε να σημάνει άμεση λήξη του επεισοδίου στις περισσότερες περιοχές.

»Στα 850 hPa η πολύ θερμή αέρια μάζα παραμένει εγκατεστημένη πάνω από την ανατολική Μεσόγειο και την Ελλάδα. Τη Δευτέρα και την Τρίτη η θερμή μεταφορά είναι πιο οργανωμένη, με τις υψηλότερες θερμοκρασίες να ευνοούν κυρίως τα ανατολικά και κεντρικά ηπειρωτικά, τη Θεσσαλία, την ανατολική Στερεά, τμήματα της Πελοποννήσου και κατά τόπους την Αττική. Εκεί οι μέγιστες θερμοκρασίες μπορούν να κινηθούν κοντά ή πάνω από τους 40°C, ιδίως όπου θα λειτουργήσει καταβατική συνιστώσα ή ασθενής θαλάσσια επίδραση».

Πότε υποχωρεί το κύμα καύσωνα

Ο κ. Κολυδάς αναφέρει ότι «η Τετάρτη θέλει προσοχή στην ερμηνεία. Παρότι φαίνεται μια σχετική κάμψη της θερμοκρασίας στην ανώτερη θερμή μάζα, η επιφανειακή ζέστη δεν υποχωρεί αμέσως. Το έδαφος θα έχει ήδη θερμανθεί έντονα, οι ελάχιστες θερμοκρασίες θα παραμένουν υψηλές σε αρκετές περιοχές και ο καύσωνας, με πρακτικούς όρους θερμικής επιβάρυνσης, θα συνεχιστεί στις περισσότερες ηπειρωτικές περιοχές.

»Η ουσιαστική αποδρομή φαίνεται πιο πιθανή από την Πέμπτη, όταν η βορειότερη ροή και η σταδιακή αντικατάσταση της πολύ θερμής αέριας μάζας θα αρχίσουν να ρίχνουν πιο αισθητά τις θερμοκρασίες, πρώτα στα βόρεια και ανατολικά και στη συνέχεια νοτιότερα.» Ο κ. Κολυδάς έχει και μια γενική πρόγνωση για όλο τον Ιούλιο και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Η θερμοκρασία σύμφωνα με τον ίδιο θα φτάσει ή θα ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου αν και άλλοι μετεωρολόγοι κάνουν λόγο και για 43 βαθμούς σε κάποιες περιοχές.

🎯 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
✅Η εικόνα του τριημέρου Δευτέρα–Τετάρτη δείχνει ότι δεν έχουμε απλή «ζεστή περίοδο», αλλά θερμό επεισόδιο με χαρακτηριστικά καύσωνα, κυρίως στα ηπειρωτικά. Η κορύφωση φαίνεται να έρχεται τη Δευτέρα και την Τρίτη, ενώ η Τετάρτη… pic.twitter.com/VVwZS8Rfzs

— Theodoros Kolydas (@KolydasT) July 19, 2026

Οι επόμενες μέρες από την ΕΜΥ

Την Δευτέρα η θερμοκρασία θα κυμανθεί σε υψηλά επίπεδα και στα ηπειρωτικά θα φτάσει τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου. Οι άνεμοι στα δυτικά θα πνέουν αρχικά μεταβλητοί και από το μεσημέρι δυτικοί βορειοδυτικοί 2 έως 4 Μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και από το μεσημέρι στο Αιγαίο τοπικά 6 Μποφόρ. Η θερμοκρασία στις Κυκλάδες θα φθάσει τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

Για την Τρίτη  η ΕΜΥ εκτιμά ότι στα βόρεια θα έχουμε (Μακεδονία, Θράκη) θα σημειωθούν τοπικές βροχές ή και καταιγίδες το απόγευμα. Από το βράδυ αναμένεται βελτίωση. Στην υπόλοιπη χώρα προβλέπεται γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες κυρίως στα κεντρικά και βόρεια ηπειρωτικά. Ευνοείται η μερική μεταφορά αφρικανικής σκόνης στα δυτικά. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 έως 5 και στα πελάγη τοπικά έως 6 Μποφόρ.

Η θερμοκρασία θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Θα φτάσει στις Κυκλάδες τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 38 με 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

Για την Τετάρτη η ΕΜΥ προβλέπει ότι κατά τις απογευματινές ώρες στη Θεσσαλία, τις Σποράδες, την ανατολική Στερεά και την Εύβοια είναι πιθανόν να σημειωθούν τοπικές βροχές. Επίσης αναφέρει ότι θα έχουμε μερική μεταφορά αφρικανικής σκόνης. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 έως 5 και στα πελάγη τοπικά έως 6 Μποφόρ. Η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση στα βόρεια όμως στα νότια ηπειρωτικά καθώς και στη νότια νησιωτική χώρα θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Την Πέμπτη η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση σε όλη τη χώρα.

Δεδομένων των διαφορετικών πολιτικών θέσεων που έχουν σήμερα η Ισπανία και η Αργεντινή, ένας ποδοσφαιρικός θρίαμβος μπορεί επίσης να μοιάζει με δικαίωση, όχι μόνο για την Αριστερά ή τη Δεξιά, αλλά και για εκείνους που υπερασπίζονται τη φεμινιστική ατζέντα ή για όσους την απορρίπτουν. Γιατί, όπως λέει η γνωστή φράση, η θέση από την οποία βλέπεις τα πράγματα καθορίζει και την οπτική σου.

Η Διάσκεψη της Μαδρίτης

Στις αρχές Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη η 5η Υπουργική Διάσκεψη για τη Φεμινιστική Εξωτερική Πολιτική, μια διήμερη συνάντηση, που φιλοξενήθηκε από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ. Η διοργάνωση με τίτλο “Χτίζοντας την Ειρήνη και τη Δημοκρατία” ανέδειξε γιατί η επιλογή της Ισπανίας ως οικοδέσποινας ήταν επίκαιρη.

Μίλησε ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών, όπως και άλλες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων αξιωματούχοι της ΕΕ και του ΟΗΕ. Υπήρχαν πάνελ για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ισότητα των φύλων, καθώς και συζητήσεις για τη χρηματοδότηση αυτών των προσπαθειών. Συζητήθηκαν επίσης η πολυμέρεια, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και, για πρώτη φορά, η άνοδος της λεγόμενης ανδρόσφαιρας (manosphere), δηλαδή των διαδικτυακών κοινοτήτων που συχνά προωθούν αντιφεμινιστικές αντιλήψεις.

Στη συζήτηση δεν έλειψαν οι έμμεσες αιχμές κατά του Ντόναλντ Τραμπ και η ανησυχία για την άνοδο ισχυρών ανδρών ηγετών, φαινόμενα που έχουν πλήξει τα δικαιώματα των γυναικών. Η διακήρυξη που εκδόθηκε στο τέλος της υπουργικής συνάντησης είχε λιγότερους υπογράφοντες από εκείνη που υιοθετήθηκε πέρυσι στη Γαλλία, 28 χώρες έναντι 31. Το γεγονός αντικατοπτρίζει την πολιτική αλλαγή σε αρκετές κυβερνήσεις, μεταξύ αυτών της Χιλής, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, όπου η Δεξιά είναι πλέον την εξουσία. Παράλληλα, υπέγραψαν και νέες χώρες, όπως η Αλβανία, η Ανδόρα, το Πράσινο Ακρωτήρι, το Μαυροβούνιο και το Ανατολικό Τιμόρ. Και αυτό από μόνο του είχε σημασία.

Παρά το γεγονός ότι η αντίθεση στον φεμινισμό αυξάνεται, το κίνημα δεν έχει εξαφανιστεί. Το σημαντικότερο συμπέρασμά μου δεν ήταν η ίδια η διακήρυξη, ούτε καν το μέγεθος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει σήμερα η φεμινιστική εξωτερική πολιτική. Ήταν η απόφαση της Ισπανίας να παραμείνει συνεπής σε μία φεμινιστική αντίληψη της πολιτικής: να επιμείνει στην υπεράσπιση του φεμινισμού, της πολυμέρειας και μιας ευρύτερης έννοιας της ασφάλειας, σε μια εποχή όπου ο αυταρχισμός και ο μιλιταρισμός οδηγούν μεγάλο μέρος του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής του Μιλέι, προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ισπανία-Αργεντινή δεν φαίνονταν πάντα τόσο διαφορετικές

Πριν από την άνοδο του Μιλέι στην εξουσία τον Δεκέμβριο του 2023, η Αργεντινή είχε γίνει σημείο αναφοράς για τις φεμινίστριες σε όλο τον κόσμο. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι γυναίκες της Αργεντινής δημιούργησαν τη “Marea Verde” (“Πράσινο Κύμα”), που συμβολιζόταν από ένα πράσινο μαντίλι, για να προωθήσουν τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Από το 2015, ένα χρόνο μετά την εισαγωγή της φεμινιστικής εξωτερικής πολιτικής από τη Σουηδία, το κίνημα “Ni Una Menos” (“Ούτε μία λιγότερη”) κινητοποιήθηκε κατά των γυναικοκτονιών.

Μετά την Αφρική, η Λατινική Αμερική έχει τα υψηλότερα ποσοστά γυναικοκτονιών στον κόσμο. Το 2020, υποστηρίζοντας ότι η άμβλωση αποτελεί ζήτημα ισότητας στην υγεία, η Αργεντινή, μια χώρα με συντριπτικά καθολικό πληθυσμό, νομιμοποίησε την άμβλωση έως τη 14η εβδομάδα κύησης. Το 2023 η χώρα υπέγραψε την πρώτη διακήρυξη για τη Φεμινιστική Εξωτερική Πολιτική, δεσμευόμενη σε μια φεμινιστική προσέγγιση της διεθνούς πολιτικής.

Υπό τον Μιλέι, η Αργεντινή απομακρύνθηκε αποφασιστικά από αυτή τη θέση. Η κυβέρνησή του χαρακτήρισε τον φεμινισμό παράλογο και μια πολιτική απάτη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Ακόμη χειρότερα, κατάργησε το Υπουργείο Γυναικών, Φύλων και Διαφορετικότητας και αργότερα έκλεισε την υπηρεσία που είχε αναλάβει την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, περικόπτοντας τη χρηματοδότηση για την καταπολέμησή της. Το 2024 η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που ψήφισε κατά μιας απόφασης του ΟΗΕ για την καταδίκη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών.

Η Ισπανία, αντίθετα, έχει ενισχύσει τη δέσμευσή της στη δικαιοσύνη των φύλων και την ισότητα, μια πορεία που ξεκίνησε ήδη από τις αρχές του 21ου αιώνα. Ο σοσιαλιστής πολιτικός Χοσέ Θαπατέρο έγινε πρωθυπουργός τον Μάρτιο του 2004 δηλώνοντας: Δεν είμαι απλώς κατά του ματσισμού, είμαι φεμινιστής. Προώθησε την ψήφιση ενός ολοκληρωμένου νόμου κατά της έμφυλης βίας. Μετά την επανεκλογή του το 2008, διόρισε κυβέρνηση με πλειοψηφία γυναικών, ενώ την ίδια χρονιά ίδρυσε και Υπουργείο Ισότητας.

Για τον Θαπατέρο, η ισότητα των γυναικών αποτελούσε βασικό στοιχείο της ισπανικής δημοκρατίας και της ρήξης της χώρας με τον μιλιταρισμό της δικτατορίας του Φράνκο. Αυτή η ιστορική κληρονομιά συνεχίζει να επηρεάζει και τον Πέδρο Σάντσεθ. Ο Ισπανός ηγέτης έχει βρεθεί σε αντιπαράθεση με τον Τραμπ και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με τους Ευρωπαίους συμμάχους του. Όταν ο Τραμπ απαίτησε από τα μέλη του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, η Ισπανία αρνήθηκε. Αντί γι’ αυτό, αύξησε τις δαπάνες για αναπτυξιακή βοήθεια.

Η ισπανική πολιτική φιλοσοφία

Νωρίτερα φέτος, ο Σάντσεθ αντιτάχθηκε στη χρήση ισπανικών βάσεων για τις αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Τραμπ. Έχει επίσης υπάρξει ένας από τους πιο έντονους επικριτές στην Ευρώπη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, χαρακτηρίζοντάς τον “τη μεγαλύτερη γενοκτονία που έχει γνωρίσει αυτός ο αιώνας”, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, και αναγνωρίζοντας παλαιστινιακό κράτος πολύ πριν πολλοί από τους Ευρωπαίους ομολόγους του είναι έτοιμοι να κάνουν το ίδιο.

Αν εξεταστούν ξεχωριστά, αυτές οι αποφάσεις μπορεί να μοιάζουν ασύνδετες. Δεν είναι όμως. Αντικατοπτρίζουν την ίδια φιλοσοφία που χαρακτήριζε και τη διάσκεψη στη Μαδρίτη: η ασφάλεια δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα και το διεθνές δίκαιο. Ο Σάντσεθ έχει επίσης κινηθεί αντίθετα από τη γενικότερη ευρωπαϊκή στροφή προς αυστηρότερες μεταναστευτικές πολιτικές. Αντί για απελάσεις, προώθησε ένα πρόγραμμα μεταναστών, το οποίο επέτρεψε σε περίπου 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς νόμιμα έγγραφα να υποβάλουν αίτηση για καθεστώς νόμιμης παραμονής (αρχικά ο στόχος ήταν 500.000 άτομα).

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Πάπας Λέων επισκέφθηκε τη χώρα τον περασμένο μήνα, παρά το γεγονός ότι ο Σάντσεθ δηλώνει άθεος. Ο Πάπας μίλησε στο ισπανικό κοινοβούλιο για να αναδείξει τη βαθιά πνευματική και πολιτισμική κρίση γύρω από τη μετανάστευση και την ανάγκη εξεύρεσης ασφαλών και νόμιμων διαδρομών για τους μετανάστες. Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η Ισπανία είναι μια προοδευτική ουτοπία.

Οι Ισπανοί, όπως και οι άνθρωποι παντού, αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το κόστος ζωής. Στη Βαρκελώνη, η αδυναμία πρόσβασης σε οικονομικά προσιτή κατοικία και ο υπερτουρισμός έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στους τουρίστες, καθώς και πιέσεις για περιορισμό του αριθμού των επισκεπτών που εισέρχονται στην πόλη. Η σύζυγος του πρωθυπουργού Σάντσεθ έχει κατηγορηθεί για διαφθορά και ο αδελφός του, Νταβίντ, έχει αποκλειστεί από δημόσιο αξίωμα λόγω υπόθεσης νεποτισμού. Ο πρώην πρωθυπουργός Θαπατέρο έχει επίσης ελεγχθεί για ζητήματα διαφθοράς.

Η σημασία του αγώνα

Λίγο πριν από τον ημιτελικό της Ισπανίας με τη Γαλλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο πρώην συντηρητικός πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, δήλωσε ότι η Γαλλία θα ήταν ένας άξιος αντίπαλος, αν και δεν υπάρχουν Γάλλοι παίκτες στην ομάδα, αναφερόμενος στην αφρικανική καταγωγή της πλειονότητας των παικτών της. Το ακροδεξιό κόμμα Vox έχει αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή προβάλλοντας την παραδοσιακή οικογένεια και αντιτιθέμενο στον φεμινισμό και τη μετανάστευση. Το Vox ελπίζει να πετύχει στην Ισπανία ό,τι πέτυχε ο Μιλέι στην Αργεντινή.

Η Αργεντινή θεωρείται φαβορί για τη σημερινή κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, κυρίως λόγω του Λιονέλ Μέσι, ο οποίος θεωρείται το κορυφαίο ποδοσφαιρικό ταλέντο στον κόσμο. Ωστόσο, πολλοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον 19χρονο Λαμίν Γιαμάλ της Ισπανίας, γιο Μαροκινού πατέρα και μητέρας από την Ισημερινή Γουινέα. Όμως, αντί να είναι απλώς αντίπαλοι, οι δύο χώρες μοιράζονται μια κοινή ιστορία. Ο Μέσι έφυγε από την Αργεντινή σε μικρή ηλικία και έγινε παγκόσμιος αστέρας στη Βαρκελώνη. Στη Βαρκελώνη το 2007 ο Μέσι συνάντησε τον μόλις 5 μηνών Λαμίν Γιαμάλ, κατά τη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής φωτογράφισης για ημερολόγιο της UNICEF.

Κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να γνωρίζει τότε ότι αποτύπωναν όχι μόνο δύο γενιές ποδοσφαιρικής μεγαλοφυΐας στο ίδιο στιγμιότυπο, αλλά και μια πραγματικότητα: τα σύγχρονα έθνη χτίζονται μέσα από τη μετακίνηση ανθρώπων και την ανταλλαγή πολιτισμών, όχι κλείνοντας σύνορα ή επιμένοντας σε μια δήθεν καθαρότητα πολιτισμού. Ο σύγχρονος κόσμος δημιουργήθηκε μέσα από την παγκόσμια συνεργασία και τη στήριξη, μέσα από θεσμούς όπως η UNICEF, που έχουν ως στόχο την προστασία των ευάλωτων.

Με τον δικό της τρόπο, αυτή είναι και η θέση που υποστηρίζει η σημερινή ισπανική κυβέρνηση, ενώ πολλοί άλλοι, μεταξύ αυτών και ο Μιλέι, την έχουν απορρίψει. Ο σημερινός αγώνας δεν θα αποφασίσει ποιο από τα δύο οράματα θα επικρατήσει. Όμως, για 90 λεπτά, η αντίθεση ανάμεσά τους θα είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Αντίστοιχη εικόνα αποτυπώνεται και στην έρευνα της ALCO, η οποία στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων καταγράφει τη ΝΔ στο 24,6% και την ΕΛΑΣ στο 15,3%. Και τα δύο κόμματα εμφανίζουν άνοδο κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση, με τη διαφορά τους να υπολογίζεται στις 9,3 μονάδες.

ΠΑΣΟΚ-“Ελπίδα” χάνουν έδαφος στις δημοσκοπήσεις

Κοινό εύρημα και των δύο δημοσκοπήσεων αποτελεί η περαιτέρω υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο φαίνεται να απομακρύνεται από τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης. Στη μέτρηση της GPO, η εκλογική του επιρροή εκτιμάται στο 10,8%, μειωμένη κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο, όταν είχε καταγραφεί στο 11,5%.

Ανάλογη τάση καταγράφει και η ALCO, σύμφωνα με την οποία η πρόθεση ψήφου για το ΠΑΣΟΚ διαμορφώνεται στο 9,7%, έναντι 10,4% στην προηγούμενη μέτρηση, επιβεβαιώνοντας τη σταδιακή υποχώρηση των ποσοστών του.

Πτωτική πορεία εμφανίζει και η “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της Μαρίας Καρυστιανού. Η GPO καταγράφει την εκλογική επιρροή του κόμματος στο 7%, μειωμένη κατά 0,8 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Ιούνιο. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η κάμψη που αποτυπώνει η ALCO, όπου η πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων διαμορφώνεται στο 6,4%, από 7,8% στην προηγούμενη μέτρηση.

Κόμμα Σαμαρά

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα ευρήματα σχετικά με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Σύμφωνα με τη GPO, το 12,3% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι «πολύ» ή «αρκετά πιθανό» να το στηρίξει, έναντι 9,2% στην προηγούμενη μέτρηση.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η δημοσκόπηση της ALCO, η οποία καταγράφει τη δυνητική εκλογική επιρροή ενός κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά στο 12%, επιβεβαιώνοντας ότι διατηρεί αξιοσημείωτη δυναμική, παρά το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επίσημα η ίδρυσή του.

Δημοσκοπήσεις: Αρνητική η αποτίμηση του κυβερνητικού έργου

Παρά τη διατήρηση της δημοσκοπικής πρωτιάς της ΝΔ, η πλειονότητα των πολιτών εξακολουθεί να αξιολογεί αρνητικά το κυβερνητικό έργο. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της GPO, το 68,6% των ερωτηθέντων εκφράζει αρνητική γνώμη για την κυβερνητική πολιτική.

Ωστόσο, η εικόνα εμφανίζεται ελαφρώς βελτιωμένη σε σύγκριση με τον Απρίλιο, όταν το αντίστοιχο ποσοστό των αρνητικών αξιολογήσεων είχε διαμορφωθεί στο 72,2%, γεγονός που υποδηλώνει μικρή αποκλιμάκωση της δυσαρέσκειας, χωρίς όμως να μεταβάλλει τη συνολική αρνητική εικόνα που καταγράφεται στην κοινή γνώμη.

«Ακολουθούμε μια πολιτική ανοιχτών θυρών», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Ιράκ Αλί αλ-Ζαΐντι, κατά τη διάρκεια επιχειρηματικής συνόδου ΗΠΑ-Ιράκ στο Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ, όπου Ιρακινοί αξιωματούχοι και αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, υγείας και τεχνολογίας υπέγραψαν μη δεσμευτικές συμφωνίες και μνημόνια συνεργασίας συνολικής αξίας άνω των 60 δισ. δολαρίων.

«Όποιος έχει ένα έργο μπορεί να έρθει και να συζητήσει μαζί μας. Δεν θα δυσκολέψουμε κανέναν», ανέφερε ο Ζαΐντι.

Ο Τομ Μπάρακ, απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ στην περιοχή, δήλωσε ότι, από τη μία πλευρά, ο πόλεμος έχει δημιουργήσει «χάος και σύγχυση», αλλά από την άλλη το Ιράκ βρίσκεται «στην πρώτη γραμμή μιας νέας στρατηγικής συμμαχίας ασφαλείας» με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες.

Ο Ζαΐντι επισκέφθηκε τα κεντρικά γραφεία της Chevron στο Χιούστον, πριν Ιρακινοί αξιωματούχοι υπογράψουν συμφωνίες με τον πετρελαϊκό κολοσσό για την προώθηση της πιθανής εισόδου της εταιρείας στα πετρελαϊκά κοιτάσματα στο Ιράκ. Ο Τζέικ Σπίρινγκ, πρόεδρος της Chevron, δήλωσε στη σύνοδο ότι η εταιρεία του θα επενδύσει σε έναν αγωγό που θα παρακάμπτει το Ορμούζ και θα δημιουργεί μια νέα εξαγωγική διαδρομή για το ιρακινό πετρέλαιο. Ένας τέτοιος αγωγός θα μπορούσε να μεταφέρει ιρακινό πετρέλαιο προς τη δυτική ακτή της Συρίας, στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Μακροπρόθεσμα, ο Σπίρινγκ δήλωσε ότι το ενεργειακό δυναμικό του Ιράκ θα μπορούσε να καταστήσει τη χώρα τον αντίστοιχο ενεργειακό κόμβο της Μέσης Ανατολής, ανάλογο με τα αμερικανικά κέντρα εμπορίας ενέργειας. Η ConocoPhillips ανακοίνωσε ότι συμφώνησε να αποκτήσει το 42% της BP Energy of Kirkuk Ltd, συμμετέχοντας μαζί με τη βρετανική πετρελαϊκή BP στην αναδιαμόρφωση τεσσάρων πετρελαϊκών κοιτασμάτων που βρίσκονται σε παραγωγή στο βόρειο Ιράκ.

Η BP βλέπει δυνατότητες για το Ιράκ

Η διευθύνουσα σύμβουλος της BP, Μεγκ Ο’Νιλ, δήλωσε ότι το Ιράκ διαθέτει «φανταστικές δυνατότητες από πλευράς ενεργειακών πόρων» και ότι οι συνεργασίες αυτές συμβάλλουν τόσο στην ενεργειακή ασφάλεια του Ιράκ όσο και στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια. Η BP έχει μακρά ιστορία στο Ιράκ, καθώς συμμετείχε στην ανακάλυψη του κοιτάσματος του Κιρκούκ το 1927.

Ο διευθύνων σύμβουλος της ConocoPhillips, Ράιαν Λανς, δήλωσε ότι η εταιρεία του δεν έχει την ίδια ιστορική παρουσία με την BP στο Ιράκ, αλλά διαθέτει εμπειρία σε δύσκολες περιοχές, όπως η βόρεια πλαγιά της Αλάσκας.

«Είμαστε πρόθυμοι να φέρουμε την τεχνολογία μας, την τεχνογνωσία μας, τους ανθρώπους μας και τα κεφάλαιά μας για να βοηθήσουμε τον ιρακινό λαό», είπε. Ο Ζαΐντι, ο οποίος πραγματοποιεί πενθήμερη επίσκεψη στις ΗΠΑ, συναντήθηκε στον Λευκό Οίκο με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν «πολλές συμφωνίες με το Ιράκ»,

«Να τους πάρει από το ΝΑΤΟ», ήταν η ορθή ελληνική απάντηση. «Δεν είναι ανεξάντλητες οι αμυντικές μας ανάγκες», ήταν περίπου η απάντηση του ΥΠΕΘΑ.

Ο ελληνικός ρόλος στην απρόσκοπτη εξαγωγή ρωσικών υδρογονανθράκων υπήρξε σημαντικός και ουσιαστικός στον εφοδιασμό της διεθνούς αγοράς και, συνεπώς, στη συγκράτηση των τιμών, και όχι η «ελεύθερη διακίνηση στα Στενά του Ορμούζ ή οι διακοπές προμηθειών της Κίνας», κατά το πρακτορείο Bloomberg.

Πάλι Έλληνες εφοπλιστές έκαναν το θαύμα τους, όπως στην κρίση του Σουέζ το 1973, εξασφαλίζοντας το 15-20% των αναγκών πετρελαίου του τρίτου κόσμου, που έλειπε από τον πόλεμο στον Κόλπο.

Δεν τους συγχώρησαν όμως, όπως και τότε, οι Ευρωπαίοι πλοιοκτήτες, που θα ήθελαν να υποκαταστήσουν την ελληνική μεταφορική ικανότητα – εξού και οι επιθέσεις της Κομισιόν δήθεν κατά της Ρωσίας, ενώ στην πραγματικότητα γίνονται για να χρεοκοπήσουν τις εταιρείες που ανήκουν σε Έλληνες εφοπλιστές – κάρφος στον οφθαλμό του Λίμπεκ.

Κακό της κεφαλής της θα έκανε η «ύπατος» -τρομάρα της- διπλωμάτης της ΕΕ, η Εσθονή Κάγια Κάλας, που εξυπηρετεί τα σκοτεινά συμφέροντα των ευρωπαϊκών εφοπλιστικών ομίλων, και ευτυχώς που την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η επιβολή κυρώσεων από τη… φιλελληνική μας κυβέρνηση. Για πρώτη φορά.

Τι θα φέρει το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας

Αν περάσει το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το πετρέλαιό της δεν θα πάψει να ρέει στη διεθνή αγορά – υπάρχουν οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι… Τούρκοι, που θα αναλάβουν τη μεταφορά του. Απλώς ο ανταγωνισμός θα μειωθεί, αν εκλείψουν οι Έλληνες και ο «σκιώδης στόλος».

Υπό αυτή την έννοια, οι ελληνορωσικές σχέσεις επιβιώνουν, παρά την εχθρική στάση της ευρωπαϊκής πολιτικής, που έχει εγκλωβιστεί στη συνέχιση, για πέμπτο χρόνο, της ουκρανικής διαμάχης.

Έχει δίκιο ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, που διαπιστώνει την προσπάθεια του Ζελένσκι και των Ευρωπαίων υποστηρικτών του να ματαιώσουν τις συμφωνίες Πούτιν-Τραμπ πέρυσι στο Άνκορατζ της Αλάσκας για την ειρήνευση του πρώτου ευρωπαϊκού πολέμου του 21ου αιώνα. Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να τους ακολουθήσει.