Καθώς η ένοπλη σύρραξη έχει πλέον εισέλθει στον έβδομο μήνα της και οι διαπραγματεύσεις παραμένουν σε απόλυτο αδιέξοδο, η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών έσπειρε ανησυχία στις αγορές: οι τιμές του πετρελαίου άρχισαν να ανεβαίνουν ξανά, με το βαρέλι του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς διεθνώς, να ξεπερνά το συμβολικό όριο των 90 δολαρίων.

«Θα υπάρξει ανταπόδοση» και «θα τους πλήξουμε δυνατά», διεμήνυσε ο αμερικανός πρόεδρος, σύμφωνα με δηλώσεις του που μεταδόθηκαν από το Fox News. Λίγο νωρίτερα, ο ιρανός ομόλογός του εκτίμησε πως η συνέχιση του πολέμου δεν θα ήταν «προς το συμφέρον ούτε» της Τεχεράνης «ούτε οποιουδήποτε άλλου» στην περιοχή, λέγοντας πως συνεχίζει να «εργάζεται για να εξευρεθεί συμφωνία».

Στο Κιργιστάν για τη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ), συναντήθηκε με τον πακιστανό πρωθυπουργό Σαμπάζ Σαρίφ, η χώρα του οποίου διαδραματίζει μεσολαβητικό ρόλο. Στο ραντεβού αναμένονταν επίσης οι πρόεδροι της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Επικίνδυνη κλιμάκωση»

Σύμφωνα με το μεικτό διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»),η επίθεση εναντίον του Λαράκ έγινε αφού οι Φρουροί της Επανάστασης, ο ισχυρός ιδεολογικός στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, «παρατηρήθηκαν να ετοιμάζονται να εκτοξεύσουν πυραύλους φορτωμένους θαλάσσιες νάρκες στο στενό του Ορμούζ».

Ιρανικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για τρεις νεκρούς και επτά τραυματίες στα πλήγματα αυτά. Η Ιορδανία, ανάμεσα στους στόχους των ιρανικών αντιποίνων, ανακοίνωσε πως κατέρριψαν οκτώ πυραύλους όταν εισήλθαν στον εναέριο χώρο του χασεμιτικού βασιλείου. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν μη επανδρωμένο εναέριο όχημα πάνω από τα χωρικά τους ύδατα, καταγγέλλοντας «επικίνδυνη κλιμάκωση».

Οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις προειδοποίησαν τους γείτονες ότι ενδέχεται να υπάρξει «πολύ πιο ισχυρή ανταπόδοση» σε περίπτωση οποιασδήποτε νέας «επίθεσης» των δυνάμεων της Ουάσιγκτον από τα εδάφη τους. Οι Φρουροί ανέφεραν εξάλλου ότι κατέρριψαν δυο αμερικανικά drones στους αιθέρες του στενού του Ορμούζ.

Εξάλλου τις πρώτες πρωινές ώρες ανακοινώθηκε ότι δεξαμενόπλοιο χτυπήθηκε από τρία «άγνωστα βλήματα» καθώς διέσχιζε το στενό του Ορμούζ προς την κατεύθυνση της εξόδου από αυτό από τη βρετανική υπηρεσία ενημέρωσης για την ασφάλεια της ναυτιλίας UKMTO. Τις τελευταίες εβδομάδες επικρατούσε συγκριτική ηρεμία στην περιοχή, αλλά οι σποραδικές ανταλλαγές πυρών δεν είχαν σταματήσει, κυρίως στον τομέα του στενού.

Το θαλάσσιο πέρασμα αυτό, από το οποίο διερχόταν προπολεμικά το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται παγκοσμίως και βρίσκεται πλέον στην καρδιά της σύγκρουσης, είναι κλειστό de facto με απόφαση του Ιράν από την αρχή του πολέμου, που είχε έναυσμα την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας την 28η Φεβρουαρίου.

Προστασία της «ελεύθερης κυκλοφορίας»

Σε αντίποινα, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο και δηλώνουν έτοιμες «να προστατεύσουν την ελεύθερη κυκλοφορία του εμπορίου», με τη CENTCOM να διαβεβαιώνει πως «ολοκλήρωσε» την άρση ναρκών στις «διεθνείς οδούς ναυσιπλοΐας».

Αλλά χθες το πολεμικό ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης ανέφερε ότι πολύ μεγάλο δεξαμενόπλοιο που προσπάθησε «παρανόμως» να διασχίσει το στενό έπεσε σε δυο ναυτικές νάρκες, κάτι που διέψευσε η CENTCOM, κάνοντας λόγο για «παραπληροφόρηση».

Οι διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή παραμένουν σε αδιέξοδο, καθώς το λεγόμενο μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ, που υπέγραψαν οι πρόεδροι των δυο χωρών στα μέσα Ιουνίου, έγινε κομματάκια προτού κλείσει ένας μήνας. Για τον επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας Αμπάς Αραγτσί, «η λύση είναι ξεκάθαρη και απλή: οι ΗΠΑ πρέπει να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν» όταν υπογράφτηκε. «Όλα θα επανέλθουν σε τάξη» τότε.

Καθώς η ένοπλη σύρραξη αυτή είναι ιδιαίτερα αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ και καθώς πλησιάζουν οι βουλευτικές εκλογές του μέσου της προεδρικής θητείας, η κυβέρνηση Τραμπ δίνει την έμφαση στον «οικονομικό πόλεμο» εναντίον του Ιράν, που ήδη αντιμετώπιζε σειρά αμερικανικών και διεθνών κυρώσεων. «Θα συνεχίσουμε να ασκούμε πίεση» στην Τεχεράνη, επέμεινε χθες Δευτέρα ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, ο οποίος εκφράστηκε κατά την έναρξη σειράς συναντήσεων στις ΗΠΑ με ομολόγους του της G20.

Κάθιδρος από τον καύσωνα προσπαθούσα ως άλλος … ταρζάν να ανέβω στην ακρόπολη, αλλά επί ματαίω! Εγκαταλείπων την απονενοημένη προσπάθεια δεν έβαλα μυαλό και πήρα τον δρόμο να επισκεφθώ την “Αυλόπορτα”, όπου νόμισα ότι βρέθηκα σε τσαντίρι ή μαντρί (βλέπε φωτογραφίες)!

Την ίδια ημέρα, το ίδιο απόγευμα, στις 25 Αυγούστου 2026, στο γειτονικό χωριό Στράτος Αιτωλοακαρνανίας η αρχαιολόγος, πρώην προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος και νυν γενική γραμματεύς του υπουργείου Πολιτισμού Ολυμπία Βικάτου (κρατήστε το όνομα αυτό για τα περαιτέρω) εγκαινίαζε το αποκατασταθέν (κι όχι αποκατεστημένο, όπως διάβασα), ύστερα από … 35 χρόνια αρχαίο θέατρο της σημαντικής παραπάνω αρχαίας πόλης χαρακτηρίζοντας την 25η Αυγούστου 2026 «ως ημέρα χαράς και γιορτής για το υπουργείο Πολιτισμού, τον Δήμο, την Περιφέρεια» και “διαβεβαιώνοντας” (κρατήστε κι αυτή τη λέξη για τα περαιτέρω) ότι στόχος είναι να προχωρήσει το επόμενο διάστημα η σύνταξη των απαιτούμενων μελετών, ώστε να ωριμάσει ο σχεδιασμός για την ανάδειξη και του Ναού του Διός (βλέπε φωτογραφία του όπου βόσκουν πρόβατα!).

Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο διαπρεπής αρχαιολόγος και νυν επίτιμος γενικός διευθυντής του υπουργείου Πολιτισμού Λάζαρος Κολώνας (κρατήστε κι αυτό το όνομα πάλι για τα περαιτέρω), ο οποίος μίλησε για το πραγματικά σημαντικό αυτό έργο, αφού εκείνος, πριν από … 35 χρόνια, ανέσκαψε και αποκάλυψε το αρχαίο θέατρο που αποκαταστάθηκε το 2026 με χρηματοδότηση του έργου κατά 1,6 εκατ. ευρώ από το (από ποιο άλλο;) ΕΣΠΑ της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας της περιόδου 2014-2020 (και ολοκληρώθηκε όταν λήγει και η περίοδος 2021-2027!).

Ποιοι ήταν παρόντες

Φυσικά, παρόντες ήταν ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου, ο οποίος αναφέρθηκε και στον Ναό του Στρατίου Διός, για τον οποίο, όπως είπε, θα υπάρξει νέα προγραμματική συμφωνία για την ανάδειξή του (μελέτες κλπ: κρατήστε κι αυτή τη λέξη για τα περαιτέρω), χωρίς όμως να υπενθυμίζει δημοσίως στην κυρία Βικάτου τα χάλια στον χώρο του αρχαίου Αγρινίου!

Στην ίδια εκδήλωση, πάλι φυσικά, απηύθυνε πανηγυρικό χαιρετισμό και ο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, τόνισε ότι «κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας νέος για τα αρχαία θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας», ξεχνώντας ότι η Αιτωλοακαρνανία είναι, όπως συνεχώς μού έλεγε ο Λάζαρος Κολώνας «ένα απέραντο μουσείο» που, ωστόσο, κυκλώνεται μόνο από βελανιδιές και πουρνάρια (ακόμα και μέσα στις τεράστιες κυκλώπειες πέτρες!) χόρτα, καδρόνια, λαμαρίνες και, γενικώς, αδιαφορία για την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής.

Παρόλα αυτά, μεταξύ των υπόλοιπων έργων μερικών εκατομμυρίων ευρώ που απαρίθμησε ο κ. Φαρμάκης για τον πολιτισμό της περιοχής, ενώπιον της κυρίας Βικάτου, δεν περιλαμβάνεται ούτε ένα κονδύλι για καθαρισμό όχι της αρχαίας πόλης που είναι σε … δάσος Αμαζονίου, αλλά ούτε για καθαρισμό της ακρόπολης και της “Αυλόπορτας” από δέντρα, πουρνάρια και χόρτα!

Τα εγκαίνια του αρχαίου θεάτρου ολοκληρώθηκαν και με … εγκαίνιά του με μουσική εκδήλωση, διότι, όπως τονίσθηκε, «το αρχαίο θέατρο, όπως δεν εγκαινιάστηκε απλώς ως ένα αποκατεστημένο αρχαιολογικό μνημείο, αλλά υποδέχθηκε ξανά τον κόσμο μέσα από μια πολιτιστική εκδήλωση, παντρεύοντας την ιστορία της αρχαίας Στράτου με τη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία». Άντε, καλή συνέχεια και με … σκυλάδικα, σαν κι αυτά που … τραγουδούσαν οι αρχαίοι Στράτιοι …

 Παλαιομάνινα: Το προκλητικό χρονικό της ντροπής

Την ίδια ημέρα και στιγμή (χωρίς το πάθημα να γίνει μάθημα) πήρα κι άλλη τολμηρή απόφαση. Πήγα να επισκεφθώ και την εμβληματική Κεντρική Πύλη της αρχαίας πόλης, τη λεγόμενη “Αυλόπορτα” ή “Πόρτα” από τους ντόπιους. Την είδα και την απαθανάτισα σε κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήταν και που περιέγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου στο SLpress πριν από 18 μήνες (19 Φεβρουαρίου 2025) υπό τον τίτλο “Αυλόπορτα Παλαιομάνινας: Ένα αρχαίο μνημείο τριάντα χρόνια στην αναμονή”.

Είναι ένα κατόρθωμα ντροπής με τους ίδιους πρωταγωνιστές που γιόρταζαν, χαίρονταν και πανηγύριζαν μετά μουσικής στην Στράτο και που αφήνουν στα καδρόνια της οργής την “Αυλόπορτα” της Παλαιομάνινας επί 29 χρόνια, παρά τις ανακοινώσεις και αποφάσεις για μελέτες και ένταξη του έργου διάσωσης και ανάδειξης στο ΕΣΠΑ. Παραθέτω εν συντομία το προκλητικό χρονικό της ντροπής:

• Το 1997, ύστερα από άρθρα μου στον “Οικονομικό Ταχυδρόμο” και τα “Νέα” και επικοινωνία μαζί του, ο τότε προϊστάμενος της αρμόδιας Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (με έδρα την Πάτρα) διαπρεπής αρχαιολόγος Λάζαρος Κολώνας, ο οποίος μίλησε κατά την εκδήλωση στις 25 Αυγούστου 2026, επισκέφθηκε την υπό κατάρρευση “Αυλόπορτα” στην οποία έσπευσε να τοποθετήσει… προσωρινά ξύλινο “νάρθηκα”.
• Το 2020, ύστερα από 23 χρόνια, τα “καδρόνια” σάπισαν και τοποθετήθηκαν καινούργια βελτιωμένα με αντισηπτικά και στέγαστρα σαν να είναι … μαντρί.
• Στις 16 Σεπτεμβρίου 2021 δημοσίευσα άρθρο μου στον αθηναϊκό και τοπικό Τύπο (είχαν προηγηθεί πολλά άλλα με σχετικές καταγγελίες για αδιαφορία) υπό τον τίτλο “Δεν είναι τσαντίρι, δεν είναι μαντρί, δεν είναι παράγκα, είναι επιβλητική αρχαία πύλη!”, όπου παρουσίαζα το μαρτύριο της στερέωσης του επιβλητικού αυτού υπό κατάρρευση μνημείου, της “Αυλόπορτας”, με … καδρόνια επί … 24 χρόνια.

Στο άρθρο αυτό, αντί της υπουργού Πολιτισμού στην οποία απευθυνόταν, απάντησε με επιστολή της η τότε προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος Ολυμπία Βικάτου (κρατήστε πάλι το όνομά της), η οποία στη συνέχεια έγινε γενική διευθύντρια του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και σήμερα είναι γενική γραμματεύς του ίδιου υπουργείου.

Διαβεβαιώσεις κυρίας Βικάτου το 2021

Στην επιστολή της αυτή η κυρία Βικάτου, πέρα από τις απαράδεκτες αιχμές «(δεν είναι η πρώτη φορά που τα τελευταία χρόνια ο κ. Δ. Στεργίου, για λόγους που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε, συνεχώς και με επιμονή δημοσιεύει ή αναρτά παρόμοια δημοσιεύματα, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για την Υπηρεσία μας, προφανώς αγνοώντας την επιβεβλημένη επιστημονική δεοντολογία υλοποίησης παρόμοιων έργων, αλλά και επιδιώκοντας τη δημιουργία εντυπώσεων που αδικούν το σύνθετο έργο της…) κρατικού λειτουργού κατά επαγγελματία δημοσιογράφου που κατήγγελλε πράξεις και παραλείψεις γύρω από την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, μάς είχε ενημερώσει, μεταξύ άλλων, και για το σχετικό πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού για τη στερέωση και την ανάδειξη του εμβληματικού αυτού αρχαίου μνημείου, αναφέροντας τα ακόλουθα:

»Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που ξεκίνησε το έτος 2019, με στόχο την ανάδειξη του μνημείου, η Εφορεία μας ενέταξε στο Πρόγραμμα δράσης της για το έτος 2021 την σύνταξη των απαιτούμενων μελετών και η υπουργός Πολιτισμού ενέκρινε άμεσα τη διάθεση των απαιτούμενων πιστώσεων για τη σύνταξη της αρχιτεκτονικής μελέτης (15.000 ευρώ) και της στατικής (12.000 ευρώ, έχει ήδη εκδοθεί η σχετική Υπουργική απόφαση) με τη διαβεβαίωση (γι’ αυτό πρότεινα πιο πάνω να κρατήσετε κι αυτή τη λέξη) ότι με την ολοκλήρωση των μελετών στερέωσης–συντήρησης και αποκατάστασης του πύργου-πύλης και μίας δεύτερης παρακείμενης πύλης και εν συνεχεία την έγκρισή τους, η Υπηρεσία μας θα υποβάλει (sic) σχετικό φάκελο ένταξης του έργου μαζί με την παρακείμενη εσωτερική πύλη (που μπήκε κι αυτή προσωρινά σε καδρόνια), στην επόμενη προγραμματική περίοδο (ΕΣΠΑ 2021–2027)».

Επίσης, στην ίδια επιστολή η κυρία Βικάτου αναφέρει τα ακόλουθα απαράδεκτα για λογοδοσία κρατικού λειτουργού: «…Ύστερα από τα παραπάνω είναι σαφές ότι δεν ευσταθούν τα αναφερόμενα από τον κ. Δ. Στεργίου, καθώς όλες οι εργασίες που πραγματοποιήθηκαν για την εξυγίανση του ξύλινου νάρθηκα (ο οποίος σημειωτέον έχει συμβάλει σημαντικά μέχρι σήμερα στην διατήρηση- στερέωση του μνημείου), οι οποίες φωτογραφικά αποτυπώθηκαν στο φυλλάδιο που δημοσίευσε η Εφορεία μας για το έργο της κατά το έτος 2020, αποτελούν πρόδρομες εργασίες για τη σύνταξη των απαιτούμενων μελετών και το πρώτο βήμα για την οριστική αποκατάστασή (sic) του.

»Η μνημειακή πύλη δεν κινδυνεύει με κατάρρευση και λειτουργεί στατικά μαζί με τον ξύλινο νάρθηκα. Συνεπώς η αφαίρεσή του χωρίς να προκληθούν φθορές στο σώμα της πύλης, αποτελεί αντικείμενο των μελετών αποκατάστασης και στερέωσης του μνημείου και θα υλοποιηθεί μετά από τους απαραίτητους στατικούς υπολογισμούς από εξειδικευμένο πολιτικό μηχανικό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφαιρεθεί, απλά για να εμφανιστούν οι αρχαίοι λίθοι της πύλης.

»Ο μόνος τρόπος να προστατευτεί το σημαντικό αυτό μνημείο και να αναδειχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο είναι να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, βάσει ορθού προγραμματισμού και με τη συμμετοχή διεπιστημονικού προσωπικού, όπως ακριβώς πράττει σήμερα, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, και σύμφωνα με τις αρχές αποκατάστασης των μνημείων η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος..».

Αμείλικτα ερωτήματα για την Παλαιομάνινα

Όλα αυτά, λοιπόν, ήταν και είναι… «πρόδρομα» για ένταξη σε ΕΣΠΑ επί … επτά χρόνια! Σημειώνω ότι η εγκριθείσα πολύ σημαντική αυτή μελέτη υπό τον τίτλο “Αρχιτεκτονική μελέτη αποτύπωσης, τεκμηρίωσης, αποκατάστασης και ανάδειξης παραποτάμιων πυλών Παλαιομάνινας” (αρχιτεκτονική αποτύπωση και Παθολογία), ανετέθη στις 27 Οκτωβρίου 2021 με λεπτομερή καταγραφή του περιεχομένου της απ΄ευθείας σε ιδιωτική μελετητική εταιρεία που εδρεύει στην Αττική (Πεντέλη) με δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό ποσού 14.694 ευρώ (με … έκπτωση από την εταιρία καθώς η απόφαση όριζε το ποσό των 15.000 ευρώ!) και υπό την επίβλεψη, έλεγχο και εποπτεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος, δηλαδή της κυρίας Βικάτου, τότε, ως προϊσταμένης της παραπάνω περιφερειακής υπηρεσίας του υπουργείου Πολιτισμού.

Ύστερα από… τέσσερα χρόνια, στις 9 Φεβρουαρίου 2025, αντί ένταξης του έργου στο ΕΣΠΑ, η κυρία Λίνα Μενδώνη υπέγραψε νέα απόφαση (ΑΔΑ: ΨΛΙΨ46ΝΚΟΤ-Κ36) έγκρισης δύο μάλιστα νέων μελετών από τις οποίες η πρώτη είχε ακριβώς τον ίδιο τίτλο με εκείνη του … 2021 που ανετέθη απ’ ευθείας σε μελετητική εταιρεία, με αμείλικτα ερωτήματα στα οποία απαντά και σήμερα μόνο η επί 29 χρόνια σε καδρόνια “Αυλόπορτα”…

Η μηχανή του 51χρονου επιχείρησε να στρίψει αριστερά και συγκρούστηκε με τη δεύτερη μοτοσικλέτα. Σύμφωνα με πληροφορίες, μία εκ των δύο μηχανών παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη, ενώ μετά συγκρούστηκαν και με σταθμευμένο ΙΧ. Ο θάνατός τους ήταν ακαριαίος. Τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος διερευνώνται από την Τροχαία, η οποία εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τροχαίο.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις δηλώσεις του Νετανιάχου και την παρουσίαση της Τουρκίας ως νέου ανταγωνιστή του Ισραήλ, ο Φιντάν δεν περιορίστηκε σε μια καταδίκη της ισραηλινής πολιτικής. Στοχοποίησε προσωπικά τον Νετανιάχου, χαρακτηρίζοντάς τον «κοινό εχθρό της ανθρωπότητας, της διεθνούς κοινότητας και της ασφάλειας». «Ο ίδιος ο Νετανιάχου, ο δολοφόνος, ο γενοκτόνος, δεν είναι πλέον πρόσωπο που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη», δήλωσε.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι η νοοτροπία του Νετανιάχου και όσοι δρουν μαζί του συνιστούν απειλή όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την παγκόσμια ασφάλεια. «Θα ήταν μεγάλο λάθος να θεωρηθεί ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα που αφορά μόνο την Τουρκία», τόνισε.

Η Άγκυρα επιχειρεί να μεταφέρει το ζήτημα από το επίπεδο των διμερών τουρκικών-ισραηλινών διαφορών στο επίπεδο της διεθνούς ασφάλειας. Ο Φιντάν κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αναλάβει δράση και να εμποδίσει τον Νετανιάχου να προκαλέσει περαιτέρω ζημιά «στην περιοχή, στο Ισραήλ, στον εβραϊκό λαό και σε ολόκληρο τον κόσμο».

«Αυτός ο δολοφόνος, ο οποίος απολαμβάνει να χύνει παλαιστινιακό και μουσουλμανικό αίμα, πρέπει πλέον να σταματήσει», δήλωσε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, κατηγόρησε τον Νετανιάχου ότι αντιτίθεται στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους και επιδιώκει τη συνέχιση μιας «γενοκτονικής και κατοχικής προσέγγισης», η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, θέτει σε κίνδυνο την περιφερειακή ασφάλεια.
«Αυτό αποτελεί απειλή όχι μόνο για εμάς, αλλά για ολόκληρη την περιοχή και τη διεθνή κοινότητα. Το διεθνές σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει την απειλή Νετανιάχου», υπογράμμισε.

Στο στόχαστρο ο Νετανιάχου

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επιλογή του Φιντάν να επικεντρώσει την επίθεσή του στον ίδιο τον Νετανιάχου. Η Άγκυρα δεν χαρακτηρίζει αυτή τη φορά το ίδιο το Ισραήλ ως τον αποκλειστικό ή συνολικό αντίπαλο. Αντίθετα, διαχωρίζει τον Νετανιάχου, την κυβέρνησή του και την πολιτική που ακολουθεί, από το ισραηλινό κράτος και τον ισραηλινό λαό. Ο ίδιος ο Φιντάν, μάλιστα, υποστήριξε ότι η πολιτική του Νετανιάχου προκαλεί ζημιά όχι μόνο στους Παλαιστινίους αλλά και «στο Ισραήλ και στον εβραϊκό λαό».

Η διατύπωση αυτή αποκτά πολιτική σημασία, καθώς αφήνει περιθώριο για διαφορετική αντιμετώπιση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ σε περίπτωση αλλαγής της ισραηλινής πολιτικής ηγεσίας, ή κατεύθυνσης. Δεν πρόκειται για δήλωση του Φιντάν ότι η αποχώρηση του Νετανιάχου θα οδηγήσει αυτομάτως σε εξομάλυνση των σχέσεων. Είναι, όμως, μια ανάγνωση που προκύπτει από την ξεκάθαρη διάκριση που κάνει η Άγκυρα ανάμεσα στον Νετανιάχου και στο ίδιο το Ισραήλ.

Το μήνυμα προς τις ΗΠΑ

Ο Φιντάν αναφέρθηκε στη «διεθνή κοινότητα» και στο «διεθνές σύστημα», όμως η πραγματικότητα είναι ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάσει την ισραηλινή κυβέρνηση και τον Νετανιάχου. Η δήλωση επομένως μπορεί να διαβαστεί, σύμφωνα με τουρκική ανάλυση, και ως μήνυμα προς τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η Άγκυρα ουσιαστικά ζητά από τις Ηνωμένες Πολιτείες να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους προκειμένου να περιοριστεί η πολιτική του Νετανιάχου, την οποία θεωρεί πλέον απειλή για την περιφερειακή ασφάλεια. Το μήνυμα δεν είναι ότι η Τουρκία επιδιώκει σύγκρουση με το Ισραήλ ως κράτος. Αντίθετα, η επιλογή του Φιντάν να στοχοποιήσει προσωπικά τον Νετανιάχου, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο διαφορετικής σχέσης με μια ισραηλινή ηγεσία που θα ακολουθούσε διαφορετική πολιτική.

Σε αυτή την ανάγνωση, η Άγκυρα στέλνει στην Ουάσιγκτον ένα διπλό μήνυμα: Ο Νετανιάχου αποτελεί το πρόβλημα σήμερα και η πολιτική του πρέπει να σταματήσει. Η Τουρκία, όμως, δεν κλείνει την πόρτα σε μια μελλοντική εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ. Η θέση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα μετά την πρόσφατη προειδοποίηση του προέδρου Ερντογάν προς τον Τραμπ να «σταματήσει το Ισραήλ», αλλά και τη δήλωσή του ότι η Τουρκία «δεν θέλει πόλεμο, αλλά δεν θα τον αποφύγει».

Έτσι, η νέα παρέμβαση του Φιντάν δεν αποτελεί μόνο μια ακόμη σκληρή καταδίκη του Νετανιάχου: Αποτελεί ταυτόχρονα προσπάθεια της Άγκυρας να καταστήσει σαφές προς την Ουάσιγκτον ότι θεωρεί την πολιτική του Ισραηλινού πρωθυπουργού την κύρια πηγή της σημερινής επικίνδυνης αντιπαράθεσης και ότι η εξέλιξη των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το εάν αυτή η πολιτική συνεχιστεί ή αλλάξει.

Προς τούτο θα μοιράσει στην ΔΕΘ ένα πακέτο περί τα 2 δισ. ευρώ σε εκλογικές πελατείες, ώστε να επιστρέψουν στην δεξαμενή της ΝΔ. Παράλληλα έχει εξαπολύσει εκστρατεία κόβοντας κορδέλες ανά την Ελλάδα για να διαφημίσει το έργο του. Στο πεδίο της Εξωτερικής Πολιτικής επιχειρεί να αντιμετωπίσει την κριτική του Αντώνη Σαμαρά. Αγοράζει αντιαεροπορική ασπίδα από το Ισραήλ και βάζει στο Αιγαίο την γαλλική Meridiam, ώστε να ξεπεράσει τις αντιδράσεις της Τουρκίας για το ενεργειακό καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου.

Ακόμη και ο Γιώργος Γεραπετρίτης – “δεν φοβάμαι μην με πουν ενδοτικό” – ξεσπαθώνει και λέει ότι θα κατεβάσουν φρεγάτες και F-16 για να υπερασπιστούν το καλώδιο. Γιατί δεν το έκαναν και το 2024; Στο κρίσιμο πεδίο της ακρίβειας ο Μητσοτάκης ευελπιστεί σε ένα προεκλογικό δώρο από τους ωφελημένους “μαρκετάδες” της επταετίας, να συγκρατήσουν τις τιμές στο ράφι. 

Χωρίς αφήγημα ο Μητσοτάκης 

Πρόκειται για προπαγανδιστικές υπερβολές και για αποσπασματική επιδοματική πολιτική που βέβαια δεν αντιμετωπίζει το βασικό πρόβλημα που η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει, επιμένοντας στην υψηλή έμμεση φορολογία και στην άντληση υπερπλεονασμάτων. Ακόμη και εάν διέθετε χρόνο για να ξεκινήσει έναν δομικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας – όπως θα έπρεπε από την αρχή αξιοποιώντας τους πόρους του Ταμείου Ανάπτυξης– και να βελτιώσει πραγματικά το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, (που πλέον δεν έχει), ο Μητσοτάκης δείχνει ότι δεν σκοπεύει να αλλάξει το μοντέλο.

Εντέλει εκτιμά ότι με την επικοινωνιακή υπεροπλία και με τις εμβαλωματικές λύσεις, στοχεύοντας στους πλέον ευπειθείς ψηφοφόρους, θα πετύχει, είτε να αναστρέψει το κλίμα, είτε έστω να συγκρατήσει την περαιτέρω φθορά. Είναι σαφές πάντως ότι δεν διαθέτει ένα συνολικό θετικό αφήγημα που να υπόσχεται προοπτική. Πιθανότατα γιατί δεν το πιστεύει. Συνολικά πάντως για μία κυβέρνηση που έχει κλείσει έναν πρώτο κύκλο δύο τετραετιών, η πρόσφατη πολιτική ιστορία δείχνει, ότι οι παροχές δεν αποτρέπουν την αποδρομή. 

Κοινό τόπο πλέον αποτελεί ότι το μόνο που ευνοεί το Μέγαρο Μαξίμου είναι ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος. Το ερώτημα “ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο” είναι άνευ σημασίας, όταν στο παιχνίδι είναι δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Τσίπρας και ο Σαμαράς, που έχουν στο παρελθόν κυβερνήσει σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αλλά εάν η ΝΔ διατηρηθεί γύρω από το 25% τότε θα έχει το επιχείρημα ότι μόνο με την συμμετοχή της θα αποφευχθεί η ακυβερνησία. Αρκετοί ψηφοφόροι πιστεύουν ότι καλύτερα μία κακή και διεφθαρμένη κυβέρνηση που μοιράζει επιδόματα, από την απουσία κυβέρνησης. 

Τσίπρας: Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο 

Από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων προκύπτει ότι δεύτερο κόμμα είναι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Έχει την πρώτη θέση στον χώρο της Κεντροαριστεράς και μάλλον αυτό δεν θα αλλάξει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρωθυπουργός ποντάρει στο νέο του προφίλ, όχι πια ως ριζοσπάστης αριστερός, αλλά ως ο έμπειρος πολιτικός που πλέον φιλοδοξεί να φέρει έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, δίχως την αυξημένη διαφθορά του συστήματος Μητσοτάκη, με ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, δικαιότερη φορολόγηση και άμβλυνση των ανισοτήτων. 

Η πορεία από τις 26 Μαίου τον δικαιώνει ώστε να μπορεί να βάζει σαν στόχο ένα 20%, που θα του δώσει ελπίδες στις επαναληπτικές εκλογές – αν και αυτό σε σημαντικό βαθμό θα εξαρτηθεί από το πόσο θα συμπιέσει το ΠΑΣΟΚ και τα μικρότερα κόμματα του χώρου, ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ 25, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας. Αν και το Μαξίμου πρόβαλε ήδη από την επανεμφάνισή του ότι «αποτελεί τον βολικό αντίπαλο», ο Τσίπρας, τους ανησυχεί.

Αφενός είναι απρόβλεπτος παίκτης, με επικοινωνιακές και πολιτικές εμπνεύσεις και αφετέρου έχει μία δεξαμενή στην ευρύτερη Κεντροαριστερά που υπό προϋποθέσεις μπορεί να τον ψηφίσει για να απαλλαγεί η χώρα από τον Μητσοτάκη. Επιπλέον αυτή την φορά έχει κάνει συμμαχίες με δυνάμεις του κατεστημένου που έχουν τους δικούς τους λόγους να θέλουν να απαλλαγούν από τον «ακριβό Κυριάκο Μητσοτάκη». 

Προς ώρας ο Τσίπρας παίζει και εκείνος το χαρτί της ΔΕΘ. Ήδη κινήθηκε αντισυμβατικά ανεβαίνοντας πριν τον Μητσοτάκη στην Θεσσαλονίκη και κέρδισε την προσοχή. Την Τετάρτη θα καταθέσει την κυβερνητική του πρόταση και την επόμενη Τετάρτη θα απαντήσει στον πρωθυπουργό και θα μαζέψει την κριτική που θα έχει εν τω μεταξύ δεχθεί. Το στοίχημα του είναι να κάνει τους ψηφοφόρους να κοντοσταθούν και να τον ακούσουν καθώς υποστηρίζει ότι θα είναι η εναλλακτική στην δυστοπία Μητσοτάκη. 

Αντώνης Σαμαράς: Θα γίνει ο game changer;

Ο Σαμαράς είναι μέχρι στιγμής ο άγνωστος γνωστός στην πολιτική συνάρτηση. Γνωστός από την μακρά διαδρομή του στην πολιτική, αλλά άγνωστος ως προς το τι νέο κομίζει στην παρούσα συγκυρία, πέρα από το ότι φιλοδοξεί να γίνει ο game changer επιδιώκοντας, όχι μόνο αλλαγή κυβέρνησης, αλλά και αλλαγή πολιτικής για την χώρα. Προς ώρας πέρα από το να αποδομεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρέφει τα πυρά του προς τον Τσίπρα, ταυτίζοντας τους δύο ως προς τα βασικά στοιχεία της πολιτικής τους. Προφανώς δεν επιθυμεί να βρεθεί τρίτος και καταϊδρωμένος σε έναν νέο δίπολισμό Μητσοτάκη-Τσίπρα. Αλλά αν συνεχίσει να το σκέπτεται και να αναβάλει την ανακοίνωση του κόμματος, δεν θα το αποφύγει. 

Η τελευταία του κίνηση έγινε μέσω του στενού του συνεργάτη και εκπροσώπου του, Νίκου Τσιούτσια ο οποίος επιχείρησε να αποδομήσει τη ΝΔ λέγοντας ότι δεν εκφράζει την παράταξη – την οποία επιπλέον δεν έχει εγκαταλείψει ο Σαμαράς – αλλά ότι η ΝΔ είναι ένα μεταλλαγμένο κόμμα με κυρίαρχο το σημιτικό ΠΑΣΟΚ και ολίγον από ΛΑΟΣ. Η υπογράμμιση της μετάλλαξης της ΝΔ αποσκοπεί να κόψει τις επιστροφές αποστασιοποιημένων δεξιών ψηφοφόρων που είναι η δική του μεγάλη δεξαμενή. Και φυσικά να αντλήσει απευθείας από τους δεξιούς που έχουν απομείνει στην μητσοτακική ΝΔ, για λόγους αδράνειας. Παράλληλα στέλνει το μήνυμα ότι η παράταξη μπορεί να διατηρήσει την εξουσία, εφόσον απαλλαγεί από τον Μητσοτάκη και τα “βαρίδια” του ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν ακούγεται άσχημα στους δεξιούς. 

Το ότι εκείνος που απάντησε στον Τσιούτσια ήταν ο απαξιωμένος και ανερμάτιστος Άδωνις Γεωργιάδης, είναι ένα επιπλέον στοιχείο που αποκαλύπτει την αμηχανία του Μεγάρου Μαξίμου. Ο Άδωνις βέβαια κάνει δικό του παιχνίδι, αν όμως οι δεξιοί ψηφοφόροι εγκαταλείψουν οριστικά την ΝΔ, τότε ο ίδιος δεν θα έχει πεδίο για να παίξει στην μετά Μητσοτάκη εποχή. Η αποδόμηση της μητσοτακικής διακυβέρνησης από τον Σαμαρά, με την σύμφωνη γνώμη του Κώστα Καραμανλή, είναι κρίσιμο στοιχείο και αναγκαία συνθήκη αλλά όχι και ικανή.

Ο Σαμαράς θα κριθεί από την πρόταση που θα καταθέσει για την χώρα. Το περίπου 15% ως δυνητική δεξαμενή που του έδωσε στην τελευταία της μέτρηση η MRB είναι ελπιδοφόρο και σημαντική αφετηρία. Το εάν θα δημιουργήσει δυναμική έστω στον δικό του κεντροδεξιό χώρο, είναι το μεγάλο ζητούμενο…

Η ηγεμονία, με βάση τη θεώρηση του Γκράμσι, δεν είναι απλώς η κατοχή της εξουσίας. Είναι η δυνατότητα μιας τάξης πραγμάτων να μετατρέψει τη δική της λογική σε κοινή λογική της κοινωνίας, έτσι ώστε εκείνο που αποτελεί προϊόν συγκεκριμένων σχέσεων εξουσίας να εμφανίζεται ως φυσική και, τελικά, αναπόφευκτη κατάσταση των πραγμάτων.

Στην Ελλάδα η μετριότητα έχει επιβληθεί σαν να ήταν αυτή η κανονικότητα. Όχι επειδή η ελληνική κοινωνία έπαψε να παράγει ικανούς ανθρώπους, αλλά επειδή το σύστημα μέσα από το οποίο κατανέμονται η εξουσία, η θέση και η επιρροή ευνοεί τον τύπο του ανθρώπου που γνωρίζει να προσαρμόζεται στο σύστημα, να εντάσσεται στους μηχανισμούς του, να αναγνωρίζει τα όριά τους και να μετατρέπει την εξάρτησή του από αυτούς σε όρο της προσωπικής του εξέλιξης.

Δεν χρειάζεται κανείς να αποφασίσει την κυριαρχία της μετριότητας. Αρκεί ο μηχανισμός να επαναλαμβάνει τις επιλογές που εξασφαλίζουν τη δική του συνέχεια. Σταδιακά, η επιλογή γίνεται δομή, η δομή γίνεται κουλτούρα και η κουλτούρα εγκαθίσταται ως κοινή αντίληψη της κανονικότητας. Η μετριότητα επιβάλλεται όταν βιώνεται ως πραγματικότητα χωρίς εναλλακτική.

Η παρακμή σαν κανονικότητα

Αυτό που ο Παναγιώτης Κονδύλης ονόμασε καχεξία του αστικού στοιχείου δεν περιγράφει απλώς την αδυναμία μιας κοινωνικής τάξης. Περιγράφει το ιστορικό κενό που άφησε πίσω της η ατελής συγκρότηση ενός ολόκληρου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης. Η νεωτερικότητα εγκαταστάθηκε πάνω σε προνεωτερικές σχέσεις προσωπικής εξάρτησης και, αντί να τις εξαφανίσει, τις μετασχημάτισε.

Η πατριαρχική προστασία πέρασε στην πολιτική ως πελατειακή σχέση. Το κόμμα εγκαταστάθηκε ανάμεσα στον πολίτη και στο κράτος, ο πολιτικός ανάμεσα στον πολίτη και στον νόμο. Η υπακοή απέκτησε την προστασία ως αντιπαροχή και η πρόσβαση στον απρόσωπο θεσμό συνέχισε να πραγματοποιείται μέσα από προσωπικά δίκτυα. Όταν ήλθε η μαζική δημοκρατία, ο πελατειασμός δεν εξαφανίστηκε, μαζικοποιήθηκε. Η απαίτηση της ομάδας μπορούσε πλέον να εμφανίζεται σαν δικαίωμα και η εξυπηρέτηση σαν κοινωνική πολιτική.

Η παρακμή επιβάλλεται σαν κανονικότητα όταν παύει να υπάρχει η εσωτερική ένταση που θα μπορούσε να την ανατρέψει. Όταν ο πολίτης γνωρίζει ότι το κόμμα υπόσχεται όσα αδυνατεί να πραγματοποιήσει, το κόμμα γνωρίζει ότι ο πολίτης γνωρίζει, και παρ’ όλα αυτά η σχέση συνεχίζεται επειδή και οι δύο πλευρές προσδοκούν να αποκομίσουν κάτι από αυτήν. Η παθογένεια έχει πλέον μετατραπεί σε θεσμό. Δεν έχουμε μια κοινωνία που αποκλίνει από τον τρόπο με τον οποίο υποτίθεται ότι λειτουργεί, αλλά μια κοινωνία της οποίας η πραγματική λειτουργία εδράζεται στην απόκλιση.

Η ασημαντότητα σαν ηγεσία

Σε καμία κοινωνία δεν μπορεί να καταστεί η παρακμή κανονικότητα όσο εξακολουθεί να παράγει σημασίες αρκετά ισχυρές ώστε να την καλούν να υπερβεί την αποσάθρωση. Μια κοινωνία, σύμφωνα με τον Καστοριάδη,  δεν είναι απλώς θεσμοί, παραγωγή, κατανάλωση και κανόνες. Είναι η αδιάκοπη δημιουργία ενός κόσμου σημασιών μέσα στον οποίο αποκτά νόημα ό,τι αξίζει να επιδιωχθεί, να δημιουργηθεί και, τελικά, να βιωθεί.

Σήμερα, η κοινωνία εξακολουθεί να λειτουργεί, να παράγει, να καταναλώνει, να επικοινωνεί, να εκλέγει κυβερνήσεις και να αναπαράγει τους θεσμούς της. Εκείνο που υποχωρεί είναι η δημιουργική της δύναμη, η δυνατότητα να θέσει υπό αμφισβήτηση τον ίδιο της τον εαυτό και να δημιουργήσει κάτι που ακόμα δεν υπάρχει.

Η πολιτική εξακολουθεί να υπάρχει ως επάγγελμα, ως επικοινωνία, ως εκλογικός ανταγωνισμός και ως τεχνική διαχείρισης της εξουσίας, ενώ εξασθενεί ως δυνατότητα συλλογικής δημιουργίας. Ο πολιτικός μαθαίνει να κινείται μέσα στο ήδη διαμορφωμένο πεδίο. Η δημοσκόπηση του υποδεικνύει τι μπορεί να ειπωθεί, ο μηχανισμός ποιος μπορεί να αναδειχθεί, ο υπάρχων συσχετισμός τι θεωρείται εφικτό. Η προσαρμογή στους συσχετισμούς ονομάζεται ρεαλισμός, ενώ η δυνατότητα να μεταβληθούν οι συσχετισμοί απομακρύνεται από τον ορίζοντα της πολιτικής.

Μια κοινωνία που χάνει την ικανότητα να δημιουργεί νέες συλλογικές σημασίες παύει σταδιακά να απαιτεί και ηγεσίες ικανές να τις δημιουργήσουν. Αναζητεί ανθρώπους που γνωρίζουν να διαχειρίζονται την παρακμή που έχει επιβληθεί σαν να ήταν κανονικότητα και αυτοί, με τη σειρά τους, αναπαράγουν μια κοινωνία η οποία θεωρεί ολοένα περισσότερο το υπάρχον ως το μοναδικό δυνατό. Η ασημαντότητα παύει να αποτελεί σύμπτωμα της πολιτικής και γίνεται ο τρόπος με τον οποίο η πολιτική αναπαράγει τον εαυτό της.

Το κράτος ως παράδειγμα

Το κράτος δεν οργανώνει μόνο θεσμούς, αρμοδιότητες και θέσεις εξουσίας. Διαμορφώνει και τον ανθρώπινο τύπο που μπορεί να κινηθεί μέσα σε αυτούς. Μέσα από όσα επιβραβεύει, όσα ανέχεται και όσα αποκλείει, δημιουργεί πρότυπα συμπεριφοράς και καθορίζει στην πράξη ποια χαρακτηριστικά οδηγούν στην άνοδο και ποια αποτελούν εμπόδιο. Ο τρόπος λειτουργίας του κράτους μετατρέπεται σταδιακά σε τρόπο λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας.

Η πελατειακή σχέση έχει βαθύτερη σημασία από το ρουσφέτι. Από τη στιγμή που η σχέση με τον απρόσωπο θεσμό περνά μέσα από το πρόσωπο, η εξάρτηση εισέρχεται στον ίδιο τον μηχανισμό επιλογής. Η θέση που αποκτάται χάρη στον μηχανισμό δημιουργεί υποχρέωση προς τον μηχανισμό και η υποχρέωση, επειδή αποτελεί όρο της προσωπικής ανόδου, μετατρέπεται σταδιακά σε φυσική κατάσταση.

Κάθε βαθμίδα επιλέγει την επόμενη με κριτήριο τη συμβατότητα προς τη δική της ύπαρξη και, ύστερα από αρκετούς κύκλους, η διαδικασία αυτονομείται. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι υπουργοί αντικαθίστανται, οι οργανισμοί αναδιοργανώνονται, και ο ίδιος ανθρώπινος τύπος αναδύεται ξανά μέσα από τις καινούργιες δομές. Η μετριότητα έχει έχει μετατρέψει το κράτος σε μηχανισμό αναπαραγωγής της.

Το ΠΑΣΟΚ ως μηχανισμός

Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε με αποστολή την Αλλαγή. Σήμερα, αδυνατεί όχι μόνο να την εκπροσωπήσει, αλλά ούτε καν να την εκφράσει. Γιατί; Στο ΠΑΣΟΚ η κουλτούρα της μετριότητας εμφανίζεται σήμερα στην καθαρότερη πολιτική της μορφή. Κομματικοί μηχανισμοί υπήρχαν πάντοτε. Υπήρχε όμως ένας σκοπός στην ύπαρξή τους. Για να διανεμηθεί η εξουσία έπρεπε προηγουμένως να κατακτηθεί. Πίσω από τις συγκρούσεις των μηχανισμών, επικρατούσε ένα βασικό ερώτημα. Με ποιον μπορεί να κερδίσει το κόμμα;

Σήμερα, το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι ένας οργανισμός που υπάρχει για να διευρύνει την πολιτική του δύναμη, καταλήγει να παράγει επιλογές που περιορίζουν αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα. Από τη στιγμή που ο μηχανισμός αποκτά δική του αυθυπόσταση, παύει να υπάρχει αποκλειστικά ως μέσο για την επίτευξη των σκοπών του κόμματος και αρχίζει να λειτουργεί για τη δική του αναπαραγωγή. Συνίσταται από ανθρώπους των οποίων η πολιτική ύπαρξη εξαρτάται από τον μηχανισμό, εσωτερικές ιεραρχίες και δυνατότητα αναπαραγωγής, με βάση το συμφέρον μόνο του μηχανισμού.

Ένα ΠΑΣΟΚ του 10%, απολύτως ελεγχόμενο, μπορεί τότε να είναι προτιμότερο από ένα ΠΑΣΟΚ του 20% ή του 25%, αν η κοινωνική δυναμική που απαιτείται για να δημιουργηθεί το δεύτερο γεννά συγχρόνως μια ηγεσία ικανή να αυτονομηθεί από τον μηχανισμό. Αυτό που αποτελεί αποτυχία για το κόμμα μπορεί επομένως να αποτελεί όρο επιβίωσης για τον μηχανισμό, επειδή ο σκοπός του ενός και ο σκοπός του άλλου έχουν πάψει να συμπίπτουν.

Το μέσο έχει αντιστρέψει τη σχέση του με τον σκοπό του. Το κόμμα δημιούργησε τον μηχανισμό για να κατακτήσει την πολιτική εξουσία και ο μηχανισμός χρησιμοποιεί πλέον το κόμμα για να αναπαράγει τη δική του. Με αποτέλεσμα να καταλήγουμε στο σημερινό ελληνικό παράδοξο. Μια κοινωνία που θεωρεί σε συντριπτικό βαθμό ότι κυριαρχεί η διαφθορά και της οποίας σχεδόν έξι στους δέκα πολίτες απείχαν από τις τελευταίες ευρωεκλογές, δεν δηλώνει απλώς απογοητευμένη από τους πολιτικούς της. Δηλώνει ότι έχει αρχίσει να αμφιβάλλει για τη δυνατότητά της να παράγει μια διαφορετική πολιτική πραγματικότητα.

Η ηγεμονία της μετριότητας ολοκληρώνεται όταν το υπάρχον, έχοντας χάσει την ικανότητα να πείθει, εξακολουθεί να κυριαρχεί επειδή η κοινωνία έχει χάσει την πεποίθηση ότι μπορεί να δημιουργήσει το νέο.

Ο πυρηνικός φόβος του Κάρλσον εδράζεται στην δήλωση που είχε κάνει ο Τραμπ τον Απρίλιο, σύμφωνα με την οποία, αν η Τεχεράνη δεν αποδεχόταν τις αμερικανικές απαιτήσεις «ένας ολόκληρος πολιτισμός» θα μπορούσε να πεθάνει εκείνο το βράδυ. Το σχετικό τελεσίγραφο απορρίφθηκε τότε από τους Ιρανούς και ευτυχώς δεν ακολούθησε το αδιανόητο.

Όμως, στο αδιέξοδο που έχουν φθάσει οι ΗΠΑ σε αυτόν το πόλεμο, το δραματικό του κόστος και η κατάρρευση της δημοτικότητας του προέδρου δυο μήνες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές, δεδομένου του χαρακτήρα του, μπορεί να τον οδηγήσουν σε ακρότητες. Άλλωστε, η αμερικάνικη θεωρία για τη Χιροσίμα σύμφωνα με την οποία η ατομική βόμβα ρίχτηκε για να σταματήσει τον πόλεμο εξακολουθεί να είναι στη βιβλιοθήκη των δυνατοτήτων. Για όσους δεν κατάλαβαν τότε, επανέλαβαν το έγκλημα στο Ναγκασάκι. Ίσως ο Ράτκλιφ να πήγε γι’ αυτό στη Μόσχα, για “να κόψει αντιδράσεις”.

Σε κάθε περίπτωση, η εννιάωρη επίσκεψή του στη Μόσχα με το C-17A Globemaster III στις 25 Αυγούστου, για να συναντήσει τους Ρώσους αρχηγούς της FSB Αλεξάντρ Μπορτνίκοφ και της SVR Σεργκέι Ναρίσκιν, έγινε με τρόπο που προκάλεσε θόρυβο και σασπένς. Το κυρίαρχο αφήγημα είναι πως πήγε στη Μόσχα για να αποτρέψει μια ρωσική εισβολή στις Βαλτικές, ή ένα χτύπημα σε νατοϊκή χώρα, κατά τον ίδιο τρόπο που είχε πάει ο Γουίλιαμ Μπερνς το 2021 για να αποτρέψει την εισβολή στην Ουκρανία.

Αν αυτός ήταν ο στόχος της επίσκεψης προφανώς θα συνοδεύτηκε με κάποια δήλωση-όριο της Ουάσιγκτον, μπορεί όμως και όχι. Στο επικοινωνιακό επίπεδο, υπάρχει εδώ και αρκετές βδομάδες μια σαφής σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας. Η Μόσχα ζητά τη διακοπή της παροχής πληροφοριών στο Κίεβο ως μέσο πίεσης προς τις ουκρανικές αρχές, προκειμένου να αποδεχθούν τους “όρους του Άνκορατζ” για την ειρηνευτική διευθέτηση. Υπήρξαν και πληροφορίες για τη δυνατότητα νέας συνάντησης Τραμπ-Πούτιν.

Οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και το ΝΑΤΟ

Πάντως, είτε ο Ράτκλιφ προειδοποίησε για κάτι τη Μόσχα είτε όχι, δυο μέρες μετά, την Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2026, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, απείλησε ανοιχτά τη Βρετανία, τονίζοντας πως η Ρωσία μπορεί να πλήξει βρετανικούς στρατιωτικούς στόχους τόσο εντός όσο και εκτός της Ουκρανίας. Αιτία για αυτή την απειλή είναι η απόφαση της Βρετανίας, μαζί με την Γαλλία, να μοιραστεί με την Ουκρανία διαβαθμισμένη τεχνολογία έτσι ώστε το Κίεβο να παράγει μόνο του τους πυραύλους Storm Shadow. Την επομένη, 28 Αυγούστου, ανακοινώθηκε η επιτυχής εκτόξευση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου.

Για το Κρεμλίνο άλλωστε οι επιθέσεις σε βάθος που επιτυγχάνουν οι Ουκρανοί γίνονται με δυτικά όπλα, πληροφορίες και τεχνολογική υποστήριξη, που σημαίνει ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει ήδη μία έμμεση σύγκρουση με το ΝΑΤΟ. Προφανώς οι Αμερικάνοι αντιλαμβάνονται ότι οι Ουκρανοί και οι Ευρωπαίοι οδηγούν τη Μόσχα στα όριά της. Για παράδειγμα, η ρητορική και οι πιέσεις στην Βαλτική και στο Καλίνινγκραντ γίνονται οριακές για το Κρεμλίνο. Οι Αμερικανοί ξέρουν επίσης ότι οι Ρώσοι έχουν επιδείξει φοβερή ανεκτικότητα στις προκλήσεις και ότι αυτό δεν μπορεί πλέον να συνεχιστεί, σε αντίθεση με τον Ζελένσκι και τους Βρετανούς που πιστεύουν ότι μπορεί να πιέσουν κι άλλο και να οδηγήσουν τον Πούτιν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και μάλιστα με όρους ευρω-ουκρανικούς.

Ο φόβος των Δυτικών περιλαμβάνει και τις αντιδράσεις του Κρεμλίνου ενόψει των βουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν το τριήμερο 18 έως 20 Σεπτεμβρίου 2026 για την ανάδειξη των 450 μελών της Κρατικής Δούμας, δεδομένου ότι ο πόλεμος θα είναι κεντρικό θέμα της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Οι Δυτικοί σύμμαχοι, ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι, μετά το φιάσκο του πολέμου κατά του Ιράν επικεντρώνουν τις ανησυχίες τους, αν όχι τους φόβους τους, στον ουκρανικό πόλεμο. Εκτός από τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο, στο α΄εξάμηνο του 2027 θα υπάρξει πληθώρα εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη που άμεσα ή έμμεσα θα επηρεάσουν την πολιτική της ΕΕ έναντι της Ρωσίας.

Οι κρίσιμες εκλογές

Στις αρχές του 2027 με τη συμπλήρωση 2,5 ετών θητείας θα γίνει η εσωτερική ψηφοφορία για την ανάδειξη νέου προέδρου και προεδρείου του Ευρωκοινοβουλίου. Οι προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο με Μάιο στη Γαλλία χωρίς Μακρόν έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, όπως άλλωστε και οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, την ίδια περίοδο που έχει σημαντική εμπλοκή στην στήριξη της Ουκρανίας. Θα προηγηθούν εκλογές στην Εσθονία, τη Φινλανδία, και σημαντικές εκλογές στα γερμανικά κρατίδια Σάαρλαντ, Σλέσβιχ-Χολστάιν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και στη Βρέμη, αλλά και περιφερειακές και τοπικές εκλογές στην Ισπανία (Μαδρίτη, Βαρκελώνη).

Οι εκλογικές αυτές αναμετρήσεις θα ρίξουν τη σκιά τους στη στάση πολλών χωρών έναντι του πολέμου στην Ουκρανία, καθώς είναι πλέον σαφές στους Ευρωπαίους ότι το κόστος του προστίθεται στη νέα μεγάλη ενεργειακή κρίση που πυροδότησε ο πόλεμος κατά του Ιράν. Η πρόσφατη πρόταση της φον ντερ Λάιεν να διοχετευθεί μέρος των 10 τρισ. ευρώ από τις καταθέσεις των Ευρωπαίων στην πολεμική βιομηχανία, προκάλεσε σοκ και θα επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις.

Τα ρήγματα που έχουν δημιουργηθεί στους κόλπους της Δύσης θα εκφραστούν άμεσα πολιτικά από τους ψηφοφόρους. Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν αρχίσει να φοβούνται πως η προκλητική στάση της ΕΕ και των κυβερνήσεων των 27 έναντι της Μόσχας έχει περάσει τα όρια ανοχής της, καθώς δέχεται πλέον σημαντικά πλήγματα στο εσωτερικό της. Επειδή αυτά οι ηγεσίες τα αντιλαμβάνονται προφανώς αναζητούν τρόπους για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Το πρόβλημα της Οδησσού

Η ένταση των ρωσικών επιθέσεων στο Κίεβο, η περικύκλωση του Κραματόρσκ και του Σλοβιάνσκ, τις δύο τελευταίες πόλεις του Ντονμπάς, τα σενάρια για επικείμενη επίθεση στο Βορρά και στο Κίεβο, δείχνουν πως ο πόλεμος εισέρχεται σε νέα φάση και στο στρατιωτικό πεδίο. Υπάρχει και κάτι ακόμη που φοβίζει τους Ευρωπαίους και αφορά σε μια ενδεχόμενη πτώση της Οδησσού, η οποία βομβαρδίζεται συστηματικά, όπως άλλωστε και το Μικολάγιεφ. Βέβαια, η κατάληψη της Οδησσού δεν είναι εύκολος στόχος, αλλά για τους Ρώσους είναι στρατηγικός, δεδομένου ότι η πτώση της θα καταστήσει την Ουκρανία περίκλειστη χώρα.

Σύμφωνα με αναλύσεις η Ρωσία επιχειρεί ναυτικό και οικονομικό αποκλεισμό στη Μαύρη Θάλασσα, αν και δεν έχει καταφέρει να τον επιβάλει πλήρως. Έχει εντείνει τις επιθέσεις της εναντίον εμπορικών πλοίων με ξένη σημαία που μεταφέρουν ουκρανικά σιτηρά, καθώς και εναντίον των λιμενικών υποδομών της Οδησσού και του Ιζμαήλ, μετά τις αντίστοιχες ουκρανικές επιθέσεις. Τα στρατιωτικά ινστιτούτα επεσήμαναν ότι η Ρωσία χτυπά υποδομές στα σύνορα Ουκρανίας-Μολδαβίας κοντά στην Οδησσό, για να πλήξει τις εναλλακτικές χερσαίες οδούς logistics. Οι ουκρανικές δυνάμεις στην περιοχή εστιάζουν στην αντιαεροπορική άμυνα, τις παράκτιες συστοιχίες και τη χρήση θαλάσσιων drones.

Η Μόσχα, πάντως, απέρριψε προτάσεις για μορατόριουμ επιθέσεων σε εμπορικά πλοία, παρ΄ότι οι ουκρανικές επιθέσεις έχουν προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές. Σε έξι μήνες ο πόλεμος στην Ουκρανία θα εισέλθει στον έκτο χρόνο και αν συνυπολογιστεί η έναρξη των εχθροπραξιών στο Ντονμπάς και η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, η σύγκρουση κρατά πάνω από 12 χρόνια. Έχει δηλαδή ήδη ξεπεράσει σε διάρκεια τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σε 18 μήνες θα ξεπεράσει και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βέβαια, παραμένοντας στην Ευρώπη, ο πόλεμος διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας που στην ουσία ήταν μερικοί διακεκομμένοι πόλεμοι, κράτησε δέκα χρόνια (1991-2001).

Έχει σημασία η διάρκεια; Έχει γιατί μετριέται σε νεκρούς και οικονομικό κόστος. Οι νεκροί και βαριά τραυματίες στον ουκρανικό πόλεμο υπολογίζονται τουλάχιστον σε δύο εκατομμύρια και για τις δύο πλευρές κι εδώ κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ισχύει, πρόκειται για εκτιμήσεις. Οι σκοτωμένοι Δυτικοί, μισθοφόροι και εθελοντές, υπολογίζονται σε χιλιάδες. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ισχυρίζεται ότι έχει σκοτώσει σχεδόν 6.000 ξένους μαχητές.

Ενδιαφέρον έχει ότι ένα από τα σενάρια της επίσκεψης Ράτκλιφ στη Μόσχα με το τεράστιο στρατιωτικό μεταγωγικό C-17A Globemaster III ήταν για να παραλάβει τις σορούς Αμερικανών πρακτόρων της CIA ή άλλων δυτικών στρατιωτικών υπηρεσιών που πολέμησαν στην Ουκρανία. Η 9ωρη παραμονή του εν λόγω αεροπλάνου μπορεί να δικαιολογεί με μια τέτοια εκδοχή. Οι ειδικοί επεσήμαναν πως χωράει 1200 φέρετρα.

Σε ό,τι αφορά το κόστος, ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί μία από τις πιο ακριβές οικονομικά συγκρούσεις στην παγκόσμια ιστορία. Κι αυτό γιατί πέρα από τις στρατιωτικές δαπάνες, υπολογίζονται και οι τεράστιες καταστροφές υποδομών. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 1,6-2 τρισ. δολάρια που περιλαμβάνουν και 588 δισ. δολ. για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Για την ΕΕ το κόστος έχει ξεπεράσει τα 200 δισ. ευρώ και οι ΗΠΑ έχουν εκταμιεύσει 116 δισ. δολ. ενώ έχουν εγκρίνει 175.

Η συλλεκτική κούκλα Barbie Signature Marilyn Monroe αποτυπώνει μία από τις πιο χαρακτηριστικές κινηματογραφικές εμφανίσεις της, αντλώντας έμπνευση από την ερμηνεία της στο “Diamonds Are a Girl’s Best Friend” στην ταινία Gentlemen Prefer Blondes. Η κούκλα φορά ένα εντυπωσιακό ροζ φόρεμα με έναν μεγάλο φιόγκο, κομψά γάντια και λαμπερά κοσμήματα εμπνευσμένα από διαμάντια, παραπέμποντας σε μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου.

Η κούκλα δημιουργήθηκε σε στενή συνεργασία με το The Estate of Marilyn Monroe LLC. Κατά τη διαδικασία σχεδιασμού, η ομάδα της Barbie εργάστηκε με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, αποτυπώνοντας με αυθεντικότητα τη χαρακτηριστική λάμψη, το ξεχωριστό στιλ και τη δυναμική προσωπικότητα της Marilyn Monroe.

«Η Barbie έχει διαχρονικά αναδείξει το εμβληματικό στιλ της Marilyn Monroe τόσο ως είδωλο της μόδας όσο και ως αγαπημένη ηθοποιό. Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή της, σχεδιάσαμε αυτή τη συλλεκτική κούκλα ως φόρο τιμής στην Marilyn, αντλώντας έμπνευση από τη ροζ σατέν τουαλέτα και τα εντυπωσιακά διαμάντια που φόρεσε στο Gentlemen Prefer Blondes. Με αυτή την αξέχαστη εμφάνιση ως πηγή έμπνευσης, τιμούμε την Marilyn ως μια πραγματική πρωτοπόρο – μια διορατική παραγωγό, επιχειρηματία και καλλιτέχνιδα που ξεπέρασε τα όρια της εποχής της. Η κούκλα αυτή τιμά το σύνολο της σπουδαίας παρακαταθήκης της.» ανέφερε ο Robert Best, Vice President, Dolls Design Creative Director, Mattel.

Η νέα κούκλα Barbie Signature έρχεται να προστεθεί στη διαχρονική σχέση της Barbie με την Marilyn Monroe, ακολουθώντας μια σειρά από συλλεκτικές κούκλες που κυκλοφόρησαν μεταξύ του 1997 και του 2009 και ήταν εμπνευσμένες από μερικούς από τους πιο αξέχαστους κινηματογραφικούς ρόλους και τις πιο εμβληματικές εμφανίσεις της. Η νέα συλλεκτική κούκλα παρουσιάζει ένα ολοκαίνουργιο καλούπι προσώπου και μια νέα εμφάνιση, προσφέροντας στους συλλέκτες μια φρέσκια εκδοχή της θρυλικής σταρ του Hollywood.

Η συλλεκτική κούκλα Barbie Signature Marilyn Monroe θα είναι διαθέσιμη στην Ελλάδα σε καταστήματα παιχνιδιών και online.

^{Σχετικά με τη Mattel}

^{Η Mattel είναι μία από τις κορυφαίες εταιρείες παιχνιδιών και οικογενειακής ψυχαγωγίας παγκοσμίως και ιδιοκτήτρια ενός από τα πιο εμβληματικά χαρτοφυλάκια brands στον κόσμο. Μέσα από τα franchise brands μας, συμπεριλαμβανομένων των Barbie®, Hot Wheels®, Fisher-Price®, American Girl®, Thomas & Friends™, UNO®, Masters of the Universe®, Matchbox®, Monster High®, Polly Pocket® και Barney®, καθώς και άλλων δημοφιλών brands που κατέχουμε ή αδειοδοτούμε σε συνεργασία με παγκόσμιες εταιρείες ψυχαγωγίας, εμπνέουμε τους καταναλωτές και τους fans με παιχνίδια, περιεχόμενο, προϊόντα, digital και live εμπειρίες. Τα προϊόντα μας πωλούνται σε συνεργασία με τις κορυφαίες εταιρείες λιανικής και ηλεκτρονικού εμπορίου στον κόσμο. Από την ίδρυσή της το 1945, η Mattel είναι περήφανη που αποτελεί έναν αξιόπιστο συνεργάτη, ενδυναμώνοντας γενιές παιδιών να εξερευνήσουν τη μαγεία της παιδικής ηλικίας και να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους.}

Η παρουσία της Ελληνικός Χρυσός στη φετινή ΔΕΘ, σηματοδοτεί το επόμενο κεφάλαιο μιας επένδυσης στρατηγικής σημασίας για τη χώρα και την Ευρώπη. Μέσα από ένα εμπειρικό ταξίδι, ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται το πώς η σύγχρονη μεταλλευτική δραστηριότητα συνδυάζει την καινοτομία, την ψηφιακή τεχνολογία, την ασφάλεια, την περιβαλλοντική διαχείριση και την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού.

Η εμπειρία ξεκινά στον εξωτερικό χώρο, στην Πύλη 1 της ΔΕΘ (από την πλευρά της Εγνατίας Οδού και του Πανεπιστημίου). Εκεί, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά τον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύονται οι εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός, μέσω του Prometheus Training Mining Academy, του σύγχρονου Κέντρου Εκπαίδευσης. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας προηγμένος προσομοιωτής επαυξημένης πραγματικότητας, μέσω του οποίου οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν την οδήγηση βαρέος μεταλλευτικού μηχανήματος σε ένα ιδιαίτερα ρεαλιστικό περιβάλλον. Παράλληλα, θα γνωρίσουν τις δυνατότητες των τριών υπερσύγχρονων προσομοιωτών της Ακαδημίας, οι οποίοι υποστηρίζουν την εκπαίδευση σε επτά διαφορετικούς τύπους μηχανημάτων έργου και αναπαριστούν συνθήκες τόσο του υπόγειου Μεταλλείου Ολυμπιάδας όσο και μεταλλείου ανοιχτής εκσκαφής. Την παρουσίαση συμπληρώνουν εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας (VR), που μεταφέρουν τον χρήστη στο υπόγειο περιβάλλον της Ολυμπιάδας, αναδεικνύοντας τον σύγχρονο τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία ενισχύει την εκπαίδευση, την ασφάλεια και την επιχειρησιακή ετοιμότητα των εργαζομένων.

Στο περίπτερο της Ελληνικός Χρυσός, στο Hall 10, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά το νέο μεταλλείο χαλκού-χρυσού των Σκουριών και το υπόγειο μεταλλείο της Ολυμπιάδας. Μέσα από ψηφιακή περιήγηση στο έργο των Σκουριών σε οθόνη αφής και περιήγησης στο υπόγειο μεταλλείο της Ολυμπιάδας μέσω γυαλιών VR, θα μπορούν να εξερευνήσουν τη λειτουργία των μεταλλείων και κάθε στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας. Παράλληλα, διαδραστικές οθόνες και ψηφιακές εμπειρίες θα παρουσιάζουν το ταξίδι των ορυκτών & μετάλλων, από την εξόρυξη έως τις εφαρμογές τους στην καθημερινή ζωή, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο των κρίσιμων πρώτων υλών στις τεχνολογίες του μέλλοντος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης, στελέχη από όλες τις λειτουργίες των δύο εταιρειών, θα βρίσκονται στο περίπτερο, ενημερώνοντας τους επισκέπτες για το έργο, τις επαγγελματικές ευκαιρίες και τις δυνατότητες συνεργασίας με την εταιρεία.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του πρώτου Σαββατοκύριακου της 90^ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, η Ελληνικός Χρυσός διοργανώνει, εντός του περιπτέρου της, εκδήλωση με θέμα «Διάλογος για τη Νέα Εποχή της Ελληνικής Βιομηχανίας» υπό την Αιγίδα του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ), δημιουργώντας θεματικές συζητήσεις με εκπροσώπους της Πολιτείας, της Βιομηχανίας, της επιχειρηματικής και ακαδημαϊκής κοινότητας. Στόχος της πρωτοβουλίας, είναι να αναδείξει τις μεγάλες ευκαιρίες που διαμορφώνουν το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, ενισχύοντας τον διάλογο γύρω από τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τη βιωσιμότητα, την καινοτομία και τις στρατηγικές επενδύσεις.

Με σταθερό προσανατολισμό στη βιώσιμη ανάπτυξη και την υπεύθυνη αξιοποίηση των ορυκτών πόρων, η Ελληνικός Χρυσός συνεχίζει να επενδύει σε έργα που ενισχύουν την ελληνική βιομηχανία, δημιουργούν μακροπρόθεσμη αξία για τις τοπικές κοινωνίες και συμβάλλουν στην ευρωπαϊκή στρατηγική για τις κρίσιμες πρώτες ύλες.

Μπορείτε να επισκεφθείτε τα περίπτερα της Ελληνικός Χρυσός και της Μεταλλεία Θράκης, στο Hall 10 και εξωτερικά, στην είσοδο 1 της ΔΕΘ (από την πλευρά της Εγνατίας Οδού και του Πανεπιστημίου).

Το μέτρο, που είχε εξαγγελθεί και εφαρμόστηκε από τις 14 Ιουλίου, αφορά αποκλειστικά τα καύσιμα που προορίζονται για κατανάλωση στην εσωτερική αγορά και αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό και άμεσο τρόπο για την οριζόντια μείωση των τιμών.

Συγκεκριμένα, η εταιρεία θα συνεχίσει να παρέχει έκτακτη έκπτωση προς όλες τις εταιρείες Εμπορίας και πιο συγκεκριμένα 7,95 λεπτά προ ΦΠΑ ανά λίτρο στην τιμή της αμόλυβδης βενζίνης 95 οκτανίων και 4,05 λεπτά προ ΦΠΑ ανά λίτρο στην τιμή του πετρελαίου κίνησης. Η έκτακτη έκπτωση θα συνεχίσει να εμφανίζεται σε ξεχωριστό πεδίο στα τιμολόγια και θα ισχύει έως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2026.

Η HELLENiQ ENERGY, σε μια κρίσιμη συγκυρία για την ελληνική οικονομία, παραμένει δίπλα στον Έλληνα καταναλωτή και παράλληλα στηρίζει την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, προκειμένου να περιοριστούν οι παρενέργειες από τις γεωπολιτικές εντάσεις που έχουν οδηγήσει σε σημαντική άνοδο τα προϊόντα διύλισης διεθνώς.

^{Σχετικά με τη HELLENiQ ENERGY}

^{Η HELLENiQ ENERGY είναι ένας από τους κορυφαίους καθετοποιημένους ενεργειακούς ομίλους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1998, ως ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ, με ιστορία που ξεκινά από το πρώτο διυλιστήριο στην Ελλάδα, το 1958. Σήμερα, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, με βάση τα ετήσια έσοδα. Υλοποιώντας με συνέπεια μια φιλόδοξη στρατηγική μετασχηματισμού, έχει αναδειχθεί σε περιφερειακό ηγέτη στον ενεργειακό τομέα, με παρουσία σε 8 χώρες και συνεχώς διευρυνόμενη διεθνή δραστηριότητα.}

^{Η HELLENiQ ENERGY δραστηριοποιείται στην παραγωγή, προμήθεια και εμπορία όλων των μορφών ενέργειας, εστιάζοντας πλέον ολοένα και περισσότερο σε νέες, πιο καθαρές μορφές, καθώς και σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Το χαρτοφυλάκιό της περιλαμβάνει τη διύλιση, τον εφοδιασμό και εμπορία υγρών καυσίμων και πετροχημικών προϊόντων, την έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων και την εμπορία καυσίμων, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται ραγδαία στις ΑΠΕ.}

^{Στρατηγικός πυλώνας της HELLENiQ ENERGY είναι η ανάπτυξη ενός πλήρους καθετοποιημένου «πράσινου» utility. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται η Enerwave, το νέο όνομα της Elpedison, εταιρεία παραγωγής και προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Αυτή η νέα επιχειρηματική μονάδα παράγει και προμηθεύει απευθείας την ελληνική αγορά με ηλεκτρική ενέργεια -κυρίως από ανανεώσιμες πηγές -υλοποιώντας τη δέσμευση του Ομίλου για μια δίκαιη, προσιτή και ασφαλή ενεργειακή μετάβαση.}

^{Στο επίκεντρο της στρατηγικής της HELLENiQ ENERGY βρίσκεται η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της, με στόχο να αποτελεί εργοδότη επιλογής στις χώρες όπου δραστηριοποιείται. Παράλληλα, η Εταιρική Υπευθυνότητα αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της λειτουργίας της, μέσα από τον οποίο σχεδιάζει και υλοποιεί πολυδιάστατα προγράμματα για τη στήριξη της νέας γενιάς και της κοινωνίας ευρύτερα, επηρεάζοντας θετικά περισσότερους από 2 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο σε διεθνές επίπεδο.}

^{Η HELLENiQ ENERGY έχει την έδρα της στην Αθήνα, είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών (σύμβολο: ELPE) και διαθέτει δευτερεύουσα εισαγωγή στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου (LSE: HPLD) μέσω Παγκόσμιων Αποθετηρίων Τίτλων (GDRs).}

^{www.helleniqenergy.com}