Η Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν διαφορετικούς θεσμικούς ρόλους. Οι αποφάσεις για την εξωτερική πολιτική δεν αποτελούν αποκλειστική αρμοδιότητα μιας ανεξέλεγκτης Επιτροπής. Στο Συμβούλιο συμμετέχουν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών, ενώ οι αποφάσεις για κυρώσεις λαμβάνονται με ομοφωνία. Αυτό προσδιορίζει και την ευθύνη των εθνικών κυβερνήσεων. Καμία δεν δικαιούται να εμφανίζει ως εξωτερική επιβολή μια πολιτική στην οποία η ίδια συναίνεσε. Η επίκληση των “Βρυξελλών” συχνά λειτουργεί ως μηχανισμός διάχυσης της ευθύνης και αποφυγής της λογοδοσίας.

Η θεσμική διαδικασία, ωστόσο, δεν εξαντλεί το ζήτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η εκλογή μιας κυβέρνησης δεν συνιστά λευκή επιταγή για κάθε μεταγενέστερη στρατηγική επιλογή, ανεξαρτήτως διάρκειας και συνεπειών. Όταν αποφασίζονται πολυετείς οικονομικές δεσμεύσεις, αποστολές στρατιωτικού υλικού και ανατροπές στο ενεργειακό υπόδειγμα, απαιτούνται συγκεκριμένη δημόσια αιτιολόγηση, κοινοβουλευτική συζήτηση και διαρκής έλεγχος. Η βούληση των λαών δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη ούτε να υποκαθίσταται από ανακοινώσεις κορυφής. Η δημοκρατία χρειάζεται ενεργούς πολίτες με πρόσβαση στη γνώση των αποφάσεων και πραγματική δυνατότητα να επηρεάζουν την κατεύθυνσή τους.

Ερωτήματα για το Ουκρανικό

Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η αφετηρία παραμένει σαφής. Η ρωσική εισβολή παραβίασε την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα ενός ανεξάρτητου κράτους. Η αρχή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική δεν δικαιολογεί την κατάκτηση ούτε αίρει την ευθύνη της Μόσχας. Η καταδίκη της εισβολής, όμως, δεν απαλλάσσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες από την υποχρέωση να εξηγούν πώς η πολιτική τους υπηρετεί τον τερματισμό του πολέμου. Η επίκληση του διεθνούς δικαίου πρέπει να συνοδεύεται από συνεπή εφαρμογή και αποτελεσματική διπλωματική δράση.

Η ευρωπαϊκή υποστήριξη προς την Ουκρανία έχει οικονομικό, ανθρωπιστικό και στρατιωτικό περιεχόμενο. Περιλαμβάνει χρηματοδότηση, εξοπλισμό, πυρομαχικά και εκπαίδευση, παράλληλα με τη στήριξη υποδομών και κρατικών λειτουργιών. Συνεπώς, η Ένωση συμμετέχει ουσιαστικά στη διατήρηση της ουκρανικής αμυντικής ικανότητας, χωρίς αυτό να ταυτίζεται αυτομάτως με άμεση συμμετοχή των στρατών της στις εχθροπραξίες. Αυτή η πολιτική χρειάζεται σαφή προορισμό. Ποιο αποτέλεσμα επιδιώκεται; Με ποιο χρονικό ορίζοντα; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις διαπραγμάτευσης και ποια τα όρια της κλιμάκωσης; Οι απαντήσεις οφείλονται στους πολίτες που χρηματοδοτούν τις δεσμεύσεις.

Η διαρκής επανάληψη της ανάγκης για περισσότερη βοήθεια δεν αρκεί ως ολοκληρωμένη στρατηγική. Η προστασία της Ουκρανίας από έναν εξαναγκαστικό συμβιβασμό είναι σοβαρός σκοπός. Απαιτεί όμως σύνδεση των μέσων με μια εφαρμόσιμη πολιτική προοπτική. Η Ευρώπη οφείλει να παρουσιάσει δική της διπλωματική πρωτοβουλία, με συμμετοχή της Ουκρανίας, αξιόπιστες εγγυήσεις και μηχανισμούς εφαρμογής ενδεχόμενης συμφωνίας. Η αδυναμία επιβολής άμεσης ειρήνης δεν δικαιολογεί την απουσία σχεδίου. Όσο παρατείνεται η σύγκρουση, τόσο αυξάνεται η υποχρέωση των ηγεσιών να λογοδοτούν για την αποτελεσματικότητα της πορείας που ακολουθούν.

Συνεργασίες με στρατηγικό βάθος

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία και η Κίνα οργανώνουν συνεργασίες με μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος. Στη συνάντηση Πατρούσεφ–Γουάνγκ Γι, στις 12 Οκτωβρίου 2026, συζητήθηκαν η σύνδεση του Πολικού Δρόμου του Μεταξιού με τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό, η ενεργειακή ασφάλεια και η συνεργασία στη ναυπηγική και στις μεταφορές. Η επίσημη ανακοίνωση καταγράφει επιδίωξη συντονισμού των θαλάσσιων στρατηγικών τους. Η πολιτική σημασία βρίσκεται στην προσπάθεια συγκρότησης εναλλακτικών διαδρομών, υποδομών και οικονομικών σχέσεων. Πρόκειται για σχεδιασμό που μπορεί να επηρεάσει τους συσχετισμούς πέρα από την έκβαση μιας επιμέρους πολεμικής αναμέτρησης.

Η Μόσχα επιδιώκει διεξόδους για τους ενεργειακούς της πόρους και πρόσβαση σε επενδύσεις και τεχνογνωσία. Το Πεκίνο επιδιώκει διαφοροποίηση εφοδιασμού και ευρύτερη παρουσία στις διεθνείς μεταφορές. Αυτή είναι η στρατηγική ανάγνωση της σύγκλισης. Δεν σημαίνει ταύτιση συμφερόντων ούτε εξασφαλισμένη επιτυχία των σχεδίων. Σημαίνει, όμως, ότι η Ευρώπη χρειάζεται να αξιολογεί έναν αντίπαλο που προσαρμόζεται και έναν μεγάλο οικονομικό εταίρο που σχεδιάζει αυτοτελώς. Η προσδοκία ότι η αποκοπή της Ρωσίας από ευρωπαϊκές αγορές θα συνεπαγόταν διεθνή απομόνωσή της απαιτεί επανεξέταση υπό το φως αυτών των δυνατοτήτων.

Η συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για το ντίζελ αναδεικνύει μια πρόσθετη αντίφαση. Στις 9 Οκτωβρίου ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε συνεννόηση για ρωσικές προμήθειες προς την αμερικανική και την παγκόσμια αγορά, με σκοπό τη μείωση των τιμών.Στις 15 Οκτωβρίου το Κρεμλίνο δήλωσε ότι οι εξαγωγές είχαν επανεκκινήσει.Η πραγματική επίδραση στην αγορά χρειάζεται αξιολόγηση με βάση τις παραδόσεις και τις διαθέσιμες ποσότητες. Η πολιτική επίδραση, ωστόσο, είναι ήδη ορατή: η Ουάσινγκτον διατηρεί τη δυνατότητα επιλεκτικής συνεννόησης με τη Μόσχα όταν το κρίνει συμφέρον.

Δεν τεκμηριώνεται από αυτό κοινός σχεδιασμός ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας. Προκύπτει, όμως, μια κρίσιμη διαφορά πολιτικής συμπεριφοράς. Η αμερικανική ηγεσία διαπραγματεύεται εξαιρέσεις επικαλούμενη το κόστος καυσίμων για τους δικούς της πολίτες. Η Ευρώπη οφείλει να εξηγήσει πώς προασπίζεται αντίστοιχα τη δική της κοινωνική και παραγωγική αντοχή. Αν συνεχίζει να αναλαμβάνει αυξανόμενες δεσμεύσεις χωρίς ισότιμη επιρροή στις διαπραγματεύσεις, κινδυνεύει να βρεθεί σε θέση χρηματοδότη μιας στρατηγικής της οποίας τους όρους διαμορφώνουν άλλοι. Αυτή είναι πολιτική αδυναμία που απαιτεί συγκεκριμένη απάντηση και δημόσιο απολογισμό.

Στρατηγική για την Ευρώπη

Η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης κρίνεται σε τέτοιες περιστάσεις. Χρειάζεται δυνατότητα εκτίμησης του ευρωπαϊκού συμφέροντος, παραγωγική βάση και διπλωματική πρωτοβουλία. Οι διατλαντικές σχέσεις παραμένουν σημαντικές, αλλά δεν καταργούν τις αποκλίσεις συμφερόντων.

Ούτε η επίκληση της ενότητας αρκεί όταν το κόστος κατανέμεται άνισα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αποκτήσει ικανότητα διαπραγμάτευσης απέναντι σε όλους τους μεγάλους δρώντες. Η δυνατότητά της να επηρεάζει τις εξελίξεις θα εξαρτηθεί και από την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό της. Μια Ευρώπη με εξαντλημένους πολίτες και αποδυναμωμένη βιομηχανία θα διαθέτει μικρότερα περιθώρια άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής.

Ο χειμώνας 2026–2027 καθιστά αυτή την ανάγκη άμεση. Η Επιτροπή εκτιμά ότι το σύστημα φυσικού αερίου μπορεί να ανταποκριθεί στη ζήτηση, παρά τα χαμηλότερα αποθέματα. Αυτό αφορά την επάρκεια και δεν εγγυάται προσιτές τιμές. Η ακρίβεια συνδέεται επίσης με διεθνείς διαταραχές προμηθειών, τον ανταγωνισμό για υγροποιημένο αέριο και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι ακριβές να αποδίδεται ολόκληρη στις κυρώσεις ή στη βοήθεια προς την Ουκρανία. Οι ευρωπαϊκές επιλογές, όμως, πρέπει να αξιολογούνται και ως προς το κατά πόσο περιορίζουν ή εντείνουν την έκθεση των κοινωνιών σε αυτές τις πιέσεις.

Για τους πολίτες, η κρίση σημαίνει συχνά περικοπή αναγκαίων δαπανών, αβεβαιότητα και υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης. Για τις επιχειρήσεις μπορεί να σημαίνει περιορισμό παραγωγής και αναβολή επενδύσεων. Οι συνέπειες δεν κατανέμονται ισότιμα. Τα χαμηλά εισοδήματα, οι συνταξιούχοι και οι μικροί παραγωγοί έχουν μικρότερη δυνατότητα προστασίας. Εάν τα βάρη μεταφέρονται κυρίως σε αυτούς, ενώ οι ισχυρότεροι διατηρούν περιθώρια κερδοφορίας και επιρροής, η ευρωπαϊκή πολιτική υπονομεύει την κοινωνική της βάση. Η δίκαιη κατανομή του κόστους αποτελεί προϋπόθεση διατήρησης της δημοκρατικής εμπιστοσύνης και της κοινής ευρωπαϊκής δράσης.

Γι’ αυτό απαιτούνται δημόσια αποτίμηση των κυρώσεων, πλήρης διαφάνεια στις στρατιωτικές προμήθειες και έλεγχος της χρηματοδότησης. Οι πολυετείς δεσμεύσεις χρειάζονται συζήτηση στα εθνικά κοινοβούλια και ουσιαστικό ευρωπαϊκό δημοκρατικό έλεγχο. Οι κυβερνήσεις πρέπει να εξηγούν τις εναλλακτικές που εξέτασαν και τους λόγους επιλογής τους. Η πολιτική διαφωνία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Ο πολίτης που ζητεί ειρήνη, οικονομική προστασία ή επανεξέταση ενός μέτρου δικαιούται τεκμηριωμένη απάντηση. Αντίστοιχα, κάθε πρόταση αλλαγής πολιτικής οφείλει να εξηγεί πώς θα προστατευθούν η Ουκρανία και η ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Η κοινωνία πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση και στον έλεγχο της δημόσιας εξουσίας. Η αναθέσμιση της Ευρώπης προϋποθέτει θεσμούς συμμετοχής, οργανωμένο δημόσιο διάλογο και λογοδοσία με συγκεκριμένες συνέπειες. Οι Κοινότητες Πολιτών μπορούν να συμβάλουν ως χώροι επεξεργασίας θέσεων και δημοκρατικής παρέμβασης, συνδέοντας τις τοπικές ανάγκες με τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις στην ΕΕ. Η ευρωπαϊκή πορεία χρειάζεται ενεργή κοινωνική θεμελίωση. Διαφορετικά, η απόσταση ανάμεσα στους μηχανισμούς απόφασης και στην καθημερινή ζωή θα διευρύνεται, αποδυναμώνοντας την ίδια την ιδέα της ευρωπαϊκής συνεργασίας.

Για την Ελλάδα, η στάση αυτή συνεπάγεται ενεργό συμμετοχή στις ευρωπαϊκές αποφάσεις, υπεράσπιση της κυριαρχίας των κρατών και επιμονή στη διπλωματική επίλυση των διαφορών. Συνεπάγεται επίσης προστασία της αγροτικής παραγωγής, της ναυτιλίας, των υποδομών και του εισοδήματος. Η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάζει τον εθνικό σχεδιασμό της και να λογοδοτεί για τη συναίνεσή της στις κοινές δεσμεύσεις.

Η χώρα χρειάζεται ευρωπαϊκή παρουσία με προτάσεις και διαπραγματευτική προετοιμασία. Η απλή προσαρμογή σε αποφάσεις άλλων περιορίζει τη δυνατότητα υπεράσπισης των ιδιαίτερων αναγκών της και δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη συγκρότηση μακροχρόνιας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.

Η Ευρώπη καλείται να συνδέσει την ασφάλεια με τη δημοκρατία και την ειρήνη με την κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ρωσία και η Κίνα οργανώνουν τη συνεργασία τους, ενώ ο Τραμπ επιδιώκει επιλεκτικές συμφωνίες βάσει της δικής του ιεράρχησης των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες οφείλουν αντίστοιχα να παρουσιάσουν σαφή στρατηγική και να την υποβάλουν σε ουσιαστικό δημοκρατικό έλεγχο. Οι λαοί της Ευρώπης δικαιούνται να γνωρίζουν, να κρίνουν και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Η αποκατάσταση αυτής της σχέσης αποτελεί θεμελιώδες πολιτικό καθήκον για μια ΕΕ ικανή να υπερασπίζεται και τις αρχές της και τους ανθρώπους της.

Στο πλαίσιο του σύγχρονου δυτικού κατεστημένου, η κύρια διαφορά μεταξύ ενός φιλελεύθερου και ενός συντηρητικού εντοπίζεται κυρίως στο λεξιλόγιο και στη ρητορική που χρησιμοποιούν, αλλά οι βασικές υποθέσεις εργασίας που ενστερνίζονται είναι, ως επί το πλείστον, ίδιες.

Πολλοί μπορεί να μεταχειρίζονται τρόπους της παραδοσιακής αριστοκρατίας, αλλά τα οικονομικά τους είναι τα οικονομικά του χρηματιστηρίου και του νεοφιλελευθερισμού. Πολλοί μπορεί να ομιλούν υπέρ της παράδοσης, αλλά υποκλίνονται στην οικονομική αγορά. Πολλοί μπορεί να ομιλούν περί εθνικής κυριαρχίας, αλλά υποτάσσονται στην ευρωατλαντική παγκοσμιοποιητική ατζέντα και ισχύ. Πολλοί μπορεί να αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί, αλλά σκέπτονται περί του πολέμου με την ψυχρή αριθμητική μιας αθεϊστικής ή φιλελεύθερης στρατιωτικής λογιστικής. Όλοι αυτοί αποτελούν ένα ιδιόμορφο είδος που συντηρεί ένα επανωφόρι της “παλαιάς σχολής”, αλλά έχει εγκαταλείψει τη συντηρητική πολιτισμολογία. Ας ομιλήσουμε περί πρώτων αρχών, λοιπόν, κατά την αριστοτελική ορολογία.

Συντηρητισμός και Πολιτική θεολογία

Οι σύγχρονοι επικρατούντες συντηρητικοί το έχουν λησμονήσει, αλλά, σύμφωνα με τον αυθεντικό συντηρητισμό, κάθε σημαντικό πολιτικό ζήτημα είναι, στη βάση του, θεολογικό, υπό την έννοια ότι ο “Θεός” υποδηλώνει το έσχατο ανθρωπολογικό ιδεώδες υπέρβασης και τελειοποίησης. Ένας πολιτισμός δεν είναι απλώς μια οικονομία. Ένα έθνος δεν είναι απλώς ο τόπος μιας αγοράς. Ένας λαός δεν είναι απλώς μια συμπτωματική συνάθροιση τυχαίων φορολογουμένων, καταναλωτών, επενδυτών, και στρατιωτών. Η ορθή κατανόηση ενός πολιτισμού ή ενός έθνους βασίζεται σε μια ιστορική και ηθική κοινότητα. Συγκροτείται στη βάση κοινής ιστορίας και κοινών αξιών και στάσεων ζωής.

Το μεγαλείο του δεν μετρείται σύμφωνα με τις τριμηνιαίες αποδόσεις των κερδοσκοπικών εταιρειών του. Η αξιοπρέπειά του δεν εξαντλείται στη γλώσσα του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η κυριαρχία του δεν αγοράζεται με τη διηνεκή υπακοή του σε ένα ξένο κεφάλαιο. Ο νεοφιλελεύθερος “συντηρητικός” δεν κατανοεί τίποτε από αυτά.

Φαντάζεται ότι μια χώρα συντηρείται όταν οι χρηματοοικονομικές αγορές της ακμάζουν, οι στρατιωτικοί εργολάβοι ευημερούν, η πολιτική τάξη συνεχίζει να λαμβάνει προσκλήσεις στις κατάλληλες πρεσβείες και κλίκες οικονομικών ολιγαρχών, και οι θρησκευτικοί θεσμοί λειτουργούν ως ένα καθεστωτικό εργαλείο ψυχολογικής διαχείρισης μαζών. Παγίως συγχέουν τα οικονομικά και θεσμικά εργαλεία του πολιτισμού με τον πολιτισμό καθ’ εαυτόν. Σε τελική ανάλυση, αυτού του είδους οι (λεγόμενοι) συντηρητικοί καλούνται να απαντήσουν στην εξής ερώτηση: τι ακριβώς συντηρούν, σήμερα, οι δυτικές κοινωνίες;

Ηθική φιλοσοφία

Σύμφωνα με την παραδοσιακή χριστιανική θεωρία περί δίκαιου πολέμου (bellum iustum), όπως διαμορφώθηκε από τον ιερό Αυγουστίνο και εντεύθεν, δεν δικαιολογείται κάθε μέσο για την εξυπηρέτηση ενός σκοπού. Αν κάθε μέσο μπορούσε να δικαιολογηθεί για την εξυπηρέτηση ενός σκοπού, τότε η ηθική δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά η αναδρομική αποδοχή μιας επιτυχούς πράξης βίας. Τόσο ο Πλάτων όσο και ο Αυγουστίνος μάς προειδοποιούν γι’ αυτό.

Χωρίς μια συνεκτική, εσωτερικώς συνεπή, ηθική, θα μπορούσαμε να θεσπίσουμε ένα γενικό καθολικό (όπως λένε στη λογιστική), όπου, στη μία πλευρά, θα καταγράφονται οι αμαρτίες και, στην άλλη πλευρά, θα καταγράφονται οι επιτυχίες, έτσι ώστε, αν οι αμαρτίες αντιστοιχίζονται σε επιτυχίες, τότε οι αμαρτίες θα συγχωρούνται, στο όνομα της επιτυχίας. Πολλοί σύγχρονοι ψευδο – συντηρητικοί θα ήθελαν η ηθική θεωρία του Πλάτωνα να ξαναγραφτεί από λογιστές και στρατηγούς, και η Επί του Όρους Ομιλία του Ιησού Χριστού να ξαναγραφτεί από το υπουργείο Άμυνας και τις μυστικές υπηρεσίες.

Ούτε ο Πλάτων, ούτε ο Αυγουστίνος, ούτε ο παραδοσιακός συντηρητισμός προσυπογράφει έναν ειρηνισμό τύπου χίπη ή νεοεποχίτη γκουρού, αλλά υποστηρίζουν την υπερβατικότητα του νοήματος έναντι της πράξης, έτσι ώστε το νόημα να καθοδηγεί την πράξη άνωθεν, αντί να υποτάσσεται ή να αφομοιώνεται σε αυτήν. Έτσι, έχουν μια συνεπή ηθική, η οποία δεν επιτρέπει τη μετατροπή του πολέμου σε μια ακόμα καπιταλιστική βιομηχανία, ούτε τη γενοκτονία, ούτε την αναγωγή των αξιών στην οικονομική έννοια της τιμής.

Η έννοια του ιερού

Το ιερό γεννιέται εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να αντιμετωπίζει τον κόσμο ως ένα σύνολο πραγμάτων διαθέσιμων προς χρήση και αρχίζει να τον αντικρίζει ως φορέα νοήματος. Για τον Πλάτωνα, η πορεία αυτή είναι η ανάβαση της ψυχής από τον κόσμο των αισθητών προς τον νοητό κόσμο των Ιδεών. Στην αλληγορία του σπηλαίου, στο έβδομο βιβλίο της “Πολιτείας”, ο Πλάτων συναρτά το ιερό με μια δραματική ψυχική αφύπνιση, μπροστά σε μια αλήθεια που υπερβαίνει τον εγωκεντρικό ορίζοντα του ανθρώπου.

Επίσης, στο “Συμπόσιο”, ο Πλάτων προσφέρει μία ακόμα σημαντική οδό προς την κατανόηση του ιερού: τον έρωτα. Ο έρωτας δεν είναι απλώς επιθυμία κατοχής ενός άλλου ανθρώπου. Στη διδασκαλία της Διοτίμας, αποτελεί μια δύναμη που μπορεί να οδηγήσει την ψυχή από την έλξη για ένα όμορφο σώμα προς την αναγνώριση μιας βαθύτερης και καθολικότερης ομορφιάς. Η ψυχή εκκινεί από το συγκεκριμένο και, εφόσον η επιθυμία της εξευγενιστεί, οδηγείται προς το καθολικό.

Στη συνέχεια, στο πλαίσιο της θεολογίας του Αυγουστίνου, το ιερό ταυτίζεται με την ίδια τη θεότητα, νοουμένη ως η απόλυτη πηγή τού νοήματος. Στην αρχή των “Εξομολογήσεων”, ο Αυγουστίνος εκφράζει μία από τις βαθύτερες διατυπώσεις της ανθρώπινης υπαρξιακής αγωνίας: “Ανήσυχη είναι η καρδιά μας έως ότου αναπαυθεί σε Σένα”. Η φράση αυτή δεν περιγράφει απλώς μια θρησκευτική ανάγκη. Για τον Αυγουστίνο, αυτή η ανησυχία φανερώνει τον προσανατολισμό της ανθρώπινης ψυχής προς το Απόλυτο, ένα ανθρωπολογικό ιδεώδες υπέρβασης.

Από την άλλη πλευρά, στη σύγχρονη Δύση, ο ψευδο-συντηρητισμός οδηγεί τους πολιτικούς στο να αποδίδουν στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση μια ιερότητα που άλλοτε αποδιδόταν μόνο στις Ιδέες και στον Βωμό, ενώ συγχρόνως, όλο και περισσότερα μέλη του κλήρου και της εκκλησιαστικής διοίκησης προσφεύγουν σε μοντέρνους ψυχολογισμούς και διεξάγουν “ιερές μπίζνες”, συγχέοντας όλο και περισσότερο τη “φιλοσοφία” ενός χρηματιστή ή ενός επενδυτή ακινήτων ή ενός πολιτικάντη με τη σοφία τού χριστιανισμού.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρισκόταν η τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία. Το DEİK επιχειρούσε να πείσει τους Ευρωπαίους επενδυτές ότι, ανεξάρτητα από το ζήτημα της πολιτικής ένταξης της Τουρκίας, ο αποκλεισμός της από τη βιομηχανική και εμπορική συνεργασία δεν εξυπηρετεί ούτε τα συμφέροντα της ίδιας της Ευρώπης. Από την πλευρά του, ο Ομέρ Μπολάτ είχε εντατικές επαφές τόσο με αρμόδιους για το εμπόριο αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και με εκπροσώπους αυτοκινητοβιομηχανιών που διατηρούν παραγωγικές εγκαταστάσεις στην Τουρκία.

Στόχος της Άγκυρας ήταν τα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται στην Τουρκία να μπορούν να αποκτούν την πιστοποίηση “Made in Europe” (Κατασκευασμένο στην Ευρώπη) ή να ενταχθούν στο σχήμα “Made with Europe” (Κατασκευασμένο σε συνεργασία με την Ευρώπη), ώστε να συμπεριληφθεί και η Τουρκία στο νέο πλαίσιο. Η Τουρκία δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμμετέχει όμως στην Τελωνειακή Ένωση με την ΕΕ εδώ και 30 χρόνια.

Η αυτοκινητοβιομηχανία στην Τουρκία

Το 70% των οχημάτων που κατασκευάζονται στην Τουρκία εξάγεται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα αυτοκίνητα τουρκικής παραγωγής αντιπροσωπεύουν το 5% της ευρωπαϊκής αγοράς αυτοκινήτου, έναντι 7% για την Κίνα. Στον τουρκικό κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας απασχολούνται περίπου 250.000 εργαζόμενοι.

Μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θεωρούν ότι η ενίσχυση του προστατευτισμού αποτελεί μέσο αντιμετώπισης του κινεζικού ανταγωνισμού, και η ΕΕ ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση, προωθώντας τη στρατηγική “Made in Europe”. Εάν η Τουρκία δεν συμπεριληφθεί στο νέο πλαίσιο, τα ηλεκτρικά οχήματα που παράγονται στη χώρα ενδέχεται να μην μπορούν να επωφελούνται από επιδοτήσεις στις χώρες της ΕΕ ούτε να συμμετέχουν σε δημόσιους διαγωνισμούς.

Η Κίνα, ωστόσο, κινήθηκε γρήγορα. Όπως συνέβη και με την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD, η οποία, παρά τις αρχικές ανακοινώσεις για τη δημιουργία εργοστασίου στη Μανίσα της Τουρκίας, προχώρησε στην κατασκευή εργοστασίου στην Ουγγαρία, κινεζικές εταιρείες μετέφεραν γρήγορα παραγωγικές δραστηριότητες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με αυτόν τον τρόπο διασφάλισαν ότι πληρούν την προϋπόθεση της παραγωγής εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η πρόταση νόμου για την επιτάχυνση της βιομηχανίας, η οποία ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του 2026, σε συνδυασμό με το κείμενο θέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατασκευαστών Αυτοκινήτων που δημοσιεύθηκε την 1η Ιουλίου, άφηνε την Τουρκία εκτός του νέου πλαισίου. Έτσι, στους Τούρκους βιομηχάνους και εξαγωγείς απέμενε να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την ένταξη της χώρας στο σχήμα “Made with Europe”.

Η συμφωνία Γαλλίας-Γερμανίας

Παρά τις προσπάθειες άσκησης πίεσης, η εξέλιξη των γεγονότων προμήνυε ήδη το αρνητικό αποτέλεσμα. Το βράδυ της 12ης Οκτωβρίου, πριν από τη Σύνοδο Επιχειρήσεων ΕΕ-Τουρκίας που πραγματοποιήθηκε στις 13 Οκτωβρίου, δημοσιογράφος βρέθηκε σε εκδήλωση με μεγάλη συμμετοχή στις Βρυξέλλες.

Όταν παρατήρησε ότι ένας εκπρόσωπος του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος συμμετείχε στις προσπάθειες προώθησης των συμφερόντων της τουρκικής αυτοκινητοβιομηχανίας, έδειχνε προβληματισμένος, τον ρώτησε “τι είχε συμβεί”. Εκείνος τού έδειξε ένα δημοσίευμα στην οθόνη του κινητού του. Οι Financial Times μετέδιδαν ότι “η συμφωνία μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας για την ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία ήταν πλέον πολύ κοντά”.

Εάν η Γαλλία και η Γερμανία εγκατέλειπαν στην πράξη ορισμένους στόχους της “πράσινης Ευρώπης” και συμφωνούσαν στην αναθεώρηση της απαγόρευσης πώλησης νέων αυτοκινήτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης, η οποία είχε προγραμματιστεί για το 2035, η ΕΕ θα μπορούσε να προχωρήσει γρήγορα στη νέα συμφωνία. Σε αυτή την περίπτωση, το πλαίσιο “Made in Europe” θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ έως το τέλος του 2026.

Στις 15 Οκτωβρίου, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς συναντήθηκαν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες και κατέληξαν σε συμφωνία. Στο πλαίσιο της συνεννόησής τους, διαμόρφωσαν έναν ορισμό της ενιαίας αγοράς που θα επέτρεπε να συμπεριληφθεί και το Ηνωμένο Βασίλειο, με αναφορά σε περίοδο πριν από την έναρξη ισχύος του Brexit. Με αυτόν τον τρόπο, στο πλαίσιο συμπεριλήφθηκαν επίσης η Νορβηγία, η Ισλανδία και το Λιχτενστάιν, παρότι δεν είναι μέλη της ΕΕ. Η Τουρκία, όμως, έμεινε εκτός.

Πώς θα αντιδράσει η Άγκυρα;

Όπως επισήμανε εύστοχα η δημοσιογράφος Barçın Yinanç σε άρθρο της στο T24, υπάρχει μια χαρακτηριστική αντίφαση: επί δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητούσε από την Τουρκία να τηρεί τις συμφωνίες που είχε υπογράψει. Τώρα, αντίθετα, η Τουρκία είναι εκείνη που ζητά από την ΕΕ να τηρήσει τη Συμφωνία της Άγκυρας του 1963 και τη Συμφωνία Τελωνειακής Ένωσης του 1996.

Από την πλευρά της, ωστόσο, η Άγκυρα δεν έχει εκπληρώσει ούτε τις εκκρεμείς προϋποθέσεις των συμφωνιών του 2016 για την απελευθέρωση της βίζας και την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης. Παράλληλα, δεν εφαρμόζονται οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ παραμένουν ανεφάρμοστες ακόμη και αποφάσεις του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας.

Παρά τις δυσκολίες, οι ελπίδες δεν έχουν ακόμη εκλείψει. Έστω και αν παραμένουν περισσότερο στα χαρτιά, οι βιομήχανοι και οι εξαγωγείς στην Κωνσταντινούπολη, όπως και η κυβέρνηση στην Άγκυρα, εξακολουθούν να ελπίζουν ότι μπορεί να υπάρξει αλλαγή στάσης από την ευρωπαϊκή πλευρά.

Το ερώτημα, όμως, είναι: εάν η συμφωνία Γαλλίας-Γερμανίας οδηγήσει σε οριστικό αποκλεισμό της Τουρκίας από τη νέα ευρωπαϊκή πολιτική για την αυτοκινητοβιομηχανία, ποια θα είναι η απάντηση της Άγκυρας; Θα επιβάλει πρόσθετους δασμούς στα αυτοκίνητα ευρωπαϊκών μαρκών που δεν παράγονται στην Τουρκία; Ή θα προχωρήσει σε περιορισμούς στο πλαίσιο της Τελωνειακής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι η ΕΕ υπονομεύει τη συμφωνία; Μήπως, αντίθετα, επιλέξει να προχωρήσει με την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Στις 20 Οκτωβρίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ακίν Γκιουρλέκ, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και ο υπουργός Εσωτερικών Μουσταφά Τσιφτσί αναμένεται να μεταβούν στις Βρυξέλλες, όπου θα συναντηθούν με τους Βέλγους ομολόγους τους. Θα αξιοποιήσουν άραγε την παρουσία τους εκεί για να πραγματοποιήσουν επαφές και με αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πώς θα αντιδράσει τελικά η Άγκυρα στο πλήγμα που δέχεται η τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία από την ΕΕ;

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάθε πλευράς και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και έρευνες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου», προσθέτει.

Αναφερόμενο στην Αθήνα και την ‘Άγκυρα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σημειώνει ότι «η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να συζητήσουν σε διμερές επίπεδο για την αντιμετώπιση των όποιων διαφωνιών τους». Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε στις 20 Οκτωβρίου το μνημόνιο του 2019 για τη θαλάσσια οριοθέτηση μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Η Αθήνα απέρριψε την απόφαση, τονίζοντας ότι το μνημόνιο αντίκειται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας και παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα κρατών της περιοχής.

Αίσθηση για τη δήλωση Καλογερόπουλου

Αίσθηση προκάλεσε η ατάκα του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Καλογερόπουλου για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην εκπομπή Morning Point του Mega News. Σχολιάζοντας το ζήτημα του μνημονίου, το οποίο υπογράφηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο βουλευτής είπε χαρακτηριστικά: «Με το τουρκολιβυκό τον ήπιαμε».

Η φράση προκάλεσε γέλια στο στούντιο, με τους δημοσιογράφους της εκπομπής καθώς και τους Δημήτρη Οικονόμου και Δημήτρη Μελίδη, οι οποίοι συμμετείχαν επίσης στην εκπομπή, να αντιδρούν γελώντας.

Στην δήλωση Καλογερόπουλου αντέδρασε το ΠΑΣΟΚ. «Κύριε Μαρινάκη, οφείλετε απαντήσεις για αυτήν τη διπλωματική ήττα και σταματήστε να κουνάτε το δάχτυλο», τονίζει ο εκπρόσωπος Τύπο του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς, σε δήλωσή του για τις αναφορές του κυβερνητικού εκπροσώπου στο άρθρο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, με το οποίο ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τις εξελίξεις με την κύρωση του τουρκολιβικού συμφώνου.

«Ο κ. Μαρινάκης, όποτε βρίσκεται σε δυσμενή θέση, βαπτίζει όσους υπογραμμίζουν τις αποτυχίες και την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης “προπονητές της εξέδρας” και νομίζει ότι το ζήτημα κηρύσσεται λήξαν. Σήμερα μόνο που δεν μας κάλεσε να χειροκροτήσουμε την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από το λιβυκό Κοινοβούλιο», αναφέρει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ.

«Του συστήνουμε επιπλέον», συνεχίζει, «να είναι πλήρως ενημερωμένος για το περιεχόμενο των δημοσίων παρεμβάσεων του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν τις σχολιάζει και αποδίδει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι “αδικεί τη χώρα του”», σημειώνει. «Κύριε Μαρινάκη, οφείλετε απαντήσεις για αυτήν τη διπλωματική ήττα και σταματήστε να κουνάτε το δάχτυλο. Δεν σας πιστεύουν, εξάλλου, ούτε οι βουλευτές σας, αν κρίνουμε από τις …γλαφυρές δηλώσεις του κ. Καλογερόπουλου», σχολιάζει ο κ. Τσουκαλάς και θέτει τα εξής ερωτήματα:

«Τι ακριβώς συζητούσε ο πρωθυπουργός με τον Χαφτάρ και τους υιούς του, όταν τους δεχόταν στο Μέγαρο Μαξίμου, έως και τον περασμένο Ιούνιο; Γιατί δεν απετράπη η μεταστροφή της κυβέρνησης της Ανατολικής Λιβύης και η ταύτισή της με την Τουρκία; Τι απέγιναν οι συζητήσεις που διεξήγαγε η υφυπουργός Εξωτερικών για την οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη; Ποιες “χαίνουσες πληγές” μεταξύ Ελλάδας-Λιβύης διαβεβαίωνε ότι … έκλειναν ο κ. Γεραπετρίτης; Είναι ικανοποιημένη η κυβέρνηση από την προτροπή του State Department για “διμερείς διαπραγματεύσεις με καλή πίστη”;».

Καταδίκη από ΕΕ

Με ομόφωνη δήλωση την οποία εξέδωσε η Κάγια Κάλας, η ύπατη εκπρόσωπος της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, οι 27 χώρες μέλη καταδικάζουν την επικύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου και τονίζουν ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών. Η ανακοίνωση της εκπροσώπου:

“Η ΕΕ εκφράζει τη βαθιά της λύπη για την επικύρωση, στις 20 Οκτωβρίου 2026, από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, του «Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών στη Μεσόγειο Θάλασσα» του 2019.

Η θέση της ΕΕ όσον αφορά το Μνημόνιο Κατανόησης είναι σταθερή και σαφής. Όπως επισημάνθηκε στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου 2019 και επαναλήφθηκε τον Ιούνιο του 2025, το Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι άκυρο και δεν μπορεί να παράγει νομικές συνέπειες για τρίτα κράτη.

Η ΕΕ έχει στρατηγικό συμφέρον για ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο και καλεί όλες τις χώρες να σέβονται τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων των κρατών μελών, σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΕ και το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Εν τω μεταξύ, κατόπιν οδηγιών του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, πρέσβης Αγλαΐα Μπαλτά, ενημέρωσε προ ολίγου το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο κλειστών διαβουλεύσεων και υπό το λήμμα «Λοιπά Θέματα» (AOB), για την πρόσφατη απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, επισημαίνοντας τους κινδύνους που ενέχει για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε κοινή τους δήλωση η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα επισημαίνουν ότι η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Τη στήριξή της εξέφρασε και η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβοιυλίου Ρομπέρτα Μετσόλα. Αλλά και η Κάγια Κάλας επισήμανε στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σε συνάντηση που είχαν νωρίτερα σήμερα, ότι το Μνημόνιο Συνεννόησης Λιβύης-Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών.

Αίγυπτος-Ισραήλ

Στη δήλωσή της η Αίγυπτος εκφράζει την κατηγορηματική απόρριψή της για την κύρωση του Μνημονίου Κατανόησης και τονίζει με έμφαση ότι το εν λόγω μνημόνιο παραβιάζει τις αρχές του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και τις διατάξεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Το Μνημόνιο συνιστά σαφή προσβολή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Αιγύπτου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την υφαλοκρηπίδα της, τονίζει το Κάιρο και διαμηνύει στην Άγκυρα ότι διατηρεί το δικαίωμά της να προστατεύσει τα δικαιώματα που της κατοχυρώνει το διεθνές δίκαιο και να αντιμετωπίσει κάθε απόπειρα παραβίασής τους.

«Δυστυχώς, για άλλη μια φορά βλέπουμε την Τουρκία να ενεργεί με σκοπό την αποσταθεροποίηση της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου», επισήμανε το Ισραήλ καταδικάζοντας την κύρωση του μνημονίου.

Δηλώσεις Γεραπετρίτη

«Δεν ήταν στο χέρι της Ελλάδας να το αποτρέψει την επικύρωση του τουρκολυβικού μνημονίου δήλωσε με συνέντευξη του στο ραδιόφωνο του «MEGA» ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, τόνιζοντας ότι «δεν υπάρχει καμία απολύτως συνέπεια σε ό,τι αφορά την εφαρμογή του μνημονίου αυτού. Το μνημόνιο αυτό δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, και δεν πρόκειται να εφαρμοστεί για τον απλούστατο λόγο ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ως απολύτως αντικείμενο στο διεθνές δίκαιο».

Απαντώντας στην χθεσινή αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά, ο κ. Γεραπετρίτης υποστήριξε πως ο κ. Σαμαράς «διέπεται από μια βαθύτατη μισαλλοδοξία». Έκανε δε λόγο για «πολιτική εχθροπάθεια, η οποία δεν συνδέεται με τα συμφέροντα της χώρας», ενώ απέρριψε τον χαρακτηρισμό ως εθνική ήττα την κύρωση του μνημονίου.

Είπε συγκεκριμένα: Για το καλώδιο δεν προβάλλουμε αντιρρήσεις, ζητάμε όμως, όταν ένα πλοίο διεξάγει έρευνες στη θάλασσα, να μας αποστέλλει γραπτή ειδοποίηση, όχι απλώς προφορική, για τις έρευνες και τις συντεταγμένες, ώστε να μη διαταραχθεί με λανθασμένο τρόπο το status quo. Είπε δε πως η Άγκυρα δεν θέλει να διαταραχθεί το status quo, «ούτε να δημιουργηθεί ένα προηγούμενο με εντελώς λανθασμένο τρόπο, το οποίο θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα και για τις δύο πλευρές. Ας μην επιχειρήσουμε να διαμορφώσουμε ένα νέο status quo. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, δεν προβάλλουμε αντιρρήσεις. Είμαστε θετικοί».

Φιντάν: μία από τα ίδια

Άρα;  Η Τουρκία, με βάση την… ουρά, θα ενημερώνεται γραπτώς και όχι προφορικά και ουσιαστικά αυτό που αναφέρει είναι ότι αυτή θα ανάβει το πράσινο φως για τις έρευνες. Πώς θα διαταραχθεί το status quo από τη στιγμή κατά την οποία οι έρευνες θα διεξάγονται σε θαλάσσιες περιοχές Ελλάδος και Κύπρου και όχι της Τουρκίας; Δια του Φιντάν, η Άγκυρα ουσιαστικά επιμένει στην αμφισβήτηση, στο γκριζάρισμα των περιοχών και διεκδικεί ρόλο και λόγο σε μια περιοχή, που δεν της ανήκει.

Ο Χακάν Φιντάν επί της ουσίας επαναλαμβάνει την πάγια τουρκική πολιτική, προτάσσοντας ωστόσο, επικοινωνιακά, τη θέση ότι «δεν έχουν αντίρρηση για το καλώδιο». Φτάνει, βέβαια, να υιοθετηθούν οι αξιώσεις της κατοχικής δύναμης. Κι αυτή η θέση εκφράζεται όταν μεθοδικά και συστηματικά η Άγκυρα επέβαλε νέα τετελεσμένα με την επικύρωση από το λιβυκό κοινοβούλιο του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται τυχαίο. Τυχαία, όμως, φαίνεται ασκείται η διπλωματία από την ηγεσία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών!

Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, η υπόθεση φέρεται να εκτείνεται σε βάθος τουλάχιστον πενταετίας, ενώ το υλικό της έρευνας περιλαμβάνει μηνύματα, καταγγελίες και καταθέσεις μαρτύρων. Η έρευνα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2026 και, μετά τη διαβίβαση της δικογραφίας στον ανακριτή, εκδόθηκαν τα εντάλματα σύλληψης σε βάρος των έξι κατηγορουμένων.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η απόφαση για την έκδοση των ενταλμάτων συνδέεται με την εκτίμηση ότι υπήρχε κίνδυνος τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων, καθώς ορισμένοι από τους εμπλεκομένους εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στον χώρο του μπάσκετ. Για να ξεκινήσει η εισαγγελική έρευνα προηγήθηκε καταγγελία που υπέβαλε τον περασμένο Απρίλιο η ΚΑΕ Αμαρουσίου, η οποία αφορούσε τη λειτουργία της ΕΟΚ και τον πρόεδρό της. Στη συνέχεια, η έρευνα εμπλουτίστηκε με πρόσθετες καταγγελίες και καταθέσεις.

Ιδιαίτερη βαρύτητα φέρεται να έχουν οι μαρτυρίες δύο προσώπων, τα οποία, σύμφωνα με τις πληροφορίες, υποστήριξαν ότι είχαν λάβει στο παρελθόν χρήματα για τη χειραγώγηση αγώνων. Η συνεργασία τους με τις εισαγγελικές αρχές φέρεται να συνέβαλε στην απαλλαγή τους από ποινικές ευθύνες για τις πράξεις που κατήγγειλαν. Το υπό διερεύνηση υλικό αφορά αγώνες διαφορετικών κατηγοριών, ακόμη και εφηβικών και σχολικών πρωταθλημάτων, ενώ μεταξύ των περίπου 50 παιχνιδιών που εξετάζονται φέρεται να περιλαμβάνεται και ένας αγώνας στο εξωτερικό.

Στο πλαίσιο των ερευνών σε σπίτια των εμπλεκομένων, οι αρχές φέρεται να εντόπισαν περισσότερα από 800.000 ευρώ στην κατοικία ενός εκ των συλληφθέντων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το ποσό δεν δικαιολογείται από τις τακτικές αποδοχές του. Παράλληλα, σε σπίτι άλλου συλληφθέντος εντοπίστηκαν 10.000 ευρώ. Τα ευρήματα εξετάζονται στο πλαίσιο της ευρύτερης έρευνας για τις καταγγελίες περί χειραγώγησης αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ.

Ο διαχειριστής ειδοποίησε την Άμεση Δράση, ενώ ενημέρωσε και έναν ιδιοκτήτη που κατοικεί στην πολυκατοικία. Οι δύο άνδρες περίμεναν την άφιξη των αστυνομικών. Στο σημείο έφτασε περιπολικό με έναν ανθυπαστυνόμο και μια γυναίκα αστυνομικό. Οι πολίτες τους υπέδειξαν τη σακούλα και ο ανθυπαστυνόμος άρχισε να ελέγχει το περιεχόμενό της.

Στο εσωτερικό της εντοπίστηκαν ναρκωτικά χάπια, μικρές συσκευασίες με ουσίες και μια ζυγαριά ακριβείας. Κανείς, όμως, δεν γνώριζε ότι ανάμεσα στα αντικείμενα υπήρχε και εκρηκτικός μηχανισμός. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, την ώρα που ο ανθυπαστυνόμος εξέταζε τη σακούλα, φέρεται να πάτησε άθελά του ένα μπουτόν, το οποίο ήταν συνδεδεμένο με τον αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό.

Ακολούθησε έκρηξη, με το ωστικό κύμα και τα θραύσματα να τραυματίζουν όσους βρίσκονταν κοντά. Ο αστυνομικός που χειριζόταν τη σακούλα δέχθηκε το μεγαλύτερο μέρος της έκρηξης. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία προκύπτει ότι ο μηχανισμός ήταν σχετικά μικρής ισχύος, αλλά αρκετά ισχυρός ώστε να προκαλέσει σοβαρούς τραυματισμούς σε μικρή απόσταση. Ο ακριβής τρόπος λειτουργίας και ενεργοποίησής του εξετάζεται από τους ειδικούς.

Τι βρήκαν οι πυροτεχνουργοί 

Στο σημείο έφτασαν πυροτεχνουργοί του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών (ΤΕΕΜ), οι οποίοι συνέλεξαν τα υπολείμματα της συσκευής. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε η ΕΡΤ, ο μηχανισμός φαίνεται ότι περιλάμβανε ηλεκτρονική πλακέτα, μπαταρία, μπουτόν και εξαρτήματα που ενδέχεται να προέρχονταν από ηλεκτρική συσκευή ή ζυγαριά κουζίνας.

Στο εσωτερικό του υπήρχε εκρηκτική ύλη, η ακριβής σύνθεση και ποσότητα της οποίας δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, το περίβλημα της συσκευής θα μπορούσε να χωρέσει έως περίπου 500 γραμμάρια εκρηκτικής ύλης. Ωστόσο, οι ειδικοί εκτιμούν ότι η ποσότητα που χρησιμοποιήθηκε ήταν μικρότερη, με βάση την ισχύ της έκρηξης.

Οι πυροτεχνουργοί έλεγξαν και τους υπόλοιπους χώρους της πολυκατοικίας, χωρίς να εντοπίσουν δεύτερο ύποπτο αντικείμενο ή άλλον εκρηκτικό μηχανισμό. Τα ευρήματα εξετάζονται από τη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, προκειμένου να διαπιστωθεί πώς είχε κατασκευαστεί η συσκευή.

Από την έκρηξη τραυματίστηκαν δύο αστυνομικοί και δύο πολίτες. Ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ έφτασαν στο σημείο μέσα σε περίπου πέντε λεπτά και παρέλαβαν τους τραυματίες. Ο ανθυπαστυνόμος, που βρισκόταν πιο κοντά στον μηχανισμό, μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, υπέστη εγκαύματα και τραύματα στο πρόσωπο, στα μάτια, στα χέρια και στα πόδια και οδηγήθηκε στο χειρουργείο. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασής του, η ζωή του δεν διατρέχει κίνδυνο. Η γυναίκα αστυνομικός και οι δύο πολίτες, ανάμεσά τους ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, τραυματίστηκαν ελαφρύτερα και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

Το μεγαλύτερο ερώτημα για τους αστυνομικούς είναι γιατί η σακούλα με τα ναρκωτικά περιείχε και εκρηκτικό μηχανισμό. Ένα από τα σενάρια που εξετάζονται είναι να είχε παγιδευτεί σκόπιμα, ώστε να τραυματιστεί το πρόσωπο που θα την παραλάμβανε. Οι ερευνητές δεν αποκλείουν επίσης κάποιος να προσπάθησε να ξεφορτωθεί τη σακούλα και να την εγκατέλειψε στο κλιμακοστάσιο. Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν έχει εξακριβωθεί ποιος την τοποθέτησε εκεί, ποιος ήταν ο πιθανός παραλήπτης της και ποιος ήταν ο σκοπός του μηχανισμού.

Οι Αρχές συλλέγουν μαρτυρίες από την περιοχή και αναζητούν υλικό από κάμερες ασφαλείας που θα μπορούσε να δείξει τις κινήσεις ύποπτων προσώπων πριν από την έκρηξη.

Η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ

«Σήμερα, Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026, και ώρα 14.32 πολίτης κάλεσε στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης και ανέφερε ό,τι είναι διαχειριστής πολυκατοικίας, επί της οδού Πλάτωνος, στην περιοχή του Κολωνού και εντόπισε στο εσωτερικό του κτηρίου, σακούλα που περιείχε ένα βάζο με ναρκωτικές ουσίες και μια ζυγαριά.

Στο σημείο μετέβησαν δύο αστυνομικοί που εκτελούσαν περιπολία ασφαλείας από Τμήματα της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αθηνών, όπου τους ανέμενε ο καλών και μαζί με ένα ακόμη άτομο, ένοικο της πολυκατοικίας, τους υπέδειξαν τη σακούλα, η οποία βρισκόταν σε κοινόχρηστο χώρο του ημιωρόφου.

Κατά τη διάρκεια του ελέγχου και περί ώρα 15.30 σημειώθηκε έκρηξη από την οποία τραυματίστηκαν οι δύο πολίτες και οι δύο αστυνομικοί. Οι τραυματίες διακομίστηκαν με ασθενοφόρα σε νοσοκομεία, ενώ στο σημείο μετέβησαν κλιμάκια του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών (Τ.Ε.Ε.Μ) και της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών. Προανάκριση διενεργείται από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος»

Στο σημείο είχε μεταβεί αρχικά και κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, το οποίο στη συνέχεια αποχώρησε. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αστυνομικές εκτιμήσεις, δεν προκύπτουν στοιχεία που να παραπέμπουν σε τρομοκρατική ενέργεια. Την έρευνα έχει αναλάβει η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, με την υπόθεση να εξετάζεται στο πλαίσιο του κοινού ποινικού δικαίου και με συμμετοχή του Τμήματος Ανθρωποκτονιών.

Αναμφίβολα, αυτό που κυριάρχησε μέχρι τώρα στους δρόμους του Παρισιού είναι κυρίως ο καταστροφικός μηδενισμός απελπισμένων ανθρώπων και «ακραίων» δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και μουσουλμανικών, το μίσος των οποίων ξεσπούσε πρώτα απ’ όλα πάνω στα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού.

Όμως, οι απογοητευμένοι νεαροί μαυροφορεμένοι που ασκούν τυφλή βία παραβλέπουν εντελώς και τις πραγματικές αιτίες, πολιτικές, πολιτιστικές, οικονομικές, πολιτισμικές που έφεραν την παρακμάζουσα συνολικά Ευρώπη των αδύναμων κυβερνήσεων τύπου Μακρόν σε γενική υποχώρηση και σε καταστάσεις σχεδόν «αυτοχειρίας». Την ώρα μάλιστα που ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας υποφέρει ποικιλοτρόπως, παρά τις όποιες απεγνωσμένες προσπάθειες των καθεστωτικών πολιτικών να εμφανίζονται ως «σωτήρες» της τελευταίας στιγμής. 

Ο συνεκτικός ιστός των κοινωνιών της Γηραιάς Ηπείρου έχει διαρραγεί εδώ και καιρό και μαζί χάνεται και η πολιτισμική της ταυτότητα που την καθόριζε για αιώνες. Το κοινωνικό ρήγμα, η πόλωση και οι ανισότητες βαθαίνουν όλο και περισσότερο όταν μάλιστα η «πίτα» των πολυδιαφημιζόμενων από τις ελίτ υλικών αγαθών δεν φτάνει για όλους, με αποτέλεσμα κάποιοι ειδικοί αναλυτές να μην αποκλείουν πλέον και ευρωπαϊκούς εμφυλίους πολέμους. 

Μια πραγματικότητα που οδηγεί την Ευρώπη ταχύτατα στο περιθώριο της παγκόσμιας κατανομής ισχύος, με μια ανίκανη και εν πολλοίς διεφθαρμένη πολιτική τάξη, υπηρέτη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κ.α., πολύ κατώτερη των περιστάσεων σε περιόδους παγκόσμιας μετάβασης.

Το “Quo vadis, Europa;” δεν είναι πλέον σχήμα λόγου κάποιων μονίμως ανησυχούντων για το μέλλον της Ευρώπης. Το ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ιστορική περίοδο βαθιάς παρακμής είναι πλέον μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που ακόμη και οι πιο ακραιφνείς Ευρωπαϊστές και η πιο σκληρή βρυξελλιώτικη νομενκλατούρα την αντιλαμβάνονται περίτρομοι.  Κι ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής υποχώρησης είναι η διογκούμενη συνεχώς χιονοστιβάδα της – με διάφορα προσχήματα – ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και των «ανοιχτών συνόρων» ως βασική αρχή της παγκοσμιοποίησης.

Ευρώπη και νέα πραγματικότητα

Μια ευρωπαϊκή πραγματικότητα που οι νέο- και σοσιαλφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ, θολωμένες από την κυριαρχία του πλούτου τους, του θεοποιημένου υπερκαταναλωτισμού που ποικιλοτρόπως διατυμπανίζουν, τον απόλυτο έλεγχο και τον συστηματικό εφησυχασμό των κοινωνιών τους, την συστηματική απαξία της λαϊκής παράδοσης και της επιβολής του «προοδευτικού» δικαιωματισμού, την ευνόησαν, παρά τα όσα υποτίθεται «μέτρα» έλαβαν, με διάφορες ηθικολογίες πασπαλισμένες υποκριτικά με «ιστορικές τύψεις» από την αλήστου μνήμης αποικιοκρατία και μετανεωτερικούς «δικαιωματισμούς».

Στην ουσία πρόκειται όντως για ολιγαρχικές ελίτ που έφτιαξαν στα μέτρα τους μια βολική γι αυτούς «δημοκρατία των αντιπροσώπων» και που κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως είναι άτρωτες και ακαταδίωκτες μέσα στην παντοδυναμία και την αλαζονείας τους. Γι αυτό και δεν θα διστάσουν ακόμα να κάνουν πόλεμο, ανακαλύπτοντας εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς «εχθρούς» όπως τη Ρωσία. Ήδη στρατιωτικοποιούν τις οικονομίες τους και προετοιμάζουν προπαγανδιστικά τους λαούς τους για παν ενδεχόμενο. 

Μαζί τους βέβαια και η απαξιωμένη «Αριστερά» (Βλ. «Ισλαμοαριστερά»), που ναυάγησε πριν καν μπει στα βαθιά αναζητώντας πλέον νέους ψηφοφόρους με «αλλότρια» πολιτισμικά χαρακτηριστικά (βλ. Βερολίνο) σε αντικατάσταση των παραδοσιακών εργαζομένων που έφυγαν έντρομοι για «άλλες πολιτείες»!

Και τώρα… “θερίζουν θύελλες”, που σε λίγα χρόνια ενδέχεται να μετατραπούν σε «τυφώνες». Γιατί όσα βλέπουμε μπορεί να είναι μια απλή πρόγευση από τα φοβερά που έρχονται πάνω στη Γηραιά Ήπειρο, καθώς οι «ανικανοποίητοι» για τα περιορισμένα καταναλωτικά προϊόντα της “ελεύθερης αγοράς” εκ των πραγμάτων θα αυξάνονται εκθετικά σ΄ ένα δήθεν δημοκρατικό κράτος των πολλών φυλών, των διαφορετικών θρησκειών και των αλληλοσυγκρουόμενων πολιτισμών. 

Τα λεγόμενα του Σάμιουελ Χάντινγκτον για επικείμενες συγκρούσεις των πολιτισμών – κι εντός της Ευρώπης – έχουν ήδη επιβεβαιωθεί. Το σίγουρο είναι πάντως πως η κρατική αντίδραση σε παρόμοιες εξεγέρσεις θα είναι εφ’ εξής τα περισσότερα εμπόδια και οι περιορισμοί στις μετακινήσεις, οι «στρατιώτες κατά της τρομοκρατίας» στους δρόμους δίπλα σε αστυνομικούς, τα περισσότερα απαγορευτικά διατάγματα, η περισσότερη δυσανάλογη καταστολή και οι ακόμα λιγότερες ελευθερίες.

Το ερώτημα όμως τι θα προκύψει από τις μελλοντικές κοινωνικές συγκρούσεις, που μια πρόγευση παίρνουμε αυτές τις ημέρες σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, παραμένει. Όπως και η ρήση του Ευαγγελιστή Λουκά: «Ουδείς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ»! 

Σήμερα Τετάρτη η αμερικανική πρεσβεία στο Ριάντ εξέδωσε προειδοποίηση ασφαλείας σχετικά με πιθανές περαιτέρω επιθέσεις των Χούθι κατά της Σαουδικής Αραβίας, μετά τις πρόσφατες θανατηφόρες επιθέσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή στο αεροδρόμιο του Ριάντ. Δύο από τους Αμερικανούς αξιωματούχους δήλωσαν μάλιστα ότι η εντολή αποχώρησης ενδέχεται να περιλαμβάνει την εκκένωση όλου του προσωπικού και των οικογενειών τους από την αμερικανική πρεσβεία στη Σαουδική Αραβία.

Την Τετάρτη, η αμερικανική πρεσβεία στο Ριάντ εξέδωσε προειδοποίηση ασφαλείας για το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων από τους Χούθι στη Σαουδική Αραβία, έπειτα από τις πρόσφατες φονικές επιθέσεις, μεταξύ των οποίων και πλήγματα στο αεροδρόμιο του Ριάντ.

Δύο νεκροί στην Σαουδική Αραβία

Δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν και δύο άλλοι τραυματίστηκαν σήμερα από την πτώση συντριμμιών μετά την αναχαίτιση μη επανδρωμένου αεροσκάφους το οποίο είχε στόχο μια εγκατάσταση στο κοίτασμα πετρελαίου Σέιμπα, στο πλούσιο σε πετρέλαιο ανατολικό τμήμα της Σαουδικής Αραβίας, ανακοίνωσε το υπουργείο Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας.

Οι δύο νεκροί ήταν υπήκοοι Φιλιππίνων και Νεπάλ, ενώ οι τραυματίες είναι υπήκοοι Πακιστάν και Ινδίας, ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωση που δεν διευκρινίζει την προέλευση του μη επανδρωμένου αεροσκάφους.

Να αναβάλει για το επόμενο έτος το κορυφαίο επενδυτικό της συνέδριο αποφάσισε η Σαουδική Αραβία, μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις που συγκλόνισαν το βασίλειο. Το συνέδριο, που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί για δέκατη φορά, έχει εξελιχθεί σε εκδήλωση στην οποία δίνουν το παρών ορισμένοι από τους κορυφαίους χρηματοοικονομικούς παράγοντες του κόσμου. Έχει αποκτήσει ανεπίσημα το προσωνύμιο «Νταβός της Ερήμου», παραπέμποντας στην ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στην Ελβετία.

Πλήγμα των Χούθι στο αεροδρόμιο του Άντεν

Οι Χούθι της Υεμένης δήλωσαν ότι έθεσαν στο στόχαστρο σαουδαραβική θέση στο Άντεν, κοντά στο αεροδρόμιο, στην τρίτη επίθεση μέσα σε μία εβδομάδα στην πόλη όπου βρίσκεται η έδρα της κυβέρνησης της Υεμένης η οποία υποστηρίζεται από το Ριάντ. «Οι ένοπλες δυνάμεις μας έπληξαν με βαλλιστικό πύραυλο την αίθουσα επιχειρήσεων που συνδέεται με τον Σαουδάραβα εχθρό στο στρατόπεδο Μπαντρ στο Άντεν» έγραψε στο X ο εκπρόσωπος του φιλοϊρανικού κινήματος Γιαχία Σάρια.

Λίγο νωρίτερα, ο ήχος μιας έκρηξης ακούστηκε κοντά στο αεροδρόμιο του Άντεν, με δημοσιογράφο του Γαλλικού Πρακτορείου να μεταδίδει ότι είδε καπνό να υψώνεται πάνω από το σημείο. «Η έκρηξη προκλήθηκε από πύραυλο που εκτοξεύθηκε από τους Χούθι», είχε δηλώσει αστυνομική πηγή στο Γαλλικό Πρακτορείο. Σύμφωνα με άλλες δύο πηγές ασφαλείας στο Άντεν, το πλήγμα είχε ως στόχο εγκατάσταση που ανήκει στις δυνάμεις του συνασπισμού του οποίου ηγείτα η Σαουδική Αραβία.

Η Σαουδική Αραβία και η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης βρίσκονται στο στόχαστρο επιθέσεων από τους Χούθι εδώ και πολλές εβδομάδες. Την περασμένη Πέμπτη, φιλοϊρανοί μαχητές εκτόξευσαν πέντε πυραύλους εναντίον του προεδρικού μεγάρου, όπου εδρεύει η κυβέρνηση από το 2015, αφότου εκδιώχθηκε από την πρωτεύουσα Σαναά. Η επίθεση είχε αποτέλεσμα πέντε άνθρωποι να σκοτωθούν και άλλοι 16 να τραυματιστούν.

Την επομένη, δύο πύραυλοι έπεσαν κοντά στο αεροδρόμιο του Άντεν, με τους Χούθι να υποστηρίζουν ότι έθεσαν στο στόχαστρο σαουδαραβικό κέντρο διοίκησης. Οι επιθέσεις των Χούθι είναι πρωτόγνωρης έντασης, ιδιαίτερα εκείνες εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, όπου πετρελαϊκές και αερολιμενικές υποδομές πλήττονται σχεδόν καθημερινά.

Το αεροδρόμιο του Ριάντ έκλεισε έπειτα από πλήγμα που προκάλεσε, στις 10 Οκτωβρίου, τον θάνατο 13 ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατοντάδων άλλων. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο απολογισμό που καταγράφεται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία στο σαουδαραβικό έδαφος Η σύγκρουση αναζωπυρώθηκε τον Ιούλιο έπειτα από πολλά χρόνια σχετικής ηρεμίας, ως συνέπεια του περιφερειακού πολέμου που ξέσπασε στα τέλη Φεβρουαρίου από την επίθεση που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Σφαγή των κυβερνητικών στην Υεμένη

Ο κυβερνήτης της περιοχής Σάμπουα στην κεντρική Υεμένη δήλωσε ότι ο αριθμός των νεκρών από την επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους των Χούθι στις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης των ενόπλων δυνάμεων αλ-Άλαμ κοντά στην πόλη Ataq έχει πλέον αυξηθεί σε 58. Περισσότεροι από 200 από τους νεοσύλλεκτους, οι οποίοι εκπαιδεύονταν για να ενταχθούν στις δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας, τραυματίστηκαν στις επιθέσεις, με πολλούς να φέρονται να βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η επαρχιακή κυβέρνηση της Σάμπουα χαρακτήρισε νωρίτερα την επίθεση ως «δειλή τρομοκρατική πράξη» και ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι ο απολογισμός των νεκρών είναι προσωρινός, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να αυξηθεί. «Αυτή η αιματηρή, προδοτική επίθεση στοχοποίησε νεοσύλλεκτους στη φάση εκπαίδευσης και προετοιμασίας και θεωρείται μια εξαιρετικά κρίσιμη στρατιωτική κλιμάκωση και μια απροκάλυπτη επίθεση κατά της ασφάλειας και της σταθερότητας της επαρχίας Σάμπουα», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Κάλεσε επίσης τον πρόεδρο της Υεμένης, τον συνασπισμό υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας και την κυβέρνηση να επισπεύσουν την παροχή συστημάτων αεροπορικής άμυνας και έγκαιρης προειδοποίησης για να ενισχύσουν τις δυνατότητες της Σάμπουα και πρόσθεσε ότι έδωσε εντολή σε δύο δημόσια νοσοκομεία και άλλες ιδιωτικές υγειονομικές δομές στην επαρχία να παράσχουν φροντίδα στους τραυματίες και να μεταφέρουν τους βαριά τραυματισμένους σε εξειδικευμένες μονάδες.

Η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης υποσχέθηκε μια «σθεναρή» απάντηση. Οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν αντάρτες Χούθι επιβεβαίωσαν ότι στόχευσαν το στρατόπεδο στη Σάμπουα.

Τον Σεπτέμβριο, οι Χούθι κατέλαβαν την ακτογραμμή της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα, ενισχύοντας τον έλεγχό τους στο στενό του Μπαμπ ελ Μάντεμπ, που είναι στρατηγικής σημασίας για την πρόσβαση στη διώρυγα του Σουέζ. Εξάλλου ο υπό τη Σαουδική Αραβία συνασπισμός δήλωσε σήμερα ότι αναχαίτισε πέντε μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) που εκτοξεύθηκαν προς την κατεύθυνση της χώρας, εκ των οποίων το ένα στην περιοχή της Μεδίνας, ιερής πόλης για τους μουσουλμάνους.

«Τέσσερα drones που εκτοξεύθηκαν προς το βασίλειο [της Σαουδικής Αραβίας] αναχαιτίστηκαν και καταστράφηκαν», έγραψε ο εκπρόσωπος του συνασπισμού, Τούρκι αλ Μάλικι, στην πλατφόρμα X, προσθέτοντας σε ένα δεύτερο μήνυμα ότι οι αναχαιτίσεις έλαβαν χώρα στην ανατολική περιφέρεια της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και στη Μεδίνα. Ο αλ Μάλικι είπε στη συνέχεια ότι ένα άλλο drone αναχαιτίστηκε στην ανατολική περιφέρεια, χωρίς να διευκρινίσει την προέλευση των πυρών.

Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων. Οι τέσσερις χώρες θα συνδυάσουν τις παραγωγικές δυνατότητες και την τεχνογνωσία τους, με στόχο την ενίσχυση των αμυντικών βιομηχανιών τους και την προμήθεια οπλικών συστημάτων σε συμμαχικά κράτη.

Η ονομασία Badr παραπέμπει στη μάχη του Μπαντρ, το 624 μ.Χ., μία από τις πρώτες νίκες του Προφήτη Μωάμεθ και των ακολούθων του στην Αραβική Χερσόνησο. Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, η λέξη σημαίνει «πανσέληνος» και συμβολίζει τον τρόπο με τον οποίο οι τέσσερις χώρες αλληλοσυμπληρώνονται.

Ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας αμυντικής βιομηχανίας, Χαλούκ Γκιουργκιούν, χαρακτήρισε τη συμφωνία βάση για στρατηγική συνεργασία στην κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων και την ανάπτυξη τεχνολογίας. «Ως Τουρκία, εκτιμούμε τις συνεργασίες που υπερβαίνουν τα μοντέλα προμήθειας έτοιμων προϊόντων και ενθαρρύνουν την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και των βιομηχανικών υποδομών κάθε χώρας», δήλωσε.

Η τουρκική παρουσία στην Κόλπο

Η Τουρκία, η οποία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ και διατηρεί στρατιωτική βάση στο Κατάρ, επιχειρεί να συμβάλλει στην ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων των κρατών του Κόλπου κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν. Τον Αύγουστο, η Άγκυρα προσχώρησε, μαζί με το πυρηνικά εξοπλισμένο Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία, στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας. Πρόκειται για σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας, σύμφωνα με το οποίο επίθεση εναντίον οποιουδήποτε μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Πηγές που μίλησαν στο Middle East Eye (MEE) ανέφεραν ότι το Κατάρ έχει δεσμευτεί να προσφέρει χρηματοδότηση και τεχνολογία για τη νέα πρωτοβουλία. Οι ανάγκες ενίσχυσης της αεράμυνας έχουν γίνει πιο επιτακτικές, καθώς ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν και τα ιρανικά αντίποινα, δοκίμασαν τις αμυντικές δυνατότητες των κρατών του Κόλπου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προβλέπεται η δημιουργία γραμμών κοινής παραγωγής στην Τουρκία, η οποία διαθέτει τη μεγαλύτερη αμυντική βιομηχανική βάση στην περιοχή. Ένα στρατηγικό συμβούλιο, στο οποίο θα συμμετέχουν υπουργοί και εκπρόσωποι της βιομηχανίας, θα αποφασίζει για τους προϋπολογισμούς και τις τοποθεσίες των εγκαταστάσεων.

Καταριανές πηγές ανέφεραν στο MEE ότι η συμφωνία διαμορφώθηκε με βάση τα διδάγματα από τις εντάσεις της Ντόχα με το Ιράν και την κρίση στα Στενά του Ορμούζ. Για το Κατάρ, βασική προτεραιότητα αποτελεί η ανάπτυξη οικονομικά προσιτών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας.

Η συμφωνία της Μέκκας και η αμοιβαία αμυντική συνδρομή

Παράλληλα, η Άγκυρα έχει καταθέσει στο τουρκικό Κοινοβούλιο προς επικύρωση τη συμφωνία της Μέκκας, η οποία συνδέει την Τουρκία, το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία σε μια συμμαχία αμοιβαίας άμυνας αόριστης διάρκειας. Η συμφωνία δεν επιτρέπει την αποχώρηση κάποιου μέλους κατά την πρώτη δεκαετία ισχύος της.

Πέρα από τη ρήτρα συλλογικής άμυνας, η οποία παραπέμπει στο μοντέλο του ΝΑΤΟ, η συμφωνία προβλέπει ανταλλαγή στρατιωτικών πληροφοριών, κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων, μεταφορά τεχνολογίας και αμοιβαία προμήθεια όπλων, πυρομαχικών και καυσίμων, τόσο σε περίοδο ειρήνης όσο και σε περίοδο πολέμου.

Αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων πέρα από τις ΗΠΑ

Το Μνημόνιο Badr εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναδιάταξη των αμυντικών σχέσεων στη Δυτική Ασία, καθώς οι χώρες της περιοχής επιδιώκουν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον για την ασφάλειά τους. Ο πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε τα κενά στην αντιαεροπορική άμυνα των κρατών του Κόλπου και έθεσε υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία των αμερικανικών αμυντικών συστημάτων. Οι εξελίξεις αυτές ωθούν τις κυβερνήσεις της περιοχής να αναζητήσουν εναλλακτικές πηγές οπλισμού, τεχνολογίας και στρατιωτικής συνεργασίας.

Η συμφωνία των τεσσάρων χωρών αποσκοπεί στην ενίσχυση των εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών και στη δημιουργία στενότερων δεσμών στον τομέα της παραγωγής και της τεχνολογίας. Παράλληλα, αποτυπώνει την προσπάθεια των περιφερειακών δυνάμεων να διευρύνουν τις στρατηγικές επιλογές τους σε ένα περιβάλλον αυξημένης ανασφάλειας και αμφισβήτησης των παραδοσιακών αμυντικών εγγυήσεων.