Επεσήμανε ακόμη ότι πρόκειται για ένα «εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα» και συμπλήρωσε πως «ήταν σκάφος το οποίο είχε εκρηκτικά και έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Δεν θα ήθελα να σκεφτώ τι θα σήμαινε η σύγκρουση επιβατηγού πλοίου ή οποιουδήποτε πλοίου με αυτό το drone». Ακόμη ξεκαθάρισε ότι «η Ελλάδα αναμένει, και δεν πρόκειται να διαφύγει της προσοχής της ότι της οφείλονται σαφείς εξηγήσεις».

Επιπλέον τόνισε ότι «το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα πράξει αυτό που πρέπει θα διαβιβάσει το πόρισμα και τα ευρήματα προς το λιμενικό σώμα, το οποίο είναι κατεξοχήν αρμόδιο για την αστυνόμευση των θαλασσών και το οποίο με τη σειρά του θα διαβιβάσει το φάκελο στις ελληνικές εισαγγελικές αρχές για τα δέοντα».

Την Τρίτη 12 Μαΐου, ο Νίκος Δένδιας ενημέρωσε τους ομολόγους του στις Βρυξέλλες για το θαλάσσιο drone, στη Σύνοδο των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη Σύνοδο μετείχε μέσω τηλεδιάσκεψης και ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας Μιχαΐλο Φεντόροφ, ο οποίος μετά την ενημέρωση Δένδια επιφυλάχθηκε να απαντήσει, μόλις εξετάσει όλα τα στοιχεία για το USV στη Λευκάδα. Υπενθυμίζεται ότι στο drone βρέθηκαν περισσότερα από 30 κιλά εκρηκτικής ύλης, τα οποία εξουδετερώθηκαν με ελεγχόμενη έκρηξη.

Ο Δένδιας για τον νόμο της “Γαλάζιας Πατρίδας” 

Ο Νίκος Δένδιας σχολίασε και τις προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας και το νόμο που ετοιμάζει για τη δικαιοδοσία της στις θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου.

«Αντιμετωπίζουμε αναθεωρητικές βλέψεις οι οποίες κλιμακώνονται τον τελευταίο καιρό. Με την επίκληση μάλιστα ανύπαρκτων δικαιωμάτων. Κλιμακώνονται με μονομερείς σχεδιασμούς που παραβιάζουν ευθέως τους κανόνες της διεθνούς έννομης τάξης, αλλά πρέπει να πω και πολλές φορές ακόμα και της κοινής λογικής. Που βρίσκονται ευθέως αντίθετοι σε κάθε έννοια καλής γειτονίας. Σε οτιδήποτε προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο, σε οτιδήποτε προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας», δήλωσε ο ΥΕΘΑ. «Και από δω, από το Αγαθονήσι, θέλω να υπενθυμίσω για μία φορά ακόμα ότι όλα μας τα νησιά έχουν αυτά ακριβώς τα δικαιώματα, ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα, από ό,τι προβλέπεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας», τόνισε.

«Και θα ήθελα να πω αυτό που λέω πάντα: Ότι το Αιγαίο, όπως και όλες οι θάλασσες, μπορεί να είναι χώρος φιλίας και συνάντησης. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να υπάρχουν κανόνες. Και οι κανόνες είναι το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας», κατέληξε σχετικά με το θέμα ο Δένδιας.

Η ανακοίνωση σημειώνει ότι η νομική ενέργεια λαμβάνεται «μετά τη δημοσίευση του Νίκολας Κρίστοφ στους New York Times ενός από τα πιο απεχθή και διαστρεβλωμένα ψεύδη που έχουν δημοσιευτεί ποτέ κατά του Κράτους του Ισραήλ στον σύγχρονο Τύπο, έχοντας επιπλέον την έγκριση της εφημερίδας».

Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα ως άρθρο γνώμης του έμπειρου δημοσιογράφου Νίκολας Κρίστοφ, βασίζεται σε μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη από 14 άνδρες και γυναίκες που ισχυρίζονται ότι έχουν υποστεί σεξουαλική επίθεση από Ισραηλινούς εποίκους ή μέλη των δυνάμεων ασφαλείας.

Στο άρθρο γίνεται αναφορά για ένα «μοτίβο εκτεταμένης ισραηλινής σεξουαλικής βίας εναντίον ανδρών, γυναικών, ακόμη και παιδιών – που διαπράττονται από στρατιώτες, εποίκους, ανακριτές του Σιν Μπετ και κυρίως από τους δεσμοφύλακες». Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, «τίποτε δεν δείχνει ότι η ισραηλινή ηγεσία έχει δώσει εντολή για την διάπραξη των βιασμών».

Αντιδρώντας άμεσα μετά τη δημοσίευση, το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών αμφισβήτησε το δημοσίευμα καταγγέλλοντας μία «προσεκτικά ενορχηστρωμένη αντιισραηλινή εκστρατεία ψεμάτων».

Το ΥΠΕΞ υποστήριξε ότι ο Κρίστοφ βασίστηκε «σε μη επαληθευμένες πηγές που συνδέονται με δίκτυα που συνδέονται με τη Χαμάς» κατηγορώντας την αμερικανική εφημερίδα ότι επέλεξε «σκόπιμα» την ημερομηνία δημοσίευσης προκειμένου να «δυσφημίσει» μια ανεξάρτητη ισραηλινή έκθεση σχετικά με τη σεξουαλική βία που διέπραξε η Χαμάς κατά την επίθεσή της στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, η οποία δημοσιεύθηκε την ίδια ημέρα.

Ομως, αναφέρεται σε έκθεση του Μαρτίου 2025 των Ηνωμένων Εθνών, που κατήγγελλε «την συστηματική προσφυγή εκ μέρους του Ισραήλ της σεξουαλικής, αναπαραγωγικής και άλλων μορφών έμφυλης βίας» μετά τον Οκτώβριο 2023.

Τον Φεβρουάριο, η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων είχε καταγγείλει τη συστημική, κυρίως σεξουαλική, βία, κατά των παλαιστίνιων δημοσιογράφων στις ισραηλινές φυλακές ανάμεσα στον Οκτώβριο 2023 και τον Ιανουάριο 2026.

Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν συλλάβει χιλιάδες Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, η οποία πυροδότησε την ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Σχετικά, δήλωσε: «Η απονομή της στρατιωτικής δικαιοσύνης δεν είναι λογιστικός συντελεστής ούτε real estate project. Η βεβιασμένη μεταφορά του Αεροδικείου και του Ναυτοδικείου χωρίς πλήρη μελέτη και χωρίς διάλογο προσβάλλει τη θεσμική τάξη και το κοινό αίσθημα. Το Ναυτοδικείο λειτουργεί επί έναν αιώνα σε κτίριο ιδιοκτησίας του Πολεμικού Ναυτικού και έχει κηρυχθεί διατηρητέο· η μετακίνησή του δε γίνεται ανεκτή χωρίς θεσμικές εγγυήσεις και σεβασμό στη νομοθεσία περί μνημείων. Οι δικαστές, οι στρατιωτικοί και οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιος είναι ο σχεδιασμός, ποιο είναι το κόστος και τι θα απογίνουν τα κτίρια που απελευθερώνονται. Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει τα τετελεσμένα, να παρουσιάσει δημόσια τις μελέτες και να διασφαλίσει ότι η οποιαδήποτε αναδιάρθρωση υπηρετεί τη Δικαιοσύνη και όχι την κερδοσκοπία».

Οι Θ.Ο. Άμυνας & Δικαιοσύνης, μαζί με τους βουλευτές, δεσμεύονται να συνεχίσουν τον κοινοβουλευτικό έλεγχο μέχρι να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις και δεσμεύσεις για την προστασία της στρατιωτικής δικαιοσύνης, των δημοσίων ακινήτων και των ιστορικών μνημείων.

Η νέα αυτή νομοθετική πρωτοβουλία αποτελεί μια συνειδητή και υπολογισμένη κίνηση κλιμάκωσης από την πλευρά της Άγκυρας. Στόχος της είναι να αμφισβητήσει την περιφερειακή τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο, να ασκήσει πίεση στα γειτονικά κράτη και να τοποθετήσει την Τουρκία ως κυρίαρχη ναυτική δύναμη ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Το χρονικό πλαίσιο αυτής της κίνησης επίσης δεν είναι τυχαίο.

Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μία από τις πιο στρατιωτικοποιημένες και πολιτικά ασταθείς περιοχές της Ευρώπης. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Γάζα και τον Λίβανο, η αυξημένη ένταση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, η αστάθεια στη Συρία και ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων, έχουν εντείνει τις περιφερειακές ανησυχίες. Με την προσπάθεια θεσμοθέτησης επεκτατικών θαλάσσιων διεκδικήσεων που συγκρούονται με το διεθνές δίκαιο, η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει παλιές διεκδικήσεις σε ενδεχόμενη αντιπαράθεση.

Η Τουρκία επιμένει στη “Γαλάζια Πατρίδα”

Στο κέντρο βρίσκεται η απόρριψη από την Τουρκία του σύγχρονου διεθνούς δικαίου. Η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τα θαλάσσια δικαιώματα και τις ΑΟΖ (αποκλειστική οικονομική ζώνη). Η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά δεν διαθέτουν θαλάσσια δικαιώματα (εκτός από χωρικά ύδατα). Αντίθετα, η Ελλάδα και η Κύπρος υποστηρίζουν ότι τα νησιά έχουν πλήρη θαλάσσια δικαιώματα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Μπορεί οι τουρκικοί ισχυρισμοί να μην έχουν καμία νομική βάση, όμως η Άγκυρα τους προωθεί κυρίως μέσω της επιθετικής της ρητορικής και στρατιωτικών πιέσεων.

Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έχει επανειλημμένα προχωρήσει σε ναυτικές αναπτύξεις, αποστολές σεισμογραφικών πλοίων συνοδεία ναυτικών μονάδων για να αμφισβητήσει ελληνικά και κυπριακά δικαιώματα. Το 2020, η αποστολή του ερευνητικού πλοίου Oruç Reis οδήγησε Ελλάδα και Τουρκία (δύο χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ) στα πρόθυρα στρατιωτικής σύγκρουσης. Ο σημερινός κίνδυνος κλιμάκωσης είναι ίσως μεγαλύτερος από το παρελθόν. Σε αντίθεση με προηγούμενα περιστατικά, η Τουρκία τώρα επιδιώκει να “νομιμοποιήσει” αυτές τις αξιώσεις, μέσω της εθνικής της νομοθεσίας.

Αυτό είναι σημαντικό, διότι ουσιαστικά καταργεί την ευελιξία της Άγκυρας για συμβιβασμό και καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη μία σύγκρουση. Εάν η Τουρκία περάσει αυτές τις διεκδικήσεις σε νόμο, μετά θα είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο να κάνει πίσω. Στο εσωτερικό, ο Ερντογάν θα κατηγορηθεί ότι “υποχωρεί” ή “προδίδει” εθνικά συμφέροντα, αν αλλάξει στάση. Στο εξωτερικό, η Τουρκία θα παρουσιάζει αυτές τις θέσεις όχι απλώς ως πολιτική επιλογή, αλλά ως επίσημη κρατική νομική θέση, κάτι που κάνει κάθε συμβιβασμό πιο δύσκολο στις διαπραγματεύσεις.

Η παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη το 2019 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στην Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης δεν ήταν μόνο ιδεολογική ή γεωπολιτική. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία εξασφάλισε το περιβόητο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, τη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Λιβύη, η οποία διεύρυνε τις τουρκικές αξιώσεις στη Μεσόγειο, αγνοώντας τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες. Η ΕΕ και κράτη καταδίκασαν το εν λόγω Μνημόνιο ως νομικά άκυρο, που επιπλέον λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. Επιπροσθέτως, η Τουρκία στηρίζει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της με στρατιωτική παρουσία, αναπτύσσοντας drones, ναυτικές δυνάμεις και πυραυλικά συστήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επικίνδυνος αναθεωρητισμός

Αυτός ο συνδυασμός νομικού αναθεωρητισμού και στρατιωτικής επίδειξης ισχύος, δημιουργεί πλέον σοβαρή ανησυχία. Ελλάδα και Τουρκία διατηρούν ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, σε πολύ κοντινή απόσταση στο Αιγαίο. Παραβιάσεις εναέριου χώρου, ναυτικές παρενοχλήσεις και ανταγωνιστικές στρατιωτικές ασκήσεις, συμβαίνουν συχνά. Παράλληλα με το Αιγαίο, η ίδια δυναμική έντασης επεκτείνεται και στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Κύπρο να αποτελεί ευαίσθητο σημείο ανάφλεξης.

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που αναγνωρίζει το αυτοανακηρυγμένο ψευδοκράτος στα κατεχόμενα και διατηρεί δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στο νησί. Η Άγκυρα συνδέει ολοένα περισσότερο τις μονομερείς θαλάσσιες διεκδικήσεις της με τις ενεργειακές έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ασκεί μάλιστα, πίεση σε διεθνείς εταιρείες και κράτη που συνεργάζονται με τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.

Η έννοια της “Γαλάζιας Πατρίδας” δεν αποτελεί αμυντική ναυτική στρατηγική. Αντανακλά μια ολοένα πιο εθνικιστική-επεκτατική κοσμοθεωρία, που προωθούν μεγάλα τμήματα του τουρκικού στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου. Το δόγμα αυτό οραματίζεται την Τουρκία κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, με δικαίωμα προβολής ισχύος σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες, από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι υπερασπίζεται νόμιμα συμφέροντα της απέναντι σε προσπάθειες αποκλεισμού της από τα ενεργειακά σχήματα της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ο μόνος τρόπος για να συμμετάσχει σε τέτοια σχήματα είναι να αποδεχθεί το διεθνές δίκαιο.

Σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος χρειάζεται αποκλιμάκωση, ενεργειακό συντονισμό και συνεργασία στην ασφάλεια, η Άγκυρα φαίνεται να επιλέγει την κλιμάκωση, κατοχυρώνοντας με νόμο τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της και ενισχύοντας παράλληλα τον εθνικισμό στο εσωτερικό της. Ο πρόεδρος Ερντογάν επιδιώκει να επανεκλεγεί για τέταρτη προεδρική θητεία και αναζητά τρόπους να προσελκύσει ψηφοφόρους που εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τη διαχείριση της οικονομίας. Σε αυτό το σκηνικό, η θεσμοθέτηση μέσω νόμου των επεκτατικών θαλάσσιων αξιώσεων κινδυνεύει να παγιώσει τις θέσεις της Τουρκίας για πολλά χρόνια, κλείνοντας τον δρόμο σε κάθε συμφωνία με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Σε θεσμικό επίπεδο, η διαδικασία που ακολουθείται μέσω του ΟΗΕ, δεν μεταβάλλει την ουσία της αντιπαράθεσης, αλλά την καταγράφει. Η Τουρκία φαίνεται ότι θα θεσπίσει τον νόμο και θα ενημερώσει τον ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ θα διαβιβάσει την κοινοποίηση της Τουρκίας στα κράτη-μέλη του. Η Ελλάδα, η Κύπρος και πιθανόν η Αίγυπτος θα υποβάλουν τις θέσεις τους στον ΟΗΕ. Οι τοποθετήσεις αυτές θα καταγραφούν επίσης. Ο νόμος και οι θέσεις των εμπλεκόμενων πλευρών θα παραμείνουν διαθέσιμα στο αρχείο του ΟΗΕ, αποτυπώνοντας γραπτώς μια ακόμη φάση μιας διένεξης, που αντί να αποκλιμακώνεται, παγιώνεται.

«Αυτός θα μας κουνήσει το δάχτυλο; Εδώ κυνηγάμε τον αγρότη γιατί πήρε 5.000 ευρώ επιδότηση κι ο Ανδρουλάκης μασαμπούκωσε ένα εκατομμύριο και μας κουνάει το δάχτυλο». Ο κ. Γεωργιάδης αναφέρθηκε στη συμφωνία μίσθωσης ακινήτου της οικογένειας Ανδρουλάκη με το Κτηματολόγιο το 2009, υποστηρίζοντας ότι το συνολικό ποσό που καταβλήθηκε έφτασε τα 1,2 εκατ. ευρώ.

«Την ώρα που οι άλλοι Έλληνες μπαίναμε σε θυσίες, ένας άνθρωπος πέρασε καλά: ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος λόγω ενός μεγάλου συμβολαίου κατάφερε να πάρει ένα υψηλό ενοίκιο και να περάσει τη δεκαετία των μνημονίων ζάχαρη», ανέφερε.

Ο υπουργός Υγείας ισχυρίστηκε ακόμη ότι το Δημόσιο προχώρησε και σε ανακαίνιση του ακινήτου. «Αφού μάζεψε 1,2 εκατ. από το Δημόσιο, έβαλαν και το Δημόσιο να κάνει ανακαίνιση. Και το νοίκιαζε και το ανακαίνιζε. Από χρέπι το έκανε καινούριο», είπε.

Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης έβαλε στο στόχαστρο και τον τραπεζικό λογαριασμό του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο Βέλγιο, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε δηλωθεί στο πόθεν έσχες.

Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ ήταν άμεση, με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο Παύλο Χρηστίδη να κατηγορεί τον υπουργό Υγείας για «υβριστικά σχόλια» και «λάσπη στον ανεμιστήρα».

Όπως ανέφερε, ο Νίκος Ανδρουλάκης σκοπεύει να κινηθεί νομικά. «Για τον κ. Ανδρουλάκη και για όσα είπε ο κ. Γεωργιάδης θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη, γιατί ο κ. Ανδρουλάκης θα προσφύγει», δήλωσε.

Στην αντιπαράθεση παρενέβη και η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, η οποία υποστήριξε ότι «ο αρχηγός σας είναι βαρέως εκτεθειμένος», προκαλώντας νέα ένταση στην Ολομέλεια.

Πηγή: athensvoice

«Εάν οποιαδήποτε χώρα επιλέξει να λάβει μονομερώς μέτρα, τα οποία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, θα έπρεπε να οργανωθούν σε πολυμερές ή διμερές επίπεδο, αυτά έχουν μόνο εσωτερική ισχύ και δεν έχουν διεθνή εφαρμογή», δήλωσε χαρακτηριστικά, απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με δημοσιεύματα που φέρουν την Τουρκία να ετοιμάζει νομοσχέδιο στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». «Για να έχουμε βιώσιμη ειρήνη, πρέπει να συνεργαστούμε», πρόσθεσε ο Γιώργος Γεραπετρίτης.

Ο ίδιος ανέφερε, μάλιστα, πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιδράσει η Ελλάδα σε αυτό, σημείωσε όμως πως προτιμούμε να ενεργούμε παρά να αντιδρούμε. Η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βρίσκεται στον πυρήνα των Ηνωμένων Εθνών, υπάρχουν πολλά φόρα για να εκφράσει πιθανές διαμαρτυρίες.

«Απόλυτη σπατάλη η οπισθοδρόμηση»

«Έχουμε καταβάλει σημαντικές προσπάθειες με την Τουρκία και πιστεύω ότι έχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο, και θα ήταν απόλυτη σπατάλη να έχουμε οπισθοδρόμηση», είπε. «Η Ελλάδα θα είναι πάντα ένας πολύ ισχυρός και ένθερμος υποστηρικτής της ειρήνης και της ευημερίας».

Επεσήμανε πως «η νέα εποχή της εξωτερικής πολιτικής χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καμία ουσιαστική πρόβλεψη, καθώς υπάρχουν τόσες πολλές παράμετροι που είναι εντελώς ασαφείς και ευάλωτες. Αυτό που κάνεις στην πραγματικότητα είναι να διαμορφώνεις απαντήσεις για όλα τα πιθανά σενάρια. Και αυτό ακριβώς κάνουμε τώρα όσον αφορά την τουρκική νομοθεσία σχετικά με τη νομιμοποίηση της ”Γαλάζιας Πατρίδας”».

«Το διεθνές δίκαιο πρέπει απλώς να υπερισχύει των εσωτερικών μας προθέσεων, σκοπών ή οραμάτων. Και έτσι λειτουργούν οι διμερείς μας σχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη το δίκαιο της θάλασσας. Η Τουρκία έχει σκόπιμα απέχει από την υπογραφή και την κύρωση της UNCLOS, αλλά αυτές οι διατάξεις αποτελούν μέρος του διεθνούς δικαίου, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ουσιαστικά δεσμευτικές για όλα τα κράτη, τόσο τα υπογράφοντα όσο και τα μη υπογράφοντα», τόνισε.

Υπογράμμισε τη σημασία διατήρησης των σχέσεων καλής γειτονίας με όλους τους γείτονες, όχι μόνο όσον αφορά την Τουρκία, αλλά και τη Λιβύη και τα Δυτικά Βαλκάνια. Η Ελλάδα αναλαμβάνει άλλωστε μια σειρά πρωτοβουλιών σε όλες αυτές τις περιοχές, ως μεσολαβητής, αλλά και ως ηγετική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όσον αφορά την Τουρκία, σημείωσε πως ελήφθη μια θεμελιώδης απόφαση με τον πρωθυπουργό πριν από τρία χρόνια να προσπαθήσουμε να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με την Τουρκία.

«Το όραμά μου είναι μια γειτονιά ειρήνης»

«Έχουμε κάποια απτά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής μείωσης των παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου, αλλά και της τεράστιας μείωσης του απόλυτου αριθμού των παράνομων εισόδων μεταναστών στην Ελλάδα. Όλοι κατανοούμε ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα, η οποία είναι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, και ειδικότερα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Είναι πεποίθησή μου ότι, αν δεν λύσουμε αυτό το πρόβλημα, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά μακροπρόθεσμη και βιώσιμη ειρήνη και ευημερία. Επομένως, προσπαθούμε να εργαστούμε πάνω σε αυτό».

«Δεν έχουμε συμφωνήσει ως προς το πεδίο εφαρμογής αυτής της συζήτησης, αλλά πιστεύω ότι είναι σημαντικό να διατηρούμε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας», προσέθεσε.

«Το όραμά μου είναι μια γειτονιά ειρήνης και ηρεμίας», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Το ίδιο ισχύει και για τη Λιβύη, όπου τα τελευταία δύο χρόνια, αντιμετωπίσαμε σημαντικές δυσκολίες στις σχέσεις μας, αλλά έχουμε δημιουργήσει μια πολύ λειτουργική σχέση και με τις δύο πλευρές της Λιβύης».

Ταυτόχρονα, επεσήμανε, η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση σχετικά με τη φάση προ-ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. «Αναλάβαμε μια σειρά πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της δήλωσης των Δελφών, με την οποία εκφράζουμε τη δέσμευσή μας στην ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων. Η Ελλάδα είναι πλέον παντού».

Πηγή: CNN.GR

Το Dixan Expert Freshness χαρίζει μια ξεχωριστή αρωματική σύνθεση που μας ταξιδεύει από τις νότες δροσιάς, στην τρυφερή καρδιά των λουλουδιών με πρωταγωνιστή το Ylang Ylang, απογειώνοντας την ανοιξιάτικη και καλοκαιρινή αίσθηση καθαριότητας, και καταλήγει στη ζεστή βάση από κέδρο και σανδαλόξυλο.

Με έμφαση στη βιωσιμότητα, το νέο Dixan Expert Freshness είναι πανίσχυρο σε κρύες και σύντομες πλύσεις, προσφέροντας αποτελεσματικό καθαρισμό των ρούχων με χαμηλότερη κατανάλωση ενέργειας και πιο γρήγορη καθημερινή φροντίδα. Η συσκευασία του είναι 100% ανακυκλώσιμη, ενώ διατίθεται σε δύο μεγέθη, 44 και 64 μεζούρες.

Νέο Dixan Expert Freshness

TΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΣ Dixan*

Η εμπειρία του Νέου Dixan Gel Expert Freshness:

• Αποτελεσματικό ενάντια στο 100% των δύσκολων λεκέδων
• Αστραφτερά ρούχα χωρίς λεκέδες
• Ενισχυμένο +20% άρωμα φρεσκάδας που διαρκεί
• Πανίσχυρο σε Κρύες & Σύντομες Πλύσεις
• Υγιεινή Φρεσκάδα για το πλυντήριο

^{*Σε σύγκριση µε τους υπόλοιπους τωρινούς κωδικούς Dixan.}

Πληροφορίες για την Henkel

Με τα εμπορικά σήματα, τις καινοτομίες και τις τεχνολογίες της, η Henkel κατέχει ηγετική θέση τόσο στον βιομηχανικό όσο και στον καταναλωτικό τομέα σε όλο τον κόσμο. Η επιχειρηματική μονάδα Συγκολλητικών Τεχνολογιών (Adhesive Technologies) κατέχει ηγετική θέση στην παγκόσμια αγορά σε κόλλες, στεγανωτικά και λειτουργικές επιστρώσεις. Με την Consumer Brands, η εταιρεία κατέχει ηγετικές θέσεις στους τομείς της περιποίησης μαλλιών, του πλυσίματος των ρούχων και του καθαρισμού του σπιτιού σε πολλές αγορές και κατηγορίες πολλών χωρών του κόσμου.

Τα τρία κύρια εμπορικά σήματα της εταιρείας είναι η Loctite, το Persil και το Schwarzkopf. Το οικονομικό έτος 2025, η Henkel σημείωσε πωλήσεις άνω των 20.5 δισ. ευρώ και προσαρμοσμένα λειτουργικά κέρδη περίπου 3,0 δισ. ευρώ. Οι προνομιακές μετοχές Henkel είναι εισηγμένες στο γερμανικό Χρηματιστήριο βάσει του δείκτη DAX. Η Henkel έχει μακρά παράδοση στην αειφόρο ανάπτυξη, διαθέτοντας μια σαφή στρατηγική βιωσιμότητας με συγκεκριμένους στόχους. Η Henkel ιδρύθηκε το 1876 και σήμερα απασχολεί περίπου 47.000 άτομα σε όλο τον κόσμο – μια ενωμένη ομάδα κάτω από μια ισχυρή εταιρική κουλτούρα, κοινές αξίες και έναν κοινό σκοπό: «Πρωτοπόροι στην καρδιά για το καλό των γενεών». Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τον ιστότοπο www.henkel.com 

Αλλά το Σύνταγμα -καθώς και η Ιστορία- είναι εκεί, ακατάλυτος νομοθέτης, διακηρύσσοντας την αλήθεια, αλλά  και μια άλλη Δυνατότητα. Στην κορυφαία, την ιδρυτική του θέση -άρθρο 1 παρ. 2 το Σύνταγμα, προς απογοήτευση των ελέω κεφαλαιοκρατίας αρχόντων- ορίζει: «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Και στο άρθρο 1 παρ. 3 υπογραμμίζει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού (= του Λαού) και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».

Στον κατακλυσμό, λοιπόν, περί “λαϊκισμού” που τείνει να παρασύρει κάθε συμπολίτη μας -έντιμο άνθρωπο του λαού-  και στον εύκολο και σκόπιμο χαρακτηρισμό τού κάθε τι μη αποδεκτού από την κυρίαρχη αντίληψη ως λαϊκίστικου, είναι ανάγκη να επαναφέρουμε ορισμένες βασικές έννοιες και διακρίσεις, καθώς και μια ιδεολογική γραμμή για την υπεράσπιση του Λαϊκού. Έννοιες, όροι και γλώσσα, που τώρα χάνουν το νόημά τους είτε, κυρίως, από σκοπιμότητα είτε, ορισμένες φορές, από άγνοια, ας αγωνισθούμε να τους δώσουμε το πραγματικό τους περιεχόμενο. 

Όπως θα έλεγε κι ο ποιητής: «Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη. Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη» 

Tο “λαϊκίστικο” δεν είναι “λαϊκό”

Τα βασικά, λοιπόν. Στην διαδρομή των κοινωνικών εξελίξεων και της πολιτικής διαπάλης, συχνά ό,τι αμφισβητεί την κυρίαρχη εξουσία και την ηγεμονία των ιδεών της, μιλώντας στο όνομα του Λαού χαρακτηρίζεται σκοπίμως “λαϊκίστικο”. Και όσοι αγωνίζονται για το Λαό (για τις ανάγκες του και τους στόχους ικανοποίησής τους) δέχονται συνήθως και σκοπίμως τον χαρακτηρισμό “λαϊκιστές”. Ο χαρακτηρισμός αυτός επιδιώκει να αποτυπώσει μια απωθητική εικόνα, σαν μια ρετσινιά, με σκοπό και οι απόψεις/θέσεις και οι φορείς/στελέχη να απομονωθούν, να εξουθενωθούν, να απορριφθούν. Και με τον τρόπο αυτό να συνεχισθεί η κυριαρχία των ιδεών και απόψεων των κρατούντων (τάξεων, ομάδων και εκπροσώπων τους). 

Από την άλλη, όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι απαιτείται μέταλλο και κουράγιο, αλλά και βαθιά γνώση και συγκρότηση για να εννοηθεί, να παρουσιαστεί και να αναδειχθεί του τί είναι πραγματικά λαϊκό. Δηλαδή, του τί ανήκει και σχετίζεται πραγματικά με την πλατιά κοινωνική, παραγωγική, δημοκρατική βάση, του τί πολιτικά, στην ουσία την υποστηρίζει αλλά και την εξυψώνει. Και με αυτόν τον τρόπο, με τέτοιο περιεχόμενο να μιλάς για το Λαό, για τα γνήσια, πολλών μορφών παράγωγά του και δημιουργήματά του, καθώς -και κυρίως-  για τις πραγματικές ανάγκες και το Μέλλον του. 

Ο Λαός εννοείται -όχι ως ένα “άμορφο, ασπόνδυλο κοινωνικό μόρφωμα”, αλλά ως η μεγάλη, πλατειά κοινωνική δύναμη. Η μεγάλη, δυναμική πλειοψηφία της κοινωνίας, διαστρωματική στην κοινωνική της σύνθεση (από τα “χαμηλά οικονομικά στρώματα” μέχρι και την “μεσαία τάξη”). Αυτή η κοινωνική πλειοψηφία σε καμπές της Ιστορίας λαμβάνει -έχει λάβει- τη μορφή ενός κοινωνικού εναλλακτικού συνασπισμού απέναντι στις άρχουσες τάξεις, την εξουσία και τους μηχανισμούς της. 

Ο Λαός εννοείται και ως πλουραλιστικός και πολύμορφος φορέας Αξιών, Ιστορίας, Δημιουργίας και Πολιτισμού με παραγωγικό, αντιστασιακό, μεταμορφωτικό, απελευθερωτικό περιεχόμενο και χαρακτήρα -που κινείται στον αντίποδα των κατεστημένων- φέρνοντας στο φως νέες ιδέες και πρότυπα με σκοπό να καθορίσουν τις εξελίξεις και να διαμορφώσουν νέες συνθήκες (παραγωγικές, κοινωνικές, πολιτισμικές).  

Το κύριο και πρωταρχικό, λοιπόν, στοιχείο στο οποία οφείλουμε να συμφωνήσουμε είναι ότι: το λαϊκό δεν ταυτίζεται, ούτε συμπληρώνει, και βέβαια δεν υπηρετεί ούτε, ασφαλώς, εξυπηρετεί τις κυρίαρχες ελίτ και τις εξουσίες τους. Μόνο στη βάση αυτή -κι αφού συμφωνήσουμε περί αυτά- μπορούμε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο, στο επόμενο ζήτημα για να διακρίνουμε με ευκρίνεια το “λαϊκίστικο” από το “λαϊκό”. Δηλαδή, να περάσουμε σε μια συζήτηση ουσίας, σ΄έναν διάλογο στο εσωτερικό του Λαϊκού παράγοντα/συνόλου -ορθότερα στο εσωτερικό του λαϊκού κινήματος, περί του “λαϊκίστικου” και του “λαϊκού”.

Χωρίς τον μόλις πριν αναφερθέντα, θεμελιώδη διαχωρισμό (από τις κυρίαρχες ελίτ/τάξεις και τις εξουσίες τους), τα πράγματα και η πείρα βεβαιώνουν ότι οι περισσότεροι απ΄ όσους μιλούν για το Λαό και τα συμφέροντά του δεν είναι παρά εξαρτώμενοι από τις κυρίαρχες ελίτ (με ποικιλία μορφών εξάρτησης) προς τις οποίες τελικά συγκλίνουν και τις οποίες (εξ)υπηρετούν, παγιδεύοντας πλήθος ανθρώπων της λαϊκής βάσης, δηλαδή της κοινωνικής βάσης που μοχθεί, εργάζεται, αγωνιά και ελπίζει.

Το λαϊκίστικο πρότυπο 

Αντιδιαστέλλοντας το λαϊκίστικο από το λαϊκό πρότυπο, οφείλουμε να τονίσουμε ότι το λαϊκίστικο πρότυπο, παρά την επίφαση λαϊκότητας, δεν είναι λαϊκό. Το λαϊκίστικο πρότυπο -ένα γνήσια δημαγωγικό πρότυπο -αντλεί τη δύναμή του και την επιρροή του από ορισμένες αντιλήψεις που επιβιώνουν, που λαθροβιούν μέσα σε στρώματα του Λαού. Αντιλήψεις, όμως, που συνιστούν ιζήματα ιδεολογίας, χοντροκομμένα απομεινάρια παραφθαρμένων αξιακών μοντέλων.

Κατακάθια ιδεολογίας και μοντέλα που συναντώνται κυρίως σε πληθυσμιακές ομάδες χωρίς καλλιέργεια, δίχως πολιτισμικό φορτίο, χωρίς (δια)παιδαγωγικό γαλβάνισμα κοινωνικών ιδανικών και δίχως διαδρομές και βιώματα συλλογικών αγώνων. Η διαστρέβλωση, η κολακεία και το ψέμα είναι οι συνηθέστερες μορφές του “λαϊκιστικού προτύπου” στην έκφραση, στο “λόγο” και την επικοινωνία.

Η σύγχυση στο λαϊκίστικο πρότυπο είναι κύριο χαρακτηριστικό του, αλλά και το κύριο μέσον του. Ο πολιτικός αγώνας συγχέεται με τη “βεντέτα” και το “βεντετισμό”. Ο συλλογικός και οργανωμένος αγώνας εκφυλίζεται στον ψεύτικο “τσαμπουκά” και στους “λεονταρισμούς”. Η αλληλεγγύη συγχέεται με την “κηδεμονία” των ισχυρών και την “προστασία” των νονών. Η κριτική συγχέεται με το κουτσομπολιό και ακυρώνεται από την παραπολιτική. Η αυθαιρεσία αντικαθιστά την τεκμηρίωση. Οι κοινωνικές ανάγκες μετατρέπονται σε “εργολαβία” ισχυρών παραγόντων και κομισάριων. 

Αντίθετα, το λαϊκό πρότυπο είναι ο αντίποδας του λαϊκίστικου -του δημαγωγικού, του ρηχού, του ιδιοτελούς, του αλλότρια υποθηκευμένου. 

Το λαϊκό πρότυπο και ο λαϊκός ηγέτης

Το λαϊκό πρότυπο, ο λαϊκός ηγέτης – κι όχι ο δημοκόπος, όχι ο υπερφίαλος δημαγωγός -έχει ουσιαστική σχέση με το Λαό. Με τις ανάγκες του, με τα μύχια του, με την ιστορία του, με το νόημα των αγώνων του και τους αγώνες του, με την πολύμορφη δημιουργία του, με τις κατακτήσεις και τα οράματα των πνευματικών πατέρων του. Σκέπτεται και δρα, πάντα, σταθερά για την ενότητα του λαού γύρω από θετικούς στόχους εξύψωσης. Έχει σταθερό προσανατολισμό του την ευημερία του λαού και την εφαρμογή ενός σχεδίου δικαιοσύνης και ανάπτυξης. 

Ο λαϊκός ηγέτης συνδέει πάντα, σταθερά και σε βάθος το Λαϊκό με το Πατριωτικό (το Εθνικό), εξουδετερώνοντας έτσι και την πατριδοκαπηλία που χρησιμοποιούν για παγίδευση του Λαού και των αυτόνομων προοπτικών του οι άρχουσες κάστες και η εξουσία τους. Ακυρώνοντας επίσης την ακραία -δήθεν εθνική- ρητορική των ακροδεξιών καθώς και των ιστορικά χρεοκοπημένων και εθνικά καταστροφικών συμπεριφορών τους.

Το “εθνικιστικό” (σοβινιστικό) δεν είναι “εθνικό” 

Το “εθνικό” (πατριωτικό) συνδέεται με το λαϊκό και το δημοκρατικό και αλληλοσυμπληρώνονται. Μιλούμε για τον εθνικισμό (σοβινισμό) όπως αυτός διαμορφώθηκε  και επικράτησε κατά την σύγχρονη τελευταία  περίοδο από την δεκαετία του ΄70 μέχρι τις μέρες μας και ιδιαίτερα για την τελευταία 30ετία. Η διάκριση αυτή είναι αναγκαία και κρίσιμη, για να μην περιπέσουμε σε αδιέξοδα λόγω σύγχυσης  με τα εθνικά-απελευθερωτικά-ανεξαρτησιακά κινήματα και την κινητήρια ιδέα του Έθνους (του “δημοκρατικού εθνικισμού” & του “έθνους-κράτους”) του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.

Μπορούμε εδώ να αναδείξουμε και να εμβαθύνουμε στη διάκριση, την αντιδιαστολή μεταξύ Εθνικού (Πατριωτικού) και εθνικιστικού (σοβινιστικού). Ο πατριώτης, στέκεται σ΄ ένα κομμάτι Γης, την Πατρίδα του, που είναι η βάση του – ο τόπος της γεωγραφικής του επικράτειας- για τις ιδέες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, της Απελευθέρωσης. Ιδέες για την Πατρίδα του και για τον Κόσμο. Έχει συνείδηση ότι εργάσθηκαν, μάτωσαν, αγωνίσθηκαν πολλοί, μόχθησαν, μέσα στους αιώνες, για να υπάρχει αυτό “το κομμάτι Γης”, ότι θυσιάσθηκαν αμέτρητοι μέσα στο χρόνο, για να είναι αυτή – έστω αυτή! – που σήμερα πάνω της ζούμε, δρούμε, παράγουμε, κάνουμε σχέδια και ονειρευόμαστε -η Πατρίδα, η βάση μας. 

Ο πατριώτης δεν είναι εθνικιστής γιατί δεν μισεί, ούτε διεκδικεί επιθετικά και αναίτια μέρος της πατρίδας κανενός άλλου. Ούτε θεωρεί τον εαυτό μου (ή τη “ράτσα” του) μέλος μιας “ανώτερης φυλής”. Ούτε τον εμπνέουν μιλιταριστικές νοοτροπίες και μιλιταριστικοί σκοποί, ούτε και μαχητικές “σέχτες” στα πρότυπα των φασιστικών και ναζιστικών οργανώσεων επιβολής της “τάξης” και της ολοκληρωτικής “ιδεολογίας” τους.  Είναι όλα αυτά, στοιχεία που συνθέτουν την εθνικιστική ιδεολογία και στάση, που βρίσκονται και κινούνται στον αντίποδα του Πατριωτισμού. 

Πατριώτης και Δημοκράτης είναι δύο αδιάσπαστες πλευρές της ίδιας υπόστασης. Ο δημοκράτης πατριώτης θεωρεί τη δική του Πατρίδα ως τη βάση ζωής, σχεδιασμού και αγώνα. Και οι Πατρίδες των άλλων λαών -με αυτό, το ίδιο  πνεύμα- μπορούν να αποτελέσουν κρίκους μιας διεθνούς αλυσίδας, ενός ισχυρού δικτύου για τους κοινούς μεγάλους στόχους, της Απελευθέρωσης, της Ισότητας, της Δικαιοσύνης. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να εννοηθεί, να ορισθεί και να διαμορφωθεί ένας νέος Διεθνισμός ισοτιμίας και αυτονομίας. 

Ο πατριώτης -ο λαϊκός άνθρωπος και δημοκράτης πολίτης- έχει συνείδηση ότι χωρίς την Πατρίδα του δεν έχει βάση. Δεν έχει αναφορές, δεν έχει ρίζα, δεν έχει σημείο εκκίνησης, δεν έχει μέλλον. Αν η Παρτίδα του συρρικνωθεί με οποιονδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε τομέα, η βάση του αδυνατίζει, κομματιάζεται, ο αγώνας του πλήττεται, οι ιδέες του χάνουν αξία και επιρροή, δεν έχει δύναμη κινούσα. 

Μπορεί, νομίζω, τώρα, να κατανοηθεί η σημασία, η ορθότητα και η αξία των τριών -στην αλληλουχία και αλληλοσυμπλήρωσή τους -στρατηγικών κατευθύνσεων: Εθνική Ανεξαρτησία- Λαϊκή Κυριαρχία-Κοινωνική Απελευθέρωση.

Τελικά, ο δημοκράτης πατριώτης εννοεί σε βάθος, με πραγματικούς όρους ότι χρειάζεται Τόπο (Πατρίδα) για να Κινήσει (να Αλλάξει) τη Γη! «Δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινήσω»( =δώσε μου τόπο να σταθώ και θα κινήσω τη Γη )!

Δεν υπάρχει Έθνος χωρίς Λαό

Να υπογραμμίσουμε ότι στην  πολιτική μας κουλτούρα Έθνος και Λαός είναι –και οφείλουν να είναι- δύο θεμελιώδεις, αλληλένδετες έννοιες. Δεν υπάρχει πρωτεύον και δευτερεύον. Υπάρχει ενότητα αδιάσπαστη. Δεν μπορούμε “να σώζουμε το έθνος και να εξαθλιώνουμε το λαό”. Δεν υπάρχει οντότητα Έθνους χωρίς το όν, το Λαό. Η αντίληψη, η πολιτική που δηλώνει ότι “σώζει το έθνος και λυπάται για την εξαθλίωση του λαού” που ή ίδια όμως προκαλεί, είναι στο λόγο της μια φαρισαϊκή πολιτική και στην ουσία της μια πολιτική που αδυνατίζει και το Έθνος, εξαθλιώνοντας το Λαό. Δεν υπάρχει Έθνος χωρίς Λαό. Δεν μιλάμε για ένα τυπικό περίβλημα, για ένα άδειο πουκάμισο (Έθνος), χωρίς σάρκα, χωρίς ψυχή (Λαός). 

Τέτοιες αντιλήψεις, τέτοιες πολιτικές, με τέτοια τελικά αποτελέσματα δεν είναι ούτε “σωτήριες”, ούτε “πατριωτικές”, ούτε βέβαια προοδευτικές -όσο κι αν διατείνονται ότι είναι… 

Χρειάζεται ίσως, εδώ, και μια σημείωση για ένα φαινόμενο κοινωνικό. Η επιλογή μιας θέσης περιθωρίου στην κοινωνική ζωή και το κοινωνικό γίγνεσθαι (ως στάση ζωής και αντίληψης), με την υποστήριξη και την αναπαραγωγή των κλειστών, εμμονικά μειοψηφικών μοντέλων που δανείζεται κάποια λαϊκότητα, δεν είναι λαϊκό, δεν αποτελεί -παρά την όποια ειλικρίνεια- λαϊκή στάση, ενεργή λαϊκή στάση. Αναγκαίος είναι ο δραστικός μετασχηματισμός του και η απελευθέρωση από αυτήν την κατάσταση, τον εγκλωβισμό του “περιθωρίου”. Αυτό -όταν συντελεστεί, και μπορεί να συντελεστεί- θα στρέψει, θα οδηγήσει χρήσιμα και παραγωγικά τους “κοινωνικά περιθωριακούς” προς την κοίτη του Λαϊκού, φέρνοντας αποτελέσματα δημιουργικά και νέες ωφέλιμες και  ενδιαφέρουσες προοπτικές. 

Κλείνοντας, πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου -και αυτό να αποτελεί κύριο κριτήριο διάκρισης και επιλογής- ότι ο λαϊκός ηγέτης και το λαϊκό πρότυπο υποβοηθούν, προάγουν και εγγυώνται την ενότητα και την προσπάθεια του Λαού, επιδιώκουν τη δημιουργία ενός ευρύτατου, ενεργητικού, παραγωγικού κοινωνικού συσχετισμού πάνω σ΄ έναν κώδικα Αξιών, γύρω από ένα πλαίσιο ιδεολογικών Αρχών, σ΄ ένα Εθνικό και Διεθνικό σχέδιο πολιτικών στόχων Δικαιοσύνης, Βιώσιμης Ανάπτυξης και Προόδου. 

Ο Στρίτινγκ αναμένεται ευρέως να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος και την πρωθυπουργία. «Είναι πλέον σαφές ότι δεν θα ηγηθείτε του Εργατικού Κόμματος στις επόμενες γενικές εκλογές», που έχουν προγραμματιστεί για το 2029, «και όπου χρειαζόμαστε όραμα, υπάρχει κενό», έγραψε στην επιστολή παραίτησής του που απευθύνεται στον πρωθυπουργό.

«Οι βουλευτές των Εργατικών και τα Συνδικάτα των Εργατικών θέλουν η συζήτηση για το τι θα ακολουθήσει να είναι μια μάχη ιδεών, όχι προσωπικοτήτων ή ασήμαντου φραξιονισμού», τονίζει ο Στρίτινγκ στην επιστολή που ανήρτησε στο Χ. «Αυτή πρέπει να είναι ευρεία και να περιλαμβάνει το καλύτερο δυνατό πεδίο υποψηφίων. Υποστηρίζω αυτή την προσέγγιση και ελπίζω ότι θα τη διευκολύνετε», προσθέτει στην επιστολή του.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ανηλίκους και στη δημόσια συζήτηση γύρω από την αυτοκτονικότητα, δεν θα αναπαράγουμε λεπτομέρειες της τραγωδίας. Η ενημέρωση για τέτοια περιστατικά οφείλει να γίνεται με αυστηρούς κανόνες προστασίας, χωρίς επικίνδυνες περιγραφές που μπορούν να λειτουργήσουν επιβαρυντικά για ευάλωτους νέους ανθρώπους.

Οφείλουμε όμως να μιλήσουμε καθαρά για τις διαχρονικές ανεπάρκειες της Πολιτείας. Για όσα το κράτος γνώριζε ότι έπρεπε να έχει ήδη οργανώσει: την πρόληψη, την έγκαιρη παρέμβαση, τη συνέχεια της φροντίδας και τη συστηματική στήριξη παιδιών, οικογενειών και σχολικών κοινοτήτων. Η αύξηση των ποσοστών αυτοκτονικότητας στους νέους αποτυπώνει μια σύνθετη κρίση δημόσιας υγείας, ψυχικής υγείας και κοινωνικής συνοχής.

Ταυτόχρονα, όμως, αποκαλύπτεται και η αποτυχία ενός κράτους που, ενώ γνώριζε τα κενά του συστήματος, καθυστέρησε να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό πλαίσιο πρόληψης και παρέμβασης.

Η κυβέρνηση αυτή τη φορά δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια. Τα προβλήματα δεν αποτελούν πολιτική εκτίμηση της αντιπολίτευσης· είναι επίσημα καταγεγραμμένα. Ήδη από το 2023, ευρωπαϊκή έκθεση για την Ελλάδα, στο πλαίσιο της Κοινής Δράσης JA ImpleMENTAL για την ψυχική υγεία, κατέγραφε ότι η χώρα μας δεν διαθέτει εγκεκριμένη Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας. Παρά τον ευρωπαϊκό κύκλο εργασίας 2021–2024 και τα σχετικά παραδοτέα, η Ελλάδα εξακολουθεί να στερείται ενός εγκεκριμένου, χρηματοδοτημένου και δεσμευτικού σχεδίου εφαρμογής.

Όταν τα κενά είναι γνωστά εδώ και χρόνια, η αδράνεια δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως δυσκολία διαχείρισης. Είναι πολιτική ευθύνη και απαιτεί λογοδοσία. Την ίδια στιγμή, ενώ δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κατευθύνονται σε επιμέρους δράσεις, πλατφόρμες, σεμινάρια και πιλοτικά προγράμματα, η κυβέρνηση δεν μπορεί να βαφτίζει την επικοινωνιακή διαχείριση «μεταρρύθμιση».

Δεν αρκεί να εκπαιδεύεις επαγγελματίες να αναγνωρίζουν μια κρίση, όταν δεν υπάρχει επαρκές δημόσιο σύστημα για να τη διαχειριστεί.
Χωρίς μόνιμες δημόσιες δομές, χωρίς σχολικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς σε σταθερή βάση, χωρίς επαρκείς παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες, χωρίς ενιαία πρωτόκολλα παρακολούθησης και συνέχεια στη φροντίδα, η ευθύνη μεταφέρεται τελικά στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής και στις ίδιες τις οικογένειες. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα:
• Πότε θα εγκριθεί και θα χρηματοδοτηθεί η Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας;
• Τι από τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης μετατράπηκε σε μόνιμη δημόσια υποδομή;
• Πόσες μόνιμες θέσεις δημιουργήθηκαν στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων;
• Ποιο πρωτόκολλο διασφαλίζει τη συνέχεια της φροντίδας μετά από απόπειρα ή σοβαρό αυτοτραυματισμό;
• Ποιος στηρίζει οργανωμένα την οικογένεια και τη σχολική κοινότητα μετά την κρίση;

Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, ζητά άμεσα μια εγκεκριμένη, χρηματοδοτημένη και δεσμευτική Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, με μόνιμες δημόσιες δομές, ενιαία πρωτόκολλα, αξιόπιστη καταγραφή δεδομένων, συνέχεια στη φροντίδα και ουσιαστική διασύνδεση σχολείου, οικογένειας, υγείας και κοινωνικών υπηρεσιών. Με σαφείς ευθύνες, χρονοδιάγραμμα εφαρμογής, μετρήσιμους δείκτες και δημόσια λογοδοσία.

Η προστασία της ψυχικής υγείας των παιδιών δεν μπορεί να παραμένει υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα. Κάθε κενό στις δημόσιες δομές, κάθε καθυστέρηση στην πρόληψη και στη φροντίδα, είναι μια πολιτική ευθύνη που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες».