Οι αιτήσεις άρσεις ασυλίας αφορούν τους βουλευτές της ΝΔ: Κατερίνα Παπακώστα, Κώστα Αχ. Καραμανλή, Γιάννη Κεφαλογιάννη, Νότη Μηταράκη, Κώστα Τσιάρα, Κώστα Σκρέκα, Δημήτρη Βαρτζόπουλο, Μάξιμο Σενετάκη, Λάκη Βασιλειάδη, Χρήστο Μπουκώρο, Θεόφιλο Λεονταρίδη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Τάσο Χατζηβασιλείου.

Η ανακοίνωση του αποτελέσματος για κάθε έναν βουλευτή, εκτιμάται ότι θα γίνει γνωστή τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Καραμανλής: Να καθαρίσω το όνομά μου

Με τον σχολιασμό ότι η δικογραφία που τον εμπλέκει στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έχει διάλογο δικό του ή συνεργάτη του ξεκίνησε την τοποθέτηση του ο κ. Κώστας Αχ. Καραμανλής.

«Υπάρχουν αναφορές και συμπεράσματα σχετικά με το πρόσωπο μου. Αυτό που αξίζει να ξέρετε είναι ότι πουθενά δεν καταγράφεται συνομιλία δική μου ή συνεργατών μου. Τόσο ισχυρά είναι τα στοιχεία. Η υπόθεση αφορά απόρριψη για τυπικούς λόγους φακέλου 37 παραγωγών αν και οι φάκελοι του είχαν όλα τα στοιχεία. Τελικά μετά από ιεραρχική προσφυγή η καταβολή των επιδοτήσεων έγινε» είπε αρχικά ο κ. Καραμανλής.

Στη συνέχεια ο ίδιος ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί στόχος λόγω του επωνύμου του.

«Κρίνομαι γιατί φέρω ένα συγκεκριμένο επώνυμο και ενδεχομένως αυτό ενοχλεί κάποιους . Δεν επιθυμώ να γίνω μέρος αυτής της άθλιας προβοκάτσιας και υποκρισίας. Στοχοποιήθηκαν πολλές φορές αυτοί που με ψήφισαν. Οι συνάδελφοί μου που με χειροκρότησαν. Η πολιτική δεν είναι αυτοσκοπός και δεν θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Είμαι αποφασισμένος να καθαρίσω το όνομα μου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην οικογένεια μου, τους συμπολίτες και την παράταξη μου. Δεν τέλεσα αξιόποινη πράξη και είμαι αθώος και θα το αποδείξω γι αυτό και σας παρακαλώ να υπερψηφίσετε την άρση ασυλίας μου», είπε.

Τσιάρας: Ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι ρόλος παρατηρητή

Με την παρουσίαση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης που τον ενέπλεξε στην δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεκίνησε την τοποθέτηση του ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας σημειώνοντας σε άλλο σημείο πως η ανταπόκριση του γραφείου του σε ένα αίτημα αγρότη της περιοχής του εντάσσεται στον πυρήνα της πολιτικής δραστηριότητας των βουλευτών.

«Ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι ρόλος παρατηρητή αλλά του ανθρώπου που παρεμβαίνει υπέρ των ανθρώπων που έχουν πραγματικά ανάγκη», είπε ο κ. Τσιάρας σημειώνοντας ωστόσο ότι ζητά την άρση της ασυλίας του προκειμένου να διεκδικήσει την αθωότητα του στην δικαιοσύνη.

«Υπηρετώ τον χώρο κοινοβουλίου 23 χρόνια. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα βρισκόμουν σε θέση σαν την σημερινή αιτούμενος την άρση ασυλίας μου. Θα επιχειρήσω να μεταφέρω τα πραγματικά περιστατικά και τους λόγους που αναφέρομαι στην δικογραφία. Η Καρδίτσα υπέστη ένα καταστροφικό φαινόμενο “Ιανός”. Σε μια τέτοια περίπτωση αγρότης του νόμου προσέρχεται σε συνεργάτη του γραφείου μου και αναρωτιέται αν όσα συνέβησαν με τις καταστροφές θα του κοστίσει το πρασίνισμα. Το λεγόμενο πρασίνισμα που είναι οικολογικό μέτρο αφορά αρόσιμες εκμεταλλεύσεις ή εκμεταλλεύσεις δίπλα σε ποτάμια. Στο τοπίο μετά τον Ιανό υπήρξαν επιχωματώσεις και ο αγρότης αναρωτήθηκε αν θα του κοστίσει το πρασίνισμα. Ακολούθησε διάλογος του συνεργάτη μου με τοπικό γραφείο ΟΠΕΚΕΠΕ. Αν διαβάσει κανείς τον διάλογο δεν διαπιστώνει φορτικότητα αλλά ευγένεια και αγωνία για το τι θα γίνει. Η έκθεση των ελεγκτών του ΟΠΕΚΕΠΕ διαπιστώνει τελικά ότι όλα είναι εντάξει. Ο συγκεκριμένος αγρότης ακόμα και αν έβγαζε το μέρος του χωραφιού του που είχε επιχωματώσεις δεν θα είχε πρόβλημα καθώς είχε πλεόνασμα εδαφών. Η επιδότηση συνολικά από το πρασίνισμα ήταν 22.900 ενώ η υποθετική ποινή σε περίπτωση που εξαιρούνταν το κομμάτι στο συγκεκριμένο αγροτεμάχιο θα ήταν μόλις 190 ευρώ ή 270 ευρώ αν πήγαινε και στα 3 αγροτεμάχια που είχε συνολικά», είπε ο πρώην υπουργός.

Στη συνέχεια σημείωσε: «Ποιος ο ρόλος του βουλευτή; είναι να παρατηρεί τα γεγονότα ή να λειτουργεί ενεργά σε θέματα που αφορούν την τοπική κοινωνία ή ακόμα και συγκεκριμένους πολίτες; Θα πρέπει να στεκόμαστε απαθείς, παρατηρητές χωρίς να κάνουμε τίποτα σε μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε ότι έχει τεράστια προβλήματα και κενά; Δεν νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι η λειτουργία μας και δεν νομίζω ότι αυτό θέλουν από εμάς οι πολίτες».

Μηταράκης: Δεν μιλάμε για ρουσφέτι, αλλά για μεταβίβαση αιτήματος

Με τα πραγματικά περιστατικά του δικού του φακέλου ξεκίνησε την τοποθέτηση του ο κ. Νότης Μηταράκης.

Ο πρώην υπουργός είπε ότι εστάλη στο ηλεκτρονικό ταχυδρόμο του πολιτικού του γραφείου μελέτη επιστήμονα δασολόγου που κατέγραφε λάθη σε καταμέτρηση του ΟΠΕΚΕΠΕ που ζημίωναν οικογένεια κτηνοτρόφων.

«Οι συνεργάτες μου μετά από πάγια εντολή μου προώθησαν χωρίς αξιολόγηση και σχόλιο το αίτημα στο αρμόδιο υπουργείο. Εδώ τελειώνει η δική μας συμμετοχή. Αυτό προκύπτει αδιαμφισβήτητα από τη δικογραφία. Καμία αλλά ενέργεια. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες. Φαίνεται δίκαιο το αίτημα της οικογένειας. Κάθε χρόνο λάμβαναν και λαμβάνουν την επιδότηση και ίσως να μην χειρίστηκαν σωστά τον φάκελο τους τότε. Δεν ήταν δική μου δουλειά να κρίνω. Το ζήτημα είναι αν το αίτημα συνδέεται με την άσκηση κοινοβουλευτικών μου καθηκόντων ή της πολιτικής μου δράσης. Προφανώς η αντιμετώπιση τοπικών ζητημάτων συλλογικών ή ατομικών είναι πολιτική δραστηριότητα συλλογικών. Αυτά τα αιτήματα μεταφέρονται με δημόσιες τοποθετήσεις, αλληλογραφία επαφή με αρμόδιες υπηρεσίες κράτους ή τροπολογία. Ο ρόλος βουλευτή δεν περιορίζεται στο κοινοβουλίου είναι ευρύτερη η διαδικασία. Δεν μιλάμε για ρουσφέτι. Αλλά για μεταβίβαση αιτήματος πολίτη όπως διαβιβάστηκε σε εμένα από επιστήμονα και από το γραφεί μου στο αρμόδιο υπουργείο. Ο βουλευτής είναι ο πρώτος συνήγορος πολίτη και επιδιώκει λύσεις σε προβλήματα σαφώς με νόμιμο τρόπο. Δεν επιτρέπεται να ζούμε σε γυάλα. Δυστυχώς οι πολιτικοί έχουμε τεκμήριο ενοχής και όχι αθωότητας. Έχω εμπιστοσύνη στον θεσμό της δικαιοσύνης και στον θεσμό της ευρωπαϊκής εισαγγελίας», είπε.

Παπακώστα: Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ

Νομική προσέγγιση προκειμένου να απορρίψει τα στοιχεία που την εμπλέκουν στην υπόθεση επιχείρησε η κυρία Κατερίνα Παπακώστα.

«Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, δεν έχω τίποτα να κρύψω. Η δική μου ενασχόληση με το συγκεκριμένο αίτημα (του κτηνοτρόφου) δεν προκάλεσε καμία ζημία, δεν δημιούργησε κανέναν παράνομο οικονομικό όφελος. Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αφορά παρά μια τυπική διοικητική εκκρεμότητα. Ουδέποτε άσκησα πίεση ή έδωσα εντολή. Έκανα μόνο αυτό που οφείλει να κάνει κάθε βουλευτής. Να ακούει τον πολίτη και να μεταβιβάζει στην αρμόδια διοίκηση το αίτημά του. Από την πρώτη στιγμή της πολιτικής μου διαδρομής πορεύτηκα με εντιμότητα. Σας ζητώ να εγκρίνετε την άρση της ασυλίας μου χθες. Η αλήθεια είναι καθαρά θέμα χρόνου να αποκαλυφθεί».

Την άρση της ασυλίας του ζήτησε και ο κ. Γιάννης Κεφαλογιάννης αμφισβητώντας τα στοιχεία της δικογραφίας.

Σκρέκας: Δεν ζήτησα κάτι παράνομο και ούτε υπέδειξα το παραμικρό

Να ψηφίσουν υπέρ της άρσης ασυλίας του ζήτησε από τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας και ο Κώστας Σκρέκας προκειμένου να διεκδικήσει την αθωότητα του όπως είπε στον φυσικό δικαστή.

«Η περίπτωση μου αφορά πραγματικό αγρότη και πραγματική καλλιέργεια. Ο αγρότης τα προηγούμενα και επόμενα έτη λάμβανε τα ποσά της επιδότησης. Η καλλιέργεια φορά το βαμβάκι και για να λάβει συνδεδεμένη ενίσχυση θα πρέπει να αγοράσει και πιστοποιήσει αγορά πιστοποιημένων σπόρων. Ενώ είχε αγοράσει σε ένα κοινό τιμολόγιο τους σπόρους ο γεωπόνος δεν καταχώρησε στη δήλωση ΟΣΔΕ την μια από τις 3 ποικιλίες σπόρων. Το τιμολόγιο είχε εμπρόθεσμα ανέβει στην πλατφόρμα και αναγνωρίζεται στο διαβιβαστικό δικογραφίας. Το ζήτημα δημιουργήθηκε από προφανές λάθος γεωπόνου και αυτό διορθώθηκε. Δεν ζήτησα κάτι παράνομο και ούτε υπέδειξα το παραμικρό. Ο γεωπόνος προχώρησε σε αίτηση θεραπείας προς ΟΠΕΚΕΠΕ και παράλληλα ήρθε στο γραφείο μου για να διερευνήσω την υπόθεση. Δεν υπήρξε παραποίηση πραγματικής εκμετάλλευσης. Ούτε αλλοίωση. Τα δεδομένα και τα πραγματικά τιμολόγια είχαν αναρτηθεί εμπροθέσμως και από την πρώτη στιγμή», είπε.

Βαρτζόπουλος: Η προσπάθεια διόρθωσης άδικων διοικητικών πράξεων είναι παρανομία;

Με σύντομη αναφορά στα πραγματικά περιστατικά ξεκίνησε την τοποθέτηση του ο κ. Δημήτρης Βαρτζόπουλος σημειώνοντας ότι η δική του εμπλοκή αφορά ένα γραπτό μήνυμα με το ερώτημα “γίνεται;;”και την συνοδεία ενός αιτήματος κτηνοτρόφου.

«Πού είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Πού είναι τα τεράστια κοπάδια που δεν υφίστανται και τα χωράφια που βρίσκονται στο πουθενά; Εγώ βλέπω πραγματικά προβλήματα πραγματικών παραγωγών που έχουν μπλέξει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν επιβάλλεται η παρέμβαση τοπικού βουλευτή; Να ζητήσει εξηγήσεις και διορθώσεις των δικών τους πράξεων και λαθών ιδίως όταν πρόκειται για παραγωγούς μικρούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Να τηρείται ο νόμος; Η απάτη είναι έγκλημα. Η προσπάθεια διόρθωσης άδικων διοικητικών πράξεων είναι παρανομία;».

Στη συνέχεια ο ίδιος άσκησε κριτική σε όσους αμφισβητούν την λειτουργία του «σταυρού» προτίμησης στις εκλογές. «Σε ποια άλλη χώρα της ΕΕ παραπέμπεται αιρετό προσωπικό για το αδίκημα της ηθική αυτουργίας με μόνο κέρδος τον σταυρό προτίμησης των πολιτών;».

Κωνσταντοπούλου: Πού είναι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας σε αυτή την πολύ σημαντική ημέρα;

Σημειώνεται πως η συνεδρίαση άρχισε με την ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου η οποία ανέφερε:

«Σε αυτή την πολύ σημαντική ημέρα, παρών μόνος και έρημος στα κοινοβουλευτικά έδρανα της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, ο κύριος Χατζηδάκης, Διονύσης όμως, όχι ο Κωστής, ο παρακολουθούμενος… Που είναι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας; Σε λίγο θα έρθει αίτηση για την άρση της ασυλίας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για δεκατρία μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας, σχεδόν 10% και ανεβαίνουμε και θρυλείται ότι υπάρχουν και άλλες δικογραφίες».

Η κ. Κωνσταντοπούλου αναρωτήθηκε αν θα προσέλθει να τοποθετηθεί σήμερα στη Βουλή ο πρωθυπουργός, σημειώνοντας ότι «υπάρχουν 154 απόντες».

Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας αναφέρθηκε στην υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη, τονίζοντας: «Δεν είχε υποχρέωση να έχει πτυχίο ενώ εισέπραττε τα χρήματα του ειδικού επιστήμονα; Επιστήμονας σε τι; Στην παραπληροφόρηση; Στην τοξικότητα; Επιστήμονας σε τι είναι αυτό το πρόσωπο, ο κολλητός του Κυριάκου Μητσοτάκη, που την τελευταία φορά που ήταν σε αυτό το βήμα, είχε το θράσος να απευθυνθεί σε εμένα και να μου πει ότι προσέβαλα την κόρη του. Ένας ακόμα άθλιος ψεύτης σαν τους ομοίους του».

Η διαδικασία

Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής και τον προγραμματισμό διεξαγωγής της συζήτησης και της λήψη απόφασης από την Ολομέλεια, οι αναφερόμενοι βουλευτές εάν θελήσουν να απευθυνθούν στο Σώμα για την υπόθεσή τους, θα έχουν χρόνο πέντε λεπτών με μικρή ανοχή άλλων δύο πρόσθετων λεπτών για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν την τοποθέτησή τους.

Αμέσως μετά, ο λόγος θα δοθεί για επτά λεπτά σε πολιτικούς αρχηγούς ή τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους των κομμάτων. Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης, θα ανοίξει το ηλεκτρονικό σύστημα διεξαγωγής της ονομαστικής ψηφοφορίας, όπου ο κάθε βουλευτής θα πρέπει να ψηφίσει υπέρ της άρσης ή μη της ασυλίας για κάθε έναν ξεχωριστά από τους 13 βουλευτές. Αποδεκτές θα γίνουν και επιστολικές ψήφοι.

Η ανακοίνωση του αποτελέσματος για κάθε έναν βουλευτή, εκτιμάται ότι θα γίνει γνωστή τις πρώτες απογευματινές ώρες.

Πηγή: protothema.gr / cnn.gr / efsyn.gr

Αυτό τόνισε χαρακτηριστικά ο βουλευτής της ΝΔ, Νότης Μηταράκης, κατά την συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής, της πρώτης δικογραφίας της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, με την οποία ζητείται η άρση ασυλίας 11 βουλευτών της ΝΔ, για να διερευνηθεί τυχόν αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε βάρος συμφερόντων της ΕΕ σε βαθμό πλημμελήματος.

Όπως διευκρίνισε ο κ. Μηταράκης, «η υπόθεση αφορούσε το αίτημα δύο κτηνοτρόφων για τους οποίους «οι συνεργάτες μου ορθά κατά πάγια οδηγία μου προώθησαν χωρίς κρίση ή παρότρυνση με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την επιστολή προς τον ειδικό συνεργάτη του αρμοδίου υπουργού, προκειμένου να εξεταστεί από αυτούς το εύλογο και το νόμιμο του αιτήματος το οποίο μας εστάλη από επιστήμονα».

«Εδώ τελειώνει η δική μας συμμετοχή. Αυτό προκύπτει αδιαμφισβήτητα από τη δικογραφία. Καμία άλλη αναφορά δεν υπάρχει σε αυτήν σε ενέργεια είτε δική μου είτε συνεργάτη μου», τόνισε ο κ. Μηταράκης και συμπλήρωσε:

«Διαβάζοντας εκ των υστέρων τη δικογραφία φαίνεται δίκαιο το αίτημα της οικογένειας. Πράγματι είναι κτηνοτρόφοι, πράγματι κατέχουν τα νόμιμα δικαιώματα και κάθε χρόνο λάμβαναν και λαμβάνουν σχετική επιδότηση. Απλώς δεν χειρίστηκαν ίσως σωστά τη διαδικασία, τη συγκεκριμένη χρονιά. Αλλά δεν είναι δικιά μου αρμοδιότητα να κρίνω. Επίσης, δεν είναι αρμοδιότητα της Βουλής. Η βασιμότητα της δικογραφίας δεν αφορά εσάς».

«Το ζητούμενο είναι αν η αίτηση συνδέεται με την άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών ή της πολιτικής δραστηριότητας», επεσήμανε ο κ. Μηταράκης, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι «προφανώς η αντιμετώπιση τοπικών ζητημάτων είναι πολιτική δραστηριότητα».

«Ο ρόλος του βουλευτή δεν περιορίζεται στις αίθουσες του κοινοβουλίου. Η πολιτική δραστηριότητα είναι μια πιο ευρεία έννοια και η διαβίβαση αλληλογραφίας, μεταφέροντας αναφορές και αιτήματα πολιτών, είναι πολιτική δραστηριότητα. Δεν μιλάμε για ρουσφέτι εδώ αλλά για τη διαβίβαση ενός αιτήματος πολίτη, όπως διατυπώθηκε από αρμόδιο επιστήμονα στον αρμόδιο υπουργό προς εξέταση από τις υπηρεσίες, διότι δεν λάμβανε προφανώς απάντηση από τη γραφειοκρατία.

Ο βουλευτής είναι ο πρώτος συνήγορος του πολίτη.

Έχει ευθύνη να επισημαίνει ζητήματα πολιτών, επιδιώκοντας τη λύση τους, σαφώς με νόμιμο τρόπο. Ο βουλευτής δεν μπορεί να έχει κλειστές πόρτες, δεν ζούμε σε γυάλα, ούτε επιτρέπεται να ζούμε σε γυάλα», τόνισε.

«Σε αυτό το τοξικό περιβάλλον για το οποίο όλοι έχουμε ευθύνη προέχει να προστατεύσω το όνομα μου. Χωρίς σκιές. Και δυστυχώς η συνταγματικά κατοχυρωμένη βουλευτική ασυλία πλέον θεωρείται σκιά. Οι πολιτικοί έχουμε τεκμήριο ενοχής και όχι τεκμήριο αθωότητας.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους θεσμούς της δικαιοσύνης, στο θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και στους Ευρωπαίους εντεταλμένους εισαγγελείς και απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν έχω πράξει κάτι παράνομο αλλά αντίθετα κινήθηκα σαφώς στο πλαίσιο του Συντάγματος», κατέληξε ο κ. Μηταράκης

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το συγκεκριμένο τμήμα παπύρου πιθανότατα δεν χρησιμοποιήθηκε ως συνειδητό κείμενο, αλλά επαναχρησιμοποιήθηκε ως υλικό για τα περιτυλίγματα της μούμιας ή για στρώσεις καρτονάζ.

Ένα από τα σπάνια ευρήματα

Η ανακάλυψη αυτή αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο τα αρχαία κείμενα επαναχρησιμοποιούνταν στις ταφικές πρακτικές, ενώ παράλληλα προσφέρει στοιχεία για τη διάδοση και την επιρροή της ελληνικής λογοτεχνίας στη ρωμαϊκή Αίγυπτο. Ο πάπυρος θεωρείται ένα από τα σπάνια παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η κλασική γραμματεία δεν κυκλοφορούσε μόνο σε βιβλιοθήκες, αλλά και σε διαφορετικές πτυχές της καθημερινής ζωής.

Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε από τον Υπουργό Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, Σερίφ Φάθι. Το εύρημα προέκυψε στο πλαίσιο κοινής έρευνας του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης και του Ινστιτούτου Εγγύς Ανατολής.

Παρά το γεγονός ότι είχε λεηλατηθεί στην αρχαιότητα, ο υπόγειος ταφικός χώρος («τάφος αριθ. 65») διατηρεί πλούσια ταφικά ευρήματα. Οι έρευνες κατέγραψαν επίσης αρκετές μούμιες τυλιγμένες με επιδέσμους διακοσμημένους με γεωμετρικά μοτίβα, τα οποία διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τα ζωντανά τους χρώματα.

Αντικείμενα αυτού του είδους θεωρούνται χαρακτηριστικά ταφικά κτερίσματα (αντικείμενα) της ελληνορωμαϊκής περιόδου. Ο καθηγητής Χασάν Άμερ από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου επισημαίνει ότι ο «τάφος αριθ. 65» επιτρέπει την εκ νέου ανάγνωση μιας σημαντικής ιστορικής περιόδου. Σύμφωνα με τον ίδιο, το εύρημα αποκαλύπτει πώς οι αιγυπτιακές ταφικές παραδόσεις συνδυάστηκαν με επιρροές από τον ελληνιστικό και ρωμαϊκό κόσμο της Μεσογείου.

Αναφερόμενος στην Ευρώπη, υποστήριξε ότι «η πρόκληση είναι διττή: αφενός να διασφαλίσει την στρατηγική της αυτονομία, ενισχύοντας την οικονομική της ανταγωνιστικότητα, καθώς και τις αμυντικές της δυνατότητες και ισχύ, την ενεργειακή διασυνδεσιμότητα και έναν καινοτόμο τεχνολογικό τομέα και αφετέρου να παραμείνει συνεπής στις συμμαχικές της υποχρεώσεις, αλλά και πιστή στις θεμελιώδεις αξίες, που συγκροτούν την ταυτότητά της, όπως η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου».

Ταυτόχρονα, σημείωσε, ότι «ο κόσμος μας διέρχεται μια περίοδο ραγδαίων και βαθέων μετασχηματισμών. Οι εξελίξεις και οι κρίσεις στη γεωπολιτική, στην οικονομία, στην ενέργεια, στην τεχνολογία, στο κλίμα δεν εξελίσσονται πλέον γραμμικά, αλλά αλληλεπιδρούν δυναμικά, επιταχύνοντας και συχνά ανατρέποντας παγιωμένες αντιλήψεις και βεβαιότητες».

Πρόσθεσε, δε, ότι «Μέσα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον τίθενται κρίσιμα ερωτήματα: Βρισκόμαστε άραγε στο τέλος της διεθνούς τάξης και της διεθνούς αρχιτεκτονικής ασφαλείας, όπως οικοδομήθηκε μετά τον Β’ ΠΠ και διαμορφώθηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο;

Και εάν ναι, ποια θα είναι η μορφή της επόμενης ημέρας;

Τι σηματοδοτούν οι αλλαγές αυτές για την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα; Ποια η θέση της Ελλάδας σε αυτό το νέο τοπίο;».

Ειδικότερα, επισήμανε ότι «Στη γεωπολιτική σφαίρα, παρατηρούμε την αναδιάταξη του καταμερισμού ισχύος, την ανάδυση αναθεωρητικών τάσεων και την επανεμφάνιση ανταγωνιστικών θεωριών και πολιτικών ισχύος που πιστεύαμε ότι ανήκουν στο παρελθόν» και πρόσθεσε ότι «Το μονοπολικό διεθνές σύστημα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου ευρίσκεται σε διαδικασία μετάβασης προς ένα πολυπολικό σύστημα ισορροπίας της ισχύος, όπου η Δύση αναζητά όχι μόνο ένα modus vivendi με αναθεωρητικές δυνάμεις, αλλά και ένα νέο καταμερισμό δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μεταξύ των μελών της».

Τόνισε, ότι «ο κίνδυνος κατακερματισμού της Δύσης πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Η ενότητα, η αποφασιστικότητα και η προσήλωση στις φιλελεύθερες αξίες μας και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν προϋποθέσεις sine qua non για την υπεράσπιση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών κατακτήσεων μας από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα».

Ωστόσο, παρατήρησε, ότι «Την ίδια στιγμή, οι ένοπλες συγκρούσεις, όπως αυτές στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, υπενθυμίζουν με δραματικό τρόπο ότι η ειρήνη και η σταθερότητα δεν είναι δεδομένες» και συμπλήρωσε ότι «Οι ωμές παραβιάσεις θεμελιωδών αρχών της διεθνούς έννομης τάξης, ακόμη και από μόνιμα μέλη του ΣΑΗΕ, μπορεί να μην μεταβάλουν τυπικά τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθιστώντας π.χ. νόμιμη τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας ή την βίαιη αλλαγή των συνόρων, αποδυναμώνουν, όμως, επικίνδυνα τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται η διεθνής τάξη πραγμάτων, που οικοδομήθηκε μετά τον καταστροφικότερο πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας».

Στο πλαίσιο αυτό, εκτίμησε ότι «Η τάση αυτή πρέπει να αντιστραφεί άμεσα και προς τούτο είναι απαραίτητη, μεταξύ άλλων, η μεταρρύθμιση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου όχι μόνον να αντανακλά τις διεθνείς ισορροπίες του 21ου αιώνα και όχι εκείνες του 1945, αλλά και να δύναται να ανταποκριθεί στην υψηλή αποστολή του της διατήρησης της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «οφείλουμε να εργαστούμε για την ενίσχυση των πολυμερών διεθνών θεσμών και της διεθνούς συνεργασίας, καθώς και για την ανανέωση της δέσμευσης μας στις θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας, της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Όπως είπε «Σε μια περίοδο όπου οι αρχές αυτές δοκιμάζονται βάναυσα, η υπεράσπισή τους δεν αποτελεί επιλογή, αλλά αναγκαιότητα. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, έχουμε χρέος να συνεχίσουμε την αταλάντευτη στήριξη μας προς τον αγώνα του ουκρανικού λαού για ειρήνη και υπεράσπιση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του».

Μιλώντας για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, όπου μαίνονται συρράξεις σε διάφορα μέτωπα, υπενθύμισε πως «η Ελλάδα στηρίζει τις προσπάθειες για ειρήνευση και θεωρεί ότι η κατάπαυση του πυρός τόσο στο Ιράν, όσο και στον Λίβανο αποτελούν ένα πρώτο βήμα προς την αποκλιμάκωση, που δημιουργεί χώρο για τη διπλωματία και τις διαπραγματεύσεις. Εξίσου σημαντική, είναι και η ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού προβλήματος, στη βάση των δυο κρατών, όπως ορίζουν οι σχετικές αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Μάλιστα, ανέφερε, ότι «Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα υποστηρίζει την εφαρμογή της δεύτερης φάσης του αμερικανικού Συνολικού Σχεδίου (Comprehensive Plan) για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Γάζα», ενώ χαρακτήρισε εξίσου επιτακτική την ανάγκη για ειρήνευση στο Σουδάν, όπου μαίνεται μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο.

Ταυτόχρονα, στο οικονομικό πεδίο, υποστήριξε ότι «η παγκοσμιοποίηση επαναπροσδιορίζεται, με νέες μορφές αλληλεξάρτησης, αλλά και με αυξημένες τάσεις κατακερματισμού» και πρόσθεσε ότι «Ο προστατευτισμός και ο ακραίος ανταγωνισμός για εξασφάλιση κρίσιμων πρώτων υλών, ενεργειακών πηγών και νέων αγορών δεν μπορεί παρά να θέσει μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο όχι μόνον την οικονομική σταθερότητα και την ευημερία όλων μας, αλλά και την ίδια την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια».

Ομοίως, παρατήρησε ότι «και στο πεδίο της τεχνολογίας, η ραγδαία πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης δημιουργεί νέες δυνατότητες, αλλά και νέες προκλήσεις, τόσο για την οικονομία όσο και για τη δημοκρατική λειτουργία των σύγχρονων κοινωνιών» και συμπλήρωσε ότι «Η ψηφιακή μετάβαση, για να είναι ειρηνική, δημοκρατική και κοινωνικά δίκαιη, οφείλει να πραγματοποιηθεί με γνώμονα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, με σεβασμό στην εργασία και με μέριμνα για τους πιο αδύναμους».

Μιλώντας για την Ελλάδα, διατύπωσε την άποψη, ότι «οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και οι νέες διεθνείς συνθήκες που διαμορφώνονται καθημερινά, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, λόγω της γεωγραφικής και γεωπολιτικής της θέσης», και παρατήρησε ότι «Η χώρα μας βρίσκεται σε μια περιοχή αυξημένης στρατηγικής σημασίας, όπου διασταυρώνονται ενεργειακές ροές, εμπορικές οδοί και ανταγωνιστικά στρατηγικά συμφέροντα».

Υπογράμμισε, επίσης, ότι «Στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ανησυχητικές διεθνείς και περιφερειακές εξελίξεις αναδεικνύουν την αδήριτη ανάγκη για σταθερότητα και συνεργασία, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και δη στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας» και πρόσθεσε ότι «Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην ειρηνική επίλυση διαφορών, στη βάση του διεθνούς δικαίου, και στην προώθηση σχέσεων καλής γειτονίας, με όχημα τον καλόπιστο διάλογο».

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι «Τούτο, βέβαια, προϋποθέτει την ισχυρή πολιτική βούληση όλων των ενδιαφερομένων πλευρών, της Τουρκίας περιλαμβανομένης, καθώς και εγκατάλειψη αναθεωρητικών και ηγεμονικών αφηγημάτων» και υπενθύμισε ότι «Την ίδια ώρα, το Κυπριακό εξακολουθεί να αποτελεί ένα μείζον διεθνές πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής. Η επίλυσή του δε, στη βάση των σχετικών αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, παραμένει στην κορυφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή».

Συνεχίζοντας, σημείωσε, ότι «Παράλληλα, η Ελλάδα ενισχύει συστηματικά την αμυντική της θωράκιση, όχι ως επιλογή αντιπαράθεσης, αλλά ως προϋπόθεση ασφάλειας και αποτροπής σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον. Η ενίσχυση αυτή συνδυάζεται με την ενεργό συμμετοχή της χώρας μας σε διεθνή, περιφερειακά και διμερή σχήματα συνεργασίας, που προάγουν την ειρήνη, την ασφάλεια και την ανάπτυξη, χωρίς να στρέφονται εναντίον κανενός». Μάλιστα, υπογράμμισε ότι «η πρόσφατη πρωτοφανής κινητοποίηση ευρωπαϊκών αμυντικών μέσων, με πρωτεργάτη τη χώρα μας, για την προστασία της Κύπρου από τις συνέπειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή, έδειξε ότι η εθνική αλλά και η ευρωπαϊκή, συλλογική ασφάλεια μας απαιτεί αποφασιστικότητα και συντονισμένη δράση».

Στον ενεργειακό τομέα, επισήμανε ότι «η Ελλάδα αναδεικνύεται σε κόμβο διασύνδεσης και διαφοροποίησης πηγών και διαδρομών, συμβάλλοντας, κυρίως μέσω του Κάθετου Διαδρόμου, στην ενεργειακή ασφάλεια της Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Ο ρόλος και γεωπολιτική αξία της χώρας μας, αναδεικνύεται διαρκώς, λόγω και των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή και αναγνωρίζεται από όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές».

Όπως τόνισε «Σε αυτή την πραγματικότητα, η Ελλάδα δεν προσέρχεται ως χώρα αμήχανη ή φοβική απέναντι στο μέλλον. Προσέρχεται έχοντας κατακτήσει, ιδίως τα τελευταία χρόνια, νέο επίπεδο ισχύος στην οικονομία και στη συγκρότηση του κράτους, που της επιτρέπει να ανταποκρίνεται καλύτερα από ποτέ στις σύνθετες προκλήσεις της εποχής. Με σχέδιο, με δουλειά, με πίστη στις δυνατότητές της, η χώρα μας μπορεί να μετατρέψει τις δυσκολίες σε ευκαιρίες, ανοίγοντας νέους δρόμους σε όλα τα πεδία. Άλλωστε, η Ιστορία έχει δείξει ότι οι λαοί που προοδεύουν είναι εκείνοι που διαμορφώνουν το μέλλον τους με αυτοπεποίθηση, επιμονή και συλλογική προσπάθεια».

Σχολιάζοντας το κεντρικό θέμα του 11ου Φόρουμ των Δελφών, που φέτος αποτυπώνεται στη φράση, το «Σοκ του Νέου», παρατήρησε ότι «δεν είναι απλώς μια γλαφυρή περιγραφή της πραγματικότητας. Είναι μια πρόσκληση για δράση. Μας καλεί να επανεξετάσουμε τις βεβαιότητές μας, να ενισχύσουμε τους θεσμούς μας και να επενδύσουμε στην πολυμέρεια και στη συνεργασία».

Στο πλαίσιο αυτό, εξήγησε, ότι «Το ζητούμενο δεν είναι να εξαλείψουμε την αβεβαιότητα ή ενδεχομένως και τον φόβο μπροστά στις αλλαγές – κάτι τέτοιο θα ήταν, άλλωστε, ανέφικτο. Το ζητούμενο είναι να διαχειριστούμε τις αλλαγές αυτές με τρόπο που θα ενισχύει την ασφάλεια, τη σταθερότητα, την ανθεκτικότητα και την προοπτική μας για το μέλλον».

Κλείνοντας, τόνισε, ότι «η εποχή μας απαιτεί νηφαλιότητα, διορατικότητα και προσήλωση σε σταθερές αρχές και αξίες που υπερβαίνουν τις εκάστοτε, δυσμενείς συγκυρίες. Απαιτεί διάλογο, συνεργασία, τόσο σε διεθνές όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Και απαιτεί, πάνω απ’ όλα, εμπιστοσύνη στην ικανότητά μας να διαμορφώσουμε ένα μέλλον πιο ασφαλές, πιο δίκαιο και πιο βιώσιμο».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η εθνική οικονομία αντέχει και τα πηγαίνει καλύτερα από όσο αναμενόταν. «Όμως, το άγχος του σούπερ μάρκετ, τα έξοδα των παιδιών, τα ακριβότερα καύσιμα και η φροντίδα των ηλικιωμένων παραμένουν, παντού στην Ευρώπη αλλά και στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό και σήμερα ανακοινώνω μία δέσμη ρυθμίσεων ανακούφισης που απευθύνονται στο σύνολο του πληθυσμού, ως μέρισμα της προόδου που η πολιτεία επιστρέφει στην κοινωνία».

Επίσης τόνισε ότι πρόκειται για πλεόνασμα το οποίο προέκυψε από μία συνετή οικονομική πολιτική, που περιορίζει τις περιττές κρατικές δαπάνες και καταπολεμά τη φοροδιαφυγή, που ενισχύει την ανάπτυξη, στηρίζοντας το εισόδημα, ενώ μειώνει τους φόρους αλλά και το δημόσιο χρέος. «Πλεόνασμα, μάλιστα, μεγαλύτερο από εκείνο που υπολογίζαμε, κάτι εξαιρετικά σπάνιο ακόμη και μεταξύ των πιο ισχυρών οικονομιών» είπε.

«Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι στοχευμένες παρεμβάσεις μας απευθύνονται στους πολλούς, χωρίς ποτέ να αμφισβητούν τη δημοσιονομική ισορροπία. Υψώνουν έτσι ένα ακόμη “ανάχωμα” στην κρίση της συγκυρίας, κυρίως για τις οικογένειες με παιδιά, τους συνταξιούχους, τους ενοικιαστές, τους αγρότες, τις επιχειρήσεις, αλλά και εκατομμύρια πολίτες με ληξιπρόθεσμες οφειλές» πρόσθεσε ο πρωθυπουργός. Στη συνέχεια αναφέρθηκε συγκεκριμένα στα μέτρα που θα ισχύσουν.

«Συγκεκριμένα, λοιπόν, και για το επόμενο διάστημα θα ισχύσουν τα εξής:

– Επεκτείνεται η επιδότηση του diesel στο δίκτυο με 20 λεπτά και για τον μήνα Μάιο. Μία ρύθμιση που, προφανώς, ανακουφίζει επιχειρήσεις και καταναλωτές.

– Συνεχίζεται επίσης, μέχρι και τον Αύγουστο, η επιδότηση των λιπασμάτων με το 15% της αξίας των τιμολογίων αγοράς τους. Ένα μέτρο που δυνητικά αφορά 250.000 αγρότες, όπως και νομικά πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον πρωτογενή τομέα.

– Παρέχεται έκτακτη ενίσχυση σε οικογένειες με παιδιά, ύψους 150 ευρώ για κάθε παιδί. Αυτή θα δοθεί χωρίς καμία αίτηση στα τέλη Ιουνίου και θα απευθύνεται σε σχεδόν 1 εκατομμύριο νοικοκυριά, με παραπάνω από 3 εκατομμύρια μέλη, σχεδόν το 80%, δηλαδή, των οικογενειών με τέκνα.

– Αυξάνεται, παράλληλα, σε 300 ευρώ καθαρά η ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, ανασφάλιστων υπερηλίκων και ατόμων με αναπηρία που καταβάλλεται κάθε Νοέμβριο σε βάση μόνιμη και ετήσια. Ενώ διευρύνεται η περίμετρός της, καλύπτοντας πλέον 1,9 εκατομμύρια δικαιούχους, δηλαδή το 85% των συνταξιούχων άνω των 65 ετών.

– Αυξάνονται, ακόμα, τα εισοδηματικά όρια προκειμένου το ένα ενοίκιο ετησίως να επιστρέφεται σε περισσότερους. Έτσι, ανακουφίζονται επιπλέον 70.000 νοικοκυριά και στηρίζονται συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο ενοικιαστές, το 86% του συνόλου.

Επιτρέψτε μου, όμως, να σταθώ ξεχωριστά και στις τολμηρές πρωτοβουλίες μας για το ιδιωτικό χρέος. Πρόκειται για αποφάσεις που βοηθούν εκατομμύρια οφειλέτες και ταυτόχρονα απελευθερώνουν την οικονομική δραστηριότητα. Και αυτές είναι:

Πρώτον, η κατάσχεση του τραπεζικού λογαριασμού ενός οφειλέτη θα μπορεί πλέον να αίρεται εάν έχει εξοφληθεί το 25% της οφειλής του και έχουν ρυθμιστεί οι λοιπές υποχρεώσεις του προς τη φορολογική διοίκηση.

Δεύτερον, στο εξής δίνεται επίσης η δυνατότητα να ενταχθούν στον εξωδικαστικό μηχανισμό και χρέη από 5.000 μέχρι 10.000 ευρώ, κάτι το οποίο εξυπηρετεί περίπου 300.000 ενδιαφερόμενους.

Και τρίτον και σημαντικότερο, οφειλές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2023 θα μπορούν τώρα να ενταχθούν σε καθεστώς 72 δόσεων, με μόνη προϋπόθεση την αποπληρωμή ή τον διακανονισμό τυχόν νέων ληξιπρόθεσμων μετά το 2023».

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι τα μέτρα που θα αναλυθούν από το οικονομικό επιτελείο έχουν κόστος περίπου μισό δισεκατομμύριο ευρώ.

«Προστίθενται στα μέτρα του τρέχοντος Προϋπολογισμού και στη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση που ήδη υλοποιείται, επίσης στην αύξηση του κατώτατου μισθού και την αναβάθμιση των ετήσιων αποδοχών για το 2026, και βέβαια στα 300 εκατομμύρια που ήδη διατέθηκαν ως άμυνα στις συνέπειες από τη σύρραξη στο Ιράν» τόνισε.

Καταλήγοντας ο πρωθυπουργός ανέφερε: «Γνωρίζω ότι πολλοί θα ισχυριστείτε ότι τα μέτρα είναι ανεπαρκή. Πράγματι, κανένα κράτος, όσο ισχυρό και να είναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο του τις συνέπειες μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Είναι, όμως, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να διαταράξουμε την οικονομική ισορροπία που με τόσο κόπο κατακτήσαμε».

«Είναι το μερίδιο σιγουριάς και προκοπής που η Ελλάδα κατακτά μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον ανασφάλειας και το μοιράζεται με την κοινωνία της. Αλλά είναι και ένα μήνυμα ελπίδας ότι οι κόποι των Ελληνίδων και των Ελλήνων φέρνουν αποτελέσματα και ότι, παρά τις δυσκολίες, μπορούμε να αισιοδοξούμε» πρόσθεσε.

Η έκθεση αναφέρει ότι ο αριθμός των μεταναστών που ζουν στην ΕΕ αυξήθηκε το 2025 κατά περίπου 2,1 εκατομμύρια σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας τα 64,2 εκατομμύρια και καταγράφοντας νέο ρεκόρ. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, η μελέτη, η οποία βασίζεται σε στοιχεία της Eurostat και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), υπενθυμίζει ότι το 2010 ο αριθμός αυτός ανερχόταν σε 40 εκατομμύρια, υπογραμμίζοντας τη δραματική αύξηση που σημειώθηκε στο μεσοδιάστημα.

Στην κορυφή η Γερμανία

Η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γερμανία, διατήρησε τη θέση της ως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αλλοδαπών κατοίκων εντός της Ένωσης, με περίπου 18 εκατομμύρια άτομα. Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο της έκθεσης είναι ότι το 72% των μεταναστών στη Γερμανία ανήκει στον πληθυσμό σε ηλικία εργασίας.

Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία κατέγραψε τον ταχύτερο ρυθμό αύξησης το τελευταίο διάστημα, προσθέτοντας περίπου 700 χιλιάδες άτομα στον μεταναστευτικό της πληθυσμό, ο οποίος έφτασε συνολικά τα 9,5 εκατομμύρια.

Άνιση κατανομή του βάρους

Η μελέτη αποκαλύπτει επίσης ότι οι μεταναστευτικές τάσεις στην ΕΕ παρουσιάζουν άνιση κατανομή. Αν και οι μεγάλες χώρες ξεχωρίζουν σε απόλυτους αριθμούς, σε σχέση με το μέγεθος του πληθυσμού τους, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν πολύ υψηλότερα ποσοστά μεταναστών.

Οι αιτήσεις ασύλου συγκεντρώνονται σε 4 χώρες

Η άνιση κατανομή του μεταναστευτικού πληθυσμού αντανακλάται και στις αιτήσεις ασύλου. Σύμφωνα με την έκθεση, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Γερμανία συγκεντρώνουν σχεδόν τα τρία τέταρτα όλων των αιτήσεων ασύλου στην ΕΕ.

Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν κάνει και κάτι δραστικό για να πειθαναγκάσει την Τεχεράνη να δώσει κάποια απάντηση. Αντίθετα, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι παρέχει κάλυψη στο θεοκρατικό καθεστώς για να παρατείνει και αυτό, όσο μπορεί, την απάντησή του, χωρίς καν να δεσμεύεται ότι θα το πράξει! Κι αυτό διότι και οι Ιρανοί έχουν θέσει τις δικές τους προϋποθέσεις για να συνεχίσουν τη διπλωματική διαδικασία.

Δεν είναι όμως παράλογο για το Ιράν να δηλώνει πως δεν διαπραγματεύεται εάν δεν ανοίξει το Ορμούζ. Αυτά αφορούν την αλφαβήτα της θεωρίας διαπραγματεύσεων. Οι δε Αμερικανοί, μάλλον ως διαπραγματευτική ευκαιρία θα έπρεπε να το αντιμετωπίσουν και να συμφωνήσουν, θέτοντας όμως από την πλευρά τους την προϋπόθεση να μην υπάρχει κάποια χρέωση στα πλοία για τη διέλευση!

Αυτό αφενός θα ανακούφιζε τις δυτικές οικονομίες που ήδη υποφέρουν ενεργειακά και οικονομικά από τον πόλεμο και θα ενίσχυε τη προβληματική συνοχή στο «φυτικό στρατόπεδο». Αντ’ αυτού, η ρητορική Τραμπ υποκύπτει στις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες δίνοντας έμφαση στις πραγματικά πολύ μεγάλες καταστροφές που έχουν γίνει στο Ιράν από τα αμερικανικές και τις ισραηλινές δυνάμεις.

Το πρόβλημα είναι όμως, ότι αυτή ακριβώς η έμφαση και διαρκής υπενθύμιση, αφενός επιτείνει την ασυμφωνία εντός του ιρανικού καθεστώτος για το δέον γενέσθαι και αφετέρου έμμεσα υπενθυμίζει το ότι το να εισέλθεις σε έναν πόλεμο είναι το εύκολο μέρος. Το να εξέλθεις είναι το περίπλοκο και μάλιστα κατά τρόπον που θα αιτιολογεί το κόστος που καταβλήθηκε σε πολλαπλά επίπεδα.

Το αδιέξοδο Τραμπ με το Ιράν

Αυτή η κατάσταση περιγράφει το στρατηγικό αδιέξοδο της αμερικανικής ηγεσίας. Προφανώς έχει στο επίπεδο των στρατιωτικών ικανοτήτων την επιλογή επανέναρξης των επιχειρήσεων και την επέκταση των καταστροφών, έχει όμως δυο κινδύνους: Πρώτον, τον άμεσο επιχειρησιακό, δηλαδή το ενδεχόμενο να έχει η Τεχεράνη τη δυνατότητα να κλιμακώσει τη στρατιωτική της απάντηση -επιχειρώντας να πλήξει κάποιο αμερικανικό πλοίο;- προσδοκώντας στο να περιπλέξει δραματικά την εξίσωση στο εσωτερικό αμερικανικό πολιτικό τοπίο. Δεύτερον, να αποδειχθεί στην πράξη, για δεύτερη φορά το ίδιο αδιέξοδο! Η αδυναμία να οδηγηθεί η σύγκρουση σε κάποια συμπεφωνημένη κατάληξη.

Στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος το αδιέξοδο είναι ακόμα χειρότερο από το Ορμούζ. Ενδεχομένως δε, η διατήρηση του ναυτικού αποκλεισμού από τους Αμερικανούς να μην επιτρέπει την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης σε αυτό το πραγματικά ακανθώδες ζήτημα: Προφανώς κάθε χώρα έχει νομίμως τη δυνατότητα να εξελίσσει πυρηνικό πρόγραμμα για ειρηνικούς σκοπούς. Στην πράξη όμως αυτό το ζήτημα έχει αποδειχθεί εξαιρετικά πιο περίπλοκο.

Η εμπειρία έχει αποδείξει δύο πράγματα: Αφενός το ότι εάν ένα κράτος έχει λάβει τη στρατηγική απόφαση ανάπτυξης μη συμβατικού οπλοστασίου, η επίτευξη του στόχου είναι απλά θέμα χρόνου και αφετέρου, οι μηχανισμοί επιβολής της αποκαλούμενης ως διεθνούς νομιμότητας, είναι στην καλύτερη περίπτωση αναξιόπιστοι και αναποτελεσματικοί. Αυτό προφανώς εξηγεί και την «εμμονή» των Ισραηλινών να μη δίνουν το παραμικρό περιθώριο στην Τεχεράνη.

Μπορεί με τον ίδιο «παράνομο» τρόπο (σ.σ. δίκαιο χωρίς αποτελεσματική μέθοδο επιβολής είναι μόνο θεωρητικό…) να διαθέτουν και οι ίδιοι πυρηνική δυνατότητα. Πόσοι αντιλαμβάνονται όμως, ότι σε περίπτωση που το Ιράν αποκτήσει κι αυτό πυρηνικά, το εβραϊκό κράτος θα βρεθεί αυτομάτως σε μειονεκτική θέση, αν όχι σε ένα δραματικό στρατηγικό αδιέξοδο και θα περιέλθει σε κατάσταση στρατηγικής ομηρίας από την Τεχεράνη;

Size matters…

Στην προκειμένη περίπτωση, η ειδοποιός διαφορά είναι τα γεωγραφικά μεγέθη! Σε μια λωρίδα γης που καταλαμβάνει το Ισραήλ, πόσα πυρηνικά όπλα αρκεί να περάσουν και να το πλήξουν για να υλοποιηθεί η απειλή -ακόμα κι αν είναι απλώς ρητορική όπως υποστηρίζεται από αναλυτές- για να γίνει πράξη τα περί «σβησίματος από το χάρτη» που έχει απευθυνθεί; Η πλήρης ασυμμετρία γεωγραφικών μεγεθών, μεταφράζεται σε αντίστοιχη δυνατότητα απορρόφησης ή μη ενός πυρηνικού πλήγματος.

Εν ολίγοις, όποια διαπραγμάτευση και να διεξαχθεί, σε περίπτωση που δεν εγκαταλειφθεί στην πράξη το μίσος που έχει ενσταλαχτεί σε πολλές γενιές Αράβων, Ιρανών και Εβραίων, αλλά και απόφαση ειρηνικής συνύπαρξης, με όλους τους διακρατικούς ανταγωνισμούς που υπάρχουν παντού, το πραγματικό πρόβλημα δεν πρόκειται να επιλυθεί και θα συνεχίζει να γεννά αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις.

Όπως αναφέρθηκε δε, η εμπειρία έχει επίσης αποδείξει, ότι οι διεθνείς μηχανισμοί ελέγχου της μη εξάπλωσης των μη συμβατικών οπλοστασίων, είναι στην καλύτερη περίπτωση αναποτελεσματικοί. Κατά συνέπεια, οι -ορθές θεωρητικά- αναφορές περί «δικαιώματος» ανάπτυξης πυρηνικού προγράμματος για ειρηνικούς σκοπούς, συγκρούονται με την ιστορική εμπειρία – πραγματικότητα της πρακτικής εφαρμογής. Με αυτό ως δεδομένο, πόσο παράλογη -όχι «ηθική»!- είναι η στάση των Ισραηλινών; Ποιος ηθικός κανόνας θα υποστήριζε την αυτοκτονία;

Πόσο εύκολο θα είναι να πειστούν οι εμπλεκόμενοι να αλλάξουν στάση και τρόπο σκέψης, ανοίγοντας το δρόμο ώστε μακροπρόθεσμα να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μάλλον μηδενικές. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το σημείο που βρίσκονται σήμερα οι διαβουλεύσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Αυτό περιγράφει και το πραγματικό στρατηγικό αδιέξοδο. Οψόμεθα…

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

Το πλοίο είχε αποπλεύσει από το λιμάνι Jebel Ali στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με προορισμό τη Mudra της Ινδίας. Το περιστατικό σημειώνεται σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής έντασης στην ευρύτερη περιοχή, με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας να παραμένει ιδιαίτερα εύθραυστη.

«Τα αρνητικά σχόλια λένε ότι εγώ προσπαθώ να δικαιολογήσω το ρουσφέτι. Όχι. Αντιθέτως, μετέχω σε μια κυβέρνηση και έχω ο ίδιος πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων για να είναι το ρουσφέτι, η “πολιτική διαμεσολάβηση” όπως λέω εγώ, ολοένα και λιγότερο χρήσιμη στους πολίτες», συμπλήρωσε.

Ο κ. Γεωργιάδης έθεσε το ζήτημα της νομικής φύσης της πρακτικής αυτής, υποστηρίζοντας: «Το ερώτημα είναι: Το ρουσφέτι είναι κατ’ ανάγκη παράνομο; Πρέπει να έχει ποινικές κυρώσεις; Κατά τη γνώμη μου όχι. Είναι μέρος της πολιτικής κουλτούρας και δεν είναι πάντα αρνητικό». «Οι τηλεθεατές δηλαδή που μας βλέπουν δεν έχουν πάρει ποτέ τηλέφωνο για ρουσφέτι στον στρατό;», αναρωτήθηκε ο υπουργός.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι «έρχονται ξένοι και τουρίστες και ενθουσιάζονται από το ΕΣΥ. Οι Έλληνες τα θεωρούμε δεδομένα». Τέλος, ξεκαθάρισε ότι θα ψηφίσει την άρση ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ, τονίζοντας ωστόσο ότι «δεν θα ανεχτώ να βλέπω να κατηγορούν τους συναδέλφους μου οι πιο διεφθαρμένοι».

Ο μηχανικός Du Xiaodi δήλωσε ότι το ρομπότ σχεδιάστηκε με πρότυπο τους κορυφαίους ανθρώπινους δρομείς. Πρόκειται για ειρωνεία, η μηχανή μιμείται τον άνθρωπο για να τον ξεπεράσει. Μια τεχνολογική εκδοχή του αρχαίου μύθου του μαθητευόμενου μάγου, μόνο που εδώ ο μάγος φαίνεται να έχει παραιτηθεί από τη θέση του.

Η τεχνολογία δεν είναι απλά ένα εργαλείο

Και κάπου εδώ, αν και ίσως δεν είναι της μόδας, αξίζει να θυμηθούμε τον Martin Heidegger. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ δεν έβλεπε την τεχνολογία απλώς ως εργαλείο, αλλά ως έναν τρόπο αποκάλυψης του κόσμου. Η σύγχρονη τεχνολογία, έλεγε, μετατρέπει τα πάντα και τελικά και τον ίδιο τον άνθρωπο σε “απόθεμα”, σε κάτι διαθέσιμο για χρήση, εκμετάλλευση, βελτιστοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, το ρομπότ-δρομέας δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, είναι η υλοποίηση μιας βαθύτερης μετατόπισης εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να είναι το μέτρο και γίνεται το πρότυπο προς αντικατάσταση.

Δεν πρόκειται πια για το “πιο γρήγορος, πιο ψηλά, πιο δυνατός” των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά πρόκειται για το “πιο αποδοτικός, πιο ανθεκτικός, πιο προβλέψιμος”. Και αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανταποκριθεί, τόσο το χειρότερο για τον άνθρωπο, γιατί η τεχνολογία δεν έχει υπομονή για τις αδυναμίες μας.

Από την άλλη πλευρά, ο Paul Virilio θα έβλεπε σε αυτό το γεγονός την επιβεβαίωση της “δρομολογίας” του, δηλαδή εκείνης της εμμονής της σύγχρονης κοινωνίας με την ταχύτητα. Για τον Βιριλιό, η ιστορία της τεχνολογίας είναι η ιστορία της επιτάχυνσης, και το τελικό στάδιο αυτής της πορείας είναι η “απόλυτη ταχύτητα”, όπου η φυσική παρουσία καθίσταται περιττή. Το ρομπότ που τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο δεν είναι απλώς ταχύτερο, είναι ένα ακόμη βήμα προς έναν κόσμο όπου το ίδιο το τρέξιμο ως εμπειρία, ως προσπάθεια, ως αγώνας χάνει το νόημά του.

Διότι τι σημαίνει να τρέχεις; Δεν είναι απλώς η μετακίνηση από το σημείο Α στο σημείο Β με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο, αλλά είναι η διαδρομή, η κόπωση, η αμφιβολία, η υπέρβαση. Είναι η στιγμή που το σώμα λέει “δεν μπορώ άλλο” και το μυαλό απαντά “λίγο ακόμα”. Ένα ρομπότ δεν γνωρίζει αυτή τη συνομιλία, δεν έχει εσωτερικό διάλογο, μόνο αλγορίθμους. Και όμως, εμείς είμαστε αυτοί που αρχίζουμε να μοιάζουμε με μηχανές γιατί μετράμε βήματα, παλμούς, θερμίδες. Βελτιστοποιούμε τον ύπνο μας, την απόδοσή μας, την παραγωγικότητά μας. Αντί να αναρωτηθούμε γιατί τρέχουμε, αναρωτιόμαστε πώς να τρέξουμε πιο γρήγορα.

Αυτό που έχει ο άνθρωπος και όχι το ρομπότ

Υπάρχει, βέβαια, και μια πιο πικρή ανάγνωση, ότι ίσως αυτός ο αγώνας δεν ήταν ποτέ δικός μας. Ότι από τη στιγμή που ορίσαμε την αξία με όρους απόδοσης και ταχύτητας, είχαμε ήδη χάσει. Οι μηχανές θα είναι πάντα καλύτερες σε αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν κουράζονται, δεν απογοητεύονται, δεν χρειάζονται νόημα. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη μετατόπιση στην ίδια την έννοια του θαυμασμού.

Εκεί που κάποτε χειροκροτούσαμε τον άνθρωπο που ξεπερνούσε τα όριά του, τώρα χειροκροτούμε το αντικείμενο που δεν έχει όρια εξαρχής. Η συγκίνηση αντικαθίσταται από τον θαυμασμό της μηχανικής αρτιότητας ένα ψυχρό δέος, χωρίς ταυτοποίηση. Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν τα ρομπότ θα μας ξεπεράσουν, αλλά αν εμείς θα συνεχίσουμε να βρίσκουμε αξία σε αυτό που δεν μετριέται. Δηλαδή στην ατέλεια, στην καθυστέρηση, στην ανθρώπινη κλίμακα των πραγμάτων, εκεί όπου καμία “αναβάθμιση” δεν έχει νόημα.

Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο, τι απομένει στον άνθρωπο; Αν δεν μπορούμε να είμαστε οι ταχύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι πιο αποδοτικοί, τι μπορούμε να είμαστε; Και ίσως, στο τέλος, να μην πρόκειται καν για έναν αγώνα ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές, αλλά για έναν αγώνα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις του κόσμου. Από τη μία, η λογική της μέτρησης, της επιτάχυνσης, της αδιάκοπης βελτιστοποίησης και από την άλλη, η εμπειρία, η παύση, η δυνατότητα να χαθείς χωρίς σκοπό. Το ρομπότ δεν μπορεί να χαθεί παρά μόνο να αποτύχει τεχνικά. Ο άνθρωπος, αντίθετα, βρίσκει συχνά τον εαυτό του ακριβώς μέσα στην απώλεια κατεύθυνσης. Αν εγκαταλείψουμε αυτή την ιδιότητα, δεν θα έχουμε απλώς ηττηθεί, θα έχουμε αυτοκαταργηθεί, αθόρυβα, αποτελεσματικά, σχεδόν τέλεια.

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που το ρομπότ δεν μπορεί να κάνει. Να αποτύχει στο νόημα, δηλαδή να σταματήσει χωρίς να “χρειάζεται”. Να επιλέξει τη βραδύτητα σε έναν κόσμο που λατρεύει την ταχύτητα και να δει τον κόσμο όχι ως κάτι προς εκμετάλλευση, αλλά ως κάτι προς εμπειρία. Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι το ρομπότ έτρεξε πιο γρήγορα από τον Jacob Kiplimo, το πρόβλημα να είναι ότι εμείς αρχίσαμε να πιστεύουμε πως αυτό έχει σημασία. Και αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χάσουμε απλώς τον επόμενο αγώνα, θα έχουμε ξεχάσει γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε εξαρχής.