Το 2010 η κινεζική οικονομία συνιστά την περισσότερο εξαρτημένη μεταξύ των μεγάλων του κόσμου από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά το 2025 αποδεικνύει πως αποτελεί τον μεγαλύτερο παραγωγό και καταναλωτή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, με το κινεζικό κράτος να αναδεικνύεται στο πρώτο “εξηλεκτρισμένο” στην υδρόγειο. Αν και ο άνθρακας εξακολουθεί να αποτελεί μία κύρια πηγή παραγωγής ενέργειας στην χώρα και σε απόλυτους όρους παραμένει η μεγαλύτερη καταναλώτρια ορυκτών καυσίμων, το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης στην δυναμικότητα παραγωγής ενέργειας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές. Μάλιστα, το 2025 οι νέες εγκαταστάσεις ηλιακών συλλεκτών με βάση το επιδοτούμενο πρόγραμμα “Ηλιακά Στέγης” προσθέτουν 130 GW στο δίκτυο, με προοπτική έως το 2030 οι νέες εγκαταστάσεις να αποδίδουν περισσότερα από 630 GW.

Κρίσιμα στοιχεία αποτελούν η κυριαρχία του Πεκίνου στο 75% της παγκόσμιας παραγωγής συσσωρευτών ιόντων λιθίου και στο 90% της ανάλογης μαγνητών νεοδυμίου που αξιοποιούνται στους κινητήρες. Ταυτόχρονα οι κινεζικές εταιρείες κυριαρχούν στην παραγωγή ηλιακών συλλεκτών, ανεμογεννητριών, εξοπλισμού δικτύων, ηλεκτρικών αυτοκινήτων και μη επανδρωμένων οχημάτων (drones). Η συγκεκριμένη εξέλιξη πηγάζει από την επί δεκαετίες εφαρμογή βιομηχανικής πολιτικής, παραγωγής κλίμακος και μειώσεων κόστους με συνέπεια τα ηλεκτρονικά προϊόντα και αγαθά να διοχετεύονται στην αγορά με κατά 99% χαμηλότερο κόστος σε σχέση με το 1990.

Η απόκλιση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας

Η Κίνα ακολουθεί μία ανοδική τροχιά καλύτερη από οποιονδήποτε άλλο και το δέκατο πέμπτο πενταετές πρόγραμμα που ανακοινώνεται το 2026 επικεντρώνεται σε ακόμα μεγαλύτερες επενδύσεις στην ηλεκτρονική αποθήκη, διασφαλίζοντας πως δεν πρόκειται να υπάρξει καμία υπαναχώρηση στην παραγωγική δυναμικότητα. Από την άλλη πλευρά δεν εμφανίζεται να αντιδρά στις συνεχείς μειώσεις των τιμών των εταιρειών της που αγωνίζονται να διατηρήσουν τα επίπεδα ζήτησης για τα προϊόντα τους και στις κραυγές της Δύσης για την “υπερβάλλουσα παραγωγή” της.

Από την άλλη πλευρά οι Αμερικανοί εδραιώνουν την θέση τους με την ιδιότητα του μεγαλύτερου πετρελαϊκού κράτους και το 2018 υπερβαίνουν την παραγωγή της Σαουδικής Αραβίας, αντλώντας σε ημερήσια βάση 13,5 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου. Η ενεργειακή στρατηγική του Τραμπ επικεντρώνεται στις εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), αργού πετρελαίου, άνθρακα και πυρηνικών σταθμών, υποχωρώντας δραστικά από τις ανανεώσιμες πηγές.

Οι τελευταίες συνιστούν τεχνολογίες που καταλήγουν θύματα ενός μάλλον πολιτιστικού πολέμου στις ΗΠΑ και συσχετίζονται περισσότερο με το κλίμα, παρά με την ανάγκη βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας. Ο “μεγάλος, υπέροχος προϋπολογισμός” του Αμερικανού προέδρου καταργεί τις φορολογικές απαλλαγές στις εγκαταστάσεις ηλιακών συλλεκτών και ανεμογεννητριών, προσθέτοντας περιορισμούς που δυσχεραίνουν τις πιστοποιήσεις συσσωρευτών.

Το αποτέλεσμα καταλήγει στον Λευκό Οίκο να απαιτεί από την παγκόσμια κοινότητα να αγοράσει πηγές ενέργειας του ΧΧ αιώνα, όταν το Πεκίνο προσφέρει ενεργειακές υποδομές του επόμενου αιώνα, με την προσφορά του να κρίνεται ιδιαίτερα ελκυστική από τις αναδυόμενες αγορές. Οι ανεμογεννήτριες και οι ηλιακοί συλλέκτες δεν εξαρτώνται από τις ευμετάβλητες τιμές των ορυκτών ενεργειακών αγαθών, όπως και τα επόμενης γενεάς συστήματα συσσωρευτών για αποθήκευση ενέργειας, ο εξοπλισμός δικτύων, τα έξυπνα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα προηγμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), που όλα εξάγονται με συνεχώς απομειούμενο κόστος, λόγω παραγωγής με οικονομίες κλίμακας.

Αντίθετα οι ΗΠΑ κατευθύνουν τις εξαγωγές τους στον κόσμο των αναδυόμενων αγορών με μεγάλη έμφαση στα ορυκτά καύσιμα, στα αεροσκάφη και τα αγροτικά προϊόντα, με τις κυβερνήσεις από την Νοτιοανατολική Ασία και την Λατινική Αμερική έως την Αφρική να αναγκάζονται να συμπεριφερθούν αμυντικά. Πρόκειται για λελογισμένες κινήσεις από την στιγμή που κατά το 2025 η ισχυρή κυβέρνηση Τραμπ απειλεί με δασμούς, οπότε συναινούν σε αγορές ορυκτών καυσίμων, για να αποφύγουν κυρώσεις. Όμως κατά το 2026, μετά και από τις αδυναμίες των ΗΠΑ στην σύγκρουσή τους με το Ιράν, μετακινούνται από το πεδίο του ελέγχου και περιορισμού ζημιών προς τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό δημιουργίας υποδομών για την νέα εποχή.

Οι υπολογισμοί ευνοούν την Κίνα

Οι σχετικοί υπολογισμοί στον συγκεκριμένο τομέα ευνοούν με εντεινόμενο ρυθμό τις προσφορές του Πεκίνου και ήδη οι κινεζικές εξαγωγές σε εξοπλισμό ανανεώσιμων πηγών υπερβαίνουν σε αξία τις εξαγωγές των ΗΠΑ σε ορυκτά καύσιμα. Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα κάποια μειονεκτήματα στην προσαρμογή στις προδιαγραφές της κινεζικής ηλεκτρονικής αποθήκης, με κυριότερα τους κινδύνους κυβερνοασφάλειας και την μείωση των ευκαιριών για τις άλλες χώρες να δημιουργήσουν τις δικές τους ηλεκτροτεχνικές βιομηχανίες. 

Όμως πολλοί προτιμούν να αξιοποιούν τα οφέλη από τις χαμηλού κόστους εισαγωγές τους από την Κίνα, όπως ακριβώς προ δεκαετίας προτιμούν τον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό της Huawei. Δεν πρόκειται για γεωπολιτική επιλογή, αλλά μάλλον ούτε δυαδική, για την επιλογή μεταξύ ενός αμυντικού εταίρου ή ενός παρόχου τηλεπικοινωνιακού και ηλεκτρονικού  εξοπλισμού, οπότε στρέφονται προς το Πεκίνο, χωρίς κάποια δραματική μεταβολή των σχέσεων τους με τις ΗΠΑ.    

Οι σωρευτικές συνέπειες πάντως έχουν ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής, από την στιγμή που το αυξανόμενο μερίδιο στην παραγωγή ενέργειας του κόσμου, τις μεταφορές και τα βιομηχανικά συστήματα δομούνται σε κινεζικές βάσεις, αποφέροντας στο Πεκίνο εμπορικά οφέλη και επιρροή. Η τελευταία δεν προσφέρεται από την ήπια ισχύ της Κίνας που ούτως ή άλλως συναντά εμπόδια, από την στιγμή που σε πολλές από τις συγκεκριμένες χώρες δεν αντιμετωπίζεται ιδιαίτερα ευνοϊκά και δεν αποδίδει. 

Οι ΗΠΑ δεν έπονται απλώς σε διεθνές επίπεδο…

Στις ΗΠΑ το ηλεκτρικό δίκτυο κυριολεκτικά αποστραγγίζεται από την απότομη αύξηση της ζήτησης από επανερχόμενες επιχειρήσεις, τον εξηλεκτρισμό, και τις γιγαντιαίες επεκτάσεις, αλλά και τον πολλαπλασιασμό των κέντρων δεδομένων. Οι καταναλώσεις ισχύος προβλέπεται να αυξάνονται με ρυθμό της τάσης του 6% σε ετήσια βάση έως το 2030, μετά από μία δεκαετία μηδενικής αύξησης και το δίκτυο αγωνίζεται απεγνωσμένα να συμβαδίσει με την ζήτηση. Οι αναμονές διασυνδέσεων φθάνουν στις βασικές αγορές κατά μέσο όρο μία οκταετία, οι γηρασμένες υποδομές απαιτούν επειγόντως εκσυγχρονισμό και αντικαταστάσεις, ενώ και οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών ακυρώνουν σε πολλές πολιτείες προγράμματα κατασκευής καινοτόμων κέντρων δεδομένων. 

Αν και η χώρα παράγει αρκετό φυσικό αέριο για να καλύπτει τις αυξανόμενες ανάγκες της επικράτειας, οι συνδυασμένου κύκλου στρόβιλοι αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες αναμονές εκτέλεσης παραγγελιών από του σχετικούς προμηθευτές, ενώ και οι πυρηνικοί σταθμοί απαιτούν έως και μία δεκαετία για να λειτουργήσουν. Μερικοί μεγάλοι βιομηχανικοί χρήστες, όπως οι  εταιρείες που προσφέρουν τεράστια χωρητικότητα αποθήκευσης και επεξεργασίας δεδομένων, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) έχουν την δυνατότητα να παρακάμπτουν τις στενωπούς του δικτύου.

Αναπτύσσουν γεννήτριες φυσικού αερίου χωρίς μετρητές, υπογράφουν συμβάσεις άμεσης αγοράς ισχύος ή συμβόλαια ενεργοποίησης αδρανών πυρηνικών σταθμών. Όμως η ταχύτερη και μικρότερου κόστους σε νέα παραγωγική δυναμικότητα σε μεγάλη κλίμακα, ήτοι ηλιακοί συλλέκτες και μονάδες συσσωρευτών για την αποθήκευση που ολοκληρώνονται σε ένα μόλις δεκαοκτάμηνο, παρεμποδίζονται από την κυβέρνηση, εκχωρώντας με τις συγκεκριμένες διαδικασίες το πλεονέκτημα της καμπύλης κόστους στην Κίνα.

Μια ψύχραιμη στάθμιση των δεδομένων που διαμόρφωσε η σύγκρουση, απέχει ακόμη πολύ από όσα μεταδίδονται. Τόσο όσο και η πρόβλεψη τις πρώτες μέρες γνωστού διεθνολόγου: «Οι Ιρανοί γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν τον πόλεμο αυτό, και είναι μία διαπίστωση που δεν χρειάζεται κανείς να είναι μάγος της διπλωματίας για να την κάνει».

Τα Στενά

Το άμεσο, πιεστικό, μη παρακάμψιμο πρόβλημα της αμερικανικής πλευράς είναι η επαναλειτουργία των Στενών. Η αμερικανική αποδοχή της αλλαγής καθεστώτος των Στενών, υπό τον έλεγχο του Ιράν (τυπικά Ιράν-Ομάν, στα οποία ανήκουν τα χωρικά ύδατα) είναι ως εκ τούτου δεδομένη και η μικρότερου επικοινωνιακού κόστους απώλεια που έχουν να διαχειριστούν.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο το οικονομικό όφελος και την αυτόματη αναβάθμιση γεωπολιτικής ισχύος που συνιστά για Ιράν. Σχετίζεται άμεσα με τη νέα θαλάσσια στρατιωτική ισορροπία στο Κόλπο και με τη ναυτική έδρα στο Μπαχρέιν του 5ου αμερικανικού στόλου και Ναυτικού της CENTCOM, που πρέπει μάλλον να αναζητήσουν νέα στέγη εκτός Κόλπου, ανεξάρτητα από την τύχη των υπόλοιπων βάσεων στην περιοχή.

Τα πυρηνικά

Για Νετανιάχου και Τραμπ 1.0, όπως έχουμε ξαναπεί (Slpress 26/02/2026) η εναντίωση στην JCPOA, δεν ήταν για τα πυρηνικά, εφόσον αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να ελεγχθεί η μη απόκτηση πυρηνικού όπλου. Εναντιώνονταν στην εξομάλυνση με Ιράν, στην οικονομική-γεωπολιτική σταθεροποίησή του και στις ανάσες που του έδινε η άρση κυρώσεων. Το ίδιο και η σκληρή, αδιέξοδη γραμμή μηδενικού εμπλουτισμού κατά τις διαπραγματεύσεις του 2025 και 2026, που αξιοποιήθηκαν ως παραπλάνηση για επίθεση. 

Για το Ισραήλ η προτεραιοποίηση των πυρηνικών παραμένει κατά κύριο λόγο μοχλός υπονόμευσης κάθε συμφωνίας, άρσης κυρώσεων,  κλπ, παρά για τα πυρηνικά καθαυτά, για τα οποία μια συμφωνία αλά JCPOA θα ήταν το βέλτιστο που θα μπορούσαν να πετύχουν, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το αφήγημα ότι το Ιράν συνιστά υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, ιδιαίτερα αν αποκτήσει πυρηνικά, εκτός των άλλων παραβλέπει το γεγονός ότι με την ίδια λογική, και κατά τεκμήριο πολύ περισσότερο, το Ισραήλ μαζί με ΗΠΑ συνιστούν υπαρξιακή απειλή για το Ιράν. 

Για Τραμπ η κύρια ουσία στα πυρηνικά είναι το θέατρο σκιών να επιδείξει, έστω ένα σημείο (πχ πάγωμα του εμπλουτισμού για κάποια χρόνια) στο οποίο η νέα συμφωνία να δικαιολογεί τάχα την καταγγελία της αρχικής συμφωνίας JCPOA, τους πολέμους κλπ. Εξ ου και οι προληπτικές και χωρίς λογικό περιεχόμενο επιθέσεις σε Ομπάμα για JCPOA, που είναι αμφίβολο αν θα του βγουν σε καλό ή θα γυρίσουν μπούμερανγκ, στο ενδεχόμενο μια νέα πυρηνική συμφωνία να αδυνατεί να σερβιριστεί ως καλύτερη από τη JCPOA.

Το υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο

Το μεγάλο αγκάθι είναι το απόθεμα, που δεν θα υπήρχε αν δεν είχε εγκαταλειφθεί η JCPOA. Ενώ πριν τον πόλεμο το Ιράν ήταν διατεθειμένο να δεχτεί μια επανάληψη της λύσης της JCPOA, με βάση την οποία παρέδωσε το τότε απόθεμα στη Ρωσία, τώρα έχει δυο λόγους να έχει σκληρύνει. Ο ένας είναι ότι βρίσκεται μετά τον πόλεμο σε πλεονεκτική θέση να επιβάλει όρους και να μην αποδεχτεί ρυθμίσεις που συνιστούν υποχώρηση. Ο σημαντικότερος είναι ότι με τους δυο πολέμους που μπορεί να ακολουθήσει και τρίτος και την σαφή αύξηση της πιθανότητας να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά από ΗΠΑ ή Ισραήλ λόγω συμβατικής αδυναμίας, το απόθεμα αποτελεί πλέον εργαλείο αποτροπής περισσότερο από πριν. 

Πριν είχε το χαρακτήρα πίεσης “ελάτε να ξανασυμφωνήσουμε μια JCPOA και άρση κυρώσεων, αν δεν θέλετε να έχω απόθεμα”. Τώρα έχει επιπλέον το χαρακτήρα αποτροπής “αν κάνετε το λάθος, θα φτιάξω κι εγώ πυρηνικά”. Ο εμπλουτισμός από το 60% σε βαθμό σχάσιμου υλικού απαιτεί από μερικές εβδομάδες μέχρι λίγες ημέρες, η εξαγωγή καθαρού ουρανίου από τη «σκόνη» (που λέει και ο Τραμπ) μερικές εβδομάδες και ο χρόνος κατασκευής βόμβας εξαρτάται από την αποκτηθείσα τεχνογνωσία, αλλά μια απλή βόμβα σχάσης τύπου Χιροσίμα είναι κάτι απλό. Η οπλοποίηση σε κατάλληλο πύραυλο είναι λιγότερο απλό.

Ενδεικτική είναι η τελευταία σχετική ανάρτηση Τραμπ: «Το εμπλουτισμένο ουράνιο είτε θα παραδοθεί στις ΗΠΑ είτε, κατά προτίμηση [sic],  σε συντονισμό με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν [sic] θα καταστραφεί [sic] επί τόπου». Η καταστροφή δεν έχει φυσική έννοια, εκτός αν το σκορπίσουν στη θάλασσα. «Καταστροφή» μπορεί να σημαίνει μόνο απεμπλουτισμό που είναι ακριβώς, όπως η διαδικασία εμπλουτισμού απ’ την ανάποδη, αλλά ίδια σε χρόνους, δηλαδή πολλούς μήνες έως χρόνια.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, πρώτον, απορρίπτεται η αμερικανική απαίτηση και γίνεται δεκτή από τις ΗΠΑ η πρόταση των Ιρανών που σερβίρεται ως «νίκη Τραμπ». Δεύτερον και σημαντικότερο, η χρόνια αυτή διαδικασία θα είναι στα χέρια του Ιράν, άρα αναστρέψιμη και εχέγγυο εφαρμογής όλων των συμφωνηθέντων. Το «κατά προτίμηση» είναι όλα τα λεφτά της ανάρτησης Τραμπ για το σημείο που βρίσκονται τώρα οι διαπραγματεύσεις, εκεί που πριν λίγες εβδομάδες η ρητορική ήταν «ή θα μας το δώσουν, ή θα πάμε να το πάρουμε».

Κυρώσεις

Όπως είχαμε επισημάνει πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, οι κυρώσεις και η άρση τους πιο άμεσα από όσο προέβλεπε JCPOA ήταν η μόνη σίγουρη ιρανική απαίτηση για οποιαδήποτε συμφωνία, ό,τι και αν έδιναν στο πεδίο των πυρηνικών. Με βάση το απόθεμα και την αλλαγή συσχετισμών υπέρ Ιράν από το 2018 (που δεν έβλεπαν πολλοί “αναλυτές”) δεν είχε νόημα να αποδεχτεί το Ιράν επιπλέον παραχωρήσεις στα πυρηνικά για κάτι χειρότερο ή ίδιο με την JCPOA, στο πεδίο των κυρώσεων. 

Μετά τον πόλεμο τα πράγματα έχουν κι εδώ αλλάξει. Η Τεχεράνη πλέον έχει τη δυνατότητα να συνδέει την άρση των κυρώσεων όχι μόνο με οποιαδήποτε παραχώρηση στα πυρηνικά, αλλά και το άνοιγμα των Στενών που καίει την Ουάσιγκτον. Το Ιράν δεν έχει λόγο να εμπιστευτεί οποιοδήποτε μνημόνιο συνεννόησης, να δεχτεί οποιοδήποτε προσύμφωνο που θα ανοίγει τα Στενά, αν δεν πάρει στο χέρι άρση μέρους των κυρώσεων. Αυτό το γνωρίζουν καλά και οι ΗΠΑ.

ΗΠΑ-Ισραήλ

Το μεγαλύτερο εμπόδιο σε μια συμφωνία δεν είναι τα πυρηνικά, το καθεστώς των Στενών ή η άρση των κυρώσεων. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ. Η Τεχεράνη δεν πρόκειται να υποχωρήσει από την ήδη συμφωνηθείσα προ μηνός για την εκεχειρία σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, και το Ισραήλ δεν πρόκειται να σταματήσει τις επιθέσεις σε Λίβανο και Γάζα, εν μέσω «εκεχειρίας», πολύ περισσότερο αν δυναμιτίζουν την όποια συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν.

Στις δε ΗΠΑ οι πιο φιλοϊσραηλινοί, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, και όσοι Νεοσυντηρητικοί είχε πάρει μαζί του με την επιθετικότητα του 2026, χτυπούν τώρα όλοι μαζί στην ιδέα ότι το Ιράν θα πάρει μια συμφωνία που το ευνοεί. Τα πυρηνικά είναι κι εδώ το θέατρο σκιών. Το έδαφος είχε προλειάνει ο ίδιος ο Τραμπ, με την μπουρδολογία ότι ο κόσμος κινδυνεύει από το Ιράν.

Για τις ΗΠΑ το βέλτιστο θα ήταν να φύγουν από τη σύγκρουση με τα Στενά ανοιχτά. Επειδή αυτό δεν γίνεται χωρίς να αποδεχτεί κάποιες από τις ιρανικές απαιτήσεις, πρέπει να επιδιώξει ένα είδος συμφωνίας. Αλλά για κάτι τέτοιο πρέπει να πάρει κάποιου είδους δέσμευση του Ιράν για τα πυρηνικά, ώστε να φαντάζει ότι κάτι κέρδισε για να δώσει.

Αν τις ΗΠΑ τις καίει το ζήτημα των Στενών και είναι αυτό που τις εκβιάζει σε συμφωνία, το Ιράν δεν καίγεται, αλλά έχει περισσότερους λόγους από τις ΗΠΑ για μια συμφωνία αν θέλει να κεφαλαιοποιήσει την επικράτησή του στον πόλεμο. Συνεπώς έχει συμφέρον  να δώσει κάτι στα πυρηνικά, ώστε να πάρει σε όλα τα άλλα πεδία. Πρώτα απ’ όλα κάποιου είδους σύμφωνο μη επίθεσης τουλάχιστον από ΗΠΑ, αποδοχή του νέου καθεστώτος στα Στενά και άρση κυρώσεων. 

Τι θα κάνει όμως αν ο Τραμπ αδυνατεί να επιβληθεί στο Ισραήλ; Η δήλωση Τραμπ ότι ο Νετανιάχου «θα κάνει ό,τι θέλω εγώ να κάνει» είναι τσάμπα μαγκιά, γιατί ξέρει ότι οι συσχετισμοί εντός των ΗΠΑ δεν του δίνουν τέτοια δυνατότητα. Η απαίτηση Τραμπ για δέσμευση των χωρών του Κόλπου στις Συμφωνίες του Αβραάμ, αποσκοπεί ακριβώς να διασκεδάζει τους φιλοϊσραηλινούς, αλλά δεν έχει καμιά πιθανότητα. Οι συμφωνίες, όπως και όλη η αμερικανική αρχιτεκτονική, έχουν υποστεί σοβαρό πλήγμα. Να συρρικνωθούν οι συμφωνίες μπορεί, να διευρυνθούν είναι τώρα ακόμη πιο δύσκολο. Πιο πιθανό είναι η Σαουδική Αραβία να έρθει σε κάποια συνεννόηση μη-επίθεσης με το Ιράν, παρά να συμμετάσχει στις Συμφωνίες του Αβραάμ.

Αν το Ισραήλ υπονομεύσει την συμφωνία;

Αν τελικά ΗΠΑ και Ιράν συμφωνήσουν και το Ισραήλ ευθέως ή εμμέσως υπονομεύει τη συμφωνία με επιθέσεις σε Λίβανο και Γάζα, τι θα κάνει η Τεχεράνη; Να αμελήσει την κεφαλαιοποίηση των κερδών της, να καταγγείλει τη συμφωνία και να αφήσει τις ΗΠΑ να φύγουν χωρίς συμφωνία δεν τη συμφέρει και θα ήταν ό,τι ακριβώς θα ήθελε το Ισραήλ. Λοιπόν; Σύμφωνα με τον καλά πληροφορημένο Τρίτα Πάρσι του Quincy Institute for Responsible Statecraft συζητιέται στην Τεχεράνη το ενδεχόμενο να απαντήσουν σε μια τέτοια στάση του Ισραήλ, όπως τα χτυπήματα στη σύμμαχο Χεσμπολά, με αντίστοιχα χτυπήματα του Ιράν στα συμμαχικά του Ισραήλ ΗΑΕ. Ίδωμεν. Τα διλήμματα των ΗΠΑ, τυπική ή άτυπη υποχώρηση σε ιρανικές απαιτήσεις, μετά από νέο γύρο πολέμου ή χωρίς, δεν έχουν ακόμη απαντηθεί οριστικά. 

Κλείνοντας μια παρατήρηση, θλιβερή για την Ελλάδα, παρ’ ότι εδώ λειτουργούν πολλά κόμματα στην αντιπολίτευση, υπάρχει συγκροτημένη Αριστερά, κλπ… Στις ΗΠΑ υπάρχει περισσότερος χώρος να εκφραστούν στη δημόσια σφαίρα διαφορετικές απόψεις από τις κυρίαρχες. Και στις δυο χώρες λειτουργούν δίκτυα στα πεδία της επικοινωνίας, της πολιτικής, του ακαδημαϊκού χώρου, του στρατού. Μια διαφορά είναι τα εκεί δίκτυα δεν συνδέονται με άλλες δυνάμεις εκτός της χώρας, με την εξαίρεση του εβραϊκού λόμπι και Ισραήλ. Πιο σημαντική είναι η διαφορά ότι στις ΗΠΑ τα δίκτυα αυτά έχουν μικρότερη δυνατότητα να “κόψουν” απόψεις που δεν συνδέονται με αυτά σε σχέση με την Ελλάδα που έχει περισσότερα χαρακτηριστικά… μπανανίας.

«Σε μια περίοδο αυξημένων διεθνών προκλήσεων και διαρκών εστιών αστάθειας, δηλώσεις που αναπαράγουν αβάσιμες και έωλες νομικά θέσεις δεν ενισχύουν την περιφερειακή ασφάλεια, ούτε υπηρετούν τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο», τονίζουν οι ίδιες πηγές.

Και διαμηνύουν ότι «οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διατηρούν αδιάλειπτα υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας και αποτρεπτικής ισχύος, προασπίζοντας με συνέπεια την εθνική κυριαρχία και την εθνική ασφάλεια».

Ο Γκιουλέρ στις δηλώσεις του αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο κρίσιμο γεωπολιτικό περιβάλλον σημειώνοντας ότι η Άγκυρα παρακολουθεί τις εξελίξεις και υπερασπίζεται «με μεγάλη αποφασιστικότητα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας».

Στο πλαίσιο αυτό, όπως είπε μεταξύ των πιο ευαίσθητων ζητημάτων των πολιτικών ασφαλείας για την Τουρκία «συγκαταλέγονται και τα ζητήματα που αφορούν την προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων μας, ιδιαίτερα στη “Γαλάζια” και την “Ουράνια Πατρίδα” μας».

Διαμηνύοντας ότι η Τουρκία δεν θα παραμείνει αδιάφορη «σε καμία πρωτοβουλία που στοχοποιεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας» ο Γκιουλέρ υποστήριξε ότι η Άγκυρα «σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την περιοχή, πρωτίστως το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο, ενεργεί με μια αντίληψη προσηλωμένη στο διεθνές δίκαιο, υπέρ της ειρήνης και της σταθερότητας, η οποία προτάσσει την επίλυση των προβλημάτων μέσω του διαλόγου».

Σημείωσε ωστόσο ότι «αυτή η προσέγγιση δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο ότι θα κάνουμε συμβιβασμούς στα εθνικά μας δικαιώματα και συμφέροντα. Αυτά στο Αιγαίο Πέλαγος, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο βασίζονται σε ιστορικούς, νομικούς και θεμιτούς λόγους. Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να τονίσω για άλλη μια φορά ότι δεν δεχόμαστε μαξιμαλιστικές πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη δημιουργία τετελεσμένων και που αντιβαίνουν στο πνεύμα των διεθνών συμφωνιών».

Ο Γκιουλέρ αναφέρθηκε στα ελληνικά νησιά λέγοντας ότι αυτά «θα έπρεπε να τελούν υπό αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς, γιατί ο εξοπλισμός τους δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας, το πνεύμα της συμμαχίας και το διεθνές δίκαιο».

Και συνέχισε λέγοντας ότι «θα πρέπει να είναι απολύτως σαφές ότι δεν θα παραμείνουμε αδιάφοροι σε καμία προσπάθεια που θίγει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, την ασφάλειά μας και τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντά μας στις θάλασσές μας».

Ο Γκιουλέρ έστειλε μήνυμα ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις «με την υψηλή επιχειρησιακή ικανότητα, τα σύγχρονα οπλικά συστήματα, την ισχυρή δομή του προσωπικού τους και την εμπειρία τους στο πεδίο, διαθέτουν τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να εξουδετερώσουν κάθε είδους απειλή που στρέφεται κατά της χώρας μας».

Αναφερόμενος στην Κύπρο επέμεινε στις πάγιες θέσεις της Τουρκίας ότι ως εγγυήτρια χώρα, θα συνεχίσει να στέκεται στο πλευρό των «αδελφών της», Τουρκοκυπρίων «και να προστατεύει την ασφάλεια και τα δικαιώματά τους».

Ειδικότερα, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, περίπου στις 18:30 το απόγευμα, ένας άνδρας εισέβαλε μέσα στο κατάστημα και πυροβόλησε τον ιδιοκτήτη και στα δύο πόδια. Στη συνέχεια ο δράστης μπήκε σε όχημα όπου τον περίμεναν τρεις συνεργοί του, αλβανικής καταγωγής, και διέφυγαν.

Όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία το όχημα των δραστών εντοπίστηκε στη λεωφόρο Κηφισού και μετά από καταδίωξη ακινητοποιήθηκε στο ύψος της οδού Τσούντα, στο ρεύμα προς Λαμία. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τους τρεις από τους τέσσερεις επιβαίνοντες ενώ αναζητείται ο τέταρτος, που κατάφερε να διαφύγει.

• η πρόληψη, η αποτροπή, ο εντοπισμός και η καταστολή πράξεων και φαινομένων απάτης και διαφθοράς,
• η διαχείριση, αξιολόγηση και διερεύνηση καταγγελιών,
• η διενέργεια ελέγχων, επανελέγχων, επιθεωρήσεων και ερευνών στους φορείς και υπηρεσίες της Γενικής Κυβέρνησης,
• η λειτουργία των συστημάτων εσωτερικού ελέγχου και η διαχείριση των δημοσιονομικών κινδύνων,
• το πειθαρχικό δίκαιο του προσωπικού των φορέων και υπηρεσιών της Γενικής Κυβέρνησης,
• η ακεραιότητα και δεοντολογία των δικαστικών λειτουργών και των δικαστικών υπαλλήλων,
• ο έλεγχος των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης («πόθεν έσχες»).

Στο πλαίσιο αυτό, θα συνδιοργανώνουν διαλέξεις, ημερίδες, σεμινάρια, συνέδρια και άλλες επιστημονικές εκδηλώσεις, θα προβαίνουν στην ανταλλαγή εκπαιδευτών, εκπαιδευομένων και εκπαιδευτικού υλικού, θα αναλαμβάνουν κοινές δημοσιεύσεις και εκδόσεις, θα επιδιώκουν την από κοινού συνεργασία με ακαδημαϊκά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, διεθνείς οργανισμούς, δημόσιες υπηρεσίες, άλλους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς, εφόσον διαπιστώνεται σύγκλιση σκοπών και ενδιαφερόντων από τα Μέρη.

«Πρόκειται για διεθνή ύδατα. Κανείς δεν πρόκειται να έχει τον έλεγχό τους. Θα τα επιβλέπουμε, αλλά κανείς δεν πρόκειται να έχει τον έλεγχο», συνέχισε ο Τραμπ. «Αυτό (το ζήτημα) περιλαμβάνεται στις διαπραγματεύσεις που κάνουμε», είπε.

Κατά την έναρξη της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, ο πρόεδρος Τραμπ υποστήριξε επίσης πως το Ιράν επιθυμεί διακαώς να καταλήξει σε συμφωνία με τις ΗΠΑ, επισημαίνοντας όμως ότι οι αξιώσεις της Ουάσινγκτον δεν έχουν ικανοποιηθεί ακόμη.

«Το Ιράν είναι πολύ πρόθυμο. Θέλουν πολύ να καταλήξουν σε συμφωνία. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν φτάσει εκεί… Δεν είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά θα είμαστε (σ.σ. στο τέλος). Είτε θα είμαστε (ικανοποιημένοι) είτε θα πρέπει απλώς να τελειώσουμε τη δουλειά», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ ενώπιον δημοσιογράφων.

Συγκρατημένη αισιοδοξία για την πορεία των διαπραγματεύσεων με την ιρανική πλευρά εξέφρασε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο. «Νομίζω πως έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος και κάποιο ενδιαφέρον», συμπληρώνοντας πως «θα δούμε τις επόμενες ώρες και ημέρες» εάν μπορεί να επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος.

Νωρίτερα ο Τραμπ ξεκαθάρισε στο PBS News πως οι ΗΠΑ δεν θα προσφέρουν στο Ιράν χαλάρωση κυρώσεων ως αντάλλαγμα για να παραδώσει η Τεχεράνη τα αποθέματα ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού.

Η Ολίβια Γουέιλς, εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, δήλωσε σε δημοσιογράφους πως οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν προχωρούν ομαλά, συμπληρώνοντας πως ο πρόεδρος Τραμπ έχει ξεκαθαρίσει τις κόκκινες γραμμές του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ειδικότητες
Οι συμβάσεις αφορούν σε ειδικότητες όπως αρχιτεχνίτες ηλεκτρολόγοι, αρχιτεχνίτες μηχανικοί εγκαταστάσεων, βιολόγοι/βιοχημικοί, ηλεκτρολόγοι μηχανικοί, μηχανικοί αυτοματισμού, μηχανολόγοι μηχανικοί, μηχανοτεχνίτες, πολιτικοί μηχανικοί, υδραυλικοί, χημικοί και χημικοί μηχανικοί που θα απασχοληθούν σε κρίσιμες οργανωτικές μονάδες της Γενικής Διεύθυνσης Ύδρευσης της ΕΥΔΑΠ.

Διαδικασία Υποβολής
Οι Προσκλήσεις Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος βρίσκονται αναρτημένες στην ιστοσελίδα της Εταιρείας στο www.eydap.gr (ενότητα ΕΤΑΙΡΕΙΑ / ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ / ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ) και στη «Διαύγεια». Η αξιολόγηση των αιτήσεων θα διενεργείται από Ειδική Επιτροπή Αξιολόγησης, σύμφωνα με τα κριτήρια επαγγελματικής και επιστημονικής αξιολόγησης κάθε πρόσκλησης. Η μέγιστη διάρκεια κάθε σύμβασης δεν υπερβαίνει τα δύο (2) έτη.

Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου ΔΕΗ, Γεώργιος Στάσσης επεσήμανε: «Η σημερινή ημέρα αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τη ΔΕΗ και μια ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης της ελληνικής και διεθνούς επενδυτικής κοινότητας στο όραμά μας για τη νέα ΔΕΗ. Καταδεικνύει επίσης με τον πιο ουσιαστικό τρόπο την εμπιστοσύνη της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας στο Euronext Athens και την Ελλάδα γενικότερα. Τα κεφάλαια που αντλήσαμε μάς δίνουν τη δυνατότητα να επιταχύνουμε την επέκτασή μας στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, επενδύοντας σε κρίσιμες ενεργειακές και ψηφιακές υποδομές, πάντα με τον πελάτη στο επίκεντρο. Ευχαριστούμε θερμά τους μετόχους μας, τους επενδυτές και την ελληνική κυβέρνηση και δεσμευόμαστε να αξιοποιήσουμε αυτή την εμπιστοσύνη για να δημιουργήσουμε ακόμα μεγαλύτερη αξία για τους μετόχους μας, τους πελάτες μας και την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Η σημερινή ημέρα δεν είναι το τέλος της διαδρομής, είναι η αρχή μιας νέας. Με πίστη στο σχέδιό μας και με τη δική σας στήριξη, όλοι μαζί οι εργαζόμενοι του Ομίλου χτίζουμε τη νέα ΔΕΗ».

Τέλος, η Πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Βασιλική Λαζαράκου τόνισε μεταξύ άλλων: «Η επιτυχής ολοκλήρωση της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ, η οποία συνοδεύτηκε με την  μεγαλύτερη προσφορά κεφαλαίων στην ιστορία του ελληνικού χρηματιστηρίου, επιβεβαιώνει την αυξημένη εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και ταυτόχρονα αναδεικνύει τις σημαντικές δυνατότητες χρηματοδότησης που προσφέρει πλέον η Euronext Athens. Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, θα συνεχίσει να εργάζεται για τη διασφάλιση ενός σύγχρονου, αξιόπιστου και πλήρως εναρμονισμένου με τα ευρωπαϊκά πρότυπα θεσμικού πλαισίου το οποίο στηρίζει και ενισχύει την ανάπτυξη της ελληνικής κεφαλαιαγοράς».

Σχετικά με την Euronext
Η Euronext είναι η κορυφαία ευρωπαϊκή υποδομή κεφαλαιαγορών, και καλύπτει ολόκληρη όλο το φάσμα δραστηριοτήτων των κεφαλαιαγορών, από την εισαγωγή, τη διαπραγμάτευση, την εκκαθάριση και τον διακανονισμό, έως λύσεις για εκδότριες και επενδυτές. Η Euronext διαχειρίζεται την MTS, μία από τις κορυφαίες ηλεκτρονικές αγορές τίτλων σταθερού εισοδήματος στην Ευρώπη, και τη Nord Pool, την ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας. Επίσης, παρέχει υπηρεσίες εκκαθάρισης και διακανονισμού μέσω της Euronext Clearing και των κεντρικών αποθετηρίων Euronext Securities σε Δανία, Ιταλία, Νορβηγία και Πορτογαλία. Τον Νοέμβριο του 2025, η Euronext απέκτησε πλειοψηφικό μερίδιο στο Χρηματιστήριο Αθηνών (ATHEX), ενισχύοντας το πανευρωπαϊκό της αποτύπωμα, επεκτείνοντας περαιτέρω την πλήρως ολοκληρωμένη υποδομή αγοράς του, με την προσθήκη ενός χρηματιστηρίου, ενός κεντρικού αποθετηρίου (CSD) και ενός οίκου εκκαθάρισης.
Από τον Μάρτιο του 2026, οι ρυθμιζόμενες αγορές της Euronext σε Βέλγιο, Γαλλία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Ολλανδία, Νορβηγία και Πορτογαλία φιλοξενούν πάνω από 1.800 εισηγμένες εταιρείες με κεφαλαιοποίηση 7 τρισεκατομμυρίων ευρώ, διαθέτει ισχυρή παρουσία σε εταιρείες υψηλής κεφαλαιοποίησης (blue-chip) και αποτελεί το μεγαλύτερο παγκόσμιο κέντρο για εισαγωγές ομολογιακών τίτλων και επενδυτικών κεφαλαίων. Με ένα διαφοροποιημένο εγχώριο και διεθνές πελατολόγιο, η Euronext διαχειρίζεται το 29% της ευρωπαϊκής διαφανούς διαπραγμάτευσης μετοχών (lit equity trading). Τα προϊόντα της περιλαμβάνουν μετοχές, συνάλλαγμα (FX), ETFs, ομόλογα, παράγωγα, εμπορεύματα και δείκτες.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ