Ομολογουμένως, το αγωνιστικό θέαμα και η συμπεριφορά των φιλάθλων στο ξεκίνημα της σαιζόν έχει βελτιωθεί. Δεν το ελέγχουν πια οι χούλιγκαν. Ξοδεύτηκαν χρήματα ρεκόρ για ποιοτικότερους παίκτες και οι ΠΑΕ συνεργάστηκαν με το κράτος για να εκλείψουν τα έκτροπα. Αλλά το ποδόσφαιρο που βλέπουμε το παίζουν κυρίως ξένοι και τα ντέρμπι τα διαιτητεύουν ξένοι.

ΟΦΗ: Το ελληνικό μοντέλο που αποδίδει και δείχνει τον δρόμο

Ο ΟΦΗ χτίστηκε ορθολογικά τα τελευταία χρόνια. Η μεθοδικότητα του Ελληνοαμερικανού ιδιοκτήτη Μπούση με την ανάθεση έργου ευθύνης στα στελέχη που επέλεξε (όλοι Έλληνες) απέδωσε μετά από χρόνο καρπούς. Κατέκτησε το Κύπελο κόντρα στον ΠΑΟΚ, νίκησε την ΑΕΚ στο Σουπερκάπ και πέρασε άνετα με διπλή νίκη εναντίον της ΤΣΣΚΑ Σόφιας στους Ομίλους του Europa League, όπου υποβιβάστηκε ο ΟΣΦΠ. Η χρηματιστηριακή αξία των παικτών του ΟΣΦΠ που μάζεψε με ακριβές μεταγραφές ο τεχνικός του διευθυντής, Κοβάσεβιτς, είναι δεκαπλάσια των ελεύθερων και δανεικών του αντίστοιχου του, Νταμπίζα, που ευδοκιμούν στον ΟΦΗ.

Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη, με νεοφερμένο ξένο προπονητή μόλις στην 4η αγωνιστική και πολλούς καινούργιους παίκτες, ξεκίνησε με 2 Έλληνες στην ενδεκάδα κι έβαλε 4 ξένους ως αλλαγές. Ο ΟΦΗ με τον περυσινό Έλληνα προπονητή, ξεκίνησε με 8 Έλληνες και έβαλε άλλους 4 Έλληνες ως αλλαγές. Από αυτούς τους 12, οι 6 έχουν περάσει από τον ΟΣΦΠ, οι 2 από τον ΠΑΟ και ένας από την ΑΕΚ.

Πολλοί πέρασαν από τις Εθνικές, με παραστάσεις και στο εξωτερικό, μέχρι να τους προσελκύσει, Νταμπίζας που σταδιοδρόμησε στον ΟΣΦΠ. Ο Κόντης που διώχθηκε ως ανεπαρκής από τον ΠΑΟ το ‘24 και το ‘25 τους ανέβασε επίπεδο μέσα σε ένα χρόνο. Μένει να δούμε αν ο ΟΣΦΠ, με άπειρες διεθνείς συμμετοχές και τους ακριβοπληρωμένους ξένους του, θα περάσει τον ΟΦΗ των Ελλήνων στην βαθμολογία του Group Stage του Europa League που ο Μαρινάκης έθεσε πρόσφατα σαν στόχο να κατακτήσει, μετά το τρόπαιο του Conference League.

Ο ΟΦΗ δεν είναι διάττων αστέρας. Ήρθε για να μείνει και να γίνει λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Με ρόστερ αποτελούμενο κατά 80% (24/30) από Έλληνες με μ.ο. ηλικίας τα 26, αναδεικνύει το αντίστροφο από την ισχύουσα τάση. Στον ΟΦΗ οι Έλληνες παίκτες δεν αισθάνονται ξένοι στην ομάδα τους. Ας τους ακολουθήσουν κι άλλες ΠΑΕ επενδύοντας σε Έλληνες αντί να ψωνίζουν ξένους γυρολόγους απ το καλάθι.

Αναφέρεται στην συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας 22 ετών, που έζησε την φρίκη. Στάθηκε μέχρι το τέλος στον 25χρονο πυροσβέστη σύζυγό της, με αποτέλεσμα το παιδί που έφερε στα σπλάχνα της να γεννηθεί με σοβαρά προβλήματα. Έζησε μόνο πέντε μέρες και πέθανε στην αγκαλιά της. Εκείνο έσωσε την ίδια, καθώς όλη η ραδιενέργεια που έπαιρνε η μάνα, μεταφερόταν στο έμβρυο.

Η Ηρώ Μουκίου εξαιρετική!!! Αντιμετωπίζει το κείμενο του Σουηδού δημοσιογράφου Gunnar Bergdahl, το οποίο μετέφρασε η ίδια, με σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Άρη Μπαφαλούκα, υπηρετεί αυτή την επιλογή. Ο χώρος δεν χρειάστηκε να γεμίσει με σκηνικά και τεχνάσματα για να γίνει αισθητό το μέγεθος της καταστροφής. Η σκηνή παραμένει ένας τόπος αφήγησης και μνήμης, δείχνοντας, σωστά, απόλυτη εμπιστοσύνη, στην υπέροχη ερμηνεία της Ηρώς Μουκίου.

Την καθοδήγησε: «να εκθέσει απλά, καθημερινά, πανικόβλητα συχνά, με αξιοπρέπεια και ψυχική αντοχή την αναπάντεχη μοίρα που της επιφύλαξε η Επιστήμη!», όπως έγραψε, ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος. Ο λόγος και η ερμηνεία της στηρίζονται περισσότερο στην λεπτομέρεια, στην σιωπή, στις παύσεις και στην σταδιακή αποκάλυψη μιας τραυματικής εμπειρίας. Έτσι, η συγκίνηση δεν επιβάλλεται στον θεατή, αλλά γεννιέται μέσα του.

Οι φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλλη παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παράσταση, καθώς η ηθοποιός μετακινείται στο παρελθόν και στον χρόνο αφήγησης. Η Λουντμίλα δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της. Μιλά για όσους έζησαν τον όλεθρο και για όσους χάθηκαν. Για εκείνους που κουβαλούν ακόμα το βάρος και τις συνέπειες μιας ολόκληρης εποχής κι αναγκάστηκαν να κοιτάξουν κατάματα τους κινδύνους της πυρηνικής ενέργειας. Το Τσερνόμπιλ στην παράσταση αυτή δεν παρουσιάζεται μόνο ως ένα ιστορικό γεγονός, αλλά υπενθύμιση για την ανάγκη της αλήθειας και κυρίως το δικαίωμα του ανθρώπου να γνωρίζει και να το διατηρεί στην μνήμη του.

Δεν είναι έργο που προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά πράξη μνήμης, ζητώντας από τον θεατή μόνο ν’ ακούσει και να αναλογιστεί. Ιδιαίτερη δύναμη έχει η επιλογή της διάρκειας. Σε περίπου μια ώρα η παράσταση λέει με δύναμη αυτά που έχει να πει, δίχως να πλατειάζει, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.

Η φωνή της Λουντμίλα. Θέατρο Τζένη Καρέζη

Μετάφραση: Ηρώ Μουκίου

Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας

Σκηνικά-κοστούμια: Δημήτρης Κακριδάς

Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης

Φωτογραφίες: Μέμη Γιολδάση

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Τη Λουντμίλα ερμηνεύει η Ηρώ Μουκίου

Ήταν η δεύτερη σύζυγος του τέως πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου από το 1951 έως το 1989. Ανάμεσα στα παιδιά της είναι ο τέως πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Α. Παπανδρέου και ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου.

Είχε να επιδείξει σημαντικό έργο σε ό,τι αφορά στον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς πρωταγωνίστησε στην προώθηση, επεξεργασία και ψήφιση νόμων που βελτίωσαν πολύ τη νομική και κοινωνική θέση των Ελληνίδων, όπως η κατάργηση του θεσμού της προίκας (1982), η νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986), η θέσπιση του πολιτικού γάμου (1982), η νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, η δυνατότητα διατήρησης του επωνύμου των γυναικών μετά από τον γάμο τους και η απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με το σύζυγο στην κηδεμονία των παιδιών τους.

Γεννήθηκε στο Όουκ Παρκ του Ιλινόι των ΗΠΑ, στις 30 Σεπτεμβρίου 1923, η μεγαλύτερη από πέντε αδελφές. Αρχικά σπούδασε δημοσιογραφία και κατόπιν έκανε το μεταπτυχιακό της στη Δημόσια Υγεία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, όπου και γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, Ανδρέα Παπανδρέου, το 1947. Έζησαν αρχικά στη Μινεσότα και αργότερα στην Καλιφόρνια, όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ και στενός φίλος του μετέπειτα κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Πατ Μπράουν. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 30 Αυγούστου 1951 στο Ρίνο.[1] Το 1959-1960 η Μαργαρίτα Παπανδρέου συνόδευσε τον άντρα της στην επίσκεψή του στη Γιουγκοσλαβία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πάρει χορηγίες από τα αμερικανικά ιδρύματα Γκούγκενχαϊμ και Φουλμπράιτ για να μελετήσει το οικονομικό σύστημα της χώρας. Στη Γιουγκοσλαβία το ζεύγος φιλοξενήθηκε από τον ηγέτη της χώρας στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, με τον οποίο συνδέθηκαν φιλικά.

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Γιώργο, τη Σοφία, τον Νίκο και τον Αντρίκο Παπανδρέου.

Μετά τη μόνιμη εγκατάστασή τους στην Ελλάδα το 1961, η σχέση τους πέρασε κρίση καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με την Έπη Σκιαδαρέση, τη νεαρή σύζυγο του γνωστού μηχανικού και εργολάβου Γιώργου Σκιαδαρέση, που ήταν παλιός συμμαθητής του στο Κολλέγιο Αθηνών. Το θέμα πήρε και μεγάλες πολιτικές διαστάσεις όταν το 1964 η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου ανέθεσε το καινούριο σχέδιο πόλεως της Πάτρας στον Γιώργο Σκιαδαρέση.[3] Παρ’ όλα αυτά, μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών η Μαργαρίτα Παπανδρέου κινητοποιήθηκε αποτελεσματικά για να μπορέσει να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του συζύγου της τον Δεκέμβριο του 1967, με τον οποίο στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μετέπειτα στο Τορόντο του Καναδά.

Στη Στοκχόλμη ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με τη Σουηδέζα ηθοποιό και τηλεπαρουσιάστρια Ράνια Νάιμπλομ, με την οποία μάλιστα απέκτησε και μία κόρη εκτός γάμου, αλλά συνέχισε να είναι επίσημα παντρεμένος με τη Μαργαρίτα.

Μεταπολιτευτικά, η σχέση του ζεύγους συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αρχικά ερωμένη την ανιψιά του Αριστοτέλη Ωνάση Μαριλένα Πατρονικόλα και στη συνέχεια την αεροσυνοδό του πρωθυπουργικού αεροσκάφους Δήμητρα Λιάνη.

Τελικά η Μαργαρίτα Παπανδρέου συμφώνησε να δώσει διαζύγιο ώστε να παντρευτεί ο Ανδρέας Παπανδρέου τη Δήμητρα Λιάνη. Ίδρυσε και διετέλεσε για οχτώ χρόνια πρόεδρος της Ένωση Γυναικών Ελλάδος (Ε.Γ.Ε.). Έλαβε ενεργό μέρος σε γυναικεία θέματα και θέματα ειρήνης. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων.

Οπότε προκύπτει από το πρώτο ερώτημα: Μήπως θα ήταν ενδεδειγμένο κατ’ εφαρμογή του “κανόνα της ακαδημαϊκής ακεραιότητας του ελληνικού δημόσιου Πανεπιστημίου”, τον οποίο η «Απάντηση» επικαλείται, η ίδια η Σύνοδος Πρυτάνεων να κατονομάσει (αντί να συγκαλύπτει) αυτές τις «ελάχιστες εξαιρέσεις», ώστε να ενημερωθεί η φοιτητιώσα νεολαία και το καθηγητικό/ερευνητικό προσωπικό της χώρας; Ώστε δηλαδή, κατά τη λαϊκή έκφραση, “να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά”, όπως συμβαίνει με κείμενα που εφαρμόζουν τις τακτικές της ασάφειας, της αοριστίας και της μισής αληθείας; Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι «ελάχιστες εξαιρέσεις» ελλογιμώτατοι κ.κ. Πρυτάνεις;

Η γενική εικόνα του Σκανδάλου

Ένα άλλο ερώτημα αφορά στη γενική εικόνα (στο δάσος) και όχι σε αποσπασματικές αναφορές σε λέξεις ή φράσεις (στα δέντρα), όπου εστιάζεται αποπροσανατολιστικώς η «Απάντηση» της Συνόδου Πρυτάνεων. Σύμφωνα με την πρυτανική «Απάντηση», «η αφετηρία του ζητήματος εντοπίζεται στην εμφάνιση ψευδεπίγραφων ιστοτόπων, οι οποίοι μιμούνται με υψηλό βαθμό πειστικότητας την ψηφιακή ταυτότητα των Webometrics και δημοσιεύουν αναληθή στοιχεία κατατάξεων».

Αυτή η διατύπωση όμως είναι ανακριβής και ουδόλως ακαδημαϊκή, διότι η πραγματική «αφετηρία του ζητήματος» εντοπίζεται όχι στην εμφάνιση [1] τέτοιων ψευδεπίγραφων ιστοτόπων—γνωστή παθογένεια του διαδικτύου άλλωστε—αλλά στη θεσμική χρήση τέτοιων αναληθών στοιχείων από κάποια ξένα και κάποια ελληνικά ΑΕΙ.

Ως συνέπεια δε αυτής της θεσμικής χρήσης ψευδών δεδομένων ως δήθεν αληθών σε ελληνικό και παγκόσμιο επίπεδο, και της επακόλουθης εύλογης αντίδρασης της αυθεντικής Webometrics, του Cybermetrics Lab του δημόσιου Ισπανικού Εθνικού Ερευνητικού Συμβουλίου (CSIC), σήμερα υφίσταται μια de facto πληροφοριακή διχοτομική ασυμμετρία στην ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα μας:

Μόνον οι φοιτητές 13 ελληνικών δημοσίων ΑΕΙ διατηρούν πλήρως το προνόμιο της ελεύθερης (δωρεάν) πληροφόρησής τους για τη θέση του πανεπιστημίου τους στη γνήσια παγκόσμια κατάταξη Webometrics. Απεναντίας, δυστυχώς, οι συνάδελφοί τους σε 11 άλλα δημόσια ΑΕΙ έχουν απολέσει προς το παρόν αυτό το προνόμιο, καθώς αυτοί πρέπει να πληρώσουν για να ενημερωθούν, όπως αναγνωρίζει και η ίδια η «Απάντηση» της Συνόδου Πρυτάνεων.

Οπότε προκύπτει το εύλογο ερώτημα: πώς φθάσαμε σε αυτό το σημείο; Το δε επακόλουθο ερώτημα—η «ταμπακέρα»—είναι: ποια ακριβώς είναι η συμμετοχή κάποιων ελληνικών ΑΕΙ σε αυτό το παγκόσμιο σκάνδαλο θεσμικής παραπλανητικής διάδοσης ψευδών δεδομένων;

Υφίσταται δε και ένα άλλο καίριο ερώτημα: Διατελούσαν οι δράστες αυτού του θεσμικoύ ατοπήματος (διάδοσης ψευδών δεδομένων) εν γνώσει όταν από τη θεσμική τους θέση τα διέδιδαν ή συντελούσαν στη διάδοσή τους, είτε ενεργητικά είτε παθητικά, είτε διά των πράξεων είτε διά των παραλείψεών τους—ένα μέγα θέμα—όχι μόνο ακαδημαϊκής αλλά και ποινικής φύσεως—που έθεσε σε παγκόσμιο επίπεδο το έγκριτο βρετανικό University World News;

Ένα παρεπόμενο δε ερώτημα είναι: Γιατί η Σύνοδος Πρυτάνεων εδέησε να ενημερώσει το κοινό για αυτό το σκάνδαλο θεσμικής παραπληροφόρησης—έστω και εάν προκλήθηκε από «ελάχιστες εξαιρέσεις», όπως ισχυρίζεται—για πρώτη φορά χθες, κατόπιν εορτής,[2] αφ’ ότου δηλαδή η δημοσιογραφική έρευνα στο εξωτερικό και στην Ελλάδα άρχισε να αποκαλύπτει τις πρώτες πτυχές αυτού του Σκανδάλου;

Αρνητικοί χαρακτηρισμοί στη Απάντηση

Πριν απαντήσουμε όμως σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα, και πριν ρίξουμε άπλετο φώς στο Σκάνδαλο, οφείλουμε προηγουμένως, εξ αρθρογραφικής και επιστημονικής δεοντολογίας, να τοποθετηθούμε τεκμηριωμένα ως προς τον καταιονισμό αρνητικών χαρακτηρισμών της Συνόδου Πρυτάνεων κατά της σχετικής αποκαλυπτικής αρθρογραφίας.

Η εν λόγω πρυτανική Απάντηση βρίθει τέτοιων χαρακτηρισμών, αναμεμειγμένων με απειλές προσφυγής σε ένδικα μέσα, όπως: «… η Σύνοδος Πρυτάνεων των Ελληνικών Πανεπιστημίων καταδικάζει την άκριτη αναπαραγωγή και τη διάδοση ψευδών και παραπλανητικών πληροφοριών [σ.σ. από τα δημοσιεύματα που άρχισαν να αποκαλύπτουν το Σκάνδαλο]… Τα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια … θα προβαίνουν σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για την προάσπιση της δημόσιας εικόνας τους στις περιπτώσεις εκείνες όπου γίνονται στόχος ανακριβών ή παραπλανητικών δημοσιευμάτων.»

Επί πλέον, η πρυτανική Απάντηση καλεί τους συντελεστές αυτών των αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων «να τηρούν τη δημοσιογραφική δεοντολογία, διασταυρώνοντας πληροφορίες που αφορούν σε ζητήματα διεθνών κατατάξεων και ανατρέχοντας στην πρωτογενή πηγή πριν από τη δημοσίευση παρόμοιων ειδήσεων».

Οπότε εγείρεται το ερώτημα: Με ποιο ακαδημαϊκό, θεσμικό και νομικό δικαίωμα, η Σύνοδος Πρυτάνεων δήλωσε και υπενόησε υβριστικώς a priori, χωρίς δηλαδή να επικοινωνήσει προηγουμένως με τον συντάκτη του δημοσιεύματος, ότι αυτός είναι τόσο αδαής ώστε (δήθεν) να μην έχει ανατρέξει στην «πρωτογενή πηγή πριν από τη δημοσίευση» και (δήθεν) να μην έχει διερευνήσει όλες τις πτυχές του Σκανδάλου «διασταυρώνοντας πληροφορίες που αφορούν σε ζητήματα διεθνών κατατάξεων και ανατρέχοντας στην πρωτογενή πηγή»;

Επικοινωνία του συντάκτη με πρωτογενείς πηγές

Ας δούμε λοιπόν τα πραγματικά περιστατικά—ζητώντας την κατανόηση του αναγνώστη για τη χρήση πρώτου προσώπου εντεύθεν, κάτι που για πρώτη φορά κάνω αναγκαστικά για νομικούς λόγους συγκεκριμενοποίησης των πραγματικών περιστατικών:

1. Πρώτη επικοινωνία με την πρωτογενή πηγή: 5 Σεπτεμβρίου 2026, 20:15.

Την 5 Σεπτεμβρίου 2026, σχεδίασα τον παρακάτω πίνακα με τα 24 ελληνικά ΑΕΙ, τοποθετώντας στη 2^η στήλη ένα κόκκινο ερωτηματικό (?) σε κάθε γραμμή μη εμφανιζομένου ελληνικού ΑΕΙ (σύνολο 11 κόκκινα ερωτηματικά):

Αυτόν τον πίνακα τον απέστειλα διά email αυθημερόν, την 5 Σεπτεμβρίου 2026, ώρα 20:15, στην πρωτογενή πηγή, τον Δρ. Isidro F. Aguillo, επικεφαλής της αυθεντικής Webometrics, πριν αρχίσω να συντάσσω οποιοδήποτε σχετικό άρθρο.

Στο email διατύπωσα το εξής ερώτημα (σε επί λέξει μετάφραση από την Αγγλική): «Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τεχνικός λόγος για τον οποίο μόνο 13 τέτοια ΑΕΙ περιλαμβάνονται στην τελευταία λίστα, ενώ τα υπόλοιπα 11 απουσιάζουν, όπως φαίνεται στον συνημμένο πίνακα;» [Is there any particular technical reason that only 13 such HEIs are included in the latest list, while the rest (11) are missing, as shown in the attached table?]

2. Δεύτερη επικοινωνία με την πρωτογενή πηγή: 5 Σεπτεμβρίου 2026, 20:43.

Η απάντηση του Δρ. Aguillo ήλθε μετά από σχεδόν μισή ώρα και ήταν η εξής: «Δημοσιεύουν δεδομένα από τον εγκληματικό ιστότοπο webometrics.org, μια ανώνυμη πηγή που παραποιεί τα δεδομένα μας.» [They are publishing data from criminal website webometrics.org, an anonymous source faking our data.]

3. Τρίτη επικοινωνία με την πρωτογενή πηγή: 5 Σεπτεμβρίου 2026, 22:39.

Μετά από σχεδόν δύο ώρες, προς αποφυγή οποιασδήποτε τυχόν παρερμηνείας ή παρεξήγησης, απέστειλα και πάλι, για δεύτερη φορά, τον πίνακα στον Δρ. Aguillo, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων τα εξής: «Ο συνημμένος πίνακας—τον οποίο δημιούργησα για την ενημέρωσή σας—περιέχει δεδομένα που αντέγραψα από την αυθεντική ιστοσελίδα σας στο Figshare (και όχι από τον απατηλό ιστότοπο webometrics.org.» [The attached table—which I created for your info—contains data that I copied from your authentic webpage at figshare (not the fraudulent webometrics.org).]

4. Τέταρτη επικοινωνία με την πρωτογενή πηγή: 6 Σεπτεμβρίου 2026, 08:40.

Η απάντηση του Δρ. Aguillo στη δεύτερη αποστολή του πίνακα ήταν η εξής: «Δεν καταλαβαίνετε το μήνυμά μου. Αυτά τα πανεπιστήμια αποκλείστηκαν ως ποινή επειδή χρησιμοποίησαν δεδομένα από το webometrics.org. Περιλαμβάνονται στην έκδοση του Ιουλίου, αλλά δεν έχουν δωρεάν πρόσβαση στα επίσημα δεδομένα». [You don’t understand my message. These universities were excluded as a penalty for using the data from webometrics.org. They are included in the July edition but they have no free access to the official data.]

Δηλαδή ο Δρ. Aguillo διασαφήνισε ότι το πρόβλημα δεν είναι τα (αληθή) δεδομένα του δικού μου πίνακα αλλά το ότι «aυτά τα πανεπιστήμια αποκλείστηκαν ως ποινή επειδή χρησιμοποίησαν δεδομένα από το webometrics.org». Ακολούθησαν άλλες δύο σημαντικές επικοινωνίες μου με τον Δρ. Aguillo, νωρίς το πρωί της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026, αυτή τη φορά σχετικά με τις δευτερογενείς διεθνείς πηγές (University World News), που παραθέτουν σχετικές δηλώσεις του και τις οποίες σκόπευα να χρησιμοποιήσω στο άρθρο μου.

Ορθή η χρήση των χαρακτηρισμών “αποκλεισμός” και “μαύρη λίστα”

Μετέπειτα, αφού ολοκλήρωσα την έρευνα σε διεθνές επίπεδο, άρχισα τότε, και μόνον τότε, να συντάσσω το επίμαχο άρθρο, το οποίο πρωτοδημοσιεύθηκε αργά το απόγευμα της 6 Σεπτεμβρίου 2026, την 20:41, αφού αντικατέστησα τα κόκκινα ερωτηματικά στον πίνακα με την ασπρόμαυρη διεθνή ένδειξη «ΝΑ» («Νot Αvailable», ήτοι  «Μη διαθέσιμο», σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα), όπως δημοσιεύθηκε στα Φοιτητικά Νέα, στο DOCUMENTO και στο SLpress.

Επομένως, η σύμφωνα με την πρυτανική «Ανακοίνωση» «[δήθεν] ατεκμηρίωτη απόδοση ισχυρά αρνητικών χαρακτηρισμών, όπως “μαύρη λίστα” ή “αποκλεισμός”, σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα [που δήθεν] δημιουργεί πλήρως εσφαλμένες εντυπώσεις», μόνο ατεκμηρίωτη δεν είναι: αυτός ο χαρακτηρισμός (αποκλεισμός ή exclusion) δεν απεδόθη από εμένα ως συντάκτη του άρθρου, αλλά από την «πρωτογενή πηγή», τον Δρ. Aguillo προσωπικά, όπως αποδεικνύεται και καταδεικνύεται από τα παραπάνω αδιάσειστα στοιχεία.

Δεδομένου δε ότι τα 11 ΑΕΙ «αποκλείστηκαν ως ποινή» (were excluded as a penalty), όχι δηλαδή για τεχνικούς λόγους, σύμφωνα πάντα με τον Δρ. Aguillo πριν τη δημοσίευση του άρθρου, τότε αυτό στα χωριά μας το λένε—είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει—«μαύρη λίστα».

Επομένως ορθώς, ορθότατα, το άρθρο έκανε λόγο για «αποκλεισμό» και «μαύρη λίστα» εις πλήρη ευθυγράμμιση με τις προηγηθείσες δωρικές διατυπώσεις του Δρ. Aguillo.[3]

Καλώ επομένως, ευγενώς και μετά του προσήκοντος σεβασμού, τη Σύνοδο Πρυτάνεων να ανακαλέσει αμέσως και επισήμως τους ως άνω υβριστικούς χαρακτηρισμούς, επιφυλασσόμενος απάντων των δικαιωμάτων μου ως συντάκτης του άρθρου—καθώς, αν μη τι άλλο, ενδέχεται να επιφυλάσσονται απάντων των αντιστοίχων δικαιωμάτων τους και τα αδίκως θιγόμενα ΜΜΕ που με αρετή και τόλμη άρχισαν να ιχνηλατούν και συνεχίζουν να αποκαλύπτουν αυτό το Σκάνδαλο.

Υποσημειώσεις

[1] Η “αφετηρία του ζητήματος” δεν είναι ούτε η έναρξη λειτουργίας τού ιστοτόπου webometric.org, που ανακοινώθηκε διά δελτίου τύπου την 2 Ιουλίου 2025, ούτε ο κάποιος ανώνυμος «Steve» που φέρεται (άνευ άλλων στοιχείων) ως υπεύθυνος αυτού του απατηλού ιστοτόπου. Η αφετηρία τοποθετείται αρκετές εβδομάδες μετά, και είναι θεσμική, όταν δηλαδή κάποια ξένα και ελληνικά ΑΕΙ άρχισαν να αναπαράγουν και να διαδίδουν τα προφανώς και καταφανώς ψευδή δεδομένα-μαϊμού αυτού του ιστοτόπου-κλώνου.

[2] Το Πανεπιστήμιο Πατρών ενημέρωσε εγκαίρως, το 2025, την εκπαιδευτική του κοινότητα ότι «To Webometrics [δεν] θα πρέπει να συγχέεται με το Webometrics.org, το οποίο σύμφωνα με ενημέρωση του Cybermetrics Lab του Consejo Superior de Investigaciones Científicas είναι σύστημα που παρανόμως δημοσιεύει στοιχεία με τη μεθοδολογία και το όνομα του». (Πανεπιστήμιο Πατρών, «Απολογισμός της Διοίκησης του Πανεπιστημίου Πατρών για το Χρονικό Διάστημα 01/09/2024 – 31/08/2025», σελ. 8, υποσημ. 1). Πόσα όμως άλλα ΑΕΙ ακολούθησαν το παράδειγμα του Πανεπιστημίου Πατρών; Δυστυχώς κανένα άλλο: το Πανεπιστήμιο Πατρών μάλλον αποτελεί τη μοναδική φωτεινή εξαίρεση σε έναν ακαδημαϊκά σκοτεινό κανόνα στον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας μας το 2025. Γιατί η Σύνοδος Πρυτάνεων δεν επέδειξε τη στοιχειώδη ακαδημαϊκή επιμέλεια να εκδώσει αντίστοιχη ανακοίνωση τότε;

[3] Όσον αφορά στη συνθετική φωτογραφία τίτλου του ειδησεογραφικού ιστοτόπου Φοιτητικά Νέα, όπου αντί των ενδείξεων «ΝΑ» εμφανίζονται οι ενδείξεις «BLOCKED»—παρότι παρακάτω στην ίδια ιστοσελίδα εμφανίζεται ο κανονικός πίνακας με τις ενδείξεις «ΝΑ»—αυτές οι μονολεκτικές ενδείξεις («BLOCKED») αποτελούν εικαστική/συμπυκνωτική επισήμανση για το ειδικό κοινό αυτού του ιστοτόπου (φοιτητές).

Σύμφωνα με την ορολογία της Γλωσσολογίας, το σημαίνον, ο μονολεκτικός ενδείκτης «BLOCKED», αποτελεί, σε αυτή την ειδική (εικαστική) περίπτωση, Βραχυγραφικό Σημαινόμενο / Συμπυκνωτικό Σύμβολο / Ελλειπτικό Σημαίνον  (Condensed Symbol / Shorthand Signifier / Elliptical Signifier) του σημαινομένου, το οποίο π.χ. μπορούσε να είναι μια κατά τα ως άνω μακρόσυρτη πρόταση με τους από 5-6/9/2026 χαρακτηρισμούς του ιδίου του Δρ. Aguillo, ήτοι «αποκλεισθέν ως ποινή επειδή χρησιμοποίησε δεδομένα από τον εγκληματικό ιστότοπο webometrics.org, μια ανώνυμη πηγή που παραποιεί τα δεδομένα της αυθεντικής Webometrics». Είναι επομένως προφανές ότι στην εν λόγω εικαστική σύνθεση χρησιμοποιήθηκε καλοπροαίρετα αυτός ο δευτερογενής και ακαθορίστου αιτιολογίας μονολεκτικός ενδείκτης—αντί μιας τέτοιας μακρόσυρτης φράσης με πολλαπλούς πρωτογενείς αρνητικούς χαρακτηρισμούς—για την προστασία του κύρους των κατά τον Δρ. Aguillo «αποκλεισθέντων» 11 ΑΕΙ.

Όπως έγινε γνωστό από την ΕΛΑΣ, η οργάνωση διέθετε διακριτούς ρόλους, με «τηλεφωνητές» να εντοπίζουν και να προσεγγίζουν υποψήφια θύματα και άλλα μέλη να αναλαμβάνουν την παραλαβή των χρημάτων και τιμαλφών. Τα μέλη της χρησιμοποιούσαν προσχήματα υπαλλήλων του ΔΕΔΔΗΕ, εταιρειών κινητής τηλεφωνίας ή οπτικών ινών και, όταν τα θύματα εξέφραζαν επιφυλάξεις, αποκτούσαν δείγμα της φωνής συγγενικού ή οικείου τους προσώπου και την κλωνοποιούσαν με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση ότι συνομιλούν μαζί του.

Μέχρι στιγμής έχει διακριβωθεί η εμπλοκή τους σε ακόμη πέντε παρόμοιες περιπτώσεις, ενώ εξιχνιάστηκε και κλοπή οχήματος στις 14 Σεπτεμβρίου, το οποίο φέρεται να χρησιμοποιούσαν ως «επιχειρησιακό όχημα». Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, το παράνομο περιουσιακό όφελος από τη δράση της οργάνωσης ξεπερνά το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Η θεμελιώδης αιτία της κατάρρευσης αυτής δεν ήταν ιδεολογικό ατύχημα, αλλά η ακραία οικονομική αδικία: η επιβολή εξαντλητικής λιτότητας στους λαούς, η υπερχρέωση, ο υπερπληθωρισμός και η αποπληθωριστική εμμονή στον “Χρυσό Κανόνα” (Gold Standard), ο οποίος λειτουργούσε τότε όπως το Ευρώ σήμερα.

Όταν η ορθοδοξία της εποχής επέβαλε τη μεταφορά πλούτου προς τις οικονομικές ελίτ και τις τράπεζες, αποστερώντας από την εργατική τάξη τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, οι δημοκρατικοί θεσμοί έχασαν τη νομιμοποίησή τους. Ο φασισμός και ο ναζισμός θριάμβευσαν πάνω στα συντρίμμια μιας Δημοκρατίας που είχε ταυτιστεί με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το ιστορικό δίδαγμα είναι αμείλικτο: η βασική αιτία της ανόδου της Ακροδεξιάς και του AfD ήταν και παραμένει η κοινωνική αδικία που προκαλεί ο οικονομικός δογματισμός.

Σήμερα: Αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών

Ρίζα του σημερινού προβλήματος είναι η αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών στο διάστημα 2000–2025. Στη σημερινή Ευρωζώνη, ο νεοφιλελευθερισμός του Ευρώ αναπαράγει τους ίδιους μηχανισμούς. Η βασική αιτία της κοινωνικής δυσφορίας εδράζεται στη δομική ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος της εργασίας τα τελευταία 25 χρόνια.

Όπως αποτυπώνεται στα μακροοικονομικά στοιχεία της περιόδου 2000–2025, η οικονομική μεγέθυνση δεν διανεμήθηκε ισότιμα:

Ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατά 20,3%, οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μόλις κατά 11,0%, την ίδια στιγμή που τα πραγματικά εταιρικά κέρδη εκτινάχθηκαν στο +28,0%. Η συστηματική αυτή απόκλιση σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι παράγουν περισσότερο πλούτο, αλλά λαμβάνουν όλο και μικρότερο μερίδιο από αυτόν.

Το πρόσφατο πληθωριστικό σοκ (2021–2023) επιδείνωσε περαιτέρω την κατάσταση, καθώς ο “πληθωρισμός κερδών” (profit-push inflation) συμπίεσε τους πραγματικούς μισθούς (-3,2% το 2022), δημιουργώντας ένα οξύ αίσθημα υπαρξιακής και οικονομικής ανασφάλειας.

Το AfD και η ιδιαιτερότητα της Ανατολικής Γερμανίας

Στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπως και στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ, το γενικότερο ευρωπαϊκό πρόβλημα της κατανεμητικής αδικίας προσκρούει πάνω σε ιστορικές και δομικές ανισότητες:

• Μισθολογικό Χάσμα: Παρά την παρέλευση δεκαετιών από την επανένωση, οι μισθοί στην Ανατολική Γερμανία παραμένουν αισθητά χαμηλότεροι από ό,τι στη Δυτική.
• Αποβιομηχάνιση & Δημογραφικό: Η φυγή νέου και εξειδικευμένου πληθυσμού προς τα δυτικά κρατίδια αποψίλωσε την περιοχή, αφήνοντας πίσω γηράσκουσες και οικονομικά πιεσμένες κοινωνίες.
• Δημοσιονομική Λιτότητα (Schuldenbremse): Η εμμονή στο συνταγματικό φρένο χρέους περιόρισε τις δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, υγεία και παιδεία, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η περιοχή έχει εγκαταλειφθεί από το κεντρικό κράτος του Βερολίνου.

Υπαρξιακό Αδιέξοδο

Εδώ ανακύπτει ένα υπαρξιακό αδιέξοδο: Πώς να υπερασπιστείς τη δημοκρατία του ευρώ και των τραπεζιτών. Πώς είναι δυνατόν να ζητείται από τον λαό να προστατεύσει και να υπερασπιστεί την Δημοκρατία του ευρώ και των τραπεζιτών, όταν η ίδια η αρχιτεκτονική αυτή παράγει συστηματικά αδικία, ανισότητα και φτωχοποίηση;

Όταν το πολιτικό σύστημα ταυτίζει τη δημοκρατία με τη διασφάλιση των κερδών του χρηματοπιστωτικού τομέα και της λιτότητας, οι πολίτες παύουν να θεωρούν το πολίτευμα ως δικό τους όχημα προστασίας. Όπως στον Μεσοπόλεμο, έτσι και σήμερα, όταν η Δημοκρατία απογυμνώνεται από το κοινωνικό της περιεχόμενο, η κοινωνική οργή διοχετεύεται στον εθνικιστικό και ακροδεξιό λαϊκισμό του AfD.

Η απληστία των λίγων

Η νίκη του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι ένα τυχαίο ή ανεξήγητο φαινόμενο, ούτε απλό αποτέλεσμα “προπαγάνδας”. Είναι η νομοτελειακή αντίδραση σε μια οικονομική αρχιτεκτονική που εγγυήθηκε την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου εις βάρος της εργασίας.

Αν η καθεστηκυία τάξη δεν διδάχτηκε από την τραγωδία του Μεσοπολέμου και επιμένει να αγνοεί την γενεσιουργό αιτία —δηλαδή την κατανεμητική αδικία του νεοφιλελευθερισμού—, η Δημοκρατία θα συνεχίσει να υποσκάπτεται από τα θεμέλιά της. Η απληστία κάνει κακό στη Μνήμη.

Στη Ελλάδα, μια από τις χώρες με τις λιγότερες ιδιωτικές καταθέσεις νοικοκυριών (όχι επιχειρήσεων), “βγαίνουν” 20.000 κατ’ άτομο, αφού αυτές οι καταθέσεις είναι περίπου 155 δισ. Σημειωτέον όμως ότι σε αυτό το ποσό των 155 δισ. περιλαμβάνονται και οι συντάξεις και οι μισθοί που κατατίθενται μηνιαίως – μέχρι να εξανεμιστούν. Πάντως λογαριάζονται ως καταθέσεις. Οπότε οι συνολικές πραγματικές καταθέσεις νοικοκυριών είναι πολύ λιγότερες απο 155 δισ.

Οι περισσότεροι είδαν ξεκάθαρα στην πρόταση την πρόθεση οι Βρυξέλλες “να βάλουν χέρι” καπελώνοντας και τις εθνικές αρχές, στις αποταμιεύσεις των μικροκαταθετών για να μπαλώσουν τις τρύπες της οικονομικής στρατηγικής της Κομισιόν, μετακυλίοντας τα λάθη της στις πλάτες των απλών νοικοκυριών. Η διοχέτευση των οικονομιών κάθε πολίτη μέσω της “Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων” (Capital Markets Union) σε εταιρικά ομόλογα, μετοχές και επενδυτικά προϊόντα (securitisation) σημαίνει ότι οι κόποι των ανθρώπων εκτίθενται στους κινδύνους των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Μόνον η αριστερά αντέδρασε κάθετα στην πρόταση «να κλαπούν στην ουσία οι αποταμιεύσεις των πολιτών και να διοχετευθούν σε ριψοκίνδυνες επενδύσεις που θα αποφασίζει η Κομισιόν», θεωρώντας την κίνηση δήμευση της ατομικής περιουσίας εργαζομένων ή συνταξιούχων. Οι σοσιαλδημοκράτες ακολούθησαν μια διφορούμενη στάση, με συγκρατημένη κριτική, μιλώντας “για την προστασία και παροχή εγγυήσεων προς τους καταθέτες”. Οι φερόμενες ως πιο συντηρητικές ευρωσκεπτικιστικές πτέρυγες αντέδρασαν μεν, αλλά συνάμα όλες τάσσονται κατά της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου.

Τι είπε η Λάιεν

Η Λάιεν ομολόγησε τα οικονομικά χάλια της ΕΕ και είπε: «Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο βασιζόταν σε ορισμένα αυτονόητα στοιχεία: Φθηνή εισαγόμενη ενέργεια, ανοιχτό παγκόσμιο εμπόριο, αυξανόμενη πρόσβαση της Κίνας στις αγορές, στρατηγική προστασία από τις ΗΠΑ και δυτική τεχνολογική υπεροχή. Όλα αυτά τα αυτονόητα πλεονεκτήματα έχουν πλέον εκλείψει», παραδέχτηκε η φον ντερ Λάιεν σε φόρουμ στο Παρίσι στα τέλη Αυγούστου.

Εν συνεχεία πρότεινε τέσσερα μέτρα μεταξύ των οποίων και η δημιουργία μιας «Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων» (“Savings and Investment Union”) λέγοντας ότι «έχουμε» (σαν να τα έχουμε όλοι μαζί) «πάρα πολλές τεμπέλικες/αδρανείς αποταμιεύσεις». Είπε ουσιαστικά ότι «έχουμε και κάθονται» 10-11,5 τρισεκατομμύρια ευρώ – εννοούσε τις ιδιωτικές καταθέσεις των Ευρωπαίων πολιτών.

Θεωρεί ότι το “κράτος” (η Κομισιόν στην ουσία) πρέπει να ανακατευθύνει αυτά τα χρήματα κατά βούληση των Βρυξελλών. Πολλά μέσα φερέφωνα των Βρυξελλών και κυρίως του ΕΛΚ και των ομοϊδεατών τους, έκαναν και ανάλυση ότι οι πολίτες χάνουν λεφτά με τις καταθέσεις τους αφού τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά και ότι είναι πολύ καλή ιδέα αυτά τα χρήματα να επενδυθούν με τρόπο που θα τους αποδίδει περισσότερο!

«Η Ευρώπη πρέπει τώρα να βάλει αυτές τις αποταμιεύσεις να δουλέψουν για τις εταιρείες της. Αυτός είναι ο στόχος της Savings and Investments Union», είπε η Λάιεν, αναφέροντας ως αντίβαρο ότι πολλοί επενδύουν σε αμερικανικές ή ξένες επιχειρήσεις, ενώ πρέπει να επενδύουν σε ευρωπαϊκές.

Η ίδια είπε ότι δεν τίθεται θέμα δήμευσης, αλλά προτροπής και κατεύθυνσης. Όμως οι πολίτες είχαν και έχουν ούτως ή άλλως την ευχέρεια να επενδύσουν (αν θέλουν) σε ομόλογα ή εταιρείες ανά πάσα στιγμή. Γιατί υποστηρίζει το ΕΛΚ μέσω της Λάιεν ότι αυτή η “Ένωση” θα τους οδηγήσει σίγουρα στην “αξιοποίηση” τόσων δισεκατομμυρίων; Με ποιον επακριβώς μηχανισμό η Λάιεν θεωρεί με σιγουριά ότι τα λεφτά των νοικοκυριών θα πάψουν να “κάθονται” και να “τεμπελιάζουν”; Δεν ξανακαθίζει πουθενά τον μηχανισμό που θα σπρώξει σίγουρα 450 δισ. ιδιωτικών αποταμιεύσεων σε ευρωπαϊκές ιδιωτικές εταιρείες, πιθανότατα της πολεμικής βιομηχανίας.

Τι λένε τα κόμματα

Το ΕΛΚ στο οποίο ανήκει η ΝΔ συμφωνεί απόλυτα με την πρόταση. Οι Σοσιαλιστές ουσιαστικά μάσησαν τα λόγια τους, ζητώντας «το κράτος να εγγυηθεί την ασφάλεια των καταθέσεων, να μην θυσιαστούν τα κοινωνικά επιδόματα και να φορολογηθούν οι μεγάλες πολυεθνικές αντί να ζητούνται συνεχώς λύσεις από τους απλούς αποταμιευτές». Είπαν ότι χωρίς ισχυρές κοινωνικές δικλείδες ασφαλείας «η απελευθέρωση των κανόνων για να διοχετευθούν τα κεφάλαια κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο κατάχρησης από τσαρλατάνους και ανεύθυνους παράγοντες», ουσιαστικά συμφωνώντας στην πρόταση, αρκεί να υλοποιηθεί “υπεύθυνα”.

Η φερόμενες ως πιο συντηρητικές και ευρωσκεπτικιστικές δεξιές πτέρυγες, δηλαδή τα κόμματα που τάσσονται πιο δεξιά από την φερομένη ως “κεντροδεξιά”, είπαν «Κάτω τα χέρια από τις ιδιωτικές περιουσίες. Οι Βρυξέλλες απέτυχαν και τώρα κοιτάζουν τις τσέπες μας», αλλά στο “τσέπες μας” συμπεριέλαβαν το μεγάλο κεφάλαιο. Χαρακτήρισαν την πρόταση ως “κίνηση απελπισίας” των ευρωπαϊκών δομών να μπαλώσουν τις τρύπες της αποτυχημένης οικονομικής και ενεργειακής τους πολιτικής, παρότι το κράτος ή η Κομισιόν δεν έχουν κανένα δικαίωμα να υποδεικνύουν στους πολίτες πού και πώς θα έχουν τα χρήματά τους».

Η αριστερά δήλωσε ότι αυτά τα τρισεκατομμύρια ευρώ «είναι δεδουλευμένος μόχθος και ιδιωτική ασφάλεια των πολιτών, όχι “τεμπέλικα λεφτά” που ανήκουν στο κράτος ή στις αγορές για να χρηματοδοτήσουν τα γεωπολιτικά και εταιρικά σχέδια της Κομισιόν. Για τις προοδευτικές δυνάμεις, αυτή η προσέγγιση εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των τραπεζών, οι οποίες θα διαχειριστούν αυτά τα κεφάλαια, αντί να κατευθυνθούν δημόσιοι πόροι σε φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα, όπως η στεγαστική κρίση στην Ευρώπη, η δημόσια υγεία και η ακρίβεια.

Πέρα από το Ευρωκοινοβούλιο, πολλές εθνικές κυβερνήσεις στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπλοκάρουν εδώ και χρόνια την ενοποίηση των κεφαλαιαγορών, καθώς δεν θέλουν να χάσουν τον έλεγχο των δικών τους εθνικών τραπεζικών συστημάτων και των κανόνων πτώχευσης ή φορολογίας προς όφελος των Βρυξελλών». Η Κομισιόν επιμένει ότι δεν πρόκειται για δήμευση καταθέσεων, αλλά η Αριστερά προειδοποιεί ότι η δημιουργία τέτοιων μηχανισμών θα ασκήσει έμμεση πίεση στους καταθέτες, σε ένα περιβάλλον όπου ο πληθωρισμός ήδη ροκανίζει την αγοραστική δύναμη, οπότε οι πολίτες θα σπρώχνονται να πάρουν επενδυτικά ρίσκα για να μην χάσουν τα χρήματά τους, λειτουργώντας ως “αιμοδότες” ενός τραπεζικού συστήματος που δεν τους εγγυάται τίποτα.

Σχολίασε και η Ρωσία

Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, σχολίασε τις δηλώσεις της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,  Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σχετικά με την οικονομική κατάσταση της ΕΕ, αλλά και την γκάφα της Λάιεν να πει ότι δεν θα παρίστατο στην ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού στην Ευρωβουλή.

Συγκεκριμένα η Λάιεν θα μιλούσε στην Βουλή και ο Καναδός πολιτικός θα έπαιρνε εν συνεχεία το λόγο, αλλά εκείνη δήλωσε ότι “δυστυχώς δεν θα μπορέσει να τον ακούσει επειδή πρέπει να πάει σε συνέντευξη Τύπου για την προστασία των Ανηλίκων σε άλλη πόλη. Εν συνεχεία, επειδή όλοι οι διπλωμάτες και ευρωβουλευτές έμειναν εμβρόντητοι, ανακάλεσε και παρέμεινε στην ομιλία του Καναδού πολιτικού, αποδίδοντας το “φάουλ” σε κακό προγραμματισμό του γραφείου της.

Η Μαρία Ζαχάροβα, σχολιάζοντας όσα είπε η Λάιεν για την οικονομία της ΕΕ αλλά και την γκάφα της να διανοηθεί να αφήσει σύξυλο τον πρωθυπουργό του Καναδά, είπε: «Είναι αναντίρρητα ο καπετάνιος του Ευρω-Τιτανικού!». Η Ζαχάροβα στη συνέντευξή της αναφέρθηκε πάντως κυρίως στα οικονομικά μέτρα που έχει πάρει η Κομισιόν για να στηρίξει την Ουκρανία και στις συνέπειές τους για την ευρωπαϊκή οικονομία.

Όσον αφορά στον Καναδό πρωθυπουργό, σύμφωνα με το Politico, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και ευρωβουλευτές έμειναν εμβρόντητοι από την αρχική δήλωση της Λάιεν. Ένας εκπρόσωπος της ΕΕ χαρακτήρισε «παράξενη» την άρνηση της Προέδρου της Επιτροπής, ενώ η Βελγίδα ευρωβουλευτής Kathleen Van Brempt δήλωσε ότι «δεν είναι απλώς αγενές, αλλά απαράδεκτο». Σημειωτέον ότι η επίσκεψη του Κάρνεϊ γίνεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς ο Καναδάς αναζητά στενότερη συμμαχία με την ΕΕ μετά το «πάγωμα» των εμπορικών του σχέσεων με τις ΗΠΑ.

Δεν συμφωνούν πάντως όλοι ότι οι νέες συγκρούσεις στον Περσικό Κόλπο και στην Ερυθρά Θάλασσα αποτελούν σημείο καμπής, με τον Jorge León του γνωστού οίκου συμβούλων και αναλυτών σε θέματα ενέργειας, Rystad Energy, να εκφράζει τον σκεπτικισμό του ως προς το, είτε πρόκειται για εσκεμμένη φάση κλιμάκωσης από τις ΗΠΑ και το Ιράν, είτε απλώς μεταβάλλονται οι συνθήκες κατά την διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων. 

Όμως μία σειρά συγκρούσεων με προβλεπόμενη διάρκεια μερικών εβδομάδων κατά τον Αμερικανό πρόεδρο διανύει τον έβδομο μήνα της και τα περιορισμένα σε απελπιστικό βαθμό ενεργειακά αποθέματα θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα εξαρτώμενα από τις εισαγωγές αναπτυξιακά πρότυπα της Ασίας.

Επιπλέον τα μέσα για την αντιμετώπιση ενός ακόμα τραυματικού ενεργειακού πλήγματος από την Μέση Ανατολή αποδεικνύονται εξαιρετικά περιορισμένα σε σχέση με προγενέστερες φορές. Οι κυβερνήσεις της Ασίας και οι επενδυτές στοιχηματίζουν κατά την διάρκεια του δευτέρου τριμήνου του 2026 πως ο πόλεμος κατά του Ιράν θα έχει βραχυπρόθεσμο χαρακτήρα και πως οι περισσότερο ψύχραιμοι στον Λευκό Οίκο και στην Τεχεράνη θα επικρατήσουν, προσδοκία που όμως δεν υλοποιείται.  

Από την πλευρά του ο Τραμπ αντιμετωπίζει μία σύγκρουση που διολισθαίνει σε μορφή εφιάλτη με δεδομένες τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, οπότε εμφανίζεται περισσότερο πρόθυμος να αναζητήσει μία διέξοδο. Η δημοφιλία του, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υποχωρεί προς το 30%, μέγεθος που αποτελεί την χειρότερη επίδοση από την εποχή της εκλογής του, ενώ και οι Ρεπουμπλικάνοι ανησυχούν με τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο και τα προβλήματα της οικονομίας στο εσωτερικό της χώρας. Πρόκειται για μία θεαματική αντιστροφή για τον Τραμπ που υπόσχονταν προεκλογικά να αποσύρει τις ΗΠΑ από όλες τις συγκρούσεις στο εξωτερικό, για να καταλήξει τελικά σε εμπόλεμες εμπλοκές που αποδεικνύεται δεν του προσφέρουν νίκες.  

Οι οδύνες της Ασίας

Με την νέα άνοδο των τιμών του αργού πετρελαίου, οι κυβερνήσεις των χωρών της Ασίας αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της εξάντλησης των προϋπολογισμών επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων ήδη από την πρώτη φάση των συγκρούσεων.  Η Ινδία, η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες προχωρούν σε μεγάλες δαπάνες, που αξιοποιούνται για την στήριξη των νομισμάτων τους και την προστασία των καταναλωτών από τις απότομες εκρήξεις των τιμών, ενώ το Μπαγκλαντές  υποφέρει από συνεχείς διακοπές ηλεκτροδότησης και ενεργειακά ελλείμματα.

Απλώς ο χρηματοοικονομικός χώρος συρρικνώνεται δραστικά, χωρίς να παρέχει πλέον δυνατότητες απορρόφησης ενός νέου ενεργειακού ισχυρού πλήγματος, με δεδομένες τις ανατροπές στο χώρο των θαλάσσιων μεταφορών να επιδεινώνονται χωρίς ορατές διεξόδους.  Η ανάκαμψη του αμερικανικού δολαρίου δεν δημιουργεί τάσεις υποστήριξης, από την στιγμή που η ισχύς του δρα σωρευτικά αυξάνοντας τις πληθωριστικές πιέσεις λόγω της εξασθένισης των τοπικών νομισμάτων. Η περιοχή παρακολουθεί με αγωνία την εξέλιξη στο μέτωπο του πληθωρισμού στις ΗΠΑ, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα υποχρεώσει την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED), να προχωρήσει σε αυξήσεις επιτοκίων.

Κατά τον επικεφαλής της διεθνούς στρατηγικής των αγορών της Brown Brothers Harriman, η εμμονή του πληθωρισμού να παραμένει σε επίπεδα πέραν των στόχων της κεντρικής τράπεζας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε αυξήσεις επιτοκίων. Ο ίδιος επισημαίνει πως τα στάσιμα επίπεδα του πληθωρισμού τον Σεπτέμβριο καθιστούν το δολάριο ευάλωτο στις ανατιμολογήσεις της FED.

Όμως η γενική εικόνα αποδεικνύεται περισσότερο περίπλοκη από ένα απλό ισχυρό ενεργειακό πλήγμα από την στιγμή που κατά την διάρκεια των επτάμηνων συγκρούσεων και των παλινωδιών των δύο πλευρών οι αντοχές της Κίνας συγκαλύπτουν τις αδυναμίες άλλων χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας. Οι κινεζικές εξαγωγές αυξάνονται κατά 25% τον Αύγουστο σηματοδοτώντας τον πέμπτο συνεχόμενο μήνα ανόδου τους και προς τις ΗΠΑ, παρά τους δασμούς και σε ετησιοποιημένη βάση η αύξηση φθάνει το 6,1%.

Κίνα-Ιαπωνία

Κατά την οικονομολόγο Sheana Yue αναμένεται να διατηρηθούν οι εμπορικές αντοχές της Κίνας και στην διάρκεια του τρέχοντος έτους, αλλά και του επόμενου, με αποτέλεσμα να συντηρηθούν οι συντελεστές αύξησής τους. Όμως η κινεζική οικονομία με τις ισχυρές εξαγωγές, που συνδυάζονται με φαινόμενα αποπληθωρισμού στο εσωτερικό, καθιστούν την ατμομηχανή ανάπτυξης της περιοχής περισσότερο εύθραυστη από όσον εμφανίζεται.

Ο τελευταίος γύρος δασμών του Τραμπ, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, σε συνδυασμό με τις δραστικά υψηλότερες τιμές ενέργειας, έχουν την απαιτούμενη δυναμική για να συμπιέσουν την ζήτηση για τις εξαγωγές κινεζικών αγαθών. Εάν η όρεξη και για τις τεχνολογικές και τις σχετικές με την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) κινεζικές εξαγωγές υποχωρήσει, τότε οι συνέπειες θα διαχυθούν σε ολόκληρη την Ασία, επιβραδύνοντας την ανάπτυξη.

Από την άλλη πλευρά η Ιαπωνία εξαρτάται σχεδόν απόλυτα από τις εισαγωγές αργού πετρελαίου, με το 95% να αγοράζεται από την Μέση Ανατολή και σχεδόν το 70% να προέρχεται από την διακίνηση μέσω των Στενών του Ορμούζ, που παραμένουν όμως κλειστά λόγω των αμερικανικών επιθέσεων. Οι απότομες πάντως αυξήσεις των τιμών προκαλούν πρόσθετες πιέσεις στο ιαπωνικό γιέν, εξαναγκάζοντας την Κεντρική Τράπεζα Ιαπωνίας να παρέμβει. 

Τα ιαπωνικά ομόλογα

Παράλληλα η άνοδος των επιτοκίων των ομολόγων σε διεθνές επίπεδο και ειδικά στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, φέρουν στο προσκήνιο μία νέα σοβαρή απειλή. Στο Τόκυο η ευμετάβλητη συμπεριφορά του ιαπωνικού νομίσματος και οι ισχυρές τάσεις υποτίμησής του προκαλούν συνθήκες συναγερμού στις αγορές συναλλάγματος που αναμένουν τις αποφάσεις της Κεντρικής Τράπεζας για την αύξηση επιτοκίων και την πιθανή παρέμβαση του υπουργείου Οικονομικών, πριν από την απόφαση της τράπεζας για την υποστήριξη του νομίσματος.

Το επιτόκιο του ιαπωνικού δεκαετούς φθάνει το 3%, μέγεθος που αποτελεί την χειρότερη επίδοση των τριών τελευταίων δεκαετιών, με την σχέση χρέους προς ΑΕΠ να διαμορφώνεται στο 260%, σε μία χώρα με σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα που πιέζεται και από το περιβάλλον του υψηλού πληθωρισμού. Στα υπάρχοντα προβλήματα προστίθενται και τα σχέδια της πρωθυπουργού Takaichi για την αύξηση των δαπανών και τις μειώσεις φορολογικών συντελεστών, που παρέχουν οπωσδήποτε τα αναγκαία κίνητρα για τις ρευστοποιήσεις ιαπωνικών τίτλων από τους επενδυτές.

Ο ειδικός στην ιαπωνική εταιρεία τραπεζικών συμμετοχών και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών MITSUBHISI UFJ-MUFG οικονομολόγος της Morgan Stanley, Koichi Sugisaki, εξηγεί πως η πίεση για την αύξηση των ιαπωνικών επιτοκίων εμφανίζεται να προκαλείται από συνδυασμό ανησυχιών για χρηματοοικονομική κατάπτωση που δημιουργείται από τις νέες αναπτυξιακές κυβερνητικές δαπάνες και τις πληθωριστικές πιέσεις των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή.

Προειδοποιεί πως η αύξηση των επιτοκίων θα επιβαρύνει το κόστος εξυπηρέτησης του δανεισμού, τροφοδοτώντας μία αρνητική καμπύλη ανησυχιών για την επιδείνωση της χρηματοοικονομικής βιωσιμότητας. Ο ίδιος τονίζει πως η κυβέρνηση Takaichi εστιάζεται πλέον περισσότερο στην συγκράτηση των ανοδικών πιέσεων στα επιτόκια των μακροπρόθεσμων τίτλων και ειδικά στην απειλή του πληθωρισμού που συνδέεται με την εξασθένιση του ιαπωνικού νομίσματος.

Πάντως οι διεθνείς αγορές αντιλαμβάνονται πως οι απότομες διακυμάνσεις των ισοτιμιών του γιέν, ειδικά με το αμερικανικό δολάριο, θα διαχυθούν με αρνητικά αποτελέσματα, με συνέπεια ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Bessent να συντονισθεί με το Τόκυο σε μία επιχείρηση στήριξης του ιαπωνικού γιέν για πρώτη φορά από το 1998. Μάλιστα επιχειρείται στήριξη με πωλήσεις τίτλων στο ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα, ώστε να μην ρευστοποιηθούν ανάλογοι αμερικανικοί του ομοσπονδιακού αμερικανικού δημοσίου από τους Ιάπωνες και αποτέλεσμα την αύξηση των επιτοκίων τους.

Απόπειρες σταθεροποίησης των αγορών

Οι απόπειρες σταθεροποίησης της αγοράς των αμερικανικών τίτλων όγκου $32 τρισεκατομμυρίων αποδεικνύεται πως παρουσιάζουν εξαιρετικές δυσχέρειες, από την στιγμή που το ομοσπονδιακό χρέος αναρριχάται στα $41 τρισεκατομμύρια. Με τον Τραμπ να επιχειρεί να περιορίσει την ανεξαρτησία της FED, οι φοβίες για μία μαζική φυγή από τα αμερικανικά ομόλογα, εξωθούν τον Bessent να εγκαινιάσει πρόγραμμα επαναγοράς μακροπρόθεσμων ομολόγων για να αποκλιμακώσει τα επιτόκιά τους.

Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι όμως πηγάζουν από τον Λευκό Οίκο, με την σύγκρουση του Τραμπ με το Ιράν, τους δασμούς του και την αντιπαράθεσή του με την FED, να διαβρώνουν την αξιοπιστία του αμερικανικού νομίσματος και του ομοσπονδιακού χρέους. Όμως τα χειρότερα έρχονται με τις απότομες ανατιμήσεις στην αγορά του αργού πετρελαίου, που ίσως αποδειχθούν προς το παρόν στον χειρότερο παράγοντα αποσταθεροποίησης.

Οι μεγαλύτεροι Ασιάτες εισαγωγείς αργού πετρελαίου, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Νότιος Κορέα και οι περισσότερες από τις 10 χώρες του  ASEAN της Νοτιοανατολικής Ασίας (Southeast Asian Nations-ASEAN, Μπρούνεϊ-Καμπότζη-Ινδονησία-Λάος-Μαλαισία-Βιρμανία-Φιλιππίνες-Σιγκαπούρη-Ταϊλάνδη-Βιετνάμ), εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από τα φορτία που διασχίζουν τα Στενά του Ορμούζ. Αντιμετωπίζουν πλέον μία έκθεση σε πολλαπλά μέτωπα που συμπεριλαμβάνουν δραστικά αυξημένα ασφάλιστρα, μεγαλύτερο σε υψηλό βαθμό κόστος για τα διυλιστήρια, ακόμα και πριν από την άνοδο των τιμών και υποβάθμιση των ρυθμών ανάπτυξης στην περιοχή.

Η ταχύτατα αναπτυσσόμενη Ασία μάλλον δεν θα αντιμετωπίσει μία κρίση του τύπου του 1997, αλλά παραμένει πολύ περισσότερο εκτεθειμένη από όσον οι αγορές τιμολογούν προς το παρόν την κατάστασή της. Εάν οι ανατροπές αποκτήσουν μεγαλύτερο βάθος και ένταση, τότε το επόμενο πλήγμα στην ανάπτυξη της Ασίας θα αποδειχθεί δραματικά δυσχερέστερο να αντιμετωπισθεί σε σύγκριση με το προηγούμενο. 

Κίνα και αργό πετρέλαιο

Οι δυνατότητες της Κίνας να αντιμετωπίσει τις αναταραχές στον Περσικό Κόλπο και στην ευρύτερη και να εμποδίσει την κίνηση των τιμών του αργού πετρελαίου προς τα $150 ή ακόμα και προς τα $200 ανά βαρέλι, επίσης περιορίζονται. Κατά την διάρκεια του πρώτου εξαμήνου οι επενδυτές αιφνιδιάζονται με την μεγάλη μείωση των κινεζικών ενεργειακών εισαγωγών, που συγκρατούν τις τιμές.

Το θετικό αποτέλεσμα σύμφωνα με την SOCIÉTÉ GÉNÉRALE οφείλεται στην αποδέσμευση μεγάλων όγκων από τα τεράστια στρατηγικά της αποθέματα, την διεύρυνση του εξηλεκτρισμού της και τις αυξημένες εισαγωγές της από την Βραζιλία και την Βενεζουέλα που αποτρέπουν την επανάληψη μίας κρίσης ανάλογης με την αντίστοιχη ενεργειακή κρίση του 1973.

Σύμφωνα με τον αναλυτή Mike Haigh της SOCIÉTÉ GÉNÉRALE, η κινεζική τακτική αποτελεί μία από τις στιβαρότερες αντιδράσεις στο ισχυρότατο πλήγμα, δεύτερη μόνον σε αντιπαραβολή με τις αλλαγές της κατεύθυνσης των ενεργειακών ροών της Σαουδικής Αραβίας και σημαντικότερη σε σχέση με την συντονισμένη αποδέσμευση αποθεμάτων αργού πετρελαίου από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.

Όμως ένα άλλο πλήγμα ίσως κτυπήσει την Κίνα και ευρύτερα την Ασία, από κάθε κατεύθυνση, από την στιγμή που εισέρχεται στο 2026, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και σταθερό ανοδικό ρυθμό. Κατά τον οικονομολόγο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF), Andrea Pescatori, οι συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και οι τραυματικές ανατροπές από την πλευρά της προσφοράς ενέργειας, ασκούν ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις, εξασθενίζουν τα ισοζύγια πληρωμών και περιορίζουν δραστικά τις πολιτικές επιλογές. Η συγκεκριμένη εξέλιξη υπογραμμίζει δραματικά τις εξαρτήσεις της περιοχής από το εισαγόμενο αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και, όπως τονίζει η τρικυμία θα δοκιμάσει τις αντοχές της Ασίας, ίσως μάλιστα με οδυνηρό τρόπο.

Το μεγάλο πρόβλημα

Το μεγάλο πρόβλημα αφορά το γεγονός ότι οι παλινωδίες του Τραμπ δεν αποκαλύπτουν κάποιες σοβαρές ενδείξεις για σύντομη λήξη των συγκρούσεων στον Περσικό Κόλπο. Ο πρώην Αμερικανός υπουργός Άμυνας Leon Panetta, προβάλλει την άποψη ότι ο Λευκός Οίκος  διανύει μία φάση άρνησης για τον “ατέρμονα πόλεμο”, στον οποίο εμπλέκει την χώρα. Μάλιστα εξηγεί στην γνωστή εφημερίδα “The Guardian” πως οι ΗΠΑ και το Ιράν εγκλωβίζονται σε ένα αδιέξοδο με ελάχιστες διεξόδους, με το αδιέξοδό τους να παρατείνει την αρνητική κατάσταση στον Περσικό Κόλπο, επί τουλάχιστον ένα εξάμηνο ακόμα.

Για την νοτιοανατολική Ασία που εισάγει σχεδόν το 50% του αργού πετρελαίου για την κάλυψη των αναγκών της από την Μέση Ανατολή, η χρηματοοικονομική πολιτική δεν επαρκεί για να αποτρέψει την διάχυση των συνεπειών, υποστηρίζει η επικεφαλής των οικονομολόγων του Κέντρου Ενέργειας των χωρών του ASEAN, Ambiyah Abdullah.

Σημειώνει πως το αυξημένο κόστος των εισαγωγών ενέργειας θα διευρύνει τα ελλείματα των εμπορικών ισοζυγίων, θα συμπιέσει καθοδικά τις ισοτιμίες και θα καταλήξει σε μακροπρόθεσμης διάρκειας υποτιμήσεις των νομισμάτων. Η διαχείριση των ισοτιμιών κρίνει η ίδια, πως θα αποδειχθεί το πλέον ζωτικό θέμα της νομισματικής πολιτικής των χωρών του ASEAN με δεδομένη την επίδρασή τους στα ισοζύγια πληρωμών, οπότε, όπως εξηγεί, η νομισματική πολιτική επιβάλλεται να στραφεί προς την Πιστωτική Συρρίκνωση (QT) για να αντιμετωπισθεί το πρόσφατο κύμα των πληθωριστικών πιέσεων.

Η Abdullah εμφανίζεται πεπεισμένη ότι χωρίς ορατό τερματισμό των ανατροπών το συμπέρασμα οφείλει να καταλήξει στην κατεπείγουσα ανάγκη της περιοχής να υιοθετήσει “ένα συντονισμένο και ευέλικτο μείγμα χρηματοοικονομικών και νομισματικών πολιτικών” που εκτείνεται παντού, από την διαχείριση των βραχυπρόθεσμων πληθωριστικών πιέσεων έως την αλλαγή κατεύθυνσης των επενδύσεων προς την ενεργειακή μετάβαση, τις διασυνδέσεις των δικτύων και την μεγαλύτερη διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος.

Μάλλον τα συγκεκριμένα συμπεράσματα ανακοινώνονται επικοινωνιακά με ευχέρεια, αλλά πραγματοποιούνται με τρομακτικές δυσχέρειες, ειδικά όταν κανείς δεν γνωρίζει την εξέλιξη των συγκρούσεων. Από την άλλη πλευρά οι αγορές αργού πετρελαίου αναμένεται να μετατοπίζουν κάθε φορά το κέντρο βάρος της τιμολόγησής τους ανάλογα με κάθε νέα κύρια είδηση, ενώ η Ασία παραμένει σε ομηρία αβεβαιότητας, για το πόσον ακόμα η ζωτική προσφορά ενέργειας θα διατηρείται δραματικά περιορισμένη… 

Ένα πιθανό ενδεχόμενο είναι η πολιτική ηγεσία του αλβανικού παράγοντα να εργαλειοποιήσει την απόφαση για την καταδίκη των τεσσάρων του πρώην UCK, επισείοντας τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης και αστάθειας, προκειμένου (για παράδειγμα) να τύχουν καλύτερης αντιμετώπισης από τις Βρυξέλλες. Πρώην διπλωμάτης του Κοσσόβου (και μάλιστα έγκυρος) το έθετε σχεδόν απροκάλυπτα σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ενώ εφαρμόζουν πολιτική μαστίγιου και καρότου, το καρότο δεν το έχουμε ακόμη γευτεί!».

Μοιάζει οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Εξάλλου, η πρώτη εικόνα της Βαλκανικής μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, έδειχνε από νωρίς ότι ο αλβανικός παράγοντας ουσιαστικά λειτουργεί ως μοχλός πίεσης έναντι του Βελιγραδίου, προκειμένου οι Σέρβοι – για παράδειγμα – να “πειθαρχούν” και να διακόψουν την στρατηγική σχέση και συνεργασία τους με τη Μόσχα. Ειδικά μετά το Ουκρανικό, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο οφθαλμοφανή. Και έτσι φτάνει η ώρα της ανταμοιβής… Αλλά η απληστία των Βαλκάνιων, μάλλον είναι προκλητική!

Συνδυάζεται μάλιστα με την παρεμβολή στην περιοχή και άλλων παραγόντων που έχουν διαχρονικά επενδύσει στην συντήρηση της επιρροής τους στα Βαλκάνια – επιρροής που έχει χαρακτηριστεί κακόβουλη από τη Δύση – ικανή για να προκαλέσει αποσταθεροποίηση. Βεβαίως για την Δύση οι κύριοι υπαίτιοι για ενδεχόμενες εντάσεις στην Βαλκανική είναι κυρίως οι Ρώσοι. Όμως, οι αντιδράσεις στην Πρίστινα για την ιστορική απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου για τους παλιούς οπλαρχηγούς του UCK, δείχνουν άλλο υπεύθυνο…

Καταδίκη Θάτσι- σε μιναρέδες λάβαρα του UCK!

Διέφυγε της προσοχής η απόφαση του προεδρείου της Ισλαμικής Κοινότητας Κοσσόβου – της υπεύθυνης διοικητικής και πνευματικής αρχής των Μουσουλμάνων. Ως γνωστόν, οι πλειονότητα των Κοσσοβάρων είναι Μουσουλμάνοι. Παραμονή, λοιπόν, της δημοσίευσης της Απόφασης του Ειδικού Δικαστηρίου – στην πραγματικότητα το Δικαστήριο υπάγεται στις αρχές της Πρίστινα, εδρεύει για λόγους ασφαλείας στην Χάγη, χρηματοδοτείται από την ΕΕ (πλέον των 500 εκατομμυρίων ευρώ έως σήμερα) και στελεχώνεται με κορυφαίους Αμερικανούς δικαστικούς και νομικούς – κυκλοφόρησε εντολή προς τους ιμάμηδες και χοτζάδες σε όλη την επικράτεια, ώστε να ανυψωθεί στους μιναρέδες των τζαμιών το πολεμικό λάβαρο του UCK!

Αμέσως μετά την δημοσίευση της απόφασης, ακολούθησε ακομμάτιστη διαδήλωση νέων στην Πρίστινα, οι οποίοι πέταξαν πέτρες και άλλα αντικείμενα στην έδρα της EULEX – την αρχή της ΕΕ για την επιβολή του Νόμου στην περιοχή. Στην κοινωνία του Κοσσόβου καταγράφεται μία έντονη αντιευρωπαϊκή τάση, παρά την αντίθετη εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι Αρχές του.

Δεν μοιάζει τυχαίο που ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και αρμόδιος για τις Υποθέσεις Ευρώπης-Ευρασίας Φίλιπ Ρίκερ (Philip Ricker), προειδοποιεί ότι θα υπάρξουν παράγοντες αστάθειας στην περιοχή, την οποία ορισμένοι θα επιδιώξουν να υποθάλψουν. Εδώ έγκειται και η πρόκληση για την Δύση, να συντηρηθεί-ενισχυθεί η ευρω-ατλαντική προοπτική των λαών και χωρών της περιοχής…

Και τα Τίρανα σε περιδίνηση

Είναι χαρακτηριστική η αδυναμία της πολιτικής τάξης σε Τίρανα και Πρίστινα να απωθήσουν ενδεχόμενες κακόβουλες παρεμβολές εξωγενών παραγόντων. Κύριος λόγος είναι ότι για εκλογικούς (και όχι μόνο) λόγους, συναγελάστηκαν με το φάσμα του εθνικισμού – καλύτερη απόδειξη τούτου ο Αλβανός πρωθυπουργός.

Άλλος λόγος είναι το γεγονός ότι ο ιδιότυπος αυτός δικαιοδοτικός θεσμός του Ειδικού Δικαστηρίου συγκροτήθηκε με νομοθέτημα της Βουλής του Κοσσόβου, που εγκρίθηκε με συντριπτική διακομματική πλειοψηφία για την οποία συνέβαλε τα μέγιστα ο Έντι Ράμα, κάτι που προκαλεί αμηχανία, εάν όχι συνθήκη ομηρίας.

Οι διαδηλωτές στην Πρίστινα και πολιτικά κόμματα επιζητούν την ακύρωση του νομοθετήματος και κατά συνέπεια του Ειδικού Δικαστηρίου. Αυτό θα στερούσε στους καταδικασθέντες πρωτόδικα κατηγορούμενους τη δυνατότητα άσκησης έφεσης, κάτι που  υποδεικνύουν οι δυτικές κυβερνήσεις.

Να επισημανθεί ότι, δεδομένου ότι το Κόσσοβο δεν είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, δεν υπάρχει για τους υπηκόους του δυνατότητα προσφυγής στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου. Βέβαια, υπάρχει και η θυελλώδης πολιτική κατάσταση που επικρατεί στα Τίρανα.

Συμπληρώνεται σχεδόν ο τέταρτος μήνας μαζικών-καθημερινών διαδηλώσεων εκατοντάδων πολιτών στην πλατεία έναντι του πρωθυπουργικού Μεγάρου, που ζητούν την παραίτηση Ράμα και σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών, με σκοπό την κάθαρση και την διενέργεια αδιάβλητων εκλογών. Επωφελούμενα της ρευστής αυτής κατάστασης, ειδικά στο διαδίκτυο και σε εναλλακτικά ΜΜΕ, δραστηριοποιούνται ομάδες ισλαμιστών-ακτιβιστών.

Το πολιτικό Ισλάμ, όπως και στο παρελθόν, κάνει επίδειξη δύναμης στους Μουσουλμάνους των Δυτικών Βαλκανίων, στοχεύοντας την πρόκληση πανικού στην Ευρώπη και διεκδικώντας ανταλλάγματα. Είναι εκρηκτικό το τοπίο στις κοινωνίες των Αλβανών και η δυσμενή θέση στην οποία τα Τίρανα έχουν περιέλθει, κάτι που στερεί τις δυνατότητες διευθετήσεων. Έχουν πλέον δε εξόφθαλμη η δραστηριότητα που έχουν ενεργούμενα με ξεκάθαρες διασυνδέσεις με την Άγκυρα και το βαλκανικό δίκτυο του προέδρου Ερντογάν…

Αρχίζεις να βλέπεις την πρωθυπουργάρα μας και την παρέα της, την… ενσάρκωση της εντιμότητας και της χρηστής διαχείρισης, σαν τους αδελφούς Ντάλτον!

Αρχίζεις να βλέπεις τις πιο… διαφανείς πράξεις της κυβέρνησης των… αρίστων σαν αλυσίδα από σκάνδαλα!

Ακόμα και τη γενναιοδωρία του πολυχρονεμένου μας Κυριάκου στη ΔΕΘ την βλέπεις σαν… ψίχουλα με σκοπό την ψηφοθηρία!

Όπως σας είπα μιλάμε για πολύ ύπουλο ιό! Να φανταστείτε ότι προσβάλει ακόμα και κυριακίστας! Να ο Γιάννης ο Μπρατάκος είπε δημόσια ότι ούτε ο επιχειρηματικός κόσμος πετάει τη σκούφια του με όσα εξήγγειλε ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ!

Και για όσους δεν θυμούνται, υπενθυμίζω πως ο Μπρατάκος ήταν μέχρι τον Μάιο του 2024 υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στο “ποταμίσιο” Μαξίμου!

Είχε πάει αυτός και ο Παπασταύρου, με εντολή του αφεντικού βέβαια, στο πάρτι του Μαρινάκη να τον καλοπιάσουν!

ο αχαΐρευτος που έχει τόσο αυστηρό… , ώστε να πληρώσει με την αποπομπή του

Άναψαν, λοιπόν, τις πουράκλες τους, αλλά δεν υπολόγισαν τον… αντικαπνιστικό νόμο και έτσι βρέθηκαν στο δρόμο!

Ο πονηρός Παπαστεύρου επέστρεψε, γιατί έχει προστάτιδα την… αγία Μαρέβα, μεγάλη η χάρη της! Κι όταν έχεις την… αγία Μαρέβα, τα σκυλιά δεμένα και μαζί τους και ο Κυριάκος!

Και για να μη χανόμαστε στους γαλάζιους μαιάνδρους, ας επιστρέψουμε στον ύπουλο ιό, που έχει… προσβάλει το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων!

Να φανταστείτε, ότι ενώ οι τιμές… πέφτουν, λόγω των αόκνων προσπαθειών της κυβέρνησης των αρίστων, εμείς οι προσβεβλημένοι από τον ιό, τις βλέπουμε να ανεβαίνουν!

Ευτυχώς που υπάρχει και ο ιππότης Άδωνις να δίνει τη μάχη εναντίον της πανδημίας, σαν άλλος Τσιόδρας! Προσπαθεί ο ατρόμητος αυτός υπουργός να μας βγάλει από τους εφιάλτες που μας προκαλεί ο ιός!

Ανακάλυψε, μάλιστα, τον υποχθόνιο ρόλο των δημοσιογράφων στη διάδοση του ιού! Μπράβο του και πάλι μπράβο του!

Και όταν δίνεις τον αγώνα τον καλό, βρίσκεις και μιμητές! Τη σκυτάλη πήρε ο Κυρανάκης, αν και αυτό το παιδί έχει τη συνήθεια να τσακώνεται με γυναίκες δημοσιογράφους!

Επέμενε να μάθει τι μισθό παίρνει η Παπακωστοπούλου από το Open, όταν τόλμησε να του πει ότι συχνά ξεμένει από τις 20 του μηνός!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και ο Μαρινάκης (ο Παύλος καλέ) και είπε να δίνονται τα επιδόματα ανεργίας μέχρι… δύο μήνες το πολύ!

Πρόβαλε και ατράνταχτο επιχείρημα! Στην Ελλάδα του Κυριάκου όποιος θέλει να βρει δουλειά βρίσκει! Άρα, γιατί επίδομα ανεργίας; Τεμπελχανάδες θα πληρώνουμε! Γεια στο στόμα σου Παυλάρα!

Και επειδή έχουν πάρει φόρα πια οι κυριακίστας στη μάχη μπήκε και ο Μάκης ο Βορίδης που ζήτησε… τσεκούρι, μέσω… εξορθολογισμού, στα επιδόματα!

Και επειδή όταν έχουμε αντιμητσοτακική πανδημία, ξυπνάει το αντιστασιακό πνεύμα των κυριακίστας, δεν μπορούσε να λείψει ο Καιρίδης! Μας είπε ότι πρέπει να μιλάμε για κρίση μόνο αν η βενζίνη πάει πέντε ευρώ!

Όχι τι δηλαδή, θα άφηναν ο Κυριάκος και οι ιππότες του τον ιό να κάνει το άσπρο μαύρο!