Οι δύο κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν ενώπιον των δικαστικών αρχών και έλαβαν προθεσμία προκειμένου να απολογηθούν στον ανακριτή την ερχόμενη Τρίτη. Η υπόθεση βρίσκεται πλέον στα χέρια της Δικαιοσύνης, η οποία θα εξετάσει τα στοιχεία της δικογραφίας και τις απολογίες των δύο κατηγορουμένων.

Η ακραία συμπεριφορά της διασώστριας

Εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. επιβεβαίωσε ότι όπως έδειξαν οι κάμερες, η διασώστρια είχε πάει με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά της έξω από το σπίτι του ζευγαριού σαν να παραμόνευε για λίγη ώρα χθες το απόγευμα  και στο σακίδιό της όταν διακομίσθηκε στο νοσοκομείο βρέθηκε δεύτερο μαχαίρι,  λοστός και αεροβόλο. Οι κάμερες δείχνουν επίσης το θύμα να χτυπάει το κουδούνι του ζευγαριού έχοντας στο χέρι της σακούλα για να μην αφήσει DNA και αποτυπώματα, ενώ στο άλλο χέρι της κρατάει ήδη μαχαίρι. Το ζευγάρι κατέθεσε ότι τους επιτέθηκε με το μαχαίρι όταν μπήκε και ότι εκείνοι απλά αμύνθηκαν. Η 30χρονη φέρει ελαφρύ τραύμα από μαχαίρι στην κοιλιά.

Ο τρόπος που ενήργησε και ο οπλισμός που έφερε δεν συνάδουν με επίσκεψη “για είσπραξη ενοικίων” όπως έχει αναφερθεί σε διάφορα μέσα. Παράλληλα κανείς δεν αναφέρεται σε ψυχικά προβλήματα της διασώστριας. Το κίνητρό της σύμφωνα με το ζευγάρι ήταν η ληστεία, ενώ σύμφωνα με άλλες εκδοχές ήταν η ερωτική αντιζηλία, επειδή ίσως είχε παλαιότερα σχέσεις με τον ηλικιας 41 ετών και συνομήλικό της άνδρα προτού αυτός παντρευτεί την 30χρονη.

Οι γάμοι και οι χωρισμοί

Η ίδια η διασώστρια είναι διαζευγμένη και είχε πάει στη Σύρο για διακοπές με τα δύο της παιδιά, ηλικίας 10 και 13 ετών -παιδιά που είχε αποκτήσει με τον πρώην σύζυγό της. Μάλιστα τα παιδιά της έκαναν παρέα με τον 12χρονο γιο του δράστη -ο 12χρονος είναι παιδί από τον πρώτο γάμο του δράστη. Αυτό δεν σημαίνει πάντως παρέα των γονέων, γιατί κατά σύμπτωση η μητέρα του 12χρονου ειχε εν τω μεταξύ ξαναπαντρευτεί με τον πρώτο ξάδελφο της διασώστριας και ίσως έκαναν παρέα οι δύο γυναίκες ως μητέρας.

Όσον αφορά πάντως δράστη και θύμα, επρόκειτο για δύο χωρισμένους με παιδιά, με με την διαφορά ότι εκείνος είχε ξαναπαντρευτεί -με την 30χρονη που έπεσε θύμα της επίθεσης στο σπίτι τους. Ο δε 12χρονος γιος του από τον πρώτο γάμο είχε καταγγείλει προ μηνός διάρρηξη και ζημίες στο σπίτι τους, οπότε ο πατέρας του έβαλε κάμερες.

Όπως έχουν πει διάφορες πηγές, το γεγονός ότι η διασώστρια πήγε στη Σύρο για διακοπές δεν ήταν περίεργο, διότι αν και δούλευε στο ΕΚΑΒ Αθηνών, είχε μεγαλώσει στο νησί και γνώριζε εδώ και πολλά χρόνια τον άνδρα στον οποίο φέρεται να επιτέθηκε -δεν προκύπτει δηλαδή να πήγε στο νησί ειδικά για να επιτεθεί στο ζευγάρι. Ο πρώην σύζυγός της είπε ότι δεν γνωρίζει αν υπήρξε ερωτική σχέση στο παρελθόν μεταξύ θύματος και δράστη, αλλά έμμεσα απέκλεισε το πρόβλημα των ανείσπρακτων ενοικίων λέγοντας ότι η ίδια δεν είχε περιουσία στο νησί. Το σπίτι ίσως ήταν ιδιοκτησία συγγενούς της. Ομως εν γένει η όλη συμπεριφορά της δεν δείχνει άνθρωπο που πάει να ζητήσει νοίκια.

Ο πρώην σύζυγος

Ο πρώην σύζυγος της διασώστριας πήγε στη Σύρο για να φροντίσει τα ανήλικα παιδιά τους. Σε δηλώσεις του είπε ότι η πρώην γυναίκα του γνωριζόταν με το ζευγάρι: «Ο 41χρονος είχε παντρευτεί πριν από 12 χρόνια μια γυναίκα που παντρεύτηκε μετά με πρώτο ξάδερφο της δικής μου και τα παιδιά κάνανε παρέα. Ειπώθηκε ότι μπορεί να είχαν ερωτική σχέση, και πάλι δεν μπορώ να το ξέρω. Υπήρχε κάποιο αγκάθι, κάτι που την απασχολούσε; Μπορεί. Δεν ήταν άνθρωπος που τα έλεγε και όλα, όπως και εγώ. Μπορεί και εκείνη να μου έκρυβε κάποια πράγματα, μην τυχόν και με ενοχλήσει», είπε ο άνδρας στο Star.

Ακόμη, περιγράφοντας το βάρος της διαχείρισης της επόμενης ημέρας για την οικογένεια, είπε:

«Χίλιες φορές να είχα φύγει εγώ, παρά η γυναίκα μου. Χίλιες φορές να είχα φύγει εγώ. Τώρα μου άφησε ένα βάρος, το οποίο δεν μπορώ να το διαχειριστώ κατάλληλα… Τα παιδιά από εδώ και μπρος θα είναι μαζί μου. Να αποδοθεί δικαιοσύνη, όχι μόνο για εμένα, αλλά και για τους γονείς της. Δεν αφαιρείς έτσι μια ζωή.»

Αναπαράσταση του μαχαιρώματος

Στο πλαίσιο της συμπληρωματικής έρευνας, πραγματοποιήθηκε σήμερα νέα αυτοψία και αναπαράσταση των γεγονότων προκειμένου να αποσαφηνιστούν κρίσιμες λεπτομέρειες γύρω από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκτυλίχθηκε η φονική συμπλοκή.

Στο πλαίσιο των ανακρίσεων, οι αστυνομικές αρχές προχώρησαν στη σύλληψη του ηλικιας 41 ετών δράστη, καθώς και της 30χρονης συζύγου του, παρότι εκείνη είχε αφεθεί αρχικά ελεύθερη μετά την πρώτη της κατάθεση, με εισαγγελική εντολή. Τελικά ασκήθηκε δίωξη και στους δύο αλλά όχι για φόνο. Η ιατροδικαστική έκθεση έδειξε βαθύ μαχαίρωμα στην πλάτη και μώλωπες από χτυπήματα από αντικείμενα (μάλλον από τη γλάστρα και την καρέκλα που της πέταξε ο άνδρας).

ΗΠΑ, Ιράν, Σαουδική Αραβία και Κατάρ εξαπέλυαν πυραύλους εναντίον αλλήλων στη Μέση Ανατολή και σουτ στη Βόρεια Αμερική. Μόνο Άγγλοι και Αργεντινοί μετέφεραν παλιές πολεμικές διαφορές με πανό στο γήπεδο. Οι υπόλοιποι έπαιξαν μπάλα. Κάποιες σούπες. Αλλά από τα προημιτελικά και έπειτα αποζημιώθηκαν οι ξενύχτηδες. Υπερθέαμα ο μικρός τελικός του Μουντιάλ όπου Αγγλία και Γαλλία έβαλαν 10 γκολ, αμφότεροι με 92% ακρίβεια μεταβιβάσεων και περισσότερες συνολικές τελικές απ’ ό,τι φάουλ.

Αργεντινή-Ισπανία και σπάνις

Αντίθετα, στον τελικό του ενός γκολ στην παράταση, η Ισπανία πάτησε σαν οδοστρωτήρας την Αργεντινή του υπερφυσικού Μέσι. Αλλά η εμμονή των Ισπανών να μπουν με την μπάλα στο τέρμα αφαίρεσε τις συγκινήσεις που φορτίζουν το ποδοσφαιρικό θέαμα. Περισσότερο όλων συγκίνησε ο Μέσι στο κλείσιμο της απίστευτης καριέρας του ατενίζοντας δακρυσμένος τις εξέδρες που τον αποθέωναν.

Τα αστέρια του ποδοσφαιρικού στερεώματος, παλιά και νέα, ήταν εκεί.  Ομάδες με μακρά ιστορία και άλλες που μόλις ξεκίνησαν την δική τους. Από άγνωστες σταχτοπούτες μέχρι το ξύπνημα του γίγαντα των ΗΠΑ που είδε στο κανονικό ποδόσφαιρο με την στρόγγυλη μπάλα μια νέα μπίζνα του αθλητικού θεάματος να την κατακτά. Κρίμα που η κόκκινη κάρτα του Τραμπ εμπόδισε στην Εθνική τους ομάδα να πάει μακρύτερα.

Στέρησε και από την FIFA περισσότερα έσοδα με την δυναμική (προσφορά και ζήτηση) τιμολόγηση των εισιτηρίων των μεταπωλητών. Η ΦΙΦΑ κούμπωνε 15% προμήθεια στην μεταπώληση κι από τον αγοραστή κι από τον πωλητή. Σιγά μην το άφηνε ο Ινφαντίνο. Αδιανόητο το παγκόσμιο ρεκόρ μεταπώλησης στα $28.000 για τον τελικό του Μουντιάλ. Ο αγοραστής ψώνισε δύο για να έχει παρέα… Από το σπορ του λαού μεταμορφώθηκε για λίγο στο σπορ της ελίτ.

Πολλές οι φάτσες που στόχευσε η εξαίρετη τηλεοπτική παραγωγή. Οι περισσότερες άγνωστες σε εμάς, και άλλες άσχετες με το άθλημα. Ο Μικ Τζάγκερ, πραγματικός φίλαθλος και οπαδός της Αγγλίας,  παρακολουθούσε όρθιος κι απόμακρος.

Κονταροχτύπημα ΦΙΦΑ και ΔΟΕ

Οι Αμερικανοί με το εξαγόμενο δικαστικό τους σύστημα, καθάρισαν το στάβλο της FIFA, μαζί με τον Μπλάτερ, προ δεκαετίας, για να στηρίξουν έναν άλλον Ελβετό που έκανε την υπέρβαση με την πλάτη τους. Οι 48 ομάδες των 104 αγώνων στα υπέροχα γήπεδα των τριών συνδιοργανωτών έφεραν ανήκουστα ρεκόρ σε γκολ και έσοδα.

Τα $15 δις σε έσοδα του τετραετούς κύκλου μεταξύ Μουντιάλ, πέρασαν καθαρά την FIFA για πρώτη φορά μπροστά από την αντίστοιχη τετραετία της ΔΟΕ των Ολυμπιακών των $7,5 δις που κρατούσε τα σκήπτρα μετά τα μαθήματα εμπορευματοποίησης που πήρε από τους Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984. Νά δούμε ποια θα είναι η επίπτωση στο Ολυμπιακό Κίνημα με το ξαναπέρασμα από το Λος Άντζελες σε 2 χρόνια από σήμερα.

Άλλη μία ομοιότητα των κορυφαίων αυτών οργανισμών είναι ότι έχουν περισσότερα μέλη από τα Ηνωμένα Έθνη που εκλέγουν τον πρόεδρό τους. Η ποσότητα υπερέχει της ποιότητας στην εκλογή. Η μεν ΔΟΕ, κάνοντας μέλη από τριτοκοσμικές χώρες που αρέσκονται στα ταξίδια και στα λούσα, χωρίς μέλος από την Ελλάδα για 5 χρόνια, η δε ΦΙΦΑ στο Κογκρέσο των 200+ Ομοσπονδιών που ψηφίζουν.

Η ΦΙΦΑ τα κατάφερε με την ποσοτική αύξηση 48 προκριθέντων των 104 αγώνων σε 39 μέρες και των θέσεων των σταδίων σε 16 μεγαλουπόλεις, ενώ η ΔΟΕ στριμώχνει 49 αθλήματα σε 16 μέρες σε μία πόλη με ένα κεντρικό στάδιο. Ο Ινφαντίνο θέλει να αυξήσει στο επόμενο Μουντιάλ τους προκριθέντες σε 64 σαν δόλωμα για να επανεκλεγεί από την πλέμπα το 2027. Η ΔΟΕ, που άλλαξε πρόεδρο το 2025, έβγαλε κίτρινη κάρτα στο μέλος της από την ΦΙΦΑ για την κόκκινη που ακύρωσε για χάρη του Τραμπ. Προβλέπονται μπερδέματα.

Και οι δύο προσελκύουν παγκόσμια ακροατήρια. Αν και τα μοντέλα εσόδων τους είναι παρόμοια (τηλεοπτικά, χορηγίες και εισιτήρια) διαφέρουν ριζικά στην προβολή των χορηγών. Στην πρώτη οι διαφημιζόμενοι εμφανίζονται στην περίμετρο του αγωνιστικού χώρου. Στην δεύτερη επιτρέπεται μόνο η διασύνδεσή τους με την διοργάνωση, χωρίς αγωνιστική παρουσία. Από την άλλη μεριά, οι Ολυμπιακοί προσφέρουν άπειρα διαφημιστικά διαλείμματα λόγω της αποσπασματικότητας του προγράμματος, ενώ το ποδόσφαιρο μόνο πριν και μετά κάθε ημίχρονο. Αυτό ίσχυε όμως μέχρι χτες.

Γουλιές διαφημίσεων στο Μουντιάλ

Μπήκε η αμερικανική πινελιά με το διάλειμμα ύδρευσης, στην ουσία διαφημιστικό τάιμ άουτ 3 λεπτών στη μέση κάθε ημιχρόνου. Αν και το γιούχαραν οι γαλουχημένοι στο ποδόσφαιρο φίλαθλοι, το βλέπω να θεσμοθετείται, αν και σε μικρότερη διάρκεια (π.χ. 90″), ώστε να συντηρείται το μομέντουμ.

Κανόνες επίσπευσης του παιγνιδιού και η εξέλιξη του VAR αφαιρεί καθυστερήσεις από τα τσακώματα των αμφισβητούμενων αποφάσεων ώστε να χωρέσει το τάιμ άουτ. Αυτό που δεν θα μείνει είναι το σόου του ημιχρόνου. Πρώτον διότι δεν υπάρχει χρόνος και, δεύτερον, διότι δεν αιτιολογείται το κόστος του.

Για την εφαρμογή της καινοτομίας φρονώ πως πρέπει ερωτηθούν οι παίκτες και οι προπονητές τους. Ενδέχεται να πιέσουν οι Λίγκες και οι διαχειριστές των τηλεοπτικών τους δικαιωμάτων που προσβλέπουν στη διάνοιξη νέου χώρου σημαντικών εσόδων. Οι όποιες αγωνιστικές αντιδράσεις αυτών που προσφέρουν το θέαμα μάλλον θα καμφθούν από τα οικονομικά ανταλλάγματα που θα μετακυληθούν στους παίκτες. Η νέα αυτή εικόνα του παγκοσμίου σπορ θα εδραιωθεί με ή χωρίς τον Ινφαντίνο, αφού ο αθεόφοβος Τραμπ μόλις τον πρότεινε για ΓΓ του ΟΗΕ στην θέση του Γκουτέρες.

Υποστηρίζουν πως επειδή «έχουν περάσει τόσα χρόνια» και λόγω των πολλών αποτυχημένων προσπαθειών, θα πρέπει οι εμπλεκόμενοι να κοιτάξουν «έξω από το κουτί». Και στο αφήγημα αυτό, σκοπίμως, προστίθεται και ο ισχυρισμός ότι οι Ελληνοκύπριοι «δεν θέλουν λύση», «δεν ξέρουν τι θέλουν», «έχουν βολευτεί» με το σημερινό κατοχικό στάτους κβο. Είναι το παραμύθι που αναπαράγεται για να ασκηθεί πίεση στην ελληνική πλευρά, δημιουργώντας σε αυτή «ενοχές». Την ίδια ώρα, η κατοχική δύναμη παραμένει στο απυρόβλητο. Κι αυτό βολεύει το γνωστό αφήγημα:  Να ικανοποιηθεί η κατοχική πλευρά και να κληθεί το θύμα να πληρώσει τον λογαριασμό.

Μέσα σε αυτά τα δεδομένα, προσφέρεται και η δυνατότητα του κάθε περαστικού στο Κυπριακό να θεωρεί πως έχει «δει το φως το αληθινό», το οποίο κανένας άλλος δεν έχει… ανακαλύψει τόσα χρόνια. Για την ακρίβεια αυτό το… ίδιο φως το έχουν ανάψει πολλάκις οι Βρετανοί. Γνωστοί κατασκευαστές ιδεών και πρωταθλητές των υπόγειων διαδρομών του Κυπριακού.

Έχοντας χάσει την παλιά τους αίγλη, το κύρος και την επιρροή τους, τηρούν μια σιωπηρή στάση. Αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στην εσωτερική πολιτική κρίση, που διανύει η χώρα αυτή. Ωστόσο, τα όσα ακούγονται ως ιδέες και «εποικοδομητικές προτάσεις», έχουν τη σφραγίδα τους. Κι ας μην ασχολούνται, υποτίθεται, σήμερα. Προφανώς και η μη λύση δεν είναι λύση. Ούτε μια συμφωνημένη διχοτόμηση ή το όποιο σενάριο διαζυγίου. Ταυτόχρονα, είναι σαφές πως μια κακή λύση είναι άκρως αρνητικό σενάριο, που δεν θα έχει επιστροφή.

Έρχεται ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και ελπίζουμε να σπάσει το αδιέξοδο. Πώς όμως; Από την μια η Τουρκία δεν φαίνεται να  θέλει να εγκαταλείψει τα κατοχικά «κεκτημένα» της στο  νησί. Δεν έχει καταλάβει, μόνο εδάφη, αλλά έχει δημιουργήσει μηχανισμούς εδραίωσης της παρουσίας της στο  νησί. Αυτά επιχειρεί να τα νομιμοποιήσει και μέσω της διαδικασίας των Ηνωμένων Εθνών. 

Κυπριακό: Τί θέλει η Τουρκία

Η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο συνδέεται με τους ευρύτερους γεωπολιτικούς της στόχους. Είναι προφανές πως η τουρκική λογική δεν μπορεί να εναρμονίσει τις επιδιώξεις της Άγκυρας με μια συμφωνία στο Κυπριακό. Η Άγκυρα εδώ και χρόνια (από την εποχή του Ραούφ Ντενκτάς) επιμένει σε λύση δυο κρατών.

Όταν αναφέρεται σε λύση δυο κρατών δεν εννοεί προφανώς σκληρή διχοτόμηση, όπου τείχη θα χωρίζουν τις δυο περιοχές, ελεύθερες και κατεχόμενες. Αυτό δεν εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς της. Αυτό που θέλει η Τουρκία είναι ο έλεγχος του νησιού, μέσα από μια συνομοσπονδία. Κι αυτό θέλει προσοχή: Να μην θεωρηθεί η εγκατάλειψη των δυο κρατών και η επιλογή της συνομοσπονδίας, ως τουρκική υποχώρηση. 

Η Λευκωσία από την πλευρά της, έχει ξεκαθαρίσει πως δεν μπορεί να ξεφύγει από τις κόκκινες γραμμές της, όπως τις υπενθύμισε, την περασμένη Δευτέρα, στην αντικατοχική εκδήλωση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κόκκινες γραμμές που αφορούν όλους τους Κυπρίους. Και  συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και  διασφάλιση ότι οι Κύπριοι θα έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν ό,τι ακριβώς και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες. Η λύση, δηλαδή,  να διασφαλίζει σε όλους τους νόμιμους κατοίκους το δικαίωμα να ζουν, να εργάζονται, να δραστηριοποιούνται και να δημιουργούν, όπου το επιλέξουν…

Η Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας συνεχίζει κανονικά την αποστολή της, η οποία εντάσσεται στη διεθνή πρωτοβουλία «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept». Η πρωτοβουλία αυτή στοχεύει στην ενίσχυση της αεράμυνας του Βασιλείου μέσω συντονισμένων δράσεων και σύγχρονων τεχνολογιών, με την ΕΛΔΥΣΑ να διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση απειλών όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι.

Η κατάρριψη του UAV στην περιοχή Γιανμπού αναδεικνύει την αποτελεσματικότητα του συστήματος PATRIOT και την ετοιμότητα των ελληνικών δυνάμεων να ανταποκριθούν σε πιθανούς κινδύνους. Η δράση αυτή συμβάλλει άμεσα στην ασφάλεια της περιοχής και στην προστασία των κρίσιμων υποδομών της Σαουδικής Αραβίας. Η εμπλοκή της Ελλάδας σε διεθνείς αποστολές αεράμυνας, όπως αυτή στη Σαουδική Αραβία, ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία με σημαντικούς εταίρους και αναδεικνύει την ελληνική τεχνογνωσία σε θέματα αεροπορικής ασφάλειας.

Παράλληλα, η αντιμετώπιση απειλών από UAV αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για τη σύγχρονη πολεμική τακτική, με τις ελληνικές δυνάμεις να διατηρούν υψηλό επίπεδο ετοιμότητας και επαγρύπνησης. Η ΕΛΔΥΣΑ αναμένεται να συνεχίσει τη συμμετοχή της σε παρόμοιες αποστολές, διασφαλίζοντας την ασφάλεια στον εναέριο χώρο του Βασιλείου και ενισχύοντας το πλαίσιο συνεργασίας στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας.

Η κατάρριψη των δύο βαλλιστικών πυραύλων

Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση από το ΓΕΕΘΑ, στις 07:15 (ώρα Ελλάδας),το πρωί του Σαββάτου η ελληνική πυροβολαρχία αντιμετώπισε με απόλυτη επιτυχία επίθεση που προήλθε από την περιοχή της Υεμένης, επιτυγχάνοντας ποσοστό αναχαίτισης 100%. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε με δύο βαλλιστικούς πυραύλους, οι οποίοι είχαν ως στόχο σημαντική εγκατάσταση διυλιστηρίων στην περιοχή Γιανμπού, όπου βρίσκεται ανεπτυγμένη η ελληνική δύναμη.

Η Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας συμμετέχει στη διεθνή πρωτοβουλία Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept, η οποία έχει ως αντικείμενο την υποστήριξη της αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας.Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, η ΕΛΔΥΣΑ συνεχίζει κανονικά την αποστολή της, χωρίς να έχει επηρεαστεί η επιχειρησιακή της δραστηριότητα.

Patriot: Η ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ

Γνωρίζεται ότι το Σάββατο 25 Ιουλίου και ώρα 07:15 (ώρα Ελλάδας), η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων PATRIOT της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), στο πλαίσιο της συμμετοχής της στην αποστολή της διεθνούς πρωτοβουλίας «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept» για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, αντιμετώπισε με επιτυχία 100% επίθεση από την περιοχή της Υεμένης. Η επίθεση εκδηλώθηκε με δύο βαλλιστικούς πυραύλους και είχε ως στόχο σημαντικότατη εγκατάσταση διυλιστηρίων στην περιοχή Γιανμπού, όπου είναι ανεπτυγμένη η ελληνική Πυροβολαρχία. Η ΕΛΔΥΣΑ συνεχίζει κανονικά την αποστολή της.

Σημειώνεται ότι και στις αρχές Απριλίου η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), στο πλαίσιο της συμμετοχής της στην αποστολή της διεθνούς πρωτοβουλίας «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept» για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, έβαλε ένα βλήμα και κατέρριψε ένα στόχο (μη επανδρωμένο Αερόχημα – UAV),σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες εμπλοκής. Παράλληλα, στις 19 Μαρτίου οι ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία είχαν καταρρίψει δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους.

Θρίλερ με Κουβέιτ-Μπαχρέιν

Το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ έστειλαν κρυφά αεροσκάφη για να επιτεθούν σε θέσεις εντός του Ιράν, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, στα πρώτα τέτοια άμεσα αντίποινά τους εναντίον της Τεχεράνης, η οποία εξαπολύει καθημερινά επιθέσεις στο εδαφός τους. Οι αεροπορικές επιδρομές στις αρχές αυτού του μήνα στόχευσαν αποθήκες μη επανδρωμένων αεροσκαφών και πυραύλων, μεταξύ άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, ανέφεραν ορισμένες πηγές στην WSJ.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – τα οποία φέρεται να επιτέθηκαν στο Ιράν πολλές φορές στις αρχές του πολέμου, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα – παρείχαν πληροφορίες για στόχους και αμυντική αεροπορική κάλυψη για τις επιθέσεις, σε μια ένδειξη της αναδυόμενης αραβικής συνεργασίας στην αντιμετώπιση του Ιράν.

Το Ιράν εδώ και εβδομάδες επικεντρώνει τα αντίποινα στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, τα οποία φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Τα δύο κράτη του Περσικού Κόλπου διαθέτουν σχετικά μικρές αεροπορικές δυνάμεις, οπλισμένες με αμερικανικά και ευρωπαϊκά αεροσκάφη, αλλά δεν ήθελαν να αφήσουν την Τεχεράνη να συνεχίσει να τα χτυπά ατιμώρητα, ανέφεραν οι πηγές.

Τα ΗΑΕ δήλωσαν ότι υποστηρίζουν τη μείωση των εντάσεων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους ανοίγματος του Στενού του Ορμούζ, μιας κρίσιμης διαδρομής για τις εξαγωγές πετρελαίου του Κόλπου. Το Υπουργείο Εξωτερικών τους καταδίκασε τις επιθέσεις στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν και δήλωσε ότι «εκφράζει την πλήρη αλληλεγγύη του με αυτά τα κράτη και επιβεβαιώνει την υποστήριξή του σε όλα τα μέτρα που αποσκοπούν στη διασφάλιση της ασφάλειας και της σταθερότητάς τους».

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου της WSJ, ο πρέσβης του Κουβέιτ στις ΗΠΑ αρνήθηκε ότι η χώρα του χτύπησε το Ιράν. «Το Κράτος του Κουβέιτ δεν έχει συμμετάσχει σε καμία στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν, ούτε έχει επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί το έδαφός του για την έναρξη επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον οποιουδήποτε γειτονικού κράτους», δήλωσε ο πρέσβης Αλ-Ζάιν Αλ-Σαμπάχ.

Αμερικανικό πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο

Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις «εξουδετέρωσαν» χθες Παρασκευή ένα πετρελαιοφόρο δεξαμενόπλοιο το οποίο επιχείρησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ σε βάρος του Ιράν, σύμφωνα με το διοικητήριο που είναι αρμόδιο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής (U.S. Central Command ή CENTCOM).

Tο τάνκερ Μ/Τ Lavine εξουδετερώθηκε στον Κόλπο του Ομάν αφού επιχείρησε να παραβιάσει τον αποκλεισμό τουλάχιστον τέσσερις φορές, δήλωσε ο Τιμ Χόκινς, εκπρόσωπος Τύπου της CENTCOM, στο πρακτορείο ειδήσεων Associated Press. «Το πλήρωμα προειδοποιήθηκε επανειλημμένως, δεν συμμορφώθηκε και αμερικανικές δυνάμεις εξουδετέρωσαν το πλοίο, πλήττοντας το μηχανοστάσιό του», ανέφερε ο Χόκινς, χωρίς να επιβεβαιώσει πληροφορίες που μετέδωσαν χθες ιρανικά μέσα ενημέρωσης για δύο νεκρούς εξαιτίας της επίθεσης.

Το Ριάντ πλήττει τους Χούθι

Την ίδια ώρα ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας έπληξε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη που συνιστούσαν απειλή για τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η επιχείρηση διεξήχθη εν είδει αντιποίνων για τις επιθέσεις των Χούθι εναντίον εμπορικών πλοίων στην περιοχή, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του συνασπισμού, ο υποπτέραρχος Τούρκι αλ Μάλικι.

Ο συνασπισμός απάντησε «αποφασιστικά και δυναμικά» πλήττοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Χούθι, αφότου «οι τρομοκρατικές τους δυνάμεις στοχοποίησαν εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα», ανέφερε η ανακοίνωση του υποπτεράρχου Τούρκι αλ Μάλικι στην πλατφόρμα Χ, διευκρινίζοντας πως η στρατιωτική επιχείρηση έχει πλέον ολοκληρωθεί.

Στο μεταξύ σειρήνες συναγερμού ήχησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο Μπαχρέιν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών. Το τελευταίο διάστημα, το Μπαχρέιν βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων. Ήχησαν σειρήνες. Οι πολίτες και οι κάτοικοι καλούνται να παραμείνουν ψύχραιμοι και να κατευθυνθούν στην πλησιέστερη ασφαλή τοποθεσία», αναφέρει το μήνυμα του υπουργείου Εσωτερικών που κοινοποιήθηκε μέσω της πλατφόρμας Χ.

Αν ισχύει το σενάριο της χρηματοδότησης, δεν συνεπάγεται ότι οι συλληφθέντες (πρώην και νυν πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που εμπλέκονται στην δολοφονική απόπειρα κατά του Γερμολάγιεφ και στον φόνο της 48χρονης συνεργάτιδάς τους αυτουργού) εκτελούσαν εντολές του Ζελένσκι ή των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας με στόχο να τρομοκρατήσουν όσους κεφαλαιούχους υποστηρίζουν αντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Μπορεί, δηλαδή, ναι μεν ο ζάπλουτος Γερμολάγιεφ να στοχοποιήθηκε για τις πολιτικές προτιμήσεις του, αλλά ο ηθικός αυτουργός να ήταν ένας αντίπαλος ολιγάρχης με συγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα, υποστηρικτής άλλου υποψηφίου για την προεδρία.

Ολοι οι ολιγάρχες κάποιον χρηματοδοτούν

Η Ουκρανία, παρά την κατάντια της, εξακολουθεί να “διαθέτει” καμιά εικοσαριά ολιγάρχες -οι περισσότεροι άτομα που έχουν εμπλακεί σε σωρεία παρατυπιών και παρανομιών προ πολέμου, αλλά και με κάποιους να συνεχίζουν την οριακά νόμιμη δράση τους μέχρι και σήμερα. Αυτοί οι “επιχειρηματίες”, με κάποιους ήδη προφυλακισμένους για παρανομίες και με άλλους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, έχουν ο καθένας το δικό του κύκλωμα και “στρατό”.

Πάνω από πέντε από αυτούς είναι γνωστοί στα ουκρανικά μέσα για τις σχέσεις τους με τον υπόκοσμο και για πληρωμένες εκτελέσεις αντιπάλων. Όμως εξακολουθούν (ακόμα και οι προφυλακισμένοι) να στηρίζουν με όλα τα μέσα την πολιτική πτέρυγα που θα εξασφαλίσει να μείνουν στο απυρόβλητο οι δικές τους μπίζνες και αντιμάχονται όχι μόνον εκείνους που τους ανταγωνίζονται στις επιχειρήσεις, αλλά και εκείνους οι οποίοι στηρίζουν άλλο κόμμα ή άλλο πολιτικό πρόσωπο.

Κατά συνέπεια, ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που δεν αποκλείει το σενάριο της χρηματοδότησης ως κινήτρου, είναι ότι, όπως συμβαίνει σε αμέτρητες χώρες, έτσι και στην Ουκρανία οι ολιγάρχες ή κεφαλαιούχοι ή γενικώς οι πολύ πλούσιοι (ανεξαρτήτως των μεθόδων με τις οποίες απέκτησαν οικονομική επιφάνεια) επιλέγουν να χρηματοδοτούν το κόμμα των υποψηφίων που θα υπερασπιστεί τα δικά τους συμφέροντα. Στηρίζουν πρόσωπα και κόμματα με μαύρο χρήμα, παράνομες μίζες, και παρεμπιπτόντως με ανοιχτή οικονομική στήριξη.

Στις προηγούμενες εκλογές

Στις εκλογές του 2019 για παράδειγμα άλλοι ολιγάρχες χρηματοδότησαν ή στήριξαν με τα μέσα ενημέρωσης που είχαν στην ιδιοκτησία τους, τον “Υπηρέτη το λαού” (του Ζελένσκι), άλλοι υποστήριξαν την “Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη” του Πέτρο Ποροσένκο, άλλοι το κόμμα “Πατρίδα” της Γιούλια Τιμοσένκο και άλλοι την αντιπολίτευση που σήμερα χαρακτηρίζεται φιλορωσική, αν και τασσόταν απλώς υπέρ των ισορροπιών με τη Μόσχα.

Ο βασικός υποστηρικτής της καμπάνιας του Ζελένσκι ήταν ο δισεκατομμυριούχος ολιγάρχης Ιγκόρ Κολομόισκι (Ihor Kolomoisky) που υποστήριξε τον τότε υποψήφιο με τον τηλεοπτικό του όμιλο. Προέβαλε συστηματικά τον Ζελένσκι και τη σατιρική του σειρά, αλλά καταγγέλθηκε ότι χρησιμοποίησε και την τράπεζά του PrivatBank και offshore λογαριασμούς για να “σπρώξει” παράλληλα δεκάδες εκατομμύρια προς πολλούς και διάφορους. Ο ολιγάρχης αυτός προφυλακίσθηκε για υπεξαίρεση και  ξέπλυμα μαύρου χρήματος καθώς και για την ηθική αυτουργία σε συμβόλαιο θανάτου (απόπειρα δολοφονίας δικηγόρου στην Κριμαία το 2003).

Ο Πέτρο Ποροσένκο, όντας ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ουκρανία (γνωστός ως ο “βασιλιάς της σοκολάτας” λόγω της εταιρείας Roshen) ήταν σε θέση να αυτοχρηματοδηθεί, αλλά κατηγορήθηκε ως εν ενεργεία πρόεδρος ότι χρησιμοποίησε τον κρατικό μηχανισμό και τοπικούς διοικητικούς πόρους για την ενίσχυση της υποψηφιότητάς του. Έμμεσα και άμεσα τον στήριξε και ο ζάπλουτος Ρινάτ Αχμέτοφ, επισήμως ο πλουσιότερος ολιγάρχης της χώρας. Είχαν αναπτύξει μαζί το “κερδοφόρο” ενεργειακό σχήμα “Rotterdam+”, μέγα σκάνδαλο από το οποίο ο Αχμέτοφ την γλίτωσε, φορτώνοντάς τα όλα στον Ποροσένκο.

Η Γιούλια Τιμοσένκο στηρίχθηκε από τουλάχιστον πέντε βιομηχάνους που αντιπολιτεύονταν τον Ποροσένκο, επειδή δεν τους στήριξε στην πενταετή θητεία του. Είχε την επίσημη στήριξη του “βασιλιά του χάλυβα” Σεργκέι Ταρούτα (Serhiy Taruta) αλλά και σκιώδεις χρηματοδοτήσεις. Όπως έδειξαν έρευνες ουκρανικών μέσων η Τιμοσένκο χρησιμοποιούσε “αχυρανθρώπους” (απλούς πολίτες, συνταξιούχους και μικρομεσαίους) οι οποίοι εμφανίζονταν στα χαρτιά να κάνουν μεγάλες δωρεές χιλιάδων ευρώ στο κόμμα της ενώ στην πραγματικότητα τα χρήματα προέρχονταν από ανώνυμους μεγαλοεπιχειρηματίες

Η εχθρότητα προς τον Ζελένσκι

Ενας λόγος να στηρίξει τον Ζαλούζνι στην παρούσα φάση ο Γερμολάγιεφ, είναι το γεγονός ότι ο Ζελένσκι του άσκησε διώξεις και τον “ανάγκασε” να ζει στο Μονακό. Προ τριετίας η κυβέρνηση του Ζελένσκι του επέβαλε κυρώσεις για δέκα χρόνια, επειδή είχε επιχειρήσεις (Alef-Vinal) που συνέχιζαν να λειτουργούν στην Κριμαία, πληρώνοντας φόρους στη Ρωσία, μετά την προσάρτηση της περιοχής το 2014.

Η Ουκρανική Υπηρεσία Ασφαλείας (SBU) τον κατηγόρησε για συνεργασία με τη Ρωσία (collaboration). Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, οι εταιρείες του (κυρίως η ποτοποιία Alef-Vinal) συνέχισαν να λειτουργούν στην Κριμαία μετά την προσάρτηση του 2014, παράγοντας κρασιά και κονιάκ, και πληρώνοντας εκατομμύρια δολάρια σε φόρους στο ρωσικό κρατικό ταμείο. Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν πάγωμα όλων των περιουσιακών του στοιχείων στην Ουκρανία, απαγόρευση χρηματοοικονομικών συναλλαγών και ανάκληση των επιχειρηματικών του αδειών.

Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία κατάσχεσε τις υποδομές του στην Κριμαία το 2014 και ότι ο ίδιος “έχασε τα πάντα”. Από τις κυρώσεις έχασε εκατοντάδες ακίνητα μεγάλης αξίας της μεσιτικής του εταιρείας  (όσα δεν είχε προλάβει να μεταβιβάσει), μια τράπεζα, μία βιομηχανία ηλιελαίου, μια βιομηχανία πλαστικών κ.ά. Παρ΄όλα αυτά εξακολουθούσε να ελέγχει στην Ουκρανία και στο εξωτερικό εταιρείες που είχε μεταβιβάσει.

Είχε δηλώσει μετά την βομβιστική επίθεση ότι πίσω από την απόπειρα κατά της ζωής του κρυβόταν η Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών (GUR), χωρίς όμως να κατηγορήσει τον Ζελένσκι ως υπαίτιο αλλά “κυκλώματα”. Όντως λίγες μέρες αργότερα συνελήφθησαν ως ενεχόμενοι δύο πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών αυτών (ένας πρώην και ένας νυν), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ενεργούσαν οπωσδήποτε με εντολές των υπηρεσιών -πολλοί πράκτορες και αστυνομικοί συνεργάζονται με την μαφία και άρα μπορεί να εκτελούσαν εντολές μαφιόζων ή αντιπάλων “επιχειρηματιών”.

Κοινό στοιχεία με Ζαλούζνι

Ο Γερμολάγιεφ (γνωστός ως ο “βασιλιάς του μπετόν” στο Ντνίπρο, το οποίο απέχει 100 χλμ. από το μέτωπο πλέον) απέφευγε την κεντρική πολιτική σκηνή και δεν είχε οργανική σχέση με την κυβέρνηση στο Κίεβο ή με το στρατό. Πέραν της βαθύτατης αντιπάθειας που έχουν αμφότεροι για το Ζελένσκι (ο ένας για τις κυρώσεις και ο άλλος για την αποπομπή του), μοιράζονται και την κοινή τους μεγάλη συμπάθεια με την εβραϊκή κοινότητα.

Αυτή αριθμεί περίπου 400.000 πολίτες που ζουν στην Ουκρανία. Ο Γερμολάγιεφ ως ζάπλουτος εβραίος είχε πολύ στενούς δεσμούς με το εβραϊκό λόμπι, κάτι κοινό με τον Ζαλούζνι, που είναι μεν χριστιανός ορθόδοξος, αλλά έχει δηλώσει θαυμαστής του Ισραήλ ως προς την στρατιωτική οργάνωση του κράτους και είναι στενός φίλος του Αρχιραβίνου της Ουκρανίας.

Ο επιχειρηματίας ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές και ιδιοκτήτες ακινήτων της πόλης και είχε στενή συνεργασία με τις τοπικές αρχές του Ντνίπρο. Ήταν πολύ ενεργό μέλος της ισχυρής εβραϊκής κοινότητας του Ντνίπρο (συναγωγή “Golden Rose”). Μέσω αυτής της κοινότητας είχε παρασκηνιακή επιρροή σε διάφορα πολιτικά πρόσωπα της περιοχής, αλλά πάντα με γνώμονα την προστασία των επιχειρήσεών του. Στην Ουκρανία ζουν περίπου 400.000 άτομα εβραϊκού θρησκεύματος.

Οι κοινές αντιπάθειες

Η εβραϊκή κοινότητα του Ντνίπρο, γενέτειρα του Γερμολάγιεφ, ελέγχεται από το κίνημα Chabad-Lubavitch και είναι μία από τις ισχυρότερες στην Ευρώπη. Δεν στηρίζει ανοιχτά κανέναν εθνικό πολιτικό ηγέτη ή κόμμα, αλλά έχει ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον δήμαρχο της πόλης Μπορίς Φιλάτοφ, ο οποίος έχει συγκρουσθεί και με τον Ζελένσκι και με τον προκάτοχό του, πρώην πρόεδρο Ποροσένκο -περισσότερο με τον Ζελένσκι. Ο Φιλάτοφ διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με τον επικεφαλής Ραβίνο του Ντνίπρο.

Ο δήμαρχος του Ντνίπρο (πόλη με τους περισσότερους εβραίους μετά το Κίεβο) έχει εξαιρετικά τεταμένη σχέση με τον Ζελένσκι. Το 2020 μάλιστα ίδρυσε δικό του κόμμα,  το “Proposition” (Πρόταση), το οποίο αποκαλείται στην Ουκρανία “Το Κόμμα των Δημάρχων” ή των περιφερειών. Πρόκειται για μια πολιτική συμμαχία ισχυρών δημάρχων της χώρας που προωθεί τον περιφερειακό έλεγχο και αντιτίθεται στα μεγάλα κόμματα.

Ο αρχιραβίνος της πόλης και φίλος του δημάρχου, ήταν στενός φίλος ή πάντως υποστηρικτής και του Γερμολάγιεφ, τον οποίο χαρακτήριζε δημόσια ως «έναν από τους πιο σεβαστούς και τιμώμενους ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας στην Ουκρανία». Η μεγαλύτερη εταιρεία του Γερμολάγιεφ εξάλλου, η “Alef”, πήρε το όνομά της από το “Άλεφ” (א), το οποίο είναι το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Χρηματοδοτούσε δε την ανέγερση εβραϊκών ιδρυμάτων, σχολείων και συναγωγών στο Ντνίπρο. Μετά τη βομβιστική επίθεση στο Μονακό, μεγάλα εβραϊκά μέσα ενημέρωσης, όπως η Jerusalem Post, κάλυψαν εκτενώς το γεγονός, αναδεικνύοντας αμέσως την ιδιότητά του ως διακεκριμένου μέλους της εβραϊκής διασποράς.

Ο Ζαλούζνι

Ο Βαλέρι Ζαλούζνι ως πρώην Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και νυν πρέσβης στο Λονδίνο, έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με την εβραϊκή ηγεσία και στην Αγγλία αλλά κυρίως στην πατρίδα του.  Διατηρεί προσωπική φιλία και ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τον Αρχιραβίνο της Ουκρανίας, Μοσέ Ρέουβεν Ασμάν (Moshe Reuven Azman). Είχε πραγματοποιήσει αρκετές επίσημες συναντήσεις με τον Αρχιραβίνο στο Γενικό Επιτελείο όταν ήταν Αρχηγός και ο αρχιραβίνος έχει προσφέρει επανειλημμένα στον Ζαλούζνι θρησκευτικές ευλογίες και του έχει δωρίσει πολλά συμβολικά αντικείμενα.

Ο Ζαλούζνι από πλευράς του δρομολόγησε γα πρώτη φορά διορισμό εβραίου στρατιωτικού ιερέα (ραβίνου) στις Ένοπλες Δυνάμεις, για την κάλυψη των πνευματικών αναγκών των χιλιάδων Ουκρανών Εβραίων που πολεμούν στην πρώτη γραμμή. Έχει εκφράσει επίσημα τις ευχαριστίες του προς την εβραϊκή κοινότητα και το Ισραήλ για τη χρηματοδότηση ανθρωπιστικών προγραμμάτων και τη νοσηλεία βαριά τραυματισμένων Ουκρανών στρατιωτών. Ως πρέσβης, διατηρεί συστηματικές επαφές με την ισραηλινή διπλωματία στη Μεγάλη Βρετανία, εστιάζοντας σε θέματα κοινής ασφάλειας.

Ο Οζέλ και οι συνεργάτες του ξεκίνησαν την ημέρα τους με προσευχή της Παρασκευής στο ιστορικό τέμενος Χατζί Μπαϊράμ της Άγκυρας, ακολουθώντας συμβολικά το παράδειγμα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και των συναγωνιστών του πριν από την πρώτη συνεδρίαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στις 23 Απριλίου 1920.

Η πρώτη συνεδρίαση του ιδρυτικού συμβουλίου του Νέου Κόμματος πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων του Anadolu Kulübü, που ιδρύθηκε το 1926 στη συνοικία Κιζιλάι με εντολή του Ατατούρκ.

Νέο Κόμμα, νέα εποχή

Το ισχυρό αυτό ρεπουμπλικανικό συμβολικό μήνυμα θα καταφέρει άραγε να πείσει τους ψηφοφόρους του CHP να μην επιλέξουν στις επόμενες εκλογές το έμβλημα με τα Έξι Βέλη, αλλά να ψηφίσουν το λιτό λογότυπο του Νέου Κόμματος, το οποίο αποφεύγει τους ιστορικούς συμβολισμούς και δεν παραπέμπει στην επιστροφή στο παρελθόν;

Το ίδιο ερώτημα απασχολεί και πολλούς ψηφοφόρους που, παρότι δεν εγκρίνουν τον Κιλιτσντάρογλου, παρέμειναν στο CHP, όπως επίσης αρκετούς βουλευτές και δημάρχους που αντέδρασαν τόσο στη δικαστική απόφαση, όσο και στις επιχειρήσεις των αρχών εναντίον δήμων που ελέγχονταν από το CHP.

Στην τελευταία του ομιλία ως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP, ο Οζέλ δήλωσε ότι οι πόρτες του νέου κόμματος θα είναι ανοιχτές «σε όλους όσοι δεν έχουν πρόβλημα με τη Δημοκρατία και τον Ατατούρκ». Κατά συνέπεια, αυτό που αναμένεται από τον Οζέλ είναι να μη στρέψει την προσοχή του στη σύγκρουση με το CHP, αλλά να συνεχίσει να επικεντρώνεται στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση του AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης)  Διαφορετικά, η πολυσυζητημένη «αλλαγή» μπορεί να περιοριστεί μόνο στη μεταβολή του αριθμού των εδρών στη Βουλή.

Η πρώτη αλλαγή στη Βουλή

Η αλλαγή των κοινοβουλευτικών ισορροπιών είναι ασφαλώς σημαντική, καθώς αποτυπώνει τη νέα κατανομή δυνάμεων, όμως από μόνη της δεν σημαίνει πολιτική ανανέωση. Με 91 βουλευτές, το “Νέο Κόμμα” του Οζέλ αναδεικνύεται πλέον σε δεύτερη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη μετά το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν, το οποίο διαθέτει 277 από τις 600 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.

Το CHP, που διατηρεί πλέον μόλις 44 βουλευτές, υποχωρεί στην 5η θέση(!), πίσω ακόμη και από το κουρδικό DEM και το MHP (συγκυβερνών Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης).  Η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει σειρά θεσμικών ζητημάτων: Από τις θέσεις των αντιπροέδρων της Βουλής και των αντιπροέδρων των κοινοβουλευτικών ομάδων έως τη διάταξη των εδράνων στην Ολομέλεια, τη σύνθεση των κοινοβουλευτικών επιτροπών και τον αριθμό των εκπροσώπων του κόμματος στη διοίκηση της Εθνοσυνέλευσης.

Στην πρώτη του ομιλία ως αρχηγός του Νέου Κόμματος, ο Οζέλ υποστήριξε ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές θα αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Ωστόσο, το πραγματικό περιεχόμενο των όρων «αλλαγή» και «νέα εποχή» θα κριθεί από το κατά πόσο το Νέο Κόμμα θα καταφέρει να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση μέσα στην κοινωνία και δίπλα στους πολίτες, όπως έχει υποσχεθεί.

Αν το πετύχει, θα μπορέσει άραγε να ωθήσει και το CHP σε πιο δυναμική αντιπολίτευση απέναντι στο AKP; Ο χρόνος θα δείξει πόσο πειστικό θα αποδειχθεί αυτό το εγχείρημα. Πάντως, λίγο μετά την κατάθεση της αίτησης ίδρυσης του Νέου Κόμματος στο υπουργείο Εσωτερικών, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δημοσίευσε βιντεοσκοπημένο μήνυμα, στο οποίο τόνισε: «Η δική μου ατζέντα είναι διαφορετική. Η ατζέντα μου είναι τα προβλήματα του λαού», επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα της φτώχειας.

Ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης 

Προς το παρόν, 44 βουλευτές παραμένουν στο CHP. Παρά τις δηλώσεις στελεχών του Κιλιτσντάρογλου, όπως «καθαρίζουμε το κόμμα» ή «γινόμαστε πιο δυνατοί όσο λιγοστεύουμε», το ρήγμα που έχει προκληθεί είναι πολύ βαθύ για να αγνοηθεί. Επιπλέον, στους πολιτικούς κύκλους της Άγκυρας συζητείται ότι ορισμένοι από τους βουλευτές που παρέμειναν στο CHP βλέπουν θετικά το Νέο Κόμμα και θα καθορίσουν την τελική τους στάση ανάλογα με την έκβαση της προσφυγής που εκκρεμεί στο Ανώτατο Εφετείο σχετικά με την ακύρωση της απόφασης περί «απόλυτης ακυρότητας».

Είναι εσφαλμένη η άποψη ότι ορισμένοι δήμαρχοι παρέμειναν στο CHP επειδή επέλεξαν να στηρίξουν τον Κιλιτσντάρογλου. Όπως οι ίδιοι τονίζουν, δεν εγκαταλείπουν το CHP, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτίζονται πολιτικά με τον Κιλιτσντάρογλου. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα είναι καθόλου εύκολο για τον Κιλιτσντάρογλου να αποκαταστήσει την απώλεια εμπιστοσύνης που προκάλεσε στους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης το ζήτημα της «απόλυτης ακυρότητας».

Την ίδια ώρα ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας έπληξε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη που συνιστούσαν απειλή για τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η επιχείρηση διεξήχθη εν είδει αντιποίνων για τις επιθέσεις των Χούθι εναντίον εμπορικών πλοίων στην περιοχή, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του συνασπισμού, ο υποπτέραρχος Τούρκι αλ Μάλικι.

Ο συνασπισμός απάντησε «αποφασιστικά και δυναμικά» πλήττοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Χούθι, αφότου «οι τρομοκρατικές τους δυνάμεις στοχοποίησαν εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα», ανέφερε η ανακοίνωση του υποπτεράρχου Τούρκι αλ Μάλικι στην πλατφόρμα Χ, διευκρινίζοντας πως η στρατιωτική επιχείρηση έχει πλέον ολοκληρωθεί.

Στο μεταξύ σειρήνες συναγερμού ήχησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο Μπαχρέιν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών. Το τελευταίο διάστημα, το Μπαχρέιν βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων. Ήχησαν σειρήνες. Οι πολίτες και οι κάτοικοι καλούνται να παραμείνουν ψύχραιμοι και να κατευθυνθούν στην πλησιέστερη ασφαλή τοποθεσία», αναφέρει το μήνυμα του υπουργείου Εσωτερικών που κοινοποιήθηκε μέσω της πλατφόρμας Χ.

Για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, αυτά τα μαθήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Το επιχειρησιακό περιβάλλον της Ελλάδας – που χαρακτηρίζεται από εκατοντάδες νησιά, τραχιά βουνά, διασκορπισμένες φρουρές και περιορισμένο στρατηγικό βάθος – καθιστά την παθητική προστασία ουσιαστικό συστατικό των μελλοντικών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Το κεντρικό μάθημα από την Ουκρανία είναι ότι η παθητική προστασία πρέπει να γίνει βασικό στοιχείο του στρατιωτικού δόγματος και όχι μια αυτοσχέδια αντίδραση κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στην Ουκρανία, εκτεταμένα δίκτυα κατά των drones καλύπτουν πλέον εκατοντάδες χιλιόμετρα δρόμων κοντά στις πρώτες γραμμές, προστατεύοντας τις στρατιωτικές νηοπομπές από drones πρώτου προσώπου (FPV).

Ενώ αυτές οι δομές δεν είναι ούτε εξελιγμένες, ούτε άτρωτες, μειώνουν σημαντικά την ευπάθεια περιπλέκοντας την αναγνώριση του εχθρού και καθυστερώντας τις επιθέσεις. Η αξία τους δεν έγκειται στο να κάνουν τις δυνάμεις αόρατες, αλλά στην αύξηση των πιθανοτήτων επιβίωσής τους.

Καίρια η παθητική προστασία

Για την Πολεμική Αεροπορία, αυτό σημαίνει ότι τα παθητικά μέτρα επιβίωσης – συμπεριλαμβανομένων των εναέριων δικτύων, των ενισχυμένων καταφυγίων, του καμουφλάζ, της θερμικής απόκρυψης, των θέσεων δολώματος και της συχνής μετατόπισης θα πρέπει να γίνουν συνήθης πρακτική σε όλους τους σχηματισμούς. Αυτά τα μέτρα θα πρέπει να θεωρούνται εξίσου απαραίτητα με το σκάψιμο θέσεων μάχης, ή την εγκαθίδρυση περιμετρικής ασφάλειας.

Ένα άλλο σημαντικό μάθημα αφορά στη διοικητική μέριμνα. Η σύγκρουση στην Ουκρανία έδειξε ότι οι κόμβοι διοικητικής μέριμνας συγκαταλέγονται πλέον στους στόχους υψηλότερης προτεραιότητας του εχθρού. Οι αποθήκες καυσίμων, οι χώροι αποθήκευσης πυρομαχικών, οι εγκαταστάσεις συντήρησης, οι ζώνες προσγείωσης ελικοπτέρων και οι νηοπομπές ανεφοδιασμού παρακολουθούνται συνεχώς από drones και γίνονται ελκυστικοί στόχοι για ακριβείς επιθέσεις.

Αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις για την Ελλάδα, ιδίως στα νησιά του Αιγαίου. Λιμάνια, ελικοδρόμια, τοποθεσίες ραντάρ και περιοχές ανεφοδιασμού θα μπορούσαν όλα να υπόκεινται σε συνεχή επιτήρηση κατά τη διάρκεια μιας κρίσης. Αντί να συγκεντρώνει τις προμήθειες σε λίγες μεγάλες αποθήκες, η Πολεμική Αεροπορία θα πρέπει να δίνει όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη διασκορπισμένη διοικητική μέριμνα, σε πολλαπλές μικρότερες τοποθεσίες αποθήκευσης, σε δυνατότητες ταχείας μετεγκατάστασης και σε μέτρα εξαπάτησης που έχουν σχεδιαστεί για να συγχέουν την αναγνώριση του εχθρού.

Η σημασία του πολυφασματικού καμουφλάζ

Το παραδοσιακό καμουφλάζ προοριζόταν κυρίως για την απόκρυψη των δυνάμεων από την οπτική παρατήρηση. Τα σύγχρονα drones, ωστόσο, χρησιμοποιούν θερμική απεικόνιση, αισθητήρες υπερύθρων και ολοένα και πιο εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη για τον εντοπισμό στρατιωτικών στόχων. Ως αποτέλεσμα, η απόκρυψη οχημάτων κάτω από το χρώμα καμουφλάζ από μόνη της δεν επαρκεί πλέον.

Η Πολεμική Αεροπορία θα πρέπει επομένως να επενδύσει σε συστήματα θερμικού καμουφλάζ, διαχείριση θερμικών υπογραφών και βελτιωμένες τεχνικές απόκρυψης. Οι στρατιωτικές ασκήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν τακτικά αναγνώριση με drones, επιτρέποντας στις μονάδες να παρατηρούν τον εαυτό τους μέσω θερμικών καμερών και να κατανοούν πόσο εύκολα μπορούν να ανιχνευθούν από ψηλά. Μια τέτοια εκπαίδευση θα παρείχε άμεση ανατροφοδότηση και θα βελτίωνε σημαντικά την πειθαρχία στο πεδίο.

Οι μονάδες μηχανικού αναλαμβάνουν επίσης πολύ πιο σημαντικό ρόλο σε αυτό το νέο περιβάλλον. Η προστασία της Ουκρανίας από drones καταδεικνύει ότι τα σχετικά φθηνά δομικά υλικά – ξύλινοι στύλοι, χαλύβδινα πλαίσια, δίχτυα καμουφλάζ, φράγματα Hesco και χωματουργικά έργα – μπορούν να βελτιώσουν δραματικά την επιβίωση. Οι Έλληνες στρατιωτικοί μηχανικοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν παρόμοιες μεθόδους για την κατασκευή προστατευμένων διαδρόμων εφοδιαστικής, κρυφών θέσεων πυροβολικού, καλυμμένων σημείων ανεφοδιασμού ελικοπτέρων και ενισχυμένων θέσεων διοίκησης, τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα, όσο και στα νησιά.

Προτεραιότητες προμηθειών

Ίσως το πιο εντυπωσιακό μάθημα αφορά τις προτεραιότητες προμηθειών. Οι σύγχρονοι στρατοί έλκονται φυσικά από ακριβές τεχνολογικές λύσεις, όπως συστήματα ραντάρ, εξοπλισμό ηλεκτρονικού πολέμου και πυραύλους αναχαίτισης. Αυτές οι δυνατότητες παραμένουν απαραίτητες, αλλά δεν μπορούν να βρίσκονται παντού ανά πάσα στιγμή. Αντίθετα, οι σχετικά φθηνές επενδύσεις σε δίχτυα καμουφλάζ, δολώματα, προστατευτικά φράγματα, αρθρωτά καταφύγια και υλικά επισκευής μπορούν να αυξήσουν δραματικά την επιβίωση στο πεδίο της μάχης, με ένα κλάσμα του κόστους.

Αυτό υποδηλώνει ότι η παθητική προστασία θα πρέπει να λαμβάνει ειδική χρηματοδότηση, αντί να βασίζεται σε μεμονωμένες μονάδες για τον αυτοσχεδιασμό τοπικών λύσεων. Τυποποιημένα κιτ επιβίωσης θα μπορούσαν να διανεμηθούν σε όλη τη δύναμη, επιτρέποντας στις μονάδες να δημιουργούν γρήγορα προστατευμένες θέσεις όποτε απαιτείται.

Εκπαίδευση

Οι μέθοδοι εκπαίδευσης πρέπει επίσης να εξελιχθούν. Πολλοί στρατοί εκπαιδεύονται πλέον με drones, αλλά σχετικά λίγοι εκπαιδεύονται συστηματικά εναντίον τους. Κάθε σημαντική άσκηση της Πολεμικής Αεροπορίας θα πρέπει να ενσωματώνει ρεαλιστικές απειλές από drones, αξιολογώντας πόσο γρήγορα ανιχνεύονται οι μονάδες, εάν τα πρότυπα κίνησης είναι προβλέψιμα, αν λειτουργεί αποτελεσματικά το καμουφλάζ και αν τα δολώματα αποσπούν με επιτυχία την προσοχή του εχθρού. Αυτό θα έκανε τους διοικητές πιο ενήμερους για τις πραγματικές υπογραφές του πεδίου μάχης των μονάδων τους.

Η εξαπάτηση αναδεικνύεται επίσης ως ένας ισχυρός πολλαπλασιαστής δύναμης. Ο πόλεμος της Ουκρανίας έχει καταδείξει την αποτελεσματικότητα των φουσκωτών αρμάτων μάχης, του ψεύτικου πυροβολικού, των εικονικών συστημάτων ραντάρ και των ψευδών θέσεων εφοδιαστικής στην σπατάλη πόρων αναγνώρισης του εχθρού και πυρομαχικών ακριβείας. Για την Ελλάδα, τα σχετικά φθηνά συστήματα δολωμάτων θα μπορούσαν να περιπλέξουν την εικόνα πληροφοριών ενός αντιπάλου και να αναγκάσουν πολύτιμα drones και πυραύλους να εμπλακούν σε ψευδείς στόχους.

Ένα πολυεπίπεδο αμυντικό σύστημα

Το πιο σημαντικό είναι ότι οι παθητικές και ενεργητικές άμυνες δεν πρέπει ποτέ να θεωρούνται ως ανταγωνιστικές προσεγγίσεις. Αντίθετα, πρέπει να ενσωματωθούν σε ένα πολυεπίπεδο αμυντικό σύστημα. Ο ηλεκτρονικός πόλεμος, τα drones αναχαίτισης, τα πυροβόλα και οι πύραυλοι παραμένουν απαραίτητα, αλλά είναι σημαντικά πιο αποτελεσματικά όταν συνδυάζονται με καμουφλάζ, απόκρυψη, εξαπάτηση, σκλήρυνση και κινητικότητα. Κάθε επίπεδο αντισταθμίζει τις αδυναμίες των άλλων.

Τελικά, η Ουκρανία καταδεικνύει ότι η επιβίωση έχει γίνει εξίσου σημαντική με την ισχύ πυρός. Μια δύναμη που δεν μπορεί να επιβιώσει από τη συνεχή παρατήρηση από drones, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά τα όπλα της, ή να διατηρήσει πολεμικές επιχειρήσεις. Για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, η θεσμοθέτηση της παθητικής άμυνας μέσω του δόγματος των προμηθειών και της ρεαλιστικής εκπαίδευσης αποτελεί έναν από τους πιο οικονομικά αποδοτικούς τρόπους για την ενίσχυση της επιχειρησιακής ανθεκτικότητας.

Σε μια εποχή όπου οι ουρανοί γεμίζουν ολοένα και περισσότερο με φθηνά drones που μεταφέρουν πυρομαχικά ακριβείας, η σύγχρονη στρατιωτική αποτελεσματικότητα εξαρτάται, όχι μόνο από την ικανότητα να χτυπήσουν τον εχθρό, αλλά εξίσου από την ικανότητα να παραμείνουν κρυμμένοι, προστατευμένοι και έτοιμοι να πολεμήσουν μια άλλη μέρα.

Σημειώναμε επίσης πως η χειραγώγηση των χάρτινων τιμών του πετρελαίου «έχει εξαντλήσει τα περιθώριά της μπροστά στο νέο πολεμικό γύρο» και η συμπεριφορά των αγορών θα είναι αυτή τη φορά διαφορετική. Επιπλέον, το μερικό κλείσιμο των στενών του Μπαμπ ελ Μαντέμπ επιδεινώνει τα πράγματα. Από τις 6 Ιουλίου που ξεκίνησαν τα χτυπήματα οι ΗΠΑ, το αργό εκτοξεύτηκε πάλι από τα από τα 71 στα 100 δολάρια το βαρέλι μέσα σε 17 ημέρες. Αν η απειλή στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ παραμείνει η ίδια, η τιμή θα ακολουθήσει πιο ανοδική πορεία, με τις επικοινωνιακού τύπου δηλώσεις, πριν τα σαββατοκύριακα να καθησυχάζουν πρόσκαιρα τις αγορές.

Η φύση των αμερικανικών χτυπημάτων στο Ιράν επιβεβαιώνει επίσης ότι οι ΗΠΑ επανήλθαν στον πόλεμο “χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο” και ενώ τα χρονικά περιθώρια για την παγκόσμια οικονομία είναι πιο στενά από πριν. Ακόμη και αν η επικέντρωση εν μέρει σε στόχους που σχετίζονται με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είχε κάποιο αποτέλεσμα (μέχρι τώρα δεν προκύπτει κάτι τέτοιο), το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να απειλεί τα πλοία που εξέρχονται ή εισέρχονται στο Περσικό Κόλπο, μετά τα Στενά.

Αν στις 28 Φεβρουαρίου είχαν υποτιμήσει το Ιράν, αν είχαν πιστέψει ότι ο αποκεφαλισμός θα ήταν αποφασιστικό χτύπημα ή ό,τι άλλο, αυτή τη φορά ποια ήταν η αυταπάτη; Όλα δείχνουν ότι είχαν προαποφασίσει να κλιμακώσουν, στην περίπτωση που οι Ιρανοί αντιδρούσαν στην αμερικανική διπλή υπονόμευση της συμφωνίας (στα Στενά και στο Λίβανο), αλλά χωρίς να έχουν σχέδιο για το τι ακριβώς θα κάνουν στη συνέχεια.

Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία είναι χειρότεροι από πριν και οι Ιρανοί συνεχίζουν να ελέγχουν την κλιμάκωση. Είτε η “πρόκληση” των ιρανικών αερογραμμών να στείλουν δυο φορές αεροπλάνο στη Σαναά ήταν εσκεμμένη είτε όχι, το Ριάντ δεν θα χτυπούσε τους Χούθι, χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ. Η κλιμάκωση κι εδώ μόνο θετική δεν είναι για την Ουάσινγκτον.

Το μόνο που απομένει για τις ΗΠΑ είναι να υποχωρήσουν, ή μια θεαματική κλιμάκωση-αποκλιμάκωση πριν υποχωρήσουν. Μόνο που το τίμημα που αυτή φορά θα απαιτήσουν οι Ιρανοί για να ξανανοίξουν τα Στενά θα είναι λογικά μεγαλύτερο από το προηγούμενο “Μνημόνιο Κατανόησης”, που είχε καταγγελθεί εντός των ΗΠΑ ότι έδινε υπερβολικά πολλά στο Ιράν.

Το επιπλέον κόστος που καταβάλλει το Ιράν από την αμερικανική επιθετικότητα και η αθέτηση συμφωνιών για πολλοστή φορά δεν του επιτρέπει να αποδεχτεί τους ίδιους με πριν όρους. Στον πόλεμο των 40 ημερών η στρατιωτική ισχύς δεν απέφερε πολιτικό αποτέλεσμα. Τώρα είναι αμφίβολη και αυτή ακόμα η στρατιωτική λογική της νέας ανάφλεξης από τις ΗΠΑ.

Υπάρχει και ένα τρίτο πλεονέκτημα των ΗΠΑ: ελέγχουν την γειτονιά τους και δεν κινδυνεύουν να χτυπηθούν από γείτονες ενταγμένους σε αντίπαλο στρατόπεδο. Η Κούβα έχει, ως φαίνεται, εξουδετερωθεί. Η δε εσωτερική κατάσταση των ΗΠΑ έχει συχνά αναφερθεί ως παράγων αποδυνάμωσης της «αυτοκρατορίας». Ωστόσο ακόμα, και τώρα, αυτό δεν έχει εμποδίσει τις ΗΠΑ να ασκούν άκρως επιθετικές, προκλητικές πολιτικές, έστω και με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

Η στάση των ΗΠΑ θυμίζει ενίοτε “φυγή προς τα εμπρός”. Κάποιο “παλούκι” μπορεί να αποδειχθεί «πολύ σκληρό για να πεθάνει». Το Ιράν φαίνεται να συγκεντρώνει τέτοιες ιδιότητες. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν θα υποστούν θανάσιμο πλήγμα οι ΗΠΑ ή αν απλώς θα μας τελειώσει ο Τραμπ. Μπορεί πάντως να πληρώσει το μάρμαρο ο “διεθνής σιωνισμός” και όχι οι ΗΠΑ. Το πιο εύκολο είναι να την πληρώσει ο “Μπίμπι”, κοινώς ο Νετανιάχου. Το Ιράν είναι κλειδί για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή με τα πετρέλαια και για πρόσβαση προς Ασία και Ευρώπη. Ταυτόχρονα το Ιράν δίνει την πρώτη ένδειξη του τι σημαίνει η αναμέτρηση με την Κίνα.

Πόλεμος ΗΠΑ και ΕΕ εναντίον Ρωσίας

Η παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή ήταν πάντα ασταθής. Η “αποστασία” της Ευρώπης και η δημόσια δυσαρέσκεια του Τραμπ δεν είναι πλασματική αλλά τώρα χρησιμεύει ως εκράν που μας εμποδίζει να δούμε ότι έχουν μοιραστεί τους ρόλους: Οι ΗΠΑ του Τραμπ κάνουν ανοιχτά και απροσχημάτιστα επίθεση στη Ρωσία βοηθώντας την Ουκρανία, με την Ευρώπη να οξύνει την αντιρωσική πολιτική της και, χρηματοδοτώντας τον Ζελένσκι, να μειώνει το βάρος των ΗΠΑ και να συμπληρώνει τους Αμερικανούς κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συγκλίνουν σε κοινή πολιτική στην πράξη έναντι της Ρωσίας διακηρύσσοντας ταυτόχρονα…τις υπαρκτές διαφορές τους! Τα χτυπήματα βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας εγκαινιάζουν μια τελευταία -αλλά όχι έσχατη- μέθοδο για να υποχρεώσουν τη Ρωσία να ζητήσει διαπραγματεύσεις από θέση ήττας. Αυτό έχει προκαλέσει δημόσια διάσταση στο ηγετικό επίπεδο των Ρώσων και άγνωστη, αλλά πιθανή “ενόχληση” στον πληθυσμό, εξ ου και η διάσταση στην ηγεσία.

Δεν συμμαχούν οι εχθροί

Το ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα δεν θέλει ή αν δεν μπορεί να νικήσει. Αν η Ρωσία δεν μπορούσε να εξουδετερώσει στρατιωτικά τον Ζελένσκι, αν δηλαδή ήταν πράγματι αδύναμη, δεν θα βασάνιζε η ύπαρξή της τόσο πολύ τους Δυτικούς. Μια πρόχειρη απάντηση είναι ότι το Ουκρανικό “δεσμεύει” την Δύση να μην κάνει χειρότερα από αυτά που κάνει… Οι αντίπαλοι των ΗΠΑ αδυνατούν έως τώρα να
διαγράψουν τις αντιθέσεις τους και να “συγγράψουν” μια κοινή και νικηφόρα στρατηγική έναντι των ΗΠΑ. Και δεν μπορούν, επειδή βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο στόχων και τρόπου επίτευξης των στόχων αυτών.

Όλα αυτά δεν προδικάζουν ούτε τη νίκη, ούτε την ήττα των ΗΠΑ, αλλά μάλλον μια μακρόσυρτη φθορά με άγνωστη κατάληξη. Στο παρελθόν τέτοιες καταστάσεις οδήγησαν στους δυο Μεγάλους Πολέμους. Το αν θα τριτώσει το κακό εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, όπως π.χ. αν κάποιος θεωρήσει ότι έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος. Για την ώρα, υπομονή.

ΥΓ Αυτά δεν αφορούν στην Ελλάδα. Η τύχη της κυμαίνεται ανάμεσα σε ένα “κουτσό άλογο” και σε ένα πρωθυπουργό που δεν ξέρει αν πρέπει (και αν προλαβαίνει) να στείλει «χαιρετισμούς στην Αλεξάνδρεια που χάνει».