Η Λεπέν, η οποία σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις προηγείται στην κούρσα για τις προεδρικές εκλογές του επόμενου έτους, ανέφερε ότι η νέα ομάδα του κόμματός της στη Γερουσία «θα αποτελέσει βασικό βήμα κατά την προεδρική εκστρατεία».

Έδρα – για πρώτη φορά – στη Γερουσία εξασφάλισε και το αριστερό κίνημα «Ανυπότακτη Γαλλία» του Ζαν-Λικ Μελανσόν εξασφάλισε για πρώτη φορά έδρα στη Γερουσία.

Παρότι η συμμαχία των συντηρητικών «Ρεπουμπλικάνων» με τους κεντρώους κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο της Γερουσίας, εντούτοις έχασε πολλές έδρες. Κεντρώος γερουσιαστής που μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας για να μπορέσει να σχολιάσει ελεύθερα τα αποτελέσματα, χαρακτήρισε τη δυνατότητα του Εθνικού Συναγερμού να σχηματίσει ομάδα «επιστέγασμα της εδραίωσής του στο πολιτικό σκηνικό».

«Η κεντροδεξιά πλειοψηφία θα παραμείνει ίδια και δική μας δουλειά θα είναι να διασφαλίσουμε τη σταθερότητα. Αν κάποιος θελήσει να πειράξει τους θεσμούς, θα είμαστε εκεί για να εγγυηθούμε τη σταθερότητα», πρόσθεσε.

Το SLpress.gr σε συνεργασία με το Cognosco Team παρουσιάζουν το ΕΝ ΘΕΡΜΩ για καυτά θέματα της επικαιρότητας

Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα του i24NEWS, η εντολή αφορά ισραηλινή διυπουργική ομάδα, καθώς και τον επικεφαλής του Τμήματος Διεθνούς Δικαίου του ισραηλινού υπουργείου Δικαιοσύνης.

Η υπόθεση, εφόσον προχωρήσει, αναμένεται να επικεντρωθεί κυρίως στη μεταχείριση των Κούρδων στην Τουρκία, ενώ παράλληλα θα εξετάζει τις καταγγελίες σχετικά με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση της Χαμάς από την τουρκική κυβέρνηση.

Η κίνηση του Νετανιάχου έρχεται σε μια περίοδο έντονης κλιμάκωσης μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ. Η εντολή για την προετοιμασία της υπόθεσης δόθηκε μετά την ανακοίνωση του Ερντογάν ότι είχε απευθυνθεί στην Interpol, ζητώντας την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» σε βάρος του Νετανιάχου.

Η εξέλιξη αυτή προστέθηκε σε μια σειρά αλληλοκατηγοριών και κινήσεων που έχουν επιβαρύνει περαιτέρω τις σχέσεις των δύο χωρών. Η Τουρκία έχει εντείνει την κριτική της προς την ισραηλινή κυβέρνηση για τον πόλεμο στη Γάζα, ενώ το Ισραήλ κατηγορεί την Άγκυρα για πολιτική και οικονομική υποστήριξη προς τη Χαμάς.

Στο Αμπου Ντάμπι ο Νετανιάχου

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου επισκέφθηκε σήμερα Κυριακή το Άμπου Ντάμπι και συναντήθηκε με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ αλ Ναχιάν, ανέφερε υψηλόβαθμος Ισραηλινός αξιωματούχος στο πρακτορείο Reuters.

Δεν υπάρχει προς το παρόν κάποιο σχόλιο από το γραφείο του Νετανιάχου ή το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΑΕ.

Πολλά ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ωστόσο, όπως τα τηλεοπτικά κανάλια 12 και ΚΑΝ και οι εφημερίδες Haaretz και Jerusalem Post, μεταδίδουν ότι ο Νετανιάχου επισκέφθηκε αυθημερόν τα ΗΑΕ και συναντήθηκε με τον πρόεδρο των Εμιράτων. Στη χώρα του Περσικού παρέμεινε μόλις τέσσερις ώρες.

Προ ημερών η Haaretz έγραψε ότι ο πρόεδρος των ΗΑΕ είχε προειδοποιήσει τον Νετανιάχου, 10 ημέρες πριν από την 7η Οκτωβρίου 2023, ότι η Χαμάς σχεδίαζε μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας εναντίον του Ισραήλ. Η προειδοποίηση αυτή δεν έφτασε στις υπηρεσίες πληροφοριών ή τον στρατό, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Ο Νετανιάχου διέψευσε το ρεπορτάζ και απείλησε την εφημερίδα με προσφυγή στα δικαστήρια. Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης τον κατηγορούν ότι φέρει την ευθύνη για τις αστοχίες των υπηρεσιών ασφαλείας που προηγήθηκαν της επίθεσης της Χαμάς.

Τα ΗΑΕ απέφυγαν να κάνουν κάποιο σχόλιο για το δημοσίευμα της Haaretz αλλά λένε ότι διατηρούν «ανοιχτές και απευθείας γραμμές επικοινωνίας» με το Ισραήλ αφότου ομαλοποίησαν τις διπλωματικές σχέσεις τους, το 2020. Μια πηγή από τα ΗΑΕ είχε πει στο Reuters ότι τα Εμιράτα συζητούν θέματα ασφαλείας με άλλες χώρες μέσω των «αρμόδιων θεσμών», όχι όμως σε επίπεδο ηγετών.

Νωρίτερα φέτος, τα ΗΑΕ διέψευσαν ότι ο πρόεδρος τους συναντήθηκε με τον Νετανιάχου αφού το γραφείο του τελευταίου ανακοίνωσε τον Μάιο ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός «επισκέφθηκε κρυφά» τη χώρα αυτή και συναντήθηκε με τον σεϊχη Μοχάμεντ. Μια πηγή είχε πει τότε ότι ο Νετανιάχου και ο σεΐχης Μοχάμεντ συναντήθηκαν στο Αλ Αΐν, μια όαση του Άμπου Ντάμπι στα σύνορα με το Ομάν, στις 26 Μαρτίου.

Υλικά για τη ζύμη

• 2 κ.γ. ζάχαρη
• 2 ¼ κ.γ. ξηρή μαγιά (μαγιά σε σκόνη)
• 2 κ.σ. φυτικό έλαιο
• 2 φλ. του τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 3/4 κ.γ. αλάτι
• 2 κ.σ. καλαμποκάλευρο

Για τη γέμιση και επικάλυψη

• 1½ φλ. του τσαγιού τυρί μοτσαρέλα (κίτρινο – για πίτσες), τριμμένο
• 1/2 φλ. του τσαγιού τυρί τσένταρ, τριμμένο
• 2 κ.σ. τριμμένο τυρί πεκορίνο ή γραβιέρα
• 1 κ.γ. σκόρδο σε σκόνη
• 1/2 κ.γ. αποξηραμένος μαϊντανός ή βασιλικός
• 2 κ.σ. βούτυρο λιωμένο

Τρόπος παρασκευής για το τυρόψωμο

Ετοιμάζουμε τη ζύμη: Σε ¾ φλ. του τσαγιού νερό, σε χλιαρή θερμοκρασία, ρίχνουμε τη ζάχαρη και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε την ξηρή μαγιά και σκεπάζουμε με πιατάκι ή μεμβράνη, περίπου για 10 λεπτά ή μέχρι να φουσκώσει. Ρίχνουμε στο μείγμα τις 2 κ.σ. φυτικό έλαιο και ανακατεύουμε ελαφρά.

Σε μπολ κοσκινίζουμε το αλεύρι και αναμειγνύουμε με το αλάτι. Δημιουργούμε μία τρύπα στο κέντρο και ρίχνουμε το μείγμα της μαγιάς, χρησιμοποιώντας τα χέρια μας ή μια μαρίζ για ανακάτεμα. Συνεχίζουμε το πλάσιμο της ζύμης, μέχρις ότου γίνει μαλακή και ελαστική, είτε μέσα στο μπολ είτε πάνω στο τραπέζι (τουλάχιστον για 5-10 λεπτά).

Χωρίζουμε τη ζύμη σε 2 μπάλες, ρίχνουμε σε μπολ ελάχιστο φυτικό έλαιο, στριφογυρνάμε τις μπάλες της ζύμης, ώστε να πάει παντού και σκεπάζουμε με μεμβράνη. Περιμένουμε να διπλασιαστούν σε όγκο, περίπου 1½ ώρα.Ετοιμάζουμε τη γέμιση: Αναμειγνύουμε τα τριμμένα τυριά, τη σκόνη σκόρδου και τον αποξηραμένο μαϊντανό ή βασιλικό σε μπολ και προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200°C.

Πασπαλίζουμε στον πάγκο εργασίας την 1 κ.σ. καλαμποκάλευρο και πλάθουμε τη μία μπάλα ζύμης. Ανοίγουμε με τα δάχτυλα ή με τον πλάστη τη ζύμη, σε πάχος περίπου ½ εκ. και μήκος γύρω στα 20-25εκ. Στρώνουμε στη λαμαρίνα μία λαδόκολλα και απλώνουμε τη ζύμη, τακτοποιώντας την με τα δάχτυλα.

Απλώνουμε στη μισή επιφάνεια της ζύμης το μισό τυρί. Βρέχουμε με πινέλο τις άκρες της και κλείνουμε καλά με τις άκρες των δαχτύλων μας, ώστε η ζύμη να «σφραγιστεί». Κάνουμε την ίδια διαδικασία και με τη δεύτερη μπάλα ζύμης. Χαράζουμε την επιφάνεια σε κάθετα κομμάτια γύρω στα 2 εκ. πάχος και περνάμε με πινέλο το λιωμένο βούτυρο. Ψήνουμε για 10-15 λεπτά, μέχρι να αποκτήσει ένα χρυσαφί απαλό χρώμα. Ελέγχουμε τη θερμοκρασία, καθώς ενδέχεται να χρειαστεί να μειώσουμε στους 180 ή και 170°C.

Κόβουμε τις λωρίδες και σερβίρουμε τα πιο λαχταριστά μπαστουνάκια που έχουμε ονειρευτεί! Ταιριάζουν με πικάντικη σάλτσα ντομάτας και συνοδεύουν θαυμάσια την μπίρα μας.

Σε συνεργασία με το womanidol

Πρώτο, η ομιλία του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το βήμα της ολομέλειας της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, στη διάρκεια της οποίας κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την αποσχιστική οντότητα, έδωσε το στίγμα. Την ίδια θέση εξέφρασε και κατά τη διάρκεια της συνάντησης που είχε ο Τούρκος Πρόεδρος με τον Αντόνιο Γκουτέρες. Του ξεκαθάρισε ότι ενώ δεν έχει πρόβλημα να γίνονται συναντήσεις, απορρίπτει συζητήσεις, που δεν περιλαμβάνουν στην ατζέντα αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας του παράνομου μορφώματος. Στη σκιά αυτής της ομιλίας κινήθηκε στις επαφές του στη Νέα Υόρκη και ο Έρχιουρμαν.

Δεύτερο, η άσκηση της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας σε περιοχή νοτίως της Κύπρου, ήταν και προκλητική και έδωσε το μήνυμα ότι η Άγκυρα απαντά στις όποιες κινήσεις της Λευκωσίας. Η άσκηση έγινε την ώρα των διεργασιών στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών.
Τρίτο, πραγματοποιήθηκε η ετήσια τουρκική άσκηση “Θαλασσόλυκος”. Πρόκειται για μια άσκηση που διεξάγεται ταυτόχρονα στη Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και πρόδηλη είναι η προσπάθεια επίδειξης ισχύος. Σε αυτή συμμετείχαν 100 πλοία, 50 εναέρια μέσα με τη συμμετοχή 100 πλοίων, 50 εναέριων μέσων και περίπου 14.000 στελεχών. Μεγάλη η συμμετοχή, μεγαλύτερα τα μηνύματα που θέλησαν να στείλουν από την Άγκυρα.

Μπαράζ προκλήσεων από Τουρκία

Τέταρτο, η κατοχική δύναμη έχει αυξήσει τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και επιλέγει να διαμηνύσει, με αυτό τον τρόπο, ότι δεν θα δεχθεί κινήσεις – όπως αυτές με το έργο Ηλεκτρικής Διασύνδεσης – χωρίς τη συναίνεση της Τουρκίας. Η αλλαγή ρητορικής από πλευράς Ερντογάν, με ήπιες αναφορές στην Ελλάδα, είναι περιστασιακές και έγιναν για λόγους τακτικής από τη Νέα Υόρκη.

Πέμπτο, συνεχίζονται οι προκλήσεις στη νεκρή ζώνη από τον κατοχικό στρατό. Το πρόσφατο επεισόδιο στη Δένεια με την παρενόχληση Ελληνοκυπρίων γεωργών από τον κατοχικό στρατό δεν είναι μεμονωμένο επεισόδιο. Διαπιστώνονται ενέργειες και σε άλλες περιοχές. Κυρίως κινήσεις επιβολής τετελεσμένων επί του εδάφους. Πρόκειται για ένα σχεδιασμό, που αποσκοπεί στο τέλος στην προέλαση του στρατού κατοχής εντός της νεκρής ζώνης. Τούτο γίνεται σαφές από όλες τις ενέργειες, που γίνονται συστηματικά και μεθοδευμένα. Οι πιο σοβαρές παραβιάσεις είναι αυτές που γίνονται στην περιοχή της Πύλας.

Eίναι πρόδηλο ότι με τις ενέργειες που καταγράφονται στη νεκρή ζώνη, η κατοχική πλευρά επιδιώκει την οριστικοποίηση των «συνόρων» των δυο χωριστών, όπως είναι το αφήγημα τους, «κρατών».

Ο ρουμανικός Τύπος βοά με το σκάνδαλο επηρεασμού και την Κίμπερλι, ενώ κάποια μέσα προσπαθούν να υποβαθμίσουν το θέμα ως “ανοησία και αλαζονεία της Αμερικανίδας πρέσβεως” και όχι ως επηρεασμό κομμάτων για την πτώση της κυβέρνησης. Υπενθυμίζεται ότι η Wall Street Journal δημοσίευσε ρεπορτάζ από δύο “μυστικούς” δείπνους που είχε στο Βουκουρέστι και στην Αθήνα η πρέσβυς των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Το ένα σκέλος αφορoύσε συνάντησή της με στελέχη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ρουμανίας.

Αναφέρεται ότι επειδή ο Ρουμάνος πρωθυπουργός δεν ήθελε να αγοράσει το πανάκριβο αμερικανικό LNG και να προτιμήσει μάλιστα συγκεκριμένη εταιρία, την AKTOR, η Γκίλφοϊλ συνεννοήθηκε με την αντιπολίτευση να τον ρίξει, προκειμένου όχι μόνον να προωθηθούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και να προτιμηθεί συγκεκριμένη εταιρεία. Οι Σοσιαλδημοκράτες φέρεται από πλευράς τους να παζάρεψαν την εύνοια των ΗΠΑ για να επανέλθουν στην εξουσία.

Δηλώσεις Κίμπερλι: Τι γράφει η WSJ

Σύμφωνα με το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ επέμεινε στην προώθηση της AKTOR -που δεν είναι απλώς κατασκευαστική, αλλά και εταιρεία προώθησης LNG και έχει άλλους τέσσερις μεγάλους ανταγωνιστές στην Ελλάδα. Στη συνάντησή της τέλη Μαρτίου με στελέχη του ενεργειακού τομέα στην Ελλάδα και τον αρμόδιο υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρο δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το τι ειπώθηκε από ελληνικής πλευράς και από ποιον ακριβώς, όσον αφορά το “μονοπώλιο” της AKTOR, αλλά η Κίμπερλι φέρεται να είπε: «Όπως ρίξαμε την κυβέρνηση στη Ρουμανία, μπορούμε να το κάνουμε παντού, μπορούμε και εδώ», στην Ελλάδα δηλαδή. Ο Παπασταύρου φέρεται να αντέδρασε λέγοντας «η ελληνική κυβέρνηση εκλέγεται από τον ελληνικό λαό».

Πάντως το γεγονός ότι η Αμερικανίδα εκφράσθηκε στον αόριστο χρόνο, σαν να είχε ήδη πέσει η κυβέρνηση στη Ρουμανία, ενώ αυτή έπεσε περίπου δέκα μέρες μετά, και το ότι η συζήτηση με τον Παπασταύρου έγινε πριν τις 31 Μαρτίου, δηλαδή πριν από το ταξίδι της ίδιας της Γκίλφοϊλ στη Ρουμανία και τη συνάντησή της με στελέχη των Σοσιαλδημοκρατών, δείχνει ότι μάλλον είχε γίνει ήδη προεργασία στο Βουκουρέστι και είχε εξασφαλιστεί ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα ψήφιζαν την μομφή – η κυβέρνηση έπεσε στις 5 Μαΐου. Την ίδια πίεση για την AKΤOR φέρεται να άσκησε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και σε “δείπνο” που είχε στην  Βουλγαρία.

Γιατί τώρα;

Η αμερικανική εφημερίδα, που είναι ρεπουμπλικανική αλλά δεν στηρίζει τον Τραμπ, ίσως δημοσίευσε το ρεπορτάζ της τώρα και όχι τον Απρίλιο και Μάιο, επειδή τώρα επίκειται (28 και 29 Σεπτεμβρίου) νέα προσπάθεια στη Ρουμανία για σχηματισμό κυβέρνησης. Σημειωτέον δεν έχει σταθεί δυνατόν να σχηματιστεί κυβέρνηση εδώ και πέντε μήνες.

Η χώρα λειτουργεί με υπηρεσιακό πρωθυπουργό που δεν μπορεί να λάβει καμία ουσιαστική απόφαση για σχεδόν τίποτα σημαντικό. Δεν είναι απαραίτητο η εφημερίδα να ήθελε να  εκθέσει την Γκίλφοϊλ για την χοντράδα της, αλλά να χτυπήσει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Επηρέασε δυσμενώς την ρουμανική κοινή γνώμη και τα ρεφλέξ των ρουμανικών κομμάτων, ενώ παράλληλα εξέθεσε ένα υποτιθέμενο δεξί χέρι του Τραμπ.

Επιπλέον, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός που θα χρειαστεί τις ψήφους των Σοσιαλδημοκρατών, μάλλον δεν τις παίρνει. Με αυτό το δημοσίευμα οι Σοσιαλδημοκράτες αντιμετωπίζουν πλέον την κατακραυγή των Ρουμάνων και ίσως αλλάξουν την στάση τους και αναγκαστούν να στηρίξουν τον εντολοδόχο που προέρχεται από το φιλελεύθερο (δεξιό) χώρο.

Πάντως λογικά οι Σοσιαλδημοκράτες, αν όντως επηρεάστηκαν από την Κίμπερλι για να ρίξουν την κυβέρνηση, έπαιξαν το ρόλο τους και οι ΗΠΑ δεν τους χρειάζονται άλλο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει στο μυαλό της η διεύθυνση της αμερικανικής εφημερίδας, ούτε τα παιχνίδια που παίζονται από όλες τις εταιρείες LNG.

Τι λένε οι πολιτικοί στη Ρουμανία

Το PSD (ρουμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) διέψευσε το δημοσίευμα της Wall Street Journal, που αναφέρεται στη συνάντηση της Γκίλφοϊλ με τον ηγέτη του κόμματος Σορίν Γκριντεάνου, τον υπουργό  Ενέργειας Μπόγκταν Ιβάν (που ανήκει στο ίδιο κόμμα και μετείχε στην κυβέρνηση συνεργασίας, μέχρις ότου οι σοσιαλδημοκράτες αποχώρησαν από αυτήν) και ο προεδρικός σύμβουλος Florin Vlădică.

«Οι συζητήσεις με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα αφορούσαν πτυχές που σχετίζονται με τον Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου, μια στρατηγική ενεργειακή διαδρομή στην οποία η Ρουμανία μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Μάλιστα, έχουμε δει ότι αυτό αντικατοπτρίζεται και στο κυβερνητικό πρόγραμμα του υποψήφιου πρωθυπουργού Ζίγκφριντ Μουρεσάν. Οι άλλες πτυχές που αναφέρθηκαν είναι μυθεύματα και δεν συζητήθηκαν ποτέ», ανακοίνωσε το κόμμα.

Ο Ζίγκφριντ Μουρεσάν είναι ευρωβουλευτής και ανήκει στο Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL), το κεντροδεξιό κόμμα της Ρουμανίας (στο οποίο ηγείται ο απερχόμενος πρωθυπουργός Ιλίε Μπολοζάν). Μετά την πρόσφατη ονοματοδοσία του από τον Πρόεδρο της χώρας, Νίκουσορ Νταν, ως εντολοδόχου πρωθυπουργού, το πολιτικό σκηνικό γύρω από τη στήριξή του στο κοινοβούλιο διαμορφώνεται ως εξής: Έχει εξασφαλίσει τη στήριξη μιας κεντροδεξιάς τριμερούς συμμαχίας, η οποία αποτελείται από το δικό του κόμμα, το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL), από την Ένωση Σώστε τη Ρουμανία (USR και από το κόμμα της ουγγρικής μειοψηφίας.

Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός της Ρουμανίας (μέχρι πρό τινος παρέμενε ο Ιλίε Μπολοζάν που… έπεσε τον Μάιο) ζητά από τα εμπλεκόμενα κόμματα να αποδείξουν με την ψήφο τους ότι δεν επηρεάστηκαν από ξένα συμφέροντα. Με αυτά τα τρία κόμματα ο νέος εντολοδόχος πρωθυπουργός συγκεντρώνει 169 έως 170 βουλευτές. Ωστόσο, για να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνησή του, απαιτούνται τουλάχιστον 233 ψήφοι.

Το μεγαλύτερο κόμμα του κοινοβουλίου, το σοσιαλδημοκρατικό, υπό τον Σορίν Γκριντενάου, απέρριψε επίσημα την υποψηφιότητά του και τον κάλεσε να παραδώσει την εντολή. Ο Μουρεσάν επιδιώκει συναντήσεις μαζί τους για να τους πιέσει να επιδείξουν «φιλοευρωπαϊκή υπευθυνότητα», όμως η αρνητική τους στάση περιπλέκει έντονα τα πράγματα.

Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος AUR (Alliance for the Union of Romanians) Γκέοργκ Σιμιόν, ξεκαθάρισε επίσης ότι δεν πρόκειται να παράσχει καμία στήριξη. Ο Μουρεσάν έχει ανακοινώσει τη σύνθεση του υπουργικού του συμβουλίου και η κρίσιμη ψηφοφορία εμπιστοσύνης στη ρουμανική Βουλή αναμένεται να διεξαχθεί τις επόμενες ημέρες, εν μέσω προειδοποιήσεων από διεθνείς οίκους (όπως η Fitch) για τον κίνδυνο υποβάθμισης της οικονομίας της χώρας λόγω της παρατεταμένης ακυβερνησίας

Υπόθεση Κίμπερλι: Τι γράφει ο ρουμανικός Τύπος

Κορυφαία στελέχη του AUR (όπως ο Πετρίσορ Πέιου που συνέταξε την πρόταση μομφής) δήλωσαν ότι η Γκίλφοϊλ δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη στην απόφασή τους και ότι η πτώση της κυβέρνησης Μπολοζάν ήταν καθαρά αποτέλεσμα της δικής τους εγχώριας στρατηγικής. Ισχυρίζονται ότι δεν “άκουσαν” την Γκίλφοϊλ, ούτε εκτελούσαν εντολές της, αλλά συνέπιπτε η επιθυμία του κόμματός τους με τις αμερικανικές επιθυμίες, να πέσει ο Μπολοζάν.

Συντηρητικά ρουμανικά μέσα (όπως το Evenimentul Zilei) επιτίθενται σε άλλα φιλοευρωπαϊκά μέσα της Ρουμανίας (όπως το G4Media), κατηγορώντας τα για «καθαρή χειραγώγηση» και διαστρέβλωση του άρθρου της Wall Street Journal. Ισχυρίζονται ότι η WSJ δεν αποδεικνύει ότι οι ΗΠΑ έριξαν την κυβέρνηση, αλλά απλώς ότι η Γκίλφοϊλ καυχιόταν αλαζονικά ότι μπορούσε να το κάνει, πριν καν συμβεί η ψηφοφορία.

Η Γκίλφοϊλ

Ο προσωπικός δικηγόρος της Γκίλφοϊλ αμφισβήτησε ανοιχτά τη συγκεκριμένη περιγραφή του δείπνου. Δήλωσε ότι η παρουσίαση της συζήτησης από την εφημερίδα είναι ανακριβής και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. «Η πρέσβης κινείται αποκλειστικά με γνώμονα την προάσπιση των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, την προώθηση του αμερικανικού LNG και την αποδέσμευση των Βαλκανίων από το ρωσικό φυσικό αέριο» είπε ο δικηγόρος της.

Το αμερικανικό ΥΠΕΞ δεν έχει πάρει θέση επί του συγκεκριμένου, αλλά το κλίμα είναι μάλλον βαρύ καθώς η διαρροή αυτή —είτε θεωρηθεί αλαζονικό “αστείο” είτε ευθεία απειλή— προκάλεσε διπλωματική αμηχανία, αναγκάζοντας στελέχη της αμερικανικής διπλωματίας να ξεκαθαρίζουν σε ξένα μέσα ότι οι ΗΠΑ προφανώς δεν έχουν σχέδιο ανατροπής της ελληνικής κυβέρνησης, ούτε ανέτρεψαν την ρουμανική.

Αντιδράσεις ελληνικών κομμάτων: Το ΠΑΣΟΚ

Η αξιωματική αντιπολίτευση εξέδωσε κοινή δήλωση των Δημήτρη Μάντζου, υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Εξωτερικών και Φραγκίσκου Παρασύρη, υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ: «Η αναλυτική αναφορά επώνυμου δημοσιεύματος του αμερικανικού Τύπου σε περιστατικό που φέρεται να εμπλέκει την Πρέσβειρα των ΗΠΑ και τον Υπουργό Ενέργειας και Περιβάλλοντος της Ελλάδας προκαλεί εύλογα σοβαρά ερωτηματικά που δεν επιδέχονται ως απάντηση τη σιωπή της Ελληνικής Κυβέρνησης.

»Το ότι σχηματίζονται και συντηρούνται σκιές στον δημόσιο βίο της χώρας – ιδίως για τον ρόλο διπλωματικών αποστολών τρίτων κρατών στην Ελλάδα –επιτείνει το έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτεία. Η κυβέρνηση και ειδικότερα τα συναρμόδια Υπουργεία Εξωτερικών και Ενέργειας & Περιβάλλοντος, είναι οι μόνοι αρμόδιοι να παράσχουν κάθε αναγκαία εξήγηση και να τοποθετηθούν για τη βασιμότητα του δημοσιεύματος. Η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη δημοκρατία, οφείλει δε να ενεργεί ως τέτοια σε κάθε περίπτωση και έναντι όλων, χωρίς καμία εξαίρεση», αναφέρει.

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΛ.Α.Σ-Νέα Αριστερά

Σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό να ξεκαθαρίσουν εάν υπήρξε τέτοια τοποθέτηση προς τον Έλληνα υπουργό. «Οι αποκαλύψεις της Wall Street Journal αναφορικά με τη δράση της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, προκειμένου να προωθηθεί το αμερικανικό LNG στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένης, προφανώς, και της Ελλάδας, είναι εξαιρετικά σοβαρές και η κυβέρνηση δεν μπορεί να σιωπά.

»Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Κ. Γκίλφοϊλ, τον περασμένο Μάρτιο, απείλησε ευθέως τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, λέγοντάς του, λίγες εβδομάδες πριν την κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, την εξής φράση: “Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ”.

»Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός προσωπικά οφείλουν άμεσα να διαψεύσουν αν ισχύει ή όχι ότι ο κ. Παπασταύρου απειλήθηκε από την πρέσβειρα των ΗΠΑ. Αν ισχύει, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό διπλωματικό επεισόδιο, αλλά για την προσβολή του ίδιου του πολιτεύματος της χώρας.

»Επιπλέον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να εξηγήσει, υπό το φως των εξελίξεων αυτών, την επιμονή της στον Κάθετο Διάδρομο και στην περαιτέρω εξάρτηση της χώρας στο αμερικανικό LNG, στο οποίο εμπλέκεται, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, κι ένα ολόκληρο δίκτυο που περιλαμβάνει, πέρα από την Γκίλφοϊλ, μεγάλες εταιρείες και λομπίστες» αναφέρει η ανακοίνωση.

Ανάλογη ανακοίνωση εξέδωσε και η ΕΛ.Α.Σ. (το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα) που αναφέρει: «Έχουν περάσει 24 ώρες από το δημοσίευμα της Wall Street Journal, σύμφωνα με το οποίο η Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα φέρεται να προέβη, ενώπιον μάλιστα του Υπουργού Περιβάλλοντος & Ενέργειας, κ. Παπασταύρου, σε πρωτοφανή και απαράδεκτα σχόλια σχετικά με την κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης και τη δυνατότητα κάτι τέτοιο να μπορεί να συμβεί και στην Ελλάδα», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο τομεάρχης Εξωτερικών της ΕΛΑΣ, Χάρης Τζήμητρας και προσθέτει:

«Η κυβέρνηση ακόμη σιωπά, χωρίς να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει το περιστατικό. Καλούμε, λοιπόν, την κυβέρνηση Μητσοτάκη, να ξεκαθαρίσει άμεσα στον ελληνικό λαό εάν όντως συνέβη το εν λόγω περιστατικό, και εάν ναι, γιατί αυτό αποκρύπτεται από τον Μάρτιο, καθώς και εάν και πώς αντέδρασε» Παρόμοια ήταν και η ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς.

Το ΚΚΕ

To KKE σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Η ένοχη σιωπή της κυβέρνησης της ΝΔ, σχετικά με το δημοσίευμα της Wall Street Journal, επιβεβαιώνει τουλάχιστον την παρέμβαση της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Γκιλφόιλ, στην προώθηση με κάθε τρόπο του αμερικανικού σχεδιασμού για τον Κάθετο Διάδρομο στα Βαλκάνια.

Η κυβέρνηση είναι πολλαπλά υπόλογη, όταν σε λίγες ημέρες επίκειται η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, στην Ελλάδα για την παραπέρα προώθηση συνολικά των σχεδιασμών των ΗΠΑ στην περιοχή και την ανανέωση της στρατηγικής συμφωνίας Ελλάδας – ΗΠΑ» αναφέρει το ΚΚΕ σε σχόλιό του και επισημαίνει:

»Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κόμματα, από την πρώτη στιγμή αντιτάχθηκε στον σχεδιασμό για τον Κάθετο Διάδρομο για το αμερικανικό LNG, ο οποίος ενισχύει παραπέρα την εμπλοκή στον ενεργειακό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς και στη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ που έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντο αμερικανοΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο, με μοναδικό στόχο τη γεωστρατηγική αναβάθμιση του ελληνικού κεφαλαίου. Κι αυτό θα συνεχίσει να κάνει πρωτοστατώντας στην πάλη ενάντια στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, με επόμενο σταθμό τις κινητοποιήσεις ενάντια στην επίσκεψη Ρούμπιο και με αίτημα την ακύρωση της συμφωνίας».

Η επιτυχία οφείλεται οπωσδήποτε στο χρήμα, στα πετροδολάρια. Ούτε το χρήμα όμως, ούτε τα πετροδολάρια μπορούν να κτίσουν ουρανοξύστες και να μετατρέψουν την άνυδρη έρημο σε πράσινο πάρκο. Για να γίνει αυτό χρειάζεται εργατικό δυναμικό, χρειάζεται ο μόχθος χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε αυτούς τους αφανείς στηρίζεται η επιτυχία και το πρότυπο. Εξυπακούεται ότι η συγκρότηση μιας εργατικής δύναμης, αντίστοιχης των κατασκευαστικών επιτευγμάτων, δημιουργεί προβληματικό κοινωνικό υπόστρωμα.

Πραγματικά οι κοινωνίες των πλούσιων εμιράτων του Κόλπου χαρακτηρίζονται από ανισορροπίες μοναδικές στον τρέχοντα κόσμο μας και σπάνιες στην όλη ιστορία της ανθρωπότητας. Ετούτα τα χαρακτηριστικά, όσον αφορά τις ποσοτικές τους διαστάσεις, αποτυπώνονται στατιστικά. Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου ο πραγματικός πληθυσμός ανέρχεται σε 11.575.000, παρατηρούμε ότι οι αριθμητικές ισορροπίες ανάμεσα στα δύο φύλα διαταράσσονται σημαντικά μετά την ηλικία των είκοσι ετών.

Ήδη στις ηλικίες 20 με 24, οι άνδρες αθροίζονται σε 597.000, ενώ οι γυναίκες σε 345.000. Μία αναλογία 1,6 προς 1 περίπου. Στην επόμενη κλίμακα ηλικιών, στα 25 με 29 χρόνια, οι άνδρες είναι 984.000 και οι γυναίκες 564.000 – η σχέση μεταβάλλεται σε 1,8 προς 1. Στην κλίμακα 30 με 34 κάθε ισορροπία παύει να υπάρχει: οι άνδρες είναι 1.279.000 και οι γυναίκες 528.000. Η σχέση γίνεται 2,2 προς 1. Το ίδιο συμβαίνει στις ηλικίες 35 με 39. Οι άνδρες είναι 1.154.000 και οι γυναίκες 505.000, κάτι περισσότερο από 2 προς 1. Οι ισορροπίες δεν αποκαθίστανται ούτε στις μεγαλύτερες ηλικίες. Στην κλίμακα 45 με 49 ετών, οι άνδρες είναι 537.000 και οι γυναίκες 245.000 – αναλογία 2,1 προς 1.

Η ανισορροπία των φύλων

Στο Κουβέιτ των 5.103.000 κατοίκων στις παραγωγικές ηλικίες 25 με 39 ετών οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 34,9% του συνολικού πληθυσμού και οι γυναίκες το 18,4% – μια αναλογία που πλησιάζει το δύο προς ένα. Οι ασυνήθιστες αυτές αναλογίες εκφράζονται με πιο έντονο τρόπο στο Κατάρ, των 3.174.000 πραγματικών κατοίκων. Στην κλίμακα 20 με 24 οι άνδρες είναι ήδη 137.000 και οι γυναίκες 62.000 – σχέση 2,1 προς 1. Στην κλίμακα 30 με 39 οι άνδρες είναι 766.000 και οι γυναίκες 232.000 – η σχέση πλέον εδώ είναι 3,5 προς 1!

Οι ισορροπίες στην εδώ περίπτωση δεν αποκαθίστανται ούτε σε μεγαλύτερες ηλικίες. Στην κλίμακα 50 με 59 ετών οι άνδρες είναι 207.000 και οι γυναίκες μόλις 62.000 – κοντά στο 3,5 προς 1! Για να επανέλθει ο πληθυσμός σε φυσιολογικές ισορροπίες θα χρειαστεί να φτάσουμε στους άνω των 70 ετών. Στην κλίμακα 70 με 74 οι άνδρες είναι 7.600 και οι γυναίκες 6.000.

Σε μικρότερη κλίμακα το ίδιο συμβαίνει στην Σαουδική Αραβία, παρόλη την πληθυσμιακή διαφορά σε σχέση με τα Εμιράτα. Η χώρα έχει πραγματικό πληθυσμό 35.166.000 κατοίκων. Στην ηλικιακή κλίμακα 20 με 34 ετών οι άνδρες είναι 6.458.000 και οι γυναίκες 4.829.000 – δηλαδή σχεδόν 1,5 προς 1. Οι φυσικές ισορροπίες δεν αποκαθίστανται εδώ ούτε στις μεγαλύτερες ηλικίες: Στην κλίμακα 50 με 54, οι άνδρες είναι 1.098.000 και οι γυναίκες μόλις 550.000!

Δεν θα επιμείνουμε περισσότερο σε στατιστικές και αριθμούς – νομίζω ότι τα παραπάνω στοιχεία είναι υπεραρκετά για να οδηγηθούμε σε κάποια συμπεράσματα και εκτιμήσεις. Οι παραπάνω αναλογίες ιστορικά χαρακτηρίζουν περιοχές “εν τω γίγνεσθαι”, εκεί όπου μια κοινωνία βρίσκεται στα αρχικά στάδια της συγκρότησής της. Θα μπορούσαμε να βρούμε ένα ιστορικό προηγούμενο στο αμερικανικό Φαρ Ουέστ του 19ου αιώνα – μετά το 1853 – όπου όμως η στατιστική καταγραφή των μεν ανδρών είναι απόλυτα σχετική, των δε γυναικών απολύτως άγνωστη.

Ακόμα και στις κοινότητες όπου υπάρχει κάποιου είδους καταγραφή των δύο φύλων σπάνια καταγράφονται οι ιθαγενείς γυναίκες – ινδιάνες – ή ακόμα και οι ισπανικής-μεξικανικής καταγωγής. Παρόλα αυτά οι μεταξύ λευκών και ιθαγενών επιμειξίες εμφανίζονται πολύ συχνά ανάλογα με την περιοχή και την περίοδο. Μερικές δε αποικιακού τύπου κοινωνίες παρουσιάζουν συγκρίσιμα χαρακτηριστικά, όπου όμως την διαφορά καλύπτουν πάντοτε ιθαγενείς γυναίκες – π.χ. Λατινική Αμερική. Στα αραβικά εμιράτα και στο βασίλειο των Σαούντ δεν υπάρχουν σε επάρκεια ιθαγενείς γυναίκες.

Οι ευρύτερες επιπτώσεις

Στον κοινωνικό και πολιτικό τομέα οι επιπτώσεις της παραπάνω κατάστασης είναι, όπως θα περίμενε κανείς, σημαντικές. Στο κοινωνικό πεδίο πρώτα. Η δραματική αριθμητική υπεροχή του άρρενος πληθυσμού σε σχέση με τον γυναικείο αντίστοιχο, καθιστά τις γυναίκες πολύτιμο ιδιοκτησιακό είδος – κάτι σαν συλλεκτικό κομμάτι, εξαιρετικά σπάνιο και, ως εκ τούτου, ακριβό. Για να μην θέσει σε κίνδυνο η δημογραφική πραγματικότητα την κτήση των γυναικών, οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων περιβάλλονται από αυστηρούς κανόνες.

Οι κανόνες αυτοί, όπως είναι φυσικό, είναι συνήθως σε βάρος των γυναικών. Ένα σπάνιο απόκτημα το κλείνεις σε θησαυροφυλάκιο: Το προστατεύεις έτσι και ταυτόχρονα το φυλακίζεις. Προσωπικά η όλη “ανθρωπιστική” φιλολογία περί “δικαιωμάτων” μου προκαλεί μειδίαμα και σκέψεις περί της ανθρώπινης ανοησίας. Λογικά μιλώντας δεν μπορείς να έχεις “ισότητα φύλων” σε καταστάσεις οξύτατης δημογραφικής ανισορροπίας.

Στο πολιτικό πεδίο οι συνέπειες είναι εξίσου σοβαρές. Οι κοινωνίες αυτές είναι εύθραυστες καθότι κοινωνικά, βιολογικά, αφύσικες – μη φυσιολογικά λειτουργικές. Η εσωτερική τους ισορροπία απαιτεί ισχυρούς μηχανισμούς στήριξης. Οι εκεί εξουσίες προερχόμενες από καταιγιστικά ανερχόμενο εγχώριο καπιταλισμό έχουν επιχειρήσει να ελέγξουν την εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα, θεσπίζοντας αυστηρούς κανόνες και δημιουργώντας ισχυρούς μηχανισμούς καταστολής δίπλα σε στρατιωτικούς αντίστοιχους.

Οι τελευταίοι διακρίνονται για την παροιμιώδη αναποτελεσματικότητά τους απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς (παράδειγμα η Σαουδική Αραβία απέναντι στους Υεμενίτες) παρά τον θεαματικό εξοπλισμό τους. Προφανώς οι τυχόν επιδόσεις τους στο εσωτερικό – σε περίπτωση κοινωνικών ταραχών – παραμένουν αμφίβολες.

Εύθραυστα εμιράτα υπό την αιγίδα του Θείου Σαμ

Εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας της αμερικανικής παρουσίας. Η πληθώρα των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και βάσεων στην περιοχή δεν στρέφεται μονοδιάστατα απέναντι στους εκάστοτε εχθρούς των αναχρονιστικών ηγεσιών ή, κυρίως και βασικά, του Ισραήλ. Αποτελεί κρίσιμο στοιχείο εσωτερικής σταθερότητας για τα εύθραυστα αυτά κράτη.

Το γεγονός ότι παρά τις κραυγαλέες δημογραφικές ιδιαιτερότητες τα κράτη αυτά λειτουργούν “εύρυθμα” – με τα δικά τους φυσικά κριτήρια – οφείλεται στην αμερικανική εγγύηση και παρουσία. Κάτω από την σκέπη της τελευταίας κτίστηκε το “οικονομικό θαύμα” των εμιράτων του Κόλπου, υπόδειγμα “ανάπτυξης” για τον δυτικό καπιταλισμό (και για τον ημέτερο της Αθηναϊκής Ριβιέρας).

Η τυχόν αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, το κλείσιμο ή η απομάκρυνση των πολυάριθμων βάσεων, θα δημιουργήσει πιθανόν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από ό,τι, για παράδειγμα, ο ιρανικός έλεγχος των στενών του Ορμούζ. Η τυχόν διατάραξη της κοινωνικής λειτουργίας των εκεί κρατικών μορφωμάτων θα έχει δραματικές συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο – για τον δυτικό ιδιαίτερα.

Χάρη στους Αμερικανούς τα εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού έκτισαν, σε συνθήκες δουλικής εκμετάλλευσης και αυστηρού κατασταλτικού ελέγχου, το “θαύμα” των εμιράτων του Περσικού. Χωρίς την “Ασπίδα της Ουάσινγκτον” τα πάντα επιστρέφουν στο αρχικό κενό. Και δεν είναι η made in Israel, όποια ασπίδα “του Αχιλλέα” ή “του Αβραάμ” που θα τιθασεύσει το κενό.

Η έκβαση της σύγκρουσης στον Περσικό κόλπο και στα πέριξ αποκτά με τον τρόπο αυτό μεγαλύτερη σημασία από την “αντικατάσταση του καθεστώτος της Τεχεράνης”.

Ακολούθησε ο γραμματέας της ΝΔ Κώστας Κυρανάκης, ο οποίος επιτέθηκε σε δημοσιογράφο γιατί τόλμησε να επικαλεστεί τα στοιχεία από έκθεση της ΓΣΕΒΕΕ (και τις δηλώσεις των πολιτών στις δημοσκοπήσεις) σύμφωνα με τα οποία το 60% δεν βγάζει τον μήνα.

Μόλις την περασμένη Παρασκευή ο Σπύρος Κουλκουδίνας (που έτσι κέρδισε το δεκάλεπτο της δημοσιότητάς του) χρησιμοποίησε το μποτιλιάρισμα της Συγγρού ως δείκτη κοινωνικής ευημερίας για να προσθέσει με περίσσιο κυνισμό ότι οι πολίτες που δεν έχουν να βάλλουν 10 ευρώ βενζίνη, ας πάρουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς! Του διέφυγε πλήρως η κακή κατάσταση των συγκοινωνιών και η έλλειψη γραμμών σε πολλές περιοχές.

Την σκυτάλη πήρε χθες ο Χάρης Θεοχάρης ο οποίος κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι είναι τα κόμματα της μιζέριας, εν αντιθέσει προς τη ΝΔ που είναι το κόμμα των νοικοκύρηδων. Ακολούθησε ο Κώστας Τσιάρας ο οποίος ανέφερε στο Star Κεντρικής Ελλάδας: «βλέπω μια εθνική οδό γεμάτη με αυτοκίνητα, κάτι το οποίο δεν έβλεπα για 20 χρόνια. Υπάρχει υπερκατανάλωση παντού».

Όλες οι μετρήσεις και τα συγκριτικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις σε ότι αφορά το κόστος ζωής και την ικανοποίηση των πολιτών. Καθώς επίσης ότι παρά τα τους πόρους που είχε στην διάθεση της η κυβέρνηση δεν μειώνει την διαφορά της από το μέσο όρο ενώ χώρες, όπως η Βουλγαρία, την πλησιάζουν, εάν δεν την ξεπερνούν σε βασικούς δείκτες. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: Έχουν ξεφύγει στο Μαξίμου;

Μαξίμου: Αδιαφορία για το 70% 

Ο πρωθυπουργός δίνει το σύνθημα και οι υπουργοί και βουλευτές ακολουθούν, προβάλλοντας μία εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και επιπλέον στρέφονται και κατά της κοινωνίας που δεν το αντιλαμβάνονται. Το κυβερνητικό επιτελείο θέλει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα πράγματα είναι όσο καλά μπορούν να είναι και ότι ευθύνονται τα κόμματα και οι δημοσιογράφοι που παρουσιάζουν μία αρνητική εικόνα – και όχι η τιμή της βενζίνης που είναι στα 2,2 και η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης που ξεκινά από το 1,75 ευρώ το λίτρο ή οι τιμές στα ράφια των σουπερμάρκετ που δεν λένε να πέσουν.

Στο πλαίσιο αυτό κατηγορούν συστηματικά και απαξιώνουν την αντιπολίτευση που καταθέτει τις δικές της προτάσεις για “λαϊκισμό”, “λεφτόδεντρα” και ότι ωθεί σε “δημοσιονομικό εκτροχιασμό”. Είναι εμφανές ότι κάπως έτσι θα πορευτούν στην προεκλογική περίοδο.

Η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το 70% που είναι απέναντί της. Απευθύνεται στο 25%-30% που δίχως να έχει προβλήματα επιβίωσης (ένα ποσοστό μπορεί και να είναι ευνοημένο) είναι ευεπίφορο στην προπαγάνδα περί σταθερότητας που ταυτίζεται βέβαια με την κυβέρνηση της ΝΔ και φοβάται την περιπέτεια που φυσικά εκφράζουν όλοι οι άλλοι.

Αρωγό στην προσπάθεια του το Μαξίμου έχει εκτός από τα ΜΜΕ, τις δημοσκοπικές εταιρείες που επιμένουν να την κρατάνε πάνω από το 25% και της δίνουν με προβολή το 30%. Εάν δεν υπήρχε το διαρκές μπουστάρισμα από τα κύματα των δημοσκοπήσεων, πιθανότατα η ΝΔ θα είχε καταρρεύσει. Ακόμη κι έτσι όμως η επίθεση σε δημοσιογράφους, κόμματα και εντέλει στην κοινωνία ξεπερνά τα συνήθη όρια και δεν δικαιολογείται. Εκτός εάν ισχύει το “μωραίνει κύριος…”

Δεν πρόκειται επομένως για την αναβίωση του F-16 της δεκαετίας του 1980. Πρόκειται για ένα σύγχρονο μαχητικό τέταρτης γενιάς, με AESA radar, ψηφιακή αρχιτεκτονική, σύγχρονα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και δικτυακές δυνατότητες. Η USAF αντιμετωπίζει ταυτόχρονα γήρανση του στόλου της, αυξανόμενο κόστος υποστήριξης, καθυστερήσεις στην ανανέωση και ανάγκη να αποκτήσει περισσότερα αεροσκάφη.

Η μελέτη Force Structure που εκπονήθηκε το 2025 προσδιόρισε ανάγκη για 1.558 επανδρωμένα μαχητικά μέχρι το 2035, ενώ ο διαθέσιμος αριθμός έχει βρεθεί σημαντικά χαμηλότερα. Την ίδια στιγμή η Αεροπορία πρέπει να χρηματοδοτήσει F-35A, F-15EX, το μελλοντικό F-47 και τα Collaborative Combat Aircraft. Έτσι το ερώτημα παύει να είναι “F-16 ή F-35;” και μεταtρέπεται σε “πόσα F-35, πόσα F-16, πόσα άλλα αεροσκάφη και για ποιες αποστολές;”. Αυτό αποτελεί ουσιαστική αλλαγή φιλοσοφίας.

Για περισσότερο από μία δεκαετία η λογική ήταν σχετικά απλή: Το F-35 θα αντικαθιστούσε σταδιακά τα F-16. Η υπόθεση αυτή είχε μια ισχυρή τεχνολογική λογική. Το F-35 προσφέρει stealth, sensor fusion και δυνατότητες συλλογής και διαχείρισης πληροφοριών που ένα F-16 δεν μπορεί να αναπαράγει.

Όμως το F-35 δεν είναι απλώς ένα καλύτερο F-16. Είναι πολύ πιο σύνθετο αεροσκάφος, με διαφορετικό κόστος απόκτησης, υποστήριξης και λειτουργίας. Και το κυριότερο: Δεν υπάρχει κανένας επιχειρησιακός λόγος κάθε αποστολή που εκτελεί ένα F-16 να απαιτεί F-35. Αυτό φαίνεται πλέον να γίνεται αντιληπτό, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στις αεροπορίες που έχουν επιλέξει να διαθέτουν και τους δύο τύπους.

Η Πολωνία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ενώ παραλαμβάνει τα πρώτα από τα 32 F-35A που έχει παραγγείλει, έχει ταυτόχρονα υπογράψει πρόγραμμα ύψους περίπου 3,8 δισ. δολαρίων για την αναβάθμιση ολόκληρου του στόλου των F-16 Block 52 στο πρότυπο F-16V. Η ίδια η πολωνική κυβέρνηση αναφέρει ως έναν από τους στόχους της αναβάθμισης την καλύτερη διασύνδεση και ολοκλήρωση των F-16 με τα F-35. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η Πολωνία δεν αντιμετωπίζει το F-16 ως αποτυχημένο προκάτοχο του F-35. Αντιθέτως, προσπαθεί να δημιουργήσει μια δύναμη, στην οποία τα δύο αεροσκάφη θα λειτουργούν μαζί.

Η ίδια λογική μπορεί να εφαρμοστεί γενικότερα

Το F-35 μπορεί να χρησιμοποιείται εκεί όπου οι δυνατότητές του έχουν τη μεγαλύτερη αξία: Σε περιβάλλον υψηλής απειλής, στη διείσδυση, στη συλλογή πληροφοριών, στην ηλεκτρονική επιτήρηση και στη δημιουργία μιας καλύτερης εικόνας της αεροπορικής μάχης. Το F-16, από την άλλη πλευρά, μπορεί να προσφέρει αριθμούς. Μπορεί να αναλάβει μεγάλο μέρος των αποστολών αεράμυνας, αναχαίτισης, κρούσης, περιπολιών και άλλων καθηκόντων που δεν απαιτούν υποχρεωτικά stealth. Δεν είναι ανάγκη κάθε αεροσκάφος να είναι το πιο προηγμένο διαθέσιμο. Είναι ανάγκη ο συνολικός στόλος να μπορεί να παράγει επαρκή αριθμό επιχειρησιακών εξόδων.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο μάθημα της αμερικανικής συζήτησης. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο η ποιότητα – είναι η μάζα. Ένα μικρότερος στόλος F-35 μπορεί να διαθέτει τεράστια τεχνολογική αξία, αλλά δεν μπορεί να βρίσκεται παντού ταυτόχρονα. Μια αεροπορία χρειάζεται αεροσκάφη για επιφυλακή, εκπαίδευση, ασκήσεις, αναπτύξεις, συντήρηση και πραγματικές επιχειρήσεις.

Επομένως η διατήρηση ενός μεγάλου αριθμού σύγχρονων F-16 μπορεί να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της επένδυσης στα F-35. Όσο περισσότερες από τις “κανονικές” αποστολές μπορούν να αναληφθούν από F-16, τόσο περισσότερα F-35 μπορούν να παραμείνουν διαθέσιμα, για εκείνες τις αποστολές στις οποίες η πέμπτη γενιά προσφέρει κάτι που η τέταρτη δεν μπορεί.

Αυτό εξηγεί γιατί η πιθανή επιστροφή του F-16 στην USAF έχει σημασία πολύ πέρα από τις ΗΠΑ. Για μια χώρα που έχει ήδη F-16 και αγοράζει F-35, η επιλογή δεν είναι αναγκαστικά να αντικαταστήσει κάθε παλαιό F-16 με F-35. Μπορεί να εκσυγχρονίσει ή να αντικαταστήσει μέρος του στόλου των F-16 και να δημιουργήσει μια μικτή δύναμη δύο επιπέδων. Το πρώτο επίπεδο θα είναι η υψηλής τεχνολογίας δύναμη F-35. Το δεύτερο θα είναι μια μεγάλη δύναμη σύγχρονων F-16. Και τα δύο θα συνδέονται δικτυακά.

Η ελληνική περίπτωση

Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη πολύ κοντά σε αυτή τη λογική. Το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 στην έκδοση Viper αφορά 83 αεροσκάφη, ενώ το 2026 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ενέταξε στον σχεδιασμό και την αναβάθμιση περίπου 40 F-16 Block 50 σε επίπεδο Viper, με στόχο η χώρα να διαθέτει πάνω από 100 F-16 Viper. Παράλληλα προχωρά η δημιουργία υποδομών στην Ανδραβίδα για την επιχειρησιακή ένταξη των F-35.

Η Ελλάδα έχει ήδη παραγγείλει 20 F-35A, με επιλογή για άλλα 20. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική Πολεμική Αεροπορία δεν οδηγείται αναγκαστικά σε ένα δίλημμα “F-16 ή F-35”. Αντιθέτως, η φυσική εξέλιξη του στόλου της είναι προς μια δύναμη στην οποία τα δύο αεροσκάφη συνυπάρχουν.

Και αυτό καθιστά την αμερικανική συζήτηση για το F-16G ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς ένα νέο F-16 δεν θα είχε νόημα ως υποκατάστατο του F-35. Θα είχε νόημα ως συμπλήρωμά του. Το ίδιο ισχύει και για τα σημερινά ελληνικά Viper. Η επένδυση σε αυτά αποκτά μεγαλύτερη αξία, όταν δεν θεωρούνται απλώς “τα τελευταία F-16 πριν από την πλήρη μετάβαση στο F-35”, αλλά ως το δεύτερο βασικό σκέλος μιας μικτής αεροπορικής δύναμης.

Η ίδια η ελληνική Πολεμική Αεροπορία αποκτά ήδη όπλα και δυνατότητες που ενισχύουν σημαντικά τον ρόλο των Viper. Για παράδειγμα, το 2026 αναφέρεται η προώθηση της ένταξης των Rampage και SPICE στα ελληνικά F-16, ενώ παράλληλα προχωρά η περαιτέρω αναβάθμιση του στόλου.

Άρα η πραγματική αξία του F-16 δεν βρίσκεται πλέον στο να ανταγωνιστεί το F-35 στην κατηγορία του. Βρίσκεται στο να συμπληρώνει το F-35. Και έρχονται τα συνεργειακά Μη-επανδρωμένα Αεροσκάφη (CCA). Η εξέλιξη αυτή γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα με την εμφάνιση των Collaborative Combat Aircraft. Τα CCA μπορούν να μεταφέρουν αισθητήρες και όπλα, να επεκτείνουν την εμβέλεια ενός σχηματισμού και να αναλάβουν μέρος του κινδύνου που διαφορετικά θα έπεφτε πάνω στα επανδρωμένα αεροσκάφη.

Αυτό μπορεί να αλλάξει ακόμη περισσότερο τη σχέση F-16 και F-35. Ένα F-35 μπορεί να λειτουργεί ως ιδιαίτερα προηγμένος αισθητήρας και κόμβος του δικτύου. Ένα F-16 μπορεί να προσφέρει πρόσθετη επανδρωμένη ισχύ. Τα CCA μπορούν να επεκτείνουν προς τα εμπρός την ικανότητα ανίχνευσης και προσβολής. Έτσι, το ερώτημα “πόσο προηγμένο είναι το κάθε μαχητικό;” αρχίζει να αντικαθίσταται από το “πόσο αποτελεσματικό είναι το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργεί;”. Αυτό είναι πιθανότατα το σημαντικότερο στοιχείο της επιστροφής του F-16 στην αμερικανική συζήτηση.

Το τέλος της εποχής του “όλα stealth”;

Η USAF δεν εγκαταλείπει το F-35, ούτε το F-47. Αντίθετα, επενδύει σε αυτά ακριβώς επειδή αναγνωρίζει την ανάγκη για αεροσκάφη υψηλής επιβιωσιμότητας απέναντι σε προηγμένους αντιπάλους. Αλλά φαίνεται να απομακρύνεται από την παλαιότερη ιδέα ότι ολόκληρη η μαχητική αεροπορία πρέπει να αποτελείται από τέτοια αεροσκάφη. Η επιστροφή του F-16 και η παράλληλη ενίσχυση του F-15EX δείχνουν μια διαφορετική αντίληψη: Η αεροπορική ισχύς χρειάζεται στρώματα.

Χρειάζεται αεροσκάφη που μπορούν να διεισδύσουν σε πολύ επικίνδυνο περιβάλλον, αλλά χρειάζεται επίσης αεροσκάφη που μπορούν να πετούν πολλές εξόδους, να καλύπτουν μεγάλες περιοχές και να αναλαμβάνουν αποστολές μικρότερης απαίτησης, χωρίς το κόστος ενός F-35. Για τις χώρες που διαθέτουν ήδη F-16 και F-35, αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα. Η απόκτηση F-35 δεν κάνει τα F-16 περιττά. Αντίθετα, μπορεί να αλλάξει τον ρόλο τους.

Το F-35 μπορεί να γίνει ο “αισθητήρας” και ο διεισδυτικός φορέας της δύναμης. Το F-16 μπορεί να γίνει η αριθμητική και πολυδύναμη ραχοκοκαλιά της. Και τα CCA μπορούν να λειτουργήσουν ως ο σύνδεσμος που επεκτείνει τις δυνατότητες και των δύο. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την παλαιότερη αντίληψη ότι η εξέλιξη είναι απλώς γραμμική: F-16, μετά F-35, και τέλος. Η σύγχρονη αεροπορία φαίνεται να επιστρέφει σε μια πιο παλιά στρατιωτική αρχή: Δεν χρειάζεται όλα τα μέσα να είναι ίδια, ούτε όλα να είναι τα ακριβότερα. Χρειάζεται η δύναμη ως σύνολο να έχει αρκετή ποιότητα, αρκετή μάζα και τη σωστή κατανομή αποστολών.

Και αυτός είναι τελικά ο λόγος για τον οποίο ένα μαχητικό που η USAF πίστευε ότι θα είχε αφήσει πίσω της εδώ και δεκαετίες βρίσκεται ξανά στο τραπέζι. Το F-16 δεν επιστρέφει επειδή το F-35 απέτυχε. Επιστρέφει επειδή η αεροπορική ισχύς ανακάλυψε ξανά ότι η τεχνολογία χωρίς αριθμούς έχει τα δικά της όρια.

Οι πέντε άνδρες συνελήφθησαν αρχικά ως ύποπτοι για αδικήματα βάσει της νομοθεσίας περί εκρηκτικών και στη συνέχεια ως ύποπτοι για προετοιμασία τρομοκρατικής ενέργειας. Ο Τραμπ χαρακτήρισε «φανταστική» τη σύλληψη των πέντε ανδρών και εξήρε τη συνεργασία των αμερικανικών και βρετανικών Αρχών. «Η σύλληψη στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν φανταστική», δήλωσε στους δημοσιογράφους, χαρακτηρίζοντας την επιχείρηση «καταπληκτική δουλειά».

Στη συνέχεια, αποκάλυψε ότι οι ύποπτοι βρίσκονταν ήδη υπό έρευνα. «Τους είχαμε υπό έρευνα. Ήθελαν να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στη βάση μας και η συνεργασία με τους Βρετανούς λειτούργησε εξαιρετικά», ανέφερε ο ίδιος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πρόσθεσε: «Τους παρακολουθούσαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και τους πιάσαμε». Οι δηλώσεις του προσθέτουν ένα κρίσιμο στοιχείο στην υπόθεση, καθώς η βρετανική Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία δεν έχει ανακοινώσει δημοσίως ποιοι θεωρεί ότι εμπλέκονται, ούτε έχει γνωστοποιήσει συγκεκριμένο κίνητρο.

Πώς έγιναν οι πέντε συλλήψεις κοντά στη RAF Fairford

Η μεγάλη επιχείρηση άρχισε περίπου στις 00:45 [τοπική ώρα], τα ξημερώματα της Κυριακής (29/7), όταν η βρετανική Αστυνομία έλαβε κλήση σχετικά με τρία ύποπτα οχήματα που φαίνονταν να κινούνται προς τη RAF Fairford, στο Γκλόστερσιρ. Ένοπλοι αστυνομικοί κινητοποιήθηκαν και συνέλαβαν πέντε άνδρες στην περιοχή του Γουέλφορντ ως υπόπτους για αδικήματα βάσει της νομοθεσίας περί εκρηκτικών. Στη συνέχεια, οι πέντε άνδρες συνελήφθησαν επιπλέον ως ύποπτοι για προετοιμασία τρομοκρατικής ενέργειας και παραμένουν υπό κράτηση.

Η ανώτερη εθνική συντονίστρια της βρετανικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, Βίκι Έβανς, τόνισε ότι η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο. «Βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας έρευνας και πέντε άνδρες παραμένουν υπό κράτηση», ανέφερε η Βίκι Έβανς. Η Βίκι Έβανς πρόσθεσε: «Όπως θα περιμένατε, συνεργαζόμαστε στενά με τους εταίρους μας για να κατανοήσουμε τις συνθήκες του περιστατικού».

Περίμετρος ασφαλείας 400 μέτρων δημιουργήθηκε γύρω από τα οχήματα, ενώ πυροτεχνουργοί του βρετανικού στρατού ανέλαβαν την εξέτασή τους. Ακόμα, περίπου 85 νοικοκυριά απομακρύνθηκαν προληπτικά από την περιοχή, ενώ ένοπλοι αστυνομικοί περιπολούσαν γύρω από τη βάση.

Τα σενάρια 

Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με πηγή που γνωρίζει την έρευνα και επικαλείται το Reuters, ως πιθανότερο σενάριο εξετάζεται κίνητρο που συνδέεται με το Ιράν. Παράλληλα, εξετάζονται το ενδεχόμενο ρωσικής επιχείρησης δολιοφθοράς. Η βρετανική Αστυνομία, ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιώσει επισήμως κανένα από αυτά τα ενδεχόμενα και δεν έχει ανακοινώσει τις ταυτότητες ή τις εθνικότητες των συλληφθέντων.

Πάντως, η πιθανή ιρανική διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω του ρόλου της RAF Fairford στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Η βρετανική κυβέρνηση είχε επιτρέψει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν βομβαρδιστικά που σταθμεύουν στη βάση για πλήγματα εναντίον ιρανικών πυραυλικών εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούνταν για επιθέσεις κατά πλοίων στα Στενά του Ορμούζ.

Υπενθυμίζεται ότι, τον Ιούλιο, οι Φρουροί της Επανάστασης είχαν προειδοποιήσει τη Βρετανία να μην επιτρέψει σε αμερικανικά βομβαρδιστικά να επιχειρούν από τη RAF Fairford, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε βάση χρησιμοποιείται για επιθέσεις κατά του Ιράν αποτελεί «νόμιμο στόχο».