Οι πραγματικοί στόχοι της Τουρκίας, ανεξαρτήτως της τακτικής του καρότου-μαστίγιου, που χρησιμοποιεί κατά καιρούς ο Ερντογάν, βάζοντας ή βγάζοντας την “προβιά του προβάτου”, που “συγκινεί” και αποκοιμίζει τις ελληνικές ελίτ, είναι πλέον ευρέως γνωστοί. Δεν μπορούν να αποκρυβούν, όση προσπάθεια και αν καταβάλει το φοβικό και συμπλεγματικό ελληνικό κατεστημένο, μέσω του αέναου υποτιθέμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου και των νεφελωδών προσπαθειών δήθεν ξεπαγώματος του Κυπριακού από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ.

Οι μύχιοι στόχοι του τουρκικού κατεστημένου είναι η παγκόσμια μεγέθυνση της Τουρκίας (παντουρκισμός) και μία εκ των βασικών προϋποθέσεων επίτευξης αυτού του στόχου, είναι η φιλανδοποίηση του Ελληνισμού, ο οποίος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο από μία χώρα που μετατρέπεται στρατιωτικά, δημογραφικά και διπλωματικά σε αυτόνομη ισχυρή περιφερειακή δύναμη, εκμεταλλευόμενη την έντονη παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα και τον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. 

Η στρατιωτική “αποβίβαση” της Τουρκίας το 1974, στην απροστάτευτη Μεγαλόνησο, εξαιτίας της διπλής προδοσίας της Χούντας των Συνταγματαρχών, με την απόσυρση της Μεραρχίας, που είχε αποστείλει κρυφά ο Γεώργιος Παπανδρέου και, στη συνέχεια με το τραγικό πραξικόπημα κατά του, τότε, ηγέτη της Κύπρου Μακαρίου, εν γνώσει του τότε φαιδρού αρχηγού της ελληνικής Χούντας Ιωαννίδη, ότι οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα αποβιβαστούν στην Κυρήνεια χωρίς αντίσταση, με συνέπεια την αιματηρή διχοτόμηση του νησιού, αποτελεί τον τελευταίο σταθμό της πορείας συρρίκνωσης του Ελληνικού Έθνους, που ξεκινά από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Μάλιστα, για πρώτη φορά, μετά το 1922 ο Ελληνισμός υπέστη στρατιωτική ήττα και απώλεσε εθνικό έδαφος χωρίς ουσιαστική μάχη, εμπεριέχοντας αυτό και το επιπρόσθετο επιβαρυντικό στοιχείο, ότι η μισή Κύπρος χάθηκε χωρίς στην ουσία να έχουμε πολεμήσει, κάτι που δημιούργησε την υποδόρια αίσθηση της αδυναμίας έναντι της Τουρκίας, που αποτελεί και τον βασικό πυρήνα του φοβικού συνδρόμου, από το οποίο κατατρύχονται το Ελληνικό και το κυπριακό πολιτικό προσωπικό εξουσίας.

Τι οδήγησε στην εθνική καταστροφή

Η αιτία για αυτή τη μεγάλη εθνική καταστροφή ήταν τα ολέθρια διαχρονικά λάθη των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, ο άθλιος ρόλος της Βρετανίας και των ΗΠΑ, με τον αταλάντευτο στόχο της διαίρεσης του νησιού, με αποκορύφωμα τον ηλίθιο και προδοτικό ρόλο της Χούντας των Συνταγματαρχών. Σε όλη αυτή την περίοδο, η λαβωμένη Κύπρος διέπρεψε οικονομικά και έγινε μέλος της ΕΕ ως Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς όμως ποτέ να μπορέσει να λύσει το ακανθώδες πρόβλημα της διαίρεσης και της τουρκικής κατοχής, παρά τα καταψηφιστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Και αυτό γιατί απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια μια σοβαρή εθνική στρατηγική, που θα είχε ως στόχο την συνεχή διεθνοποίηση του Κυπριακού, το επίμονο αίτημα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και των αυτονόητων ρυθμίσεων για όλα τα σύγχρονα κράτη. Και παράλληλα, την δημιουργία ενός σημαντικού αναλογικού στρατιωτικού ισοδύναμου με εξοπλισμό με έξυπνα όπλα και τις κατάλληλες διεθνείς στρατιωτικές συμμαχίες. 

Το Κυπριακό είναι χαρακτηριστική περίπτωση της πολιτικο-διπλωματικής και στρατιωτικής αδυναμίας της Ελλάδος στη Νεότερη Ιστορία της. Το δίκαιο και νόμιμο αρχικό αίτημα της Ένωσης ενταφιάστηκε για πάντα από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με την αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης και με ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, που αποτέλεσε τον “διάδρομο” για την διχοτομική κατάληξη του νησιού.

Αποτελεί, αναμφισβήτητα, στρατηγική ήττα του πολιτικού κατεστημένου της Χώρας και της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, τους οποίους χαρακτηρίζει διαχρονικά το σύνδρομο του “ενδοτισμού”. Με τις πολιτικές τους, αφού αποδέχθηκαν την de facto διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, στην συνέχεια μετέτρεψαν ένα κορυφαίο διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε ένα διμερές εσωτερικό Ελληνοτουρκικό πρόβλημα, “νομιμοποιώντας” έτσι έμμεσα την τουρκική κατοχή. 

Αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό

Πριν τον πλήρη ενταφιασμό του Κυπριακού, κάτι που θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του Ελληνισμού, απαιτείται η άμεση και πλήρης αλλαγή της πολιτικής μας και ο απεγκλωβισμός από την αδιέξοδη εμμονή – πρόσχημα της λεγόμενης “διζωνικής Ομοσπονδίας”, που ουσιαστικά αποτελεί την “κερκόπορτα” για τη Συνομοσπονδία και η οποία αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, αφενός για να κατοχυρώσει τα παράνομα κεκτημένα της από την εισβολή του 1974 και αφετέρου για να μπορεί, μέσω της χαλαρής κεντρικής κυβέρνησης, να ασκεί και τον πολιτικό έλεγχο στο ελεύθερο κομμάτι της Μεγαλονήσου.

Προϋπόθεση λύσης αυτού είναι η πλήρης διεθνοποίησή του, με παράλληλη αξιοποίηση του σημαντικού γεωπολιτικού αποτυπώματος της Μεγαλονήσου στις σημερινές ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες. Χρειάζεται άμεσα η εφαρμογή μιας νέας εθνικής στρατηγικής, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, την επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, την πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που μπορεί να έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή και την άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  

Η συγκρότηση μίας τέτοιας εθνικής στρατηγικής, που θα λαμβάνει υπόψη τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή και τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, προωθώντας έτσι έναν νέο πατριωτισμό, προϋποθέτει πρωτίστως και την υπέρβαση των δύο ψευδεπίγραφων ιδεολογημάτων, που σύμφωνα με τον κορυφαίο στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη, παρακωλύουν την κατάστρωση αυτής και που είναι «τα ασαφή και αποδυναμούμενα στοιχεία ενός γηγενούς εθνικισμού και τα εξίσου ασαφή, αλλά ενισχυόμενα αναμασήματα ενός ξενόφερτου ειρηνισμού και οικουμενισμού». 

Τα στοιχεία της εθνικής στρατιγικής

Τα κεντρικά στοιχεία αυτής της αναγκαίας για τα συμφέροντα του Ελληνισμού εθνικής στρατηγικής είναι μεταξύ άλλων:

• Η επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, αξιοποιώντας τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και την άμεση σύνδεση της ρωσικής κατοχής στη χώρα αυτή με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και τις ρευστές εξελίξεις στην διακεκαυμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που αφορά το “χρυσόμαλλο δέρας” της πλανητικής ηγεμονίας. 
• Η πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Τόσο οι ΗΠΑ, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και οι αραβικές χώρες έχουν μεταξύ άλλων άμεσα ζωτικά συμφέροντα να παραμείνει η Κύπρος έξω από τον έλεγχο της Τουρκίας και για αυτό πρέπει αυτό να μεταφραστεί διπλωματικά και στρατιωτικά σε πράξη επί του πεδίου.
• Η κατάθεση δήλωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, σε συνεννόηση με την Ελλάδα, ότι μετά την επιμονή της κατοχικής Τουρκίας για “λύσεις” δύο κρατών, το τμήμα της Βορείου Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ότι ο στόχος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η πλήρης ανάκτηση της κυριαρχίας της αυτού του κατεχόμενου τμήματος. Παράλληλα, θα πρέπει να γίνει κατάθεση σχεδίου λύσεως του Κυπριακού από την ελληνοκυπριακή πλευρά στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. με βασικά στοιχεία την εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών της συγκρότησης των σύγχρονων κρατών, που είναι η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, με παράλληλη απόλυτη προστασία όλου του πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
• Η άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  Η αμυντική προστασία της Κύπρου, αλλά και οι δυνατότητες αποκατάστασης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, πρέπει να αποτελέσει κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής ελληνικής αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος της στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι πλέον σαφές στους πάντες ότι εάν η Τουρκία δεν πιεστεί στο πεδίο ή δεν υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το σημερινό οδυνηρό status quo, δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό βήμα σε σχέση με τους στρατηγικούς στόχους της που είναι η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Μεγαλονήσου. 

• Τέλος, η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που συνιστά ευρωπαϊκό έδαφος – σύνορα και άμεση ολοκλήρωση της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση κατασκευής του East Med, ως εναλλακτικού τρόπου εφοδιασμού της Ευρώπης, έναντι των αδιέξοδων δυσκολιών στα στενά του Ορμούζ.

Σε αυτή την κρίσιμη στροφή, η Ελλάδα οφείλει να αναθεωρήσει πλήρως τη στρατηγική της για την προστασία των συμφερόντων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που διέρχονται από το Κυπριακό ζήτημα. Και αυτό, γιατί στην Κύπρο χτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού και δοκιμάζεται η αντοχή του. Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη με αποδοχή της διχοτόμησης, θα σημάνει μαθηματικά υποχώρηση και στα άλλα εθνικά μέτωπα, δηλαδή στη Θράκη, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελούν στόχο της αναθεωρητικής Τουρκίας. Αυτό άλλωστε είναι ο στρατηγικός στόχος του βαθέος τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, δηλαδή η φιλανδοποίηση της Ελλάδας, που συνδέεται άρρηκτα με την πορεία και την αντίστασή της στο Κυπριακό ζήτημα.

Οι άνεμοι στα δυτικά θα είναι αρχικά μεταβλητοί ασθενείς και από το μεσημέρι θα πνέουν δυτικοί βορειοδυτικοί έως 4 μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και από το μεσημέρι στο Αιγαίο τοπικά 6 μποφόρ.

Η θερμοκρασία θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Θα φτάσει στις Κυκλάδες τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

Αττική

Καιρός: Γενικά αίθριος με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες.

Ανεμοι: Βόρειοι βορειοανατολικοί 3 με 4 και πρόσκαιρα στα ανατολικά έως 5 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 25 έως 38 βαθμούς Κελσίου. Στα παραθαλάσσια η μέγιστη 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.

Θεσσαλονίκη

Καιρός: Γενικά αίθριος με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε πιθανόν να σημειωθούν τοπικοί όμβροι στα γύρω ορεινά.

Ανεμοι: Μεταβλητοί 2 με 3 και το μεσημέρι – απόγευμα νότιοι νοτιοανατολικοί έως 4 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 24 έως 37 βαθμούς Κελσίου.

Μακεδονία, Θράκη

Καιρός: Γενικά αίθριος με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε θα εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι και πιθανώς στα ορεινά μεμονωμένες καταιγίδες.

Ανεμοι: Μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 21 έως 37 με 38 και τοπικά στην κεντρική Μακεδονία έως 40 βαθμούς Κελσίου. Στη δυτική Μακεδονία η ελάχιστη θα είναι 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.

Νησιά Ιονίου, Ήπειρος, Δυτική Στερεά, Δυτική Πελοπόννησος

Καιρός: Γενικά αίθριος με πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε στα ορεινά είναι πιθανό να εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι.

Ανεμοι: Μεταβλητοί ασθενείς και από το μεσημέρι δυτικοί βορειοδυτικοί 2 με 4 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 23 έως 37 και στα ηπειρωτικά 39 με 40 βαθμούς Κελσίου. Στην Ήπειρο η ελάχιστη θα είναι 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.

Θεσσαλία, Αν. Στερεά, Εύβοια, Αν. Πελοπόννησος

Καιρός: Γενικά αίθριος με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε είναι πιθανό να εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι στα ορεινά κυρίως της Θεσσαλίας.

Ανεμοι: Μεταβλητοί 3 με 4 και στα ανατολικά πρόσκαιρα βόρειοι βορειοανατολικοί έως 5 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 23 έως 39 με 40 και τοπικά 41 βαθμούς Κελσίου.

Κυκλάδες, Κρήτη

Καιρός: Αίθριος.

Ανεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και από το μεσημέρι στα ανατολικά έως 6 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 24 έως 34 και τοπικά στην Κρήτη 35 με 36 βαθμούς Κελσίου.

Νησιά Αν. Αιγαίου – Δωδεκάνησα

Καιρός: Αίθριος.

Ανεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 4 με 6 μποφόρ.

Θερμοκρασία: Από 23 έως 36 με 37 βαθμούς Κελσίου.

Πρόγνωση για αύριο, Τρίτη, 21 Ιουλίου 2026

Στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη λίγες νεφώσεις που από τις προμεσημβρινές ώρες θα αυξηθούν και θα σημειωθούν τοπικές βροχές και το μεσημέρι – απόγευμα μεμονωμένες καταιγίδες. Από το βράδυ αναμένεται βελτίωση.

Στην υπόλοιπη χώρα γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες κυρίως στα κεντρικά και βόρεια ηπειρωτικά, όπου στα ορεινά θα σημειωθούν τοπικοί όμβροι.

Ευνοείται η μερική μεταφορά αφρικανικής σκόνης στα δυτικά. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και στα πελάγη τοπικά 6 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Θα φτάσει στις Κυκλάδες τους 33 με 34 βαθμούς, στην υπόλοιπη νησιωτική χώρα τους 35 με 37 βαθμούς και στα ηπειρωτικά τους 38 με 39 και τοπικά τους 40 με 41 βαθμούς Κελσίου.

«Τους πλήξαμε πολύ σκληρά ξανά απόψε», είπε ο Aμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σε δημοσιογράφους, τονίζοντας πως οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έγιναν για να «τιμηθούν» αμερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Μέση Ανατολή.

Δυο μέλη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σκοτώθηκαν όταν το Ιράν έπληξε βάση στην Ιορδανία και σοροί, που βρέθηκαν στον τόπο της επίθεσης αλλά δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί, πιθανόν ανήκουν σε τρίτο, σύμφωνα με τη CENTCOM. Άλλος ένα Αμερικανός στρατιωτικός σκοτώθηκε προχθές Σάββατο, σε θεωρητικά ελεγχόμενη έκρηξη της γόμωσης ιρανικού μη επανδρωμένου εναέριου οχήματος εφόρμησης στο βόρειο Ιράκ.

Ο επίσημος απολογισμός των απωλειών των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ αφότου ξέσπασε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή την 28η Φεβρουαρίου, με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν, αυξήθηκε έτσι στους 17 νεκρούς. Στην άλλη πλευρά, με βάση τον πιο πρόσφατο επίσημο απολογισμό που ανακοίνωσε την Παρασκευή το υπουργείο Υγείας του Ιράν, έχουν σκοτωθεί πάνω από 50 άνθρωποι και έχουν τραυματιστεί άλλοι 500 από την επανέναρξη των εχθροπραξιών στις αρχές του μήνα.

Το «μνημόνιο κατανόησης» που υπέγραψαν οι πρόεδροι των ΗΠΑ και του Ιράν την 17η Ιουνίου και υποτίθεται πως θα οδηγούσε σε κύκλο διαπραγματεύσεων για να τερματιστεί οριστικά η ένοπλη σύρραξη έχει γίνει κομμάτια καθώς τον λόγο τον έχουν πάρει τα όπλα και το αδιέξοδο στο στρατηγικής σημασίας στενό του Ορμούζ παγιώνεται.

Το θαλάσσιο πέρασμα, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα, ανακοινώθηκε από το Ιράν πως είναι ξανά κλειστό μετά την επανέναρξη των εχθροπραξιών. Εν είδει αντιποίνων, οι ΗΠΑ επέβαλαν εκ νέου αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών στον Κόλπο.

Πλοίο στις φλόγες

Οι Φρουροί της Επανάστασης –ο ιδεολογικός στρατός του Ιράν– ανακοίνωσαν ότι «σταμάτησαν» διά της βίας δυο δεξαμενόπλοια καθώς προσπαθούσαν να διασχίσουν το στενό του Ορμούζ χωρίς άδεια της Τεχεράνης, κατά «μη εξουσιοδοτημένο» τρόπο, ανέφεραν ιρανικά κρατικά ΜΜΕ.

Η βρετανική υπηρεσία πληροφόρησης για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας UKMTO, που υπάγεται στο υπουργείο Άμυνας, ανακοίνωσε ότι πλοίο βρισκόταν στις φλόγες στο στενό του Ορμούζ, 8 ναυτικά μίλια (περίπου 15 χιλιόμετρα) βορειοδυτικά του χωριού Κούμζαρ του σουλτανάτου του Ομάν.

Οι τιμές του πετρελαίου, που είχαν επανέλθει σε πιο φυσιολογικά επίπεδα μετά την υπογραφή της συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν, έχουν πάρει ξανά την ανηφόρα. Νωρίς το πρωί η τιμή του βαρελιού του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς στις διεθνείς αγορές, προς παράδοση τον Σεπτέμβριο, ξεπέρασε τα 90 δολάρια, φθάνοντας έτσι στο υψηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο αξίωσε χθες Κυριακή η διεθνής κοινότητα να ασκήσει πίεση στο Ιράν, στο πλευρό των ΗΠΑ, για να «προστατευτεί η διεθνής ναυσιπλοΐα» στο στενό του Ορμούζ.

«Άλλες χώρες πρέπει να αρχίσουν να εντείνουν τις προσπάθειές τους και να συνεισφέρουν βοήθεια για να μοιραστεί αυτό το βάρος, είτε πρόκειται για υλικό είτε για χρηματοδότηση», επιχειρηματολόγησε. «Οι ΗΠΑ παραμένουν πάντα ανοικτές σε διπλωματική λύση. Το έχουμε αποπειραθεί πολλές φορές με το Ιράν και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε», υποστήριξε ακόμη.

Στο Κουβέιτ, ο στρατός ανακοίνωσε τα ξημερώματα ότι στοιχεία της αντιαεροπορικής άμυνάς του αντιμετώπιζαν επίθεση «ιρανικών μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων». Στο Μπαχρέιν, ενεργοποιήθηκαν σειρήνες συναγερμού της αεράμυνας κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών, ενώ η πρεσβεία των ΗΠΑ προειδοποίησε ότι κατά «πληροφορίες» της, οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν «ενδέχεται να επιδιώξουν να στοχοποιήσουν απροσδιόριστες τοποθεσίες» στην πρωτεύουσα Μανάμα, ειδικά στο «κεντρικό» τμήμα της.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ακόμη ότι επιτέθηκαν «αιφνιδιαστικά» σε «κέντρο διοίκησης ειδικών επιχειρήσεων του εχθρού» (σ.σ.: των ΗΠΑ) στην Ατ Τανφ, στη Συρία. Επρόκειτο για «αντίποινα για το αίμα των στρατιωτών που έπεσαν μάρτυρες στην Ιρανσάρ», πόλη του νοτιοδυτικού Ιράν, μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA μέσω Telegram.

Χθες βράδυ, το πρακτορείο Tasnim έκανε λόγο για κηδείες τριών ιρανών στρατιωτικών σε αμερικανική επίθεση εναντίον στρατοπέδου στην Ιρανσάρ, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.

Οι Φρουροί είχαν ανακοινώσει και την Παρασκευή πως επιτέθηκαν εναντίον της βάσης στην ατ Τανφ, όπου ο έλεγχος παραδόθηκε στον στρατό της de facto κυβέρνησης της Συρίας τον Φεβρουάριο, μετά την απόσυρση των ΗΠΑ. Πηγή του Γαλλικού Πρακτορείου στον συριακό στρατό διέψευσε από την πλευρά της ότι η βάση υπέστη βομβαρδισμό. Η βάση αυτή βρίσκεται στη νοτιοανατολική Συρία, στα τριεθνή σύνορα με την Ιορδανία και το Ιράκ.

Οι Φρουροί διαβεβαίωσαν επιπλέον πως επιτέθηκαν με βαλλιστικούς πυραύλους και έπληξαν αμερικανικά μεταγωγικά και AWACS στο αεροδρόμιο στην Άκαμπα της Ιορδανίας. Κατ’ αυτούς προκλήθηκαν «σοβαρές ζημιές» σε κάποια, σύμφωνα με ανακοίνωσή τους που επικαλέστηκε η κρατική τηλεόραση IRIB. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε χθες το βράδυ πως κατέρριψε, σε συνεργασία με τον ιορδανικό στρατό, «θραύσματα» ιρανικού πυραύλου που είχε εκτοξευτεί με στόχο την Άκαμπα, λιμάνι στην Ερυθρά Θάλασσα, όχι μακριά από το ισραηλινό λιμάνι στην Εϊλάτ.

Η Πολιτική Επιτροπή είναι ένα ευρύ συλλογικού όργανο που προβλέπεται να έχει κεντρικό καθοδηγητικό ρόλο και αποτελείται από 75 μέλη. Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΕΛΑΣ είναι ο Μίλτος Χατζηγιαννάκης.

Από τη Πολιτική Επιτροπή απουσιάζει το όνομα του Γιώργου Σιακαντάρη ο οποίος ήταν ο επικεφαλής της 13μελούς επιτροπής που συνέταξε το Μανιφέστο για την κυβερνώσα αριστερά, ενώ μετέχουν άλλα μέλη, αν και όχι όλα. Ο Γιώργος Σιακαντάρης έχει πέσει σε δυσμένεια μετά την συμφωνία του με το tweet του Νίκου Μπίστη ο οποίος είχε χαρακτηρίσει μονομερή ενέργεια από την πλευρά της Ελλάδας την πόντιση του καλωδίου ενεργειακής σύνδεσης με την Κύπρο.

Στη Πολιτική Επιτροπή μετέχει ο Πέτρος Κόκκαλης. Επίσης σχεδόν όλοι οι επικεφαλής τομέων της ΕΛΑΣ καθώς και αρκετοί αναπληρωτές τομέων.

Τα μέλη της Πολιτικής Επιτροπής είναι τα εξής: Αλέξης Τσίπρας, Μίλτος Χατζηγιαννάκης, Αθανασιάδης Χάρης, Αϊβαλής Βασίλης, Ακριβούλη Ζωή, Αλεξίου Σωτήρης, Αντωνοπούλου Μαριζέτα, Αποστόλου Στυλιανός, Βασιλειάδης Γιώργος, Γαβρόγλου Κώστας, Γιωτάκη Φανή, Γκασούκα Δήμητρα, Δήμτσας Κωστής, Διαμαντοπούλου Τζένη, Δρίτσας Σπύρος, Ζαννιάς Αναστάσης, Ζάχαρης Βαγγέλης, Θεοδωράκης Γρηγόρης, Ιωακειμίδης Γιώργος, Καλλούλι Άντζελα, Καλογιάννης Απόστολος, Καλογήρου Μιχάλης, Καμμά Μαρία, Καρπουχτσής Κώστας, Καρτερός Θανάσης, Κόκκαλης Πέτρος, Κοτσακάς Κωστής, Κουντούρη Φανή, Κουτεντάκης Φραγκίσκος, Κουφονικολάκου Θεώνη, Κρικρής Γιώργος, Κωνσταντινίδης Γιώργος, Λαγουβάρδος Κώστας, Λαλιώτου Ιωάννα, Λεπενιώτη Μαρία, Λιάκος Δημήτρης, Λυρίτσης Δημήτρης, Μαγκλάρας Βασίλης, Μαραντζίδης Νίκος, Μαυρουδής Χάρης, Μαυρωνά Άννα Μαρία, Μόσχος Θωμάς, Μουμουλίδης Θέμης, Μπακαδήμα Φωτεινή, Μπαλατσούκας Γιώργος, Μπέρδου Κατερίνα, Νταφόπουλος Δημήτρης, Νυφούδης Νίκος, Παγκάλου Φωτεινή, Πάντζιου Γραμμάτη, Παπαγεωργίου Παυσανίας, Παπαδοπούλου Άννα, Παπαμιχαλόπουλος Παναγιώτης, Πεππέ Γιάννα, Πετρακάκης Μανώλης, Πλειώνης Μανώλης, Ρέντζου Εύα, Σαλπέας Γιάννης, Σαουλίδης Αντώνης, Σκανδάμης Μαρίνος, Στυλιανού Άρης, Τεμπονέρας Διονύσης, Τζήμητρας Χάρης, Τόσκας Μίλτος, Τούμπουρος Κώστας, Τουμασάτου Μαριάννα, Τουρλίδης Γεώργιος, Τρίαντος Νίκος, Τσαγκλή Χριστίνα, Τσιριγώτη Ζαχαρούλα, Τσουρούτας Νίκος, Φωτονιάτα Ευγενία, Χαΐδος Γιάννης, Χειλάκης Αιμίλιος, Χριστοδούλου Χρήστος

Το 2010 ήταν ο Αντρές Ινιέστα στον τελικό με την Ολλανδία, που είχε λυτρώσει τη «Ρόχα» στο 116′ της παράτασης, τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 2026 πήρε τη «σκυτάλη» ο Φεράν Τόρες στο 106′ του επιπλέον χρόνου (0-0 ο κανονικός αγώνας) για να στείλει την ομάδα του Λουίς Ντε λα Φουέντε στην κορυφή του κόσμου με το 1-0 επί της Αργεντινής στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ.

Η αποβολή του Έντσο Φερνάντες στις καθυστερήσεις του τελικού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβασή του. Μια Αργεντινή, που ήταν μόνιμα κλεισμένη στην άμυνά της – κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο – με μηδέν τελικές προσπάθειες, ήταν εμφανές ότι ο στόχος της ήταν να στείλει το ματς στην παράταση και μετά στα πέναλτι. Δεν τα κατάφερε η ομάδα του Σκαλόνι και μοιραία απέτυχε να κάνει το back to back στους τίτλους, μετά το 2022 και το τρόπαιο που κατέκτησε στο Κατάρ στη διαδικασία των πέναλτι απέναντι στη Γαλλία.

Ο Λιονέλ Μέσι κλείνει με αυτό τον τρόπο την καριέρα του στην Εθνική, έχοντας πάρει το βαρύτιμο τρόπαιο πριν από 4 χρόνια και ολοκληρώνοντας τη διοργάνωση όντας δεύτερος σκόρερ με 8 γκολ πίσω από τον Κιλιάν Μπαπέ των 10 τερμάτων. Κακό από πλευράς ποιότητας ήταν το πρώτο 45λεπτο του τελικού, με την Ισπανία να προσπαθεί περισσότερο να επιτεθεί και την Αργεντινή σε μόνιμη θέση άμυνας να ψάχνει την αντεπίθεση. Οι δύο ομάδες, πάντως, σε γενικές γραμμές απέφυγαν να ρισκάρουν φυλάσσοντας περισσότερο τα νώτα τους. Αργεντινή και Μέσι σε γενικές γραμμές απογοήτευσαν.

Δυο καλές στιγμές σημειώθηκαν στο διάστημα αυτό, αμφότερες για τη «Ρόχα». Με τον Γιαμάλ στα πρώτα λεπτά να βρίσκεται σε θέση βολής απέναντι από τον Μαρτίνες, αλλά το τελείωμά του δεν ήταν καλό. Στο 38′ το σουτ του Ογιαρθάμπαλ από το ημικύκλιο της περιοχής βρήκε σε ετοιμότητα τον Ε. Μαρτίνες.

Η «Ρόχα», όπως και στο πρώτο μέρος, έτσι και στο δεύτερο ήταν η ομάδα που προσπαθούσε να αναπτυχθεί πιο ορθολογικά και να βρει τους διαδρόμους για να σκοράρει, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό. Η άμυνα των Αργεντινών εύκολα ή, δύσκολα έκλεινε όλα τα κενά και κρατούσε το μηδέν. Επιθετικά, η «Αλμπισελέστε» ήταν παντελώς… αδιάφορη!Στο 64′ ο Μαρτίνες απέκρουσε πολύ δύσκολα σε κόρνερ το σουτ του Όλμο, σε μία χρονική περίοδο που η Ισπανία αύξανε όλο και περισσότερο την πίεσή της, ενώ τρία λεπτά μετά ο γκολκίπερ των Αργεντινών, μπλόκαρε την κοντινή κεφαλιά του Τόρες. Και πάλι ο Μαρτίνες ήταν σε σωστή θέση στο 77′ στο βολέ του Κουμπαρσί.

Ο τελικός πήρε φωτιά στο 90’+3 όταν ο Βίντσιτς έβγαλε δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Εντσο Φερνάντες για φάουλ στον Λαπόρτ. Οι Αργεντινοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον Σλοβένο ρέφερι όχι για το αν ήταν φάουλ, αλλά για την κάρτα που δέχθηκε ο άσος της Τσέλσι. Το VAR συμφώνησε με τον «άρχοντα» του τελικού κι έτσι η Αργεντινή μπήκε στην παράταση με παίκτη λιγότερο.

Παρότι το δεύτερο ημίχρονο ήταν ένας επιθετικός μονόλογος των Ισπανών, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες αποδείχθηκε «φύλακας-άγγελος» της εστίας των Αργεντινών και τουλάχιστον σε πέντε περιπτώσεις δεν επέτρεψε στους Ίβηρες να προηγηθούν. Ακόμη και στο 90’+7 ήταν εκεί στο απευθείας φάουλ του Γιαμάλ απομακρύνοντας την μπάλα σε κόρνερ κι αμέσως μετά ο Βίντσιτς σφύριξε τη λήξη…

Το επιπλέον ημίωρο

Μια φάση που σίγουρα θα συζητηθεί έγινε στο 97′. Ο Νίκο Γουίλιαμς έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με σουτ, αλλά δευτερόλεπτα νωρίτερα ο Σλοβένος διαιτητής είχε σφυρίξει επιθετικό φάουλ του Μερίνο στον Οταμέντι, κάτι που δεν φάνηκε να ισχύει σε όλα τα ριμπλέι που έδειξε η τηλεόραση. Το γκολ, πάντως, δε μέτρησε… Τεράστια ευκαιρία έχασε η Ισπανία στο 103′ με τον Μερίνο να μην μπορεί να πιάσει από κοντά την κεφαλιά μετά από σέντρα του Νίκο Γουίλιαμς.

Η ποδοσφαιρική… δικαιοσύνη αποδόθηκε με την έναρξη του β’ ημιχρόνου της παράτασης. Ο Νίκο Γουίλιαμς «έστρωσε» με το κεφάλι στον Φεράν Τόρες και ο στράικερ της Μπαρτσελόνα στο 106′ «εκτέλεσε» τον Μαρτίνες (1-0), που αυτή την φορά δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα.

Τον αγώνα παρακολούθησε ο Αμερικανός πρόεδρος με την σύζυγο του:

Ο στράικερ της Μπάρτσα πέτυχε και δεύτερο γκολ στο 115′, το οποίο δεν μέτρησε καθώς είχε ξεκινήσει από οφσάιντ.

Διαιτητής: Σλάβκο Βίντσιτς (Σλοβενία)

Κίτρινες: Λ. Μαρτίνες, Παρέδες, Φερνάντες, Ρομέρο

Κόκκινες: 90’+3 Φερνάντες (δεύτερη κίτρινη)

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων

ΙΣΠΑΝΙΑ (Λουίς ντε λα Φουέντε): Σιμόν, Πόρο, Κουμπαρσί, Λαπόρτ (99′ Ερικ Γκαρσία), Κουκουρέγια, Ρόδρι (99′ Θουμπιμέντι), Ρουίθ (62′ Πέδρι), Μπαένα (75′ Ν. Γουίλιαμς), Όλμο (75′ Μερίνο), Γιαμάλ, Ογιαρθάμπαλ (62′ Φεράν Τόρες).

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (Λιονέλ Σκαλόνι): E. Μαρτίνες, Μοντιέλ (58′ Μολίνα), Ρομέρο (70′ Μεδίνα), Λ. Μαρτίνες (44′ λ.τρ. Οταμέντι), Ταλιαφίκο, Ντε Πολ (70′ Σιμεόνε), Φερνάντες, Μακ Άλιστερ, N. Γκονζάλες (46′ Παρέδες), Άλβαρες (102′ Σενέσι), Μέσι.

Ημίχρονο με σταρ

Για πρώτη φορά στο ημίχρονο του Μουντιάλ έγινε ένα εντυπωσιακό σόου. Στο μουσικό θέαμα, συμμετείχαν ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής που μετέτρεψαν το ημίχρονο του τελικού του 2026 σε μία από τις πιο λαμπερές στιγμές της διοργάνωσης. Πρώτη εμφανίστηκε η Μαντόνα και άνοιξε το σόου τραγουδώντας το «Music». Η ποπ σταρ επέβαινε σε αυτοκίνητο που επέβαιναν ο Ρονάλντο και ο Ροναλντίνιο, με τους τρεις να βγαίνουν εν τέλει στο γήπεδο.

Το σόου συνεχίστηκε με «Μάπετ Σόου» και τον μαέστρο Γκουστάβο Ντουνταμέλ ενώ ακολούθησαν οι Κορεάτες BTS ερμηνεύοντας το «Dynamite». Στο γήπεδο εμφανίστηκε ο Τζέισον Σουντέικις από τη σειρά «Ted Lasso» για να συνεχίσει ο Τζάστιν Μπίμπερ ο οποίος τραγούδησε το «Everything Hallelujah» παίζοντας κιθάρα.

Η Σακίρα ερμήνευσε το τραγούδι του Μουντιάλ «Dai Dai» με τον Burna Boy και στο τέλος αγκάλιασε παιδιά. Στις γιγαντοοθόνες εμφανίστηκε ο θρυλικός Πελέ ενώ στο γήπεδο φάνηκε η Miss Piggy και ο Kermit. Το σόου έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς μέρος των εσόδων θα διατεθεί σε προγράμματα εκπαίδευσης που υλοποιούν η FIFA και η Global Citizen.

Στις 15 Ιουλίου, η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση ανακοίνωσε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι στόχος ήταν η αποδυνάμωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων που χρησιμοποιούνται εναντίον της εμπορικής ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Η νέα κλιμάκωση ακολούθησε την ουσιαστική κατάρρευση του μνημονίου προσωρινής ειρήνης του Ιουνίου και την επανέναρξη των αμερικανοϊρανικών εχθροπραξιών.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: Τί ακριβώς πιστεύει η Ουάσιγκτον ότι θα επιτύχει τώρα, το οποίο δεν κατάφερε να επιτύχει την πρώτη φορά;

Το πρώτο μεγάλο και τραγικό λάθος

Η πρώτη επίθεση στο Ιράν στηρίχθηκε σε μία αλαζονική και επικίνδυνα απλουστευτική εκτίμηση. Οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι η τεχνολογική υπεροχή τους, η καταστροφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων και η πίεση στην ιρανική ηγεσία θα οδηγούσαν γρήγορα είτε σε καθεστωτική αποσταθεροποίηση είτε σε άνευ όρων υποχώρηση.

Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Το Ιράν άντεξε, αντεπιτέθηκε και κατάφερε να μεταφέρει το κέντρο βάρους της συγκρούσεως εκεί όπου διέθετε το σημαντικότερο στρατηγικό πλεονέκτημα: στα Στενά του Ορμούζ, στις αμερικανικές βάσεις του Περσικού Κόλπου και στις ενεργειακές αρτηρίες από τις οποίες εξαρτάται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι ΗΠΑ και το Ιράν οδηγήθηκαν τελικά σε μία προσωρινή συμφωνία δεκατεσσάρων σημείων. Η συμφωνία προέβλεπε διακοπή των εχθροπραξιών, επαναλειτουργία των Στενών και ένα διάστημα εξήντα ημερών για διαπραγματεύσεις. Άφηνε, όμως, για αργότερα όλα τα πραγματικά δύσκολα ζητήματα, περιλαμβανομένου του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

Η ίδια η ανάγκη υπογραφής αυτής της συμφωνίας αποτελούσε έμμεση παραδοχή ότι ο αρχικός αμερικανικός σχεδιασμός είχε αποτύχει. Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να συντρίψουν το Ιράν, να εξαλείψουν την πυραυλική του δυνατότητα, να επιβάλουν μόνιμα ελεύθερη ναυσιπλοΐα ούτε να επιτύχουν οριστική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, βρέθηκαν να διαπραγματεύονται υπό την πίεση μιας περιφερειακής δυνάμεως, η οποία είχε αποδείξει ότι μπορούσε να προκαλέσει τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος.

Δυσμενέστεροι όροι

Η προσωρινή κατάπαυση του πυρός δεν έφερε τις ΗΠΑ σε καλύτερη θέση από εκείνη στην οποία βρίσκονταν πριν από την επίθεση. Τις έφερε σε δυσμενέστερη. Το Ιράν απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να απειλήσει τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, να πλήξει αμερικανικές εγκαταστάσεις σε γειτονικά κράτη και να μετατρέψει μία διμερή στρατιωτική αναμέτρηση σε περιφερειακή και παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Στη νέα φάση της συγκρούσεως έχει ήδη απαντήσει με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών βάσεων και κρατών που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.

Παράλληλα, η ίδια η αμερικανική κοινή γνώμη φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για μία σύντομη και εύκολη επιχείρηση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, το 79% των Αμερικανών εκτιμά πλέον ότι η σύγκρουση θα είναι παρατεταμένη, ενώ μόνο το 37% εγκρίνει τις αμερικανικές στρατιωτικές επιθέσεις.

Η πραγματικότητα, επομένως, είναι αντίθετη από την εικόνα που επιχειρεί να προβάλει η Ουάσιγκτον. Δεν επανέρχεται στον πόλεμο επειδή κέρδισε τον πρώτο γύρο. Επανέρχεται επειδή ο πρώτος γύρος δεν έλυσε κανένα από τα προβλήματα για τα οποία υποτίθεται ότι ξεκίνησε.

Το ίδιο λάθος για δεύτερη φορά

Η αμερικανική ηγεσία φαίνεται να πιστεύει ότι εκείνο που απέτυχε με πολλές επιθέσεις θα επιτύχει με ακόμη περισσότερες. Ότι η πίεση που συσπείρωσε την ιρανική κοινωνία θα την αποσταθεροποιήσει τώρα. Ότι το Ιράν, έχοντας ήδη επιβιώσει, θα φοβηθεί περισσότερο τη δεύτερη φορά. Ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός και η απειλή καταστροφής υποδομών θα οδηγήσουν σε παράδοση και όχι σε γενίκευση του πολέμου.

Αυτή δεν είναι στρατηγική. Είναι άρνηση αναγνωρίσεως της πραγματικότητας. Ένας πόλεμος δεν κρίνεται από το πόσους στόχους μπορεί να καταστρέψει μία υπερδύναμη, αλλά από το αν μπορεί να επιτύχει τους πολιτικούς σκοπούς για τους οποίους χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ. Οι ΗΠΑ μπορούν ασφαλώς να βομβαρδίσουν το Ιράν. Μπορούν να καταστρέψουν εγκαταστάσεις, πλοία, βάσεις, γέφυρες και ενεργειακές υποδομές.

Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι μπορούν να εξαναγκάσουν μία χώρα ογδόντα και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων, με τεράστιο γεωγραφικό βάθος, ισχυρή ιστορική ταυτότητα και ανεπτυγμένο πυραυλικό οπλοστάσιο, να δεχθεί την πολιτική της υποταγή. Οι Αμερικανοί συγχέουν για ακόμη μία φορά τη δυνατότητα καταστροφής με τη δυνατότητα νίκης.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ

Το Ιράν δεν είναι ένα τεχνητό κράτος χωρίς ιστορικό βάθος. Είναι ο πυρήνας του περσικού κοσμοσυστήματος, με κρατική συνέχεια, πολιτισμική αυτοσυνειδησία και βαθιά αίσθηση ιστορικής αποστολής. Η προσδοκία ότι θα καταρρεύσει έπειτα από μερικές εβδομάδες βομβαρδισμών αποκαλύπτει πόσο ανεπαρκώς κατανοεί η Δύση τους ιστορικούς κόσμους με τους οποίους συγκρούεται.

Ακόμη και Ιρανοί που διαφωνούν με την πολιτική ή θρησκευτική ηγεσία της χώρας τους δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν την υποταγή του Ιράν σε μία ξένη δύναμη. Ο εξωτερικός πόλεμος δεν αποδυναμώνει κατ’ ανάγκην το καθεστώς. Μπορεί αντιθέτως να μετατρέψει την εσωτερική αμφισβήτηση σε εθνική συσπείρωση.

Οι ΗΠΑ έχουν επαναλάβει το ίδιο σφάλμα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και αλλού: θεωρούν ότι η καταστροφή του στρατιωτικού ή θεσμικού κελύφους μιας χώρας συνεπάγεται αυτομάτως την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής τάξεως ευνοϊκής προς τα αμερικανικά συμφέροντα. Συνήθως ακολουθεί το ακριβώς αντίθετο: Χάος, αντίσταση, περιφερειακή αποσταθεροποίηση και νέες δυνάμεις που εμφανίζονται μέσα από τα ερείπια.

Μία ακόμη ήττα

Οι ΗΠΑ μπορεί να κερδίσουν όλες τις αεροπορικές μάχες και να χάσουν για δεύτερη φορά τον πόλεμο. Μπορεί να προκαλέσουν τεράστιες καταστροφές και ταυτόχρονα να εξέλθουν στρατηγικά ασθενέστερες. Μπορεί να αναγκαστούν πάλι να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχοντας πληρώσει μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό κόστος και αντιμετωπίζοντας ένα Ιράν ακόμη περισσότερο πεπεισμένο ότι η αντίσταση αποδίδει.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα δεν είναι η πλήρης αμερικανική επιβολή. Είναι ένας νέος συμβιβασμός, με δυσμενέστερους όρους, έπειτα από ακόμη περισσότερους νεκρούς, καταστροφές και κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία.

Η τραγωδία δεν βρίσκεται μόνο στο ότι οι ΗΠΑ έκαναν ένα μεγάλο λάθος επιτιθέμενες στο Ιράν. Βρίσκεται στο ότι αρνούνται να διδαχθούν από αυτό. Επανέρχονται στην ίδια σύγκρουση με την ίδια αλαζονεία, τα ίδια μέσα και τις ίδιες ψευδαισθήσεις, προσδοκώντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Όμως η Ιστορία δεν ανταμείβει τις υπερδυνάμεις που είναι ανεπίδεκτες μαθήσεως. Τις υποχρεώνει απλώς να πληρώσουν δεύτερη φορά – και συνήθως ακριβότερα – για το ίδιο ακριβώς σφάλμα.

Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών της Γαλλίας (Direction Générale de l’Armement – DGA), σε συνεργασία με το Κέντρο Αεροπορικής Στρατιωτικής Εμπειρογνωμοσύνης (CEAM), ενώ στην υλοποίησή του συμμετείχαν επίσης οι Dassault Aviation και Thales. Η νέα δυνατότητα ονομάζεται LADAC (Lutte Anti-Drone sur Avion de Combat), δηλαδή “Αντιμετώπιση drones από μαχητικό αεροσκάφος”.

Η ανάγκη για οικονομικότερες αναχαιτίσεις

Η εμπειρία των τελευταίων ετών, ιδιαίτερα από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, απέδειξε ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν μετατραπεί σε μία από τις σημαντικότερες απειλές του σύγχρονου πεδίου μάχης. Drones, όπως το ιρανικό Shahed-136 και τα ρωσικά Geran, μπορούν να εκτοξευθούν μαζικά και να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές σε στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους, με σχετικά χαμηλό κόστος.

Μέχρι σήμερα, η αναχαίτιση αυτών των στόχων βασιζόταν κυρίως σε πυραύλους αέρος-αέρος, όπως ο γαλλικός MICA. Ωστόσο, κάθε πύραυλος MICA κοστίζει περίπου δύο εκατομμύρια δολάρια, ενώ ένα drone τύπου Shahed εκτιμάται ότι κοστίζει περίπου 50.000 δολάρια. Η οικονομική αυτή αναντιστοιχία, καθιστά μη βιώσιμη τη χρήση τόσο ακριβών όπλων για την αντιμετώπιση φθηνών στόχων.

Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας, στρατηγός Ζερόμ Μπελανζέ, «δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται πύραυλοι αξίας άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ για την κατάρριψη ενός drone που κοστίζει μερικές χιλιάδες δολάρια». Η δήλωση αυτή αντικατοπτρίζει το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα όλες σχεδόν οι δυτικές αεροπορίες.

Rafale με αντι-drone λέιζερ

Η απάντηση της Γαλλίας είναι η χρήση κατευθυνόμενων ρουκετών διαμετρήματος 68 χιλιοστών. Οι ρουκέτες αυτές τοποθετούνται σε φορείς Thales Telson JF12, οι οποίοι μεταφέρουν δώδεκα βλήματα ο καθένας. Σε αντίθεση με έναν μόνο πύραυλο αέρος-αέρος που καταλαμβάνει έναν πυλώνα οπλισμού, ένας φορέας μπορεί να μεταφέρει πολλαπλά πυρομαχικά, αυξάνοντας σημαντικά το διαθέσιμο απόθεμα πυρών του αεροσκάφους.

Η ρουκέτα που χρησιμοποιείται θεωρείται ότι είναι η Aculeus-LG, η οποία διαθέτει σύστημα καθοδήγησης με λέιζερ και μέγιστη εμβέλεια περίπου έξι χιλιομέτρων. Η καθοδήγηση επιτυγχάνεται μέσω του ραντάρ RBE2 του Rafale, το οποίο τροποποιήθηκε ειδικά για τη νέα αποστολή, σε συνδυασμό με το ατρακτίδιο στόχευσης Talios, που αναλαμβάνει την παρακολούθηση και τη σήμανση του στόχου με λέιζερ.

Η ανάπτυξη της δυνατότητας LADAC ξεκίνησε με διαδικασίες κατεπείγοντος στα τέλη του 2025 και ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγους μήνες, γεγονός που καταδεικνύει τη σημασία που αποδίδει η Γαλλία στην αντιμετώπιση της απειλής των drones.

Η εμπειρία από τις επιχειρήσεις

Η ανάγκη για το νέο σύστημα έγινε ιδιαίτερα εμφανής κατά τη διάρκεια της επιχείρησης προστασίας του εναέριου χώρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από επιθέσεις ιρανικών drones. Τα γαλλικά Rafale που συμμετείχαν στην επιχείρηση αναγκάστηκαν να εκτοξεύσουν δεκάδες πυραύλους MICA μέσα σε λίγες εβδομάδες, γεγονός που ανέδειξε τόσο το υψηλό οικονομικό κόστος, όσο και τον κίνδυνο εξάντλησης των αποθεμάτων πυραύλων σε περίπτωση μαζικών επιθέσεων.

Η εμπειρία αυτή επιβεβαίωσε ότι οι αεροπορικές δυνάμεις χρειάζονται φθηνότερα μέσα αναχαίτισης, τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιούνται μαζικά, χωρίς να επιβαρύνουν υπερβολικά τον προϋπολογισμό ή τα αποθέματα οπλισμού.

Διεθνής τάση

Η Γαλλία δεν αποτελεί τη μοναδική χώρα που ακολουθεί αυτή την κατεύθυνση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξαν πρωτοπόρες στην αξιοποίηση κατευθυνόμενων ρουκετών APKWS των 70 χιλιοστών ως όπλων αέρος-αέρος. Οι ρουκέτες αυτές έχουν ήδη ενσωματωθεί στα μαχητικά F-15E Strike Eagle, F-16C και στα αεροσκάφη εγγύς αεροπορικής υποστήριξης A-10, ενώ αναμένεται να χρησιμοποιηθούν και από τα F/A-18 Super Hornet του Αμερικανικού Ναυτικού.

Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν ήδη από το 2019, ενώ από το 2024 οι αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις χρησιμοποιούν επιχειρησιακά τις APKWS για την κατάρριψη drones που εκτοξεύονται από τους αντάρτες Χούθι και άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή. Κατά τις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, τα αμερικανικά F-15E και F-16 χρησιμοποίησαν εκτενώς τις συγκεκριμένες ρουκέτες, αποδεικνύοντας την αποτελεσματικότητά τους.

Αντίστοιχη πορεία ακολούθησε και το Eurofighter Typhoon. Η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία ανακοίνωσε το 2026 ότι τα Typhoon διαθέτουν πλέον την ικανότητα χρήσης APKWS, ενισχύοντας σημαντικά τις δυνατότητές τους απέναντι στις νέες απειλές στη Μέση Ανατολή.

Επιχειρησιακά πλεονεκτήματα

Οι κατευθυνόμενες ρουκέτες παρουσιάζουν πολλά επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Πρώτον, είναι σημαντικά οικονομικότερες από τους πυραύλους αέρος-αέρος. Το κόστος ενός συστήματος καθοδήγησης APKWS εκτιμάται μεταξύ 15.000 και 20.000 δολαρίων, ενώ με την προσθήκη του κινητήρα και της πολεμικής κεφαλής, το συνολικό κόστος παραμένει πολλαπλάσιο χαμηλότερο από εκείνο ενός σύγχρονου πυραύλου.

Δεύτερον, επιτρέπουν την μεταφορά πολύ περισσότερων πυρομαχικών ανά αποστολή, αυξάνοντας το λεγόμενο “βάθος γεμιστήρα” (magazine depth). Έτσι, ένα μαχητικό μπορεί να αντιμετωπίσει μεγάλο αριθμό drones, χωρίς να εξαντλήσει γρήγορα τον οπλισμό του.

Τρίτον, τα χαρακτηριστικά πτήσης των ρουκετών τις καθιστούν ιδανικές για στόχους, όπως drones, ή υποηχητικοί πύραυλοι cruise, οι οποίοι κινούνται σχετικά αργά και ακολουθούν προβλέψιμες πορείες.

Προοπτικές και μελλοντικές εφαρμογές

Η νέα δυνατότητα δεν αναμένεται να περιοριστεί μόνο στα γαλλικά Rafale. Χώρες που ήδη επιχειρούν με το συγκεκριμένο αεροσκάφος, όπως το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, θα μπορούσαν να υιοθετήσουν αντίστοιχα συστήματα. Παράλληλα, έχει εξεταστεί στο παρελθόν η ενσωμάτωση τέτοιων ρουκετών και στα Mirage 2000, γεγονός που δημιουργεί προοπτικές και για άλλους χρήστες του αεροσκάφους.

Παρότι η Γαλλία εξετάζει και πιθανές τροποποιήσεις στο πυροβόλο των 30 χιλιοστών του Rafale για αποστολές κατά drones, η χρήση του εξακολουθεί να θεωρείται πιο επικίνδυνη, λόγω της μικρής απόστασης εμπλοκής, των θραυσμάτων και του κινδύνου σύγκρουσης με τα συντρίμμια του στόχου.

Συνολικά, η ενσωμάτωση κατευθυνόμενων ρουκετών στα Rafale αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην προσαρμογή των σύγχρονων αεροπορικών δυνάμεων στις νέες μορφές πολέμου. Η συνεχώς αυξανόμενη χρήση φθηνών drones επιβάλλει την ανάπτυξη οικονομικών, αλλά αποτελεσματικών μέσων αναχαίτισης. Η γαλλική πρωτοβουλία, σε συνδυασμό με αντίστοιχες εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, δείχνει ότι οι κατευθυνόμενες ρουκέτες πρόκειται να αποτελέσουν βασικό στοιχείο του οπλισμού των μαχητικών αεροσκαφών στις μελλοντικές συγκρούσεις.

Τρεις μήνες πριν την επανεκλογή της είχε συμμετάσχει στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2024, και είχε δηλώσει ότι «η Ευρώπη θα απαντήσει δυναμικά στους εγχώριους και διεθνείς φίλους του Πούτιν που επιδιώκουν να διχάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση». Συνεχάρη πάντως τη ΝΔ και την κυβέρνηση «για την αποφασιστική της στάση απέναντι στις εξωτερικές απειλές». Είπε «θα πολεμήσουμε τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα κόμματα».

Ο χρυσός της Ελλάδας

Στα χρόνια της χρεοκοπίας που τώρα θέλει να μας θυμίζει τακτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η φίλη του Ούρσουλα ήταν υπουργός Εργασίας και εν συνεχεία Άμυνας στη Γερμανία, και όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε ότι ήθελε τον χρυσό και τις βιομηχανίες της Ελλάδας! Η στάση γερακιού για την Ελλάδα ήταν σταθερή. Η Λάιεν άλλαξε ρητορική μόνον όταν την προώθησαν στην προεδρία της Κομισιόν.

Όταν μάλιστα είχε ζητήσει τον χρυσό της Ελλάδας ως εγγύηση, την “μάζεψαν” η Μέρκελ – ακόμα και ο Σόιμπλε – που θεώρησαν ακραία και ανεδαφική τη πρότασή της – βασιλικότερης του βασιλέως – Λάιεν, μιας πολύτεκνης γυναικολόγου που όμως είχε πολύ χρήμα, είχε παντρευτεί βαρώνο (Freifrau είναι κανονικά ο τίτλος της) και είχε στενότατες σχέσεις με τις ελίτ – πολύ πιο στενές από όσες είχε η τελικά πιο θεσμική (για τη Γερμανία) Μέρκελ.

Ακόμα και όταν την “μάζεψαν” για την απαίτηση η Ελλάδα να βάλει ενέχυρο τον χρυσό της, συνέχισε την πολεμική ζητώντας «να περικοπούν σε σημαντικό βαθμό οι συντάξεις και να γίνουν επώδυνες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, διότι η Ευρώπη και η Γερμανία δεν μπορεί να πληρώνουν για ένα μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα».

“Κάκιωσε” την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επειδή το 2015 είχε επαφές με τη Ρωσία. Είπε (ως υπουργός Άμυνας πλέον) ότι «όποιος θέλει αλληλεγγύη, πρέπει και να την δείχνει προς την πολιτική της ΕΕ», θεωρώντας προφανώς ότι από πλευράς της ήταν ένδειξη αλληλεγγύης η ταπείνωση της Ελλάδας, ο αφανισμός των συντάξεων και η αναγκαστική εκποίηση της κρατικής περιουσίας της χώρας μας.

Που βρήκε τα λεφτά και τους τίτλους

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι, αλλά και τρέφουσι τέκνα! Οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στο πώς έγινε βαρώνος ο σύζυγος της Λάιεν και βαρώνη η ίδια και πού βρήκαν οι γονείς τους τα λεφτά για να τους σπουδάζουν στο εξωτερικό, να τους διαθέτουν φάρμες και να στρώσουν το δρόμο ουσιαστικά στην Ούρσουλα για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και τελικά, για την προεδρία της γηραιάς ηπείρου.

Ο παππούς του άνδρα της έγινε βαρώνος για τον απλούστατο λόγο ότι είχε λεφτά – αυτές είναι οι ρίζες των “ευγενών” και της αριστοκρατίας που πλέον μας έκαναν την χάρη να μεταμφιεστούν σε επιχειρηματίες για να μην αισθανόμαστε κρεμασμένη στο λαιμό μας την ταμπέλα “δουλοπάροικοι”, όταν ψάχνουμε δουλειά σε ξενοδοχεία και εστιατόρια.

Ο Φρίντριχ Χάινριχ φον ντερ Λάιεν πήρε το “von” που είναι τίτλος ευγενείας το 1786, επειδή είχε εργοστάσιο με χιλιάδες εργάτες και για τον ίδιο λόγο αργότερα (1813) πήρε τον τίτλο του βαρώνου από τον Ναπολέοντα (με τις κατοχικές δυνάμεις του οποίου στην τότε Πρωσία συνεργάσθηκε απόλυτα), ο δε τίτλος αναγνωρίσθηκε τρία χρόνια μετά, όταν η Πρωσία απελευθερώθηκε. Ο Πρώσος βασιλιάς δεν ήθελε αντιπαράθεση με τόσο πλούσιο αντίπαλο κι ας είχε συνεργασθεί ο Λάιεν με τους Γάλλους.

Η πρώτη εξέγερση στο “βασίλειο” των Λάιεν

Το 1828 στην δούλεψη των Λάιεν σημειώθηκε η πρώτη εξέγερση εργατών στη Γερμανία, όταν οι χιλιάδες μεροκαματιάρηδες αγανάκτησαν με τις αλλεπάλληλες περικοπές των αμοιβών τους: Οι Λάιεν τους μείωναν συνεχώς το ημερομίσθιο, προκειμένου να μειώσουν το κόστος και να ανταγωνισθούν τις τιμές του αγγλικού μεταξιού.

Ο συνδικαλισμός απαγορευόταν, αλλά οι υφαντές βγήκαν στους δρόμους επειδή τα λεφτά τους πια δεν έφταναν ούτε για ψωμί. Περικύκλωσαν το μέγαρο των Λάιεν και έσπασαν παράθυρα, οι δε βαρώνοι και οι συν αυτοίς το έσκασαν από μυστική έξοδο. Ζήτησαν τη βοήθεια του βασιλιά και το άλλο πρωί όρμησαν με το ιππικό τους οι Ουσάροι. Σημειώθηκαν πάρα πολλοί τραυματισμοί και οι άνω των εκατό συλληφθέντες υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστικά έργα.

Οι βιομήχανοι δεν υποχώρησαν πάντως και οι ηττημένοι εργάτες ξαναγύρισαν στους αργαλειούς τους με μεροκάματα πείνας. Η μεταξοβιομηχανία που προμήθευε με μεταξωτά βασιλιάδες και άλλους της ελίτ της εποχής, έκλεισε τριάντα χρόνια αργότερα, το 1890, γιατί δεν μπορούσε πια να ανταγωνιστεί τους ατμοκίνητους αργαλειούς των Άγγλων. Οι Λάιεν επέζησαν πάντως παίρνοντας ποικίλα αξιώματα και βγάζοντας πολύ χρήμα από τις επενδύσεις που είχαν ήδη κάνει, αγοράζοντας κάστρα και μεγάλες εκτάσεις γης, οπότε συσσώρευσαν και πάλι πλούτο ως γαιοκτήμονες.

Λάιεν και βαμβάκι δούλων

Η πρόεδρος της Ευρώπης, έγινε Λάιεν και βαρώνη το 1986, όταν παντρεύτηκε τον Χάικο φον ντερ Λάιεν (ο τίτλος τυπικά δεν αναγνωρίζεται, αλλά θεωρείται μέρος του επωνύμου, και ο μεν άνδρας λέγεται  Freiherr ή baron η δε σύζυγος Freifrau ή baronin). Ο παππούς της Ούρσουλα (Άλμπρεχτ το επώνυμο) βρήκε μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του, δηλαδή το προπάππο της, καθώς ο τελευταίος είχε παντρευτεί την Αμερικανίδα Mary Ladson Robertson, με τεράστια περιουσία από φυτείες με δούλους.

Η οικογένεια της νύφης, οι Ladson, παρήγαγαν και εμπορεύονταν μεγάλες ποσότητες βαμβακιού και ρυζιού στη Νότια Καρολίνα, ενώ η οικογένεια του γαμπρού ανήκε στην χαλνσεατική ελίτ και ήλεγχε τις εισαγωγές αμερικανικού βαμβακιού στην Ευρώπη. Η περιουσία που βρήκε έτοιμη ο γαμπρός προερχόταν από την εργασία δούλων και το φθηνό βαμβάκι που παρήγαγαν τότε στο νότο των ΗΠΑ.

Πρόγονοι της νύφης, όπως ο James H. Ladson, ήταν ακραίοι υποστηρικτές της δουλείας και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (στο πλευρό των Νοτίων) για να μη χάσουν τους σκλάβους τους και μέλη της οικογένειας όπως ο Joseph Wragg ήταν από τους μεγαλύτερους δουλέμπορους στην Αμερική, μεταφέροντας χιλιάδες ανθρώπους από την Αφρική.

Με την υπεραξία που εξασφάλιζε η δουλεία στις ΗΠΑ (διότι βαμβάκι η Γερμανία δεν είχε ποτέ), ο Αλμπρεχτ σπούδασε τον γιο του και παππού της Ούρσουλα. Με την περιουσία αυτή ο παππούς της με τη σειρά του σπούδασε τον δικο του γιο και μπαμπά της προέδρου της Κομισιόν, τον Έρνστ Αλμπρεχτ που έγινε πρωθυπουργός του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας (επί 14 χρόνια, πάντα με τους Χριστιανοδημοκράτες) αλλά και διατήρησε σημαντικά ευρωπαϊκά πόστα στην τότε ΕΟΚ, στρώνοντας το δρόμο και για την κόρη του. Από την πρωθυπουργία αποχώρησε το 1990, όταν έχασε από τον σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Η Ούρσουλα δεν είχε κανένα πρόβλημα με την σκοτεινή κληρονομιά του επωνύμου Ladson. Σπούδασε μάλιστα στο Λονδίνο με το ψευδώνυμο “Rose Ladson”. Υποστήριξε αργότερα ότι έκανε χρήση του επωνύμου, γιατί φοβόταν ότι ως Άλμπρεχτ θα γινόταν στόχος… της “Φράξιας Κόκκινος Στρατός”. Τώρα τι προστασία προσέφερε το επώνυμο του δουλοκτήτη, είναι άλλο θέμα.

Οι σχέσεις της Λάιεν με τις ελίτ

Η Λάιεν έχει προσκληθεί πολλές φορές στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ενώ η Μέρκελ πήγε μόνον μία φορά, ουσιαστικά για να “συστηθεί” στις ελίτ ως καγκελάριος και εν συνεχεία απείχε συνειδητά, προτιμώντας πιο θεσμικούς φορείς. Η Λάιεν δεν αισθανόταν ότι η Λέσχη ήταν αντιθεσμική και συμμετείχε με ενθουσιασμό, καθώς και αυτή και ο σύζυγος, αλλά και τα αδέλφια της ήταν ενταγμένα στις σημερινές ελίτ εκ γενετής, όπως εν συνεχεία εντάχθηκαν και τα παιδιά της.

Ο γιος της Ντέιβιντ είχε εμπλακεί και στο σκάνδαλο με τα “αμυντικά συμβόλαια” της Γερμανία, αλλά μάνα και γιος “αθωώθηκαν”. Όταν συγκεκριμένα τραβούσε το αυτί τις Ελλάδας για τις “σπατάλες” της, το υπουργείο της ξόδευε 100 εκατομμύρια το χρόνο για μελέτες… που θα συμβούλευαν το υπουργείο Άμυνας τι εξοπλιστικά να αγοράσει.

Ο Ντέιβιντ φον ντερ Λάιεν εργαζόταν τότε ως σύμβουλος στην εταιρεία McKinsey, που ήταν μία εκ των εταιριών αυτών οι οποίες χρυσοπληρώνονταν για τις συμβουλές τους. Η αντιπολίτευση κατηγόρησε την Λάιεν και την υφυπουργό Άμυνας ότι ξόδευαν τρομερά ποσά σε εξωτερικούς συμβούλους για θέματα ψηφιοποίησης και οργάνωσης, παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες αναθέσεων.

Το τελικό πόρισμα (2019) κατέληξε στο ότι “το σκάνδαλο ήταν αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, νεποτισμού και παράνομων απευθείας αναθέσεων από στενούς συνεργάτες της Λάιεν” (όπως η τότε υφυπουργός Katrin Suder, η οποία ήταν πρώην κορυφαίο στέλεχος της McKinsey). Δεν προέκυψε καμία απόδειξη ότι ο γιος της Λάιεν είχε εμπλοκή στα συμβόλαια, οποτε τελικά δεν παραπέμφθηκε ούτε εκείνος, ούτε η υφυπουργός, ούτε η ίδια. Η Λάιεν, αν και πολιτικά υπεύθυνη ως υπουργός, αίφνης το 2019 αναβαθμίζεται και γίνεται πρόεδρος της Κομισιόν αρνούμενη κάθε εμπλοκή στο σκάνδαλο και αποδεχόμενη μόνον “κακοδιαχείριση”.

Η Λάιεν αν και ευεργετήθηκε από την Μέρκελ, εντούτοις φέρεται να την εκβίασε για να πάρει σημαίνοντα πόστα. Η σχέση τους, ήταν αλληλεξάρτησης: Η Ούρσουλα είχε ανάγκη την ισχυρή καγκελάριο για ευνόητους λόγους, καθώς της ανέθετε υπουργεία, αλλά και η Μέρκελ είχε ανάγκη τις διασυνδέσεις της Λάιεν με τις διεθνείς ελίτ. Η Μέρκελ χρησιμοποίησε την Λάιεν όταν την έκανε αρχικά υπουργό Οικογένειας, για να προωθήσει διάφορα θέματα “κεντρώων” παρασπονδιών στα οποία αντιδρούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες – ίσως και για να την φθείρει.

Επίσης η Μέρκελ ήταν Ανατολικογερμανίδα, κάτι που οι δυτικογερμανοί αλλά και ηγέτες άλλων κρατών δεν ξεχνούσαν, οπότε η προώθηση μιας ξεκάθαρα δυτικογερμανίδας και πολύ πλούσιας γυναίκας που ήξερε τον κόσμο της πλουτοκρατίας, όπως η Λάιεν, εξυπηρετούσε το ουδέτερο προφίλ και της ίδιας.

Πιέσεις για προεδριλίκι

Το 2015, κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης, όταν το μισό κόμμα της Μέρκελ είχε επαναστατήσει εναντίον της για την πολιτική των “ανοιχτών συνόρων”, η Φον ντερ Λάιεν τη στήριξε δημόσια και απόλυτα. Οπότε ως ένα βαθμό την έκανε πρόεδρο της Κομισιόν για να της ανταποδώσει την εξυπηρέτηση και παράλληλα να την διασώσει από το σκάνδαλο του γιου της και τις απ΄ευθείας αναθέσεις.

Η Λάιεν από πλευράς της ήξερε ότι η δημοτικότητά της είχε φθαρεί στο εσωτερικό της Γερμανίας λογω του σκανδάλου και δεν είχε πια προοπτικές για καγκελαρία, οπότε επέμεινε για ένα υψηλό πόστο στην Κομισιόν. Εν μέρει, η ανάδειξή της ευνοήθηκε και από συγκυρίες, καθώς οι Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εγκλωβιστεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. Οι επίσημοι υποψήφιοι (όπως ο Μάνφρεντ Βέμπερ) απορρίπτονταν από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Μακρόν πρότεινε τότε το όνομα της Φον ντερ Λάιεν, καθώς ήταν γερμανόφωνη, γαλλόφωνη (είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στις Βρυξέλλες) και έντονα φιλοευρωπαία. Η Μέρκελ δέχτηκε ευχαρίστως, όμως αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα “αποχή” στην τελική ψηφοφορία λόγω εσωτερικών αντιδράσεων του κυβερνητικού της εταίρου, των Σοσιαλδημοκρατών.

Παρασκηνιακά όμως έδωσε μάχη για να αναλάβει τα ηνία η Λάιεν, άγνωστο για ποιο λόγο. Πιθανόν να την θεωρούσε “μερκελική” επειδή συνήθως πήγαινε με τα νερά της ως υπουργός, αλλά ίσως το βασικότερο ήταν το “πατριωτικό”: Μόνον αυτή η επιλογή της απέμενε για να βάλει στο τιμόνι της ΕΕ Γερμανό υπήκοο, μετά από 60 χρόνια.

Η αποστολή, όπως μετέδωσε το libyareview.com, αξιολόγησε τα ευρήματα ως μείζονα επιστημονική εξέλιξη που θα μπορούσε να παράσχει καινούργιο πληροφοριακό υλικό για την ιστορία, τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τον πολιτιστικό ρόλο της αρχαιοελληνικής πόλης Απολλωνίας.

Πολλές ελληνικές αρχαιότητες πάντως είναι πια βυθισμένες (και ορατές) στο νερό. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας στη Λιβύη κυμαίνεται μεταξύ 20 και 50 εκατοστών τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. Αλλά το γεγονός ότι ολόκληρες γειτονιές, αποθήκες και το αρχαίο λιμάνι βρίσκονται 2 έως 3 μέτρα κάτω από το νερό δεν οφείλεται μόνον στην άνοδο της στάθμης της Μεσογείου, αλλά κυρίως σε γεωλογικά φαινόμενα.  Σημειώθηκε εκεί τεκτονική καθίζηση γύρω στα 3 μέτρα εξαιτίας δύο μεγάλων σεισμών. Ο ένας ήταν της Κρήτης το 365 μ.Χ. (μεγέθους άνω των 8,5 Ρίχτερ) και ο άλλος γύρω στο 700 μ.Χ.

Αναβαθμίζεται ο ρόλος της Απολλωνίας

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής και διευθυντής της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής Λιβύης Βενσάν Μισέλ επεσήμανε ότι ο αρχαιοελληνικός ιππόδρομος είναι μοναδικός. Όπως εξήγησε, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, δεν έχει βρεθεί αντίστοιχο οικοδόμημα ούτε στην ευρύτερη περιοχή της Κυρηναϊκής, αλλά ούτε και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.

Ο κ. Μισέλ ανέφερε ότι τα ευρήματα είναι εξαιρετικής αρχαιολογικής σημασίας και θα μπορούσε να οδηγήσει τους ερευνητές σε μια αναθεώρηση του κύρους της Απολλωνίας και της γεωπολιτικής θέσης που αυτή κατείχε στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο.

Ευρήματα στη Λιβύη

Η Γαλλική Αρχαιολογική Αποστολή διατηρεί συστηματική παρουσία δεκαετιών στη Λιβύη, εστιάζοντας στις ανασκαφές των έργων της ελληνικής και της ρωμαϊκής περιόδου. Στόχος του ερευνητικού έργου είναι η ανάδειξη και η διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι συμμετέχοντες επιστημονικοί φορείς αισιοδοξούν πως τα νέα, εντυπωσιακά αυτά ευρήματα δεν ανοίγουν απλώς νέους δρόμους για την επιστήμη, αλλά εδραιώνουν την Απολλωνία ως ένα από τα κορυφαία αρχαιολογικά κέντρα της Λιβύης, προσφέροντας παράλληλα νέα, πολύτιμα δεδομένα για την πορεία της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στην Κυρηναϊκή.

Η Απολλωνία (σημερινή Σούσα), άλλοτε επίνειο της Κυρήνης, ήταν μια αρχαιοελληνική αποικία ιδρυμένη κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. από αποίκους της σημερινής Σαντορίνης. Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της Μεσογείου. Γνώρισε μεγάλη άνθηση με ναούς, δημόσια κτίρια, θέατρο, λιμάνι και αθλητικές εγκαταστάσεις. Ανήκε στην ελληνική Πεντάπολη, μαζί με την Βάρκη (Αλ Μαρτζ), τις Ευσπερίδες (αργότερα Βερενίκη, σημερινή Βεγγάζη), την Ταύχειρα (αργότερα Αρσινόη, σημερινή Τόκρα) και την Κυρήνη.

Με τον θάνατο του στρατιώτη, ο αριθμός των Αμερικανών στρατιωτικών που έχουν χάσει τη ζωή τους από την έναρξη του πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο με τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα στο Ιράν, ανέρχεται στους 17. Παράλληλα, η CENTCOM ανακοίνωσε ότι στην Ιορδανία εντοπίστηκαν ανθρώπινα λείψανα, τα οποία δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί.

Υπενθυμίζεται ότι το Σάββατο η αμερικανική διοίκηση είχε ανακοινώσει πως δύο Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στην Ιορδανία, ενώ ένας ακόμη εξακολουθεί να αγνοείται.

Το χρονικό των πληγμάτων

«Οι (ένοπλες) δυνάμεις των ΗΠΑ άρχισαν να εξαπολύουν νέα αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν κατά διαταγή του ανωτάτου διοικητή τους», του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε το διοικητήριό της CENTCOM που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολ.

«Τα πλήγματα αυτά είναι σχεδιασμένα για να φθείρουν περαιτέρω τη δυνατότητα του Ιράν να απειλεί την εμπορική ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και για να τιμωρηθεί άμεσα το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, που εξαπέλυσε επιθέσεις εναντίον του αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού στην Ιορδανία χθες βράδυ», πρόσθεσε. Υπάρχουν αναφορές και για πολλούς τραυματίες Αμερικανούς, χωρίς να δοθούν διευκρινήσεις. Η βάση των ΗΠΑ στην Ιορδανία Muwaffaq Salti φέρεται να υπέστη σοβαρές ζημιές.

Ιρανικά πρακτορεία ειδήσεων, τα MEHR και Tasnim, μετέδωσαν κατά τη διάρκεια της νύχτας πως έγιναν αμερικανικοί βομβαρδισμοί στη Σιρίκ, πόλη όπου βρίσκεται λιμάνι στα Στενά του Ορμούζ, στο νότιο τμήμα της χώρας. Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA έκανε λόγο για «επίθεση του Αμερικανού εχθρού κοντά στη Χατζαμπάντ», στην ίδια νότια επαρχία, την Ορμουζγκάν. Σε αντίποινα, ο στρατός του Ιράν ανακοίνωσε πως επιτέθηκε σε δύο στρατιωτικές βάσεις στο Κουβέιτ.

Οι ιρανικές αρχές «εξαπέλυσαν επιθέσεις μεγάλης κλίμακας με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) κατά αποθήκης πυρομαχικών των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στο Στρατόπεδο Ουντάιρι, καθώς και κατά του συστήματος ραντάρ Patriot και του ραντάρ εναέριας επιτήρησης της αεροπορικής βάσης Αλί Αλ-Σάλεμ, στο Κουβέιτ», σύμφωνα με ανάρτηση του κρατικού τηλεοπτικού δικτύου στο Telegram.

Το Σάββατο, η CENTCOM ανακοίνωσε τον θάνατο δυο Αμερικανών στρατιωτικών, των πρώτων γνωστών απωλειών των ΗΠΑ αφότου ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες την 7η Ιουλίου και ότι αγνοείται τρίτος έπειτα από «επίθεση ιρανικών πυραύλων και drones» την Παρασκευή στην Ιορδανία. Ο αριθμός των Αμερικανών στρατιωτικών που έχουν σκοτωθεί από την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή την 28η Φεβρουαρίου ανέρχεται πλέον σε 16.

Οι εχθροπραξίες, που ξανάρχισαν αυτόν τον μήνα, έπειτα από επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων στον Κόλπο, αποδοθείσες στο Ιράν, είναι οι πιο εκτεταμένες μετά την κήρυξη κατάπαυσης του πυρός τον Απρίλιο κι υπονομεύουν τις διπλωματικές προσπάθειες με σκοπό να τερματιστεί η ένοπλη σύρραξη. Στο μεταξύ ο Τραμπ φέρεται να διέταξε την CENTCOM να «ανοίξει τις πύλες της κόλασης» κατά του Ιράν.

Αντιδρούν τα αραβικά κράτη

Το υπουργείο Εξωτερικών της Ιορδανίας ανακοίνωσε απόψε ότι κάλεσε τον επιτετραμμένο της πρεσβείας του Ιράν στο Αμάν για να διαμαρτυρηθεί για τις συνεχιζόμενες «βάναυσες και αδικαιολόγητες ιρανικές επιθέσεις» και τις «προκλητικές και εμπρηστικές δηλώσεις που στοχεύουν το έδαφος του βασιλείου».

Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο ανέφερε ότι παρέδωσε στον Ιρανό διπλωμάτη «ένα μήνυμα έντονης διαμαρτυρίας κατά της συνέχισης των βάναυσων και αδικαιολόγητων ιρανικών επιθέσεων» ζητώντας να σταματήσουν «χωρίς καθυστέρηση». Καθ’ όλη την περασμένη εβδομάδα η Ιορδανία ανέφερε ότι αναχαίτιζε ιρανικούς πυραύλους πάνω από το έδαφός της. Μεταξύ αυτών ήταν αι τρεις που καταρρίφθηκαν σήμερα.

Το υπουργείο Εξωτερικών του Κουβέιτ καταδίκασε σήμερα την ιρανική επίθεση σε μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και εργοστάσιο αφαλάτωσης, λέγοντας ότι επρόκειτο για άμεσο πλήγμα σε πολιτικές υποδομές ζωτικής σημασίας.

Η κατ’ επανάληψη στόχευση πολιτικών υποδομών ισοδυναμεί με επικίνδυνη κλιμάκωση και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την Απόφαση 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αναφέρεται στην ανακοίνωση του υπουργείου. Το Ιράν φέρει την πλήρη νομική και ηθική ευθύνη για την επίθεση και τις συνέπειες της, πρόσθεσε.

Ζημιές στο Κουβέιτ

Σύμφωνα με τις αρχές του Κουβέιτ, τα ιρανικά πλήγματα προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε πετρελαϊκή εγκατάσταση «ζωτικής» σημασίας και έθεσαν εκτός λειτουργίας μονάδα αφαλάτωσης νερού και παραγωγής ηλεκτρισμού. Ήδη, άλλη τέτοια εγκατάσταση στο εμιράτο μπήκε στο στόχαστρο του Ιράν την προηγουμένη.

Με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 47° Κελσίου καταδίκασαν την στοχοποίηση από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις «απαραίτητων υποδομών». Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), περιφερειακός οργανισμός των πετρομοναρχιών του Κόλπου, κατήγγειλε πως πρόκειται για «εγκλήματα πολέμου».

«Ο φόβος για διακοπές της ηλεκτροδότησης είναι προφανής, με δεδομένες τις γενικές εκκλήσεις να μειωθεί η κατανάλωση και να τεθούν εκτός λειτουργίας συσκευές που δεν είναι απόλυτα απαραίτητες», τόνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αλί Μαχμούντ, 46χρονος Αιγύπτιος ο οποίος εργάζεται σε εταιρεία ηλεκτρισμού στο Κουβέιτ. Αναφέρθηκε στην «ανησυχία» του πληθυσμού μπροστά στην «εξάπλωση του πολέμου».

Στο Ιράν, οι αρχές στην επαρχία Ορμουζγκάν ανέφεραν ότι αμερικανικοί βομβαρδισμοί «κατέστρεψαν ολοσχερώς» σταθμό άντλησης θαλασσινού νερού και ηλεκτρικό μετασχηματιστή σε μονάδα αφαλάτωσης. Παράλληλα με τους βομβαρδισμούς, τα επεισόδια στη θάλασσα διαδέχονται το ένα το άλλο στα Στενά του Ορμούζ. Το άνοιγμά του ήταν το κυριότερο κεκτημένο της συμφωνίας της 17ης Ιουνίου, όμως η κίνηση των εμπορικών πλοίων έχει πλέον σταματήσει σχεδόν τελείως και πάλι.

Οι Φρουροί της Επανάστασης, ο ιδεολογικός στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, προειδοποίησαν πως τα πλήγματά τους θα «συνεχίζονται» ωσότου «επανέλθει η ηρεμία στις νότιες (ιρανικές) ακτές και στο στενό του Ορμούζ». Χονδρικά το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα περνούσε από το στενό προπολεμικά. Μετά το νέο κλείσιμό του οι ΗΠΑ επέβαλαν ξανά, εν είδει αντιποίνων, τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, μερικές ημέρες έπειτα από την άρση του δυνάμει του μνημονίου κατανόησης.

Ένταση και στο Βόρειο Ιράκ

Μη επανδρωμένο εναέριο όχημα στο οποίο ήταν τοποθετημένη εκρηκτική γόμωση καταρρίφθηκε κοντά στο προξενείο των ΗΠΑ στην Αρμπίλ, την πρωτεύουσα της αυτόνομης περιφέρειας του Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, δήλωσαν πηγές του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς στις τοπικές δυνάμεις ασφαλείας. Πρόκειται, με βάση όσα είναι γνωστά, για την τέταρτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα που καταρρίπτονται drones εφόρμησης τα οποία κατευθύνονταν προς το αμερικανικό προξενείο στην πόλη.

Από το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, την 28η Φεβρουαρίου, η ιρακινή περιφέρεια του Κουρδιστάν, πλούσια σε πετρέλαιο, που φιλοξενεί στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, έχει μπει επανειλημμένα στο στόχαστρο επιθέσεων, αποδιδόμενες τόσο στο γειτονικό Ιράν όσο και σε ιρακινές ένοπλες οργανώσεις που θεωρείται πως πρόσκεινται στην Τεχεράνη.

Ακόμη κι αφού ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός τον Απρίλιο, δυνάμεις του Ιράν ή προσκείμενες σε αυτό συνέχισαν να στοχοποιούν δυνάμεις της εξόριστης ιρανικής κουρδικής αντιπολίτευσης, που η Ισλαμική Δημοκρατία κατηγορεί πως υπηρετούν αμερικανικά ή/και ισραηλινά συμφέροντα.

Απειλές από τον Χαμενεΐ

«Τώρα που ο Αμερικανός εχθρός επιδιώκει» να ξαναρχίσει τον «πόλεμο (…) πρέπει να ξέρει ότι το αγαπητό ιρανικό έθνος και το μέτωπο της αντίστασης έχουν να του δώσουν αξέχαστα μαθήματα», διεμήνυσε ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ, σε γραπτό μήνυμά του που αναμεταδόθηκε χθες από την κρατική τηλεόραση.

Οι «επανειλημμένες παραβιάσεις» του μνημονίου κατανόησης του Ισλαμαμπάντ, της καταρχήν συμφωνίας που υπογράφτηκε από τους προέδρους των δυο κρατών τη 17η Ιουνίου, κι είχε σκοπό να σιγήσουν τα όπλα, από αμερικανικής πλευράς, «έδειξαν για ακόμη μια φορά ότι η υπογραφή του Αμερικανού προέδρου δεν έχει καμιά αξία», έκρινε. Σύμφωνα με απολογισμό του ιρανικού υπουργείου Υγείας, από την 27η Ιουνίου οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έχουν στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 50 ανθρώπους κι έχουν τραυματίσει άλλους 500 και πλέον.

Χθες, η Τεχεράνη ανακοίνωσε πως έπληξε αεροπορική βάση που χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ στην Ιορδανία, καθώς και στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πολιτικές υποδομές στο Κουβέιτ. Το Μπαχρέιν, όπου φιλοξενείται το αρχηγείο του αμερικανικού 5ου στόλου και βρίσκονται καίριας σημασίας υποδομές, μπήκε επίσης στο στόχαστρο.

To «σιωπηλό πραξικόπημα»

Την ίδια στιγμή, οι πιο ακραίες φωνές του ιρανικού καθεστώτος κατηγορούν την πολιτική ηγεσία ότι επιχειρεί ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», ενώ ο νέος ανώτατος ηγέτης, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένει εξαφανισμένος από τη δημόσια σκηνή. Οι αποδοκιμασίες στην κηδεία του Αλί Χαμενεΐ κατά του Ιρανού προέδρου και του ΥΠΕΞ από ομάδα μαυροντυμένων και με συνθήματα «θάνατος στους συμβιβασμένουτς», αποκάλυψαν το βαθύ ρήγμα.

Υπάρχουν αναφορές ότι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες που διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν τη συμφωνία με την Ουάσινγκτον επιχειρούν ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», απομακρύνοντας τη χώρα από τις επαναστατικές αρχές της. Οι σκληροπυρηνικοί, που συμμετείχαν μαζικά στην κηδεία, θεωρούν ότι, αντί να εκδικηθούν τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ουσιαστικά παραδόθηκαν, υπογράφοντας συμφωνία που -όπως υποστηρίζουν- παραβιάζει τις εντολές του νέου Ανώτατου Ηγέτη. Ωστόσο, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ εξακολουθεί να μην εμφανίζεται δημόσια και να μην έχει απευθυνθεί προσωπικά στο έθνος, παρότι η κυβέρνηση συνεχίζει να διαπραγματεύεται στο όνομά του.

Οι ακραίοι κύκλοι κατηγορούν την ορατή πολιτική ηγεσία του Ιράν ότι επιχειρεί να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια της, παρακάμπτοντας τόσο το Κοινοβούλιο όσο και τον νέο Ανώτατο Ηγέτη. Λίγες ημέρες πριν από την κηδεία, ο υπερσυντηρητικός βουλευτής Μαχμούντ Ναμπαβιάν έγραψε στην πλατφόρμα X: «Προειδοποίηση προς τον λαό του Ιράν: Έρχεται πραξικόπημα;» Μετά την ταφή του Χαμενεΐ σχολίασε: «Αυτές τις στιγμές που αποχαιρετούμε τον μάρτυρα Ιμάμη, υψώνουμε τη σημαία της εκδίκησης για το αίμα του και στεκόμαστε απέναντι στο πραξικόπημα».