Τις καθημερινές τείνουμε να λειτουργούμε πιο “οργανωμένα”, λόγω των σταθερών ωραρίων εργασίας και των γευμάτων που έχουμε ήδη προγραμματίσει από το Σαββατοκύριακο ή την αρχή της εβδομάδας. Ωστόσο, η έλλειψη δομημένου προγράμματος το Σαββατοκύριακο καταλήγει σε περισσότερη “ελευθερία” αναφορικά με το κομμάτι της διατροφής και λιγότερο “έλεγχο”. Ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος, η ανία ή η χαλάρωση μπορεί να οδηγήσουν σε τσιμπολογήματα.

Ένα άλλο πολύ συχνό φαινόμενο που παρατηρείται, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι το συναισθηματικό φαγητό. Πολλοί αντιμετωπίζουν το φαγητό ως “ψυχολογική” ανταμοιβή μετά από μια δύσκολη και απαιτητική εβδομάδα και ως το μόνο μέσο που θα τους παρέχει, έστω και πρόσκαιρα, ικανοποίηση και χαλάρωση. Η σκέψη “τα χάλασα όλα, θα προσπαθήσω πάλι από Δευτέρα” που κρύβεται συχνά πίσω από τέτοιες συμπεριφορές, εντείνει την υπερκατανάλωση φαγητού. Εξίσου σημαντική είναι και η πιθανή διαταραχή του κιρκάδιου ρυθμού το Σαββατοκύριακο. Αργότερος ύπνος και ξύπνημα μπορεί να επηρεάσουν τη ρύθμιση της γλυκόζης, τις ορμόνες της πείνας και κατά συνέπεια τον κορεσμό μας.

Ο ρόλος της κοινωνικής ζωής

Αναμφίβολα, η κοινωνική ζωή επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το πρόγραμμα της διατροφής μας. Όταν είμαστε καλεσμένοι σε κάποιο τραπέζι ή έχουμε προγραμματίσει μια έξοδο με την παρέα μας είναι πιο συχνό να καταναλώσουμε ενεργειακά πυκνά τρόφιμα, τα οποία δεν τα έχουμε στη ρουτίνα μας.

Επιπλέον, σε τέτοιες εξόδους είναι ευκολότερο να ξεφύγουμε στην ποσότητα του φαγητού που θα καταναλώσουμε, αλλά και να φάμε γρηγορότερα από ότι συνήθως. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον, τείνουμε να επηρεαζόμαστε από τι τρώνε και πόσο τρώνε οι υπόλοιποι στην παρέα και δεύτερον, αυτές οι έξοδοι είναι συχνά συνδυασμένες με την χαλάρωση. Όταν είμαστε πιο χαλαροί και δεν έχουμε στρες, μειώνεται και ο αυτοέλεγχος, με αποτέλεσμα να τρώμε πέρα από το αίσθημα κορεσμού μας.

Επιπρόσθετα, η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα του ύπνου. Ο διαταραγμένος ή ο μη επαρκής ύπνος συνδέεται με αυξημένη πείνα την επόμενη μέρα, καθώς επηρεάζονται οι ορμόνες που ρυθμίζουν την όρεξη και τον κορεσμό. Παράλληλα, ποτά με πολλή ζάχαρη (π.χ. cocktails) μπορεί να προκαλέσουν απότομη αύξηση της γλυκόζης στο αίμα και στη συνέχεια ταχεία πτώση της. Αυτές οι διακυμάνσεις ενισχύουν ακόμα περισσότερα τα cravings, κυρίως για γλυκά ή λιπαρά τρόφιμα. Τέλος, η αυξημένη κατανάλωση «υγρών θερμίδων», όπως αλκοολούχα ποτά και αναψυκτικά με ζάχαρη μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην ημερήσια ενεργειακή πρόσληψη, χωρίς όμως να προκαλεί το ίδιο αίσθημα κορεσμού με τις στερεές τροφές.

Πώς επηρεάζει το Σαββατοκύριακο

Ο βαθμός στον οποίο η διατροφή του Σαββατοκύριακου επηρεάζει την απώλεια ή τη διατήρηση του βάρους εξαρτάται από τη συνολική ενεργειακή ισορροπία της εβδομάδας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η αυξημένη κατανάλωση φαγητού, αλκοόλ ή/ και γλυκών το Σαββατοκύριακο μπορεί να μειώσει ή ακόμα και να αναιρέσει την πρόοδο των προηγούμενων ημερών.

Επιπλέον, οι διατροφικές αποκλίσεις του Σαββατοκύριακου μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένη κατακράτηση υγρών, ειδικά μετά από ένα πολύ αλμυρό γεύμα, σε μεταβολές στα επίπεδα της γλυκόζης, σε εντονότερο αίσθημα πείνας ή λιγούρας, ενώ ενδέχεται και να επηρεάσουν αρνητικά τη διατήρηση σταθερών και ισορροπημένων συνηθειών μέσα στην εβδομάδα.

Πώς όμως θα παραμείνω στο θερμιδικό μου έλλειμμα ή σε θερμιδικό ισοζύγιο, χωρίς να νιώθω ότι στερούμαι; Πάμε να δούμε αναλυτικά κάποιες πρακτικές στρατηγικές.

Απόφυγε τη λογική “όλα ή τίποτα”: Ένα γεύμα εκτός του προγράμματος δεν είναι ικανό σε καμία περίπτωση να αναιρέσει τη συνολική σου πρόοδο. Η συχνότητα με την οποία αυτό γίνεται είναι πιο σημαντική από το ίδιο το γεύμα μεμονωμένα.

Διαχειρίσου το αλκοόλ στρατηγικά: Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν θέσεις ένα όριο 2-3 ποτών ανά εβδομάδα είναι πιο εύκολο να παραμείνεις στο στόχο σου. Προκειμένου να αποφύγεις τις υπογλυκαιμίες μετά την κατανάλωση αλκοόλ, προσπάθησε πάντα να πίνεις το ποτό σου έχοντας φάει φαγητό νωρίτερα. Ακόμα, επειδή το αλκοόλ δρα διουρητικά, θυμήσου να συνοδεύεις 1 ποτήρι αλκοόλ με 2 ποτήρια νερό.

Μην “κόβεις” θερμίδες μέσα στη μέρα σου: Το να μην τρως όλη μέρα προκειμένου να βγεις το βράδυ, θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε υπερφαγία. Τα μικρά και συχνά γεύματα μέσα στην ημέρα θα σε κρατήσουν καλύτερα κορεσμένο και θα αποφύγεις πιθανές υπογλυκαιμίες μετέπειτα.

Εφάρμοσε μέθοδο του πιάτου: Η μέθοδος του πιάτου είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, που θα σε βοηθήσει να δομήσεις σωστά το πιάτο σου όταν βρίσκεσαι έξω. Χωρίζοντας το πιάτο σου σε 3 μέρη, όπου το μισό θα περιλαμβάνει σαλάτα, το ¼ πρωτεΐνη και το ¼ υδατάνθρακα, θα σε βοηθήσει να παραμείνεις όσο το δυνατόν πιο κοντά στο διατροφικό σου στόχο.

Η Μαρία Μεντζέλου είναι διαιτολόγος-διατροφολόγος

Σε συνεργασία με το medNutrition

«Με την έναρξη λειτουργίας του συστήματος στις 20 Ιουλίου θα αρχίσουμε να παρακολουθούμε αποτελεσματικά την κυκλοφορία των πλοίων στις “θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας” της “ΤΔΒΚ”. Με το έργο αυτό θα προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας στη “Γαλάζια Πατρίδα” και θα είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε διαρκώς την κυκλοφορία των πλοίων στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των υδάτων που περιβάλλουν την “ΤΔΒΚ” και της χώρας μας», δήλωσε.

Ο Τούρκος υπουργός υποστήριξε ακόμη ότι το έργο βασίζεται σε λογισμικό και κρίσιμο εξοπλισμό που «αναπτύχθηκαν εξ ολοκλήρου με εγχώριους και εθνικούς πόρους», γεγονός που, όπως είπε, «ενισχύει την τεχνολογική ανεξαρτησία της Τουρκίας στον συγκεκριμένο τομέα».

Σύμφωνα με τον Ουράλογλου, το έργο υλοποιείται από τη Γενική Διεύθυνση Ναυτιλιακών Υποθέσεων του τουρκικού υπουργείου Μεταφορών, με ανάδοχο την HAVELSAN. Στο σύστημα έχουν ενταχθεί το Κέντρο Υπηρεσιών Κυκλοφορίας Σκαφών που δημιουργήθηκε στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, καθώς και σταθμοί παρακολούθησης στην Καρπασία, στα Λιβερά και στον Άγιο Θεόδωρο. Παράλληλα, ολοκληρώθηκε η ενσωμάτωση των δεδομένων AIS στο Κυπαρισσόβουνο και των δεδομένων AIS και ραντάρ στην Καντάρα, ενώ δημιουργήθηκε δυνατότητα απομακρυσμένης εφεδρικής λειτουργίας και ελέγχου από το Κέντρο Υπηρεσιών Κυκλοφορίας Σκαφών της Μερσίνης.

Τι άλλο δήλωσε ο Ουράλογλου

Ο υπουργός επισήμανε ότι οι σταθμοί παρακολούθησης αποτελούν τον βασικό πυλώνα του συστήματος, καθώς διαθέτουν ραντάρ, κάμερες, εξοπλισμό επικοινωνιών, συστήματα AIS και άλλους αισθητήρες. «Χάρη στα ραντάρ, τις κάμερες, τον εξοπλισμό επικοινωνίας, τα συστήματα AIS και τους υπόλοιπους αισθητήρες, θα πραγματοποιούμε αδιάλειπτη παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως. Κάθε πλοίο που εμπίπτει στο πεδίο των Υπηρεσιών Κυκλοφορίας Σκαφών θα εντοπίζεται άμεσα και τα δεδομένα θα διαβιβάζονται ταυτόχρονα τόσο στο κέντρο της “ΤΔΒΚ” όσο και στο Κέντρο Υπηρεσιών Κυκλοφορίας Σκαφών της Μερσίνης», ανέφερε.

Πρόσθεσε επίσης ότι τα ραντάρ που χρησιμοποιούνται στο σύστημα είναι τα SERDAR 7M της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας ASELSAN. Αναφερόμενος στις δυνατότητες του νέου συστήματος, ο Ουράλογλου δήλωσε ότι αυτό θα επιτρέπει «την αναγνώριση και συνεχή παρακολούθηση πλοίων, τη ρύθμιση της ναυτιλιακής κυκλοφορίας, τη μετάδοση πληροφοριών ναυσιπλοΐας και προειδοποιήσεων, την επιτήρηση ειδικών περιοχών, την παρακολούθηση παράνομων δραστηριοτήτων, την έκδοση προειδοποιήσεων κινδύνου, την άμεση ειδοποίηση των αρμόδιων αρχών σε περιπτώσεις ατυχημάτων ή πυρκαγιών, καθώς και την ανταλλαγή μετεωρολογικών δεδομένων».

Η Δικαιοσύνη (θεωρητικά) κάνει τη δουλειά της με φόντο τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξετάζει στοιχεία, αξιολογεί δεδομένα και καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα για κάθε πρόσωπο. Το γεγονός ότι για ορισμένους δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις (και αυτό είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο) ώστε να συνεχιστεί η διαδικασία, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ολόκληρη η πολιτική συζήτηση ήταν αβάσιμη. Αντίστοιχα, το γεγονός ότι για άλλους η έρευνα συνεχίζεται, αποδεικνύει πως η υπόθεση όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά εξακολουθεί να απασχολεί τις αρμόδιες αρχές.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απαίτηση του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου να ζητήσει συγγνώμη η αντιπολίτευση για τα όσα έχει πει για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μοιάζει πρόωρη έως και προκλητική. Γιατί να απολογηθούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Επειδή ένα μέρος της υπόθεσης μπήκε στο αρχείο; Ή επειδή η τελική εικόνα αποδείχθηκε μικρότερη από εκείνη που αρχικά περιγράφηκε;

Βάσει τούτου, αν ακολουθήσουμε τη λογική του Μεγάρου Μαξίμου, τότε κάθε φορά που μια υπόθεση δεν καταλήγει σε καταδίκες για όλους όσοι ερευνήθηκαν, θα πρέπει αυτομάτως να μιλάμε για πλήρη πολιτική δικαίωση της εκάστοτε κυβέρνησης. Και υπάρχει ακόμη μία αντίφαση. Η ίδια η κυβέρνηση είχε αναγνωρίσει ότι η υπόθεση ήταν αρκετά σοβαρή, ώστε να οδηγήσει σε παραιτήσεις υπουργών για λόγους πολιτικής ευθύνης. Αν λοιπόν υπήρχε λόγος για τέτοιες κινήσεις, πώς σήμερα παρουσιάζεται η ίδια υπόθεση περίπου ως απόδειξη ότι όσοι την ανέδειξαν οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη;

Το κατηγορητήριο Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας

Όπως ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, απαγγέλλονται κατηγορίες σε πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στον πρώην Γενικό Διευθυντή Άμεσων Πληρωμών και σε δύο πρώην Περιφερειακούς Διευθυντές του οργανισμού. Τρεις από τους βουλευτές κατηγορούνται για υποκίνηση σε κατάχρηση εμπιστοσύνης και ένας για υποκίνηση σε παράνομη διαχείριση κονδυλίων της ΕΕ. Ένας από τους βουλευτές κατηγορείται επίσης για υποκίνηση σε ψευδή βεβαίωση και απόπειρα ηλεκτρονικής απάτης.

Στους υπόλοιπους κατηγορούμενους περιλαμβάνονται ένας υπάλληλος του πολιτικού γραφείου ενός εν ενεργεία βουλευτή, ένας συνεργάτης ενός πρώην υπουργού, ένας κτηνιατρικός υπάλληλος και αρκετοί δικαιούχοι των κονδυλίων. Οι εν λόγω κατηγορούμενοι κατηγορούνται για πλημμελήματα, όπως απάτη με επιδοτήσεις, απόπειρα ηλεκτρονικής απάτης, ψευδή βεβαίωση επίσημων αρχείων, και ορισμένοι από αυτούς κατηγορούνται επίσης για τις αντίστοιχες μορφές ηθικής αυτουργίας σε ορισμένα από τα αδικήματα που διέπραξαν οι υψηλόβαθμοι δημόσιοι αξιωματούχοι. Μήπως το Μαξίμου ισχυριστεί ότι κατηγορούμενοι, όπως ο συνεργάτης πρώην υπουργού, δεν έχουν καμία σχέση με τη ΝΔ;

Σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης μιλούν για γαλάζιο σκάνδαλο και χαρακτηρίζουν προκλητική και θρασεία την απαίτηση Μητσοτάκη και πρωτοκλασάτων στελεχών του Μαξίμου για «συγγνώμη». Για να μην υπενθυμίσουμε τις μεθοδεύσεις των Γαλάζιων να μην κληθούν κρίσιμοι μάρτυρες στην Εξεταστική, η οποία περιλάμβανε κλητεύσεις μέχρι και σε… πεθαμένου!

Συνταγή… ΟΠΕΚΕΠΕ και στις υποκλοπές

Αντίστοιχη πολιτική τακτική φαίνεται να ακολουθεί η κυβέρνηση και στην υπόθεση των υποκλοπών. Κάθε φορά που ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από την ουσία στη διαχείριση του πολιτικού κόστους. Και όταν, λόγω θεσμικών ή δικονομικών εξελίξεων, δεν προκύπτουν οι συνέπειες που είχαν προεξοφληθεί από τους επικριτές της, η κυβέρνηση εμφανίζεται όχι απλώς δικαιωμένη, αλλά ζητά και τα ρέστα από όσους άσκησαν κριτική.

Ουδείς βέβαια αναγνωρίζει πως η Δικαιοσύνη δεν έχει φτάσει ως το τέλος, επειδή ως ένα βαθμό εμποδίζεται από την ίδια την κυβέρνηση. Θυμίζουμε το “στοπ” των γαλάζιων βουλευτών στην κλήση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Αυτή, όμως, είναι μια προβληματική ανάγνωση των γεγονότων. Στην υπόθεση των υποκλοπών, το βασικό πολιτικό ερώτημα δεν ήταν ποτέ μόνο αν θα υπάρξουν ποινικές διώξεις ή καταδίκες. Ήταν πώς λειτούργησαν οι θεσμοί, ποιοι είχαν την πολιτική ευθύνη και γιατί, παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, δεν κατέστη εφικτό να διερευνηθούν σε βάθος όλες οι πτυχές της με τρόπο που να μην αφήνει σκιές.

Τα κόμματα της αντΙπολίτευσης υποστηρίζουν ότι, αντί να διευκολύνει τη διερεύνηση, επέλεξε να υψώσει ένα πολιτικό και θεσμικό τείχος προστασίας γύρω από πρόσωπα που βρέθηκαν στο επίκεντρο της υπόθεσης, με αποτέλεσμα να μη βρεθούν αντιμέτωπα με τη Δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση απορρίπτει αυτές τις αιτιάσεις και υποστηρίζει ότι κινήθηκε εντός του θεσμικού πλαισίου.

Το πολιτικό παράδοξο, ωστόσο, παραμένει: Όταν μια κυβέρνηση κατηγορείται ότι παρεμβάλλει εμπόδια στη λογοδοσία και στη συνέχεια επικαλείται την απουσία δικαστικών εξελίξεων ως απόδειξη της αθωότητάς της, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Η συζήτηση μετατρέπεται από το «τι συνέβη» στο «ποιος δικαιώθηκε επικοινωνιακά».

Ειδικά στα γκρο-πλαν είναι μοναδική κι ανεπανάληπτη, είναι η παλιά καλή «θεά» που θαυμάσαμε στην τελική σκηνή τής «Βασίλισσας Χριστίνας». Ξέρει να παίζει με τα μάτια, με τους μιμικούς μύες τού προσώπου, είναι αριστοτέχνης τής σιωπής, εκφράζεται με ολάκερο το σώμα – και με την τελευταία ικμάδα του.

Απόλαυσα αυτή την μάλλον ξεχασμένη ταινία με άλλους συγγραφείς στον θερινό κινηματογράφο «Ριβιέρα» της γειτονιάς μου και μόνον που δεν χειροκροτήσαμε στο τέλος! Θα ήταν ίσως ανάρμοστο. Η Υψηλή Τέχνη μάς καθηλώνει.

Και, όσοι/όσες/όσα από εμάς τα παθιασμένα έλλογα όντα που καταγινόμαστε με την αφήγηση θέλουμε να πάρουμε μαθήματα αυτοβελτίωσης, αυτά τα απομακρυσμένα στον χωροχρόνο αριστουργήματα είναι τα καλύτερα master class – ειδικά εάν τα παρακολουθείς με ομοτέχνους και σχολιάζεις (μετά, ποτέ κατά τη διάρκεια!). Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη τα θερινά τα σινεμά και αναθυμόμαστε τη νιότη μας κάνοντας βουτιές στο παρελθόν, αείποτε ενεργό, εσαεί παρόν…

Δείτε αυτή την διαχρονική «αθάνατη» απαράμιλλη αξιοθαύμαστη ταινία τού 1939. Θα γελάσετε. Τα πολιτικά σχόλια εκείνης της χαριτωμένης εκείνης προ-ψυχροπολεμικής εποχής ακούγονται τώρα απολύτως σατιρικά, σαρκαστικά και – δυστυχώς ή ευτυχώς – επίκαιρα… για τους φιλοπερίεργους ερευνητές/παρατητηρητές/μελετητές όλων των φύλων, ανεξαρτήτως πολιτικών ιδεολογιών.

Μέσα από την κωμωδία μπορείς να πεις τα πάντα. Είναι όμως το πιο δύσκολο αφηγηματικό είδος από πλευράς στοχοθεσίας. Το χαϊδευτικό υποκοριστικό τής Νίνας δεν παραπέμπει ευθέως στον τσεχωφικό «Γλάρο». Μπορεί όμως και να υποφώσκει, διακειμενικώς – όπως λέμε τώρα… Συγκοινωνούντα δοχεία τα διαχρονικά έργα Τέχνης.

Ninotchka

1939

Έγχρ.

Διάρκεια: 110′

 4

Κομεντί

Aμερικανική ταινία 

Μια αυστηρή, κομματικά πειθαρχημένη Σοβιετική αποστέλλεται στο Παρίσι για μια επίσημη αποστολή και αρχίζει να ερωτεύεται έναν πλέι μπόι που αντιπροσωπεύει όλα όσα εκείνη απεχθάνεται.

Σκηνοθεσία ταινίας:

Ερνστ Λιούμπιτς

Με τους:

Γκρέτα Γκάρμπο

Μέλβιν Ντάγκλας

Μπέλα Λουγκόζι

Οι μεν Φρουροί επιζητούν 10% τέλη για την διέλευση των Στενών, ο δε Τραμπ ζητάει λύτρα για την παροχή βοηθείας στην διεθνή ναυτιλία από το Αμερικανικό ναυτικό. Αμφότερες  οι αξιώσεις είναι παράνομες δια την διεθνή ελευθερία των θαλασσών και συνιστούν αναβίωση των κουρσάρων του 19ου αιώνος με την ανάμιξη κυριάρχων κρατών και πειρατείας. Προτιμότερη θα ήταν μία διεθνής συμφωνία του ΟΗΕ για την ελευθέρα διακίνηση φορτίων μέσω των Στενών του Ορμούζ ως ζητεί ο διεθνής ναυτιλιακός οργανισμός ΙΜΟ.

Εντούτοις, οι αναποτελεσματικές επιθέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν “άνοιξαν τα μάτια” των Φρουρών της Επανάστασης, ό,τι βρέχονται από θαλάσσια μονοπάτια, όπως του Ερντογάν στον Ελλήσποντο, και μπορούν να εισπράττουν τέλη ή να απαγορεύουν την διέλευση πλοίων ανεπιθύμητων χωρών , όπως της Κυπριακής Δημοκρατίας, με σιωπηρή την ΕΕ και με κατάφορη παραβίαση της Συνθήκης του Μοντρέ.

Πετρέλαιο, Ευρώπη και ΗΠΑ

Δεν ήθελε και πολλά η φαντασία του Τραμπ να “πουλήσει προστασία” στην διεθνή ναυτιλία, αφού οι Ευρωπαίοι “εταίροι” του στο ΝΑΤΟ θεωρούν ότι ο πόλεμος στον Περσικό “δεν τους αφορά” (Μερτζ) κι ο νεοχαλίφης της Αγκύρας είπε ότι ο πόλεμος της Αμερικής και Ισραήλ έχει θρησκευτικά ελατήρια ενώ ισχύει το αντίστροφο.

Εν τούτοις , ο έλεγχος των Στενών από τους Αμερικανούς θα κοστίσει πολύ χρήμα, χρόνο και αίμα, η δε διεκδίκηση των Στενών από τους Φρουρούς της Επανάστασης θα αχρηστεύει τον Περσικό κόλπο, με την κατασκευή εδαφικών πετρελαιαγωγών.  Ήδη , η Σαουδική Αραβία σκέπτεται την δημιουργία αγωγού που θα μεταφέρει αργό πετρέλαιο στην Αραβική θάλασσα και οι Φρουροί της Επανάστασης απειλούν να χρησιμοποιήσουν τους τρομοκράτες της Υεμένης, τους Χούθι για να ματαιώσουν τα σχέδια των Σαουδαράβων.

Όλα αυτά τα σχέδια κι αντισχέδια θα έχουν ως συνέπεια την διατήρηση των τιμών της πετρελαϊκής θερμίδας σε τριπλάσιο ύψος απ’ ό,τι  δυνητικώς υπαγορεύει η προσφορά και ζήτηση κι έχουν ως κοινόν παρανομαστή τις δικτατορίες του Ισλαμικού κόσμου που τρέφονται από τον «μαύρο χρυσό». Εάν το πρόβλημα δεν λυθεί, η ανωμαλία στην παγκόσμιο αγορά Ενεργείας θα συνεχισθεί με αδόκητο θύμα το ίδιο το πετρέλαιο , του οποίου η κατανάλωση περιορίζεται όλο και περισσότερο ως διεπίστωσε η Eurostat.  Οι πετρελαιοεξαγωγικές χώρες του  ΟΠΕΚ «πυροβολούν τους πόδας των».

Τι ορίζεται ως καύσωνας

Για να μιλήσουμε αντικειμενικά για καύσωνα, δεν αρκεί το εξωτερικό θερμόμετρο να δείξει 39 και 40 βαθμούς για μια δυο μέρες. “Πρέπει” να έχει όπως προαναφέρεται μεγαλύτερη διάρκεια σύμφωνα με τα κριτήρια της Εθνικής Μετεωρολιγικής Υπηρεσίας (ΕΜΥ) και να συνυπάρχουν οι εξής προϋποθέσεις:

• η μέγιστη θερμοκρασία να είναι ίση ή μεγαλύτερη των 39°C
• Η ελάχιστη θερμοκρασία τη νύχτα να μην πέφτει κάτω από τους 26 ή 28°C
• Η διαφορά ανάμεσα στην μέγιστη και στην ελάχιστη θερμοκρασία να είναι μικρότερη από 12 βαθμούς
• να επικρατεί στην περιοχή άπνοια ή πολύ ασθενείς άνεμοι
• οι υψηλές θερμοκρασίες να παρατηρούνται σε ευρεία γεωγραφική έκταση

Ο πρώην διευθυντής της ΕΜΥ, Θοδωρής Κολυδάς, είναι κατηγορηματικός δηλώνοντας «κανένας καύσωνας στην Ελλάδα», ενώ και ο Τάσος Αρνιακός χαρακτήρισε το φετινό καλοκαίρι μέχρι στιγμής ως ήπιο. Εκτιμάται ότι δεν θα είναι καύσωνας και επειδή οι ελάχιστες θερμοκρασίες τη νύχτα θα πέφτουν σε ανεκτά επίπεδα, εμποδίζοντας τη θερμική συσσώρευση. Παράλληλα, οι πολύ υψηλές τιμές (κοντά στους 40°C) θα αφορούν κυρίως κλειστές, πεδινές περιοχές της ηπειρωτικής χώρας και όχι το σύνολο της επικράτειας.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια κλασική, σύντομη καλοκαιρινή θερμή εισβολή. Η ζέστη από αύριο σε κάποιες περιοχές και από μεθαύριο σε άλλες θα είναι εντονότερη. Στις περιοχές αυτές περιλαμβάνονται:

• Αγρίνιο και τα γύρω πεδινά της Αιτωλοακαρνανίας αναμένεται να δεχθεί την πιο έντονη επίδραση της θερμής μάζας, με τον υδράργυρο να φτάνει τους 39°C με 40°C από την Πέμπτη έως το Σαββατοκύριακο.
• Θεσσαλία (π.χ. Λάρισα)
• Κεντρική Μακεδονία
• εσωτερική Στερεά Ελλάδα, μακριά από τη θάλασσα, το θερμόμετρο θα δείξει 40°C με 41°C την Κυριακή.
• Ρόδος, όπου κυρίως στην Λίνδο, θα καταγραφούν  πολύ υψηλές μέγιστες θερμοκρασίες
• Αθήνα (αλλά με θερμοκρασία μάλλον όχι υψηλότερη των 37°)

Το να επαναλάβω τα γνωστά δεν μου ταιριάζει και έτσι προσπάθησα να αποκωδικοποιήσω αυτόν τον τύπο!

Το ότι ο Γρηγόρης είναι έξυπνος και αρκετά μορφωμένος φαίνεται. Το ότι έχει πολιτικές φιλοδοξίες και θέλει να έχει μέλλον στη μετά-Κυριάκο εποχή είναι επίσης εξόφθαλμο.

Αυτό, όμως, που με κέντρισε δεν είναι ούτε η εξυπνάδα, ούτε η μόρφωση, ούτε οι πολιτικές φιλοδοξίες του! Με κέντρισε η ψυχοδομή του!

Προφανώς, ο ανηψιός έδωσε τη συνέντευξη για να κάνει καλή εντύπωση στο κοινό, για να βελτιώσει την τραυματισμένη δημόσια εικόνα του…

Αν τα αφήσουμε αυτά στην άκρη, όμως, φαίνεται καθαρά ότι έχει ζωτική ψυχολογική ανάγκη να επιδείξει τον κυνισμό του, να προκαλέσει μ’ αυτό που ο ίδιος θεωρεί ότι είναι ο απόλυτος ωμός ρεαλισμός!

Δεν είμαι ψυχολόγα για να ξεμπερδέψω την πολύ μπερδεμένη σχέση που ο Γρηγόρης είχε με τον πατέρα του και έχει με τη μητέρα του…

Δεν χρειάζεται, όμως, να είναι κανείς φρόιντ για να δει το τραύμα που τον σπρώχνει πέρα από τα όρια! Ίσως κάνω λάθος, αλλά στα μάτια μου είναι ξεκάθαρο ότι είναι ικανός για όλα!

Δεν είναι μόνο η στενή ιδιοτέλεια! Είναι κάτι βαθύτερο! Οι παραδοσιακοί ηθικοί φραγμοί δεν του λένε τίποτα!

Μάλλον τους βλέπει σαν αδυναμία! Αυτό που μετράει για τον ανηψιό είναι η δύναμη! Γι’ αυτόν, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Θα ήταν άδικο, όμως, αν έλεγα ότι είναι απλά ανήθικος με την τρέχουσα έννοια! Απλά, έχει έναν άλλο κώδικα που αποκλίνει από τον κώδικα ηθικής του μέσου ανθρώπου, τον οποίο ο Γρηγόρης μάλλον βαθιά μέσα του περιφρονεί αν κι αυτό φροντίζει να μην το δείχνει…

Ο ίδιος δεν το είπε ρητά, αλλά ένα έμπειρο μάτι βλέπει ότι ο υπόκοσμος του ασκεί μια έντονη έλξη. Όχι μόνο για να κάνει δουλειές μαζί του… Τον γοητεύει η υπέρβαση των ορίων…

Η αντιπολίτευση πιάστηκε από τα λόγια του και τον κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί μαφιόζικο λεξιλόγιο κι ότι εκβιάζει τον θείο του πρωθυπουργό!

Δεν έχει άδικο, αλλά μένει στην επιφάνεια! Πως να το πω; Ο ανηψιός θα προτιμούσε να κάνει παρέα με τον διάβολο παρά με έναν άγγελο!

Εάν ο άγιος Πέτρος του έλεγε να διαλέξει ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση, δεν έχω καμια αμφιβολία ότι θα διάλεγε την Κόλαση! Του πάει ρε παιδί μου, εκεί αναπνέει…

Και για να μην το πολυκουράζω, ο Γρηγόρης είναι 2-3 κλάσεις εξυπνότερος και ικανότερος από τον Κυριάκο!

Εάν, όμως, ποτέ γινόταν πρωθυπουργός ομολογώ θα έπαιρνα τα μπογαλάκια του και θα επέστρεφα… στην Ινδία!

Η εξέλιξη αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα, τα οποία μέχρι σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Τα μέλη της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών, αλλά και η κοινή γνώμη, δεν ενημερώθηκαν ούτε για τα αίτια που οδήγησαν στην παραίτηση, ούτε για τον τρόπο με τον οποίο οι διαφωνίες επιλύθηκαν. Η διαφάνεια αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση ενός ιστορικού φιλανθρωπικού σωματείου που διαχειρίζεται σημαντική περιουσία και δημόσιους πόρους.

Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες και καταγγελίες εργαζομένων, γίνεται λόγος για κλίμα έντασης στις εργασιακές σχέσεις, για πιέσεις σχετικά με απαιτήσεις δεδουλευμένων αποδοχών και για προσφυγή τους στην Επιθεώρηση Εργασίας. Οι καταγγελίες αυτές χρήζουν διερεύνησης από τα αρμόδια όργανα και δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται.

Σοβαρό θεσμικό κενό

Το ουσιαστικό όμως ζήτημα είναι βαθύτερο. Η Ελεήμων Εταιρεία Αθηνών αποτελεί το αρχαιότερο φιλανθρωπικό σωματείο της χώρας, με ιστορία που ξεκινά το 1867, σημαντικό κοινωνικό έργο και ιδιαίτερα μεγάλη ακίνητη περιουσία. Μετά την έκπτωση της αιρετής διοίκησης το 2016, διορίστηκαν προσωρινές διοικήσεις, ενώ το 2021 πραγματοποιήθηκαν αρχαιρεσίες, των οποίων η νομιμότητα αμφισβητείται δικαστικά από παλαιά μέλη του σωματείου. Η σχετική υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και, συνεπώς, το ζήτημα δεν έχει ακόμη κριθεί οριστικά.

Παρά ταύτα, με διαδοχικές ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις μεταβλήθηκε το καθεστώς εποπτείας της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών. Αρχικά, η εποπτεία του Συμφώνου Εξυγίανσης αφαιρέθηκε από το προβλεπόμενο Παρατηρητήριο και ανατέθηκε στον Δήμο Αθηναίων. Στη συνέχεια, με το άρθρο 99 του ν. 5239/2025, αφαιρέθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, για όσο διαρκεί το πρόγραμμα εξυγίανσης, όχι μόνο η εποπτεία του σχεδίου εξυγίανσης, αλλά και η εποπτεία του ίδιου του σωματείου ως φιλανθρωπικού ιδρύματος, η οποία μεταφέρθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.

Ωστόσο, σύμφωνα με το υπ’ αριθ. 19945/24.02.2026 έγγραφο της Διεύθυνσης Κοινωφελών Περιουσιών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, η τελευταία ασκεί μόνο την εποπτεία του σχεδίου εξυγίανσης και όχι την εποπτεία του σωματείου ως φιλανθρωπικού οργανισμού.

Εφόσον η σχετική αρμοδιότητα έχει αφαιρεθεί από τον Δήμο Αθηναίων και δεν ασκείται από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, δημιουργείται, κατά την άποψή μου, ένα σοβαρό θεσμικό κενό. Δεν προκύπτει ποιο όργανο της Πολιτείας ασκεί σήμερα ουσιαστικό έλεγχο στη λειτουργία της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ως φιλανθρωπικού σωματείου, παρά το γεγονός ότι αυτή διαχειρίζεται μεγάλη ακίνητη περιουσία και λαμβάνει σημαντική δημόσια χρηματοδότηση.

Το γεγονός αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, δεδομένου ότι η νομιμότητα της σημερινής διοίκησης αποτελεί αντικείμενο εκκρεμούς δικαστικής κρίσης. Σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία, όταν υφίσταται τέτοια εκκρεμότητα, οι μηχανισμοί εποπτείας και λογοδοσίας θα έπρεπε να ενισχύονται και όχι να αποδυναμώνονται.

Προϋπόθεση η διαφάνεια και η λογοδοσία

Οι πρόσφατες εξελίξεις φαίνεται ότι απασχόλησαν και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Η Υπουργός κ. Δόμνα Μιχαηλίδου απέστειλε σχετική επιστολή προς τη διοίκηση του Γηροκομείου Αθηνών, με την οποία ζήτησε την πιστή εφαρμογή του νόμου και του καταστατικού κατά τη λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου, την παροχή συγκεκριμένων στοιχείων σχετικά με τη διοίκηση και τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας, καθώς και την ενημέρωση του Υπουργείου για τις σχετικές ενέργειες συμμόρφωσης.

Μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του παρόντος άρθρου, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν έχει καταστεί γνωστό ότι έχει δοθεί απάντηση στην ανωτέρω επιστολή, ούτε ότι έχουν υποβληθεί τα ζητηθέντα στοιχεία. Εφόσον αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, θα ήταν χρήσιμο να υπάρξει σχετική δημόσια ενημέρωση, ώστε να μην δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις.

Το Γηροκομείο Αθηνών δεν αποτελεί ιδιωτική επιχείρηση, ούτε προσωπική υπόθεση οποιασδήποτε διοίκησης. Ανήκει στην ιστορία της κοινωνικής αλληλεγγύης της χώρας και στα μέλη της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών, τα οποία δικαιούνται πλήρη ενημέρωση για κάθε σημαντική εξέλιξη. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και η αποτελεσματική εποπτεία δεν αποτελούν εμπόδιο στη λειτουργία του Ιδρύματος· αποτελούν προϋπόθεση για τη διατήρηση της αξιοπιστίας και της κοινωνικής αποστολής του.

Περνώντας σύρριζα από μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα διώροφου σπιτιού – από τα τελευταία εναπομείναντα πριν εισβάλουν οι ημεδαποί και αλλοδαποί νεόπλουτοι – κυριολεκτικά κεραυνοβολούμαι από τη μυρωδιά σπιτικού φαγητού. Εδώ ακόμα επιβιώνει η παράδοση. Δεν λαθεύω, είναι μοσχαράκι κοκκινιστό στην κατσαρόλα. Μυρίζω το κρέας, μυρίζω τη σάλτσα, μυρίζω τη δάφνη και την ζαλιστική κανέλα.

Συγχρόνως ταξιδεύω εξήντα περίπου χρόνια πριν και θυμάμαι τη μάνα μου να φτιάχνει κάπως έτσι και με παρόμοιες ευωδιές, σχεδόν Κυριακή παρά Κυριακή, το αγορασμένο με φειδώ μοσχαράκι – μισή οκά ακριβώς – σοτάροντάς το με τομάτα, κόκκινο κρασί και τα υπόλοιπα. Σιγοψήνοντάς το ώρες σε σιγανή φωτιά ώστε “να κρατήσει τα ζουμιά του”.

Ήταν σταθερά κλασική η ερώτηση που μας έκανε από νωρίς το πρωί πριν φύγει για την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου: Τί θέλετε να συνοδεύει το ροζμπίφ (έτσι, συνεκδοχικά, αποκαλούσε το μοσχάρι); Μακαρόνια, πουρές ή πατάτες τηγανιτές; Εμείς, τα παιδιά, λατρεύαμε τις τηγανιτές πατάτες, ειδικά όταν τις παπαριάζαμε στην κόκκινη σάλτσα, όμως, η μάνα μου ήθελε μακαρόνια, τα οποία μάλιστα πασπάλιζε πλουσιοπάροχα με κίτρινο τυρί, πεκορίνο. Και βέβαια υπερίσχυε η γνώμη της μάνας μου. Ο πατέρας μου συνήθως ταξίδευε σε υπερπόντιους πλόες με γκαζάδικα, αλλά και τις λίγες φορές που ήταν παρών, υποχωρούσε διακριτικά εμπρός στην επιθυμία της συμβίας του. Η μητριαρχία δεν αμφισβητήθηκε ποτέ στο σπίτι μας.

Τί μοναδική γεύση όμως ήταν αυτή! Και τί μυρωδιά, συν την όραση, το ζεστό, λαχταριστό πιάτο, που δοκίμαζαν γλυκά τις αισθήσεις μας! Φορούσαμε που λέτε, τις λευκές, λινές πετσέτες γύρω απ’ το λαιμό, προσέχοντας να μην πιτσιλίσει η λαχταριστή, κόκκινη σάλτσα το επίσης λευκό τραπεζομάντιλο. Εις μάτην βέβαια. Η μάνα μου, πάντοτε οικονόμα ως παιδί της Κατοχής, κρατούσε δύο, τρεις μερίδες και για τη Δευτέρα, τις οποίες μας σερβίριζε με πουρέ η ρύζι, όταν επιστρέφαμε από το σχολείο. Με αυτόν τον απλό πλην ουσιαστικό τρόπο η τόσο γρήγορα ξοδεμένη χαρά της Κυριακής επεκτεινόταν κάπως στην κεκανονισμένη μελαγχολία της, ατέλειωτης, Δευτέρας.

Η μάνα μου ήξερε να κάνει μετρημένα, επτά φαγητά σ’ όλη την καριέρα της ως μητέρας και νοικοκυράς. Τα έκανε όμως πολύ καλά επειδή… η επανάληψη ήταν μήτηρ πάσης μαθήσεως, πράγμα που ίσχυε κατ’ εξοχήν για την μητέρα μου. Επίσης ήξερε να μοιράζει το διαιτολόγιο της εβδομάδας με σοφό τρόπο: Την Κυριακή, όπως είπαμε, κρέας, αρνάκι στο φούρνο, κοτόπουλο λεμονάτο κ.λπ, τη Δευτέρα τα υπόλοιπα της Κυριακής, την Τρίτη ψάρι, την Τετάρτη όσπρια, την Πέμπτη γαύρο το καλοκαίρι, κεφτεδάκια ή γιουβαρλάκια τον χειμώνα, την Παρασκευή κάτι λαδερό, το Σάββατο μανέστρα ή κάτι εξίσου εύκολο και ελαφρό. Σπανακόρυζο ας πούμε ή πατάτες τηγανιτές “ορφανές”. Δηλαδή σκέτες ή με συνοδεία μορταδέλας. Θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι ζούσαμε όλη την εβδομάδα για το εορταστικό γεύμα της Κυριακής;

Μαμαδίστικο και ντελίβερι

Και τότε όμως δεν έλειπαν τα απρόοπτα. Θυμάμαι τη μάνα μου, κάποιες φορές, να ξεχνιέται στο πεζοδρόμιο με τις διάφορες γειτόνισσες, ενώ μέσα στην κουζίνα το φαΐ ετοιμαζόταν… μόνο του. Θυμάμαι τον πατέρα μου να φωνάζει έντρομος “Βαρβάρα κάτι καίγεται”, αλλά και τη μητέρα μου να γυρίζει ατάραχη, χωρίς πανικό στον τόπο του εγκλήματος, την ανεπιτήρητη κουζίνα της. Το όλο στυλ της διαλαλούσε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί η κερδισμένη της υπεροχή στο σπίτι – είπαμε, είχαμε αναμφισβήτητα μητριαρχία – από ένα μικρό ατύχημα.

Έτσι επέστρεφε πάλι μετά από λίγα λεπτά στο πεζοδρόμιο της…φλυαρίας μ’ ένα καθησυχαστικό χαμόγελο και με δηλώσεις του τύπου: “Το έσβησα με λίγο κρασί (το κρέας στην κατσαρόλα). Είχε αρπάξει ελάχιστα στις άκρες, τρώγεται μιά χαρά”. Και βέβαια ουδείς προέβαλε αντίρρηση ή εξέφραζε διαμαρτυρίες. Και ασφαλώς το τρώγαμε όλοι εκόντες άκοντες αναβάλλοντας τα περί ευωχίας όνειρα για την επόμενη Κυριακή. Η ίδια όμως για να δώσει το καλό παράδειγμα, ένα συμβολικό σάλπισμα οικογενειακής ειρήνης, έβαζε πάντα στον εαυτό της το καμένο κομμάτι. Κοιτάζοντας όλους τους υπόλοιπους κατευθείαν στα μάτια. Γιατί έτσι κάνουν οι αληθινοί αρχηγοί!

ΥΓ 1. Απομακρύνομαι γρήγορα από την μπαλκονόπορτα των μυρωδιών και των αναμνήσεων. Ήδη σκέφτομαι όλη την οικογένεια που θα μαζευτεί εκεί σε λίγο γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι. Τελετουργικό σαν μια μορφή εφήμερης τέχνης. Και σαν σπονδή σ’ έναν κόσμο που οριστικά απομακρύνεται, δίνοντας τη θέση του σε καινούργιες, αγοραίες μυρωδιές, ετοιματζίδικα ντελίβερι και fusion cuisine. Ένα είδος Airbnb της γεύσης με προαγορασμένη την απόλαυση που σφραγίζει οριστικά μιαν Airbnb πατρίδα.

ΥΓ 2. Και μια και το έφερε η κουβέντα, η παρέμβαση στο φιλέτο του Ελληνικού, σηκώνει πολλή κουβέντα. Τώρα που προχώρησαν τα έργα, είναι πια προφανείς οι επιδιώξεις και η αισθητική των “επενδυτών”. Αφού το πολυδιαφημισμένο “Πάρκο Ελληνικού” τελικά γίνεται μια ολόκληρη “Πόλη Ελληνικού”, εκεί που ήταν οι ήπιες, αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά. Ή, μάλλον, μια παραθαλάσσια μεν, πυκνοκατοικημένη δε φαβέλα για εκατομμυριούχους, που θα δημιουργήσει απίστευτη συμφόρηση σε όλα τα νότια προάστια. Πολιτζμός, τουριζμός, αιζθητική.

ΥΓ 3. Άσχετο: Στην εποχή της απελπισίας και της βαρβαρότητας, η τέχνη δεν μπορεί να μας σώσει. Μπορεί όμως να δώσει στην απελπισία μας περιεχόμενο.

«Πολίτες από την κοινωνία στο Εθνικό Συμβούλιο». «Μια νέα πολιτική δομή με πρόσωπα από την παραγωγή, την επιστήμη, την εργασία και την κοινωνική ζωή της χώρας». «Μια νέα συλλογική πολιτική δομή που συγκροτείται από 400+1 πολίτες με διαφορετικές επαγγελματικές, επιστημονικές και κοινωνικές διαδρομές». «Η σύνθεση του Εθνικού Συμβουλίου που αποτυπώνει τη βασική επιλογή της ΕΛΑΣ: η νέα πολιτική προσπάθεια να οικοδομηθεί από την κοινωνία και να απευθύνεται στην κοινωνία, να δώσει χώρο και φωνή σε ανθρώπους που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις προκλήσεις της καθημερινότητας, της εργασίας, της παραγωγής, της επιστήμης και της κοινωνικής ζωής».

«Το Εθνικό Συμβούλιο που αποτελείται από ανθρώπους που προέρχονται από την κοινωνία, την παραγωγή, την επιστήμη και την καθημερινή ζωή, από ανθρώπους που, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, δεν βλέπουν την πολιτική ως επάγγελμα, αλλά ως πεδίο ευθύνης και συμμετοχής». «Επιλογή που σηματοδοτεί έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης: μια πολιτική δύναμη που δεν περιμένει την κοινωνία να ακολουθήσει, αλλά ανοίγει τις πόρτες της για να ακούσει, να συνδιαμορφώσει και να δράσει μαζί με τους πολίτες».

«Την ΕΛΑΣ που επιδιώκει να χτίσει μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, μια σχέση που βασίζεται στη συμμετοχή, στις ανοιχτές διαδικασίες και στη συλλογική προσπάθεια για μια χώρα με περισσότερη δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και προοπτική, διότι η πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να είναι υπόθεση λίγων, χρειάζεται τη συμμετοχή των πολλών»…

Πολίτες κρατικής μισθοδοτήσεως

… και διαβάζοντας τον κατάλογο των Τετρακοσίων πολιτών, διαπιστώνω ότι οι περισσότεροι αξιοποιούν θέσεις, βαθμούς και υπηρεσίες που τους εμπιστεύθηκε το κράτος (ΕΣΥ, καθηγητές ΑΕΙ, εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αυτοδιοικητικοί, δικηγόροι, ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού, καλλιτέχνες του ναυτικού και της αεροπορίας, πρώην βουλευτές και γενικοί γραμματείς υπουργείων και άλλοι γνωστοί κυρίως με την ιδιότητα του συνδικαλιστή παντού) να τρέχουν τώρα να θέλουν να μας καθοδηγούν πάλι για το καλό μας.

Δεν γίνομαι κακός. Απλώς δεν θέλω δούλεμα και τώρα στα γεράματα, όταν πολλών κομμάτων τερτίπια και νόον έγνων…