Όπως γράφουν κυπριακά μέσα, σήμερα το πρωί, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό Αποστόλου Παύλου, ο πρώην μητροπολίτης Πάφου Τυχικός εισήλθε στην εκκλησία και κατευθύνθηκε προς το ιερό, με σκοπό να μετάσχει στη λειτουργία. Ο ιερέας του συγκεκριμένου ναού τον προσέγγισε, αναφέροντας του ότι δεν έχει το δικαίωμα, αφού τελεί σε αργία με απόφαση της Ιεράς Συνόδου και τον κάλεσε να αποχωρήσει για να μην τον φέρνει σε αμηχανία. Ο κ. Τυχικός σύμφωνα με την καταγγελία του ιερέα, αντέδρασε στην υπόδειξη και ακολούθησε λογομαχία και συμπλοκή.

Σύμφωνα με το sigmalive το απόγευμα οργανώθηκε συγκέντρωση συμπαράστασης προς τον Τυχικό και οι συγκεντρωθέντες αναφέρονταν σε «απαράδεκτες πρακτικές» από πλευράς της Ιεράς Συνόδου και του Αρχιεπισκόπου, με ιδιαίτερη αναφορά στην πρόθεση αλλαγής του καταστατικού της Εκκλησίας της Κύπρου, ώστε οι Μητροπολίτες να εκλέγονται από την Ιερά Σύνοδο και όχι από τον λαό.

Οι παρευρισκόμενοι αξίωσαν, μεταξύ άλλων, την αποκατάσταση του τέως Μητροπολίτη Τυχικού, την εφαρμογή των Ιερών Κανόνων και τη διατήρηση της συμμετοχής του λαού στις εκλογικές διαδικασίες της Εκκλησίας. Μετά το πέρας της συγκέντρωσης, ακολούθησε πορεία προς το κτήριο της Μητρόπολης Πάφου, με τους συμμετέχοντες να τονίζουν ότι στόχος τους είναι «να ακουστεί δυνατά η φωνή των πιστών».

Σύμφωνα με πληροφορίες του ikariaki.gr, πρόκειται για έναν Γάλλο τουρίστα

Στη σημερινή εποχή, η ισχύς δεν συγκεντρώνεται σε ένα σημείο. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο, που να σχεδιάζει και να ελέγχει το σύνολο. Αντίθετα, αυτό που παρατηρούμε είναι μια δομή, στην οποία η ισχύς διαχέεται, λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα και δεν ταυτίζεται πλήρως με κανένα από αυτά. Τα κράτη εξακολουθούν να διαθέτουν πολιτική εξουσία. Οι αγορές επηρεάζουν καθοριστικά τις οικονομικές εξελίξεις. Οι θεσμοί επιχειρούν να θέσουν κανόνες και όρια.

Καμία όμως από αυτές τις σφαίρες δεν ελέγχει συνολικά την πραγματικότητα. Αυτό που έχει μεταβληθεί δεν είναι απλώς η κατανομή της ισχύος, αλλά η ίδια η φύση της. Η ισχύς παύει να είναι εντοπισμένη και γίνεται δομική. Δεν εκφράζεται μόνο μέσα από αποφάσεις, αλλά μέσα από διαδικασίες, ροές και περιορισμούς. Δεν επιβάλλεται μόνο από κάποιον, αλλά προκύπτει από τον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του συστήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο, πολλές από τις εξελίξεις που βιώνουμε δεν μπορούν να αποδοθούν σε έναν συγκεκριμένο δρώντα. Δεν είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου, που εκπονήθηκε σε κάποιο κέντρο, αλλά αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης δυνάμεων, που δεν ελέγχονται πλήρως από κανέναν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συμφέροντα ή στρατηγικές. Σημαίνει όμως ότι, ακόμη και αυτά λειτουργούν μέσα σε ένα πεδίο, που δεν μπορούν να καθορίσουν απόλυτα.

Ο μηχανισμός επιρροής του χρηματοπιστωτικού συστήματος

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετατόπισης. Δεν είναι μια ενιαία οντότητα με κεντρική διοίκηση. Δεν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο λαμβάνονται αποφάσεις για το σύνολό του. Αντίθετα, πρόκειται για ένα δίκτυο θεσμών, αγορών, κεφαλαιακών ροών και προσδοκιών, το οποίο λειτουργεί με εσωτερικούς κανόνες και αποκτά συνολική επίδραση, χωρίς να διαθέτει ενιαίο κέντρο. Η επιρροή του στην πολιτική δεν ασκείται κυρίως μέσω άμεσων εντολών. Δεν υπάρχει ένας μηχανισμός που υπαγορεύει συγκεκριμένες αποφάσεις στις κυβερνήσεις. Αντιθέτως, η επιρροή αυτή είναι έμμεση, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική.

Λειτουργεί μέσα από δύο βασικούς άξονες: τη χρηματοδότηση και τον καθορισμό των ορίων δράσης. Ο πρώτος άξονας αφορά τη χρηματοδότηση. Τα σύγχρονα κράτη εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις αγορές για τη χρηματοδότηση του χρέους τους και τη σταθερότητα των οικονομιών τους. Οι επιχειρήσεις, τα μέσα ενημέρωσης και συνολικά η οικονομική δραστηριότητα στηρίζονται σε συνεχή ροή κεφαλαίων. Αυτή η εξάρτηση δημιουργεί ένα πεδίο επιρροής. Όχι απαραίτητα με τη μορφή άμεσης παρέμβασης, αλλά ως συνθήκη μέσα στην οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Ωστόσο, ακόμη πιο καθοριστικός είναι ο δεύτερος άξονας. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν λέει στην πολιτική τι να κάνει. Καθορίζει όμως τι μπορεί να κάνει χωρίς συνέπειες. Κάθε πολιτική επιλογή αξιολογείται άμεσα από τις αγορές. Αν μια απόφαση αυξάνει την αβεβαιότητα, διαταράσσει τη ροή κεφαλαίων ή θεωρείται ότι θέτει σε κίνδυνο τη σταθερότητα, ενεργοποιούνται μηχανισμοί πίεσης: αύξηση του κόστους δανεισμού, περιορισμός επενδύσεων, μεταφορά κεφαλαίων. Οι αντιδράσεις αυτές δεν αποτελούν εντολή. Είναι αποτέλεσμα της ίδιας της λειτουργίας του συστήματος. Έτσι, η πολιτική εξουσία δεν καταναγκάζεται άμεσα. Προσαρμόζεται εκ των προτέρων. Αυτοπεριορίζεται. Κινείται μέσα σε ένα πεδίο δυνατοτήτων, που δεν έχει η ίδια ορίσει.

Η εξουσία ως πλαίσιο – όχι ως απόφαση

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Η ισχύς του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν έγκειται στο ότι αποφασίζει. Έγκειται στο ότι καθορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να ληφθούν αποφάσεις. Με αυτήν την έννοια, η εξουσία δεν έχει εξαφανιστεί. Έχει μετατοπιστεί. Δεν βρίσκεται πλέον αποκλειστικά σε εκείνον που φαίνεται να κυβερνά. Βρίσκεται και σε εκείνον που ορίζει τα όρια της διακυβέρνησης. Αν συνεχίσουμε να αναζητούμε ένα ενιαίο κέντρο, θα καταλήγουμε σε απλουστευτικές ερμηνείες. Θα αποδίδουμε σε πρόσωπα ή κράτη εξελίξεις που υπερβαίνουν τη βούλησή τους. Αντίθετα, αν αναγνωρίσουμε ότι η ισχύς λειτουργεί ως δομή, τότε η εικόνα γίνεται πιο σαφής.

Ο κόσμος δεν είναι χωρίς εξουσία. Είναι ένας κόσμος όπου η εξουσία δεν είναι συγκεντρωμένη, αλλά διάχυτη. Δεν εκδηλώνεται ως εντολή, αλλά ως περιορισμός. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνεται μια νέα μορφή σύγκρουσης. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η πολιτική εξουσία, που εξακολουθεί να εκφράζεται μέσα από θεσμούς και αποφάσεις. Από την άλλη, μια μορφή ισχύος, που δεν έχει κέντρο, αλλά καθορίζει τα όρια μέσα στα οποία λειτουργεί η πολιτική.

Η σύγκρουση αυτή δεν εκδηλώνεται ως άμεση αντιπαράθεση. Εκδηλώνεται ως απόκλιση ανάμεσα σε αυτό που μπορεί να αποφασιστεί και σε αυτό που μπορεί να εφαρμοστεί. Και όσο αυτή η διάκριση παραμένει αόρατη, τόσο η ψευδαίσθηση του ενιαίου κέντρου θα επιμένει. Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Δεν ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάποιος αποφασίζει για όλα. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου το καθοριστικό ερώτημα δεν είναι ποιος αποφασίζει, αλλά ποιος ορίζει το πεδίο των αποφάσεων. Και αυτό το πεδίο δεν έχει πρόσωπο. Αλλά έχει ισχύ.

Ο Δημοσθένης Μιχόπουλος είναι συγγραφέας.

Είναι ανακουφιστικό για εμάς ότι κανείς δεν τραυματίστηκε, ιδίως ο Πρόεδρος Τραμπ και η εκλεκτή σύζυγός του Μελάνια.

Στις δημοκρατίες, οι αγώνες διεξάγονται με ιδέες: δεν υπάρχει θέση για καμία μορφή βίας. Εκφράζω τις ευχές μου για ταχεία ανάρρωση προς τον Πρόεδρο Τραμπ, τη σύζυγό του, την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον αμερικανικό λαό”

Για την Ελλάδα είναι μία ευκαιρία η “συμμαχία” με την Γαλλία, να ευοδωθεί περισσότερο από την προμήθεια συγχρόνων όπλων. Από μόνη της η Ελλάδα ουδέποτε θα μπορούσε να προβάλει τέτοια αξίωση, παρά μόνον  από κοινού και εν συνεννοήσει με την Γαλλία, την δεύτερη οικονομική “ατμομηχανή” της ΕΕ, μετά την Γερμανία. Η υπερδανεισμένη χώρα μας, μετά την πιστωτική κρίση 2010-16, δεν έχει άλλο χώρο πιστοληπτικής αξιοπιστίας, να λάβει χρηματοδοτήσεις ανάπτυξης, που έχει ανάγκη.

Η πρόταση Μακρόν της έρχεται “γάντι”, εάν βεβαίως γίνει αποδεκτή από την Γερμανία, που είναι αντίθετη με την έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ. Όμως, χωρίς νέα χρηματοδοτικά εργαλεία και με την στενότητα κεφαλαίων στις άλλες αγορές χρήματος της Γουόλ Στριτ και Λονδίνου, που κυριαρχούνται από τις επενδύσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης, Ρομποτικής και Διαστήματος, από που μπορούν να αντληθούν οι απαραίτητες πιστώσεις, πχ. για την ενεργειακή επάρκεια της “ηνωμένης” Ευρώπης. Λ.χ. πώς η Ελλάς θα μπορούσε να αναπτύξει την πυρηνική παραγωγή ηλεκτρισμού ή τα υδροηλεκτρικά φράγματα;

Μετά το 2030, η Ελλάδα καλείται να πληρώσει 300 δις ευρώ δάνεια, που πήρε από τα κράτη-μέλη για να αποφύγει την τυπική χρεοκοπία το 2016. Περιθώρια φορολογίας δεν υπάρχουν άλλα και η δημογραφική κρίση αποθαρρύνει τις ιδιωτικές επενδύσεις. Αν το ΤΑΑ  -ένα Ευρωπαϊκό “σχέδιο Μάρσαλ”- δεν καλύψει το κενό χρηματοδοτήσεως, τότε η μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα της Ελληνικής οικονομίας θα χαθεί και αυτό θα είναι χειρότερο από την απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας, που εγγυάται η Γαλλία ή το άρθρο 45 της Ευρωπαϊκής συμφωνίας, περί κοινής συνδρομής σε περίπτωση έξωθεν επιθέσεως. “Καλός είναι ο αγιασμός, αλλά φέρτε και την γάτα” λέει η λαϊκή σοφία. Για τα… ποντίκια της γειτονιάς μας.

Φάκελος Ευρωεκλογές

Πρώτη κρίση ήταν αυτή μετά τις ευρωεκλογές του 2024, όταν το 41% έγινε 28%, διαψεύδοντας πανηγυρικά τα αισιόδοξα προγνωστικά των φιλοκυβερνητικών «γκουρού» των δημοσκοπήσεων. Τότε η ηγετική ομάδα περί τον Μητσοτάκη με έκπληξη κατάλαβε ότι η εμμονή στον γάμο των ομόφυλών ζευγαριών είχε προκαλέσει την οργή σημαντικού τμήματος της λαϊκής βάσης της ΝΔ, που ήθελε δια της ψήφου του να διαδηλώσει την απαρέσκειά του στη βίαιη ιδεολογική μετάλλαξη του κόμματος. Το επιτελείο του Μαξίμου, παίρνοντας το μάθημά του, κήρυξε σιωπηρά, έστω και με βαριά καρδιά, αλλαγή πλεύσης, εγκαταλείποντας τη γουόκ ατζέντα που ασμένως είχε προηγουμένως εγκολπωθεί. Εξάλλου, σύντομα ο «οδοστρωτήρας» Τραμπ θα επέβαλε και εκ των πραγμάτων το τέλος της «γραμμής Πατέλη». 

Υπόθεση Τέμπη

Η δεύτερη κρίση, που επίσης έπιασε εξ απήνης το κυβερνητικό επιτελείο, προκλήθηκε από τις τεράστιες συγκεντρώσεις για τη θλιβερή επέτειο των δύο ετών από το δυστύχημα των Τεμπών. Με τον τρόπο αυτό κατέρρευσε ο αμοραλιστικός ισχυρισμός ότι οι εκλογές είχαν αθωώσει τους πολιτικούς υπευθύνους του τραγικού συμβάντος. Το πλήθος και η ευρύτητα των κινητοποιήσεων προκάλεσαν πρωτοφανή σύγχυση στο σύστημα του Μαξίμου. Ο πανικός αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην καταστροφική συνέντευξη Μητσοτάκη στον Άλφα, στην οποία εξαναγκάστηκε να υιοθετήσει απολογητικό ύφος. Σύντομα, όμως, το τροπάρι άλλαξε και την υπόθεση ανέλαβαν οι γνωστοί μουτζαχεντίν του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, που έκτοτε δίνουν τον τόνο σε μια άκρως τοξική τακτική, υβρίζοντας όσους αμφισβητούν την κυβερνητική επιχειρηματολογία ως «τυμβωρύχους».

Η ανοιχτή πληγή του ΟΠΕΚΕΠΕ για Μητσοτάκη

Η τρίτη κρίση προέκυψε από την πρώτη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το κτύπημα της, μη ελεγχόμενης, ευρωπαϊκής εισαγγελίας υπήρξε βαρύτατο για την κυβέρνηση. Ο πανικός αυτή τη φορά οδήγησε στην άμεση εκπαραθύρωση όσων κυβερνητικών στελεχών ήταν αναμεμιγμένοι στην υπόθεση. Ταυτόχρονα, τέθηκε σε εφαρμογή για μια ακόμη φορά η επιχείρηση ανάδειξης του πρωθυπουργού σε ρόλο δίκαιου και ηθικού «πατερούλη» που υπονομεύεται από τις χρόνιες παθογένειες του κράτους και την ανικανότητα των βουλευτών του. Παρά την υπερπροσπάθεια, όμως, να αλλάξει η ατζέντα, η διαχείριση του ζητήματος θα αποτύχει. Αφενός, η εικόνα της κυβέρνησης θα αμαυρωθεί ανεπανόρθωτα με τα αίσχη της Εξεταστικής Επιτροπής, οι συνεδριάσεις της οποίας έγιναν σήριαλ υψηλής τηλεθέασης. Αφετέρου, η απομάκρυνση υπουργών και υφυπουργών δημιούργησε ένα κακό προηγούμενο, που ο πρωθυπουργός θα το έβρισκε πολύ σύντομα μπροστά του, ενώ προκάλεσε και τη μήνιν κάποιων που θεώρησαν ότι απομακρύνθηκαν αδίκως. Μεταξύ αυτών, ο πολύς Βορίδης, ο οποίος πιστεύει ότι εκτέθηκε άσχημα, ενώ αυτός απλώς έκανε τις εξυπηρετήσεις που του ζήτησαν από ψηλά. Έκτοτε έχει εξαπολύσει οξύτατο πόλεμο προς το πρωθυπουργικό περιβάλλον, στοχοποιώντας ιδιαιτέρως τον Σκέρτσο, που αναδεικνύεται στον αδύναμο κρίκο της πρωθυπουργικής παρέας. 

Το πλήγμα της Κοβέσι

Η τέταρτη κρίση, με αφορμή τις νέες «δικογραφίες Κοβέσι», προκάλεσε τόσο έντονες αναταράξεις, που οδήγησε το πρωθυπουργικό περιβάλλον σε ένα εκπληκτικό κρεσέντο λαθών. Λόγω και της άγνοιας των λεπτομερειών του κατηγορητηρίου, αλλά και του άγχους των δικογραφιών που θα ακολουθούσαν, αποφασίσθηκε η άμεση καρατόμηση όσων κυβερνητικών στελεχών τα ονόματα περιλαμβάνονται στα έγγραφα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, και αντιστοίχως για όλους τους εμπλεκόμενους βουλευτές να ζητηθεί η άρση ασυλίας τους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι αρχικώς εξαγγέλθηκε ότι οι υποθέσεις θα κριθούν κατά περίπτωση. Καθώς, όμως στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουμε απλώς τηλεφωνικές παρεμβάσεις ρουτίνας, προς βοήθεια κάποιου έρμου δικαιούχου επιδότησης από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που για κάποιο λόγο, γραφειοκρατικό συνήθως, δεν πήρε ό,τι δικαιούτο, οι βουλευτές αισθάνθηκαν ότι η ηγεσία τους άδειασε. Αυτό επιτάθηκε όταν ξεκίνησε πάλι η γνωστή επιχείρηση για να βγει λάδι ο αρχηγός, μαζί με το τεχνοκρατικό επιτελικό κράτος των συνεργατών του, αλλά βουτηγμένο στην παθογένεια το κατώτερο πολιτικό προσωπικό. Η δυσαρέσκεια θα μετατραπεί σε αγανάκτηση όταν ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε με τη γονατογραφία του Σκέρτσου για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή. Ήταν τόσο πρόχειρα όλα όσα περιείχε αυτή η πρόταση που στην ουσία μαζεύτηκε γρήγορα, αποκαλύπτοντας όμως και τις πραγματικές ικανότητες του πρωθυπουργικού άλτερ έγκο. Η αλληλουχία των λαθών θα έχει, όμως, συνέχεια, όταν στη θέση των νέων υπουργών τοποθετούνται πάλι εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες, επιβεβαιώνοντας τις υπόνοιες ότι ο Μητσοτάκης δεν εμπιστεύεται τους βουλευτές του. Αν και, βεβαίως, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, όπως ο Μακάριος Λαζαρίδης, στον οποίο παραχώρησε θέση υφυπουργού για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στις τοξικές μονομαχίες στη Βουλή. Το σκάνδαλο με το πτυχίο του συγκεκριμένου πολιτικού προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη ζημιά από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, κατεδαφίζοντας ό,τι είχε απομείνει από το αφήγημα για την «κυβέρνηση των αρίστων». Πελαγωμένα πιά τα παιδιά του Μαξίμου, ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρουν κάποιον να αντικαταστήσουν τον, αγνώμονα όπως αποδείχθηκε από τη στάση του προς την Ντόρα, Μακάριο, κατέληξαν σε έναν άσημο βουλευτή Λευκάδας, που προφανώς ούτε στον ύπνο του δεν είχε ονειρευτεί ότι θα γίνει κάποια ημέρα υφυπουργός. 

Κινδυνεύει με νοκ-αουτ ο Μητσοτάκης

Όλο αυτό το «μπάχαλο» προκάλεσε μια πρωτοφανή αναστάτωση στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, που έφθασε στα πρόθυρα της μαζικής ανυπακοής κατά τη ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των εμπλεκομένων βουλευτών, ως μήνυμα δυσαρέσκειας για την εν γένει συμπεριφορά της ηγεσίας. Το ρήγμα προσωρινά αποσοβήθηκε, αλλά άφησε πίσω του χαίνουσες πληγές, που δύσκολα θα κλείσουν μέχρι τις εκλογές. Μάλλον το αντίθετο προμηνύεται. Οι ευθείες επιθέσεις κατά του Σκέρτσου, ιδιαίτερα μετά την απαξιωτική για τους εκλεγμένους βουλευτές ανάρτησή του, δείχνουν ότι το χάσμα είναι μάλλον αγεφύρωτο. Πολλώ δε μάλλον, αν έρθουν και νέες δικογραφίες οι οποίες μοιραία θα προκαλέσουν νέες κρίσεις, νέους πανικούς, νέα λάθη και νέες αντιθέσεις επιτελικού κράτους-βουλευτών. 

«Φαίνεται ότι πραγματικά είχε βάλει στόχο πρόσωπα που δουλεύουν στην κυβέρνηση, πιθανόν και τον πρόεδρο», δήλωσε ο Μπλανς στην εκπομπή Meet the Press του NBC News και πρόσθεσε ότι ο ύποπτος ταξίδεψε όπως φαίνεται με τρένο από το Λος Αντζελες στο Σικάγο και στην συνέχεια στην Ουάσινγκτον.

Κατηγορίες θα ασκηθούν από ομοσπονδιακό δικαστήριο αύριο εναντίον του για επίθεση κατά ομοσπονδιακού πράκτορα και χρήση πυροβόλου όπλου με στόχο την δολοφονία ομοσπονδιακού πράκτορα, είπε.

Ο ύποπτος δεν συνεργάζεται με τους ανακριτές, είπε ο Μπλανς.

Ο υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε επίσης ότι πιστεύει πως ο βασιλιάς Κάρολος θα είναι ασφαλής για την επίσκεψή του από αύριο στις ΗΠΑ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι δικαστικές περιπέτειες του Νετανιάχου ξεκίνησαν εδώ και μία δεκαετία και πολώνουν το πολιτικό σκηνικό εδώ και πέντε εκλογικές αναμετρήσεις, από το 2019 οπότε και απαγγέλθηκαν κατηγορίες, μέχρι το 2022. Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση αναμένεται τον Οκτώβριο 2026.

Ο Νετανιάχου αρνείται τις κατηγορίες για παθητική και ενεργητική δωροδοκία, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Ο πρόεδρος Ισαάκ Χέρτσογκ δήλωσε επίσης σήμερα ότι μία συμφωνία ομολογίας ενοχής είναι η καλύτερη λύση στην περίπτωση Νετανιάχου.

«Ο Πρόεδρος πιστεύει κατά συνέπεια ότι, πριν εξετάσει το αίτημα απονομής χάριτος καθαυτό, πρέπει να εξαντληθούν οι προσπάθειες για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, εκτός της δικαστικής αίθουσας», αναφέρεται στην ανακοίνωση της προεδρίας.

Η ανακοίνωση εκδόθηκε έπειτα από σημερινό δημοσίευμα των New York Times σύμφωνα με το οποίο ο πρόεδρος σχεδιάζει να εκκινήσει διαμεσολάβηση για συμφωνία ομολογίας ενοχής, αναβάλλοντας προς το παρόν κάθε απόφαση για το αίτημα χορήγησης χάριτος.

Εκπρόσωπος της ισραηλινής προεδρίας απέφυγε να σχολιάσει την ανακοίνωση, ενώ το γραφείο του Νετανιάχου δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα για σχολιασμό.

Το αίτημα του Νετανιάχου κατατέθηκε τον Νοέμβριο. Σύμφωνα με το ισραηλινό δίκαιο, ο πρόεδρος έχει το προνόμιο χορήγησης χάριτος σε καταδικασθέντες. Αλλά δεν υπάρχει προηγούμενο χορήγησης προεδρικής χάριτος μεσούσης της δίκης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε τον ισραηλινό πρόεδρο να απονείμει χάρι στον Νετανιάχου αρκετές φορές, την τελευταία τον Μάρτιο, κατά την διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν.

Ο Νετανιάχου καλείται να επιστρέψει στο δικαστήριο αυτήν την εβδομάδα, καθώς η δίκη του, που ξεκίνησε το 2020, επαναλαμβάνεται. Είναι ο πρώτος εν ενεργεία πρωθυπουργός του Ισραήλ που αντιμετωπίζει κατηγορίες για εγκλήματα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Βενεζουέλα συμβάλλει λιγότερο από 1% στην παγκόσμια παραγωγή κοκαΐνης, ενώ η ροή κοκαΐνης που διέρχεται από τη χώρα εκτιμάται στο 5-24% της παγκόσμιας διακίνησης. Η Βενεζουέλα παράγει ελάχιστα (εκτιμήσεις <50 τόνους κατ’ έτος), λόγω ακατάλληλου εδάφους. Το UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime) δεν την κατατάσσει στους σημαντικούς παραγωγούς). Προφανώς τα αίτια του πολέμου στη Βενεζουέλα δεν είναι ούτε η παραγωγή, ούτε η διακίνηση της κοκαΐνης.

Οι Βρετανικοί πόλεμοι του Οπίου (1839-1842 και 1856-1860) παραμένουν ένα από τα πιο ντροπιαστικά κεφάλαια της αποικιοκρατικής ιστορίας, όπου η Βρετανική Αυτοκρατορία, με την υποστήριξη της East India Company, επέβαλε βίαια το εμπόριο οπίου στην Κίνα. Αυτή η πρακτική δεν ήταν απλώς οικονομική εκμετάλλευση – με τα βρετανικά κέρδη να φτάνουν τα 10 εκατομμύρια λίρες ετησίως (Lovell, The Opium War, Picador, 2011) – αλλά και εργαλείο κοινωνικής καταστολής. Το όπιο, παραγόμενο μαζικά στην Ινδία, εισαγόταν στην Κίνα, προκαλώντας εθισμό σε 10-12 εκατομμύρια Κινέζους (ποσοστό 2-3% του πληθυσμού), διαβρώνοντας οικονομία, κοινωνία, θεσμούς.

Όταν η κινεζική κυβέρνηση, υπό τον Αυτοκράτορα Νταογκουάνγκ, απαγόρευσε το εμπόριο το 1839 και κατέστρεψε 20.000 κιλά οπίου στην Καντόν, η Βρετανία κήρυξε πόλεμο, νικώντας με ναυτική υπεροπλία και επιβάλλοντας τις εξευτελιστικές Συνθήκες του Νανκίνγκ (1842) και του Τιεντσίν (1858). Αυτές οι συνθήκες άνοιξαν τα κινεζικά λιμάνια, παραχώρησαν το Χονγκ Κονγκ και νομιμοποίησαν το εμπόριο ναρκωτικών, μετατρέποντας την Κίνα σε εξαρτημένο προτεκτοράτο, επιβάλλοντας τον αιώνα που η κινεζική ιστορία αποκαλεί Αιώνα της ταπείνωσης. Αιώνα που δεν έχει ξεχάσει και δεν έχει συγχωρήσει η Κίνα.

Ο κινεζικός προστατευτισμός

Το σύστημα Cohong (公行, Gonghang): Από το 1757 μέχρι το 1842, η αυτοκρατορική Κίνα επέτρεπε το εξωτερικό εμπόριο μόνο από ένα λιμάνι (Καντόνα/Καντόν) και μόνο μέσω 13 κινεζικών εμπορικών οίκων, που είχαν άδεια από τον αυτοκράτορα. Αυτοί οι οίκοι ονομάζονταν συλλογικά Cohong (από το κινεζικό “Δημόσιοι Οίκοι”).

• Οι ξένοι έμποροι (Βρετανοί, Ολλανδοί, Αμερικανοί κ.λπ.) δεν είχαν δικαίωμα να διαπραγματευτούν απευθείας με κανέναν άλλον Κινέζο.
• Το Cohong λειτουργούσε σαν κρατικό μονοπώλιο-καρτέλ: καθόριζε τιμές, φόρους, ποσότητες, ακόμα και το ποιος ξένος έμπορος θα είχε πρόσβαση.

Οι Βρετανοί το αποκαλούσαν “Canton System” και το θεωρούσαν ταπεινωτικό και εξοντωτικό για το εμπόριό τους. Η βρετανική προσπάθεια ελεύθερης διακίνησης οπίου στην Κίνα σκόπευε, πέραν των τεράστιων κερδών, να αντιμετωπίσει το παθητικό βρετανικό εμπορικό ισοζύγιο με την Κίνα, λόγω των εισαγωγών μεταξιού, τσαγιού και πορσελάνης. Επίσης η προώθηση οπίου λειτουργούσε ως μέσο οργανωμένης κερδοφόρας, μαζικής διαφθοράς, διαμόρφωσης ισχυρών δικτύων παρέμβασης και υπονόμευσης εθνικής συνοχής, επιτρέποντας στους Βρετανούς εμπόρους να παρεμβαίνουν στην οικονομία και την κοινωνία.

Αυτή η βρετανική τακτική, που κόστισε εκατομμύρια ζωές και την εθνική κυριαρχία της Κίνας, επιστρέφει σήμερα, ως μπούμερανγκ, στη Δύση. Μια τραγική πραγματικότητα, που επιβεβαιώνει την ακατάλυτη διαχρονική ισχύ της αρχαιοελληνικής Νέμεσης, που επιστρέφει ως εκδίκηση της ιστορίας. Η Νέμεση των Ναρκωτικών στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Δύση γενικότερα μάλλον αποκαλύπτει ότι η ιστορία δεν συγχωρεί: Η Δύση, που χρησιμοποίησε τα ναρκωτικά “ως όπλο” κατά της Ανατολής, τώρα βυθίζεται στην ίδια παγίδα, με την Κίνα σήμερα να παίζει ρόλο προμηθευτή.

Στις ΗΠΑ, η κρίση οπιοειδών και συνθετικών ναρκωτικών είναι η χειρότερη στην ιστορία: Το 2023, 107.543 θάνατοι από υπερδοσολογίες (CDC, 2024 – Centers for Disease Control and Prevention, U.S. Department of Health and Human Services). Η “φαιντανύλη” (fentanyl) είναι ένα ισχυρό συνθετικό οπιοειδές φάρμακο, που ανήκει στην ίδια κατηγορία με τη μορφίνη και την ηρωίνη, αλλά είναι περίπου 50-100 φορές πιο ισχυρή από τη μορφίνη και 50 φορές πιο ισχυρή από την ηρωίνη κάνει θραύση.  Τα συνθετικά οπιοειδή δεν είναι εισαγόμενα στην Δύση. Οι πρώτες ύλες για την παραγωγή τους νομίμως παραγόμενες σε Κίνα και Ινδία είναι εισαγόμενες. (Πηγή: Texas Office of the Attorney General, “Global Opioid Settlement,” στις 31 Ιανουαρίου 2026).

“Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννάνε οι κότες”

Ο κύριος εχθρός είναι εντός των τειχών, όχι στη Βενεζουέλα. Ο κύριος εχθρός είναι η δυτική θεοποίηση του κέρδους. Πολλές μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες (Big Pharma) εμπλέκονται στη νόμιμη παραγωγή και εμπορία οπιοειδών φαρμάκων (όπως oxycodone, hydrocodone, fentanyl, hydromorphone κ.λπ.), κυρίως για ιατρική χρήση (παυσίπονα, αναισθητικά, θεραπεία καρκινικού πόνου). Αυτές οι εταιρείες έχουν κατηγορηθεί συχνά για επιθετικό μάρκετινγκ, υπερβολική προώθηση και υποτίμηση κινδύνων εθισμού, που συνέβαλαν στην κρίση οπιοειδών (ιδίως στις ΗΠΑ, αλλά και αλλού)

“Οι κύριες φαρμακευτικές εταιρείες που έχουν εμπλακεί στην παραγωγή, διανομή, ή νομικές διαδικασίες σχετικές με οπιοειδή στις ΗΠΑ, σύμφωνα με επίσημες πηγές (U.S. Department of Justice, DEA ARCOS database, National Opioid Settlement), περιλαμβάνουν γίγαντες του χώρου, όπως:

• Purdue Pharma
• Johnson & Johnson (μέσω Janssen)
• Teva Pharmaceuticals
• Endo International
• Mallinckrodt
• AbbVie (μέσω Allergan)
• Viatris
• Hikma Pharmaceuticals
• Amneal Pharmaceuticals
• Sun Pharmaceutical
• Zydus Lifesciences
• Apotex

Αυτή η χρυσοφόρα βιομηχανία στηρίζεται στην αυξανόμενη ζήτηση και στην την αχαλίνωτη συνταγογράφηση οπιοειδών (π.χ. OxyContin της Purdue Pharma, 1996-2010), που δημιούργησε 2 εκατομμύρια εξαρτημένους, και τώρα τροφοδοτείται από κινεζικά κυρίως, εργαστήρια που εξάγουν πρόδρομες ουσίες (90% της παγκόσμιας παραγωγής φαιντανύλης από Κίνα/Μεξικό, UNODC, 2024 / U.N. World Drug Report 2024 – Παγκόσμια Έκθεση Ναρκωτικών 2024).

Στη Βρετανία, η κατάσταση είναι εξίσου δραματική. Η Δύση συνολικά βιώνει αυτή τη νέμεση. Στην Ευρώπη, οι θάνατοι από οπιοειδή αυξήθηκαν 20% τα τελευταία χρόνια (EMCDDA, 2024), με την Κίνα να ελέγχει την αλυσίδα εφοδιασμού. Η “εκδίκηση της ιστορίας” είναι εμφανής. Η Κίνα, θύμα των Πολέμων του Οπίου, έχει γίνει εξαγωγέας πρώτων υλών παραγωγής ναρκωτικών, πληρώνωντας την Δύση με το ίδιο  νόμισμα, οικονομικά και κοινωνικά.

Στις ΗΠΑ, η κρίση πλήττει κυρίως παραγωγικές ηλικίες και την εργατική τάξη (70% θανάτων σε άνδρες 35-54 ετών), ενώ στη Βρετανία οι φτωχοί πληρώνουν το τίμημα. Αυτή η “αντίστροφη ροή” ναρκωτικών ενέχει τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Η κρίση δεν περιορίζεται σε θανάτους χρηστών, έχει ευρύτερο γενικότερο κοινωνικό κόστος. Στις ΗΠΑ, 500.000 παιδιά χάνουν γονείς ετησίως από υπερδοσολογίες, ενώ η οικονομική απώλεια φτάνει τα 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως (CDC, 2024).

Ο μεγάλος πόλεμος του οπίου που χάνει η Δύση

Υπολογίζοντας το κόστος: Στην Βρετανία το συνολικό ετήσιο κόστος στην κοινωνία είναι περίπου £20 δισεκατομμύρια (£20 billion) ετησίως (National Crime Agency (NCA), National Strategic Assessment 2025). Αυτό περιλαμβάνει άμεσο κόστος (π.χ. υπηρεσίες υγείας, θεραπείες, επιβολή νόμου, ποινική δικαιοσύνη) και έμμεσο κόστος (π.χ. απώλεια παραγωγικότητας, εγκληματικότητα, θάνατοι, κοινωνικές επιπτώσεις, μη υλικά κόστη όπως απώλεια ποιότητας ζωής).

Η Δύση, που έσπειρε εθισμό στην Ανατολή, τώρα θερίζει τη δική της σοδειά καταστροφής. Ο ρόλος του ολιγοπωλίου των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών (Big Pharma) στη παραγωγή ναρκωτικών είναι κεντρικός και συμβάλλει καθοριστικά στην αποτυχία κρατικών πολιτικών αντιμετώπισης της μάστιγας. (Πηγή: Texas Office of the Attorney General, “Global Opioid Settlement“, 31 Ιανουαρίου 2026).

Εταιρείες, όπως η Purdue Pharma (ιδιοκτήτρια του OxyContin) και η Teva Pharmaceuticals, παρήγαγαν και προώθησαν οπιοειδή με παραπλανητικές διαφημίσεις, ισχυριζόμενες ότι δεν προκαλούν εθισμό. Από το 1996-2010, η Purdue μοίρασε 35 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνταγές, δημιουργώντας 2 εκατομμύρια εξαρτημένους και 500.000 θανάτους (DEA, 2024). Στη Βρετανία, στην μητρόπολη των πρώτων πολέμων του οπίου, η Mundipharma (θυγατρική της Purdue) προώθησε παρόμοια προϊόντα, συμβάλλοντας σε 4.900 θανάτους το 2023.

Η εμπλοκή των πολυεθνικών της “Big Pharma” στο πρόβλημα είναι πολυεπίπεδη. Mε πανίσχυρα lobby στην υπηρεσία τους. Ουσιαστικά η λειτουργία της “νομιμης βιομηχανίας” οπιοειδών ακυρώνει την αποτελεσματικότητα των πολιτικών πρόληψης και καταστολής χρήσης και κατάχρησης  ναρκωτικών ουσιών. Το παράδοξο της δημιουργίας νόμιμης αγοράς για παράνομα ναρκωτικά, με “φαιντανύλη” κλπ, και με διασφαλισμένη νόμιμη κάλυψη, αλλά και την οικονομική άνεση πληρωμής κάποιων προστίμων (Για παράδειγμα η Purdue πλήρωσε 8 δισ. δολάρια, 2020).

Αυτή η βιομηχανική παραγωγή, που ξεκίνησε ως “ιατρική λύση”, εξελίχθηκε σε πανδημία, αποδεικνύοντας την αποτυχία ρυθμιστικής πολιτικής (Keefe, Empire of Pain, Doubleday, 2021). Η Purdue Pharma, συγκεκριμένα, κατηγορήθηκε για επιθετικό μάρκετινγκ, ισχυριζόμενη ότι το OxyContin (οξυκωδόνη) είχε χαμηλό κίνδυνο εθισμού, ενώ ήξερε το αντίθετο. Από το 1996 έως το 2019, η εταιρεία προώθησε 80.000 συνταγές ημερησίως, παράγοντας 76 δισεκατομμύρια δολάρια έσοδα (U.S. District Court, West Virginia, 2021). Η FDA ενέκρινε το OxyContin το 1995, αλλά η Purdue παραποίησε δεδομένα κλινικών δοκιμών, οδηγώντας σε 465.000 θανάτους από οπιοειδή (1999-2020, CDC). Στις ΗΠΑ, η Purdue κατηγορήθηκε σε 2.000+ αγωγές από πολιτείες και πόλεις, καταλήγοντας σε συμφωνία 8,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων (U.S. Department of Justice, 2020), με την οικογένεια Sackler να έχει κερδίσει 13 δισεκατομμύρια δολάρια από τις πωλήσεις.

Η Mundipharma στη Βρετανία, πούλησε OxyContin από το 2001, συμβάλλοντας σε 1.000+ θανάτους ετησίως, με αγωγές που οδήγησαν σε αποζημιώσεις 500 εκατομμυρίων λιρών (UK High Court, 2022). Η Teva Pharmaceuticals, Ισραηλινή εταιρεία, δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός “γενόσημων”, προώθησε οπιοειδή, όπως το hydrocodone, με 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια έσοδα το 2018.  Στις ΗΠΑ, η Teva κατηγορήθηκε για ύποπτες διανομές (13 εκατομμύρια χάπια σε φαρμακεία υψηλού κινδύνου, 2009-2018), οδηγώντας σε συμφωνία 4,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων με 50 πολιτείες (U.S. Attorney General, 2022). Στη Βρετανία, η Teva πλήρωσε 75 εκατομμύρια λίρες σε αποζημιώσεις (High Court, 2023). Αυτές οι εταιρείες, μέσω lobbying (Purdue δαπάνησε 900 εκατομμύρια δολάρια, 1996-2019, OpenSecrets.org), επηρέασαν νομοθεσία, καθυστερώντας ρυθμίσεις και εντείνοντας την κρίση (Quinones, Dreamland, Norton, 2015).

Κατασταλτική & Προληπτική Πολιτική

Το Άμεσο, Έμμεσο και Συνολικό Κόστος: Το άμεσο κόστος της χρήσης και κατάχρησης οποιοειδών στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 634 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για υγειονομική περίθαλψη, νοσοκομεία και φαρμακευτική αγωγή (CDC, 2024). Το συνολικό κόστος μόνον για οπιοειδή, στις ΗΠΑ έχει υπολογιστεί για το 2023  στο αστρονομικό ποσό των 2,7 τρις ,σύμφωνα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου του 2025 (White House “The Staggering Cost of the Illicit Opioid Epidemic in the United States”, 26 Μαρτίου 2025).

Η απώλεια παραγωγικότητας λόγω θανάτων και αναπηριών φτάνει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η εγκληματικότητα και η φυλάκιση προσθέτουν 200 δισεκατομμύρια. Η αποτυχία της πολιτικής πρόληψης και καταστολής είναι εμφανής: Η κατασταλτική προσέγγιση (War on Drugs, από 1971) απέτυχε, καθώς η εστίαση στην ποινικοποίηση αύξησε τις φυλακίσεις (2 εκατομμύρια στις ΗΠΑ, 85.000 στη Βρετανία) χωρίς να μειώσει τη ζήτηση.

Το κόστος αυτής της πολιτικής είναι τεράστιο: Στις ΗΠΑ, η DEA ξοδεύει 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε καταστολή, με μηδενική μείωση της προσφοράς (DEA, 2024). Στη Βρετανία, η στρατηγική “War on Drugs” κοστίζει 3 δισεκατομμύρια λίρες ετησίως σε φυλακίσεις και αστυνόμευση, με αύξηση θανάτων 46% από το 2016 (ONS, 2024). Η προληπτική πολιτική, όπως καμπάνιες εκπαίδευσης και πρόσβαση σε naloxone, έχει μέτρια αποτελέσματα, με πτώση 21% στις ΗΠΑ το 2024, αλλά η αύξηση συνθετικών ναρκωτικών από Κίνα δείχνει ότι η εστίαση στη ζήτηση αγνοεί την παραγωγή.

Το κόστος προληπτικών προγραμμάτων είναι χαμηλότερο (42 δισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ, SAMHSA 2023), αλλά η μη επένδυση σε κοινωνική πρόληψη (π.χ. ψυχική υγεία) επιδεινώνει το πρόβλημα. Μπορεί  να υπάρξει ελπιδοφόρα διέξοδος; Μπορεί να υπάρξει νικηφόρα στρατηγική  μείωσης της ζήτησης; Έχει σήμερα η Δύση, έχουν σήμερα οι ΗΠΑ, η Βρετανία το πολιτισμικό οπλοστάσιο, το ηθικό οπλοστάσιο να θεμελιώσουν μια πολιτισμική στρατηγική ικανή να καλύψει το κενό, που καλύπτει η φυγή στους “παραδείσους” των ναρκωτικών;