Για το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027 προβλέπεται η διάθεση έως 140 θέσεων εισδοχής. Η επιλογή των υποψηφίων θα πραγματοποιείται βάσει ακαδημαϊκής επίδοσης και των προβλεπόμενων κριτηρίων εισδοχής.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών, συνοδευόμενη από τα απαιτούμενα δικαιολογητικά.

Η αίτηση εισδοχής μπορεί να υποβληθεί ηλεκτρονικά μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης: https://www.unic.ac.cy/el/athens/apply.

Για περισσότερες πληροφορίες:

Τμήμα Εισδοχής Φοιτητών – UNIC Athens

T: +30 210 6748293

E: admissions@unic.ac.cy

Η δεύτερη κατηγορία δεν παραμετροποιείται ποσοτικά και διαμορφώνει σημαντικό ρόλο στον τρόπο που ένα κράτος κινείται στη διεθνή σκηνή. Ως εδαφική επικράτεια και ως αριθμητική αποτύπωση πληθυσμού η Τουρκία είναι ένα “μεγάλο” κράτος, που όμως δεν είναι ούτε Μεγάλη Δύναμη, ούτε ασφαλώς ένας μεγάλος περιφερειακός δρών.

Ο ρόλος της είναι αυτός του κομβικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο, κυρίως λόγω της εντυπωσιακής υποχώρησης κρατών όπως η Ελλάδα από το 2010 έως και σήμερα, αλλά και της στροφής της τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής προς τη Μέση Ανατολή και την εκστρατεία γοητείας προς τον Αραβικό κόσμο, κυρίως τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Τέλος, η μετατροπή της Συρίας σε κράτος μαριονέτα της Άγκυρας και η πύκνωση του ρόλου ποδηγέτησης της Σομαλίας από την Τουρκία ενισχύει την προοπτική της γείτονας. 

Τα δομικά προβλήματα συγκρότησής της

Το μέγεθος της Τουρκίας όμως, εξ’ αιτίας των δομικών προβλημάτων συγκρότησης του κράτους, καθίσταται σε σημαντικό βαρίδι για την ίδια. Η εθνική ενότητα αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα, με την Τουρκική κοινωνία να μη μπορεί να ξεπεράσει την πρωτόλεια τομή μεταξύ του αστικού Κεμαλικού κόσμου και του Πολιτικού Ισλάμ της Ανατολίας, με τον πυρήνα του Κουρδικού πληθυσμού, για πρώτη ίσως φορά στην τουρκική ιστορία, να κρατά αποστάσεις από τους εκπροσώπους του Πολιτικού Ισλάμ.

Η Τουρκική κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη, η σύγκρουση με τα δίκτυα του Φετουλάχ Γκιουλέν εντός του κράτους έχουν δημιουργήσει ρηγματώσεις εντός του ισλαμικού στρατοπέδου, ενώ ακόμη και τα τμήματα της μέσης και ανώτερης τάξης δεν έχουν ξεπεράσει ακόμη τα όσα ακολούθησαν του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016.

Όλα αυτά επιδεινώνονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι οι ελλειμματικοί πολιτικοί θεσμοί και η καθεστωτική σκιά του Ερντογάν και του AKP δεν επιτρέπουν στην κοινωνία να βρει τρόπους αποσυμπίεσης και ομαλής εξωτερίκευσης της κόπωσης που δημιουργεί η πολυετής κυβερνητική παρουσία του Τούρκου Προέδρου και της αυλής του. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η κούρσα διαδοχής των επιγόνων του Ερντογάν, ο ρόλος της Ακροδεξιάς στην όλη διαδικασία και το τι θα πράξει τελικώς το Κεμαλικό κόμμα, που αν και αποδυναμωμένο έχει τη δυνατότητα να κατεβάσει στους δρόμους σημαντικούς αριθμούς πολιτών. Η εθνική ενότητα στην Τουρκία σήμερα αποτελεί ένα άδειο πουκάμισο, που αν δοκιμασθεί τότε είναι σίγουρο ότι θα λεκιαστεί, ίσως και να σκιστεί σε αρκετά σημεία.

Η οικονομία

Η οικονομία αποτελεί άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα. Ο ετήσιος πληθωρισμός παραμένει στο 31-32%, ενώ η τουρκική λίρα συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα πλέον ευμετάβλητα εθνικά νομίσματα στη παγκόσμια αγορά, κυρίως εξαιτίας των διαρκών – και πολλές φορές “σιωπηλών” – υποτιμήσεων που έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση του διεθνούς χρέους.

Η Τουρκία, εξ’ αιτίας μεγέθους, είναι ένα κράτος που εξαρτάται από τις εισαγωγές σε γεωργικά προϊόντα, ενώ από την άλλη η οικονομία της – όπως και η ελληνική – είναι μονομερής και εξαρτώμενη σε μεγάλο ποσοστό από τον τουρισμό, ένα γεγονός που υποβαθμίζει τις υποδομές και εθίζει τη νεολαία σε διαδικασίες παραγωγικού παρασιτισμού. Ο τραπεζικός τομέας είναι άλλο ένα κρίσιμο στοίχημα, αφού η φούσκα των στεγαστικών δανείων, όχι μόνο δεν έχει αντιμετωπισθεί, αλλά καλύπτεται με υπερδανεισμό και πληθωριστικά τεχνάσματα.

Τέλος, η συζήτηση για την τουρκική αμυντική βιομηχανία μας φέρνει εμπρός σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τα εξαγωγικά αποτελέσματα του Bayraktar προσφέρουν $10-11 δισ. το έτος στην τουρκική οικονομία, ποσά που δεν είναι δυνατόν να οδηγήσουν την τουρκική αμυντική βιομηχανία σε απεξάρτηση από την ανάγκη εισαγωγών τεχνικών εξαρτημάτων και τεχνογνωσίας. Ασφαλώς και αυτοί οι αριθμοί αν τεθούν σε σύγκριση με αυτά της αναιμικής αμυντικής βιομηχανίας της Ελλάδας θα βαρύνουν εντυπωσιακά προς την Τουρκία, αλλά απέχουν από το σημείο να αποδώσουν τον όρο γίγαντα στη γείτονα.

Παίζει σωστά τα χαρτιά της

Η Τουρκία από το 1923 έως και σήμερα μοιάζει με μια μεγάλη ακανόνιστη μάζα που και δεν μπορεί να σχηματοποιηθεί, ώστε να επιτύχει να καθορίσει αποφασιστικά το χώρο που αυτή καταλαμβάνει. Η Τουρκία είναι ένα μεγάλο κράτος, κάποιες φορές ένας Ιπτάμενος Ολλανδός και κάποιες άλλες ένας Ιανός, που επιβιώνει όχι λόγω των φορτίων ισχύος που διαθέτει αλλά εξαιτίας του ότι οι ηγεσίες του διαχρονικά έπαιζαν σωστά την κάρτα του “αν η Τουρκία θα καταρρεύσει θα δημιουργήσει ένα τέτοιο τσουνάμι που θα επηρεάσει όλα τα όμορα κράτη”. Για πόσο όμως ακόμη η απειλή της πτώσης που θα βλάψει και τα παρακείμενα κράτη θα καθίσταται δυνατή να διασφαλίζει στην Τουρκία το ρόλο του κακομαθημένου Άσωτου Υιού;  

Είναι δυνατόν να μεταβληθεί η κατάσταση αυτή και η Τουρκία να καταστεί από κομβικό γεωγραφικά κράτος σε κράτος πρώτης γραμμής; Ασφαλώς! Αρχικώς, εάν η Τουρκία καταστεί πυρηνική δύναμη τότε το status της αυτόματα αναβαθμίζεται. Μια Τουρκία με πυρηνικό οπλοστάσιο θα έχει τη δυνατότητα και να συνάπτει καλύτερες συμφωνίες με το διεθνή παράγοντα σε όλα τα επίπεδα, αλλά και να επιβάλει την άποψη της σε κεντρικό επίπεδο. Περιέργως πως, αν εξαιρέσουμε κάποιες αναλύσεις λίγων Διεθνολόγων και δημοσιογράφων σε διεθνές επίπεδο, η Ευρώπη αλλά και οι ΗΠΑ σιωπούν ως προς αυτό το ζήτημα.

Η Ευρώπη ως συνήθως υπνοβατεί, ενώ οι ΗΠΑ στέλνουν τη συζήτηση στις καλένδες. Η Ευρώπη από πολιτική ανωριμότητα και οι ΗΠΑ από υπερβολική σιγουριά δεν κατανοούν ότι μια πυρηνική Τουρκία δεν θα μπορεί να τιθασευτεί και ότι θα δημιουργούνται διαρκώς υψηλές τριβές στον πυρήνα της διεθνοπολιτικής διεργασίας λόγω της αμετροέπειας της Άγκυρας. Το μόνο κράτος που δείχνει να ενδιαφέρεται και να κατανοεί πραγματικά το μέγεθος του προβλήματος είναι το Ισραήλ, αλλά και αυτό βρίσκεται αντιμέτωπο με τις συνέπειες ενός χαμηλού βαρομετρικού στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ. Η Αθήνα ως προς το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας επιλέγει τη στάση του “δεν βλέπω, δεν μιλώ, δεν ακούω”, ξορκίζοντας το κακό με…παθητικότητα. 

Στη συνέχεια, το πρόγραμμα SAFE έχει τη δυνατότητα να προσφέρει σημαντικό παράθυρο ευκαιρίας στην Τουρκία να συνδιαμορφώσει την Ευρωπαϊκή αμυντική ατζέντα. Σε μια πρωτοφανή αντιθεσμική διαδικασία που στην ουσία ακυρώνει το ενωσιακό εγχείρημα οι Βρυξέλλες αγνοούν ότι η Τουρκία είναι υπόλογος στρατιωτικής κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους, υποβαθμίζουν το ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός στοχεύει σε βίαιη αλλαγή συνόρων εις βάρος κράτους μέλους της ΕΕ και δημιουργούν τις προϋποθέσεις αυτές για να καταστεί de jure η Τουρκία συμμέτοχος, συνδιαμορφωτής και μια εκ των βασικών επισπευδουσών αρχών της ευρωπαϊκής αμυντικής τεχνογνωσίας. 

Τέλος, αν οι ΗΠΑ προσφέρουν τελικώς τη δυνατότητα στην Τουρκία, όχι μόνο να αγοράσει F35, αλλά να γίνει μέρος του κατασκευαστικού consortium του αεροσκάφους, κόντρα σε κάθε λογική εθνικής ασφάλειας, αλλά και αντίθετα με τις αποφάσεις της Αμερικανικής Πολιτείας (Countering America’s Adversaries Through Sanctions), τότε η Τουρκία αναβαθμίζει ρόλο και παρουσία εντός του δυτικού πλαισίου, παρ’ όλο που λειτουργεί ξεκάθαρα και συστηματικά ως εμπόδιο στην αμερικανική εξωτερική πολιτική (εισβολή στο Ιράκ 2003, Συρία και προσπάθεια περιορισμού των τζιχαντιστικών οργανώσεων, μετά-Κανταφική Λιβύη, Γάζα, Κέρας της Αφρικής κ.α.), και δεν έχει κρύψει ποτέ την αντι-ισραηλινή και ανθελληνική της ατζέντα. 

Ελληνικές παραμυθίες και δισταγμοί

Η διεθνής πολιτική απεχθάνεται το κενό. Η Τουρκία κινείται με τόσο μεγάλη άνεση μεταξύ των γραμμών της συμμαχικής σχέσης και της Πέμπτης Φάλαγγας εντός του δυτικού κόσμου εξ’ αιτίας της αδυναμίας της Ελλάδας να θέσει ξεκάθαρες κόκκινές γραμμές απέναντι σε ΕΕ και ΗΠΑ, αναφορικά με τη διάθεση τους να επιτρέψουν την ενίσχυση της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας.

Επιπροσθέτως, εξαιτίας τους δισταγμούς της Ελλάδας να ενισχύσει το εφαρμοστικό πλαίσιο και τους μηχανισμούς αποτροπής που το Ισραήλ προτείνει για την ενίσχυση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και την ενδυνάμωση της αποτρεπτικής μας δυναμικής, την απροθυμία της Ελλάδας να διευρύνει το εύρος δράσης του στρατηγικού αποτυπώματος της με σημεία αναφοράς, όχι μόνον αυτά της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και τη Σερβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ινδία και τη Σομαλιλάνδη.

Να επισημάνουμε και την αποτυχία της Ελλάδας να ενημερώσει με σαφήνεια και ευκρίνεια το δυτικό πόλο, αλλά και όχι μόνο, τι σημαίνει μια πυρηνική Τουρκία για την ατζέντα ασφαλείας του διεθνούς συστήματος, αλλά και τι σημαίνει η τουρκική Πέμπτη Φάλαγγα για την προσπάθεια της ΕΕ να πατήσει στα πόδια της γερά και ενισχύσει το ρόλο της ως λειτουργικός παράγοντας του Ατλαντικού πεδίου. Αντ’ αυτού, στην Αθήνα αντηχεί η παραμυθία του “να τα βρούμε με τη γείτονα” ως μια μόνιμη επωδός κατευνασμού, που θυμίζει την απέλπιδα προσπάθεια του γητευτή να υπνωτίσει την κόμπρα μέσα από το μονότονο ρυθμό μιας κακόηχης σύνθεσης. 

Να λύσει η χώρα τους γόρδιους δεσμούς που δημιούργησε 

Ας αναρωτηθούμε όμως με ειλικρίνεια, αν η προοπτική του να τα βρούμε με τη γείτονα είναι κάτι το αρνητικό. Πρέπει, άραγε, να αποστρεφόμαστε τις προοπτικές της ειρήνης και της συνεργασίας με την Άγκυρα;  Η Τουρκία δεν επιθυμεί μια ισότιμη σχέση καλής γειτονίας με την Ελλάδα, αλλά τη μετατροπή της χώρας μας σε μια άλλη, άβουλη και αμέτοχη, Αρμενία.

Το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας και οι “προτάσεις συνδιαχείρισης” των ενεργειακών πηγών στον υποθαλάσσιο χώρο του Αιγαίου αποτελεί μια πρωτοφανή προσπάθεια εκλογίκευσης της αρπακτικής στρατηγικής της Άγκυρας εις βάρος της χώρας μας, ενώ εγχώριες απόψεις που μιλούν για ασφυξία της Τουρκίας στο Αιγαίο στερούνται βασικών γνώσεων των προνοιών του δικαίου της θάλασσας, καθώς και δείχνουν να αγνοούν βασικά δεδομένα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από τη γένεση του κράτους έως και σήμερα.

Ασφαλώς και η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, αλλά και την Τουρκία, είναι οι σχέσεις των δυο κρατών να βελτιωθούν, οι πιθανότητες πολέμου να μηδενισθούν και οι εθνικές οικονομίες να μπορούν να ρίξουν την προσοχή τους σε άλλους τομείς ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Φεύ, η σταθερότητα, όπως και το ταγκό, χρειάζεται τουλάχιστον δυο πρόθυμους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι ταγκό, αλλά ζεϊμπέκικο. Με τον έναν να χορεύει όρθιος στην πίστα και τον άλλο γονατισμένο να χτυπά μονότονα και υποτακτικά παλαμάκια!

Απέναντι στην ιδεαλιστική – και συνάμα πλανεμένη – θέση ότι ο ρόλος της Ελλάδας είναι να λειτουργεί ως ο παράγοντας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, ή ως ο ενήλικος στο δωμάτιο, και στην ακραία και εξίσου ουτοπική θέση περί συνολικής αλλαγής της ιστορικής τοποθέτησης της πατρίδας μας ως κομμάτι του δυτικού κόσμου οφείλει να αναδειχθεί και μια τρίτη προσέγγιση, άκρως ρεαλιστική. Με ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές προς συμμάχους και αντιπάλους, με συγκεκριμένες διπλωματικές προτάσεις και στρατηγική ενεργητικότητα στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής, με τον πραγματισμό και τη γνώση των δεδομένων που προκύπτουν από το σύγχρονο διπολισμό στη συστημική κατανομή ισχύος.

Οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα από την άκρη του και με περίτεχνες κινήσεις να λύσουμε τους πολλούς γόρδιους δεσμούς που οι δικές μας αστοχίες έχουν δημιουργήσει. Ας ξεκινήσουμε από την επαναψηλάφηση των δεδομένων δογμάτων, όπως για παράδειγμα ότι αυτό εδώ το κράτος εμφανίστηκε στο διεθνές σύστημα μέσα από τους αγώνες του Έθνους των Ελλήνων όχι για να υπερασπιστεί μια ασαφή και θολή “Ειρήνη” αλλά για να παλέψει για την προάσπιση των εθνικών του συμφερόντων!

Η Ελλάδα ασφαλώς και οφείλει να επιθυμεί τη γεωστρατηγική σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά όχι εις βάρος των στρατηγικών εθνικών μας συμφερόντων! Ας διαμηνύσουμε με ένταση ότι το γεγονός πως δεν επιθυμούμε νέα εδάφη σε καμία των περιπτώσεων δεν σημαίνει ότι είμαστε διατεθειμένοι ούτε να “συνδιαχειριστούμε” [sic] τα ημέτερα, ούτε να απωλέσουμε τα κεκτημένα. Με κάθε τίμημα!                        

Η υπογραφή πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της διμερούς συνάντησης των δύο ηγετών, οι οποίοι συζήτησαν επίσης την πορεία των σχέσεων Τουρκίας-Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και σειρά περιφερειακών και διεθνών εξελίξεων, σύμφωνα με ανακοίνωση της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της τουρκικής Προεδρίας.

Ο Ερντογάν δήλωσε ότι η συνεργασία και ο στενός διάλογος μεταξύ των δύο χωρών έχουν ιδιαίτερη σημασία, προσθέτοντας ότι οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν να ενισχύουν τις διμερείς σχέσεις, με συγκεκριμένα βήματα κατά το προσεχές διάστημα.

Η συμφωνία Ερντογάν και Στάρμερ

Πέρα από τα διμερή ζητήματα, ο Ερντογάν αναφέρθηκε και στις ευρύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η αρχιτεκτονική της δυτικής ασφάλειας. Τόνισε ότι οι διεθνείς εξελίξεις ανέδειξαν τη σημασία της διατήρησης του ρόλου του ΝΑΤΟ στη συλλογική ασφάλεια, καθώς και της προστασίας του λεγόμενου «διατλαντικού δεσμού».

Υπογράμμισε επίσης ότι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να συμμετέχουν στις υπό διαμόρφωση αμυντικές πρωτοβουλίες της ΕΕ, θέση που η Άγκυρα προβάλλει σταθερά, καθώς οι Βρυξέλλες επιδιώκουν την ανάπτυξη μιας περισσότερο αυτόνομης ευρωπαϊκής αμυντικής ικανότητας.

Το νέο έγγραφο εταιρικής σχέσης ενισχύει περαιτέρω μια συνεργασία που έχει αποκτήσει ιδιαίτερη δυναμική τον τελευταίο χρόνο.
Τον Απρίλιο, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραψαν Πλαίσιο Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, το οποίο καλύπτει την άμυνα, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, το οργανωμένο έγκλημα, την ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, ενώ παράλληλα στοχεύει στην αύξηση του διμερούς εμπορίου και στον εκσυγχρονισμό της υφιστάμενης συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου.

Ο ρόλος της αμυντικής βιομηχανίας

Τα θεμέλια της συμφωνίας που υπογράφηκε την Τετάρτη είχαν τεθεί κυρίως με τη σημαντική συμφωνία αμυντικής βιομηχανίας που υπεγράφη τον περασμένο Ιούλιο, ανοίγοντας τον δρόμο για την προμήθεια από την Τουρκία, έως και 40 μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter Typhoon.

Η αρχική παραγγελία αφορά 20 αεροσκάφη, συνολικής αξίας έως και οκτώ δισεκατομμυρίων λιρών, αποτελώντας τη μεγαλύτερη εξαγωγική συμφωνία βρετανικών μαχητικών αεροσκαφών της τελευταίας γενιάς. Το πρόγραμμα αναμένεται να στηρίξει περίπου 20.000 θέσεις εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο και υλοποιείται από κοινοπραξία βρετανικών αμυντικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων οι BAE Systems, Rolls-Royce, Leonardo UK, MBDA και Martin-Baker. Οι πρώτες παραδόσεις προβλέπεται να ξεκινήσουν το 2030.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το νέο Έγγραφο Εταιρικής Σχέσης για την Ασφάλεια και την Άμυνα επεκτείνει τη συνεργασία και σε τομείς όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η κυβερνοασφάλεια, η αντιμετώπιση υβριδικών απειλών, καθώς και ο ευρύτερος στρατιωτικός συντονισμός. Ωστόσο, καμία από τις δύο κυβερνήσεις δεν έχει δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες της συμφωνίας.

Πηγές αναφέρουν ότι η φιλοσοφία της προσομοιάζει στη διμερή αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν η Γαλλία και η Ελλάδα το 2021. Όμως, δεν έχει επιβεβαιωθεί εάν αυτή περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας.

Ολοένα στενότερη σύγκλιση

Η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι διαχρονικά μέλη του ΝΑΤΟ, της 32μελούς Συμμαχίας που ιδρύθηκε το 1949 στη βάση της αρχής της συλλογικής άμυνας. Η Τουρκία, η οποία διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της Συμμαχίας, έχει αποκτήσει ολοένα σημαντικότερο ρόλο στις συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την κατανομή των βαρών και τα όρια της δυτικής αμυντικής συνεργασίας.

Η Σύνοδος της Άγκυρας είναι η πρώτη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται επί τουρκικού εδάφους, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο συμβολισμό τόσο στη διοργάνωση, όσο και στις διμερείς συμφωνίες που υπογράφηκαν στο περιθώριό της.

Με σημερινή ανακοίνωσή της, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) γνωστοποίησε ότι, στις 6 Ιουλίου 2026, άσκησε έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης, «κρίνοντας ότι η επιστροφή δεν εξαλείφει τη ζημία που προκλήθηκε στο εθνικό απόθεμα, οι πόροι του οποίου εξαντλούνται αμετάκλητα μόλις κατανεμηθούν παράνομα».

Δεν είναι ελληνική “πατέντα”

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι, στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, είχε αφήσει αιχμές για τη τη διαχείριση υποθέσεων απάτης στην Ελλάδα. «Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό;» είχε αναρωτηθεί.

Πάντως ο ποινικός κώδικας προβλέπει ότι όσοι επιστρέφουν το ποσό που παρανόμως έλαβαν, αθωώνονται. Σύμφωνα με το άρθρο 405 το αξιόποινο της πράξης εξαλείφεται πλήρως (δηλαδή ο κατηγορούμενος αθωώνεται / δεν διώκεται) αν ο υπαίτιος επιστρέψει τα χρήματα με δική του θέληση πριν από την πρώτη εξέτασή του ως υπόπτου ή κατηγορουμένου από τις αρχές ή και όταν τα επιστρέφει εντόκως μετά την κίνηση ποινικών διαδικασιών, όπως γίνεται και σε άλλα κράτη, π.χ. στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Γεωργία, στην Κύπρο, στην Ισπανία για φορολογικές υποθέσεις και εν μέρει στην Γερμανία -στην τελευταία προβλέπεται για ελαφριά αδικήματα.

Με το σκεφτικό της Κοβέσι πάντως, όποιο χρήμα του ελληνικού δημοσίου ξεκίνησε κάποια στιγμή από τις Βρυξέλλες, θα πρέπει να θεωρείται “ξένο χρήμα”. Θα πρέπει μήπως ο Έλληνας κατηγορούμενος να εκδίδεται και να δικάζεται στις Βρυξέλλες; Επίσης δημιουργούνται και άλλα ζητήματα, καθώς ο Έλληνας υπήκοος λειτουργεί με βάση το εθνικό δίκαιο και όχι το δίκαιο της Γαλλίας ή της Δανίας. Ειναι κατά συνέπεια άδικο για τον Έλληνα κατηγορούμενο να του ανακοινώνεται αίφνης ότι το δίκαιο της πατρίδας του δεν είναι σε ισχύ ούτε στην ελληνική επικράτεια.

Το κατηγορητήριο

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, στη συγκεκριμένη υπόθεση, οι εμπλεκόμενοι φέρονται ότι έλαβαν παράνομες επιδοτήσεις χιλιάδων ευρώ από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για εκτάσεις που δήλωναν στην Καστοριά ως βοσκότοπους και καλλιέργειες ελιάς και αμυγδάλου. Παράλληλα το δικαστήριο μετέτρεψε τις κατηγορίες για κάποιους εκ των καταδικασθέντων και μείωσε σε ορισμένους τα ποσά που τους είχαν καταλογιστεί αρχικά στο κατηγορητήριο.

Οι υπόλοιποι 57 κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από ένα έως τρία έτη με τριετή αναστολή. Κανείς εκ των 57 δεν επέστρεψε το ποσόν και κρίθηκαν ένοχοι για την απάτη που οδήγησε στην παράνομη απόσπαση συνολικά 1,73 εκατομμυρίων ευρώ από το Εθνικό Απόθεμα. Η υπόθεση έφτασε στη Δικαιοσύνη μετά από καταγγελία του προέδρου του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καστοριάς, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας στην δίκη.

Για το περιστατικό έχει διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση, ενώ παράλληλα οι δύο εμπλεκόμενοι αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας και  τους ασκήθηκε δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο. Έλαβαν προθεσμία να απολογηθούν την Παρασκευή.

Ρωσικής καταγωγής

Ο 20χρονος σύμφωνα με πληροφορίες είναι ρωσικής και ελληνικής καταγωγής και ζούσε με την μητέρα του σε χωριό της Αργολίδας. Το όχημα που οδηγούσε, ένα Hyundai, ανήκε στη μητέρα του. Δεν ξέρουμε τίποτα για την ζωή του, αν έχει αδέλφια, αν σπούδαζε, ή αν είχε κάποιο λόγο να αποφύγει τον αστυνομικό έλεγχο. Δεν είναι σαφές αν είναι παιδί ρωσοποντίων ή μεταναστών.

Από την ΕΛΑΣ δεν έχει ανακοινωθεί τίποτα για το παρελθόν του αγοριού, δηλαδή αν είχε ποτέ απασχολήσει για κάτι ποινικό, αλλά συνήθως όταν το θύμα έχει ποινικό μητρώο, η αστυνομία το ανακοινώνει αμέσως.

Η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ

«Πρώτες πρωινές ώρες, σήμερα, 8 Ιουλίου 2026, αστυνομικοί της Ομάδας Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ) Αργολίδας επιχείρησαν να διενεργήσουν έλεγχο σε οδηγό οχήματος σε περιοχή του Άργους.

»Ο οδηγός δεν συμμορφώθηκε στα σήματα στάσης των αστυνομικών, ανέπτυξε ταχύτητα, προκειμένου να αποφύγει τον έλεγχο, ενώ επιχείρησε να εμβολίσει αστυνομικούς που βρίσκονταν εκτός υπηρεσιακών οχημάτων, καθώς και υπηρεσιακά οχήματα κατά τη διάρκεια της διαφυγής του. Ακολούθησε καταδίωξη, κατά την οποία κινήθηκε με ιδιαίτερα επικίνδυνο τρόπο.

»Τελικώς, το όχημα εγκλωβίστηκε από περιπολικά, τα οποία εμβόλισε και στη συνέχεια ο οδηγός εγκατέλειψε το όχημα πεζός επιχειρώντας να διαφύγει αναρριχώμενος σε μαντρότοιχο. Δύο αστυνομικοί έκαναν χρήση του υπηρεσιακού τους οπλισμού, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του άνδρα. Στο σημείο κλήθηκε άμεσα ασθενοφόρο του Ε.Κ.Α.Β., το οποίο τον μετέφερε σε νοσοκομείο, ενώ στη συνέχεια διακομίστηκε σε νοσοκομείο της Αττικής, όπου νοσηλεύεται.

»Στη διαδρομή διαφυγής του, πλησίον του σημείου που έγινε το αρχικό σήμα στάσης από τους αστυνομικούς, εντοπίστηκε και κατασχέθηκε αεροβόλο πιστόλι, το οποίο θα αποσταλεί στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών για εργαστηριακή εξέταση.

»Για το περιστατικό ενημερώθηκε άμεσα ο αρμόδιος Εισαγγελέας, ενώ στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας συνελήφθησαν οι δύο εμπλεκόμενοι αστυνομικοί, σε βάρος των οποίων σχηματίζεται δικογραφία για παράβαση της νομοθεσίας περί όπλων και βαριά σωματική βλάβη. Παράλληλα έχει ξεκινήσει η προβλεπόμενη πειθαρχική διαδικασία για τη διερεύνηση των ακριβών συνθηκών υπό τις οποίες έλαβε χώρα το περιστατικό. Την προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ναυπλίου με τη συνδρομή της Δ.Α.Ο.Ε».

Αχρείαστα όλα και τίποτα δεν θα είχε συμβεί, αν η Ουκρανία παρέμεινε ουδέτερη όπως προέβλεπε το ιδρυτικό Σύνταγμά της, γίνονταν σεβαστά τα αυτονόητα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα των ρωσικών πληθυσμών, όπως να μιλούν τη γλώσσα τους, αν δεν είχε χρησιμοποιηθεί ως προγεφύρωμα επιθετικότητας των αμερικανικών τυχοδιωκτισμών. Όσο οι Ευρωπαίοι υπηρέτες του αμερικανικού βαθέος κράτους, καθυστερούν την συνθηκολόγηση της ήττας τους, φοβούμενοι την ειρήνη για το πολιτικό τους μέλλον, τόσο οι όροι του νικητή θα είναι χειρότεροι.

Έχοντας ενσωματωθεί πλέον στη Ρωσία μαζί με την Ρωσική Κριμαία – όπως αυτή επιβεβαιώθηκε πρόσφατα απ’ το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης – μια έκταση περίπου σαν της Ελλάδος, με τη σημερινή προέλαση του Ρωσικού Στρατού ολόκληρο το Ντονμπάς με την συντριπτική πλειοψηφία των ρωσικών πληθυσμών, θα  έχει σύντομα πλήρως απελευθερωθεί. Με αιχμή του δόρατος τη ρωσική αεροπορία, η ρωσική αεροπορική και πυραυλική κυριαρχία είναι απόλυτη.

Παράλληλα η αναβολή της ειρήνης, με συνέχιση του πολέμου απ’ τη Δύση, θα κάνει εφικτές τις σημερινές διακηρύξεις που ακούγονται συχνότερα πλέον, για απελευθέρωση των Ιστορικών Ρωσικών εδαφών της Νέας Ρωσίας, απ’ το Χάρκοβο μέχρι την Οδησσό, τεράστιας Στρατηγικής σημασίας Ήττα για τη Δύση στη Μαύρη Θάλασσα.

Το τέλος του πολέμου όσο και αν το επιδιώξει η Ρωσία δεν μπορεί να γίνει μονομερώς, απαιτεί και τους δύο εμπολέμους. Δεν υπάρχει μονομερής κήρυξη ειρήνης. Αυτά που συμφώνησε ο Τράμπ στην Αλάσκα, ανίκανος να τα επιβάλει στον ευρωπαϊκό θίασο και το καθεστώς του Κιέβου κατά την σύσσωμη επίσκεψή τους στο Λευκό Οίκο, επικουρούμενους απ’ το βαθύ αμερικανικό κράτος, δεν θα γίνουν ποτέ αποδεκτά. Έτσι ήρθε στα…νερά τους κατά την πρόσφατη Σύνοδο των G7. Αρνούνται την αυτονόητη Συνθηκολόγηση, θα συνεχίσουν να εξοπλίζονται και να επιτίθενται, με πρόσχημα τις απόλυτα φρούδες ελπίδες που ουδείς νοήμων άνθρωπος πιστεύει, για επανάκτηση των χαμένων εδαφών.

Ρωσία-Δύση: Πόλεμος φθοράς

Η ρωσική προέλαση στο έδαφος, που αποσιωπάται απ’ τα δυτικά ΜΜΕ, υπήρξε ως τώρα μεθοδική, σταθερή αλλά και αργή, γεγονός που έχει ερμηνευθεί σαν αδυναμία,  προκαλώντας σοβαρές επικρίσεις για υπερβολική αυτοσυγκράτηση, απ’ το εσωτερικό της Ρωσίας προς τη ρωσική ηγεσία. Γιατί δεν χρησιμοποιούνται όλα τα διαθέσιμα μέσα και οι εξοντωτικές πρακτικές ισοπέδωσης Αμερικανικού τύπου; Η συντριβή ενός πολλαπλάσιου της αρχικής ρωσικής δύναμης στρατιωτικού δυναμικού, με άφθονο και ατέρμονα εφοδιασμό, με τον πλέον σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό που άδειασε όλες τις αποθήκες του ΝΑΤΟ, δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Η Δύση προετοιμάσθηκε από καιρό για τον πόλεμο που επέβαλε στη Ρωσία, με κάθε μέσο και απεριόριστους πόρους. Οι πόλεις φρούρια του Ντονμπάς, με τα τεράστια οχυρωματικά έργα, στις υπόγειες σήραγγες και στοές ορυχείων της σοβιετικής εποχής, που κατασκευάζονταν για χρόνια απ’ το 2014 και μετά με αμερικανικό και αγγλικό σχεδιασμό και εποπτεία, απαιτούσαν ειδικές επιχειρησιακές πρακτικές.

Η κατάληψή τους, απαιτεί αιματηρό, με σημαντικές απώλειες αστικό πόλεμο που οι Ρώσοι είχαν στην αρχή. Η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση αφορά απελευθέρωση ρωσικών πληθυσμών, με παράλληλο σκοπό τις ελάχιστες απώλειες και καταστροφές. Υπήρχε και υπάρχει πάντα η ρωσική αντίληψη, πως με τον ομόθρησκο, αδελφικό, γειτονικό λαό, όπως έζησαν μαζί στο παρελθόν έτσι θα ζήσουν και στο μέλλον, αν εξαλειφθεί το ναζιστικό προτεκτοράτο, όργανο ξένων τυχοδιωκτισμών.

Έπρεπε επίσης να αντιμετωπισθεί η τεράστια εκστρατεία όχι μόνον οικονομικής συντριβής αλλά και Διπλωματικής απομόνωσης, που η Ρωσία αντιμετώπισε με εκπληκτική ικανότητα και ευελιξία. Η δυτική προπαγάνδα έψαχνε και κατασκεύαζε στοιχεία κατασυκοφάντησης και διαστρέβλωσης γεγονότων.

Η μάχη των drones

Πρόσφατα, η εκτεταμένη χρήση των δrones  στο μέτωπο, αποτέλεσε έναν ακόμη λόγο της αργής προέλασης, στη συνολική προσπάθεια ελαχιστοποίησης των απωλειών του rωσικού Στρατού, όπου παρά το γεγονός ότι είναι επιτιθέμενος, οι oυκρανικές απώλειες είναι πολλαπλάσιες και μάλιστα πολλές φορές, όπως δείχνουν όλες οι διασταυρωμένες πηγές και στοιχεία. Ο πόλεμος των drones, σε καθεστώς απόγνωσης της Δύσης, έχει δημιουργήσει ένα νέο αφήγημα ρητορικής, πως η Ουκρανία έχει πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων και τα εκατοντάδες δις στη μαύρη τρύπα της Ουκρανίας έχουν αποτέλεσμα και πρέπει να συνεχισθούν.

Εκατοντάδες drones, απ’ τα χιλιάδες που κατασκευάζονται στο ασφαλές περιβάλλον χωρών του ΝΑΤΟ και παρέχονται στην Ουκρανία, εκτοξεύονται καθημερινά κατά της Ρωσίας, με Δυτική στρατιωτική καθοδήγηση και  Αμερικανική δορυφορική πλοήγηση. Ποσοστό πάνω από 95% πλέον καταρρίπτονται, απ’ την τεχνολογικά προηγμένη και πολυεπίπεδη ρωσική αεράμυνα. Κάποια που πέρασαν, εκτός από τρομοκρατικές επιθέσεις σε αμάχους, προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε 8 απ’ τα 48 διυλιστήρια της ρωσίας, όπου είδαμε μερικές δεξαμενές να φλέγονται, θέαμα εξαιρετικό για τους θεατρινισμούς των δυτικών ΜΜΕ, με το τελικό συμπέρασμα πως η Ρωσία ξέμεινε από καύσιμα.

Στρατηγική σύγκρουση και οικονομικές συνέπειες

Ούτε τα καταστροφικά ρωσικά αντίποινα, ούτε οι χιλιάδες Ουκρανοί νεκροί και τραυματίες κάθε εβδομάδα απασχολούν το ευρωπαϊκό Ιερατείο με το βρώμικο ρόλο του, που στο μυαλό του έχει μόνον τα όνειρα των παππούδων του για την καταστροφή της Ρωσίας. Έχοντας συντριβεί όλα τα δοκιμασμένα Επιχειρησιακά Σχέδια και Δόγματα, όλα τα δόλια τεχνάσματα, όλα τα πλέον εξελιγμένα οπλικά συστήματα, όλα τα εκατοντάδες δισ. για το μισθοφορικό στρατό και κράτος των Ουκρανών, προκειμένου να πολεμούν γι’ αυτούς, καθυστερούν όσο μπορούν το μοιραίο τέλος της Ουκρανίας.

Έχοντας γίνει αιχμάλωτοι πελάτες του αμερικανικού LNG και των αμερικανικών όπλων, θα τους ζητηθεί με επιπλήξεις στην επόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, πολλά περισσότερα δισ. απ’ τον Αμερικανό πρόεδρο που λειτουργεί και ως έμπορος όπλων. Στην στρατηγική παρατεταμένης αντιπαράθεσης φθοράς του βαθέος κράτους απέναντι στη Ρωσία, οι ΗΠΑ συνεχίζουν πλέον χωρίς κανένα κόστος, μόνον με όφελος.

Όλο το κόστος των αυτοκτονικών κυρώσεων και του πολέμου, χωρίς κανένα όφελος η Ευρώπη. Μετά την ήττα των ΗΠΑ στον Περσικό και τις τεράστιες γεωπολιτικές επιπτώσεις, το Μνημόνιο Κατανόησης με το Ιράν, αποτελεί ένα Κείμενο Συνθηκολόγησης. Μετά την ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, οι όροι στο κείμενο της αναπόφευκτης Συνθηκολόγησης για την Ευρώπη, θα είναι πολύ χειρότεροι όσο καθυστερούν. Φιάσκο στο Ιράν, φιάσκο στην Ουκρανία, για να στραφούν… κατά της Κίνας, ηττημένοι  ήδη στο πεδίο του οικονομικού ανταγωνισμού.

Καμία ελπίδα και μέλλον για την Ευρώπη, χωρίς την άμεση αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς, όπως ήταν τα τελευταία 35 χρόνια. Καμία ελπίδα χωρίς την απομάκρυνση του πολιτικού προσωπικού της υποτέλειας και των παραλλαγών του, με την ελάχιστη λαϊκή αποδοχή, στη χώρα μας, στις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θεσμούς.

Σε ερώτηση αν επιθυμεί η Συρία να συμβάλει στις προσπάθειες σχετικά με τον Λίβανο και τη Χεζμπολάχ, ο Τραμπ απάντησε:
«Μπορεί να βοηθήσουν. Θα δούμε. Σημειώνουμε μεγάλη πρόοδο σε αυτό το θέμα», ανέφερε στο περιθώριο της 36ης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Εξαίρει ξανά την Τουρκία ο Τραμπ

Αναφερόμενος στις σχέσεις μεταξύ του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου και του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν, ο Τραμπ δήλωσε: «Ο Ερντογάν δεν είναι φίλος του Νετανιάχου· δεν έχουν καλές σχέσεις. Όμως, για μένα, ο Ερντογάν υπήρξε εξαιρετικός. Η Τουρκία υπήρξε ένας θαυμάσιος σύμμαχος. Επιπλέον, είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ».

Ο Αμερικανός πρόεδρος επανέλαβε επίσης ότι έχει προσφέρει στο Ισραήλ περισσότερα από οποιονδήποτε προηγούμενο Αμερικανό πρόεδρο, λέγοντας: «Αν δεν ήμουν εγώ πρόεδρος των ΗΠΑ, το Ισραήλ δεν θα υπήρχε σήμερα». Αναφερόμενος στον πόλεμο που ξέσπασε μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, τον χαρακτήρισε προσπάθεια «απαλλαγής του Ιράν από τα πυρηνικά όπλα». «Το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα. Το έχουν αποδεχθεί και οι ίδιοι. Ωστόσο, εξακολουθούν να συμπεριφέρονται άσχημα. Υπάρχει πρόβλημα μαζί τους», δήλωσε.

Υποστήριξε ακόμη ότι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τον εξοπλισμό που απαιτείται για την ανάκτηση του πυρηνικού υλικού από υπόγειες εγκαταστάσεις και πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ θα μεταβούν εκεί είτε για την πλήρη απομάκρυνση του ουρανίου είτε στο πλαίσιο μιας συμφωνίας. Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι οι τιμές του πετρελαίου έχουν μειωθεί κατά 50% τον τελευταίο μήνα, προσθέτοντας: «Κάθε φορά που πλήττουμε το Ιράν, οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται λίγο».

Επίθεση στην ΕΕ

Απαντώντας σε ερώτηση για τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Τραμπ δήλωσε: «Θα δούμε τι θα συμβεί με την ΕΕ. Μας εκμεταλλεύονταν επί χρόνια. Είμαστε πολύ κοντά με αυτές τις χώρες, με κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα είναι ότι για χρόνια εκμεταλλεύονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ίδιο συνέβη και με τη Συρία. Εκμεταλλεύτηκαν και τη Συρία. Εκείνος (ο αλ-Σάρα) επαναφέρει τη Συρία κι εγώ επαναφέρω την Αμερική».

«Οι Ισραηλινοί θα αποχωρήσουν από τον Νότιο Λίβανο» 

Σε ερώτηση σχετικά με το αν το Ισραήλ θα αποσύρει τα στρατεύματά του από τον νότιο Λίβανο, ο Τραμπ απάντησε: «Το συζήτησα με τον Νετανιάχου. Ναι, πιστεύω ότι θα το κάνουν. Νομίζω ότι το θέλουν. Θα ήταν εξαιρετικό να έχουν καλές σχέσεις με τον Λίβανο και να συνάψουν συμφωνίες μαζί του».

Πρόσθεσε ότι έχει ήδη επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τον νότιο Λίβανο θα πραγματοποιηθεί και «θα έχει πολύ θετική κατάληξη». Ασκώντας κριτική στην προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση, ο Τραμπ αναφέρθηκε και στον Σύρο πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σάρα, λέγοντας: «Αν είχε έρθει στην Ουάσιγκτον πριν από ενάμιση χρόνο, θα φοβόταν για τη ζωή του, γιατί τότε η Ουάσιγκτον ήταν ένα πολύ επικίνδυνο μέρος».

Επομένως, προκαλεί έκπληξη ότι, μετά το κωμικοτραγικό γεγονός με τους ανεπίσημους εκπροσώπους του Κρεμλίνου, ο κ. Ντόκος δεν υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας. Άλλωστε, δεν θα διακινδύνευε να γινόταν τελικά δεκτή, καθώς ο πρωθυπουργός δεν έχει την πολυτέλεια κλυδωνισμών στο παρόν κυβερνητικό οικοδόμημα, που προσβάλλει την ιστορία της άλλοτε κραταιάς και υπερήφανης Νέας Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αξίωσε, πρώτος, την παραίτηση του συμβούλου του. Επίσης, προκαλεί μεγαλύτερη έκπληξη το ότι ο Ντόκος αποδέχθηκε εξαρχής τον παραλογισμό των ανώνυμων κυβερνητικών πηγών (σ.σ.: οι “πηγές” είναι, συχνά, προάγγελοι μελλοντικού “αδειάσματος”) ότι δήθεν δεν συνέβη και κάτι φοβερό, επειδή έχουν προηγηθεί παρόμοια περιστατικά με άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Προφανώς, οι ανώνυμες πηγές – μετά από 7 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία – δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί κατάντια, αντί να επιδιώκουν το καλύτερο, να συγκρίνουν – εθελοντικά – την κυβέρνηση Μητσοτάκη με τις αποτυχίες άλλων χωρών. Γιατί, στο γεωγραφικό σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ελλάδα, με τις τόσες εξωτερικές απειλές και τα τόσα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι δυνατόν κανένας κυβερνητικός παράγοντας να αποδέχεται – σαν να μη συνέβη τίποτα – φάρσες, υβριδικές απειλές, υποκλοπές και hacking.

Πόσο μάλλον, όταν ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, είναι, ακριβώς, υπεύθυνος για την αποτροπή ανάλογων ενεργειών. Είναι δε εξόχως δυσάρεστο ότι τόσο ο Μητσοτάκης, όσο και ο ίδιος ο Ντόκος, δεν αντιλαμβάνονται πως, μέχρι τη λήξη του βίου της σημερινής κυβέρνησης, η Γενική Γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας θα είναι αυτο-υπονομευμένη. Ακόμα κι αν δεν υπάρξει το παραμικρό άλλο λάθος, σχεδόν οι πάντες – εντός και, κυρίως, εκτός Ελλάδος – θα την αντιμετωπίζουν, κατ’ ελάχιστον, με επιφυλακτικότητα.

Ο Ντόκος διαψεύδει τον Μητσοτάκη!

Παράλληλα, είναι εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι, κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης με τους κωμικούς ή/και υβριδικά δρώντες Vovan and Lexus, ο κ. Ντόκος προέβη σε δύο ηχηρότατες διαψεύσεις πρόσφατων δηλώσεων του πρωθυπουργού. Η πρώτη διάψευση αφορά όσα είπε ο Μητσοτάκης, στις 21 Μαΐου 2026, στον Gideon Rachman, τον επικεφαλής θεμάτων εξωτερικής πολιτικής των Financial Times. Στην ερώτηση, αν θα μπορούσε να υπάρξει μια μορφή «μερικής ένταξης» της Ουκρανίας στην ΕΕ, ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει πως «αυτές οι ιδέες έχουν διατυπωθεί, αλλά είναι ακόμα σε αρκετά πρώιμο στάδιο», προσθέτοντας πως «δεν είμαι έτοιμος να τις σχολιάσω δημόσια».

Την ίδια γραμμή ακολούθησε ο κ. Μητσοτάκης και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 18ης-19ης Ιουνίου. Αντίθετα, ο Ντόκος, έχοντας την πλάνη ότι μιλά στον Ουκρανό ομόλογό του, Ρουστέμ Ουμέροφ, αναιρεί τα λεγόμενα του πρωθυπουργού. Αφού πρώτα αναφέρει ότι το θέμα είναι «περίπλοκο» και ότι τα μεγάλα κράτη-μέλη της ΕΕ θα αντιταχθούν στην πλήρη ένταξη, ο Ντόκος συμβουλεύει τον υποτιθέμενο “Ουμέροφ” ότι «η υπό όρους ένταξη μπορεί να έχει καλύτερες πιθανότητες».

Το κοινό αρνητικό στοιχείο της δήλωσης του Μητσοτάκη (που δεν αποκλείει οτιδήποτε) και της συμβουλής του Ντόκου («υπό όρους») είναι ότι μεταβάλλουν την πάγια – και αυτονόητη – ελληνική θέση για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις υποψήφιων χωρών. Από τον Απρίλιο του 1987, όταν ο τότε πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ κατέθεσε αίτηση ένταξης της Τουρκίας στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα απορρίπτει τις παράλληλες ιδέες περί «μερικής ένταξης».

Γιατί αυτή η εναλλακτική θα πρόσφερε μέγιστα οικονομικά πλεονεκτήματα στην Άγκυρα και στα βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης, χωρίς καμία δέσμευση σε θέματα καλών γειτονικών σχέσεων και εξωτερικής ή αμυντικής πολιτικής, έναντι της Αθήνας και της Λευκωσίας. Η «υπό όρους» ή «μερική» σχέση» του Κιέβου με τις Βρυξέλλες θα αποτελούσε ιδανικό προηγούμενο για την αποδοχή του ιδίου αιτήματος της Άγκυρας.

Διάψευση και για τα drones

Λίγο αργότερα, ο Ντόκος διαψεύδει τον Μητσοτάκη και στο ζήτημα της συνεργασίας Ελλάδας-Ουκρανίας για την τεχνογνωσία και συμπαραγωγή drones. Συγκεκριμένα, ο πρωθυπουργός, απαντώντας σε ερώτηση για τη σχετική διμερή συνεργασία (που εξαγγέλθηκε το Νοέμβριο του 2025 μετά τις συνομιλίες με τον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Μαξίμου), δήλωσε, στις 19 Ιουνίου 2026, στις Βρυξέλλες: «είμαστε σε προχωρημένες συζητήσεις με την Ουκρανία για τη δυνατότητα μιας συμφωνίας η οποία θα επιτρέπει στη χώρα μας να αξιοποιήσει τη σημαντικότατη τεχνογνωσία που έχουν αναπτύξει σε μη επανδρωμένα οχήματα. Δεν μπορώ να σας πω κάτι περισσότερο αυτή τη στιγμή, αλλά είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η συζήτηση μπορεί να ωριμάσει πολύ γρήγορα».

Όμως, ο Ντόκος, στις 30 Ιουνίου ή την 1η Ιουλίου (σε αυτές τις ημερομηνίες τοποθετούν οι Ρώσοι συνομιλητές του την επίμαχη τηλεδιάσκεψη), καταρρίπτει το αφήγημα για «προχωρημένες» συζητήσεις και επικείμενη «ωρίμανση». Γι’ αυτό και ο Έλληνας Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας αναφέρει στον Ουμέροφ (που υποδύονταν οι Vovan and Lexus) πως «θα περιμένω από εσάς ένα προσχέδιο συμφωνίας, ώστε να μπορέσουμε να εξετάσουμε το περιεχόμενο, τους όρους και να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για την υπογραφή μιας διμερούς συμφωνίας».

Ο Ντόκος διευκρινίζει στον “μαϊμού” Ουμέροφ ότι «θα θέλαμε να υπογράψουμε μια συμφωνία που θα καλύπτει, ξέρετε, το τυπικό μέρος και στη συνέχεια να έχουμε μια πιο λεπτομερή συζήτηση σε επιχειρησιακό επίπεδο» με την ανταλλαγή επισκέψεων στρατιωτικών και στελεχών της αμυντικής βιομηχανίας για τα επόμενα βήματα.

Τα πράγματα γίνονται, ωστόσο, χειρότερα, αν ληφθούν υπόψη τα αληθή περιστατικά εξαιτίας των οποίων έχουν ήδη βαλτώσει οι συνομιλίες. Οι κύριοι Μητσοτάκης και Ντόκος γνωρίζουν άριστα ότι η ουκρανική πλευρά έχει αποστείλει προσχέδιο από τα τέλη του 2025 το οποίο ήταν, επιεικώς, απαράδεκτο.

Το προσχέδιο προέβλεπε (για να μην ενοχληθεί η Τουρκία) την υποχρεωτική προηγούμενη συναίνεση του Κιέβου για τις εξαγωγές drones από την Ελλάδα σε τρίτες χώρες και, επιπλέον, για τους τρόπους χρήσης τους και από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις! Αν δεν ξεπεραστούν αυτοί οι δύο όροι, πώς μπορεί να αισιοδοξεί ο Μητσοτάκης για ταχεία υπογραφή συμφωνίας; Και, επίσης, γιατί ο Ντόκος δεν ξεκαθάρισε στον Ουμέροφ, με τον οποίον πίστευε ότι συνομιλούσε, ότι το νέο προσχέδιο δεν θα πρέπει να περιέχει τις ίδιες ή παρόμοιες διατάξεις;

Τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής για τα drones παρατηρούνται σε μία περίοδο κατά την οποία τα άλλα κράτη-μέλη της EE ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στην – εξαγγελθείσα από την Κομισιόν – βιομηχανική συμμαχία EU-Ukraine Drone Alliance ως μέρος του EU Readiness Roadmap 2030. Ταυτόχρονα, στο ΝΑΤΟ συζητείται η σύσταση μιας «κοινής αγοράς» για συστήματα εξουδετέρωσης drones (τα C-UAS) στην οποία θα μπορούν να συμμετέχουν η Ουκρανία και όσες συμμαχικές χώρες θέλουν και μπορούν.

Αναφερόμενος στην προμήθεια των μαχητικών αεροσκαφών F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε: «Ο κ. Τραμπ διατηρεί θετική στάση απέναντι στην Τουρκία. Όταν ολοκληρωθεί η παράδοση των F-35 στην Τουρκία, ο κόσμος θα πει: “Η Αμερική τήρησε την υπόσχεσή της”… Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία εφαρμογή αμερικανικών κυρώσεων εις βάρος μας. Σε μεγάλο βαθμό οι κυρώσεις έχουν αρθεί και δεν αντιμετωπίζουμε κάποιο σχετικό πρόβλημα».

«Συμμερίζομαι επίσης την άποψη του κ. Μητσοτάκη, ιδιαίτερα όσον αφορά την επίλυση των ζητημάτων στο Αιγαίο. Ελπίζω ότι αρχικά οι υπουργοί Εξωτερικών μας θα προχωρήσουν στις απαραίτητες επαφές και, εφόσον χρειαστεί, θα καθίσουμε και εμείς οι ίδιοι στο τραπέζι των συνομιλιών για να συζητήσουμε το θέμα. Θέλω όμως να το πω ξεκάθαρα και ανοιχτά: η επίλυση των ζητημάτων αυτών είναι πρωτίστως ευθύνη των ηγετών. Σε αυτό το θέμα συμμερίζομαι την ίδια άποψη», ανέφερε επιπλέον ο Τούρκος πρόεδρος.

Για τις επιθέσεις του Ισραήλ στην περιοχή: «Όσοι θεωρούν ότι η ασφάλειά τους εξαρτάται από τη διατήρηση της αστάθειας στην περιοχή, προσπαθούν να σβήσουν ακόμη και την παραμικρή ελπίδα για ειρήνη… Η περιοχή μας δεν αντέχει ούτε νέες εντάσεις ούτε νέες συγκρούσεις. Η ανθρωπότητα έχει ανάγκη από ειρήνη, γαλήνη και σταθερότητα όσο έχει ανάγκη τον αέρα και το νερό.»

Για την «Ατσάλινη Ασπίδα» και την Baykar: «Το πρόγραμμα “Ατσάλινη Ασπίδα” αποτελεί ταυτόχρονα το ισχυρότερο μέσο στρατηγικής ισχύος του ΝΑΤΟ στις περιοχές όπου βρισκόμαστε. Αν κάποιοι διαθέτουν διαφορετικές “ασπίδες”, εμείς διαθέτουμε την “Ατσάλινη Ασπίδα”»…  «Η Baykar έχει κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα. Δέχεται παραγγελίες από όλο τον κόσμο και θα συνεχίσει να δέχεται. Αυτό δείχνει ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μας, τα UAV και τα οπλισμένα drones, έχουν αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο».

Για την ευρωπαϊκή άμυνα: «Οι πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμυνας πρέπει να λειτουργούν συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ και να μην οδηγούν σε περιττές επικαλύψεις»…

Οι δηλώσεις Τραμπ

«Η σχέση μας με την Τουρκία είναι ακλόνητη. Η Τουρκία είναι μια πολύ ισχυρή χώρα. Δεν έχω καταλήξει για τα F35» είπε μεταξύ άλλων ο Αμερικανός πρόεδρος στην ομιλία του, κλείνοντας τη σύνοδο του ΝΑΤΟ. «Μας έχουν βοηθήσει με πολλούς τρόπους… Ο πρόεδρος Ερντογάν στάθηκε σωστά απέναντί μας. Μας βοήθησε να ανακτήσουμε τον σεβασμό που είχαμε χάσει, γιατί η χώρα μας είχε καταντήσει γελοία» τόνισε.

«Έχουμε από τα πιο ανεπτυγμένα drone στον κόσμο. Έχουμε ανακοινώσει την παραγωγή ειδικών συστημάτων και ανεπτυγμένα οπλικά συστήματα και θα συνεργαστούμε και με την Πολωνία. Αυτές οι συμφωνίες προάγουν την αμερικανική βιομηχανία» είπε μεταξύ άλλων ο Ντόναλντ Τραμπ, το απόγευμα της Τετάρτης (8/7/26).

Σε άλλο σημείο, τόνισε: «Είπα σε όλους τους ηγέτες, ότι θα έπρεπε να έχουμε παρουσία του τύπου. Υπήρχε πάρα πολύ αγάπη. Η σύνοδος κορυφής ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη χάρη στον πρόεδρο Ερντογάν αλλά και σε όλους τους παρισταμένους, των κυβερνήσεων».

Μητσοτάκης: Μία η διαφορά με με την Τουρκία

Μήνυμα υπέρ του διαλόγου και της συνέχισης της ελληνοτουρκικής προσέγγισης έστειλε την Τετάρτη (08.07.2026) ο πρωθυπουργός από την Άγκυρα, σε δηλώσεις του στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο A Haber, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, η οποία, όπως είπε, πρέπει να επιλυθεί βάσει του διεθνούς δικαίου.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια και εξέφρασε την πρόθεσή του να συνεχιστεί η θετική δυναμική που έχει αναπτυχθεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Εγώ ήμουν πάντοτε υποστηρικτής μιας εποικοδομητικής, λειτουργικής και παραγωγικής σχέσης μεταξύ των χωρών μας, κάτι που ήταν άλλωστε και το πνεύμα της Διακήρυξης των Αθηνών».

«Έχουμε σημειώσει πρόοδο, ειδικά στη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος, ενώ το διασυνοριακό εμπόριο έχει αναπτυχθεί. Πολλοί επισκέπτες έρχονται από την Τουρκία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου μέσω του προγράμματος της ταχείας βίζας (visa express).».

Αναφερόμενος στις ελληνοτουρκικές διαφορές, ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι το μοναδικό ζήτημα που εκκρεμεί μεταξύ των δύο χωρών αφορά την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, επισημαίνοντας ότι η επίλυσή του πρέπει να γίνει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. «Όπως είχα εκφράσει πολύ καθαρά και κατά την προηγούμενη επίσκεψή μου στην ‘Αγκυρα, η μόνη μας διαφορά είναι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο». «Πρέπει να επιλύσουμε αυτό το πρόβλημα που εκκρεμεί εδώ και καιρό, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι ακόμη και αν η διαφορά για τις θαλάσσιες ζώνες δεν επιλυθεί άμεσα, αυτό δεν πρέπει να εμποδίζει τη συνεργασία των δύο χωρών σε άλλα πεδία, ενώ εξέφρασε την πρόθεσή του να συνεχίσει τη συνεργασία με τον Τούρκο πρόεδρο. «Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια παραγωγική σχέση με τον πρόεδρο Ερντογάν».

«Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα που κρατά από τη δεκαετία του ’70, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά μαζί και να μην εργαστούμε πάνω στα υπόλοιπα θέματα της ατζέντας». Σύμφωνα με το A Haber, ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε ακόμη ότι ορισμένες αποφάσεις που είχε λάβει το τουρκικό κοινοβούλιο τη δεκαετία του 1990 δεν έχουν θέση στον σημερινό κόσμο.

Μητσοτάκης: Να καταργηθεί το casus belli

Ο πρωθυπουργός σημείωσε προηγουμένως ότι το casus belli «πρέπει να καταργηθεί», χαρακτηρίζοντάς το ως «ιστορική ανορθογραφία». «Είναι αναχρονιστικό, Δεν ταιριάζει με συμμαχία. Έχει έρθει η ώρα να την αφήσουμε πίσω μας», σημείωσε. Προκειμένου να διαφυλαχθεί η ενότητα του ΝΑΤΟ, ήταν απολύτως απαραίτητο οι ευρωπαϊκές χώρες, να αναλάβουν ένα μεγαλύτερο βάρος στην ασφάλεια που σημαίνει να δαπανούν περισσότερο για να επέλθει ισορροπία, τόνισε ο πρωθυπουργός.

Σημείωσε ότι «ο Τραμπ είχε απολύτως δίκιο», αναφερόμενος στην πίεση που ασκούσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ακόμη και από την πρώτη του θητεία, λέγοντας ότι τα τελευταία χρόνια λόγω και της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία οι Ευρωπαϊκές χώρες έχουν αντιληφθεί ότι πρέπει να δαπανούν για την άμυνά τους. Η Ελλάδα είναι μία από τις πέντε χώρες που έχει ξεπεράσει το 3,5% στον αμυντικό της προϋπολογισμό. Η Ελλάδα είναι πρωταγωνίστρια σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια του ΝΑΤΟ», τόνισε ο πρωθυπουργός.

«Είμαστε εκεί που άλλες χώρες ελπίζουν να βρεθούν το 2027», σημείωσε. Απαντώντας σε ερώτηση για τα F-35 και τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είπε ότι «δεν είναι δική μας υπόθεση» να αναφέρεται σε συμφωνίες για οπλικά συστήματα ανάμεσα σε δύο άλλα κράτη. Ωστόσο, επισήμανε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά νομικά εμπόδια στην αμερικανική νομοθεσία, υπενθυμίζοντας ότι η απομάκρυνση της Άγκυρας από το πρόγραμμα συνδέθηκε με την απόκτηση του ρωσικού συστήματος S-400.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός επεσήμανε ότι το πρόγραμμα απόκτησης των ελληνικών F-35 εξελίσσεται κανονικά, ενώ οι πρώτοι Έλληνες πιλότοι αναμένεται να ξεκινήσουν την εκπαίδευσή τους το 2027. Παράλληλα, σημείωσε ότι προχωρά με γρήγορους ρυθμούς η αναβάθμιση των F-16 στην έκδοση Viper, με περισσότερα από 50 αεροσκάφη να έχουν ήδη εκσυγχρονιστεί και στόχο την ολοκλήρωση 83, ενώ η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει ήδη 24 μαχητικά Rafale.

Τόνισε, ωστόσο, ότι οι Έλληνες πιλότοι, θα αρχίσουν να εκπαιδεύονται από το 2027 στα ελληνικά F-35, με βάση τη συμφωνία για την αγορά 20+20 μαχητικών από τις ΗΠΑ.

Απάντηση Ρούτε

«Είμαι εδώ για να διαφυλάσσω την ενότητα» ήταν η απάντηση που έδωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε για το τουρκικό casus belli σε βάρος της Ελλάδας, το οποίο τέθηκε κατά τις εργασίες της συνόδου κορυφής της Συμμαχίας στην Άγκυρα από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

«Το έχω πει και στο παρελθόν για άλλα θέματα. Μερικές φορές υπάρχουν ζητήματα μεταξύ συμμάχων. Πρόκειται για μια Συμμαχία 32 εταίρων, επομένως είναι αναμενόμενο να υπάρχουν διμερείς συζητήσεις. Δεν είμαι εδώ για να εκφράζω προσωπικές απόψεις ή να σχολιάζω δημόσια τέτοια θέματα. Ο ρόλος μου είναι να διατηρώ την ενότητα της Συμμαχίας και αυτό προσπαθώ να κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ανάλογη στάση κράτησε και όταν ρωτήθηκε για το θέμα που υπάρχει ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ για τους S- 400, που οδήγησαν και στον αποκλεισμό της Άγκυρας από το πρόγραμμα των F-35. «Οι S-400 είναι θέμα μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Οι δύο χώρες εργάζονται πάνω σε αυτό. Δεν θέλω να σχολιάσω», είπε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του ο Έλληνας πρωθυπουργός στις δικές του δηλώσεις μετά το πέρας της συνόδου κορυφής αναφερόμενος το θέμα του casus belli σημείωσε ότι «πρέπει να καταργηθεί», χαρακτηρίζοντάς το ως «ιστορική ανορθογραφία».

«Είναι αναχρονιστικό, Δεν ταιριάζει με συμμαχία. Έχει έρθει η ώρα να το αφήσουμε πίσω μας», σημείωσε. Προσερχόμενος νωρίτερα στη σύνοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε πως «τη στιγμή που η χώρα μου αντιμετωπίζει casus belli από την Τουρκία σε περίπτωση που ασκήσουμε το έννομο δικαίωμά μας να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα, πιστεύω ότι πρέπει να είναι σαφές ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ευαισθησίες όλων των μελών του NATO».

Μητσοτάκης για ΗΠΑ-ΝΑΤΟ

Ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε κατηγορηματικός και για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συμμαχία, απορρίπτοντας κάθε σενάριο αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει καμία πιθανότητα οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ», ανέφερε, σημειώνοντας ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, στην καταληκτική του τοποθέτηση στη Σύνοδο, εμφανίστηκε θετικός για το κλίμα που διαμορφώθηκε και για το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να δαπανούν περισσότερα για τη δική τους ασφάλεια.

Τέλος, εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι δεν θα υπάρξει επιστροφή σε καθεστώς πολεμικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, με φόντο την εύθραυστη εκεχειρία και τις ανησυχίες για τις τιμές του πετρελαίου.

ΠΑΣΟΚ

Οι κυβερνητικές επιλογές των τελευταίων ετών έχουν πλέον διαψευστεί από τα ίδια τα γεγονότα, τόνισε ο βουλευτής και υπεύθυνος του ΚΤΕ Εθνικής Άμυνας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Κατρίνης, από το βήμα της Βουλής, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Επισήμανε, μάλιστα, ότι ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε σε αμήχανη θέση, αναγκαζόμενος να παραδεχθεί δημόσια ότι «η Ελλάδα απειλείται από την Τουρκία».

Όπως ανέφερε, αυτό συνέβη «ίσως γιατί δεν μπορούσε να πει δημοσίως ότι η πολιτική των “ήρεμων νερών” ναυάγησε», αφού η Διακήρυξη των Αθηνών «χρησίμευσε μόνο για να “ξεπλυθεί” η Τουρκία στα μάτια συμμάχων και εταίρων». «Ίσως επίσης γιατί δεν μπορούσε να εξηγήσει το τουρκικό μπλοκάρισμα του στρατιωτικού αγωγού καυσίμων Ελλάδας – Βουλγαρίας – Ρουμανίας, την ανάληψη από την Τουρκία της ευθύνης για την αντιαεροπορική και πυραυλική άμυνα του Αιγαίου, της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και την αδυναμία της κυβέρνησης να αποτρέψει τις διαδοχικές αμυντικές συμφωνίες ευρωπαϊκών χωρών με την Άγκυρα» ανέφερε.

«Θυμάται κανείς την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Κογκρέσο, το περιεχόμενο της οποίας έχει ακυρωθεί στην πράξη;» διερωτήθηκε, για να καταλήξει ότι «δεν χτύπησε το τηλέφωνο του κ. Μητσοτάκη ενόψει της συνόδου της Άγκυρας, αλλά το μόνο τηλέφωνο που απαντήθηκε είναι αυτό του κ. Ντόκου», χαρακτηρίζοντας τον Γ.Γ. Εθνικής Ασφάλειας «εμφανώς ακατάλληλο για τις πολύ κρίσιμες περιστάσεις της χώρας», ανέφερε μεταξύ άλλων, αφού προχώρησε και επικρίσεις για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

ΔΤ 8-7-2026–

Επεισόδιο Χατζηβασιλείου-Νταβούντογλου

Την ίδια στιγμή, δφοδρή αντιπαράθεση για το Κυπριακό είχαν ο υφυπουργός Εξωτερικών, Τάσος Χατζηβασιλείου, και ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο συνέδριο του Economist Impact, με τον Έλληνα υφυπουργό να απαντά ευθέως στις τουρκικές αιτιάσεις: «Στην Κύπρο έχει γίνει παράνομη εισβολή».

Η συζήτηση, που είχε ως αφετηρία τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξελίχθηκε γρήγορα σε ευθεία αντιπαράθεση για το Κυπριακό. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου επιχείρησε να μεταφέρει το βάρος της μη λύσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά, επικαλούμενος το δημοψήφισμα του 2004 για το Σχέδιο Ανάν. Ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας υποστήριξε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά ήταν εκείνη που απέρριψε το σχέδιο, αφήνοντας αιχμές και για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εντάξει την Κύπρο, ενώ το πολιτικό πρόβλημα παρέμενε ανοιχτό.

Η απάντηση του Τάσου Χατζηβασιλείου ήταν άμεση. Ο υφυπουργός Εξωτερικών υπενθύμισε ότι η βασική πραγματικότητα στην Κύπρο δεν είναι μια τεχνική εκκρεμότητα, αλλά η παράνομη κατοχή τμήματος του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. «Η πραγματικότητα είναι ότι στην Κύπρο υπάρχει κατοχή και η Τουρκία καταλαμβάνει παράνομα το ένα τρίτο της Κύπρου», ανέφερε, βάζοντας το ζήτημα στη βάση του διεθνούς δικαίου και όχι στη λογική των τουρκικών συμψηφισμών.

Παράλληλα, υπερασπίστηκε την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χαρακτηρίζοντας την επιλογή απολύτως ορθή. Η θέση της Αθήνας, όπως επανέλαβε, παραμένει σταθερή: λύση του Κυπριακού στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου υποστήριξε ότι η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο είναι «δίκαιη» και στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο. Η διατύπωση αυτή προκάλεσε νέα παρέμβαση του Τάσου Χατζηβασιλείου, ο οποίος απάντησε: «Στην Κύπρο έχει γίνει παράνομη εισβολή».

Είναι πάντως αυταπόδεικτο, ότι ο πρόεδρος της χώρας που επαίρεται ότι είναι ηγέτιδα του «ελεύθερου κόσμου», μια σαφής αναφορά στο δημοκρατικό πολίτευμα και την τήρηση των κανόνων που προϋποθέτει, θέλγεται εξόφθαλμα από ηγέτες με κύριο χαρακτηριστικό τη σχεδόν ανεξέλεγκτη δυνατότητα επιβολής των επιθυμιών τους. Χωρίς δηλαδή τα απαραίτητα σε μια Δημοκρατία «checks and balances» που κατεξοχήν χαρακτηρίζουν το αμερικανικό σύστημα εξουσίας.

Οι ανεξέλεγκτοι αυτοσχεδιασμοί από ΗΠΑ και ο Ερντογάν

Ο προεδρικός αυτοσχεδιασμός είναι, εξάλλου, ένα γενικότερο χαρακτηριστικό της προεδρίας Τραμπ. Τους επαγγελματίες διπλωμάτες και άλλους αξιωματούχους έχουν αντικαταστήσει άτομα προσωπικής επιλογής του Τραμπ, με αμφίβολες διπλωματικές δεξιότητες για να αντεπεξέλθουν στην εκάστοτε αποστολή. Εγείρονται έτσι εύλογες υποψίες για ενδεχόμενη εξυπηρέτηση επιδιώξεων που ανάγονται στην επιχειρηματική σφαίρα, πέραν όμως της οργανωμένης διακρατικής επενδυτικής δραστηριότητας.

Εφόσον το περιβάλλον εντός του οποίου διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής είναι τόσο προβληματικό, η τήρηση χαμηλού προφίλ από την ελληνική διπλωματία θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει και το δέον γενέσθαι. Ωστόσο, θα αποτελούσε εθελοτυφλία να μη διαπιστώσει κανείς, ότι η διπλωματική «συναστρία» είναι ιδιαίτερα θετική για την Άγκυρα και τις επιδιώξεις της, με αποτέλεσμα να εγείρονται ζητήματα για την ελληνική εθνική ασφάλεια.

Σε μια πρώτη αντιμετώπιση όσων έχουμε παρακολουθήσει, όλα δείχνουν ότι ο Ερντογάν έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος. Δεν θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει το ίδιο και για τον Τραμπ, καθώς πλησιάζουν ταχέως οι ενδιάμεσες εκλογές που θα κρίνουν πολλά. Μένει να αποδειχθεί το πώς θα αντιμετωπίσει το αμερικανικό εκλογικό σώμα έναν πρόεδρο που αφενός δε γνωρίζει τα θέματα, ενώ αφετέρου, η ρητορική του συχνά μοιάζει… καφενειακού επιπέδου. Θα σώσει άραγε την παρτίδα π.χ. ένας ΥΠΕΞ Ρούμπιο που τρέχει να βάλει σε μια τάξη την ανερμάτιστη εικόνα που συχνά εκπέμπει η Ουάσινγκτον;

«Σκοράρει» ο Ερντογάν

Η όλη φιέστα της Συνόδου εξελίσσεται σε μια κορυφαία επιχείρηση δημοσίων σχέσεων για τον Ερντογάν, με στόχο τόσο το εσωτερικό της χώρας όσο και το διεθνές περιβάλλον. Κι όλα αυτά, παρόλο που η κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας θυμίζει ολοένα και περισσότερο κλασικό δεσποτικό -έως δικτατορικό με τα δυτικά στάνταρ- καθεστώς, που δεν ανέχεται οποιαδήποτε εναντίωση και όσοι το αποτολμούν καταλήγουν με συνοπτικές διαδικασίες στη φυλακή.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας και με δεδομένη την επιθυμία παράκαμψης του τουρκικού Συντάγματος για την εξασφάλιση τρίτης προεδρικής θητείας, ο Ερντογάν προβάλλει τη βολική εικόνα ενός ηγέτη που σέβεται ολόκληρη η υφήλιος. Ενός ηγέτη που συνδιαλέγεται με τους ηγέτες των ισχυρότερων χωρών ως ίσος προς ίσον και γενικότερα έχει καταξιώσει την Τουρκία ως κεντρικό παίκτη της διεθνούς σκηνής. Όσο κι αν η οικονομική δυσπραγία πλήττει μεγάλα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας, θα ήταν σφάλμα να εκτιμηθεί η επίπτωσή της με τα μέτρα που θα ίσχυαν σε μια χώρα της Δύσης.

Στο εξωτερικό, η Τουρκία βγαίνει επίσης ενισχυμένη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται να πιστεύει ότι η ασφάλειά της εξαρτάται από αυτήν, παρόλο που δεν της ανοίγει τον δρόμο της ένταξης. Η αλλεργία των δυτικών κοινωνιών στα… φέρετρα από τη μία, σε συνδυασμό με την επικράτηση συγκρουσιακής λογικής για την ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου -εν αναμονή ίσως απομάκρυνσης Πούτιν από το κάδρο για βιολογικούς λόγους- οδηγεί σε εξάρτηση από “πρόθυμους”, με το κατάλληλο φυσικά οικονομικό και (γεω)πολιτικό αντάλλαγμα.

Θέλει χρηματοδότηση κι από Ελλάδα!

Σε αυτό το πλαίσιο, διεκδικεί χρηματοδότηση για την τουρκική αμυντική βιομηχανία από ευρωπαϊκά προγράμματα όπως το ευρωπαϊκό SAFE, δηλαδή ζητεί να συμβάλει με τον οβολό του και ο Έλληνας φορολογύμενος! Αυτά είναι όμως λίγο πολύ δεδομένα. Η υπόθεση πρέπει να προσεγγιστεί από αμιγώς ελληνοκεντρική σκοπιά, καθώς η αναβάθμιση της Τουρκίας του Ερντογάν, μιας χώρας που αντιπροσωπεύει την κύρια -αν όχι αποκλειστική- απειλή ασφαλείας για την Ελλάδα, προκαλεί περιπλοκές στην εξίσωση της εθνικής ασφάλειας.

Καταρχάς, ένα σοβαρό θέμα που εγείρεται και… βγάζει μάτι, είναι ότι πάντα στο πλαίσιο της προσωπικής διπλωματίας Τραμπ, ο πρεσβευτής της Ουάσινγκτον στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, εξελίσσεται σε κορυφαίο πρόβλημα για την ελληνική διπλωματία. Η δράση και οι επιδιώξεις του εν λόγω προσώπου που άγνωστο με ποια κίνητρα, ολοένα και περισσότερο θυμίζει ατζέντη της Άγκυρας, δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτό ότι ευθυγραμμίζονται με τις αντιλήψεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κατά συνέπεια, απαιτείται συντονισμένη δράση για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Η Γκιλφόιλ

Στον αντίποδα, η τοποθέτηση μιας γνωστής δημοσιογράφου του FOX News και πάλαι ποτέ μέλους της οικογενείας Τραμπ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, δεν δικαιώνει τις προσδοκίες, αφού η επιρροή της στην Ουάσινγκτον μοιάζει αμελητέα. Παρότι η παρουσία της, μέχρι στιγμής, είναι χαμηλών τόνων και ιδιαίτερα προσεκτική, επί της διπλωματικής ουσίας ο βαθμός που παίρνει δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικός. Αυτή είναι η εντύπωση που επικρατεί.

Οι δε ψευδείς αναφορές του Αμερικανού προέδρου περί δήθεν τουρκικής συνδρομής στον πόλεμο στο Ιράν, σε συνδυασμό με την απουσία μιας έστω συμβολικής επίσκεψης στη Σούδα, το επίκεντρο της υποστήριξης των αμερικανικών στρατευμάτων καθ’ οδόν για τα μέτωπα ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, θα μπορούσε να εκληφθεί στην Αθήνα ακόμα και ως προσβολή.

Αντιθέτως, η κ. Γκίλφοϊλ, διαφημίζοντας -σε πρόθυμο είναι η αλήθεια ακροατήριο- την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών F-35 Lightning II από την Πολεμική Αεροπορία, απέφυγε με κάθε τρόπο να αναφέρει οτιδήποτε σχετιζόμενο με την ελληνική άμυνα, επιλέγοντας να μας… διαβεβαιώσει πως δεν θα υστερούμε όταν επιχειρούμε δίπλα στα αμερικανικά και άλλα συμμαχικά αεροσκάφη!

Ίσως μπερδεύεται από την περίπτωση του Ισραήλ, όπου οι κοινές επιχειρήσεις αφορούν απειλή αντίστοιχη αυτής που συνιστά η Τουρκία στην περίπτωση της Ελλάδας. Μιας χώρας, δηλαδή, τύποις συμμάχου, που κατέχει παράνομα το 38% της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει διατυπωμένο ακόμα και casus belli εναντίον της Ελλάδας, με στόχο να της απαγορεύσει να ασκήσει νόμιμο για όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου δικαίωμα! Με αυτή τη χώρα και τον ηγέτη της, κυριολεκτικά χαριεντίζεται και κολακεύει με κάθε δυνατό τρόπο ο πρόεδρος Τραμπ.

Κατά συνέπεια, κάποιος να υπενθυμίσει στην πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, ότι ο λόγος ύπαρξης Ενόπλων Δυνάμεων είναι η προάσπιση της κυριαρχίας μιας χώρας και των δικαιωμάτων που εκπορεύονται από αυτήν. Η εποχή του «στρατηγέ μου ιδού ο Στρατός σας» έχει περάσει και σίγουρα δε περιποιεί τιμή για ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος του δυτικού κόσμου. Όλα αυτά βέβαια αποδεικνύονται στην πράξη, όχι στα λόγια. Ας περιμένουμε όμως την ολοκλήρωση της Συνόδου…

Σε συνεργασία με το defencepoint