Είναι για αυτόν τον λόγο που η συζήτηση στο παρασκήνιο για την ενδεχόμενη αποχώρηση του Μητσοτάκη δεν λέει να κοπάσει, σε συσχέτιση με πιθανές εξελίξεις στην ΝΔ και στην Δεξιά παράταξη. Η πρόσφατη δημοσκόπηση της ALCO την εβδομάδα που μας πέρασε, έδειξε τη ΝΔ στο 23,4%, μειωμένη κατά 0,4% σε σχέση με τον Σεπτέμβριο, παρά τα περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ που υποσχέθηκε σε παροχές και επιδόματα ο πρωθυπουργός.

Η απαισιοδοξία και η οργή σαν κυρίαρχα κοινωνικά συναισθήματα, η πεποίθηση της πλειοψηφίας (περίπου 70%) ότι για την ακρίβεια ευθύνεται η κυβέρνηση, η επιθυμία για πολιτική αλλαγή παρά για σταθερότητα, κάνουν το 25% (που έβαλε σαν πήχη για την αποχώρηση του ο Κυριάκος) να μοιάζει περισσότερο σαν ταβάνι, παρά σαν αφετηρία – ακόμη και το 28,3% των ευρωεκλογών. Τα περί αυτοδυναμίας ακούγονται πλέον σαν προπαγανδιστικό αστείο, όπως και το ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να νικήσει έστω και με μία ψήφο. 

Επιστροφή στο παρελθόν

Ο Μητσοτάκης βρίσκεται αντιμέτωπος στην συμπλήρωση της δεύτερης τετραετίας με την διάψευση των προσδοκιών που δημιούργησε και με τα προβλήματα που συσσώρευσε η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Η σαρωτική ήττα του Τραμπ λόγω της εκεί ακρίβειας, δίνουν ιδέες και στα καθ’ ημάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά την συμφωνία για την συγκράτηση των τιμών στα σουπερμάρκετ, ο πληθωρισμός του Οκτωβρίου έκανε νέο ρεκόρ καθώς κινήθηκε στο 5,6% έναντι 5,1% τον Σεπτέμβριο, ενώ στην ευρωζώνη ο μέσος όρος ήταν στο 4%. 

Ο Κυριάκος καταφεύγει στα δύο φθαρμένα πλέον επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι “Η κρίση είναι διεθνής και η ακρίβεια εισαγόμενη”. Το δεύτερο είναι το “Μητσοτάκης ή χάος” σε διάφορες παραλλαγές, που δημιουργεί το ερώτημα για το εάν είναι μόνο καταφυγή ανάγκης, ή εάν πράγματι έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. 

Το μόνο που τον ευνοεί είναι η παρατεταμένη καχεξία της αντιπολίτευσης και η αδυναμία της ευρύτερης Κεντροαριστεράς να διαμορφώσει εναλλακτική πρόταση. Σταδιακά διαψεύδονται οι προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα που νιώθει την ανάσα του ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση ο Μητσοτάκης έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να διαμορφώσει ένα συνεκτικό αφήγημα για την επόμενη ημέρα και δίνει μάχες οπισθοφυλακών με επιθέσεις στον Τσίπρα, στο ΠΑΣΟΚ και στον Αντώνη Σαμαρά, γυρίζοντας άλλοτε στο 2010 και άλλοτε στο 2015.

Η τακτική είναι γνωστή, εάν δεν μπορείς να κερδίσεις την θετική ψήφο των πολιτών, κατάστρεψε τους αντιπάλους. Κάπως έτσι ο πρωθυπουργός που χρεώνεται 20 δισεκατομμύρια απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς και την αποτυχία των ελεγκτικών μηχανισμών να προλάβουν την “Pizza Fan” και το “Χωριάτικο”, γύρισε στο 2019 για τους ποινικούς κώδικες του Τσίπρα που ετοιμάζονταν από το 2010. Το επιχείρημα είναι “Δεν είμαι μόνο εγώ διεφθαρμένος, ήταν και ο προηγούμενος”. Παρομοίως για να δικαιολογήσει τις υποχωρήσεις στην εξωτερική πολιτική, γύρισε στο 2012 και στις συζητήσεις του Σαμαρά έναντι με τον Ερντογάν. 

Τέλος εποχής για τον Κυριάκο 

Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο ακόμη και στο εσωτερικό της ΝΔ και της ευρύτερης Δεξιάς αντιμετωπίζουν την ολοκλήρωση της οκταετίας σαν τέλος εποχής και παίρνουν θέση για την επόμενη ημέρα. Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει ότι θα δημιουργήσει το κόμμα του σαν διάδοχο φορέα της Δεξιάς παράταξης. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες θα το κάνει μέσα στον Νοέμβριο – αν και η ήττα του Τραμπ και η αμφισβήτηση της νέας Δεξιάς δεν τον ευνοεί. Ο Κώστας Καραμανλής τηρεί στάση αναμονής, συμπορεύται ως έναν βαθμό με τον Σαμαρά ως προς την αμφισβήτηση του Μητσοτάκη, αλλά κρατά ανοιχτούς τους δίαυλους με τη ΝΔ. 

Ο Νίκος Δένδιας σε κάθε ευκαιρία κάνει επίδειξη ισχύος, άλλοτε με κομματικές συγκεντρώσεις και άλλοτε με φιέστες στο υπουργείο του, όπου συγκεντρώνει ψηφοφόρους και βουλευτές, κατά περίπτωση, στέλνοντας το μήνυμα ότι “κάτω από το 25% στις εκλογές είναι αυτομάτως ο διάδοχος”. 

Aνοίγει περπατησιά o Πιερρακάκης

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ανοίγει περπατησιά ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Οι πολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν ότι από την ΔΕΘ και μετά ο Κυριάκος του έχει εκχωρήσει τις θετικές εξαγγελίες στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής. Άλλωστε ο ίδιος τον προώθησε για πρόεδρο του Eurogroup για να αποκτήσει ευρωπαϊκά ερείσματα. Καθώς προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, φρόντισε να προσεγγίσει τον Κώστα Καραμανλή για να διαμορφώσει προφίλ στην κομματική βάση της ΝΔ, προβάλλοντας ιδιαίτερα την φωτογραφία από την επίσκεψη στην ΣΕΚΕ. Πρόσφατα έκανε και επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη παρομοιάζοντας τον με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Ο Πιερρακάκης έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη των μιντιαρχών και είναι στο απυρόβλητο, ενώ σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες θα έχει και την στήριξη του κουμπάρου του Γρηγόρη Δημητριάδη, που συνεχίζει να δημιουργεί πυρήνες ανά την επικράτεια. Το εάν ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ηγεσία από τον Δένδια, ή χτίζει θέσεις με μεσοπρόθεσμες βλέψεις δεν είναι σαφές.

Ορισμένοι θυμίζουν το ραντεβού της Αναγνωστόπουλου μεταξύ του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου, με τον Κωστή Χατζηδάκη στον ρόλο του διαδόχου. Είναι το ίδιο νεοφιλελεύθερος με τον Μητσοτάκη και τον Πιερρακάκη αλλά δεν χρειάζεται διαπιστευτήρια, προέρχεται από τη ΝΔ. 

Από διάφορες πλευρές πάντως στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης δείχνουν στον Κυριάκο την έξοδο, προκειμένου να ξεμπλοκαριστούν οι εξελίξεις. Αποτελεί πλέον πεποίθηση στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας – συζητιέται σε τραπέζια και συνευρέσεις – ότι ο Μητσοτάκης εάν έβρισκε διάδρομο διαφυγής χωρίς ποινικά θέματα, θα αποχωρούσε πάραυτα.

Εκτιμάται ότι με μία άλλη ηγεσία η ΝΔ θα διατηρήσει περισσότερες δυνάμεις και θα μπορεί από καλύτερη θέση να διεκδικήσει τον πρώτο λόγο στον σχηματισμό κυβέρνησης. Και θα μπορούσε υπό την πίεση των καταστάσεων που προοικονομούνται να συνεργαστεί με ένα κόμμα Σαμαρά, ή και το ΠΑΣΟΚ. 

Σύμφωνα με λιβανικά δημοσιεύματα, στο πρόγραμμα εξετάστηκαν συναντήσεις του Μπιλάλ Ερντογάν με τον πρόεδρο Ζοζέφ Αούν, τον πρόεδρο της Βουλής Ναμπίχ Μπέρι, τον πρωθυπουργό Ναουάφ Σαλάμ και θρησκευτικούς παράγοντες. Αν και δεν έχουν επιβεβαιωθεί οριστικά όλες οι λεπτομέρειες, η Τρίπολη αναμένεται να αποτελέσει βασικό σταθμό.

Το άνοιγμα στον νότιο Λίβανο

Η τουρκική πλευρά είχε εξετάσει, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το ενδεχόμενο μετάβασης του Μπιλάλ Ερντογάν και στον νότιο Λίβανο. Το πρόγραμμα θα είχε κυρίως κοινωνικό και ανθρωπιστικό χαρακτήρα, με επισκέψεις σε κοινότητες που επλήγησαν από τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις και αναφορές στη βοήθεια που προσέφερε η Τουρκία κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο. Μεταξύ των πρωτοβουλιών περιλαμβάνονται η φιλοξενία εκτοπισμένων οικογενειών και η παροχή προκατασκευασμένων κατοικιών.

Η ανοικοδόμηση του νότου αποτελεί κρίσιμο πεδίο ανταγωνισμού. Οι καταστροφές, οι ανάγκες στέγασης και η δυσκολία επιστροφής των εκτοπισμένων δημιουργούν περιθώρια παρέμβασης για ξένες δυνάμεις, την ώρα που οι κρατικοί θεσμοί του Λιβάνου αδυνατούν να καλύψουν το σύνολο των αναγκών. Η Άγκυρα επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτή την κατάσταση, μετατρέποντας την ανθρωπιστική βοήθεια σε μακροχρόνιους δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη στάση του Ναμπίχ Μπέρι, επικεφαλής του Αμάλ και προέδρου της Βουλής. Η υποψηφιότητα προσώπου που συνδεόταν με την Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TIKA) για τη θέση του κυβερνήτη της Ναμπατίγια είχε προκαλέσει ενδιαφέρον, καθώς η συγκεκριμένη θέση παραδοσιακά εντάσσεται στην πολιτική μερίδιο του Αμάλ. Το πρόσωπο τελικά αποσύρθηκε, επειδή δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις διορισμού. Ωστόσο, η υπόθεση ερμηνεύθηκε ως ένδειξη ότι το κίνημα δεν απορρίπτει την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας.

Σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, ο Μπέρι δεν έχει εκφράσει αντίθεση στην ανάδειξη της Τουρκίας σε παράγοντα με ενεργότερο ρόλο στον Λίβανο. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα μπορεί να κινηθεί ανεξάρτητα από τις θέσεις του Αμάλ και της Χεζμπολάχ, ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν την ανοικοδόμηση και τις μελλοντικές ρυθμίσεις ασφαλείας στον νότο.

Η Χεζμπολάχ και η αλλαγή των ισορροπιών

Η στάση της Χεζμπολάχ απέναντι στην Τουρκία παραμένει επιφυλακτική, εξαιτίας της αντίθεσης που χαρακτήριζε επί χρόνια τις πολιτικές τους στη Συρία. Η Τουρκία υποστήριζε τις δυνάμεις που πολεμούσαν το καθεστώς Άσαντ, ενώ η Χεζμπολάχ συμμετείχε στρατιωτικά στην υποστήριξή του. Η ανατροπή του Άσαντ, ωστόσο, άλλαξε ριζικά το περιφερειακό περιβάλλον και δημιούργησε νέες ανάγκες επικοινωνίας.

Πηγές από το εσωτερικό της Χεζμπολάχ φέρονται να υποστηρίζουν ότι το κίνημα δεν αντιμετωπίζει την Τουρκία ως αντίπαλο αντίστοιχο του Ισραήλ και θα προτιμούσε μια τουρκική παρουσία στον νότιο Λίβανο, από την επέκταση της ισραηλινής επιρροής. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι θα ήταν ευπρόσδεκτη η επίσκεψη του Μπιλάλ Ερντογάν και ότι στελέχη της οργάνωσης θα ήταν έτοιμα να τον υποδεχθούν, εφόσον πραγματοποιούσε τη μετάβαση.

Μια τέτοια υποδοχή θα είχε συμβολικό και πολιτικό βάρος, καθώς θα αποτελούσε ένδειξη πραγματιστικής προσέγγισης ανάμεσα σε δύο πλευρές που βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα στο Συριακό. Οι δίαυλοι επικοινωνίας τους παραμένουν σε μεγάλο βαθμό έμμεσοι, με το Ιράν να λειτουργεί ως ενδιάμεσος, ενώ υπάρχουν πληροφορίες για προσπάθειες ανάπτυξης απευθείας επαφών. Η διατήρηση αυτών των διαύλων θα μπορούσε να αποτρέψει τη δημιουργία ενός ακόμη εχθρικού μετώπου για τη Χεζμπολάχ, η οποία βρίσκεται υπό έντονη ισραηλινή και αμερικανική πίεση.

Η Τρίπολη και το σουνιτικό πολιτικό κενό

Παράλληλα με το άνοιγμα στον νότο, η Τουρκία επενδύει στην Τρίπολη, αξιοποιώντας τους ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς δεσμούς της πόλης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η τουρκική δραστηριότητα περιλαμβάνει εκπαιδευτικά προγράμματα, υποτροφίες, ανθρωπιστική βοήθεια και πρωτοβουλίες αποκατάστασης οθωμανικών κτιρίων.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα για την επίσκεψη, εξετάζονται δημόσια εκδήλωση, περιήγηση στις ιστορικές συνοικίες και επαφές με θρησκευτικούς παράγοντες και αξιωματούχους που σχετίζονται με το λιμάνι, την ειδική οικονομική ζώνη και τη Διεθνή Έκθεση Ρασίντ Καραμί. Τον Μπιλάλ Ερντογάν αναμένεται να συνοδεύσουν Τούρκοι επιχειρηματίες, με στόχο τη διερεύνηση επενδυτικών και εμπορικών συνεργασιών.

Η τουρκική κινητικότητα συμπίπτει με το πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί στη σουνιτική κοινότητα μετά την αποχώρηση του πρώην πρωθυπουργού Σαάντ Χαρίρι από την πολιτική ζωή. Η Σαουδική Αραβία, παραδοσιακός εξωτερικός υποστηρικτής της σουνιτικής πολιτικής σκηνής, δεν έχει αναδείξει μέχρι στιγμής προσωπικότητα με αντίστοιχη πολιτική επιρροή. Η απουσία ενιαίας ηγεσίας αφήνει περιθώρια σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις να αναπτύξουν σχέσεις μέσω τοπικών θεσμών, θρησκευτικών δικτύων και οικονομικής βοήθειας.

Η Άγκυρα επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτό το κενό, στηριζόμενη στις σχέσεις της με ισλαμιστικά κινήματα και στην αυξημένη επιρροή της στη μετα-Άσαντ Συρία, με τον Αχμέντ αλ Σαράα. Η Τρίπολη προσφέρει επίσης δυνατότητες ανάπτυξης εμπορικών και μεταφορικών συνδέσεων με τις συριακές αγορές.

Ελλάδα, Κύπρος και IMEC

Το τουρκικό άνοιγμα στον Λίβανο εξελίσσεται παράλληλα με την προσπάθεια της Βηρυτού να διευρύνει τις σχέσεις της με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Κύπρος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Ινδία. Οι κινήσεις αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία για την Άγκυρα, καθώς συνδέονται με δίκτυα οικονομικής και στρατηγικής συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρος έχουν διαφορετικές θέσεις και συμφέροντα.

Κομβικό σημείο αποτελεί η συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Λιβάνου και Κύπρου, που υπογράφηκε στις 26 Νοεμβρίου 2025 και τέθηκε σε ισχύ στις 26 Φεβρουαρίου 2026. Η Τουρκία αντέδρασε, υποστηρίζοντας ότι δεν λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων και ότι η ελληνοκυπριακή διοίκηση δεν μπορεί να συνάπτει συμφωνίες για ολόκληρο το νησί χωρίς να συνυπολογίζει την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ο Λίβανος, από την πλευρά του, υποστήριξε ότι η συμφωνία δεν στρέφεται κατά της Τουρκίας, ούτε αποσκοπεί στον αποκλεισμό της.

Η επίσκεψη του Ζοζέφ Αούν στην Αθήνα και η συζήτηση για την αναβάθμιση των ελληνολιβανικών σχέσεων σε στρατηγική εταιρική σχέση προσθέτουν μία ακόμη διάσταση. Η Ελλάδα έχει παράλληλα ενισχύσει την αμυντική συνεργασία της με το Ισραήλ, γεγονός που εντάσσεται στο ευρύτερο πλέγμα συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο και παρακολουθείται από την Άγκυρα.

Ο ανταγωνισμός αφορά και τις εμπορικές διαδρομές. Τον Οκτώβριο, τα λιμάνια της Βηρυτού και της Τρίπολης εντάχθηκαν στο IMEC Ports Club, πρωτοβουλία που συνδέεται με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC). Ο διάδρομος αποσκοπεί στην ενίσχυση των εμπορικών και εφοδιαστικών συνδέσεων μεταξύ Ινδίας, Δυτικής Ασίας και Ευρώπης. Η συμμετοχή στο Ports Club δεν συνεπάγεται αυτομάτως πλήρη ένταξη του Λιβάνου στον IMEC, δημιουργεί όμως δυνατότητες σύνδεσης των λιμανιών του με ένα ευρύτερο εμπορικό δίκτυο.

Για την Τουρκία, η εξέλιξη αυτή έχει σημασία, καθώς η ίδια προωθεί εναλλακτικές μεταφορικές συνδέσεις μέσω τουρκικού και συριακού εδάφους, επιδιώκοντας κεντρικό ρόλο στο εμπόριο μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Επομένως, η παρουσία της στον Λίβανο δεν αφορά μόνο την πολιτική επιρροή, αλλά και τη θέση της χώρας στους μελλοντικούς εμπορικούς και ενεργειακούς συσχετισμούς της περιοχής.

Ο ρόλος της Βηρυτού και η επόμενη ημέρα της UNIFIL

Παρά τις διαφορετικές συνεργασίες της, η λιβανική ηγεσία διατηρεί ανοικτούς διαύλους με την Άγκυρα. Κατά την επίσκεψή του στην Τουρκία τον Ιούλιο, ο Αούν συζήτησε με τον Ερντογάν την υποστήριξη του λιβανικού στρατού, την οικονομική ανάκαμψη και τη σταθερότητα στον νότο. Αντίστοιχα, ο πρωθυπουργός Ναουάφ Σαλάμ είχε συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο και στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο. Στις συνομιλίες περιλήφθηκαν η παροχή προκατασκευασμένων κατοικιών, η επιστροφή των εκτοπισμένων και η ανοικοδόμηση.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά και το ζήτημα της UNIFIL. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει αποφασίσει τον τερματισμό των επιχειρήσεων της αποστολής στις 31 Δεκεμβρίου 2026, με τη διαδικασία αποχώρησης να συνεχίζεται το 2027. Η εξέλιξη ανοίγει τη συζήτηση για τις μελλοντικές ρυθμίσεις ασφαλείας στον νότιο Λίβανο.

Η Τουρκία έχει εκφράσει την προθυμία της να συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες διατήρησης της σταθερότητας μετά την αποχώρηση των κυανόκρανων, ενώ έχει δεσμευθεί να συνεχίσει να υποστηρίζει τον λιβανικό στρατό. Υπάρχει, άλλωστε, στρατιωτική συμφωνία-πλαίσιο του 2010, η οποία προβλέπει συνεργασία σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η τεχνική βοήθεια, οι επιχορηγήσεις και οι ανταλλαγές μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων.

Παράλληλα, δημοσιεύματα της 1ης Οκτωβρίου έκαναν λόγο για μυστική συνάντηση στην Τουρκία μεταξύ εκπροσώπων της νέας συριακής κυβέρνησης και της Χεζμπολάχ, με τη μεσολάβηση των τουρκικών υπηρεσιών. Στόχος φέρεται να ήταν η αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Δαμασκού και Χεζμπολάχ μετά την ανατροπή του Άσαντ. Τόσο η τουρκική προεδρία, όσο και η συριακή κυβέρνηση διέψευσαν ότι πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, ωστόσο το δημοσίευμα ανέδειξε τη συζήτηση για τον πιθανό διαμεσολαβητικό ρόλο της Άγκυρας.

Η Τουρκία επιχειρεί, συνεπώς, να διατηρεί ταυτόχρονα σχέσεις με τη νέα συριακή ηγεσία, τη λιβανική κυβέρνηση και πολιτικές δυνάμεις που συνδέονται με την Τεχεράνη, αξιοποιώντας τη δυνατότητα επικοινωνίας με διαφορετικά και συχνά αντίπαλα στρατόπεδα.

Η ενδεχόμενη επίσκεψη του Μπιλάλ Ερντογάν συμπυκνώνει αυτή την προσπάθεια. Η Τρίπολη προσφέρει στην Άγκυρα πρόσβαση στο σουνιτικό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον, ενώ ο νότιος Λίβανος αποτελεί ένα πολύ πιο ευαίσθητο πεδίο, όπου απαιτείται συνεννόηση με το Αμάλ και τη Χεζμπολάχ. Ταυτόχρονα, οι σχέσεις με την προεδρία και την κυβέρνηση διευκολύνουν την τουρκική πρόσβαση στους κρατικούς θεσμούς, στον στρατό και στα έργα ανοικοδόμησης.

Εφόσον πραγματοποιηθεί η μετάβαση του γιου του Ερντογάν στον νότο και γίνει δεκτός από στελέχη της Χεζμπολάχ, θα πρόκειται για μια κίνηση με σαφή πολιτικό συμβολισμό: Η Άγκυρα θα επιχειρεί να αποκτήσει παρουσία ακόμη και σε ένα πεδίο όπου επί χρόνια κυριαρχούσε η ιρανική επιρροή, την ώρα που η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες δυνάμεις αναπτύσσουν τις δικές τους συνεργασίες με τη Βηρυτό.

Για παράδειγμα, στις εκλογές έγιναν περί τα 50 τοπικά δημοψηφίσματα σε περισσότερες από 10 Πολιτείες (μεταξύ των οποίων το Οχάιο, το Ιλινόις, η Καλιφόρνια, το Κάνσας, το Ουισκόνσιν, το Μέιν κ.ά.) στο επίκεντρο των οποίων ήταν ο περιορισμός, ή και το πάγωμα αδειών, ή ακόμη και η πλήρης απαγόρευση ή αυστηρότερες απαιτήσεις έγκρισης εγκατάστασης data center στις περιοχές που έγιναν τα δημοψηφίσματα. Πάνω από το 95% των ψηφοφοριών κατέληξαν σε αποτελέσματα που μπλοκάρουν ή περιορίζουν την ανάπτυξή τους.

Κύρια επιχειρήματα ήταν η τεράστια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και ο φόβος για αύξηση του κόστους του ρεύματος για τα νοικοκυριά, η τεράστια κατανάλωση νερού για την ψύξη των συστημάτων και η περιβαλλοντική όχληση από τον θόρυβο των συστημάτων εξαερισμού και ψύξης. Αν και το sell-off της 6ης Νοεμβρίου μετοχών τεχνολογίας και τεχνητής νοημοσύνης (AI) δεν αποδίδεται ευθέως στα εν λόγω δημοψηφίσματα, οι ανησυχίες των επενδυτών για αυστηρότερους κανονισμούς και πιθανή επιβράδυνση της κατασκευής νέων κέντρων δεδομένων εξανέμισαν περίπου τρία τρισ. δολάρια από τη χρηματιστηριακή αξία των εταιρειών…

Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιάμεσες εκλογές είναι ένα είδος δημοψηφίσματος για κάθε πρόεδρο και ναι μεν μπορεί ο Τραμπ να διαλαλεί πως «δεν αισθάνεται ένοχος» και ότι «μπορεί να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς» έστω κι αν φωτογραφίζεται στο Οβάλ Γραφείο με το καπέλο που γράφει VETO, όμως αυτό που έχει από εδώ και πέρα σημασία είναι ότι «θα είναι ακόμα πιο αποφασισμένος να σταματήσει τη ριζοσπαστική Αριστερά». Σε αυτό το σημείο ξεκινάει μια μεγάλη σύγκρουση μέσα στις ΗΠΑ. Δηλαδή έχουμε εσωτερικούς πολέμους και στα δύο κόμματα. Στους Ρεπουμπλικάνους έχει ξεσπάσει το blame game ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κούρσα διαδοχής, στους Δημοκρατικούς έχουμε την ενίσχυση των ριζοσπαστών και σοσιαλιστών που θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς από το ταυτισμένο με τις τράπεζες σύστημα Κλίντον.

Τι παίζεται με την αριστερή πτέρυγα

Οι Ρεπουμπλικάνοι υπέστησαν σημαντικές ήττες μέσα στα παραδοσιακά τους κάστρα και οι Δημοκρατικοί είχαν στρατηγικές νίκες στο Οχάιο, το Νιου Χάμσαϊρ, τη Βόρεια Καρολίνα, τη Φλόριντα, ακόμη και στη βαθιά συντηρητική Νότια Καρολίνα. Αλλά δύο ρεπουμπλικανικά κάστρα που έπεσαν, συμβολίζουν το μέγεθος της ήττας: Στο Τέξας ο 37χρονος Δημοκρατικός Τζέιμς Ταλαρίκο εξελέγη γερουσιαστής, παρά τον πακτωλό χρήματος που έριξαν οι Ρεπουμπλικάνοι και στο Κάνσας εξελέγη γερουσιαστής των ΗΠΑ ο Δημοκρατικός Άνταμ Χάμιλτον.

Στο Μίσιγκαν εξελέγη ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής Δημοκρατικός Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ, γιατρός και πρώην διοικητικό στέλεχος στον χώρο της δημόσιας υγείας. Ταυτόχρονα, στην Τζόρτζια, η Δημοκρατική Κίσα Λανς Μπότομς εξελέγη κυβερνήτης, γράφοντας ιστορία ως η πρώτη μαύρη γυναίκα που αναλαμβάνει το αξίωμα κυβερνήτη Πολιτείας στις ΗΠΑ. Επίσης, για πρώτη φορά εκλέχτηκαν δύο Ινδιάνες: Η Δημοκρατική Πέγκι Φλάναγκαν στη Γερουσία, γράφοντας ιστορία ως η πρώτη αυτόχθονη Αμερικανίδα γερουσιαστής στην ιστορία της χώρας και η Ντεμπ Χάαλαντ, μέλος της φυλής Λαγκούνα Πουέμπλο, που αναλαμβάνει το αξίωμα του κυβερνήτη στη νοτιοδυτική πολιτεία του Νέου Μεξικού.

Όλοι αυτοί ανήκουν στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών που σημείωσαν μεγάλες νίκες στους αμερικάνικους Δήμους. Στο Λος Άντζελες εξελέγη η Ινδή σοσιαλίστρια και ακτιβίστρια των παραγκουπόλεων Νίθια Ραμάν. Έτσι, όπως λέει ο Τραμπ, στους μεγαλύτερους δήμους της χώρας επικρατεί η «άκρα Αριστερά»: Ο Ζοράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, στην Ουάσιγκτον η Τζανίς Λιούις Τζορτζ, στο Σικάγο ο προοδευτικός Μπράντον Τζόνσον, στο Σιάτλ η Κέιτι Γουίλσον και άλλους.

Υπό το φως αυτών των εξελίξεων και με δεδομένο ότι το 70% των ψηφοφόρων επιθυμεί εντατικό έλεγχο του Κογκρέσου επί της προεδρίας Τραμπ, οι Progressives διαφαίνεται ότι θα διεκδικήσουν αλλαγές στην ηγεσία των Δημοκρατικών, ίσως και στα δύο Σώματα, λόγω της ανάγκης μιας πιο και δυναμικής αντιπαράθεσης. Σύμφωνα με το exit poll του NBC, το ένα τρίτο των ψηφοφόρων ηλικίας 18-29 δήλωσαν ότι θεωρούν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές Δημοκρατικούς, τρεις φορές περισσότεροι από εκείνους που δήλωσαν ότι θεωρούν τους εαυτούς τους MAGA.

Οι δύο νυν ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος στο Κογκρέσο είναι στη Βουλή ο Χακίμ Τζέφρις και στη Γερουσία ο Τσακ Σούμερ. Η κυρίως πίεση ασκείται προς τον Τσακ Σούμερ και λιγότερο στον Χακίμ Τζέφρις, ο οποίος εάν παραμείνει ενδέχεται να γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Βουλής μετά την ευρεία νίκη των Δημοκρατικών. Για προεδρία της Βουλής απέναντι στον Τζέφρις στέκονται η βουλευτής της Καλιφόρνιας Ρο Κάνα η οποία έχει εκφράσει δημόσια και έντονα την ανάγκη για αλλαγή ηγεσίας, επικρίνοντας τη συμβατική τακτική των Σούμερ και Τζέφρις. Επίσης, η Πραμίλα Τζαγιαπάλ, βουλευτής Ουάσιγκτον, επικεφαλής του “Προοδευτικού Κογκρέσου” που εκπροσωπεί οργανωμένα την αριστερή πτέρυγα της Βουλής και έχει συγκρουστεί επανειλημμένα με το κατεστημένο του κόμματος για θέματα τακτικής. Τέλος, η βουλευτής του Τέξας Τζασμίν Κρόκετ και ο βουλευτής της Φλόριντα Μάξγουελ Φροστ που ανήκουν στη νεότερη γενιά.

Για τη Γερουσία, απέναντι στον Σούμερ στέκεται η ηγέτιδα της προοδευτικής πτέρυγας στη Γερουσία με μεγάλη επιρροή στη βάση, η γερουσιαστής της Μασσαχουσέτης Ελίζαμπεθ Ουόρεν και η Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ που στηρίζεται ιδιαίτερα από τους σοσιαλιστές. Επίσης, ο γερουσιαστής του Κονέκτικατ Κρις Μέρφι που πιέζει σταθερά για πιο σκληρή γραμμή. Την προεδρία της Γερουσίας θα μπορούσε να διεκδικήσει και ο ανεξάρτητος γερουσιαστής του Βέρμοντ Μπέρνι Σάντερς, που είναι άλλωστε ο καθοδηγητής της αριστερής πτέρυγας, όμως λόγω ηλικίας δύσκολα θα διεκδικούσε ο ίδιος τον ρόλο του ηγέτη της πλειοψηφίας.

Το σενάριο της αποπομπής Τραμπ

Το τι θα γίνει τελικά στους Δημοκρατικούς έχει κρίσιμη σημασία για το ενδεχόμενο να επιδιωχθεί η αποπομπή του προέδρου Τραμπ από το αξίωμά του. Το Σύνταγμα προβλέπει μια διαδικασία δύο σταδίων. Η Βουλή των Αντιπροσώπων λειτουργεί ως κατήγορος που συντάσσει και ψηφίζει τα άρθρα της παραπομπής (Articles of Impeachment) και απαιτείται απλή πλειοψηφία (50% + 1 ψήφος των παρόντων βουλευτών) για να προχωρήσει η δεύτερη φάση στη Γερουσία. Αυτή λειτουργεί ως “δικαστήριο”, όπου προεδρεύει ο Αρχιδικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Για την καταδίκη και την αμετάκλητη αποπομπή του προέδρου απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 (67%) των παρόντων γερουσιαστών.

Σήμερα οι Δημοκρατικοί έχουν την πλειοψηφία με 54 έδρες (μαζί με τους δύο ανεξάρτητους γερουσιαστές Μπέρνι Σάντερς και Άνγκους Κινγκ) και οι Ρεπουμπλικάνοι 44. Εκκρεμούν ακόμη δύο έδρες στην Αλάσκα και το Μισισιπή, όπου δεν έχουν βγει ακόμη τα οριστικά αποτελέσματα. Αν τις κερδίσουν οι Δημοκρατικοί αυξάνουν τη δύναμή τους στους 56, οπότε για να πιάσουν το όριο 67 της αποπομπής χρειάζονται και 11 ρεπουμπλικανικούς ψήφους. Αν δεν κερδίσουν τις δύο έδρες, χρειάζονται για την αποπομπή Τραμπ 13 Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές.

Θα τους βρουν; Δεν είναι απίθανο, καθώς πολλοί απεχθάνονται τον Τραμπ, άλλοι θέλουν να επιστρέψουν στον παραδοσιακό συντηρητισμό του ρεπουμπλικανισμού και άλλοι ήταν αντίθετοι με τον πόλεμο κατά του Ιράν. Συνεπώς, η αποπομπή μπορεί να βγαίνει. Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τρία πράγματα:

1. Αν θα το επιδιώξουν οι Δημοκρατικοί.
2. Το πώς θα το ζητήσουν στα παρασκήνια από τους Ρεπουμπλικάνους και τι συναλλαγές θα χρειαστεί να γίνουν.
3. Ποιες θα είναι οι εξελίξεις στους Ρεπουμπλικάνους στη συνέχεια.

Αν 67 γερουσιαστές ψηφίσουν την αποπομπή Τραμπ, αυτή γίνεται άμεσα και στη συνέχεια με απλή πλειοψηφία μπορεί να ψηφίσει και τον μόνιμο αποκλεισμό του από οποιοδήποτε μελλοντικό δημόσιο αξίωμα. Αυτόματα, ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς ορκίζεται ως κανονικός (και όχι ως υπηρεσιακός) πρόεδρος μέχρι τη λήξη της τρέχουσας 4ετούς θητείας. Ο νέος πρόεδρος διορίζει έναν νέο Αντιπρόεδρο της επιλογής του, αλλά πρέπει να εγκριθεί με απλή πλειοψηφία και από τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Αν ο αντιπρόεδρος Βανς δεν δεχθεί την προεδρία σύμφωνα με τον Νόμο περί Προεδρικής Διαδοχής (Presidential Succession Act) η σειρά διαδοχής είναι: Πρώτα ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, μετά ο Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας και τέλος ο υπουργός Εξωτερικών…

Βλέπει ότι δεν τραβάει το άτιμο το ριμπράντιν και τι να κάνει και αυτός! Πρώτη μούρη στη διαδήλωση, μήπως και αλλάξει γνώμη και ο Λάκης!

Μερικές φωτογραφίες μαζί με τους Γάλλους στο δρόμο είναι κάτι σαν… αριστερό λίφτιν! Είναι και αυτές οι διαολο-δημοσκοπήσεις που δεν τον αφήνουν… να κοιμηθεί!

Αυτά συμβαίνουν, όμως, όταν πατάς σε δυο βάρκες! Και με τους διαδηλωτές και με τα… πολύ μεγάλα πορτοφόλια!

Ακόμα και το όνομα του κόμματος μπερδεύει! Κάποιους τους παραπέμπει στον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Κατοχής, αλλά κάποιοι άλλοι γελώντας πονηρά λένε ότι τους θυμίζει την… Ελληνική Αστυνομία!

Μ’ αυτό το παιδί όλα είναι δυνατά! Και ριζοσπάστης αριστερός και σοσιαλδημοκράτης! Και με τους διαδηλωτές και με τον καπιταλισμό, αν και, όλα κι όλα, τον θέλει δημοκρατικό σε συσκευασία!

Και επειδή δεν έχει τώρα τον καπιταλισμό να πυροβολεί, μην ανησυχείτε, ο Αλέξης έχει βρει την κακιά Ακροδεξιά να πυροβολεί!

Για να μην τον παρεξηγήσουν όσοι ακόμα στο ρετιρέ είναι επιφυλακτικοί απέναντί του, μάλιστα, μας είπε με δυνατή φωνή ότι δεν πρέπει η Αριστερά να ταυτιστεί με τη διάλυση της Ευρώπης, όπως θέλουν η Λεπέν, το AfD και οι παρόμοιοι!

Νάτος, λοιπόν, ο Τσιπράκος και ηρακλής της Ενωμένης Ευρώπης με το ρόπαλο να απειλεί τους… λικβινταριστές ακροδεξιούς!

Με τους διαδηλωτές σήμερα εναντίον του νεοφιλελεύθερου Μακρόν, αλλά το 2017 τον είχε χαιρετίσει σαν ελπίδα της Γαλλίας και της Ευρώπης!

Άσε Αλέξη, μη θυμηθώ και τι σου σούρνει ο Μελανσόν, που δεν πέταξε και τη σκούφια του για να σε συναντήσει…

Κάπως έτσι από το Παρίσι και υπό τους ήχους του bella ciao ο Τσίπράκος επιχείρησε να στρίψει το τιμόνι αριστερά, γιατί το πολύ το Κέντρο το βαριέται και ο παπάς, εξ’ ου και το 13% στις δημοσκοπήσεις.

Λέτε να έχουμε ριμπράντιν στο ριμπράντιν; Το γαρ πολύ της απογοητεύσεως…

«Χρειαζόμαστε αυτούς τους ανθρώπους για να μας υπερασπιστούν απέναντι στην παρανοϊκή Αριστερά» έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος. Ο Τραμπ υποστήριξε ακόμη ότι ο Ντάνα Γουάιτ θα είναι ένας εκπρόσωπος Τύπου διαφορετικός από οποιονδήποτε έχει αναλάβει στο παρελθόν τη συγκεκριμένη θέση. «Ο Ντάνα θα είναι ένας εκπρόσωπος Τύπου που δεν θα μοιάζει με κανέναν άλλον. Ντάνα, σε παρακαλώ, αποδέξου τη θέση!» κατέληξε στην ανάρτησή του. Η απερχόμενη εκπρόσωπος Τύπου έμεινε στην θέση της μόλις μερικές ώρες, καθώς η δημόσια εμφάνιση της ήταν τραγική.

Επίθεση στους Δημοκρατικούς

Την ίδια στιγμή, σφοδρή επίθεση κατά των Δημοκρατικών εξαπέλυσε ο Τραμπ, κατηγορώντας τους για απειλές και εκβιαστικές πρακτικές σε βάρος στελεχών της κυβέρνησής του, Ρεπουμπλικάνων και πολιτικών υποστηρικτών τους, ενώ ανακοίνωσε ότι δίνει εντολή στο υπουργείο Δικαιοσύνης να διερευνήσει τις καταγγελίες του.

Σε ανάρτησή του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι οι Δημοκρατικοί απειλούν με διαδικασίες καθαίρεσης και άλλες κυρώσεις διάφορα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών, παρά το γεγονός ότι, όπως ισχυρίζεται, δεν έχουν διαπραχθεί αδικήματα που να δικαιολογούν τέτοιες ενέργειες. «Πρόκειται για εκβιασμό στο υψηλότερο επίπεδο και θα πρέπει να λογοδοτήσουν γι’ αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε επίσης ότι οι Δημοκρατικοί απειλούν με φυλάκιση και άλλες ποινές χρηματοδότες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, αποκλειστικά και μόνο λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Όπως υποστήριξε, πρόκειται για ανθρώπους που συγκαταλέγονται στους «πιο αξιοσέβαστους στον κόσμο», οι οποίοι στοχοποιούνται επειδή είναι Ρεπουμπλικανοί ή υποστηρίζουν το κόμμα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Δημοκρατική γερουσιαστή του Μίσιγκαν, Ελίσα Σλότκιν, την οποία κατηγόρησε ότι επιδιώκει να στραφεί εναντίον νέων ανθρώπων που ασπάζονται τις αξίες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, η Σλότκιν έχει δηλώσει ότι θα στοχοποιήσει ακόμη και όσους νέους δείχνουν την παραμικρή συμπάθεια προς τους Ρεπουμπλικανούς.

«Αυτοί που θα έπρεπε να φυλακιστούν είναι οι εκβιαστές και οι Ρεπουμπλικάνοι πρέπει να ξυπνήσουν, και μάλιστα γρήγορα», ανέφερε. Στην ίδια ανάρτηση, ο Τραμπ υποστήριξε ότι στελέχη των Δημοκρατικών έχουν αποστείλει απειλητικές επιστολές σε πολλούς ανθρώπους, τους οποίους χαρακτήρισε αθώους. Κλείνοντας, ανακοίνωσε ότι ζητά την άμεση παρέμβαση του υπουργείου Δικαιοσύνης: «Με την παρούσα δήλωση, δίνω εντολή στο υπουργείο Δικαιοσύνης να διερευνήσει αμέσως αυτή την εγκληματική πράξη» έγραψε.

Αντιδράσεις για Μίλερ

Η δε απόφαση Τραμπ να τοποθετήσει τον Στίβεν Μίλερ στη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων στις ΗΠΑ, με κορυφαία στελέχη των Δημοκρατικών να εξαπολύουν σφοδρές επιθέσεις εναντίον του νέου επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου. Ο στενός συνεργάτης του Αμερικανού Προέδρου, που θεωρείται ο βασικός αρχιτέκτονας της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής του, αναλαμβάνει τη θέση της Σούζι Γουάιλς, λίγες ημέρες μετά τη βαριά ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την αλλαγή την Παρασκευή (6/11), μέσω της πλατφόρμας Truth Social, επιλέγοντας έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους ανθρώπους της κυβέρνησής του για την κορυφαία διοικητική θέση στον Λευκό Οίκο. Η απόφαση έρχεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία για τον Αμερικανό Πρόεδρο. Σημειώνεται ότι οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο του Κογκρέσου στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, στερώντας από τους Ρεπουμπλικανούς την κοινοβουλευτική κυριαρχία που διευκόλυνε μέχρι σήμερα την εφαρμογή της κυβερνητικής ατζέντας.

«Ο Τραμπ δεν έμαθε τίποτα από την ήττα»

Η επιλογή Μίλερ προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις στην ηγεσία των Δημοκρατικών, οι οποίοι τη θεωρούν ένδειξη ότι ο Τραμπ δεν σκοπεύει να αναθεωρήσει την πολιτική του παρά το εκλογικό αποτέλεσμα. «Το γεγονός ότι ο Τραμπ προάγει αυτόν τον κήρυκα του μίσους δείχνει ότι δεν έχει μάθει τίποτα», έγραψε στο X ο Δημοκρατικός γερουσιαστής του Ιλινόι, Ντικ Ντέρμπιν.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Τσακ Σούμερ, που αναμένεται να αναλάβει την ηγεσία της πλειοψηφίας στη Γερουσία, υποστήριξε ότι ο Τραμπ «δεν έμαθε τίποτα από την ιστορική ήττα του», προσθέτοντας ότι «δεν θα μπορούσε να είχε κάνει χειρότερη επιλογή» από την προαγωγή του Μίλερ.

Ακόμη σκληρότερη ήταν η αντίδραση του Χακίμ Τζέφρις, επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και επικρατέστερου υποψηφίου για την Προεδρία του Σώματος. Ο Τζέφρις χαρακτήρισε τον Μίλερ «επικίνδυνο ξενοφοβικό και απερίσκεπτο εξτρεμιστή που έχει αμερικανικό αίμα στα χέρια του», ζητώντας την απομάκρυνσή του. Εφόσον αναλάβει την Προεδρία της Βουλής, ο Τζέφρις θα γίνει ο πρώτος μαύρος πολιτικός που θα καταλάβει το συγκεκριμένο αξίωμα.

Ο γερουσιαστής του Μέριλαντ, Κρις Βαν Χόλεν, περιέγραψε την απόφαση του Τραμπ ως «ένα ακόμη χτύπημα κατάμουτρα στον αμερικανικό λαό» και «ένδειξη της περιφρόνησης του Τραμπ προς τους ψηφοφόρους».

Η οργή του Γκάβιν Νιούσομ

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε και ο απερχόμενος κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, ο οποίος χαρακτήρισε τον νέο προσωπάρχη του Λευκού Οίκου «έναν από τους πιο αισχρούς τραμπούκους που σύρθηκαν ποτέ μέσα στο Οβάλ Γραφείο». Ο Νιούσομ υποστήριξε ότι η προαγωγή του Μίλερ αποτελεί «προσβολή για κάθε Αμερικανό που ψήφισε υπέρ της αλλαγής» στις εκλογές της Τρίτης (3/11).

Οι επικρίσεις εστιάζουν κυρίως στον καθοριστικό ρόλο του Μίλερ στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ. Ως αναπληρωτής προσωπάρχης και σύμβουλος πολιτικής, ο Μίλερ έχει συνδέσει το όνομά του με το πρόγραμμα μαζικών απελάσεων, ενώ έχει υποστηρίξει πρωτοβουλίες όπως ο τερματισμός της αυτόματης απόκτησης αμερικανικής υπηκοότητας λόγω γέννησης στο έδαφος των ΗΠΑ.

Έχει επίσης συμμετάσχει στη διαμόρφωση του συντηρητικού σχεδίου Project 2025 και έχει προκαλέσει αντιδράσεις με δημόσιες τοποθετήσεις του, μεταξύ άλλων για το ενδεχόμενο αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στη Γροιλανδία. Πανηγυρισμοί από τους συμμάχους του Τραμπ Στον αντίποδα, στελέχη της κυβέρνησης και Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό την προαγωγή του Μίλερ.

Ο διευθυντής Επικοινωνίας του Λευκού Οίκου, Στίβεν Τσουνγκ, τον χαρακτήρισε «παλαίμαχο της ομάδας Τραμπ» και πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερος υποστηρικτής της ατζέντας του Τραμπ από τον Στίβεν». Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της Γιούτα, Μάικ Λι, υποστήριξε ότι ο Μίλερ έχει υπάρξει «ένθερμος υπερασπιστής του νόμου και της τάξης απέναντι στις παράνομες εισβολές και την ανομία της Αριστεράς».

Ανάλογη ήταν η τοποθέτηση του γερουσιαστή του Μιζούρι, Έρικ Σμιτ, ο οποίος δήλωσε: «Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο και ο Στίβεν Μίλερ κατανοεί ακριβώς τι διακυβεύεται». Θετικά εκφράστηκαν επίσης ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, ο υπουργός Υγείας, Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, και ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.

Αντιδράσεις και από Ρεπουμπλικάνοι

Η επιλογή του Τραμπ δεν βρήκε, πάντως, σύμφωνους όλους τους Ρεπουμπλικάνους. Ο βουλευτής της Ιντιάνα, Μάρλιν Στάτσμαν, ο οποίος διατήρησε την έδρα του στις εκλογές, είχε ζητήσει νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα την απόλυση του Μίλερ, εν μέσω της δυσαρέσκειας για την πολιτική των απελάσεων. Όταν το Semafor τού ζήτησε την Παρασκευή (6/11) να σχολιάσει την απόφαση του Προέδρου να τον προαγάγει αντί να τον απομακρύνει, ο Στάτσμαν την αποκάλεσε «φρικτή απόφαση».

Ακόμη πιο ανησυχητική χαρακτήρισε την εξέλιξη ο Μάιλς Τέιλορ, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως προσωπάρχης στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας κατά την πρώτη θητεία Τραμπ, προτού ενταχθεί στους Ρεπουμπλικανούς που αντιτίθενται στον Αμερικανό Πρόεδρο. «Πέρασα δύο χρόνια δουλεύοντας με τον Στίβεν Μίλερ. Ο διορισμός του ως προσωπάρχη του Λευκού Οίκου είναι μία από τις πιο επικίνδυνες αποφάσεις για την επιλογή προσωπικού στην ιστορία της δημοκρατίας μας. Το λέω χωρίς καμία επιφύλαξη», ανέφερε.

Απαντώντας στην κριτική, ο Λευκός Οίκος υπερασπίστηκε τον νέο προσωπάρχη, παρουσιάζοντάς τον ως πρόσωπο με καθοριστική συμβολή στην εφαρμογή της πολιτικής Τραμπ. «Έχει ηγηθεί της εκστρατείας της κυβέρνησης κατά της εγκληματικότητας, μεταξύ άλλων στην Ουάσιγκτον και το Μέμφις, της απορρύθμισης σε επίπεδα ρεκόρ, της απελευθέρωσης της αμερικανικής ενέργειας, της εξάρθρωσης καρτέλ ναρκωτικών και της ασφάλισης των συνόρων μας», ανέφερε η ανακοίνωση.

«Στον νέο του ρόλο, θα συνεχίσει να εξασφαλίζει ιστορικές επιτυχίες για τον αμερικανικό λαό», πρόσθεσε η αμερικανική Προεδρία. Ο ίδιος ο Μίλερ ευχαρίστησε τον Ντόναλντ Τραμπ για την εμπιστοσύνη του, δηλώνοντας «απερίγραπτα τιμημένος» από την ανάληψη των νέων του καθηκόντων. «Η αποστολή είναι τώρα πιο ξεκάθαρη από ποτέ: Να αγωνιστούμε με όλη μας την ψυχή για να στηρίξουμε τον Πρόεδρό μας και να υπερασπιστούμε αυτή τη μεγαλειώδη Δημοκρατία», έγραψε στο X.

Επεισοδιακό το διαζύγιο με την Γουάιλς

Τις φωνές στην πρώην προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, Σούζι Γουάιλς, φέρεται να έβαλε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια σύσκεψης στο Οβάλ Γραφείο, την Πέμπτη, μετά την εκλογική ήττα.  Η ίδια παραιτήθηκε από τη θέση της προσωπάρχη του Λευκού Οίκου λίγες ώρες αργότερα, ενώ, σύμφωνα με την Daily Mail, σχεδίαζε μια συνάντηση στο Καμπ Ντέιβιντ, με σκοπό να διατηρήσει την εξουσία της.

Τέσσερις πηγές που γνωρίζουν τις λεπτομέρειες της αντιπαράθεσης δήλωσαν στην Daily Mail ότι ο Αμερικανός πρόεδρος στράφηκε εναντίον της 69χρονης Σούζι Γουάιλς, μπροστά σε άλλους συνεργάτες του, και την επέπληξε έντονα για τις εκλογικές απώλειες των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Γουάιλς αποχώρησε από την αίθουσα ενώ ο πρόεδρος εξακολουθούσε να φωνάζει. «Εξερράγη εναντίον της», δήλωσε στο βρετανικό Μέσο μια πηγή που βρίσκεται κοντά στον πρόεδρο.

Πηγή από τον Λευκό Οίκο ανέφερε ότι ο Τραμπ φώναζε στη Γουάιλς για τις εκλογικές ήττες, μέχρι που εκείνη αποχώρησε. Δύο άλλες πηγές δήλωσαν στο ίδιο Μέσο ότι ο Τραμπ την έδιωξε από τη σύσκεψη. «Της είπε να φύγει», ανέφερε μια άλλη πηγή. Στην αίθουσα βρίσκονταν ο αναπληρωτής προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Νταν Σκαβίνο, καθώς και η Μόργκαν ΝτεΓουίτ-Σνόου, στενή σύμμαχος της Γουάιλς, η οποία διευθύνει το γραφείο προσωπικού του Λευκού Οίκου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ΝτεΓουίτ-Σνόου βγήκε από την αίθουσα «εμφανώς ταραγμένη» και πήγε να καθίσει μαζί με τη Γουάιλς σε άλλο σημείο της δυτικής πτέρυγας του Λευκού Οίκου, αντί να επιστρέψει στο γραφείο της. Αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, όμως, διέψευσε ότι ο Τραμπ ύψωσε τη φωνή του, δηλώνοντας στην Daily Mail: «Δεν θα φώναζε ποτέ στη Σούζι».

Η προειδοποίηση για την απόλυσή της

Μια τέταρτη πηγή ανέφερε ότι η Γουάιλς είχε προειδοποιηθεί πως επρόκειτο να απολυθεί. Το βράδυ της Πέμπτης πήγε να συναντήσει τον Τραμπ και υπέβαλε την παραίτησή της προτού εκείνος προλάβει να την απομακρύνει από τη θέση της. Σύμφωνα με αξιωματούχο του Λευκού Οίκου, ο Τραμπ δεν αποδέχθηκε αμέσως την παραίτησή της και της είπε ότι θα συζητούσαν το θέμα αργότερα. Το πρωί της Παρασκευής, η Γουάιλς επέστρεψε στο Οβάλ Γραφείο και του είπε ότι η αποχώρησή της έπρεπε πλέον να οριστικοποιηθεί.

Δύο πηγές δήλωσαν στο Μέσο ότι η Γουάιλς ζήτησε να παραμείνει στη θέση της κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου, η οποία θα διαρκούσε έως τον Φεβρουάριο. Ο Τραμπ αρνήθηκε και η Παρασκευή ήταν η τελευταία ημέρα της στον Λευκό Οίκο. «Είναι κουρασμένη», δήλωσε ο αξιωματούχος του Λευκού Οίκου. «Δεν ήθελε να συνεχίσει να δίνει μάχες». Μια πηγή που βρίσκεται κοντά στον πρόεδρο χαρακτήρισε αυτόν τον ισχυρισμό «κατάφωρο ψέμα».

Ως απόδειξη, η πηγή επικαλέστηκε το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου: Η Γουάιλς είχε προγραμματίσει μια συνάντηση εργασίας στο Καμπ Ντέιβιντ για το Σάββατο, ημέρα κατά την οποία ο Τραμπ θα βρισκόταν στη Φλόριντα, και είχε προσκαλέσει αξιωματούχους και συνεργάτες του Λευκού Οίκου που ήταν πιστοί στην ίδια.

Δύο πηγές δήλωσαν στην Daily Mail ότι σκοπός της συνάντησης ήταν να εξεταστεί πώς θα μπορούσε να παραμείνει στη θέση της και να διατηρήσει την εξουσία της κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Το ταξίδι αναβλήθηκε και τελικά ακυρώθηκε.

Η προσπάθεια της να ρίξει τις ευθύνες στον Πιτ Χέγκσεθ

Οι σύμμαχοι της Γουάιλς προσπάθησαν επίσης, τις ημέρες που ακολούθησαν τις εκλογές, να παρουσιάσουν τον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ως το δημόσιο πρόσωπο που έφερε την ευθύνη για τις εκλογικές απώλειες των Ρεπουμπλικάνων, σύμφωνα με τρεις πηγές που μίλησαν στο δημοσίευμα. Του καταλόγιζαν ευθύνες λόγω του ρόλου του στην ηγεσία του πολέμου με το Ιράν, ο οποίος έχει οδηγήσει σε αύξηση του κόστους ζωής. Ο Χέγκσεθ έχει βρεθεί στο επίκεντρο σφοδρών επικρίσεων και εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

«Η Σούζι προσπαθούσε να απομακρύνει τον Πιτ», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου. Σύμφωνα με πηγή που βρίσκεται κοντά στον πρόεδρο, στενοί συνεργάτες του είχαν ενημερώσει τον Τραμπ περισσότερες από μία φορές ότι η ομάδα της Γουάιλς διέρρεε πληροφορίες στον Τύπο σχετικά με τον Χέγκσεθ, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από τις ευθύνες της ίδιας. «Νομίζω ότι τελικά αρκετοί άνθρωποι του μίλησαν, με αποτέλεσμα να εξοργιστεί ιδιαίτερα», ανέφερε η πηγή.

Οι επικριτές της Γουάιλς έθεσαν επίσης το ζήτημα της οικονομικής διαχείρισης. Ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης δήλωσε στην Daily Mail ότι η Σούζι Γουάιλς διηύθυνε μια πολιτική επιχείρηση που δαπάνησε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο δολάρια, αλλά παρ’ όλα αυτά έχασε και τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Μια άλλη πηγή ανέφερε ότι ακόμη και έξι εβδομάδες πριν από τις εκλογές, η Γουάιλς διαβεβαίωνε προσωπικά διάφορα πρόσωπα ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα επικρατούσαν.

Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι η Γουάιλς είχε υποστηρίξει, στο εσωτερικό της κυβέρνησης, την υιοθέτηση μιας πιο περιορισμένης πολιτικής απελάσεων, η οποία θα αφορούσε μόνο άτομα που είχαν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα ή καταζητούνταν για τέτοιου είδους αδικήματα. Είχε επισημάνει επίσης, στους συνεργάτες της ότι η εκστρατεία μαζικών απελάσεων κόστιζε εκλογικές ψήφους στους Ρεπουμπλικάνοι.

Ο Άιζενκοτ θα λάβει επίσημα την εντολή στις 8 Νοεμβρίου στις 5 μ.μ. και θα έχει 28 ημέρες για να σχηματίσει κυβέρνηση, με δυνατότητα παράτασης 14 ημερών. Ένα μπλοκ κατά του Νετανιάχου με επικεφαλής τον Άιζενκοτ, πρώην αρχηγό του στρατού, αρνήθηκε να ενώσει τις δυνάμεις του με αραβικά κόμματα που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν πλειοψηφία. Ωστόσο, οι Άραβες ηγέτες, εξοργισμένοι από τις πολιτικές του Νετανιάχου και των ακροδεξιών συμμάχων του, παρόλα αυτά όρισαν τον Άιζενκοτ κατά τη διάρκεια μαραθωνίων συνομιλιών με τον Πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ.

Από τη στιγμή που θα λάβει την εντολή, ο Άιζενκοτ θα έχει στη διάθεσή του 28 ημέρες για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Σε περίπτωση που χρειαστεί περισσότερος χρόνος για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ο Ισραηλινός πρόεδρος έχει τη δυνατότητα, βάσει της νομοθεσίας, να χορηγήσει παράταση έως και 14 ημερών.

Νωρίτερα, το κόμμα του Άιζενκοτ, κάλεσε τα μέλη του κόμματος Λικούντ του Μπενιαμίν Νετανιάχου να συμμετάσχουν στην επόμενη κυβέρνηση. «Αν το Λικούντ και οι σύμμαχοί του ξαφνικά ενδιαφερθούν για “ενότητα” και για μια ευρεία κυβέρνηση συνασπισμού, είναι ευπρόσδεκτοι να ανακοινώσουν δημόσια τη διάλυση της συμμαχίας τους με τους εξτρεμιστές (…) και την προθυμία τους να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση με επικεφαλής τον (…) Άιζενκοτ», έγραψε το κόμμα Γιασάρ στο X.

Επίθεση Νετανιάχου στα αραβικά κόμματα 

Το απόγευμα του Σαββάτου (7/11), ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κάλεσε τα κόμματα του «εθνικού χώρου» και τις υπόλοιπες σιωνιστικές πολιτικές δυνάμεις να συμμετάσχουν σε ευρεία κυβέρνηση υπό την ηγεσία της παράταξής του. «Υπάρχει μια κυβέρνηση που μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση: μια ευρεία εθνική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Λικούντ, με εμένα επικεφαλής, στην οποία θα συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις του εθνικού στρατοπέδου και όλα τα σιωνιστικά κόμματα που επιθυμούν να προσχωρήσουν» δήλωσε.

Παράλληλα, προειδοποίησε ότι μια κυβέρνηση που θα εξαρτάται από τη στήριξη αραβικών κομμάτων, τα οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει «υποστηρικτές της τρομοκρατίας», θα απειλούσε την ασφάλεια και την ενότητα της χώρας. «Όχι μόνο μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πολεμήσει τους εχθρούς μας, αλλά θα μας διέλυε εκ των έσω» δήλωσε ο Νετανιάχου, προσθέτοντας ότι «διακυβεύεται η ίδια μας η ύπαρξη».

Στις δηλώσεις του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός συνέδεσε τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις με τις απειλές που, όπως υποστήριξε, αντιμετωπίζει η χώρα από το Ιράν και τους συμμάχους του. «Το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι η πρόκληση που διαλύει σήμερα χώρες στην Ευρώπη. Είναι η πρόκληση που απειλεί και εμάς. Μας απειλεί απ’ έξω, μέσω του Ιράν και των συμμάχων του, και από μέσα, μέσω ισλαμιστικών κομμάτων που υποστηρίζουν την τρομοκρατία» ανέφερε.

Κατηγόρησε τα αραβικά κόμματα ότι επιδιώκουν να υπονομεύσουν τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους και την ικανότητά του να υπερασπίζεται τον εαυτό του, ενώ υποστήριξε ότι μια κυβέρνηση που θα εξαρτάται από αυτά δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εξωτερικές απειλές. Παράλληλα, κατηγόρησε τους ηγέτες της αντιπολίτευσης ότι θέτουν το προσωπικό και κομματικό τους συμφέρον πάνω από το εθνικό, επιδιώκοντας να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας.

Μετά το συμβάν, σε έρευνα στο σπίτι του δράστη εντοπιστηκαν τρία πτώματα, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της χώρας, Ντόναλντ Τουσκ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου. Σύμφωνα με τον Πολωνό πρωθυπουργό, πρόκειται για δύο γυναίκες και έναν άνδρα, οι οποίοι εκτιμάται ότι ανήκουν στο στενό οικογενειακό περιβάλλον του δράστη.

«Φαίνεται ότι πρόκειται για μέλη της στενής οικογένειάς του», δήλωσε ο Τουσκ, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες θανάτου τους. Όπως αναφέρουν πολωνικά μέσα ενημέρωσης, τα θύματα είναι οι γονείς και η αδερφή του δράστη, χωρίς να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση μέχρι στιγμής. Ο πρωθυπουργός κήρυξε διήμερο εθνικό πένθος.

Ένας Βρετανός υπήκοος ήταν μεταξύ των έξι ατόμων που σκοτώθηκαν στην επίθεση του 24χρονου ενόπλου Πολωνού σήμερα στην Κρακοβία, ανακοίνωσε ο αρχηγός της αστυνομίας. «Έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν: τέσσερις γυναίκες και δύο άνδρες. Τρεις Πολωνές γυναίκες, ένας Βρετανός πολίτης και δύο άτομα που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί», δήλωσε ο Μάρεκ Μπόρον σε συνέντευξη Τύπου, αναφέροντας επίσης 15 τραυματίες, συμπεριλαμβανομένων πέντε αλλοδαπών. Ο ένοπλος τραυματίστηκε σοβαρά από την αστυνομία.

Την ίδια ώρα, οι πολωνικές Αρχές πραγματοποιούν εκτεταμένες έρευνες στην κατοικία του υπόπτου και της οικογένειάς του, καθώς εξετάζουν το ενδεχόμενο να υπάρχουν εκεί μεγάλες ποσότητες οπλισμού. «Ενδέχεται να υπάρχουν πολλά όπλα, πολλά πυροβόλα όπλα μέσα στο σπίτι» ανέφερε ο Πολωνός πρωθυπουργός. Ο Τουσκ εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι Αρχές θα καταφέρουν να εντοπίσουν και να συλλάβουν σύντομα ενδεχόμενους συνεργούς ή υποστηρικτές του δράστη, ενώ, ευχαρίστησε τους αστυνομικούς που «έσωσαν πολλές ζωές, διακινδυνεύοντας τη δική τους».

Το χρονικό του μακελειού

Οι τοπικές αρχές της Κρακοβίας ανακοίνωσαν στην αρχή δύο νεκρούς και μετά από λίγο, ανέφερε έξι, επειδή υπέκυψαν εν τω μεταξύ άλλοι τέσσερις από τους περίπου 15 τραυματίες. Σκοτώθηκαν τέσσερις γυναίκες και δύο άνδρες. Σε ανταλλαγή πυρών ο 24χρονος δράστης τραυματίσθηκε και διακομίσθηκε ως κρατούμενος στο νοσοκομείο. Τραυματίσθηκαν και δύο αστυνομικοί. Είχε χρησιμοποιήσει όπλο στρατιωτικού τύπου με μακριά κάννη και φορούσε στρατιωτικού τύπου ρουχισμό.

Σύμφωνα με ενημέρωση από τον υπουργό Εσωτερικών της χώρας, Μάρτσιν Κιερβίνσκι, ο δράστης είναι «ακροδεξιών πεποιθήσεων» και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση, καθώς δέχτηκε πυροβολισμούς κατά την επιχείρηση για τη σύλληψή του. Μάλιστα, πρόθεσε ότι μέσα στο αυτοκίνητό του βρέθηκαν πολλά όπλα και πυρομαχικά. «Όλα δείχνουν ότι ο δράστης είχε επηρεαστεί από ακροδεξιά ιδεολογία, ένα ζήτημα που θα αποτελέσει επίσης αντικείμενο έρευνας», τόνισε ο υπουργός. Για την ψυχική υγεία του πάντως δεν αναφέρεται κάτι μέχρι στιγμής -αν δηλαδή το άτομο είχε ψυχιατρικά προβλήματα.

Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες της Wirtualna Polska, ο δράστης ονομάζεται Michał O. και είναι τορναδόρος στο επάγγελμα. Δεν έχει σχέση με το στρατό, παρότι φορούσε στρατιωτική στολή παραλλαγής και αλεξίσφαιρο γιλέκο κατά την επίθεση. Το δίκτυο Onet μετέδωσε ότι ο πατέρας του δράστη είχε στην κατοχή του μεγάλο αριθμό όπλων, γεγονός που ενδέχεται να ερμηνεύει το που βρήκε ο νεαρός το ημιαυτόματο AR-15 και το οπλοστάσιο που μετέφερε στο μαύρο αυτοκίνητό του, μάρκας Subaru.

Σύμφωνα με τον ΣΚΑΙ η ελληνικη πρεσβεία στην Βαρσοβία ανέφερε πως «απ΄όσα γνωρίζει δεν υπάρχουν Έλληνες μεταξύ των τραυματιών».

BREAKING: Suspected terror attack in the old town of Krakow, Poland. Several people killed after a man opened fire from a car https://t.co/C8OlfGgxWL

— Visegrád 24 (@visegrad24) November 7, 2026

BREAKING: Several killed and many wounded in suspected terror attacking at the main square in Krakow, Poland. A man in a black car drove across the square in black car, shooting from a rifle. https://t.co/c6uUoqR3Ar

— Visegrád 24 (@visegrad24) November 7, 2026

Σε νεότερες δηλώσεις του, ο Ντόναλντ Τουσκ εξήρε τους «ηρωικούς αστυνομικούς που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους» για να σταματήσουν τον δράστη. Ο Τουσκ απευθύνθηκε επίσης στους πολιτικούς όλων των κομμάτων και ζήτησε «να μην εκμεταλλευθούν κομματικά την τραγωδία, η οποία θα διερευνηθεί πλήρως».

Ο Πολωνός πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι δήλωσε από πλευράς του ότι είναι «βαθιά συγκλονισμένος από τις πληροφορίες για τα τραγικά γεγονότα» στην Κρακοβία και ότι οι σκέψεις του βρίσκονται κοντά στα θύματα, τους τραυματίες και τις οικογένειές τους. «Παραμένω σε επικοινωνία με τις αρμόδιες αρχές και αναμένω την πλήρη διαλεύκανση των συνθηκών υπό τις οποίες εκτυλίχθηκαν αυτά τα τραγικά γεγονότα», ανέφερε ο Ναβρότσκι σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X.

Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και πρώην δήμαρχος Πύλου-Νέστορος, Δημήτρης Καφαντάρης, ανέβηκε στο βήμα, άρπαξε το μικρόφωνο και απευθύνθηκε σε έντονο ύφος προς τον δήμαρχο Αθηναίων. «Φύγε από εδώ ρε, φύγε από εδώ. Δεν ντρέπεσαι λιγάκι; Έλα τώρα, νοθεία στην Αυτοδιοίκηση», φώναξε ο κ. Καφαντάρης.

Το περιστατικό προκάλεσε αναστάτωση στην αίθουσα, με φωνές, αποδοκιμασίες και αντεγκλήσεις μεταξύ των παρευρισκομένων. Η διαδικασία πραγματοποιήθηκε με ανάταση χειρός, παρά το αίτημα του Χάρη Δούκα για ονομαστική ψηφοφορία. «Ο ένας τους βγάζει 14, ο άλλος 15», φώναξε ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, με τον γενικό γραμματέα της ΚΕΔΕ και πρώην δήμαρχο Πύλου – Νέστορος, Δημήτρη Καφαντάρη, να απαντά: «Ε, δεν πειράζει. Ένας πάνω, ένας κάτω».

Σε ανάρτησή του στο Χ νωρίς το απόγευμα ο Χάρης Δούκας σημείωσε πως «τα περιθώρια ανοχής εξαντλήθηκαν. Δεν χωρούν άλλες δικαιολογίες», ενώ παρέθεσε το ψήφισμα που κατέθεσε.

Αναλυτικά η ανάρτησή του: «Η εμφάνιση του πρωθυπουργού στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα, επιβεβαίωσε τους φόβους μας: Η κυβέρνηση θέλει την Αυτοδιοίκηση αδύναμη και χειραγωγημένη, σε πλήρη απόκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τα περιθώρια ανοχής εξαντλήθηκαν. Δεν χωρούν άλλες δικαιολογίες».

Το επεισόδιο

Ο Δημήτρης Καφαντάρης ζητούσε επανειλημμένα από τους καταμετρητές να του μεταφέρουν τους αριθμούς των ψήφων, ενώ ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Λάζαρος Κυρίζογλου, καλούσε τους συνέδρους να παραμείνουν στις θέσεις τους. «Πόσο είναι, Νίκο; Οκτώ; Δεν ακούω!», ακούγεται να λέει ο κ. Καφαντάρης. Λίγο αργότερα ακολουθούν οι φράσεις:

– «Πέμπτη σειρά… Έκτη σειρά… Δεν ακούω, συγγνώμη!»

– «Ρε Νίκο, σε ρωτάω μια ώρα!»

Η ένταση συνεχίζεται, με τον γενικό γραμματέα να παρεμβαίνει: «Παιδιά, οι ειρωνείες αλλού!». Την ίδια στιγμή, ο Λάζαρος Κυρίζογλου ακούγεται να λέει: «Μην μετακινείται κανείς!» Η καταμέτρηση συνεχίζεται με ερωτήσεις για τις σειρές, τους όρθιους συνέδρους και τις διαφορετικές πλευρές της αίθουσας, ενώ σε άλλο σημείο ο κ. Καφαντάρης ακούγεται να αναφωνεί:

– «Το έχουμε ξεφτιλίσει!»

Ιδιαίτερη συζήτηση προκαλεί και η στιγμή κατά την οποία ακούγεται από την αίθουσα η φράση: – «117 ρε Μήτσο!» Ωστόσο, ο αριθμός που τελικά ανακοινώθηκε για την πρόταση της παράταξης του Χάρη Δούκα ήταν 111 ψήφοι. Η απόκλιση ανάμεσα στον αριθμό που ακούστηκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και στο τελικό αποτέλεσμα αποτελεί ένα ακόμη σημείο για το οποίο ζητούνται διευκρινίσεις από την πλευρά του δημάρχου Αθηναίων.

Κύκλοι της παράταξης Δούκα υποστηρίζουν ότι η διαδικασία θα έπρεπε να είχε διασφαλίσει πλήρη δυνατότητα ελέγχου και αδιαμφισβήτητη καταγραφή της ψήφου κάθε συνέδρου, επιμένοντας ότι η επιλογή της ονομαστικής ψηφοφορίας θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τις αμφισβητήσεις.​‌‍

«Τι σπρώχνεις, παιδική χαρά το κάναμε»

Σημειώνεται ότι κατά τη διάρκεια του συνεδρίου σημειώθηκε ακόμη ένα επεισόδιο, με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον αντιδήμαρχο Ηρακλείου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΕΔΕ, Νίκο Γιαλιτάκη. Ο κ. Γιαλιτάκης παρενέβη ζητώντας επίσης να πραγματοποιηθεί ονομαστική ψηφοφορία, λέγοντας: «Προτείνω ονομαστική ψηφοφορία, αυτό που συμβαίνει δεν γίνεται».

Η παρέμβασή του προκάλεσε και πάλι την αντίδραση του γενικού γραμματέα της ΚΕΔΕ, Δημήτρη Καφαντάρη, ο οποίος του είπε σε έντονο ύφος: «Άσε το μικρόφωνο, ρε Νίκο, τι κάνεις τώρα;». «Τι σπρώχνεις; Κάνω αυτό που αισθάνομαι», απάντησε ο Νίκος Γιαλιτάκης.

Μάλιστα, προς το τέλος του βίντεο ακούγεται να λέγεται σε έντονο ύφος: «Τι πράγμα είναι αυτό ρε π…, δεν μπορούμε να μετρηθούμε 150 άτομα; Παιδική χαρά το κάναμε».

Η Τουρκία χρησιμοποιεί μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική για να εμφανιστεί ως “παράκτιο κράτος” στη συγκεκριμένη περιοχή. Εξαφανίζοντας την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, η Τουρκία σχεδίασε γραμμές στον χάρτη που ενώνονται απευθείας με τη Λιβύη. Έτσι, υποστηρίζει ψευδώς ότι η δική της ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα εκτείνεται νότια της Κρήτης και συναντά τη Λιβύη, καθιστώντας την υποτίθεται “παράκτιο κράτος” στο σημείο από όπου περνά το καλώδιο, με βάση το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Στη συγκεκριμένη φάση δεν πρόκειται να βρεθεί καμία επίσημη γαλλική διάψευση, καθώς η Παρισινή διπλωματία επιλέγει τη σιωπή και το παρασκήνιο για να μη δυναμιτίσει τις επαφές της με την Άγκυρα. Είναι “δώρο άδωρο” να περιμένει κανείς οποιαδήποτε ανακοίνωση, αφού το νομικό και διπλωματικό τετελεσμένο θα έχει ήδη καταγραφεί. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης.

Η σιωπή σημαίνει ανοχή

Όταν η Τουρκία βγαίνει δημόσια μέσω διαρροών στην “Καθημερινή” και λέει “έχουμε σχεδόν συμφωνήσει στη διατύπωση και θα το εκλάβουμε ως αίτημα άδειας”, η έλλειψη άμεσης και ηχηρής γαλλικής απάντησης, αφήνει χώρο στην Άγκυρα να δημιουργεί όχι απλά εντυπώσεις, αλλά de facto κυριαρχία.

Όταν η γραπτή αλληλογραφία μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας μπει στο αρχείο, καμία εκ των υστέρων ελληνική ανακοίνωση ή NAVTEX δεν μπορεί να σβήσει το γεγονός ότι η Άγκυρα θα κατέχει ένα έγγραφο, που όχι απλά θα το ερμηνεύει ως “αίτημα αδειοδότησης”, αλλά θα είναι κατ’ ουσίαν.

Διότι παρήγαγε αποτέλεσμα επί του πεδίου, που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, αφού πολύ απλά υπήρξε και αποδεικνύεται μέσω της γραπτής αλληλογραφίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Τουρκία επέμενε σ’ αυτήν την έγγραφη “ενημέρωση”. Στο Διεθνές Δίκαιο, οι πρακτικές των κρατών (state practice) και η αλληλογραφία δημιουργούν προηγούμενα, και η Άγκυρα το γνωρίζει καλά.

Η Αθήνα συναινεί απροκάλυπτα στην Τουρκία!

Το γεγονός ότι η Αθήνα αρκείται στο να εκτιμά ότι “η κινητικότητα θα εκφραστεί σε διπλωματικό επίπεδο” δείχνει μια τάση υποβάθμισης του κινδύνου, την ώρα που το νομικό και πολιτικό παιχνίδι στήνεται στην πλάτη μας με τη συναίνεση μας. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα γίνει σαμποτάζ στο πεδίο, αλλά το ότι η Γαλλία, προκειμένου να προστατεύσει ένα σκάφος της και τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται, μπαίνει σε μια γραπτή διπλωματική αλληλογραφία την οποία η Τουρκία θα κρατάει αύριο ως “πιστοποιητικό” ότι της ανήκει η περιοχή.

Αυτή είναι η ουσία του σεναρίου που στήθηκε και έγινε πράξη. Η Τουρκία κερδίζει σε διπλωματικό επίπεδο (diplomatic leverage) χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ούτε μια τουφεκιά, απλώς και μόνο εκμεταλλευόμενη την ανάγκη των τρίτων χωρών για “ασφάλεια” του έργου και τη συναίνεση της Αθήνας.

Το παιχνίδι παίζεται πλέον με όρους νομικών εντυπώσεων και προηγουμένων, όπου η θεωρία της “Γαλάζιας Πατρίδας” επιχειρείται να νομιμοποιηθεί από την “πίσω πόρτα”, όταν θα ψηφιστεί και επίσημα από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Και έπεται συνέχεια!

Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα όταν ψηφιστεί η “Γαλάζια Πατρίδα”. Με την επίσημη θεσμοθέτησή της, οι τουρκικές διεκδικήσεις θα μετατοπιστούν πλέον δυναμικά προς τα δυτικά, αγγίζοντας τον 25ο μεσημβρινό και διχοτομώντας το Αιγαίο στη μέση. Με το επικίνδυνο προηγούμενο της “ενημέρωσης” που επιχειρείται να καθιερωθεί, η Ελλάδα θα βρεθεί εγκλωβισμένη σε μια μόνιμη τροχιά υποχωρήσεων, όπου θα υποχρεούται πλέον να ενημερώνει και να ζητά την έγκριση της Άγκυρας για τα πάντα.

Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε την παρρησία να πει τα πράγματα με το όνομά τους κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ομιλίας του για την επέτειο του “ΟΧΙ”, προειδοποιώντας με νόημα: “…  Γι’ αυτό και οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση αδείας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση, είτε ανακοίνωση ή όπως αλλιώς. Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο χωρίς την άδεια της Τουρκίας, ακόμα και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια.”

Ατυχώς όμως “φωνή βοώντος εν τη ερήμω”, γιατί πλέον “ο κύβος ερίφθη”!

Η ελληνική ελίτ του Κολωνακίου συζητεί με την τουρκική μόνο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, στην χάραξη των θαλασσίων ζωνών (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και γειτνιάζουσα ζώνη) αφού φοβείται να κηρύξει χωρικά ύδατα στα 12 μίλια και να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη ενώ ενθαρρύνεται προς τούτο ακόμη κι απ’ την τελευταία έκθεση της Κομισιόν της ΕΕ για… την τουρκική προσχώρηση ως διεθνώς κατοχυρωμένο δικαίωμα της «ηνωμένης Ευρώπης» (ΕΕ).

Αλλά κι αν η ΕΕ δέχονταν τις τουρκικές απαιτήσεις ποιος θα ήταν πρόθυμα να πιστεύει ότι η Τουρκία έπαυσε να υποβλέπει την ελληνική κυριαρχία αφού διεκδικεί τις ανώνυμες βραχονησίδες, ακόμη και μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα των έξι μιλίων όπου η υφαλοκρηπίδα είναι αυτοδικαίως ελληνική.

Συνεπώς, το χάσμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τεράστιο και διευρύνεται με τον κατασκευασμένο ισχυρισμό ότι υπάρχει «Τουρκική μειονότητα» στην Δυτική Θράκη, που την εκτρέφει το πλεονάζον «πρακτορείον» της Κομοτηνής και το οποίον πρέπει άμεσα να κλείσει, αφού τα τουρκικά προξενεία στην Ελλάδα είναι 5 και τα ελληνικά μόνον τρία (εθιμικώς εφαρμόζεται η συμμετρία).

Οι Τουρκικές προκλήσεις και παρανομίες δεν περιο-ρίζονται στο Τουρκολιβυκό μνημόνιο που καταπατεί το Καρπάθιο πέλαγος και το Λιβυκό, νοτίως της Κρήτης, υπό των Βερβέρων της Σαχάρας και των αθαλάσσωτων νομάδων της Ασιατικής στέπας, που κουβαλήθηκαν στην Μεσόγειο περί το 1000 μ.Χ.

Μετά την τελευταία αποτυχία των ελληνοτουρκικών συνομιλιών στην Άγκυρα, ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε για πρώτη φορά ότι «γκρίζες ζώνες στο Αιγαίον δεν υπάρχουν, παρά μόνο η γαλάζια θάλασσα της Ελλάδος». Ούτε οι Τούρκοι «ναύαρχοι» μήτε οι απόφοιτοι του Χάρβαρντ γνωρίζουν ότι ούτε ο ουρανός μήτε οι ωκεανοί είναι γαλάζιοι αλλά το φως του ηλίου που διαχέεται στη ατμόσφαιρα. Και μεταφορικά, όσοι λογίζονται ελεύθερα «εν τω φωτί Σου είδομεν φώς» ως υμνεί ο εκκλησιαστής…