«Η Ευρώπη δεν φαίνεται πρόθυμη να δεχθεί την Τουρκία ως πλήρες μέλος και η ένταξη στην ΕΕ δεν βρίσκεται πλέον ψηλά στην ατζέντα μας. Εάν αυτή η πορεία δεν προχωρήσει, χαμένη θα βγει η Ευρώπη», είπε ο Τούρκος πρόεδρος που επικεντρώνεται στο νέο μπλοκ που σχηματίζει.

Τα F-35 και το μουσουλμανικό ΝΑΤΟ

Αναφερόμενος στο ζήτημα των αμερικανικών μαχητικών F-35, είπε ότι «πήρα υπόσχεση από τον Τραμπ για τα F-35. Περιμένω να τηρηθεί». Εν συνεχεία προσέδωσε μεγάλη σημασία στην Κοινή Συμφωνία Άμυνας που υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν στη Μέκκα, που προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον μίας από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και είπε ότι η συμφωνία αυτή «έστειλε σημαντικό μήνυμα στον κόσμο».

Ο Ερντογάν άφησε παράλληλα ανοιχτό το ενδεχόμενο διεύρυνσης του νέου αμυντικού σχήματος, αναφέροντας ότι στο μέλλον θα μπορούσε να συμμετάσχει και η Αίγυπτος. Για τα Στενά του Ορμούζ, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι βασική προτεραιότητα της Τουρκίας είναι η επαναλειτουργία τους. Όπως είπε, το να παραμείνουν κλειστά τα Στενά δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα καμίας πλευράς. Παράλληλα, εξήρε τον ρόλο του Κατάρ στις προσπάθειες διαμεσολάβησης για να δοθεί τέλος στις συγκρούσεις στην περιοχή.

Ο Ερντογάν για Λιβύη και Σουδάν

Παράλληλα δήλωσε ότι σχεδιάζει να επισκεφθεί τη Συρία και αναφέρθηκε στη συνεργασία της Τουρκίας με το Σουδάν και τη Λιβύη. Για τους Κούρδους της Συρίας ανέφερε ότι «θα πρέπει και αυτοί να επωφεληθούν από την ειρήνη και τη σταθερότητα, εμείς θα συνεχίσουμε να ενισχύο9υμε τις σχέσεις της με τις κουρδικές κοινότητες».

Για την Λιβύη είπε: «Οι σχέσεις μας παραμένουν σταθερές. Η Τουρκία θα συνεχίσει να εργάζεται για την αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα και δεν θα αφήσει τη Λιβύη μόνη». Αναφερόμενος στο Σουδάν, δήλωσε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει τη στήριξή της και χαρακτήρισε καλές τις σχέσεις του με τον επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας, Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν.

Όσον αφορά στην Γάζα, ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει τη στήριξή της. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε μόνη ούτε τη Γάζα», δήλωσε. «Η Χαμάς εκπληρώνει με καλή πίστη τις υποχρεώσεις της, αλλά το Ισραήλ συνεχίζει τον πόλεμο». Πρόσθεσε ότι και ο Τραμπ έχει θορυβηθεί από τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο, και ότι «οι ΗΠΑ μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο να δοθεί τέλος σε αυτή τη σύγκρουση».

Για το ποδόσφαιρο ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην ανάλυση αυτή υπολογίζονται μόνο τα επτά τουρνουά (μεταξύ 1908-1948, το 1932 δεν διεξήχθη), στα οποία συμμετείχαν οι κανονικές εθνικές ομάδες. Τα στοιχεία για την έρευνα αντλήθηκαν από τις επίσημες ιστοσελίδες των παγκόσμιων ομοσπονδιών των επτά αθλημάτων, την ιστοσελίδα olympics.com της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), και τη wikipedia.

Παγκόσμιοι τελικοί – Κατάταξη όλων των χωρών

Ο πίνακας 1 καταγράφει όλες τις χώρες που έχουν συμμετάσχει σε τελικό σε μία τουλάχιστον από τις 39 παγκόσμιες διοργανώσεις στα επτά ομαδικά αθλήματα. Η παρένθεση στην πρώτη και στην τρίτη στήλη του πίνακα 1 αναφέρεται στις 28 διοργανώσεις, δηλαδή αναγράφεται αντίστοιχα η θέση κάθε χώρας και ο αριθμός των διοργανώσεων με χρυσό ή αργυρό μετάλλιο μόνο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ο.Α.) και Παγκόσμια Πρωταθλήματα (Π.Π.).

                                                      Πίνακας 1

Σε πόσες από τις 39 παγκόσμιες διοργανώσεις έχει συμμετάσχει κάθε χώρα σε τελικό στα επτά κύρια ομαδικά σπορ (άνδρες & γυναίκες – μέχρι 10-8-2026)

( ) = χωρίς τα Παγκόσμια Κύπελλα (Π.Κ.), δηλαδή μόνο σε Ο.Α. και Π.Π.

Συνολικά 49 υφιστάμενες χώρες έχουν συμμετάσχει σε τελικό, σε μία τουλάχιστον από τις 39 παγκόσμιες διοργανώσεις στα επτά ομαδικά αθλήματα. Οι ΗΠΑ, Ρωσία και Ισπανία είναι στις τρεις πρώτες θέσεις τόσο στις 39, όσο και στις 28 διοργανώσεις. Η Σοβιετική Ένωση βρίσκεται στην τρίτη θέση, μαζί με τη Ρωσία και τη Γερμανία, μόνο στην κατάταξη των 28 διοργανώσεων. Στην πρώτη 15αδα στις 39 διοργανώσεις, πέραν των ΗΠΑ, άλλες 5 χώρες δεν είναι ευρωπαϊκές (Βραζιλία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Κίνα, Καναδάς), ενώ στις 28 διοργανώσεις προστίθενται η Αργεντινή και η Νότια Κορέα.

Μετά την πρώτη τριάδα, στα 39 είδη διοργανώσεων τέταρτη είναι η Ιταλία (με 19 τελικούς). Η Ολλανδία είναι στην πρώτη εξάδα και στις 39 και στις 28 διοργανώσεις, κάτι που δεν έχουν κατορθώσει ούτε η Γερμανία ούτε η Γαλλία. Επτά (7) χώρες έχουν συμμετάσχει σε τελικό μόνο στο χόκεϊ.

Ελλάδα και άλλες χώρες

Η Ελλάδα έχει συμμετάσχει σε τελικό – σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Παγκόσμιο Κύπελλο – σε οκτώ (8) διοργανώσεις, όσες το έχουν πετύχει η Αργεντινή και η Δανία. Η Ελλάδα είναι 17η και προηγείται στη σχετική κατάταξη χωρών όπως οι Κούβα (τελικό σε 7 από τις 39 διοργανώσεις), Νότια Κορέα (σε 7), Ρουμανία (σε 6), Πολωνία (σε 6), και Βουλγαρία (σε 4). Στις 28 διοργανώσεις η Ελλάδα είναι στην 20η θέση με 5 τελικούς, όσους έχουν η Ρουμανία και η Νορβηγία.

Όσον αφορά τις μικρές πληθυσμιακά χώρες, είναι αξιοσημείωτες οι επιδόσεις του Μαυροβουνίου (σε 3) και της Ουρουγουάης (σε 2). Η Τουρκία έχει ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα με το Μαυροβούνιο, αλλά ο πληθυσμός της είναι 138 φορές μεγαλύτερος (!). Οι Ολλανδία, Σουηδία, Δανία, Ουγγαρία, Σερβία και Κροατία έχουν επίσης δυσανάλογα υψηλές επιδόσεις σε σχέση με το πληθυσμιακό τους μέγεθος.

Η Ολλανδία δείχνει ότι είναι η χώρα με τις καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο στατιστικό, ενώ είναι πολύ ισχυρή και στα ατομικά αθλήματα. Ίσως αυτό συνδυάζεται με το γεγονός ότι σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, οι Ολλανδοί – τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες – είναι κατά μέσο όρο οι ψηλότεροι άνθρωποι στον κόσμο.

Η κυβέρνηση προβάλλει ότι έτσι ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ της Ελλάδας θα υποχωρήσει στο 137% φέτος, και πλέον πιο χρεωμένη σε όλη την Ευρώπη θα είναι η Ιταλία. Επίσης εκτιμά ότι για κάθε ένα δισεκατομμύριο πρόωρης αποπληρωμής το όφελος είναι 30 εκατ. ευρώ (με το νέο κόστος δανεισμού) και ότι συνολικά από τα 13 δισ. ευρώ η Ελλάδα θα κερδίσει 360 εκατ. ευρώ. το χρόνο.

Από το 2019 έως το 2025 η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε πρόωρες αποπληρωμές δανείων, ύψους περίπου 36 δισ. ευρώ και το υπουργείο Οικονομικών θεωρεί ότι στέλνει μήνυμα περαιτέρω διασφάλισης στους “θεσμούς”, στους οίκους αξιολόγησης και εν γένει στους τυχόν επενδυτές. Στόχος της είναι το εν λόγω δάνειο να αποπληρωθεί πλήρως έως το 2031, αντί του αρχικού πλάνου για το 2041.

Η πρόωρη πληρωμή είναι από το “μαξιλάρι ασφαλείας”

Το 2025 το Δημόσιο διέθεσε περίπου 8 δισ. ευρώ για την πρόωρη εξόφληση δανείων του πρώτου Μνημονίου. Επίσης προ τριμήνου,  η χώρα αποπλήρωσε προγενέστερα δάνεια διασφαλίζοντας 6,9 δισ, ευρώ. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ότι επιλέγει να “διαφημίζει” τη μείωση του χρέους στις αγορές και στους ξένους οίκους, αντί να κατευθύνει την οικονομική υπεραπόδοση στην πραγματική οικονομία. Επίσης ότι αυτά τα πλεονάσματα προέρχονται από την υπερφορολόγηση (μέσω ΦΠΑ και πληθωρισμού) και θα έπρεπε να επιστραφούν στους πολίτες για την καταπολέμηση της ακρίβειας, την ενίσχυση του ΕΣΥ και τη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.

Παράλληλα η αντιπολίτευση εκτιμά ότι χάνεται το “μαξιλάρι” ασφαλείας και εκφράζει επιφυλάξεις για τη μείωση του σκληρού πυρήνα των διαθεσίμων, θεωρώντας ότι στερείται η επόμενη κυβέρνηση από πολύτιμα εργαλεία άσκησης κοινωνικής πολιτικής σε περίπτωση νέας διεθνούς κρίσης.

Το έργο, αν και πιστεύεται πως έχει αποκλειστικά αραβικές ρίζες, βασίζεται σε μια περσική συλλογή, χαμένη σήμερα, που μεταφράστηκε στα αραβικά τον 9ο αιώνα. Πολλές από τις ιστορίες του είναι πολύ παλαιότερες. Κάποιες έχουν ινδική καταγωγή, άλλες προέρχονται από την Αίγυπτο και την Βαγδάτη και από λαϊκούς θρύλους της Μέσης Ανατολής. Το κείμενο που έφτασε, τελικά, στα χέρια μας είναι έργο ανώνυμου ερανιστή από την Αίγυπτο του 18ου αιώνα.

Η ιστορία και οι επιρροές του

Ο Ινδός πρίγκιπας Σαριγιάρ, αφού σκότωσε την πρώτη του γυναίκα όταν την έπιασε με τον εραστή της, ορκίστηκε να σκοτώνει κάθε σύζυγό του το πρωί μετά την πρώτη τους νύχτα. Όταν το κακό παράγινε, η κόρη του Βεζίρη, που την λέγαν Σεχραζάτ, ζήτησε να γίνει γυναίκα του. Παντρεύτηκαν και η πανέξυπνη Σεχραζάτ για να κρατηθεί στη ζωή, κάθε νύχτα άρχισε να τού διηγείται ένα παραμύθι, που όμως το τέλος του το κρατούσε καθώς ξημέρωνε, ώστε να του το αφηγηθεί την άλλη νύχτα και ως τότε να παραμένει ζωντανή. Τελικά, η Σεχραζάτ επέζησε και στον κόσμο έμειναν κέρδος τα παραμύθια της…

Το έργο αυτό επηρέασε διαχρονικά συγγραφείς όπως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο Μαρσέλ Προυστ, ο Χόρχε Λουΐς Μπόρχες, ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ο Σάλμαν Ρούσντι. Καθώς και συνθέτες όπως ο Ρίμσκι – Κόρσακοφ και ο Μωρίς Ραβέλ. Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά έγραψα κι εγώ ένα τραγούδι, που το πήρε ο μοναδικός μουσικοσυνθέτης Θεόφιλος Μετασίδης, το μελοποίησε και το ηχογραφήσαμε, δίνοντας, πιστεύω, ένα εξαιρετικό ηχητικό αποτέλεσμα:

Ανασφαλής είναι ο άνθρωπος. Επειδή δεν ξέρει. Επίσης, έχω την υποψία ότι ιδιαίτερα ο Χριστός – που πήρε παραμάζωμα τους λογής εμπόρους από το Ναό – θυμώνει με τους γλείφτες. Δηλαδή τους επαγγελματίες θρησκόληπτους. Ενώ, αντίθετα, πρέπει να διασκεδάζει αφάνταστα με τους βλάσφημους. Θα πρέπει να γουστάρει την αποκοτιά τους. Να Τον προκαλούν, να Τον καθυβρίζουν ως ίσοι προς ίσο και, επιπλέον, να ερωτοτροπούν λόγω και διανοία με τη Μητέρα του! Αυτός ο βέβηλος ερωτισμός των πληβείων του κόσμου τούτου μάλλον Τον κάνει να θυμάται με νοσταλγία τα επίγεια, ελάχιστα νιάτα Του. Τι θεολογική ειρωνεία! Αναστήθηκε τριάντα τριών χρόνων για να μην ξαναγίνει ποτέ πια νέος. Να καταστεί για πάντα ο Παλαιός των Ημερών… Νυν και αεί! Άπαγε της βλασφημίας!

Άρα και η βλασφημία, σκέφτομαι, είναι είδος προσευχής από την ανάποδη. Μια ενεργητική επίκληση που δεν γίνεται με τους συνήθεις τρόπους των θρησκόληπτων αλλά με τον αλήτικο τσαμπουκά του μόρτη. Μια επιμειξία του παγανισμού με τον Χριστιανισμό που επιβιώσει λόγω της δημοφιλίας της. Η βίαιη οικειοποίηση, μ’ άλλα λόγια, του θείου εκτός του τυπικού τελετουργικού. Η βλασφημία όθεν είναι προσωπική, ερωτική σχέση με το υπερβατικό. Μόνο ένας που θρησκεύεται, έστω και έτσι, δηλαδή υποσυνείδητα, μπορεί να εκτονώνεται βλασφημώντας. Μόνο κάποιος που έχει εμπειρία του ιερού, μπορεί να προκαλεί το ιερό, την ύπατη μορφή εξουσίας. Απλά, θεολογικά μαθηματικά.

Ο ρόλος Του Θεού

Προσωπικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος έπλασε τους θεούς του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Κι όχι το αντίθετο. Κι ότι η σύλληψη της έννοιας ενός όντος ανόλεθρου και αιωνίου και της συνακόλουθης θρησκείας που το περιέχει και του δόγματος που το περιχωρεί, αποτελεί το υψηλότερό μας πολιτιστικό επίτευγμα. Το opus magnum της φυλής των ανθρώπων. Το μέγιστο δημιούργημα μας. Κι αυτό σάς το λέει ένας άθεος ήρεμα. Άθεος μεν, χριστιανός Ορθόδοξος δε. Όλα κι όλα. Ήρεμα οπωσδήποτε. Αφού αυτή είναι και η κουλτούρα και η παιδεία μου.

Οι Χαιρετισμοί, η νεκρώσιμη ακολουθία, τα εγκώμια και η περιφορά του Επιταφίου, οι Παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου και τα ρεμπέτικα. Όπως τα βίωσα από παιδί στα Ταμπούρια του Πειραιά και τον Άγιο Δημήτριο. Στις ιερές ακολουθίες του οποίου, ιδιαίτερα στους Εσπερινούς και στα Απόδειπνα (τί λέξη…), άσκησα τα ελληνικά μου. Νιώθω άρα και δέος και τρόμο για ό, τι αγνοώ αλλά δεν καταδέχομαι μεταφυσικές παρηγοριές. Ο θάνατος μου είναι ό, τι πιο αιώνιο διαθέτω ως ανθρώπινο ον και για αυτό τον αναμένω με περιέργεια. Ενώ το σώμα μου είναι η ψυχή μου, αιώνια θνητό και γενναίο στον αφανισμό του. Χωρίς ελπίδα αναστάσεως.

Φωτό: Ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Πάνω Χωριό Ηρακλειάς. Μία Εκκλησία παμπάλαιη που ανακαινίστηκε πρόσφατα και που το μαρμάρινό της τέμπλο φιλοτέχνησε ο Φιλιππότης ο νεότερος γύρω στα 1990. Ο ιερομόναχος που ιερουργεί ανήμερα της γιορτής της Παναγίας είναι ένας από τους τρεις μοναχούς που απομένουν στη Μονή Χοζοβιώτισσας Αμοργού. Σύντομα θα επιστρέψει στο νησί του. Ένας ρασοφόρος Οδυσσέας των μικρών Κυκλάδων. Του ομφαλού της καθ’ ημάς Ανατολής.

Σημ. Ένας ναός είναι, πάνω απ’ όλα, η σύνθεση αρχιτεκτονικής, γλυπτικής και ζωγραφικής. Και στην αρχαιότητα και στον μεσαίωνα και στα νεότερα χρόνια. Το θείο αναδύεται μέσα από την αισθητική και ό, τι πεθαίνει νικημένο από τη ζωή, αν αξίζει, είναι η τέχνη μόνο που το ανασταίνει. Η δικιά μας αθανασία, η αιωνιότητας των θνητών, η φτιαγμένη με απολύτως χοϊκά υλικά.

Τέλος, η ιδιωτική εκκλησία των Ταξιαρχών στον Άγιο Γεώργιο Ηρακλειάς που χτίστηκε το 1894 από τους Στεφανίδηδες και ανήκουν σήμερα στην οικογένεια των Δανέζηδων… Φέρει ενσωματωμένα, αρχιτεκτονικά στοιχεία από προηγούμενο, ειδωλολατρικό ναό που είχε ανεγερθεί στο ίδιο σημείο. Χαρακτηριστικός είναι ο κίονας που χωρίζει τις δύο καμπάνες του κωδωνοστασίου. Είναι μονόλιθος με δωρικό κιονόκρανο και φέρει εγχάρακτο σταυρό εξορκισμού. Έτσι γίνονταν η οικείωση – ενσωμάτωση του παρελθόντος. Ένα είδος προσευχής από την ανάποδη κι εδώ. Μια βλασφημία που κατέστη ευλογία.

Άραβες και Οθωμανοί: Η επιρροή αυτών των λαών είναι εμφανή στα παραδοσιακά τους πιάτα, καθώς σε αυτά κυριαρχούν έντονες γεύσεις από τα διάφορα μπαχαρικά που εισήγαγαν οι Άραβες στη περιοχή. Επιπλέον, σε μερικά καφέ υπάρχει και τουρκικός καφές. Ενώ το τσάι μέντας είναι το πιο δημοφιλές ρόφημα.

Ισπανική επιρροή: Σε πόλεις όπως το Τετουάν και η Ταγγέρη, μπορείτε να βρείτε αρκετά τάπας μπαρ.

Γεωγραφική Θέση και Φυσικός Πλούτος: Η στρατηγική θέση της περιοχής ανάμεσα στη Μεσόγειο Θάλασσα και τον Ατλαντικό Ωκεανό προσφέρει αφθονία σε ψάρια και θαλασσινά. Επιπλέον, οι εύφορες κοιλάδες και πεδιάδες λειτουργούν ως ο σιτοβολώνας της χώρας, προσφέροντας σιτάρι, κριθάρι, όσπρια, εσπεριδοειδή και λαχανικά. Με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, ενσωματώθηκαν στη μαροκινή κουζίνα και άλλα προϊόντα όπως: γλυκές και καυτερές πιπεριές, ντομάτες, πατάτες και οι κολοκύθες, ανοίγοντάς της νέους ορίζοντες.

Η Ιεροτελεστία του Ταζίν (Tagine)

Δεν γίνεται να μιλήσεις για το Μαρόκο και να μην ξεκινήσεις από το απόλυτο σύμβολο της γαστρονομίας του: Το ταζίν (Tagine). Πρόκειται για το παραδοσιακό σκεύος μαγειρέματος, το οποίο κατασκευάζεται από πηλό και διαθέτει ένα χαρακτηριστικό κωνικό καπάκι. Ο σχεδιασμός αυτός δεν είναι τυχαίος· επιτρέπει στον ατμό να υγροποιείται και να επιστρέφει συνεχώς στο φαγητό, διατηρώντας τα υλικά απίστευτα ζουμερά και αναλλοίωτα τα αρώματα των μπαχαρικών.

Στη μαροκινή κουζίνα, λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεων και των κανόνων του Ισλάμ, το χοιρινό απαγορεύεται αυστηρά. Ωστόσο, η έλλειψή του δεν αφήνει κανένα κενό, καθώς η κρεατοφαγία βασίζεται στο εξαιρετικής ποιότητας αρνί, το κοτόπουλο και το μοσχάρι, τα οποία συνδυάζονται συχνά με το παραδοσιακό κουσκούς.

Συνδυασμοί που Μαγεύουν

• Αρνί με δαμάσκηνα, αμύγδαλα και σουσάμι: ένας κλασικός γλυκόξινος συνδυασμός όπου το κρέας σιγομαγειρεύεται με κανέλα, τζίντζερ και σαφράν, αποκτώντας μια βελούδινη υφή.
• Κοτόπουλο με λεμόνι τουρσί και ελιές: ένα πιάτο γεμάτο γεύση, τα λεμόνια δένουν αρμονικά με την πλούσια σάλτσα από κρεμμύδια και κουρκουμά.
• Μοσχάρι με λαχανικά και φρούτα: συχνά μαγειρεμένο μαζί με πατάτες, καρότα, αλλά και αποξηραμένα φρούτα όπως σταφίδες.
• Το κουσκούς: φτιαγμένο από σιμιγδάλι σιταριού, σερβίρεται με λαχανικά, αποξηραμένα φρούτα και λειτουργεί ως συνοδευτικό των κρεατικών.
• Τσάι Μέντας (Maghrebi Mint Tea): Μετά από ένα πλούσιο γεύμα, έρχεται η στιγμή της απόλυτης τελετουργίας: το τσάι μέντας. Στο Μαρόκο, το τσάι δεν είναι απλώς ένα ρόφημα· είναι σύμβολο φιλοξενίας, φιλίας και κοινωνικής ζωής. Αποτελείται από πράσινο τσάι και μπόλικη φρέσκια μέντα.

Η Τέχνη του σερβιρίσματος

Ο τρόπος που σερβίρεται είναι μια μικρή παράσταση από μόνος του. Ο οικοδεσπότης σηκώνει την τσαγιέρα ψηλά, συχνά πάνω από μισό μέτρο από το ποτήρι, και χύνει το τσάι με ακρίβεια. Αυτή η κίνηση δεν γίνεται μόνο για εντυπωσιασμό· αερίζει το ρόφημα, απελευθερώνει πλήρως τα αρώματα της μέντας και δημιουργεί στην κορυφή του ποτηριού έναν πλούσιο, ελαφρύ αφρό που θεωρείται απαραίτητος για ένα καλοφτιαγμένο τσάι.

Bastilla και τα Αμυγδαλωτά της Εσαουίρα

Η μαροκινή ζαχαροπλαστική είναι ένας θησαυρός βασισμένος στα αμύγδαλα, τη μέντα, το άνθος πορτοκαλιού και τα μπαχαρικά.

Η Μοναδική Bastilla (Πεϊστίγια): Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πιάτα της χώρας είναι η Bastilla (ή Pastilla). Πρόκειται για μια αλμυρογλυκιά πίτα φτιαγμένη από λεπτότατα φύλλα κρούστας.

Κατά την επίσκεψή μας στην παραθαλάσσια και καλλιτεχνική Εσαουίρα (Essaouira), η γεύση που μας κέρδισε ήταν τα τοπικά παραδοσιακά αμυγδαλωτά. Η πόλη φημίζεται σε όλο το Μαρόκο για τα γλυκά της από αμυγδαλόψυχα, αρωματισμένα με νερό ανθέων πορτοκαλιού και τυλιγμένα σε λεπτή ζύμη ή καλυμμένα με τριμμένο αμύγδαλο, τα οποία λιώνουν στο στόμα συνοδεύοντας ιδανικά τον απογευματινό καφέ ή τσάι.

Πλανόδιοι Χυμοί και ο Θησαυρός της Ερήμου

Περπατώντας στις πολυσύχναστες πλατείες, όπως η περίφημη Jemaa el-Fnaa στο Μαρακές, είναι αδύνατον να αντισταθείς στους πάγκους των πλανόδιων πωλητών.

Φρέσκοι Χυμοί Εσπεριδοειδών: Στις γωνιές των δρόμων, οι πλανόδιοι στύβουν ασταμάτητα πορτοκάλια και ρόδια, προσφέροντας παγωμένους, αγνούς χυμούς γεμάτους βιταμίνες και ζωντανό χρώμα.

Οι Απέραντες Εκτάσεις με Χουρμαδιές: καθώς κατευθυνθήκαμε νοτιοανατολικά προς την έρημο Μερζούγκα (Merzouga) και τους εντυπωσιακούς αμμόλοφους συναντήσαμε εκτάσεις χιλιομέτρων γεμάτες με εκατομμύρια χουρμαδιές να οριοθετούν τις οάσεις. Οι ντόπιοι χουρμάδες είναι, αποτελούν την κύρια πηγή ενέργειας των Βερβέρων στην έρημο εδώ και αιώνες.

Argan Oil και άλλοι Θησαυροί

Το Μαρόκο δεν φημίζεται μόνο για το φαγητό του, αλλά και για τα μοναδικά φυσικά προϊόντα ευεξίας και ομορφιάς του:

Αργκάν (Argan Oil): το γνωστό και ως “υγρό χρυσάφι” του Μαρόκου. Παράγεται αποκλειστικά από τους καρπούς των δέντρων Argan που φυτρώνουν στη νοτιοδυτική περιοχή. Το χρησιμοποιούν τόσο στη μαγειρική (με μια ελαφριά καβουρδισμένη γεύση που θυμίζει φουντούκι) όσο και στην κοσμετολογία για τα μαλλιά και το δέρμα.

Μαροκινές Ελιές: στις τοπικές αγορές, οι πάγκοι με ελιές είναι πραγματικά έργα τέχνης. Πράσινες, μαύρες, κόκκινες, μαριναρισμένες με λεμόνι, σκόρδο, ή θυμάρι, συνοδεύουν κάθε γεύμα.

Προϊόντα Τριαντάφυλλου: στην περίφημη Κοιλάδα των Ρόδων (Kelaat M’gouna), οι καλλιέργειες τριαντάφυλλων δίνουν το διάσημο ροδόνερο και αγνά καλλυντικά προϊόντα (κρέμες, σαπούνια και έλαια) με υπέροχο, διακριτικό άρωμα.

Πολυτελείς Γεύσεις και Κοσμοπολίτικες Εμπειρίες

Για όσους αναζητούν μια πιο εκλεπτυσμένη γαστρονομική εμπειρία, το Μαρακές προσφέρει ναούς υψηλή γαστρονομίας μέσα σε παραμυθένια σκηνικά.

Dar Yacout: Ένα εμβληματικό εστιατόριο στο Μαρακές που αποτελεί ορόσημο πολυτέλειας. Στεγασμένο σε ένα παραδοσιακό Ριάντ, προσφέρει μια μοναδική βραδινή εμπειρία με αμέτρητα πιάτα μαροκινής κουζίνας, υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής και κάτω από το φως των κεριών. Χρήσιμο Tip: Aπαιτείται κράτηση για το εστιατόριο. Απευθύνεται σε στιγμές που θέλετε να κάνετε μια πιο ξεχωριστή έξοδο.

Safran By Koya: Ένας πιο σύγχρονος, κοσμοπολίτικος προορισμός που συνδυάζει την τολμηρή γαστρονομία με εξαιρετική αισθητική, ενσωματώνοντας τοπικά υλικά σε μοντέρνες γαστρονομικές δημιουργίες. Χρήσιμο Tip: Aπαιτείται κράτηση για το εστιατόριο.

La Mamounia: Επίσκεψη στο θρυλικό, πολυτελές ξενοδοχείο-παλάτι La Mamounia. Ακόμα και αν δεν μείνεις σε αυτό, μια βόλτα στους μαγευτικούς κήπους του ή ένας καφές στα πολυτελή σαλόνια του προσφέρει μια αίσθηση παλιάς αριστοκρατικής αίγλης, όπου έχουν φιλοξενηθεί πρωθυπουργοί, καλλιτέχνες και βασιλείς. Χρήσιμο Tip: Aπαιτείται ένδυση (για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το site του ξενοδοχείου).

Σοκάκια, Ριάντ και η Μαγεία της Μεντίνας: Από τη Φεζ στην Έρημο Μερζούγκα για Ανατολή του Ηλίου. Το ταξίδι ολοκληρώνεται περπατώντας στην καρδιά των μαροκινών πόλεων. Στη Μεντίνα της Φεζ, η οποία διαθέτει περισσότερα από 5.000 δαιδαλώδη σοκάκια, ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Εκεί, ανάμεσα σε εργαστήρια κεραμικής, βυρσοδεψεία και μυρωδιές από κύμινο και σαφράν, ανακαλύπτεις την αυθεντική ψυχή του τόπου.

Κατά τη διαμονή, η καλύτερη επιλογή είναι η διανυκτέρευση σε ένα παραδοσιακό Ριάντ. Τα Ριάντ (riad) είναι παραδοσιακά μαροκινά σπίτια με ανοιχτή εσωτερική αυλή ή κήπο, τα οποία σήμερα λειτουργούν συχνά ως μικρά ξενοδοχεία ή ξενώνες για ταξιδιώτες διακοσμημένα με εντυπωσιακά ψηφιδωτά σιντριβάνια και πορτοκαλιές. Το πρωινό σε μια τέτοια αυλή, αποτελεί την ιδανική αρχή για κάθε μέρα εξερεύνησης σε αυτή τη μαγική χώρα.

Η Μαγική Εμπειρία στη Μερζούγκα και η Καμηλάδα

Ωστόσο, καμία περιγραφή του Μαρόκου δεν είναι πλήρης χωρίς το ταξίδι στις πύλες της Σαχάρας, στην περιοχή της Μερζούγκα.

Το Τοπίο: Οι αχανείς, χρυσαφένιοι αμμόλοφοι του υψώνονται σαν γλυπτά της φύσης, αλλάζοντας χρώματα καθώς ο ήλιος κινείται στον ουρανό.

Η Καμηλάδα στην Ανατολή του Ηλίου: Η πιο συγκλονιστική εμπειρία του ταξιδιού είναι η καμηλάδα χαράματα. Καθώς η νύχτα δίνει τη θέση της στην αυγή, ανεβαίνεις στην πλάτη μιας καμήλας και διασχίζεις σιωπηλά τους αμμόλοφους. Η απόλυτη ησυχία της ερήμου διακόπτεται μόνο από το ρυθμικό βήμα των ζώων.

Όταν ο ήλιος αρχίζει να ξεπροβάλλει πάνω από τον ορίζοντα, λούζοντας την έρημο με ένα μαγικό, ζεστό φως, η αίσθηση της απεραντοσύνης και της γαλήνης είναι κάτι που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη, κλείνοντας με τον πιο επικό τρόπο ένα αξέχαστο γαστρονομικό και πολιτιστικό ταξίδι.

Η Ιουλία Μαρία-Πρίγκου είναι διαιτολόγος-διατροφολόγος, καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής
Σε συνεργασία με το medNutrition

Η δήθεν “ιεραποστολή” σε ένα χώρο που όλες τις ανάγκες ιστορικά και σήμερα καλύπτουν οι Ορθόδοξες Επισκοπές της τοπικής Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας, είναι το περίβλημα της παλινδρόμησης των ιταλικών υπηρεσιών σε μεθοδεύσεις, για τις οποίες η ιστορική έρευνα μας προσφέρει πλούσιο υλικό ήδη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υλικό, που αν μη τι άλλο επιβεβαιώνει την δολιότητα και την επιδίωξη βίαιου ελέγχου της επιρροής του Ελληνισμού στον φυσικό του αυτό γεωγραφικό χώρο. Που δεν αφορά την ιστορία, αλλά κυρίως την πραγματικότητα…

Ο επικεφαλής της Φλάβιο Καβαλίνι – ενώ είναι απλός Καθολικός ιερέας- λειτουργός – τους τελευταίους μήνες, εμφανίζεται να τελεί ποιμαντορικές περιοδείες και επισκέψεις με την αμφίεση Επισκόπου. Για όσους είναι σχολαστικοί με τους εκκλησιαστικούς τύπους, ας αναφερθεί ότι ο ίδιος ο φορέας αποτελεί τέχνασμα από τα γνωστά των Καθολικών, δεδομένου ότι ουδεμία επισκοπική έδρα διέθεταν στις περιοχές που δραστηριοποιούνται. Και μάλιστα τέλεσε στις αρχές παρελθόντος Ιουλίου “ποιμαντορική” επίσκεψη στους Αγίους Σαράντα! Ουσιαστικά, με την όλη κινητικότητα τους, δείχνουν να επιδιώκουν την ανακεφαλαίωση και προβολή του καρπού της από τριακονταετίας επένδυσής τους στον κάτω του Γεννούσου (Σκούμπι) Ποταμού…

Κέντρο της όλης δραστηριοποίησης τους από το 1992 ήδη είναι η Αυλώνα, στην οποία μάλιστα χαίρουν ειδικής και προνομιακής μεταχείρισης από την πολιτεία και το Φίερι, δεδομένου ότι βρίσκεται ακριβώς επί σημαντικής οδικής αρτηρίας. Στο προσωπικό της ιεραποστολής συμπεριλαμβάνονται διαχρονικά και σήμερα δεκάδες Ιταλών ιερωμένων, μοναχών και κυρίως μοναζουσών. Οι τελευταίες είναι ιδιαίτερα αποδοτικές στον τομέα της κοινωνικής προσφοράς, που αποτελεί εξ άλλου το άλλοθι και ταυτόχρονα δόκιμο μέσο είσδυσης και διάδοσης.

Κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Ιταλοί ή Ιταλομαθείς για να μην υπάρχουν προσχήματα και βρίσκονται σε στενή εάν όχι ταυτόσημη συνεργασία και καθοδήγηση με το πολύ ισχυρό Προξενείο της Ιταλίας στην Αυλώνα. Τα καλά στελεχωμένα κλιμάκιά τους στο Φίερι, την Λούσνια, Μπεράτι, Αργυρόκαστρο, Αυλώνα, Αγίους Σαράντα, Δέλβινο, Ελμπασάνι  κ.α. μαζί και σε σημαντικές κώμες και κοινότητές τους λειτουργούν φροντιστήρια εκμάθησης της Ιταλικής, πλήρη σχολεία με ουσιαστικής σημασίας παρουσία εκπαιδευτικών και υπό την διακριτική διοίκηση μοναζουσών, κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης, μονάδες παροχής ανθρωπιστικής υποστήριξης, όπου χωρίς καμιά τήρηση των προσχημάτων χρηματοδοτούνται από Ιταλικού κρατικού φορείς και φέρουν ανεπιφύλακτα την σημαία της Ιταλίας.

Η παρακαταθήκη του Αναστάσιου 

Θα ήταν κατάχρηση χώρου η επιμονή σε λεπτομέρειες της υπόθεσης. Αξίζει όμως να αναφερθεί η λεπτομέρεια, αποκαλυπτική της δολιότητας, ότι ακόμη και αυτή η χειρονομία μεταφοράς προς προσκύνηση τμήματος του λειψάνου του Αγίου Νικολάου στη Μητρόπολης Βερατίου, την παρουσιάζουν ως κοινή λατρευτική δραστηριότητα.

Εκείνο όμως που αδήριτα προκύπτει είναι η ανάγκη μιας σχετικής απάντησης – χωρίς αυτή να περιοριστεί στην απλή διαμαρτυρία. Άλλο η οφειλόμενη ένσταση της αρμόδιας εκκλησιαστικής αρχής – με την επίκληση της ειρηνικής συνύπαρξης – και άλλο αυτό που θα εξασφάλιζε την αφύπνιση των πνευματικών δυνατοτήτων που η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός διαθέτει για να αντιπαρέλθει την κατάσταση που το Βατικανό επιδιώκει να δημιουργήσει, ταυτιζόμενο για άλλη μια φορά με τις βλέψεις της Ιταλίας.

Η παρακαταθήκη που άφησε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν είναι προς θαυμασμό, αλλά προς αξιοποίηση στην ιεραποστολή και την αλληλεγγύη των Ορθοδόξων Χριστιανών. Η λαϊκή παροιμία του “μη χύνεις αλλού το νερό, όταν η αυλή σου διψάει” στην περίπτωση έχει ειδική βαρύτητα…

Το ιστορικό της Administrattio Apostolica

Η γραμμή του Γενούσιου Ποταμού, ή έστω αυτή του γλωσσολόγου Γίρετσεκ, ουσιαστικά δεν προσδιορίζει μόνο τον διαχωρισμό Τοσκιρίας και Γκεγκερίας (οι δύο φυλές των Αλβανών με τα σχετικές γλωσσικές διαλέκτους) και την επιρροή των γλωσσών: Ελληνικής νοτίως αυτής και λατινογενών βόρεια της γραμμής. Με την εκκλησιαστική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά το σχίσμα των Δυτικών Χριστιανών και τις πιέσεις στην ανατολική ακτή της Αδριατικής, ειδικά κατά τους σκοτεινούς αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας, οριοθετεί και την ταυτότητα των Χριστιανών. Με όριο τη γραμμή Δυρράχιο – Τίρανα – Ελμπασάν, νότια αυτών οι Χριστιανοί ανήκουν ιστορικά στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και βόρεια αποσχίστηκαν στο Βατικανό. 

Κι ενώ με την ιταλική κατοχή στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ήπειρο, πόσο μάλλον στην Βόρεια Ήπειρο, που ήδη είχε προβλεφθεί να αποσπαστεί στο υπό συγκρότηση κράτος της Αλβανίας, οι πιέσεις και βιαιοπραγίες για την συρρίκνωση της φυσιολογικής επιρροής του Ελληνισμού και τη διάρρηξη των φυσικών δεσμών με το Πατριαρχείο, είναι τραγικές. Ακόμη πιο τραγική είναι η διαχείριση του Εκκλησιαστικού ζητήματος κατά την κατοχή της Αλβανίας από την Φασιστική Ιταλία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Την σχεδόν ολοκληρωμένη διοικητικά μεθόδευση για την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας (είχε λάβει Τόμο Αυτοκεφάλου τον Απρίλιο του 1937) στο Βατικανό δια της Ουνίας ανέτρεψε την τελευταία στιγμή η νικηφόρος αντεπίθεση και επέλαση του Ελληνικού Στρατού. Εάν σήμερα στο χώρο της Αλβανίας διαιωνίζεται γνήσια Ορθοδοξία, σε μεγάλο βαθμό έγκειται στην ηρωική θυσία των Ελλήνων το 1940-41. 

Μπορεί οι φανατικοί κύκλοι του Βατικανού και ειδικά οι παράγοντες του φασιστικού καθεστώτος του Ντούτσε που αντιλαμβάνονταν την “ενοποίηση” των Εκκλησιών παρόμοια μ’ εκείνη της προσχώρησης του αλβανικού κράτους στο στέμμα του Βίκτωρος Εμμανουήλ να μην πέτυχαν τον στόχο αυτό, ωστόσο δημιούργησαν εκ του μηδενός τη δομή της Αποστολικής Διοίκησης Νοτίου Αλβανίας. Αυτή που αξιοποιούν επί μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος, με αφειδώλευτες χρηματοδοτήσεις και απροκάλυπτους τρόπους… 

Αγνώμονες οι Ιταλοί κρατικοί φορείς

Με την ευκαιρία να αναφερθεί ένα επεισόδιο δυσανάλογης σημασίας, πλην όμως ενδεικτικό της νοοτροπίας που διακατέχει το Ιταλικό κατεστημένο στον διπλωματικο-στρατιωτικό και εκκλησιαστικό χώρο.  Κατά τον περασμένο Μάιο, στο Στρατιωτικό τους Κοιμητήριο στο Μπάρι, που έχουν συγκροτήσει ειδικά για τον ενταφιασμό των απολεσθέντων τους στο Μέτωπο με την Ελλάδα το 1940-41, ενταφιάστηκαν ακόμη 27 σωροί.

Τους έχουν εντοπίσει κατά τις σχετικές εργασίες έρευνας πεδίου, εκταφής, ταυτοποίησης κι επανενταφιασμού οι αξιωματικοί και ειδικοί του υπουργείου Αμύνης της Ελλάδος που από το 2018 εργάζονται στην επικράτεια της Αλβανίας. Συνεπείς στις σχετικές διαδικασίες και κυρίως στις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις, τα οστά που ανήκουν σαφώς σε Ιταλούς, παραδόθηκαν στον Ακόλουθο Αμύνης της Πρεσβείας της Ιταλίας στα Τίρανα. Πλην όμως ουδεμία αναφορά έγινε από πλευράς των Ιταλών ιθυνόντων, στην ακέραια αυτή χειρονομία των Ελλήνων αξιωματικών…       

Συγκεκριμένα το απείλησε με βομβαρδισμό αν η χώρα «σταθεί εμπόδιο» σε μια συμφωνία για τα Στενά του Ορμούζ, καθώς το Ομάν και το Ιράν διεξάγουν συνομιλίες εδώ και εβδομάδες χωρίς τις ΗΠΑ σχετικά με αυτή τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό. «Αν το Ομάν σταθεί εμπόδιο στην πορεία μας, θα τους ταράξουμε στους βομβαρδισμούς», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στον δημοσιογράφο του Fox News, Τρέι Γινγκστ, σύμφωνα με ανάρτησή του στο X, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις συνεχιζόμενες συζητήσεις μεταξύ αυτών των δύο χωρών.

Σε ό,τι αφορά την Συμφωνία της Μέκκας, η Σαουδική Αραβία, όπου υπογράφτηκε η συμφωνία, θέλει να ενισχύσει τις συμμαχίες της ως προς την ασφάλεια, αφού έγινε στόχος ιρανικών επιθέσεων αντιποίνων για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Το Ριάντ παράλληλα έχει βρεθεί αντιμέτωπο με την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην Υεμένη, όπου υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην αναμέτρησή της με την Ανσαραλά, σιιτικό κίνημα γνωστό επίσης με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, που πρόσκειται στην Τεχεράνη.

Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία έχουν επίσης κοινό το ότι υποστηρίζουν τις προσπάθειες μεσολάβησης για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν. Αναλυτές βλέπουν στη συμφωνία τρόπο για τις χώρες που την υπέγραψαν να απομακρυνθούν από τις ΗΠΑ, που θεωρείται ολοένα λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος στην περιοχή, κι αδυνατεί να σταματήσει το σύνολο των μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και των βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Ιράν και συμμάχους του στην περιοχή εναντίον των πετρομοναρχιών του Κόλπου.

Κούσνερ για Γάζα

Ο Aμερικανός προεδρικός απεσταλμένος Τζάρεντ Κούσνερ αναμένεται σε μερικές ώρες να συναντηθεί στο Ισραήλ με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχοντας σκοπό να προωθήσει την εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου για τη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο όμως ο επικεφαλής της ισραηλινής κυβέρνησης της δεξιάς κατέστησε σαφές προ ημερών ότι «απορρίπτει».

Ο κ. Κούσνερ, γαμπρός και σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, συναντήθηκε χθες Κυριακή μεταξύ άλλων με την ηγεσία της Χαμάς στην Αίγυπτο. Η Χαμάς ανακοίνωσε στα τέλη του Ιουλίου πως δέχεται τον αμερικανικό οδικό χάρτη, ο οποίος υποτίθεται πως θα οδηγεί στην έναρξη της «δεύτερης φάσης» του σχεδίου του Αμερικανού προέδρου Τραμπ και προβλέπει τον αφοπλισμό του κινήματος και σε αντάλλαγμα τη σταδιακή απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων, που κατέχουν πάνω από τη μισή Λωρίδα της Γάζας. Αλλά ο Μπενιαμίν Νετανιάχου τον απέρριψε επίσημα και απαίτησε «αληθινό» αφοπλισμό της Χαμάς προτού υπάρξει «οποιαδήποτε» απόσυρση στρατευμάτων.

Σύμφωνα με πηγές του Γαλλικού Πρακτορείου που εκφράστηκαν υπό τον όρο να μην κατονομαστούν, ο κ. Κούσνερ, κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με ηγετικά στελέχη της Χαμάς, επέμεινε στον αφοπλισμό του κινήματος και κάλεσε να εφαρμοστούν «επαληθεύσιμα» μέτρα. Τόνισε ακόμη πως η Γάζα δεν μπορεί να γίνει ποτέ ξανά «πηγή» τρομοκρατικών ενεργειών εναντίον του Ισραήλ, σύμφωνα με μια από τις πηγές.

Η Χαμάς, που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας από το 2007, ανέλαβε την ευθύνη για την άνευ προηγουμένου επίθεση στο νότιο τμήμα της ισραηλινής επικράτειας την 7η Οκτωβρίου 2023, το έναυσμα του πολέμου στον θύλακο. Ακόμη, ο Τζάρεντ Κούσνερ επέμεινε στο ότι η Χαμάς δεν μπορεί να διαδραματίσει κανέναν μελλοντικό ρόλο στη διακυβέρνηση της Γάζας, πάντα κατά τις πηγές.

«Χρονοδιάγραμμα»

Το παλαιστινιακό κίνημα ανακοίνωσε τον Ιούλιο ότι διαλύει την κυβέρνησή του στον θύλακο και προτίθεται να μεταβιβάσει τις ευθύνες της στη λεγόμενη Εθνική Επιτροπή Διακυβέρνησης της Γάζας (ΕΕΔΓ), σχήμα παλαιστινίων τεχνοκρατών δημιουργημένο από το «Συμβούλιο Ειρήνης», που αναμένεται να διαχειρίζεται, για μεταβατική περίοδο, τις καθημερινές υποθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας.

Από την άλλη, μετά τη συνάντηση με τον Τζάρεντ Κούσνερ, η Χαμάς σημείωσε σε ανακοίνωσή της ότι κάλεσε «τους μεσολαβητές και το Συμβούλιο Ειρήνης να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναγκάσουν την κατοχή (σ.σ. το Ισραήλ) να εγκρίνει τον οδικό χάρτη» της Ουάσιγκτον και να «αρχίσουν να ορίζουν χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή του».

Σύμφωνα με το Al Qahera News, τηλεοπτικό δίκτυο που θεωρείται στενά συνδεδεμένο με τον αιγυπτιακό κρατικό μηχανισμό, ο Τζάρεντ Κούσνερ συναντήθηκε προηγουμένως με αντιπροσώπους των τριών κρατών που μεσολαβούν (Αίγυπτος, Κατάρ και Τουρκία), όπως και ο Νικολάι Μλαντένοφ, ύπατος εκπρόσωπος για τη Γάζα του «Συμβουλίου Ειρήνης», οργάνου δημιουργημένου από τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ για να προωθήσει το σχέδιό του για τη Λωρίδα της Γάζας.

Συναντήθηκε με τον αιγύπτιο πρόεδρο Άμπντελ Φάταχ ας Σίσι, ενώ ο πρόεδρος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Χαλίλ αλ Χάγια συναντήθηκε από την πλευρά του με τον επικεφαλής της αιγυπτιακής υπηρεσίες πληροφοριών Χασάν Ρασάντ. Για χρόνια, οι ΗΠΑ απέρριπταν κάθε επαφή με τη Χαμάς, την οποία χαρακτηρίζουν «τρομοκρατική» οργάνωση. Ωστόσο στην προσπάθειά της να τερματίσει τον πόλεμο, η κυβέρνηση Τραμπ φάνηκε πιο ανοικτή σε απευθείας επαφές.

Το «Συμβούλιο Ειρήνης» είχε ανακοινώσει την Παρασκευή ότι ο κ. Κούσνερ επρόκειτο να επισκεφτεί τις επόμενες ημέρες την Αίγυπτο και το Ισραήλ μαζί με τον Νικολάι Μλαντένοφ. «Θα ακούσουμε τις ανησυχίες που έχουν διατυπωθεί», ανέφερε πηγή σε αυτό.

Με κοινή ανακοίνωσή τους, οκτώ μουσουλμανικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων της Αιγύπτου, του Κατάρ και της Τουρκίας, καταδίκασαν την απόρριψη του αμερικανικού οδικού χάρτη από το Ισραήλ, κρίνοντας πως υπονομεύει «τις συλλογικές προσπάθειες με στόχο να εξασφαλιστεί δίκαιη και διαρκής ειρήνη».

Στη Γάζα, νεκροί και τραυματίες

Η Χαμάς και το Ισραήλ αλληλοκατηγορούνται καθημερινά για παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός που κηρύχτηκε τον Οκτώβριο του 2025 στον παλαιστινιακό θύλακο, ο οποίος υπέστη πελώρια καταστροφή σε δυο χρόνια πολέμου. Στο πεδίο, υπήρξαν πολλοί τραυματισμοί χθες σε ισραηλινά πλήγματα εναντίον σπιτιού κοντά στη Νουσέιρατ, στο κεντρικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, ανέφερε ο Μαχμούντ Μπασάρ, εκπρόσωπος της πολιτικής προστασίας, υπηρεσίας άμεσης βοήθειας που ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό της Χαμάς.

Υπήρξαν επίσης τραυματισμοί έπειτα από ισραηλινά πυρά εναντίον σκηνών όπου διαμένουν εκτοπισμένοι κοντά στη Χαν Γιούνις, στο νότιο τμήμα του θυλάκου, όπου βρέθηκε εξάλλου πτώμα παιδιού που είχε σκοτωθεί προχθές Σάββατο, σύμφωνα με τον ίδιο. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως έπληξε «δυο τρομοκράτες» της Χαμάς και του Παλαιστινιακού Ισλαμικού Τζιχάντ, οργάνωσης που θεωρείται σύμμαχη της πρώτης, στη Χαν Γιούνις και στη Νουσέιρατ.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της κυβέρνησης της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, οι αριθμοί του οποίου χαρακτηρίζονται αξιόπιστοι από τον ΟΗΕ, τουλάχιστον 1.262 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί αφότου τέθηκε σε εφαρμογή η κατάπαυση του πυρός τη 10η Οκτωβρίου 2025. Το ίδιο διάστημα, κατά επίσημα δεδομένα, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έχουν υποστεί έξι απώλειες στη Γάζα, πέντε στρατιωτικών και πολίτη συμβασιούχου τους.

Η Σαουδική Αραβία, όπου υπογράφτηκε η συμφωνία, θέλει να ενισχύσει τις συμμαχίες της ως προς την ασφάλεια, αφού έγινε στόχος ιρανικών επιθέσεων αντιποίνων για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Το Ριάντ παράλληλα έχει βρεθεί αντιμέτωπο με την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην Υεμένη, όπου υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην αναμέτρησή της με την Ανσαραλά, σιιτικό κίνημα γνωστό επίσης με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, που πρόσκειται στην Τεχεράνη.

Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία έχουν επίσης κοινό το ότι υποστηρίζουν τις προσπάθειες μεσολάβησης για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν. Αναλυτές βλέπουν στη συμφωνία τρόπο για τις χώρες που την υπέγραψαν να απομακρυνθούν από τις ΗΠΑ, που θεωρείται ολοένα λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος στην περιοχή, κι αδυνατεί να σταματήσει το σύνολο των μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και των βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Ιράν και συμμάχους του στην περιοχή εναντίον των πετρομοναρχιών του Κόλπου.

Σε αυτό το αίτημα, η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έδωσε μια ανθρώπινη φωνή, με μεγάλη κοινωνική απήχηση που διαπερνά οριζοντίως την κοινωνία, και το αναγνωρίζει ως δικό της πολιτικό παλλαϊκό Αίτημα. Το Αίτημα της δικαιοσύνης οδηγεί την Κοινωνία σε παρέκκλιση από την πολιτική ειμαρμένη τη εξουσίας, προσδιορίζοντας ταυτόχρονα και τον νέο πολιτικό ορίζοντα, με αναζήτηση ισχυρών θεσμών που εγγυώνται τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

 Η Παρέκκλιση ως αρχή ελευθερίας

Στην επικούρεια φυσική, η παρέκκλιση των ατόμων από την ευθεία κίνηση σημαίνει τη δυνατότητα να μην κινείται ο κόσμος πάνω σε μια απολύτως προκαθορισμένη γραμμή. Χωρίς αυτή τη δυνατότητα απόκλισης δεν θα υπήρχε συνάντηση, μεταβολή και γένεση του νέου· θα υπήρχε μόνο η αναπαραγωγή της αναγκαιότητας.

Στη δική μου ανάγνωση, η παρέκκλιση δεν ταυτίζεται με την αυθαιρεσία ούτε με την τυφλή παράδοση στο τυχαίο. Εκφράζει τη ρήξη με την απόλυτη αναγκαιότητα και, στο επίπεδο του ανθρώπου, συνδέεται με την αυτοσυνειδησία και τη βούληση: με την ικανότητα του ανθρώπου να αντιστέκεται σε ό,τι τον υποτάσσει και να αναζητεί μια διαφορετική δυνατότητα ζωής.

Η ελευθερία, έτσι, δεν είναι η απουσία κάθε κανόνα. Είναι η δυνατότητα να γνωρίζουμε την αναγκαιότητα χωρίς να υποδουλωνόμαστε σε αυτήν. Είναι η δυνατότητα να κατανοούμε τους όρους μέσα στους οποίους ζούμε και, μέσω της γνώσης και της πράξης, να δημιουργούμε χώρο για το νέο. Η παρέκκλιση είναι η στιγμή κατά την οποία το υποκείμενο παύει να επαναλαμβάνει μηχανικά μια δεδομένη πορεία και γίνεται συντελεστής της ιστορίας του.

Έτσι, η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να θεωρεί αιώνιο και αμετάβλητο ένα σύστημα που δεν ανταποκρίνεται πλέον στις δημοκρατικές και κοινωνικές ανάγκες της, αρνείται και παρεκκλίνει όχι για να καταλύσει τη θεσμική τάξη, αλλά δημοκρατικά να τη μετασχηματίσει. Όταν ο πολίτης αναγνωρίζει ότι το πρόβλημά του δεν είναι αποκλειστικά προσωπικό αλλά θεσμικό και συλλογικό. Τότε το “εγώ” δεν εξαφανίζεται μέσα στη μάζα· συναντά το “εμείς” της πολιτικής κοινότητας. Εκεί γεννιέται το πολιτικό υποκείμενο και η ιδιωτική απογοήτευση μετατρέπεται σε κοινή συνείδηση και αρχίζει παρέκκλιση από την πολιτική μορφή της αδήριτης ευθείας γραμμής του μονόδρομου: “έτσι είναι τα πράγματα”, “τίποτε δεν αλλάζει”, “όλοι το ίδιο είναι” και το πρόσωπο αισθάνεται πραγματικός συμμέτοχος στη διαμόρφωση της κοινής ζωής.

Πολιτική παρέκκλιση

Το λαϊκό αίτημα που αναδείχθηκε με αφορμή τα Τέμπη έχει έναν σαφή πρώτο πυρήνα: αλήθεια, απόδοση ευθυνών, ισότητα απέναντι στον νόμο, ουσιαστική Δικαιοσύνη. Αν όμως σταθούμε μόνο σε αυτό, κινδυνεύουμε να δούμε το σύμπτωμα χωρίς να αντιμετωπίσουμε την αιτία. Πίσω από κάθε σοβαρή κρίση εμπιστοσύνης προς τη λειτουργία της Πολιτείας βρίσκεται τελικά το ερώτημα των θεσμών.

Το πέρασμα από το λαϊκό στο πολιτικό αίτημα δεν σημαίνει κομματική ιδιοποίηση μιας τραγωδίας. Προϋποθέτει σεβασμό στον πόνο και στην αυτονομία του κοινωνικού αιτήματος. Σημαίνει ότι η κοινωνία, ξεκινώντας από την απαίτηση “να αποδοθεί Δικαιοσύνη”, φθάνει στην ώριμη ερώτηση: τι πρέπει να αλλάξει ώστε η Δικαιοσύνη, η λογοδοσία και η ασφάλεια του πολίτη να μην εξαρτώνται κάθε φορά από την πίεση της κοινωνίας, αλλά να εξασφαλίζονται από την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας;

Εδώ συντελείται η πολιτική παρέκκλιση. Το αίτημα παύει να είναι μόνο καταγγελία του υπάρχοντος και γίνεται δημιουργία του νέου. Από την κάθαρση περνά στην Αναθέσμιση, από τη διαμαρτυρία στη συμμετοχή και από την απαίτηση να λειτουργήσουν οι άλλοι σωστά στην απόφαση των ίδιων των πολιτών να συμμετέχουν στη διαμόρφωση των όρων της κοινής τους ζωής. Ένα κίνημα που μένει μόνο στην οργή εξαντλείται όταν εξαντληθεί η ένταση της στιγμής. Ένα κίνημα που μετατρέπει την ηθική απαίτηση σε θεσμική πρόταση αποκτά ιστορικό ορίζοντα.

Η Κοινότητα των Πολιτών ως αυτοθέσμιση

Η Κοινότητα των Πολιτών δεν είναι απλώς μια νέα οργανωτική μορφή πολιτικής δράσης. Είναι πρώτα απ’ όλα Κοινόν: ένας τόπος σχέσης στον οποίο συναντώνται το ταυτόν και το έτερον. Το κοινό δεν γεννιέται επειδή οι διαφορές εξαφανίζονται, αλλά επειδή διαφορετικοί άνθρωποι αναγνωρίζονται ως ισότιμοι φορείς της κοινής ζωής και αποφασίζουν να τη συγκροτήσουν μαζί.

Η αυτοθέσμιση δεν σημαίνει κατάργηση του Συντάγματος, του νόμου ή των εγγυήσεων του κράτους δικαίου. Δεν σημαίνει θεσμικό μηδενισμό. Σημαίνει το αντίθετο: ότι οι θεσμοί αντλούν τη δημοκρατική τους νομιμοποίηση από μια ζωντανή κοινωνία πολιτών και παραμένουν ανοικτοί στον έλεγχο, στη διόρθωση και στη δημοκρατική ανανέωσή τους. Η κοινωνία αναγνωρίζει ότι η πολιτειακή τάξη είναι ανθρώπινο δημιούργημα και, συνεπώς, ανθρώπινη ευθύνη.

Η Κοινότητα δεν μπορεί επομένως να θεμελιωθεί στην ομοιομορφία. Η ενότητα αποκτά δημοκρατικό νόημα μόνο όταν προστατεύει την ετερότητα που τη συγκροτεί. Αυτό που σφυρηλατεί το κοινό δεν είναι η επιβεβλημένη ταυτότητα, αλλά η αλληλεγγύη, το ομότροπον, το ομόηθες και ο κοινός ορίζοντας όσων μια πολιτική κοινότητα αναγνωρίζει ως άξια προστασίας: τη Δικαιοσύνη, την Ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη μνήμη και το κοινό αγαθό.

Αναθέσμιση ως αλλαγή σχέσης εξουσίας

Η κρίση των θεσμών δεν θεραπεύεται μόνο με την αντικατάσταση των προσώπων που τους υπηρετούν. Αν οι ίδιες δομές εξουσίας, οι ίδιες αδιαφανείς εξαρτήσεις και η ίδια απόσταση του πολίτη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων παραμένουν άθικτες, το σύστημα θα αναπαράγει τις ίδιες παθογένειες με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Η Αναθέσμιση είναι βαθύτερη από μια διοικητική μεταρρύθμιση και διαφορετική από μια αόριστη ρήξη. Είναι η συνειδητή και δημοκρατική επανεξέταση της αρχιτεκτονικής της Πολιτείας: πώς ελέγχεται η εξουσία, πώς προστατεύεται η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια και η λογοδοσία και πώς συμμετέχουν οι πολίτες στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους.

Το ουσιώδες ερώτημα, επομένως, δεν είναι “ποιος θα πάρει την εξουσία;”. Είναι: ποια εξουσία θέλουμε να υπάρχει, με ποιους θεσμούς, με ποια όρια, με ποιον έλεγχο και με ποια διαρκή παρουσία της κοινωνίας;

Η νέα πολιτική πρόταση χρειάζεται σαφή αξιακό πυρήνα: Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Θεσμοί. Δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία μπορεί να μεταβληθεί σε επιβολή. Ελευθερία χωρίς Δικαιοσύνη μπορεί να καταλήξει στο προνόμιο του ισχυρότερου. Και οι δύο, χωρίς ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς, παραμένουν ευχές που εξαρτώνται από την καλή πρόθεση εκείνου που κυβερνά. Οι θεσμοί είναι ο τρόπος με τον οποίο οι αξίες αποκτούν διάρκεια, κανόνες και εγγυήσεις. Αλλά και οι θεσμοί χωρίς ενεργούς πολίτες μπορούν να αδειάσουν από το δημοκρατικό τους περιεχόμενο.

Γι’ αυτό το τρίπτυχο ολοκληρώνεται μόνο μέσα στην Κοινότητα των Πολιτών. Η Δικαιοσύνη προστατεύει τον άνθρωπο, η Ελευθερία τον καθιστά αυτεξούσιο, οι Θεσμοί εξασφαλίζουν την κοινή τάξη και ο ενεργός πολίτης δίνει σε όλα αυτά δημοκρατική ζωή. Αυτό είναι το πολιτικό νόημα της αυτοθέσμισης: οι πολίτες δεν στέκονται απέναντι στους θεσμούς ως υπήκοοι ούτε τους αντιμετωπίζουν ως ξένη δύναμη. Τους αναγνωρίζουν ως κοινό δημιούργημα και γι’ αυτό απαιτούν να τους ελέγχουν, να τους προστατεύουν και, όταν η πραγματικότητα το επιβάλλει, να τους αναθεσμίζουν δημοκρατικά.

Η καλύτερη Ελλάδα ως καλύτερη ζωή

Καμία θεσμική θεωρία δεν έχει αξία αν δεν επιστρέφει τελικά στη ζωή του ανθρώπου. Η Δημοκρατία κρίνεται στην καθημερινότητα: στην ασφάλεια, στην Παιδεία, στην Υγεία, στην εργασία, στην παραγωγή, στον πολιτισμό, στην αξιοπρέπεια, στην προστασία των νέων και των ηλικιωμένων και στη δυνατότητα μιας οικογένειας να σχεδιάζει το μέλλον της χωρίς μόνιμο φόβο.

Η καλύτερη Ελλάδα δεν είναι σύνθημα εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης. Είναι συγκεκριμένο πολιτειακό και κοινωνικό αίτημα: μια χώρα στην οποία το κράτος υπηρετεί τον πολίτη, ο νόμος ισχύει για όλους, η γνώση και η δημιουργία απελευθερώνονται, η παραγωγική δύναμη της κοινωνίας αναπτύσσεται, η περιφέρεια ξαναζωντανεύει και η νέα γενιά βρίσκει λόγο να δημιουργήσει στον τόπο της.

Εδώ η επικούρεια αφετηρία συναντά ξανά την πολιτική. Η ευδαιμονία δεν είναι συσσώρευση, αλλά μέτρο, ελευθερία από τον φόβο, αυτοκυριαρχία, φιλία και ασφάλεια της κοινότητας όπου έρα από την προσωπική ευτυχία του καθενός· η Δημοκρατική Πολιτεία οφείλει να δημιουργεί τους δίκαιους όρους μέσα στους οποίους ο καθένας μπορεί ελεύθερα να επιδιώξει μια αξιοπρεπή και δημιουργική ζωή.

Πολιτική παρέκκλιση ως ειρηνική δημοκρατική δημιουργία

Η “παρέκκλιση” στην πολιτική δεν είναι συνώνυμη της αστάθειας ούτε της άρνησης κάθε τάξης. Είναι η ικανότητα μιας κοινωνίας να αποφεύγει την παρακμή επειδή διαθέτει τη δύναμη να αναστοχάζεται και να μετασχηματίζει δημοκρατικά τους θεσμούς της. Η κοινωνία αναζητά θεσμούς αρκετά ισχυρούς ώστε να προστατεύουν τη Δημοκρατία και αρκετά ανοικτούς ώστε να διορθώνονται από αυτήν. Δεν ζητά την αντικατάσταση μιας κλειστής ελίτ από μια άλλη, παρά ζητά τη διαρκή επιστροφή της πολιτικής δύναμης στην πηγή της: τον κυρίαρχο λαό μέσα σε μια συντεταγμένη δημοκρατική Πολιτεία.

Έτσι, η πολιτική παρέκκλιση είναι η ειρηνική δημιουργία, η άρνηση του μονόδρομου, κι όχι η άρνηση του κανόνα. Είναι η υπέρβαση της ακινησίας, όχι η λατρεία της σύγκρουσης. Είναι η στιγμή που η κοινωνία παύει να ζητά απλώς καλύτερη διαχείριση του υπάρχοντος και αναλαμβάνει την ευθύνη να συζητήσει το νέο που θέλει να δημιουργήσει.

Καταληκτικά – Από το “δεν πάει άλλο” στο “μπορούμε να θεσμίσουμε αλλιώς”

Η Δημοκρατία είναι ζωντανή ακριβώς επειδή μπορεί να αναστοχάζεται τον εαυτό της, και η κοινωνία είναι ελεύθερη όταν δεν φοβάται να δημιουργεί, μέσα στη νομιμότητα και με δημοκρατικούς όρους, νέες μορφές θεσμών συμμετοχής και ελέγχου. Το αίτημα των Τεμπών για αλήθεια και Δικαιοσύνη αποκτά έναν ευρύτερο πολιτικό ορίζοντα χωρίς να χάνει την ηθική του αυθεντικότητα και αποτελεί την αφετηρία μιας συνειδητοποίησης: ότι δεν αρκεί να ζητάμε δικαίωση όταν οι θεσμοί αποτυγχάνουν. Οφείλουμε να οικοδομούμε θεσμούς που καθιστούν τη Δικαιοσύνη, τη λογοδοσία και την προστασία του ανθρώπου καθημερινό κανόνα της Πολιτείας.

Η Κοινότητα των Πολιτών μπορεί να γίνει φορέας μιας δημοκρατικής αυτοθέσμισης. ένα εργαστήριο πολιτών που μετατρέπει τη συμμετοχή σε θεσμό, τη διαμαρτυρία σε πρόταση, την κοινωνική ευαισθησία σε ευθύνη και την ελευθερία σε κοινή πολιτική πράξη που οδηγεί στη δημοκρατία της Πολιτείας, για μια καλύτερη Ελλάδα και μια καλύτερη ζωή των πολιτών.