Αντίθετα, στον Πειραιά, η εισηγμένη στο Χρηματιστήριο ΟΛΠ ΑΕ, που ελέγχεται από την κινεζική COSCO, έκανε πρόσκληση των μετόχων για την πραγματοποίηση με τηλεδιάσκεψη έκτακτης γενικής συνέλευσης την Πέμπτη 27/8 με κύριο θέμα την τροποποίηση του άρθρου 2 του Καταστατικού της εταιρείας για την διεύρυνση των σκοπών της. Με την προτεινόμενη τροποποίηση στους σκοπούς της εταιρείας προστίθενται:

1. «Η ανάληψη κάθε άλλης επιχειρηματικής δραστηριότητας συνδεόμενης – ιδίως (αλλά όχι αποκλειστικά) – προς την ανάπτυξη, εκμετάλλευση, διαχείριση, χρήση χώρων, κτιρίων και κάθε είδους λιμενικών υποδομών εκτός του λιμένα Πειραιά, η διαχείριση άλλων λιμένων εντός και εκτός Ελλάδας καθώς και ο σχεδιασμός, η οργάνωση και παροχή λιμενικών εξυπηρετήσεων και η διαχείριση και παροχή υπηρεσιών εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics).
2. Η επένδυση κεφαλαίων με συμμετοχή στο κεφάλαιο άλλων επιχειρήσεων οποιασδήποτε μορφής και με οποιοδήποτε σκοπό.

»Για την επίτευξη των σκοπών της εταιρείας προστίθενται οι δυνατότητες: α) να ιδρύει θυγατρικές εταιρείες και β) να αποκτά και να εκποιεί συμμετοχές στο κεφάλαιο άλλων εταιρειών».

Tροποποιήσεις από την COSCO

Η έγκριση της τροποποίησης θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, καθώς απαιτείται πλειοψηφία του 50%+ 1 των εκπροσωπούμενων ψήφων και η ΟΛΠ ΑΕ ελέγχει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό. Με αυτή τη κίνηση, όπως λένε κάποιες πηγές, δίνεται μια απάντηση στην διεύρυνση των δραστηριοτήτων της ΟΝΕΧ, ιδιοκτήτριας των ναυπηγείων Ελευσίνας, η οποία έγινε, τον περασμένο Νοέμβριο, με νομοθετική ρύθμιση ώστε «να παρέχεται η δυνατότητα για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που θα συνδυάζει τη ναυπηγική τεχνογνωσία, τις επισκευές, τις ενεργειακές υποδομές και τις επενδύσεις στο logistics», όπως είχε πει στη σχετική συζήτηση στη Βουλή ο εισηγητής της ΝΔ, Αθ. Ζεμπίλης.

Η κατάθεση της τροπολογίας είχε ανακοινωθεί από τον υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο, στην διάρκεια συνάντησής του με την πρέσβη Κίμπερλι Γκιλφόϊλ, που με την άφιξή της στην Ελλάδα είχε αναπτύξει έντονη κινητικότητα γύρω από την επενδυτική δραστηριότητα στην Ελευσίνα, κάποιες φορές με άκομψες δηλώσεις εναντίον της παρουσίας της COSCO στον Πειραιά.

Οι επόμενες κινήσεις της κινέζικης πλευράς

Το ερώτημα, ωστόσο, που έχει αρχίσει να συζητιέται στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο είναι ένα: Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις της κινεζικής διοίκησης, μετά την τροποποίηση του καταστατικού; Η επίσημη αναφορά είναι ότι η τροποποίηση γίνεται «σε ευθυγράμμιση με τις σύγχρονες επιχειρηματικές πρακτικές, τη στρατηγική εξέλιξη των τομέων των λιμένων, της εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics) και των υποδομών, καθώς και τους μακροπρόθεσμους αναπτυξιακούς στόχους της Εταιρείας».

Τέσσερις βουλευτές της Νέας Αριστεράς (τυπικά ανεξάρτητοι, καθώς δεν συγκροτούν ΚΟ), οι Θοδωρής Δρίτσας, Σία Αναγνωστοπούλου, Πέτη Πέρκα και Ευκλείδης Τσακαλώτος, σε κοινή ερώτησή τους στη Βουλή θεωρούν ότι «μέσω αυτής της τροποποίησης, η ΟΛΠ Α.Ε. προτίθεται να προχωρήσει σε νέες επενδύσεις που δεν προσδιορίζονται με ακρίβεια ως προς το ύψος του ποσού τους. Δεν γίνεται όμως κατανοητό από όσα δημοσιοποιήθηκαν μέχρι στιγμής, ούτε το κατά πόσο προκύπτει μία προφανής ωφέλεια για την ελληνική οικονομία ούτε για το αν έχουν προβλεφθεί όλοι οι όροι περιβαλλοντικής και εργασιακής προστασίας και ωφέλειας σε όλους τους τομείς», σημειώνουν.

Συνεχίζοντας, ρωτάνε, μεταξύ άλλων, τους συναρμόδιους υπουργούς εάν «θα εγκρίνουν τις όποιες επενδυτικές επιδιώξεις της COSCO, ως βασικού μετόχου της ΟΛΠ Α.Ε.» αλλά και εάν θα διερευνήσουν τι μεσολάβησε από την τακτική γενική συνέλευση της ΟΛΠ ΑΕ του Ιουνίου ώστε «να πρέπει να συγκληθεί [έκτακτη γενική συνέλευση] για τη λήψη τόσο σοβαρών αποφάσεων και πόσο επείγον είναι αυτό που υπαγορεύει τη σύγκληση;»

Από εκεί και πέρα, ακούγονται διάφορα σενάρια σε κύκλους της αγοράς. Ένα από αυτά θέλει την πανίσχυρη κινέζικη εταιρεία να εμπλέκεται, μέσω της ΟΛΠ ΑΕ, ενεργά στον χώρο των κατασκευών πλοίων, πιθανότατα με κάποιο ελληνικό ναυπηγείο. Άλλωστε ο πρέσβης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Fang Qiu σε συνάντηση που είχε τον Μάρτιο του 2025 με τον υπουργό Ναυτιλίας Β. Κικίλια πρότεινε να εξεταστεί το ενδεχόμενο ελληνο-κινεζικών κοινοπραξιών για ναυπήγηση πλοίων σε ελληνικό έδαφος.

Ήδη, η ΟΝΕΧ, ιδιοκτήτρια των ναυπηγείων Ελευσίνας και Σύρου, έχει υπογράψει συμφωνίες με τον πανίσχυρο κορεάτικο όμιλο Hanwha για την ανάπτυξη υποδομών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) αλλά και για την ανάπτυξη νεότευκτων πλοίων με δυνατότητα χρήσης LNG αλλά και για την κατασκευή αμυντικών πλοίων, υποβρυχίων, καθώς και επανδρωμένων και μη επανδρωμένων συστημάτων επόμενης γενιάς.

Να σημειώσουμε ότι η νέα Στρατηγική της ΕΕ για τη Ναυτιλία δημιουργεί μεγάλες προοπτικές για την εξασφάλιση χρηματοδοτήσεων για την ανάπτυξη των ναυπηγείων, αλλά και την απολύτως αναγκαία ανανέωση του “γερασμένου” ακτοπλοϊκού στόλου.

Καθυστερήσεις στην Ελευσίνα

Στο μεταξύ, στην Ελευσίνα όλες οι πλευρές βρίσκονται σε αναμονή για την προκήρυξη του διαγωνισμού της υποπαραχώρησης των δραστηριοτήτων του εμπορικού λιμανιού της Βλύχας. Τα αρχικά χρονοδιαγράμματα για την προκήρυξη του διαγωνισμού από το Υπερταμείο εντός του Ιουνίου, έχουν ήδη ακυρωθεί στη πράξη.

Κάποιες πηγές θεωρούν ότι αυτό οφείλεται σε δύο σημαντικά αγκάθια με σοβαρή οικονομική διάσταση: Το πρώτο αφορά την απομάκρυνση από τον βυθό της Βλύχας 34 ναυαγίων, μια δαιδαλώδης νομική διαδικασία, μεγάλου οικονομικού αντικειμένου. Και το ερώτημα είναι: Ποιος θα επωμιστεί το κόστος της διαδικασίας, το Δημόσιο μέσω του Οργανισμού Λιμένος Ελευσίνας ή ο ανάδοχος;

Το δεύτερο αφορά την ανάληψη του τεράστιους κόστους (το Δημόσιο ή ο ανάδοχος) των απαραίτητων εκβαθύνσεων για να είναι δυνατή η προσέγγιση μεγάλων πλοίων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι το βάθος απαιτείται να φτάσει στα 15 ή 16 μέτρα, ώστε να είναι δυνατή η προσέγγιση μεγάλων πλοίων.

Ένα ακόμα κρίσιμο θέμα που θέτουν οι τοπικές κοινωνίες και οι ενδιαφερόμενοι θα επιδιώξουν να αποσαφηνιστεί για να μην υπάρξουν δικαστικές εμπλοκές είναι το ζήτημα των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε συνδυασμό με τις χρήσεις που θα επιτραπούν και την πρόσθετη κυκλοφοριακή επιβάρυνση.

Επίσης, σε πολύ αρχικό στάδιο φαίνεται να βρίσκεται το σιδηροδρομικό έργο της γραμμής Θριάσιο–Σφίγγα Βοιωτίας για την παράκαμψη του κορεσμένου άξονα ενώ και το αναγκαίο οδικό έργο του λεγόμενου “τριπλού κόμβου Σκαραμαγκά”, του οποίου η σύμβαση υπογράφτηκε, τον περασμένο μήνα, με μεγάλη κυβερνητική προβολή, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί σε τουλάχιστον τρία χρόνια.

Χωρίς να αποκαλύψει καμιά λεπτομέρεια για τα μέτρα που σχεδιάζει να λάβει η Ουάσιγκτον, προειδοποίησε νωρίτερα πως οι χώρες που δεν θα υποστηρίξουν τον «οικονομικό πόλεμο» του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα θεωρηθεί πως είναι «εναντίον μας», κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο CNBC.
Προγραμματίζει να παραχωρήσει τη Δευτέρα συνέντευξη Τύπου για τον τρόπο που η αμερικανική κυβέρνηση εννοεί να αυξήσει περαιτέρω την πίεση.

«Βρισκόμαστε (…) σε νέα φάση, όπου το πιο αποτελεσματικό εργαλείο που έχουμε είναι η οικονομική πίεση που μπορούμε να της επιβάλλουμε», ανέφερε ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς σε πόντκαστ απευθυνόμενο στους ψηφοφόρους της αμερικανικής δεξιάς. Αυτός ο χορός θα είναι «λεπτός», πρόσθεσε, καθώς το Ιράν «προσπαθεί επίσης να ασκήσει οικονομική πίεση σε εμάς».

Η Ουάσιγκτον, που επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο και σειρά άλλων κυρώσεων στην Ισλαμική Δημοκρατία, ανακοίνωσε χθες νέα μέτρα σε βάρος του σιιτικού κινήματος Χεζμπολά του Λιβάνου, προσκείμενη στην Τεχεράνη, λόγω των σχέσεών του με τους Φρουρούς της Επανάστασης,

Όσον αφορά το στενό, που ο αμερικανός πρόεδρος διαβεβαιώνει συχνά πως είναι «ανοικτό», μόλις επτά εμπορικά πλοία το διέσχισαν χθες Πέμπτη –πέντε εισήλθαν και δύο εξήλθαν–, σύμφωνα με δεδομένα της υπηρεσίας παρακολούθησης της εμπορικής ναυτιλίας Kpler.

«Κατάρρευση»

Στη συνέντευξη στο CNBC, ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών κατέστησε σαφές ότι αναμένει από την Κίνα να συμμορφωθεί. «Θα οδηγήσουμε αυτό το καθεστώς στην κατάρρευση», είπε, επαναφέροντας στον αφρό στόχο που είχε διατυπώσει ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ όταν άρχιζε ο πόλεμος, με τους αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς την 28η Φεβρουαρίου. «Αν εφαρμόσουμε τη μέγιστη οικονομική πίεση, αυτό σημαίνει πως πιθανόν δεν θα χρειαστεί η επανέναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας, αλλά θέλω να υπογραμμίσω πως αυτό ισχύει για την ώρα», είπε.

Αντιμέτωπος με μειωμένες στρατιωτικές επιλογές, διπλωματικό αδιέξοδο και κοινή γνώμη που αντιμετωπίζει με εντεινόμενη δυσαρέσκεια αυτόν τον πόλεμο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ ανήγγειλε «οικονομικό πόλεμο άνευ προηγουμένου» εναντίον του Ιράν.

Ένδειξη του ότι ο πόλεμος των τελευταίων σχεδόν έξι μηνών ασκεί πίεση στους πόρους της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης παγκοσμίως ήταν πως ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε χθες την έλευση άλλου αεροπλανοφόρου, προς αντικατάσταση του USS Abraham Lincoln, η μακρά ανάπτυξη του οποίου συνοδεύτηκε τελευταία από διάφορες ανησυχίες για τις συνθήκες ζωής του πληρώματός του στις ΗΠΑ.

Ο άγνωστος χ στη νέα εξίσωση που μοιάζει να επιδιώκει η Ουάσιγκτον είναι χωρίς αμφιβολία το Πεκίνο. Πάνω από το ένα τέταρτο των εμπορικών ανταλλαγών του Ιράν το 2024 έγιναν με την Κίνα, σημαντική καταναλώτρια ιρανικού πετρελαίου, που η Τεχεράνη συνεχίζει να εξάγει, παρά τις κυρώσεις, με στόλο «φάντασμα».

Συσχετισμός δύναμης

Το εάν η Ουάσιγκτον θα εξασφαλίσει ή όχι το Πεκίνο να ευθυγραμμιστεί με τον «οικονομικό πόλεμο» αυτόν θα πει πολλά για τον συσχετισμό ισχύος των δυο μεγάλων δυνάμεων. Ο Ντόναλντ Τραμπ αρέσκεται να λέει πως έχει πολύ καλή σχέση με τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, τον οποίο αναμένει την 24η Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ.

Στους κυριότερους εμπορικούς εταίρους του Ιράν συγκαταλέγονταν επίσης τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — που ανακοίνωσαν την Τρίτη πως αναστέλλονται μέχρι νεοτέρας «όλες» οι διμερείς «εμπορικές ανταλλαγές» και «χρηματοπιστωτικές συναλλαγές». Η Τουρκία και η Ρωσία έχουν επίσης διόλου ευκαταφρόνητες δοσοληψίες με το Ιράν.

Μένει εξάλλου να φανεί ποια θα είναι η θέση των συμμάχων των ΗΠΑ, που –με μόνη γνωστή εξαίρεση το Ισραήλ– δεν ενεπλάκησαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις παρά το ότι το απαιτούσε ο αμερικανός πρόεδρος. Η οικονομία του Ιράν, ήδη σε κακή κατάσταση λόγω των κυρώσεων που επιβάλλονται για δεκαετίες σε βάρος της, δοκιμάζεται ακόμη περισσότερο αφότου άρχισε ο πόλεμος τον Φεβρουάριο. Στην άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ αισθάνονται επίσης τις συνέπειες της ένοπλης σύρραξης, καταγράφουν ιδίως άνοδο του πληθωρισμού και του κόστους δανεισμού.

Η πραγματική και μοναδική αφετηρία της καταστροφής, όπως και η ορατή απόδειξή της, είναι η πυρόσφαιρα. Η έκθεση του καθηγητή Κωνσταντόπουλου, όπως και το πόρισμα του Υπογράφοντος, που έχουν κατατεθεί στην ανάκριση, απορρίπτουν το ενδεχόμενο δημιουργίας της πυρόσφαιρας από τα έλαια σιλικόνης των μετασχηματιστών.

Αυτό το εύρημα, μαζί με την ανάλυση των βίντεο και των μαρτυριών, οδηγεί αναπόδραστα στο συμπέρασμα ότι η πυρόσφαιρα προκλήθηκε από την ανάφλεξη μιας τεράστιας ποσότητας καυσίμου, περίπου 5 τόνων, από τη σύγκρουση των τρένων. Η φωτιά που ακολούθησε προκλήθηκε από περίπου 15 τόνους του ίδιου υλικού, προκαλώντας δευτερογενώς την ανάφλεξη όλων των υλικών των βαγονιών που υπήρχε η δυνατότητα να καούν.

Το ενεργειακό χάσμα που κανείς δεν θέλει να δει

Η επιστημονική ανάλυση δείχνει ότι ακόμη και αν τα καθίσματα είχαν την καλύτερη δυνατή πυραντοχή, η συνολική θερμική ενέργεια που μπορούσαν να απελευθερώσουν (περίπου 9,6 GJ) είναι ένα μικρό κλάσμα της ενέργειας που απελευθέρωσε το καύσιμο που χύθηκε στο έδαφος. Το σενάριο των επτά τόνων καυσίμου που κάηκε κάτω από το βαγόνι Β2 (το μισό της ποσότητας που έπεσε στο έδαφος, απελευθερώνει περίπου 287 GJ, δηλαδή σχεδόν 30 φορές περισσότερη ενέργεια από τα καθίσματα.

Η μελέτη EUREKA 499, δείχνει πως ένα βαγόνι Intercity απελευθερώνει 60-80 GJ σε μια πυρκαγιά. Ακόμη κι αν υπερεκτιμηθεί η συνεισφορά των υπολοίπων υλικών, η φωτιά στα Τέμπη ήταν διαφορετικής τάξης μεγέθους. Ήταν μια φωτιά λίμνης (pool fire) με διάρκεια άνω της μίας ώρας, κάτι που η καύση των υλικών του βαγονιού, ακόμη και των εξαιρετικά εύφλεκτων, δεν μπορεί να εξηγήσει. Όπως προκύπτει από τους υπολογισμούς για τη καύση αρωματικών υδρογονανθράκων, μια “μικρή” ποσότητα 300-500 κιλών καυσίμου θα εξαντλούνταν σε 4-6 λεπτά, όχι σε 95+ λεπτά.

Καθίσματα: Η λάθος συζήτηση

H απαίτηση για πλήρη διερεύνηση των ευθυνών για την ακαταλληλότητα των καθισμάτων είναι απολύτως αυτονόητη. Το ζήτημα αυτό είναι μείζον και αφορά την ασφάλεια των επιβατών, καθώς υπάρχει κίνδυνος να κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα βαγόνια με αντίστοιχα υλικά. Αυτή η πτυχή πρέπει να ερευνηθεί εξαντλητικά και να αποδοθούν ευθύνες.

Ωστόσο, το να παρουσιάζεται αυτό το ζήτημα ως το “κλειδί” για την κατανόηση της τραγωδίας, αγνοώντας την πυρόσφαιρα, είναι θεμελιωδώς λάθος. Είναι μια μεθοδολογική πλάνη που αποπροσανατολίζει και ουσιαστικά λειτουργεί υπέρ εκείνων που επιθυμούν να συσκοτίσουν την αλήθεια.

Το ζήτημα της πυραντοχής των καθισμάτων που δεν διερευνήθηκε στο “ελάχιστο” και αποτελεί έλλειμμα της ανάκρισης, καθώς τα αποτελέσματα του γερμανικού εργαστηρίου παραδόθηκαν μετά το κλείσιμό της. Αυτή η διαπίστωση, από μόνη της, πρέπει να προκαλεί εγρήγορση για το πώς χειρίστηκε η έρευνα τα κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έλλειψη είναι η μη διερεύνηση της πηγής του καυσίμου που δημιούργησε την πυρόσφαιρα.

Το μήνυμα που πρέπει να περάσει είναι ξεκάθαρο: Η πυρόσφαιρα δεν δημιουργήθηκε από αφρούς καθισμάτων ή πλαστικά τοιχώματα. Δημιουργήθηκε από την ανάφλεξη δεκάδων τόνων καυσίμου που απελευθερώθηκαν από τη σύγκρουση. Η ενασχόληση με την ποιότητα των υλικών του βαγονιού είναι απαραίτητη για την αποτροπή μελλοντικών δυστυχημάτων, αλλά δεν απαντά στο γιατί συνέβη αυτό το δυστύχημα και γιατί οι επιβάτες δεν πρόλαβαν να σωθούν. Η εμμονή με τα καθίσματα, αντί της πυρόσφαιρας, λειτουργεί ως ένα ευτελές και επικίνδυνο εύρημα, που ενώ είναι γεγονός, χρησιμοποιείται για να κρύψει τη θεμελιώδη αλήθεια αυτής της τραγωδίας.

Μπαταρίες – Μια ενεργειακά αμελητέα υπόθεση

Στο πλαίσιο της προσπάθειας ερμηνείας της τραγωδίας των Τεμπών χωρίς την παρουσία εξωτερικού καυσίμου, έχει διατυπωθεί και η υπόθεση ότι τυχόν βραχυκύκλωμα στις μπαταρίες του βαγονιού Β2 θα μπορούσε να συνέβαλε στην ένταση ή τη διάρκεια της πυρκαγιάς. Η παρούσα ανάλυση εξετάζει το ενεργειακό περιεχόμενο των μπαταριών και το συγκρίνει με την πραγματική έκταση της καταστροφής, για να αναδείξει το εντελώς αμελητέο μέγεθος της πιθανής αυτής συνεισφοράς.

Τεχνικά χαρακτηριστικά μπαταριών βαγονιού

Τα βαγόνια της κατηγορίας Bmz (όπως το Β2) φέρουν μπαταρίες που εξυπηρετούν ανάγκες φωτισμού ασφαλείας, τηλεπικοινωνιών και σήμανσης έκτακτης ανάγκης. Η τυπική χωρητικότητα των μπαταριών για βαγόνια αυτής της κατηγορίας είναι 400 Ah, με ονομαστική τάση λειτουργίας τα 24 V. Πρόκειται για συμβατικές μπαταρίες μολύβδου-οξέος, οι οποίες χρησιμοποιούνται ευρέως σε τροχαίο υλικό παγκοσμίως. Ο υπολογισμός της μέγιστης αποθηκευμένης ηλεκτρικής ενέργειας είναι:

• Μέγιστη χωρητικότητα: 400 Ah × 24 V = 9.600 Wh = 9,6 kWh
• Ακόμη και στη δυσμενέστερη περίπτωση (πλήρως φορτισμένες μπαταρίες μέγιστης χωρητικότητας), το ενεργειακό περιεχόμενο ανέρχεται σε 0,0096 GJ.
• Σύγκριση με γνωστά ενεργειακά μεγέθη: Για να γίνει κατανοητό το τάξης μεγέθους της ενέργειας αυτής, αρκεί η αντιστοίχιση σε ισοδύναμο καυσίμου.
• Η βενζίνη έχει κατώτερη θερμογόνο δύναμη 8,9 kWh/L.
• Η ενέργεια των 9,6 kWh της μπαταρίας είναι ισοδύναμη με 1,08 λίτρα βενζίνης.

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν υποθέσουμε το ακραίο σενάριο όπου ολόκληρη η αποθηκευμένη ηλεκτρική ενέργεια των μπαταριών απελευθερωνόταν ταυτόχρονα και μετατρεπόταν σε θερμότητα με 100% απόδοση (κάτι φυσικά αδύνατον) η συνολική ενέργεια που θα προσέφερε στη φωτιά ισοδυναμεί με την καύση μόλις ενός λίτρου βενζίνης.

Θερμική σύγκριση με τα υλικά του βαγονιού

Για την πληρότητα της ανάλυσης, ας συγκρίνουμε την ενέργεια των μπαταριών με τις άλλες πηγές θερμότητας:

Ακόμη κι αν αναλογιστεί κανείς την πιθανότητα των μπαταριών να πυροδοτήσουν μια δευτερογενή ανάφλεξη, το θερμικό τους αποτύπωμα είναι τόσο μικρό που δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε τη διάρκεια της φωτιάς (η οποία ξεπέρασε τη μία ώρα), ούτε την έκταση της καταστροφής (τήξη αλουμινένιων τμημάτων, ολική απανθράκωση). Μια φωτιά που τροφοδοτείται από ένα λίτρο βενζίνης (το ισοδύναμο ενεργειακό περιεχόμενο των μπαταριών) εξαντλείται σε δευτερόλεπτα, όχι σε ώρες.

Τι προκάλεσε την παρατεταμένη φωτιά;

Η επίμονη αναζήτηση “εναλλακτικών” πηγών ενέργειας εντός του βαγονιού (μπαταρίες, έλαια μετασχηματιστών) παραβλέπει ένα θεμελιώδες φυσικό μέγεθος: τον χρόνο καύσης.

• Η ενέργεια των μπαταριών (0,0096 GJ) είναι τόσο μικρή που η απελευθέρωσή της δεν θα γινόταν καν αντιληπτή μέσα σε μια πυρκαγιά κλίμακας 65-85 GJ.
• Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι μπαταρίες προκάλεσαν βραχυκύκλωμα που λειτούργησε ως “σπίρτο”, το σπίρτο αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η φωτιά έκαψε για 95+ λεπτά.
• Η φυσική της καύσης είναι αμείλικτη: ό,τι δεν έχει ενέργεια να δώσει, δεν μπορεί να συντηρήσει φωτιά.

Η υπόθεση του βραχυκυκλώματος των μπαταριών ως αιτίας ή ακόμη και ως σημαντικού παράγοντα ενίσχυσης της φωτιάς στα Τέμπη στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Το ενεργειακό περιεχόμενο των μπαταριών είναι τόσο αμελητέο (0,0096 GJ), που η όποια συζήτηση περί της συνεισφοράς τους στην καταστροφή αποτελεί αστήρικτο αντιπερισπασμό.

Συμπερασματικά, ακόμη και αν προέκυψε κάποιο βραχυκύκλωμα, η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι πρακτικά αμελητέα, κρίνοντας με βάση το αποτέλεσμα και την έκταση της καταστροφής. Η πραγματική πηγή της καταστροφικής ενέργειας που έλιωσε αλουμίνιο και διατήρησε την πυρκαγιά για πάνω από μία ώρα βρίσκεται αλλού: στους πολλαπλάσιους τόνους καυσίμου που χύθηκαν στο έδαφος κατά τη σύγκρουση και αναφλέγησαν, δημιουργώντας την πυρόσφαιρα και τη φωτιά λίμνης που κατέστρεψε το βαγόνι.

Η εμμονή με δευτερεύοντα τεχνικά ζητήματα, όπως τα υλικά των καθισμάτων, ή οι μπαταρίες, όχι μόνο δεν προάγει την αναζήτηση της αλήθειας, αλλά λειτουργεί αποπροσανατολιστικά, απομακρύνοντας την έρευνα από το πραγματικό αίτιο της τραγωδίας: Την ανεξέλεγκτη διαρροή και ανάφλεξη καυσίμου πολλαπλάσιων τόνων.

O Αχιλλέας Μιχόπουλος είναι συνταξιούχος Χημικός Μηχανικός των ΕΛΠΕ.

Οι αντιδραστήρες κατά συνέπεια άρχισαν από σήμερα να ψύχονται με γεννήτριες ντίζελ, πλην όμως «αν και υπάρχουν εφεδρικές ποσότητες καυσίμων για αυτές, είναι αδύνατον λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων να προσεγγίσουν βυτιοφόρα για να ξαναγεμίσουν τα ‘ρεζερβουάρ῾ με ντίζελ», λέει η ρωσική διοίκηση του πυρηνικού εργοστασίου, που προσπαθεί να κάνει οικονομία στα καύσιμα.

Ο διευθυντής του πυρηνικού σταθμού Γιούρι Τσερνίτσουκ είπε ότι «με τις εχθροπραξίες υπέστη ζημίες η μοναδική γραμμή 330 κιλοβόλτ “Ferroslavnaya-1” και καταβάλλονται προσπάθειες να αποκατασταθεί η τροφοδοσία, αλλά δεν είναι εύκολο. Οι ουκρανικές δυνάμεις εμποδίζουν και την παράδοση καυσίμων για τις γεννήτριες και το απόθεμα μειώνεται». Πρόσθεσε ότι καταβάλλονται προσπάθειες να βελτιωθεί η λειτουργία των γεννητριών ντίζελ, προκειμένου να καταναλώνουν όσο το δυνατόν λιγότερα καύσιμα.

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα “αναρωτιέται” γιατί η Δύση σιωπά σχετικά με τις επιθέσεις της Ουκρανίας στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια, ως αποτέλεσμα των οποίων ο σταθμός έχασε την εξωτερική του παροχή ρεύματος. «Έχετε ακούσει κάτι από τις δυτικές πρωτεύουσες, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη; Είπατε κάτι πουθενά; Δεν ξέρω, από την Ουάσινγκτον μέχρι το Τόκιο; Όχι! Δεν καταλαβαίνουν ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτές οι συνέπειες θα έρθουν όχι μόνο για την Ανατολική Ευρώπη, την Κεντρική Ευρώπη. Ποιες θα είναι αυτές οι συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο;», είπε σήμερα κατά την καθημερινή συνέντευξη Τύπου.

Ο σταθμός της Ζαπορίζια

Ο σταθμός, που κατασκευάσθηκε επί εποχής ΕΣΣΔ, πέρασε σε ρωσικό έλεγχο το Μάρτιο του 2022 όπως και το 75%-80% της περιφέρειας Ζαπορίζια, που είναι όμορη της Χερσώνας, στα βορειοδυτικά της Κριμαίας και του Ντονμπάς. Σταδιακά, επειδή οι ουκρανικές δυνάμεις έβαλλαν διαρκώς κατά της γραμμής τροφοδοσίας με ρεύμα (γραμμή που περνάει από το ουκρανικό έδαφος), μέχρι το φθινόπωρο του 2022, η Ρωσία έπαυσε την λειτουργία των περισσότερων εκ των έξι αντιδραστήρων του σταθμού – του μεγαλύτερου στην Ευρώπη.

Έκτοτε ο σταθμός είναι σε κατάσταση ψυχρής απόθεσης, δηλαδή οι αντιδραστήρες παραμένουν σε κατάσταση συντήρησης, ενώ τον Απρίλιο του 2024 και ο τελευταίος αντιδραστήρας που βρισκόταν σε θερμή απόθεση (για την παροχή θέρμανσης) τέθηκε σε κατάσταση “ψυχρής απόθεσης” (cold shutdown) για λόγους ασφαλείας. Σήμερα, το εργοστάσιο δεν παράγει ρεύμα, αλλά συνεχίζει να απαιτεί εξωτερική τροφοδοσία ηλεκτρικής ενέργειας.

Το ρεύμα τροφοδοτεί τα συστήματα και τις αντλίες που ψύχουν τους αντιδραστήρες (την καρδιά τους), καθώς και τις δεξαμενές όπου φυλάσσεται το καύσιμο. Ακόμα και όταν ένας αντιδραστήρας σταματά να παράγει ενέργεια, το πυρηνικό καύσιμο που βρίσκεται μέσα του (αλλά και αυτό που έχει αφαιρεθεί παλαιότερα) συνεχίζει να παράγει υπολειμματική θερμότητα λόγω της ραδιενεργού διάσπασης και κατά συνέπεια το ηλεκτρικό ρεύμα είναι απαραίτητο εσαεί για την ψύξη.

Τι υποστηρίζουν οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι

Η Ουκρανία και η κρατική εταιρεία Energoatom υποστηρίζουν ότι οι ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποιούν τον σταθμό ως στρατιωτική βάση και ως “ασπίδα” για να βομβαρδίζουν ουκρανικές πόλεις, όπως την Νικόπολη, στην απέναντι όχθη του Δνείπερου που την ελέγχουν ο Ουκρανοί και ότι αναγκάζονται να ανταποδίδουν τα πυρά». Επίσης υποστηρίζουν ότι πολλές ζημίες προκαλούνται από τους Ρώσους, γιατί βομβαρδίζουν τις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας και αυτομάτως πέφτει η τάση του εθνικού (ουκρανικού) δικτύου, με το οποίο συνδέεται ο σταθμός.

Οι Ρώσοι υποστηρίζουν ότι οι ουκρανικές επιθέσεις είναι απολύτως αδικαιολόγητες και ότι ποτέ δεν χρησιμοποίησαν ως “ασπίδα” το πυρηνικό εργοστάσιο, γιατί αυτό θα ήταν σαφώς εναντίον όχι μόνον του διεθνούς νόμου, αλλά και εναντίον των ρωσικών συμφερόντων, καθώς ο σταθμός είναι ζωτικός για το Ντονμπάς και την Κριμαία και αναγκάζονται να ξοδεύουν πολλά καύσιμα για να ψύχουν τους αντιδραστήρες.

Όπως λένε συχνά, το Κίεβο τους τελευταίους μήνες επιτίθεται συστηματικά και θέλει να αχρηστέψει τον σταθμό στο πλαίσιο του ενεργειακού πολέμου που κάνει κατά της Ρωσίας, επειδή δεν μπορεί να νικήσει στο μέτωπο. Παραλληλίζουν τις ουκρανικές δικαιολογίες με τα “παράλογα σενάρια ότι οι ίδιοι οι Ρώσοι είχαν ανατινάξει τους Nordstream”, που τελικά αποδείχθηκε ότι επρόκειτο “για δυτική δολιοφθορά” και ότι “θα ήταν αυτοκτονικό να ανατινάζαμε εμείς και τους αγωγούς του βορρά αλλά και να απειλούσαμε έμμεσα τον σταθμό της Ζαπορίζια”.

Ο Γκρόσι

Ο επικεφαλής (από το 2019) του Διεθνούς Οργανισμού ή Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), ο Αργεντινός διπλωμάτης Ραφαέλ Γκρόσι, δεν παίρνει ποτέ θέση και υποστηρίζει ότι «λόγω των εχθροπραξιών δεν μπορούμε να κάνουμε αυτοψίες και να καταλήξουμε σε συμπέρασμα». Ο Γκρόσι ζει στην Ευρώπη από το 1990 – στην Αυστρία, στο Βέλγιο και στην Ελβετία πήγαν σχολείο και σπούδασαν τα οκτώ παιδιά του.

Η δεύτερη σύζυγός του, επίσης από την Αργεντινή και διπλωμάτης, έδρευε κι εκείνη επί πολλά χρόνια στη Βιέννη, στην έδρα του Οργανισμού για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων, στον οποίο επί μακρόν εργαζόταν. Όταν τοποθετήθηκε και στην ΙΑΕΑ πολλοί σχολίασαν ότι επρόκειτο για νεποτισμό. Για την πρώτη σύζυγο δεν ξέρουμε τίποτα, πέραν του ότι με εκείνη ο Γκρόσι απέκτησε έξι κόρες – με την δεύτερη απέκτησε γιο και κόρη που είναι έφηβοι.

Για το Ιράν ο Γκρόσι είναι μεν υπέρ των διπλωματικών λύσεων, αλλά είναι και εκείνος που επιμένει ότι ο εμπλουτισμός του ουρανίου στο Ιράν είναι «επικίνδυνα υψηλός και το Ιράν μπορεί να κατασκευάσει πυρηνική βόμβα». Ο τραμπικός ηγέτης της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, θέλει να τον προωθήσει ως υποψήφιο για την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

Από τον Απρίλιο μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί εννέα εργαζόμενοι του πυρηνικού σταθμού Ζαπορίζια και ένας πυρηνικός φυσικός, ως αποτέλεσμα ουκρανικών επιθέσεων. Στο ίδιο διάστημα έχουν τραυματιστεί πάνω από 20 εργαζόμενοι, ή οδηγοί οχημάτων που τροφοδοτούν τον σταθμό, σύμφωνα με ρωσικά μέσα.

Θα πρέπει κάποιος να είναι τυφλός, όταν με την ύπαρξη του εθνικού τουρκικού όρκου (Misak I Milli) και του αφηγήματος του στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου για να μην αντιλαμβάνεται ότι όλα προοδευτικά εντάσσονται στην υλοποίηση του οράματος αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την αρπαγή του θαλάσσιου πλούτου της Μεσογείου, με το δεδομένο ότι δεν υπάρχει μέχρι σήμερα ούτε μισό βήμα πίσω από τις απαιτήσεις της, οι οποίες προοδευτικά επαυξάνονται και θεσμοθετούνται στο εσωτερικό της δίκαιο.

Έτσι και η ανακοίνωση για τα δύο θαλάσσια πάρκα φαίνεται ότι εντάσσεται στην πιο πάνω προσπάθεια, που πίσω από την φαινομενική δήθεν ευαισθησία της προστασίας του περιβάλλοντος, κρύβονται οι διαχρονικοί κακόβουλοι στόχοι της Τουρκίας. Από την ανακοίνωση για τα πάρκα μέχρι σήμερα έχει γραφτεί ένα μεγάλο σύνολο άρθρων, τα οποία προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις του αναθεωρητικού γείτονα και να προτείνουν λύσεις αντιμετώπισης, από την διπλωματία μέχρι την προβολή ισχυρής ισχύος. Μερικά εξ αυτών αναφέρονται πιο κάτω:

• “Η προστασία της θάλασσας είναι κοινή ευθύνη. Δεν είναι μηχανισμός χάραξης θαλάσσιων συνόρων”.
• “Η χώρα μας όφειλε να θέσει το ζήτημα πρωτίστως σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δοθέντος ότι τέτοιες παραβιάσεις αφορούν και οιονεί κυριαρχικά δικαιώματα της ΕΕ”.
• “Τα προεδρικά διατάγματα για τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν πρωτοφανή επέκταση των τουρκικών αμφισβητήσεων πέραν των έξι ναυτικών μιλίων”.
• “Οι τουρκικές αποφάσεις για δύο θαλάσσια πάρκα δεν δημιουργούν έννομα τετελεσμένα. Μπορούν όμως να υπηρετήσουν κάτι εξίσου ανησυχητικό: Τη σταδιακή μετατροπή μας γεωπολιτικής διεκδικήσεως σέ διοικητική πρακτική επί τού πεδίου”.
• “Έντονες είναι οι αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου, μετά την πρωτοβουλία της Τουρκίας να δημιουργήσει δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα όρια των οποίων εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων”.
• “Ο όρος θαλάσσιο πάρκο σε πρώτη φάση ακούγεται αθώος. Θαλάσσιο πάρκο είναι μια περιοχή όπου προστατεύεις ένα οικοσύστημα με ειδικούς περιβαλλοντικούς κανόνες. Όμως δεν αποτελεί θαλάσσια ζώνη. Δεν αποτελεί αιγιαλίτιδα ζώνη που είναι έως δώδεκα ναυτικά μίλια, που ένα παράκτιο κράτος έχει πλήρη κυριαρχία, δεν δημιουργεί σύνορα, δεν είναι αποκλειστική οικονομική ζώνη που έχεις κυριαρχικά δικαιώματα”.
• “Επιπλέον η Αθήνα επισημαίνει ότι τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στον βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ως εκ τούτου η τουρκική ενέργεια «δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα», ούτε ως προς τα διεθνή ύδατα, ούτε ως προς τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, όπως τονίζει το υπουργείο Εξωτερικών.”
• “Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον στη διατύπωση διεκδικήσεων. Μετατρέπει σταδιακά τις παράνομες αξιώσεις της σε διοικητικές πράξεις, χαρτογραφημένες ζώνες και τετελεσμένα επί του πεδίου, εκμεταλλευόμενη την απροθυμία της Αθήνας να απαντήσει με συγκεκριμένες ενέργειες”.

Επισημάνσεις για τα θαλάσσια πάρκα 

Στην παρούσα εργασία θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε ορισμένα στοιχεία για το πιο πάνω γεγονός των θαλάσσιων πάρκων που μέχρι σήμερα δεν έχουν αναφερθεί και ίσως χρειάζονται ιδιαίτερης προσοχής, ώστε πιθανόν να κατανοήσουμε βαθύτερα τις σκοπιμότητες του ορισμού τους.

Αρχικά, τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας εκτείνονται και σε περιοχές μη οριοθετημένης ΑΟΖ, αλλά εν δυνάμει ελληνικής που σήμερα χαρακτηρίζονται διεθνή ύδατα. Συγχρόνως επεκτείνονται και σε μη οριοθετημένες εν δυνάμει τουρκικής ΑΟΖ ανατολικά του Καστελλορίζου, λόγω της σχετικής θέσης της Τουρκίας σχετικά με την ΑΟΖ.

Αυτά τα δύο θαλάσσια πάρκα δεν αναφέρονταν στον επίσημο χάρτη του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού της 16 Απριλίου 2025 του Πανεπιστημίου Dehukam, αλλά προστέθηκαν αργότερα στις 2 Αυγούστου 2025, προφανώς μετά από παρέμβαση εξωεπιστημονικού παράγοντα για να επιτείνει την αμφισβήτηση. Οι δύο συνημμένοι χάρτες (σχ.1) αποδεικνύουν την προηγούμενη άποψη.

Το δυτικό απώτατο όριο του θαλάσσιου πάρκου του βορείου Αιγαίου δεν είναι το όριο που προβλέπεται από την “Γαλάζια Πατρίδα” (σχ. 2, κόκκινη γραμμή δυτικά), αλλά εκείνο που αρχικά καθορίσθηκε με την αμφισβήτηση του Ιουλίου του 1974 μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου (κίτρινος κύκλος, σχ. 2,3). Το όριο αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο θεσμοθετημένο με την χωροθέτηση σχετικών θαλασσοτεμαχίων για έρευνα υδρογονανθράκων. Αντίθετα το όριο που προσδιορίζεται στην περιοχή με την “Γαλάζια Πατρίδα”, δεν έχει ακόμη θεσμοθετηθεί στην τουρκική νομοθεσία.

Συμπεράσματα από τα προεδρικά διατάγματα 

Στα σχετικά προεδρικά διατάγματα, τα δύο θαλάσσια πάρκα αναφέρεται ότι ορίζονται με τις συντεταγμένες 599 και 1975 σημείων για το πάρκο του βορείου Αιγαίου και αυτό του Καστελλορίζου αντίστοιχα. Γεγονός που αποτελεί μια μοναδικότητα. Βέβαια εκείνο που έχει σημασία είναι τα 30 και τα 10 περίπου σημεία στα πιο πάνω αντίστοιχα πάρκα που βρίσκονται στην θάλασσα και έχουν ουσιαστική σημασία. Τα περισσότερα αναφέρονται στην ξηρά, που ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν περιγραφεί με τόση ακρίβεια.

Και τα δύο πάρκα απεικονίζονται για πρώτη φορά σε γεωτεχνικούς χάρτες (σχ. 4) που προσδιορίζουν ειδικά βυθομετρικά και γεωτεχνικά στοιχεία του βυθού. Στην πρώτη εξαγγελία τους τον Απρίλιο του 2025 ήταν σε έναν απλό πολιτικό χάρτη με ασαφή τα όρια των κρατικών οντοτήτων της Τουρκίας και της Ελλάδας που φαίνονται όλα με το ίδιο χρώμα (σχ.1).

Σε αυτούς τους σημερινούς γεωτεχνικούς χάρτες αναφέρεται σαν γεωδαιτικό σύστημα το WGS84, αλλά με προσεκτικότερη παρατήρηση αυτό δεν είναι ακριβές γιατί δεν φαίνεται η σύγκλιση των μεσημβρινών που επιβάλλει η μερκατορική προβολή και παραμένουν παράλληλοι.

Οι κλίμακες των χαρτών αυτών που είναι 1:1.000.000 και 1:2.000.000 για το βόρειο Αιγαίο και για το Καστελλόριζο αντίστοιχα, δεν επιτρέπουν σωστούς υπολογισμούς γιατί 1 χιλιοστό στον χάρτη αντιστοιχεί σε 1000 και 2.000 μέτρα αντίστοιχα στο έδαφος. Στα σχετικά προεδρικά διατάγματα 11626 και 11627, αναφέρεται ότι στα παραρτήματα αυτών υπάρχουν όλες οι συντεταγμένες, οι οποίες δεν κατέστη δυνατόν να εντοπιστούν ακόμη κα με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι οποίες θα έλυναν και το πρόβλημα της ακρίβειας και των συσχετίσεων που σήμερα προσδιορίζονται γραφικά.

Συμπέρασμα για τα θαλάσσια πάρκα

Τέλος μια προσεκτική παρατήρηση θα εντοπίσει ότι στην τεράστια έκταση του Καστελλορίζου και μέσα στην ανατολική περιοχή του, εντοπίζονται τα προσδιορισθέντα στο παρελθόν ενεργειακά κοιτάσματα υδρίτη (σχ.5) που το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται στην εν δυνάμει τουρκική ΑΟΖ (σχ. 6) , αλλά σημαντικές ποσότητες έχουν εντοπιστεί επίσης και στην εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ που η σημερινή οριοθέτηση δεν λαμβάνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο υπόψιν.

Είναι πολύ πιθανόν η μελλοντική άσκηση δικαιοδοσίας στην περιοχή αυτή, να την καθιερώσει σαν ιδιοκτήτη όλου αυτού του θαλάσσιου πλούτου, αποκλείοντας την Ελλάδα. Στην ίδια έκταση ο ορισμός του βορείου ορίου του με ευθύγραμμα τμήματα, φαίνεται ότι αγνοεί ακόμη και την καμπυλότητα των έξι ναυτικών μιλίων που αποτελεί την αιγιαλίτιδα ζώνη του Καστελλόριζου, δημιουργώντας ασάφεια αν εμπίπτει εντός αυτής ή είναι στο όριο, κάτι που θα ήταν προσδιορίσιμο στην περίπτωση γνωστοποίησης των συντεταγμένων.

Η πιο πάνω προσέγγιση αποδεικνύει ότι η κάθε ενέργεια της Τουρκίας στο Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο πρέπει να αναλύεται σε όλες τις τις διαστάσεις, έχοντας κατά νου ότι εντάσσεται με ιδιοτέλεια διαχρονικά στο αναθεωρητικό οθωμανικό όραμα, από το οποίο η Τουρκία δεν φαίνεται να αποκλίνει το παραμικρό.

Στο πλαίσιο του προγράμματος Project PARALIES on the Road x Rhodes, το φετινό καλοκαίρι υλοποιήθηκαν συνολικά 58 παράκτιοι καθαρισμοί σε 45 παραλίες της Ρόδου, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκαν δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών για την προστασία των ελληνικών ακτών και του θαλάσσιου οικοσυστήματος.

Από τις δράσεις καθαρισμού, συλλέχθηκαν συνολικά 295 κιλά απορριμμάτων, που αντιστοιχούν σε 37.285 τεμάχια, κυρίως πλαστικά μιας χρήσης, αποτσίγαρα, κομμάτια χαρτιού και πλαστικά καλαμάκια.

Σημαντικό μέρος της φετινής πρωτοβουλίας αποτέλεσε η ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων της ΔΕΗ από τους τοπικούς σταθμούς παραγωγής  (ΑΗΣ Σορωνής και ΑΗΣ Κατταβιάς). Οι εργαζόμενοι της εταιρείας  συμμετείχαν εθελοντικά σε καθαρισμούς στις παραλίες Σορωνή και Πρασονήσι, συλλέγοντας 210 κιλά απορριμμάτων, που αντιστοιχούν σε 10.790 τεμάχια, συμβάλλοντας έμπρακτα στον καθαρισμό και την προστασία των ακτών του νησιού.

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική του Ομίλου ΔΕΗ για τη βιώσιμη ανάπτυξη και συγκεκριμένα στον πυλώνα Ανάπτυξης έργων Διαμοιραζόμενης Αξίας, στις περιοχές που δραστηριοποιείται.

Το πρόγραμμα Project PARALIES on the Road x Rhodes αποτελεί φυσική συνέχεια των δράσεων που έχουν ήδη υλοποιηθεί σε νησιά των Κυκλάδων, όπως η Κέα, η Κύθνος, η Σίφνος, η Σέριφος, η Ίος, η Μήλος και η Κίμωλος. Συνολικά, στα τρία χρόνια υλοποίησης του προγράμματος Project PARALIES on the Road, έχουν πραγματοποιηθεί 145 καθαρισμοί, ενώ έχουν απομακρυνθεί περισσότερα από 410,2 κιλά απορριμμάτων, που αντιστοιχούν σε 87.307 τεμάχια, αναδεικνύοντας τη σημασία των συνεργασιών για την αντιμετώπιση της θαλάσσιας ρύπανσης και την προστασία των ακτών.

Παραμένοντας πιστή στο όραμά της για ένα πιο καθαρό και βιώσιμο μέλλον, η ΔΕΗ συνεχίζει να επενδύει σε δράσεις κοινωνικής καινοτομίας και διαμοιραζόμενης αξίας για όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Μέσα από στοχευμένες πρωτοβουλίες και συνέργειες με εξειδικευμένους οργανισμούς και φορείς, επενδύει σε δράσεις που ενισχύουν την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, συμβάλλοντας παράλληλα  στην επίτευξη των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs).

Τα συγκροτήματα Vialia Calda, Harris Lambrakis Quartet, Seeds, Spyros Manesis Trio, Yiorgos Bereris Quartet και Adam Ben Ezra Duo υπόσχονται ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα. Τις τρεις μοναδικές βραδιές του φεστιβάλ, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ακούσματα πειραματικής και modal τζαζ, τζαζ μελωδίες της δεκαετίας του 60, αλλά και ήχους από τα Βαλκάνια και την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας και της Ανατολικής Μεσογείου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης πρωτότυπες συνθέσεις και πρώτες παρουσιάσεις νέων ηχογραφήσεων.

Οι παράλληλες εκδηλώσεις του Rhodes Jazz Festival θα ξεκινήσουν στις 13 Σεπτεμβρίου με την έκθεση φωτογραφίας του Θράσου Ειρήνη, η οποία αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση για το 11ο Φεστιβάλ Jazz Ρόδου. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 13 Σεπτεμβρίου έως και τις 20 Σεπτεμβρίου στο Αγγλικό Κατάλυμα στην Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου.

Στηρίζοντας την τοπική καλλιτεχνική δημιουργία, για το εικαστικό της αφίσας κάθε φεστιβάλ, επιλέγεται ένα έργο καλλιτέχνη ο οποίος έχει ιδιαίτερη σχέση με τη Ρόδο. Για το φετινό 11ο Φεστιβάλ Τζαζ Ρόδου επιλέχθηκε το έργο του Δάμων Παπακυριακού.

Το Rhodes Jazz Festival διοργανώνεται από την Arte Con Anima και πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, την αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού και σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, τον Δήμο Ρόδου, και στηρίζεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου.

Πληροφορίες/info: www.rhodesjazzfestival.com

Η νέα αυτή εξέλιξη εντάσσεται στη σταθερή στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης για την προώθηση του Great Sea Interconnector ως έργου ιδιαίτερης γεωπολιτικής και ενεργειακής σημασίας για την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και την Ευρώπη.

Έρχεται μόλις μία εβδομάδα μετά την υπογραφή, στο Μέγαρο Μαξίμου, της συμφωνίας ΑΔΜΗΕ–Meridiam για την είσοδο του γαλλικού επενδυτικού ομίλου ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία Great Sea Interconnector και σε συνέχεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Eli Cohen, για την προώθηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου–Ισραήλ. Οι διαδοχικές αυτές εξελίξεις δημιουργούν νέα και ισχυρή δυναμική για την υλοποίηση του συνολικού έργου.

Το επενδυτικό αίτημα για τη διασύνδεση Κύπρου-Ισραήλ αποτελεί το απαραίτητο επόμενο βήμα, βάσει του ευρωπαϊκού πλαισίου, για την υλοποίηση του έργου, σε συνέχεια της ολοκλήρωσης των απαιτούμενων μελετών κόστους-οφέλους (CBA) και της πρότασης για τον διασυνοριακό επιμερισμό του κόστους (CBCA).

Κατά την εκπόνηση των μελετών πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη διαδικασία διαβούλευσης και ανταλλαγής στοιχείων με τους αρμόδιους φορείς των δύο χωρών, συμπεριλαμβανομένων των Υπουργείων Ενέργειας, του Διαχειριστή Συστήματος Μεταφοράς Κύπρου (ΔΣΜΚ) και του Διαχειριστή Συστήματος του Ισραήλ (NOGA). Στόχος ήταν να ληφθούν υπόψη οι πλέον πρόσφατες παραδοχές σχετικά με την εξέλιξη των ηλεκτρικών συστημάτων, της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, της διείσδυσης ΑΠΕ και των απαιτούμενων υποδομών.

Τα αποτελέσματα των μελετών επιβεβαιώνουν την οικονομική βιωσιμότητα του έργου σε όλες τις περιπτώσεις που αναλύθηκαν. Ειδικότερα, διαπιστώθηκε η σημαντική συνεισφορά του έργου στην ασφάλεια εφοδιασμού, στη διείσδυση ΑΠΕ και στην περαιτέρω ενοποίηση των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου με το ευρωπαϊκό σύστημα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Η υποβολή του αιτήματος επένδυσης αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη της διαδικασίας αξιολόγησης από τις αρμόδιες Ρυθμιστικές Αρχές Κύπρου και Ισραήλ, προκειμένου για τη λήψη κοινής απόφασης σχετικά με την κατανομή κόστους -ανάμεσα στις δύο χώρες- το οποίο θα ανακτηθεί μέσω των ρυθμιζόμενων εσόδων του έργου.

Ο ΑΔΜΗΕ, από την ανάληψη του ρόλου του Project Promoter, για το σύνολο του έργου, βρίσκεται σε συνεχή συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές, τους Διαχειριστές Συστημάτων Μεταφοράς και τους λοιπούς εμπλεκόμενους φορείς των υπό διασύνδεση χωρών, με στόχο την προώθηση των απαιτούμενων τεχνικών, ρυθμιστικών και χρηματοδοτικών ενεργειών.

Μετά τη συμφωνία των χωρών, θα ακολουθήσει η λήψη της τελικής επενδυτικής απόφασης (FID), η οποία θα σημάνει την έναρξη των διαδικασιών για τη χρηματοδότηση του έργου. Στόχος του ΑΔΜΗΕ είναι η προσέλκυση επιπλέον επενδυτών και για τη διασύνδεση μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, όπως συνέβη και στο πρώτο σκέλος του έργου (διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου), με την είσοδο της Meridiam στο επενδυτικό σχήμα.

Ο GSI, που αποτελεί Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα έχει ονομαστική ικανότητα μεταφοράς 1.000 MW και θα αποτελείται από διπολικό σύστημα συνεχούς ρεύματος (HVDC) τάσης 500 kV. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, το σημείο σύνδεσης του καλωδιακού συστήματος στην πλευρά της Κύπρου θα είναι ο Σταθμός Μετατροπής που θα αναπτυχθεί στην Κοφίνου ενώ στην πλευρά του Ισραήλ ο αντίστοιχος Σταθμός Μετατροπής θα κατασκευαστεί στην περιοχή της Hadera.

Το σκέλος της ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ θα έχει υπεράκτιο μήκος περίπου 324 χλμ., με το βάθος πόντισης να κυμαίνεται μεταξύ 2.200 και 2.400 μ. Η διασύνδεση θα παρέχει τη δυνατότητα αμφίδρομης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, επιτρέποντας την αντιστροφή της κατεύθυνσης ροής ισχύος.

Πέρα από τους προαναφερθέντες λόγους που καθιστούν από τη γέννηση της μια τέτοια προοπτική δυσλειτουργική, τόσο τα εσωτερικά όσο και τα εξωτερικά δεδομένα έχουν πια διαφοροποιηθεί. Η τουρκοκυπριακή πλευρά για ακόμη μια φορά με τους μαξιμαλιστικούς στόχους απορρίπτει την επί δεκαετίες συζητούμενη προοπτική της επανένωσης του νησιού στο πλαίσιο της (συν)ομοσπονδίας. Η λύση για δυο ξεχωριστά κράτη αποτελεί τώρα την πάγια θέση της Τουρκίας. Οπότε δεν υπάρχει πια το κοινό πλαίσιο που μέχρι πρόσφατα αποτελούσε την αφετηρία ως το ελάχιστο πεδίο συνεννόησης για τη μορφή που θα είχε μελλοντικά ένα ενιαίο κράτος.

Η διζωνική είναι νεκρή

Στο εσωτερικό της ελεύθερης Κύπρου η διζωνική/ δικοινοτική ομοσπονδία έχει όχι μόνο απορριφθεί εμφατικά (75,83%) με το Σχέδιο Ανάν το 2004, αλλά από τότε έχει καταστεί ακόμη πιο μειοψηφική και απαξιωμένη. Μπορεί τα εκπροσωπούμενα κόμματα στο κοινοβούλιο να συγκεντρώνουν πλειοψηφικά το μεγαλύτερο ποσοστό που υποστηρίζουν τη λύση αυτή, όμως στην κοινή γνώμη αυτή η προοπτική για τη διευθέτηση του κυπριακού είναι περιθωριοποιημένη. Τα τελευταία χρόνια, η απελευθέρωση, όχι μόνο ως σύνθημα, αλλά ως πολιτική προοπτική, κερδίζει έδαφος και εκφράζεται ποικιλοτρόπως στην κοινωνία των πολιτών (Κίνημα “Απελευθέρωση”) και τον πολιτικό κόσμο (ΕΛΑΜ).

Υπάρχουν και οι εξωτερικές παράμετροι: Οι διεθνείς ευνοϊκές εξελίξεις διαρκείας, οι πολλαπλές συμμαχίες και η μέγιστη γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου. Στη διεθνή σκακιέρα η Κύπρος βρίσκεται στην πιο αναβαθμισμένη θέση που ποτέ έχει βρεθεί. Αλλάζοντας τον άστοχο και επιζήμιο προσανατολισμό δεκαετιών, εντάχθηκε στη δυτική σφαίρα επιρροής και στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή γεωπολιτική συγκυρία διαρκείας που λαμβάνει χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή από το 2011 και μετά. Έχει πλέον συνάψει ένα συνεκτικό πλέγμα συμμαχιών.

ΗΠΑ-Κύπρος

Με αφετηρία την πλήρη άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κύπρο (16.09.22) που ανανεώνεται σταθερά κάθε χρόνο, οι ΗΠΑ επαναπροσδιόρισαν την πολιτική τους. Ακολούθησε ο Οδικός Χάρτης Διμερούς Αμυντικής Συνεργασίας (9.09.24) και ο Στρατηγικός Διάλογος ΗΠΑ-Κύπρου (23.10.24) όπου τα δύο κράτη μπήκαν σε καθεστώς στρατηγικής εταιρικής σχέσης.

Η Κύπρος εντάχθηκε στον αμερικανικό σχεδιασμό στην περιοχή με τη ψήφιση του Νόμου για την Ασφάλεια και Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο (20.12.19). Πιο πρόσφατα ακολούθησαν οι νομοθετικές πρωτοβουλίες για την Αντιτρομοκρατία και τη Συνέργεια για τη Ναυτική Ασφάλεια ΗΠΑ-Ελλάδας-Ισραήλ (31.03.25) και για την Ανατολική Μεσόγειο ως Στρατηγική Πύλη (1.10.25).

Η Κύπρος έχει δοκιμασθεί επιτυχώς στους ρόλους που της ανατέθηκαν από τις αμερικανικές διοικήσεις: Επιχείρηση “Αμάλθεια”, επιχείρηση “Επική Οργή” και συμμετοχή στο Συμβούλιο της Ειρήνης. Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν την αναβάθμιση της αεροπορικής βάσης “Ανδρέας Παπανδρέου” και της ναυτικής βάσης “Ευάγγελος Φλωράκης” με κόστος 500.000 ευρώ με τις εργασίες να ξεκινούν εντός του 2027. Η Κύπρος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής στο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής.

ΝΑΤΟ-Κύπρος

Έχοντας γίνει απαραίτητος εταίρος στην υλοποίηση του αμερικανικού σχεδιασμού στην περιοχή, η ένταξη της Κύπρου ως πλήρους μέλος του ΝΑΤΟ αποτελεί το φυσικό επακόλουθο και το εθνικό συμφέρον. Η Κύπρος μετατρέπεται σε ισχυρή πλατφόρμα ασφαλείας των ΗΠΑ. Είναι το μοναδικό κράτος εκτός ΝΑΤΟ στη λίστα για τη στρατιωτική εκπαίδευση σαν να είναι Major non-NATO ally.

Η Κύπρος συνεργάζεται στενά με τις ΗΠΑ για την ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς στα νατοϊκά πρότυπα. Μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για την ένταξή της στην ατλαντική συμμαχία, μπορεί να συμμετέχει στο πρόγραμμα Partnership for Peace που θα συνεχίσει την ενδυνάμωση της στρατιωτικής συνεργασίας του σχήματος “3+1”.

Αν η αίτηση για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ απορριφθεί από την Τουρκία (που είναι σχεδόν βέβαιο), τότε η Κύπρος μπορεί να γίνει de facto μέλος συμμετέχοντας σε διευρυμένο πλαίσιο συνεργασίας. Η Κύπρος έχει ως μόχλευση τη δυνατότητα να προτείνει την αλλαγή του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων, από βρετανικές σε αμερικανονατοϊκές.

Ισραήλ-Κύπρος

Το Ισραήλ αποτελεί περιφερειακή δύναμη κατέχοντας τη γεωστρατηγική πρωτοκαθεδρία στη Μέση Ανατολή. Από την 7η Οκτωβρίου 2023 η εμβάθυνση των διμερών σχέσεων είναι πολυεπίπεδη μέσω κοινών ασκήσεων, αμυντικού σχεδιασμού, τριμερούς διπλωματίας, τεχνολογικών και εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η Κύπρος είναι ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ, αφού του δίνει το γεωστρατηγικό βάθος που του λείπει. Αντίστροφα, το Ισραήλ προσφέρει υψηλή αμυντική τεχνογνωσία στην Κύπρο, με το σύστημα αεράμυνας “Σιδηρούς Θόλος” να αποτελεί την πιο σημαντική συνέργεια.

Μετά από εκείνην με τις ΗΠΑ, αποτελεί τη δεύτερη αλλά εξίσου νευραλγική και πιο απτή στρατηγική σχέση της Κύπρου. Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο ότι το Ισραήλ που βρίσκεται σε μετωπική σύγκρουση με την Τουρκία, διεξάγει παράλληλα ψυχολογικές επιχειρήσεις, κάνοντας αναφορά στην αναγκαιότητα αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου, επειδή η παρουσία τους συνιστά σημαντική εθνική απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Γαλλία και Ινδία

Η Γαλλία είναι μεσαία δύναμη με προβολή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο όπου διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντά της. Η Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης Κύπρου-Γαλλίας (5.12.25) επέκτεινε τη Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας (1.08.20) των δυο χωρών. Πρόκειται για σκληρή στρατιωτική συμφωνία όπου, μεταξύ άλλων, μπορούν να μετακινούνται και να δραστηριοποιούνται γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας (Συμφωνία Καθεστώς Δυνάμεων 8.06.26) και υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής.

Η Ινδία κατατάσσεται στις μεγάλες μεσαίες δυνάμεις. Η εμβάθυνση των διμερών σχέσεων είναι ταχεία και σύντομα θα εξελιχθεί και τυπικά, σε μια ακόμη στρατηγική συνεργασία. Η προοπτική πραγματοποίησης του διαδρόμου Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης (IMEC) καθιστά την Κύπρο κρίσιμο κρίκο σε ένα τεράστιο έργο που θα αναβαθμίσει την Ινδία. Η τελευταία βρίσκεται σε αντιπαλότητα με την Τουρκία, λόγω της υποστήριξης που η Άγκυρα παρέχει στο Πακιστάν και έχει κάθε συμφέρον να συνδράμει την ενίσχυση της Κύπρου.

Συμμαχία 3+1

Το σχήμα “3+1” (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ + ΗΠΑ) που δρομολογήθηκε επί θητείας Μάικ Πομπέο (2019), αποτελεί συνέχεια του τριμερούς σύμφωνου Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ το οποίο εγκαινιάστηκε έξι χρόνια νωρίτερα (2013). Λειτουργεί πολλαπλασιαστικά για την αρχιτεκτονική ασφάλειας των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Από τότε έχουν γίνει δώδεκα συναντήσεις. Η αναβάθμιση του “3+1” από πολιτική και ενεργειακή, σε στρατιωτική συμμαχία, που έγινε πρόσφατα.

Με τη συνάντηση στα Ιεροσόλυμα (22.12.25), αυτή η τριγωνική διπλωματία απόκτησε θεσμικό και σκληρό στρατιωτικό χαρακτήρα, μέσω κοινών ασκήσεων και δύναμη κρούσης 2.500 στρατιωτών. Το σχήμα αυτό δημιουργεί προϋποθέσεις μετεξέλιξης σε πλήρη συμμαχία, σε ένα τοπικό ιδιόμορφο ΝΑΤΟ: “Το ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής”, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νίκου Χριστοδουλίδη στο Συμβούλιο Ασφαλείας της Λευκωσίας (4.11.25), μεταξύ κρατών, έναν περιφερειακό οργανισμό ο οποίος θα θεσμοθετεί αμυντικό, διαχειρίσεων κρίσεων και ανθρωπιστικό συντονισμό.

Στο επίκεντρο της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας

Στην παρούσα φάση, η Κύπρος εντάσσεται στο στενό συμμαχικό πυρήνα τεσσάρων κρατών: της πρώτης παγκόσμιας δύναμης (ΗΠΑ), μιας περιφερειακής δύναμης (Ισραήλ), μιας μεσαίας και ισχυρότερης στρατιωτικά ευρωπαϊκής δύναμης (Γαλλίας) και μιας μεγάλης μεσαίας δύναμης (Ινδίας). Τα συμφέροντα των τεσσάρων κρατών είναι ως επί το πλείστον αλληλεπικαλυπτόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Κύπρο να αποτελεί τον ισχυρό συνδετικό κρίκο μεταξύ τους.

Μάλιστα για τα δύο πρώτα κράτη αποτελεί χώρα πρώτης γραμμής στο στρατηγικό σχεδιασμό για δύο λόγους:
α) βρίσκεται στην καρδιά των διεθνών εξελίξεων που άπτονται των ζωτικών εθνικών συμφερόντων ΗΠΑ και Ισραήλ
β) έχει δοκιμαστεί επιτυχώς σε ρόλους που της έχουν ανατεθεί.

Στο δια ταύτα

Οι συνθήκες ωριμάζουν ώστε να υπάρξουν σημαντικές αλλαγές στο ευρωατλαντικό σύστημα ασφαλείας για το οποίο ο ελληνισμός οφείλει να είναι προετοιμασμένος προκειμένου να προτάξει τη δική του ατζέντα. Αυτό δρομολογείται, ενώ Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται σε ευνοϊκή γεωπολιτική συγκυρία διαρκείας εν μέσω τεκτονικών εξελίξεων στο διεθνές περιβάλλον όπου πρέπει να κεφαλαιοποιήθει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα.

Στο μεταβατικό, πολυκεντρικό, ρευστό και συγκρουσιακό διεθνές σύστημα, το δίκαιο της ισχύος, η χρήση στρατιωτικής βίας, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις και οι εξαναγκαστικές διαπραγματεύσεις δημιουργούν τετελεσμένα αλλάζοντας τα σύνορα των κρατών και δημιουργώντας νέα εδαφικά δεδομένα. Το διεθνές δίκαιο και η διπλωματία έπονται και πολλές φορές έρχονται να επισφραγίσουν τα αποτελέσματα της δύναμης των όπλων. Αυτή είναι η νέα παγκόσμια τάξη που βιώνουμε.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι πιο πραγματιστικός όσο ποτέ ο σκοπός της απελευθέρωσης και όχι μιας ερμαφρόδιτης “επανένωσης” που τώρα δεν αποτελεί καν προοπτική για την τουρκική πλευρά. Μεταξύ της κάκιστης λύσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και της συνέχισης της “διαιρεμένης”/ κατεχόμενης Κύπρου, είναι προτιμότερο να επιδειχθεί στρατηγική υπομονή. Η μη λύση με τη διατήρηση του σημερινού status quo είναι πολύ πιο ορθολογική επιλογή από την επιζήμια λύση της ΔΔΟ που θα δρομολογήσει νέα μη αναστρέψιμα τετελεσμένα τα οποία μάλιστα θα ήταν και νομιμοποιημένα.

Απελευθέρωση είναι η μόνη λύση! Για αυτή και μόνο για αυτή πρέπει να μιλάμε, να προετοιμαζόμαστε και να την κάνουμε επίσημη πολιτική θέση.