Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις πρέπει να βασίζονται στο αμοιβαίο όφελος και όχι στη λογική του δεδομένου συμμάχου και της λευκής επιταγής.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως αναφέρει η σχετική ενημέρωση, ανέδειξε τον ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας προσθέτοντας ότι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστούν αυτά στην ευρύτερη περιοχή είναι η διπλωματία, με σημείο αναφοράς το διεθνές δίκαιο και όχι οι πολεμικές επιχειρήσεις που το παραβιάζουν.

Ειδικότερα, αναφέρθηκε στην ανάγκη άμεσου τερματισμού των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή καθώς και της γενοκτονίας στη Γάζα από την ισραηλινή κυβέρνηση, ενώ αποτίμησε ως θετικές τις αμερικανικές πρωτοβουλίες για τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη στην περιοχή. Παράλληλα, ανέδειξε την ανάγκη να στηριχθεί η πρωτοβουλία του ΓΓ του ΟΗΕ για επανεκκίνηση των συνομιλιών για το Κυπριακό για δίκαιη και βιώσιμη επίλυση του προβλήματος στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες.

«Κάθε ελεύθερος άνθρωπος αναμένει πλέον και το επόμενο βήμα. Δηλαδή την αναγνώριση από το Ισραήλ και της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας.»

Όπως είπε, «κάτι τέτοιο θα αποτελέσει αποφασιστικό ανάχωμα στα νεοοθωμανικά επεκτατικά σχέδια του Ερντογάν που στρέφονται εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ισραήλ και του γενναίου κουρδικού λαού».

«Οφείλει η Ελληνική κυβέρνηση να αξιοποιήσει τη συγκυρία και να μεταφέρει στην κυβέρνηση του Ισραήλ την σθεναρή υποστήριξή της σε μια τέτοια πρωτοβουλία» κατέληξε ο κ. Σαμαράς.

Πηγή: news247

Παράλληλα, η μάχη αυτή απέδειξε ότι η ενότητα και η προσήλωση σ’ ένα κοινό στόχο μπορεί να επιφέρει αποτελέσματα που φαίνονταν έως εκείνη τη στιγμή απραγματοποίητα. Αυτό το πνεύμα όμως, που οδήγησε στο θρίαμβο της μάχης του Κιλκίς, σύντομα θα παραχωρήσει τη θέση του στη διαίρεση και τον ανταγωνισμό. Ο Εθνικός Διχασμός, που θα είναι η επόμενη φάση εκείνης της μεγαλειώδους πορείας των βαλκανικών πολέμων, θα οδηγήσει στην τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής, στην οριστική απώλεια αρχαίων κοιτίδων όπως η Ιωνία, ο Πόντος και η Ανατολική Θράκη και θα δρομολογήσει τις ιστορικές εκείνες εξελίξεις που θα διαμορφώσουν τις σύγχρονες σχέσεις και εντάσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το ιστορικό πλαίσιο

Ας δούμε όμως σε τι πλαίσιο διεθνών σχέσεων και παρεμβάσεων συνέβησαν τα γεγονότα αυτά. Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα Βαλκάνια ήταν η “πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης” γιατί αποτελούσαν ένα ασταθές γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη. Τα Βαλκάνια αποτελούσαν τη γέφυρα που συνέδεε την Ευρώπη με την Ασία και την Εγγύς Ανατολή. Η γεωστρατηγική θέση της Χερσονήσου του Αίμου καθόριζε και τη σημασία που της έδιναν οι μεγάλες δυνάμεις εκείνης της εποχής. Όποιος ήλεγχε τα Βαλκάνια, ήλεγχε και τα Στενά των Δαρδανελίων. Δηλαδή είχε τον έλεγχος της ναυσιπλοΐας μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Μεσογείου. Η απόκτηση αυτού του ελέγχου ήταν ο μεγάλος στόχος της Ρωσίας, τόσο την τσαρική, όσο και την σοβιετική περίοδο.

Παράλληλα, αυτός ήταν και ο φόβος της Μεγάλης Βρετανίας που καθόριζε την πολιτική της κάθε στιγμή. Για αυτό και για πολύ καιρό, για την εξωτερική βρετανική πολιτική η διατήρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας φαινόταν ότι ήταν ο μόνος εγγυητής της ρωσικής επέκτασης. Έως τη στιγμή της εξάρτησης των Νεότουρκων από την Γερμανία του Κάιζερ, δηλαδή από το νέο παγκόσμιο ανταγωνιστή των Βρετανών

Στο σημείο αυτό ακριβώς για πρώτη φορά οι Βρετανοί αποφασίζουν την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και το ρόλο που είχε έως τότε δόθηκε στην Ελλάδα, τον μεγάλο κερδισμένο των Βαλκανικών Πολέμων. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τους Έλληνες να πετύχουν την Εθνική τους Ολοκλήρωση. Αλλά στο σημείο αυτό ενέσκηψε το 1915 ο Εθνικός Διχασμός με τις δύο αντιδιαμετρικές στρατηγικές (φιλοβρετανική VS φιλογερμανική), που οδήγησαν τελικά στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο και στην απόλυτη αποτυχία.

Η πολιτική της Ρωσίας στα Βαλκάνια

Μετά την ήττα της στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), η Ρωσία υιοθέτησε μια νέα ιδεολογία ως μέσο αύξησης της επιρροής και την ισχύος: Τον πανσλαβισμό. Η ιδέα της ανασύστασης του ρωσικού και σλαβικού μεγαλείου φάνηκε να προσφέρει μια διέξοδο σ’ αυτήν την περίοδο της εθνικής αδυναμίας. Και η ενσάρκωση εκείνης της πρώτης περιόδου του πανσλαβισμού φάνηκε να είναι το βουλγαρικό εθνικό κίνημα.

Με την υποστήριξη της Ρωσίας δημιουργήθηκε το σύγχρονο βουλγαρικό κράτος ως ένας πιστός δορυφόρος στα Βαλκάνια που θα της εξασφάλιζε πρόσβαση στο Αιγαίο και στα Στενά των Δαρδανελίων. Η πολιτική αυτή ξεκίνησε με την διάσπαση της ενότητας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Για αυτό μεσολάβησε προς την οθωμανική εξουσία να αναγνωρίσει επισήμως την Βουλγαρική Εξαρχία, δηλαδή την αυτόνομη βουλγαρική εκκλησία.

Εφεξής το θρησκευτικό στοιχείο θα είναι το κύριο μέσο του βουλγαρικού εθνικισμού για να επεκτείνει την επιρροή του εκβουλγαρίζοντας τους σλαβόφωνους πληθυσμούς στην οθωμανική Μακεδονία. Έτσι θα ξεκινήσει ο ανταγωνισμός Ελλήνων και Βουλγάρων, αυτό που γνωρίζουμε ως Μακεδονικό Αγώνα, ο οποίος ξεκίνησε ως αντίδραση στη βουλγαρική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903.

Η ίδρυση του βουλγαρικού κράτους έγινε μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1877-78 και με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (Μάρτιος 1878) οπότε η Ρωσία δημιουργεί τη Μεγάλη Βουλγαρία που περιλαμβάνει και όλη την Ανατολική και Κεντρική Μακεδονία, πλην Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί την οργή των Μεγάλων Δυνάμεων που λίγους μήνες αργότερα ακυρώνουν τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου με τη Συνθήκη του Βερολίνου. Παρόλα αυτά θα δημιουργηθεί το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας ως ηγεμονία υποτελής στο σουλτάνο. Παράλληλα θα δοθεί αυτονομία, εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όμως, στην Ανατολική Ρωμυλία με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη.

Όμως τον Σεπτέμβριο του 1885 το βουλγαρικό εθνικιστικό κίνημα με πραξικόπημα στην Φιλιππούπολη κήρυξε την ένωση με το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας και έτσι ενσωμάτωσε παρά τις διεθνείς αντιδράσεις την Ανατολική Ρωμυλία.

Η ήττα της ρωσικής διπλωματίας με το Συνέδριο του Βερολίνου απομάκρυνε τη Βουλγαρία από τον πανσλαβιστή σύμμαχό της και έτσι άρχισε η προσέγγιση προς τη νέα μεγάλη διεθνή δύναμη, τη Γερμανία. Μετά από την βουλγαρική παρασπονδία οι Ρώσοι θα αναζητήσουν έναν νέο σλάβο σύμμαχο στα Βαλκάνια και αυτόν θα τον βρουν στο πρόσωπο της Σερβίας. Η πλήρης ανεξαρτησία της Βουλγαρίας όμως θα επιτευχθεί το 1908. Παρόλη τη στροφή της Βουλγαρίας προς τη Γερμανία, η Ρωσία θα επιμείνει και θα ωθήσει τη Βουλγαρία στη δημιουργία της Βαλκανικής Συμμαχίας το 1912.

Η αυστριακή πολιτική

Η Αυστρο-ουγγρική Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τα Βαλκάνια ως ένα ζωτικό χώρο στο Νότο που θα έπρεπε να βρίσκεται υπό τον έλεγχό της. Στόχος της υπήρξε ο έλεγχος της κοιλάδας του Αξιού και η κατάληψη της Οθωμανικής Θεσσαλονίκης. Στόχος της επίσης ήταν και η αναχαίτηση του πανσλαβισμού και της Σερβίας, εφόσον στα εδάφη της κατοικούσαν πολλοί πληθυσμοί σλαβικής προέλευσης και δεν θα ήθελε τον επηρεασμό της από τις γειτονικές σλαβικές χώρες. Παράλληλα, ήταν θανάσιμη αντίπαλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Και ακριβώς αυτή η αντιπαλότητα μετέτρεψε τα Βαλκάνια σε “πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης”.

Η αντιπαράθεση της Αυστρίας με τη Σερβία, η οποία ήταν πλέον σύμμαχος της Ρωσίας, ειδικά μετά την ενίσχυσή της από τις βαλκανικές της νίκες, θα δημιουργήσει τη θρυαλλίδα που θα προκαλέσει λίγο αργότερα τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Αυστροουγγαρία ανήκει στις χώρες που είχαν κέρδη από τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878 εφόσον της δόθηκε η διοίκηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οποία εν τούτοις περιοχή παρέμενε υπό την τυπική κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την Βοσνία-Ερζεγοβίνη θα προσαρτήσει πλήρως το 1908 εκμεταλλευόμενη την εσωτερική πολιτική κρίση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λόγω του κινήματος των Νεότουρκων.

Η πράξη αυτή εξόργισε την Σερβία και την Ρωσία και δημιούργησε συνθήκες ένοπλης αντιπαράθεσης. Επίσης η Αυστρία υποστήριξε τη Βουλγαρία στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Σερβίας και της Ελλάδας. Όλα αυτά τα στοιχεία θα αποτελέσουν τις αιτίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, η Αυστρο-ουγγαρία επιχείρησε σε συνεργασία με την Ιταλία, με τη δημιουργία του αλβανικού κράτους να εμποδίσει τη Σερβία να βρει έξοδο στην Αδριατική και να εξαφανίσει τις βλέψεις της Ελλάδας για τη Βόρειο Ήπειρο.

Η γερμανική πολιτική στα Βαλκάνια

Η μεγάλη στρατηγική επιλογή της Γερμανίας από τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε η συμμαχία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μέσω αυτής η οικονομική και γεωστρατηγική επέκταση στην Ανατολή (Drang nach Osten). Γι’ αυτό θεμέλιος λίθος της γερμανικής πολιτικής ήταν διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Γερμανία επένδυσε τεράστια κεφάλαια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γερμανικοί όμιλοι (όπως η Deutsche Bank) χρηματοδότησαν τη δημιουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Βερολίνου-Βαγδάτης, η οποία περνούσε μέσα από τα Βαλκάνια.

Η πλέον χαρακτηριστική προσωπικότητα αυτής της στρατηγικής γερμανικής επιλογής ήταν η αποστολή του Πρώσου στρατάρχη Κόλμαρ φον ντερ Γκολτς (Colmar Freiherr von der Goltz, 1843-1916), που έμεινε στην ιστορία ως Γκολτς Πασάς (Goltz Pasha). Ο Γκολτς εστάλη στην Κωνσταντινούπολη το 1883 στο πλαίσιο της συνεργασίας της Γερμανίας με τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β’. Αναμόρφωσε τις στρατιωτικές σχολές και δημιούργησε μια ομάδα αξιωματικών που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα επόμενα χρόνια. Η Γερμανία επένδυσε μεγάλα ποσά στην εκπαίδευση και στον εξοπλισμό του οθωμανικού στρατού.

Η νίκη των Οθωμανών κατά της Ελλάδας στον ατυχή πόλεμο του 1897 θεωρείται ότι οφείλεται στις μεταρρυθμίσεις, στους συμβούλους και στον εξοπλισμό που είχε εισαγάγει. Επίσης, και τα γιγάντια αμυντικά έργα του Σαραντάπορου, που οι Βαλκάνιοι σύμμαχοι τα θεωρούσαν απόρθητα, ήταν γερμανικής κατασκευής και διοίκησης. Επίσης ο Γκολτς πασάς φέρει σημαντική ευθύνη για τις διώξεις και τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων) στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Με το βιβλίο του “Ο λαός στα όπλα” (Das Volk im Waffen), εισήγαγε την έννοια του απόλυτου, ολοκληρωτικού πολέμου, καλλιεργώντας την άποψη ότι ο στόχος μιας εκστρατείας δεν είναι απλώς η ήττα του αντίπαλου στρατού, αλλά ο ολοκληρωτικός αφανισμός του εχθρού. Το βιβλίο αυτό έγινε το “ευαγγέλιο” των Νεότουρκων. Ο Ενβέρ Πασάς είχε τον Γκολτς ως δάσκαλο και πρότυπο. Οι Νεότουρκοι εφάρμοσαν αυτή τη θεωρία της “εσωτερικής εκκαθάρισης” απέναντι στους χριστιανούς, τους οποίους θεωρούσαν εσωτερικό εχθρό και εμπόδιο για την ομογενοποίηση του κράτους.

Μετά την ήττα των Νεότουρκων το 1912, η γερμανική βαλκανική πολιτική αναπροσαρμόστηκε και συμπεριέλαβε και άλλες βαλκανικές χώρες. Ο νέος σύμμαχος ήταν πλέον η Βουλγαρία και ένα από τα μεταπολεμικά φιλέτα που της υποσχέθηκαν ήταν η Ανατολική Μακεδονία.

Η ιταλική πολιτική

Στη πρώτη φάση, η ιταλική πολιτική είχε ως κύριο στόχο την μετατροπή της Αδριατικής σε “ιταλική λίμνη”. Θεωρούσε ως ανταγωνιστές την Αυστρία και τη Σερβία και για αυτό επένδυε στη δημιουργία της ανεξάρτητης Αλβανίας. Ένα αλβανικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ιταλίας θα ήλεγχε τα στενά του Οτράντο και θα ήταν φυσικός φραγμός τόσο της Σερβίας, όσο και της Ελλάδας.

Στη Διάσκεψη του Λονδίνου στα τέλη του 1912, η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία πρωτοστάτησαν για τη δημιουργία του κράτους της Αλβανίας. Αυτό έγινε αποκλειστικά για να αποκλειστεί η Σερβία από τη θάλασσα και να περιοριστούν τα ελληνικά κέρδη στην Ήπειρο. Παράλληλα, η Ιταλία αποσκοπούσε στην εδραίωση της παρουσίας της και στην Μεσόγειο. Έτσι, με τον ιταλο-τουρκικό πόλεμο του 1911-12 κατάφερε να αποσπάσει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία τη Λιβύη και τα Δωδεκάνησα.

Στο επίπεδο των διεθνών συμμαχιών η Ιταλία κινήθηκε με βάση τα γεωπολιτικά της συμφέροντα. Ενώ ανήκε στη Τριπλή Συμμαχία μαζί με την Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, δεν δίστασε να υπονομεύσει την Αυστρία στα Βαλκάνια. Επίσης, όταν έκρινε ότι άλλαζαν οι Συνθήκες άλλαζε και μέτωπο. Έτσι, όταν η Ελλάδα με τον Εθνικό Διχασμό θα βρεθεί στο φιλογερμανικό στρατόπεδο (1915-1917) εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία θα εγκαταλείψει την Τριπλή Συμμαχία. Θα προσχωρήσει στην Αντάντ ευελπιστώντας στα μεταπολεμικά κέρδη, τα οποία ήταν αυτά που έχανε η Ελλάδα με την φιλογερμανική της πολιτική. Δηλαδή την Δυτική Μικρά Ασία με τη Σμύρνη προσδοκώντας στη δημιουργία ενός ιταλικού κράτους μαζί με τα Δωδεκάνησα, μέσω του οποίου θα ήλεγχε την Ανατολική Μεσόγειο.

Η πολιτική Βρετανίας-Γαλλίας

Ιστορικά, το Λονδίνο υποστήριζε την εδαφική ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να εμποδίσει τη ρωσική κάθοδο στη Μεσόγειο. Γι’ αυτό και η πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας στα Βαλκάνια το 1912 χαρακτηριζόταν από ουδετερότητα, επιδίωξη διατήρησης των ισορροπιών και αποτροπή ενός γενικευμένου ευρωπαϊκού πολέμου. Όταν έγινε σαφές ότι η Βαλκανική Συμμαχία (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, Μαυροβούνιο) επικρατούσε ολοκληρωτικά στα πεδία των μαχών, η Βρετανία εγκατέλειψε το δόγμα της οθωμανικής ακεραιότητας. Η Βρετανία έβλεπε θετικά την εδαφική επέκταση της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου και τη Μακεδονία, καθώς θεωρούσε τη χώρα μια ναυτική δύναμη που θα μπορούσε μελλοντικά να λειτουργήσει ως ανάχωμα σε άλλες επιρροές στη Μεσόγειο.

Σε μεγάλο βαθμό η μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία συνέπιπταν στις εκτιμήσεις και στα συμφέροντα για τα της βαλκανικής. Παρότι και οι δύο χώρες ήταν σύμμαχες με τη Ρωσική Αυτοκρατορία, δεν επιθυμούσαν εκείνη τη στιγμή τον έλεγχο των Στενών από αυτήν μέσω της Βουλγαρίας. Παράλληλα, και οι δύο χώρες προσπαθούσαν να μην επιτρέψουν τα πράγματα να εξελιχθούν προς ένα γενικευμένο πόλεμο στην Ευρώπη. Η πολιτική της Γαλλίας στα Βαλκάνια το 1912 χαρακτηριζόταν από την αγωνιώδη προσπάθεια αποτροπής ενός ευρωπαϊκού πολέμου, τη διατήρηση των οικονομικών της επενδύσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την ενίσχυση της συμμαχίας της με τη Ρωσία.

Όταν η Βρετανία ανέλαβε πρωτοβουλία και συγκάλεσε τη Συνδιάσκεψη των Πρεσβευτών στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1912, για την ειρηνική διευθέτηση των συνόρων μετά το τέλος του βαλκανικού πολέμου, η Γαλλία την υποστήριξε με όλες της τις δυνάμεις προσδοκώντας στον περιορισμό της κρίσης στο διπλωματικό πεδίο. Φυσικά όπως γνωρίζουμε, ο στόχος αυτός δεν επιτεύχθηκε λόγω των βουλγαρικών προσδοκιών για πλήρη επικράτηση στη Μακεδονία.

Στην ερώτησή του υπογραμμίζει ότι η Αυστραλία αποτελεί αγορά στρατηγικής σημασίας για τις ευρωπαϊκές εξαγωγές ελαιολάδου, έχοντας εισαγάγει περισσότερους από 42.000 τόνους κατά την περίοδο 2024-2025. Έτσι, μια ενδεχόμενη υποχρεωτική εφαρμογή του συστήματος HSR θα μπορούσε να δημιουργήσει αδικαιολόγητα τεχνικά εμπόδια στο εμπόριο, με σοβαρές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών και ελληνικών αγροδιατροφικών προϊόντων.

Ο Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αξιολογήσει τις επιπτώσεις της πρότασης στις ευρωπαϊκές εξαγωγές, να εξετάσει τη συμβατότητά της με τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) για τα Τεχνικά Εμπόδια στο Εμπόριο και να θέσει το ζήτημα στον επίσημο θεσμικό διάλογο μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αυστραλίας.

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να παρακολουθεί αμέτοχη την υιοθέτηση συστημάτων διατροφικής επισήμανσης από εμπορικούς της εταίρους που αντί να ενημερώνουν αντικειμενικά τον καταναλωτή, δημιουργούν στρεβλές εντυπώσεις και λειτουργούν ως εμπόδια για εμβληματικά ευρωπαϊκά προϊόντα» υπογραμμίζει ο Γ. Μανιάτης και συνεχίζει «Το ελληνικό ελαιόλαδο και η επιτραπέζια ελιά δεν είναι απλώς εξαγώγιμα αγαθά. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της Μεσογειακής μας Διατροφής, ενός διατροφικού προτύπου που αναγνωρίζεται διεθνώς για τα οφέλη του στην υγεία, όσο και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η Κομισιόν οφείλει να υπερασπιστεί με αποφασιστικότητα τους παραγωγούς μας, διασφαλίζοντας ίσους όρους ανταγωνισμού και αποτρέποντας τη δημιουργία νέων, αδικαιολόγητων εμπορικών φραγμών σε βάρος των ευρωπαϊκών ποιοτικών προϊόντων».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

«Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης προς την Επιτροπή Άρθρο 144 του Κανονισμού Γιάννης Μανιάτης (S&D)

Θέμα: Προστασία ελαιόλαδου και επιτραπέζιας ελιάς από την πρόταση (P1067) της Ανεξάρτητης Διακρατικής Αρχής Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας (FSANZ)

H Ανεξάρτητη Διακρατική Αρχή Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας (FSANZ), έθεσε πρόσφατα σε δημόσια διαβούλευση πρόταση (P1067[1]) για υποχρεωτική εφαρμογή του συστήματος εμπρόσθιας διατροφικής επισήμανσης “Health Star Rating” (HSR), σε όλα τα συσκευασμένα τρόφιμα.

Σύμφωνα με τεχνικές παρατηρήσεις, ο αλγόριθμος στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του συστήματος HSR, δίνει υπέρμετρη βαρύτητα σε μεμονωμένους διατροφικούς δείκτες, χωρίς να αξιολογείται επαρκώς η συνολική διατροφική αξία συγκεκριμένων προϊόντων, οδηγώντας τους καταναλωτές σε παραπλανητικά συμπεράσματα αλλά και δημιουργώντας εμπορικές στρεβλώσεις εις βάρος ευρωπαϊκών προϊόντων υψηλής διατροφικής και πολιτιστικής αξίας.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων προϊόντων αποτελούν το ελαιόλαδο και η επιτραπέζια ελιά, θεμελιώδη στοιχεία της αναγνωρισμένης από την UNESCO Μεσογειακής Διατροφής, για τα οποία ο αλγόριθμος δεν λαμβάνει υπόψιν τόσο τα φυσικά βιοδραστικά συστατικά τους όσο και τα τεκμηριωμένα επιστημονικά οφέλη μιας ισορροπημένης κατανάλωσης τους.

Δεδομένου ότι η Αυστραλία αποτελεί αγορά στρατηγικής σημασίας, με εισαγωγές 42.272 τόνους ελαιόλαδου κατά την περίοδο 2024/2025, η πιθανή εφαρμογή του HRS ενδέχεται να δημιουργήσει Τεχνικό Εμπόδιο στο Εμπόριο, πλήττοντας την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών κι ελληνικών εξαγωγών.

Ερωτάται η Επιτροπή: Έχει αξιολογήσει τις επιπτώσεις της πρότασης P1067 στις εξαγωγές ευρωπαϊκού ελαιόλαδου και επιτραπέζιων ελιών;

Είναι η πρόταση P1067 συμβατή τη Συμφωνίας του ΠΟΕ για τα Τεχνικά Εμπόδια στο Εμπόριο;

Προτίθεται να εγγράψει το συγκεκριμένο θέμα στον θεσμικό διάλογο ΕΕ-Αυστραλίας για τα Τεχνικά Εμπόδια στο Εμπόριο;».

Η μεγάλη ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης πήγε χαμένη. Η ελληνική οικονομία βασίζεται σε μία ανάπτυξη που είναι ξεπούλημα της εγχώριας περιουσίας, -real estate-, και όχι ισχυρές, παραγωγικές, ανταγωνιστικές επενδύσεις που θα δημιουργήσουν καλές θέσεις εργασίας.

Περιφερειακή ανάπτυξη δεν υπάρχει στο ραντάρ της κυβέρνησης. Το μόνο που βλέπουμε, είναι σκάνδαλα, διαφθορά. Ο κόσμος ζει ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας παντού. Στα τρόφιμα, στην υγεία, στα ενοίκια. Γι’ αυτό, λοιπόν, χρειάζεται πολιτική αλλαγή. Με ένα προοδευτικό σχέδιο ευθύνης και συνέπειας. Εμείς θα αγωνιστούμε και είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Γιατί οι πολίτες θέλουν την αλλαγή και το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τη φέρει».

Ολόκληρη η δήλωση του κ. Νικητιάδη έχει ως εξής: “Εφτά χρόνια δήθεν προσπάθειας για την καταπολέμηση της ακρίβειας από τη Ν.Δ. Εφτά χρόνια πλήρους αποτυχίας. Εφτά χρόνια κατά τα οποία η Κυβέρνηση άφησε την ακρίβεια να γίνει καθεστώς, τον οικογενειακό προϋπολογισμό να διαλύεται και τα ολιγοπώλια να ισχυροποιούνται ανεξέλεγκτα.

Σήμερα, στο Μέγαρο Μαξίμου ανέβασαν ακόμη μία προεκλογική παράσταση. Παριστάνουν πως τώρα θα βρουν λύση για την ακρίβεια και παραδέχονται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι τα έως τώρα δήθεν μέτρα τους δεν απέδωσαν. Ακόμη χειρότερα, αντί να ενισχύσουν τους ελέγχους, ανακοίνωσαν ότι δεν θα παραταθεί το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των εταιρειών. Δηλαδή, παίρνουν πίσω το μόνο – ίσως – δεσμευτικό μέτρο και το αντικαθιστούν με υποσχέσεις και «δεσμεύσεις» της αγοράς. Για μία ακόμη φορά, η Κυβέρνηση έρχεται εκ των υστέρων και καθυστερημένως να διαχειριστεί την ακρίβεια που η ίδια άφησε να γιγαντωθεί. Αντί να προλαμβάνει, τρέχει πίσω από το πρόβλημα. Αντί να εφαρμόζει ουσιαστικά μέτρα, όπως αυτά που έχει προτείνει εδώ και πολύ καιρό το ΠΑΣΟΚ, στήνει ακόμη μία επικοινωνιακή παράσταση με «συμφωνίες κυρίων» και ανέξοδες δεσμεύσεις.

Μας λένε ότι για δύο μήνες θα υπάρξει «σταθεροποίηση» τιμών. Σταθεροποίηση, όμως, σε τι επίπεδο; Στα ήδη πανάκριβα ράφια; Στους ήδη εξαντλημένους οικογενειακούς προϋπολογισμούς; Η σταθεροποίηση της ακρίβειας αποτελεί παράταση της αφαίμαξης των νοικοκυριών. Μας λένε επίσης ότι από τον Σεπτέμβριο θα υπάρξει «δραστική μείωση» τιμών σε βασικά προϊόντα. Δηλαδή, ζητούν από τους πολίτες να αντέξουν άλλο ένα καλοκαίρι ακρίβειας, με την υπόσχεση ότι κάποτε, αργότερα, από το Σεπτέμβριο θα πέσουν οι τιμές… που δεν έπεσαν εδώ και εφτά χρόνια.

Είναι η τρίτη φορά επί ΝΔ που υπόσχονται μειώσεις τιμών με «συμφωνίες κυρίων». Κάθε φορά οι ανακοινώσεις είναι πανηγυρικές, αλλά τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Κάθε φορά η πραγματικότητα διαψεύδει την κυβερνητική προπαγάνδα. Τα καλάθια, οι λίστες προϊόντων, οι εθελοντικές μειώσεις και οι επικοινωνιακές συσκέψεις δεν συγκράτησαν την ακρίβεια. Αντιθέτως, η ακρίβεια ρίζωσε και έγινε μόνιμο καθεστώς”.

Κ. Τσουκαλάς για συνταξιοδοτικό

«Η κυβέρνηση στον απολογισμό της επταετιας της πανηγυρίζει για την ονομαστική αύξηση 16,4% των συντάξεων, ενώ στο ίδιο γράφημα αποδέχεται πως ο δομικός πληθωρισμός αυξήθηκε ονομαστικά 19,8% μόλις την τελευταία πενταετία. Ομολογεί ξεκάθαρα πως μείωσε το πραγματικό εισόδημα των συνταξιούχων.

Αν λάβει κανείς υπόψη πως ο σωρευτικός πληθωρισμός στα τρόφιμα αυξήθηκε από το 2021 περίπου κατά 39%, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως η μείωση των συντάξεων είναι ακόμα μεγαλύτερη. Σκοπίμως το κυβερνητικό αφήγημα δεν αναφέρει πως ακόμα και αυτή τη μικρή ονομαστική αύξηση που είναι κάτω από την αύξηση του πληθωρισμού, δεν την έλαβαν όλοι οι συνταξιούχοι καθώς εξαιρέθηκαν όσοι είχαν προσωπική διαφορά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαπάτησε τους συνταξιούχους. Υποσχέθηκε κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και τον εφάρμοσε πιστά. Είναι ώρα για πολιτική αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ. Για μια κυβέρνηση που θα κοιτά τους συνταξιούχους στα μάτια. Ομολογεί ξεκάθαρα πως μείωσε το πραγματικό εισόδημα των συνταξιούχων.

Αν λάβει κανείς υπόψη πως ο σωρευτικός πληθωρισμός στα τρόφιμα αυξήθηκε από το 2021 περίπου κατά 39%, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως η μείωση των συντάξεων είναι ακόμα μεγαλύτερη. Σκοπίμως το κυβερνητικό αφήγημα δεν αναφέρει πως ακόμα και αυτή τη μικρή ονομαστική αύξηση που είναι κάτω από την αύξηση του πληθωρισμού, δεν την έλαβαν όλοι οι συνταξιούχοι καθώς εξαιρέθηκαν όσοι είχαν προσωπική διαφορά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαπάτησε τους συνταξιούχους. Υποσχέθηκε κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και τον εφάρμοσε πιστά. Είναι ώρα για πολιτική αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ. Για μια κυβέρνηση που θα κοιτά τους συνταξιούχους στα μάτια».

Κατά τις συναντήσεις, οι δύο Υπουργοί εξέφρασαν την κοινή τους βούληση για την περαιτέρω ενίσχυση των διμερών αμυντικών σχέσεων και εξέτασαν τις δυνατότητες συνεργασίας στον τομέα της Κυβερνοασφάλειας.

Επίσης, ο κ. Δένδιας ενημέρωσε τον Αλβανό Υπουργό Άμυνας για την υλοποίηση της μεταρρύθμισης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με την «Ατζέντα 2030». Επιπλέον, συζητήθηκαν περιφερειακά και διεθνή ζητήματα Άμυνας και Ασφάλειας.

Στις συνομιλίες παρευρέθησαν από ελληνικής πλευράς ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Δημήτριος – Ελευθέριος Κατάρας ΠΝ, ο Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) Αντιπτέραρχος (Ι) Βασίλειος Μπρούμας, ο Γενικός Διευθυντής Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) Υποστράτηγος Ιωάννης Μπούρας και ο Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας & Διεθνών Σχέσεων (ΓΔΠΕΑΔΣ) Πρέσβυς ε.τ. Μιχαήλ Σπινέλλης. Από την αλβανική πλευρά, συμμετείχαν επίσης, η Πρέσβης της Αλβανίας στην Ελλάδα Λουέλα Χαϊταράγκα (Luela Hajdaraga), ο Διοικητής της Διοίκησης Κυβερνοάμυνας Ταξίαρχος Hamdi Doda, o Διευθυντής του Γραφείου του Υπουργού Άμυνας της Αλβανίας Ervis Tema και ο Ταξίαρχος Σύμβουλος του Υπουργού Άμυνας, Bardhyl Nuredinaj.

«Η στρατηγική αυτονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτέλεσε έναν από τους βασικούς στόχους της κυπριακής προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ», ανέφερε, με στόχο την αποτελεσματικότερη προστασία των πολιτών και των ευρωπαϊκών αξιών.

Η κυρία Δημητρίου υπογράμμισε ότι απαιτούνται μεγαλύτερη ενότητα, λειτουργικότητα και μια κοινή ευρωπαϊκή κουλτούρα ασφάλειας και άμυνας, ενώ ζήτησε ταχύτερες διαδικασίες λήψης αποφάσεων και περιορισμό της γραφειοκρατίας.

«Θα πρέπει να περάσουμε από τη λογική της ετοιμότητας στην πραγματική ετοιμότητα», σημείωσε, τονίζοντας ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις μεταβάλλονται με τέτοια ταχύτητα, ώστε η Ευρώπη οφείλει να συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωσή τους και όχι απλώς να τις ακολουθεί.

Αναφερόμενη στον ρόλο Ελλάδας και Κύπρου, έκανε λόγο για δύο χώρες που λειτουργούν ως παράγοντες ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, επισημαίνοντας ότι έχουν αναπτύξει σημαντικές συνέργειες σε κρίσιμους τομείς, όπως ο οικονομικός διάδρομος India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC).

Κλείνοντας, επανέλαβε τη δέσμευση της Κύπρου για περαιτέρω ενίσχυση της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας, συνδέοντας τη θέση της χώρας με τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή. «Όταν ζεις σε μία χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή, μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα την ανάγκη της ασφάλειας», ανέφερε, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η Κύπρος μπορεί να αποτελέσει καταλύτη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Για περισσότερες πληροφορίες για το Συνέδριο και το πρόγραμμα επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: https://defence.delphiforum.gr/

Η δυνατότητα αξιοποίησης των νέων μορφών απασχόλησης θα ξεκινήσει πιλοτικά από τις Επιχειρησιακές Μονάδες του IT και του HR, με στόχο, μέχρι το τέλος της χρονιάς, να αξιολογηθεί η επέκτασή τους σε όλους τους εργαζομένους του ΟΤΕ. Για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα και σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες τους, οι εργαζόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα:

• κατανομής του ημερήσιου ωραρίου μεταξύ φυσικής παρουσίας και τηλεργασίας, διατηρώντας το ημερήσιο οκτάωρο και το εβδομαδιαίο 40ωρο,
• τετραήμερης δεκάωρης απασχόλησης, με διατήρηση του 40ωρου εβδομαδιαίου ωραρίου και χορήγηση μίας επιπλέον ημέρας ανάπαυσης,
• ευέλικτης κατανομής των ωρών απασχόλησης μέσα στην εβδομάδα, με δυνατότητα συσσώρευσης χρόνου απασχόλησης και αξιοποίησής του σε μεταγενέστερο χρόνο ως επιπλέον άδεια αναψυχής,
• εξ’ αποστάσεως απασχόλησης από οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αξιοποιώντας επιπλέον ποσοστό τηλεργασίας πέραν του υφιστάμενου πλαισίου,
• προσωρινής μείωσης του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης, έως και τέσσερις ώρες ημερησίως, με αντίστοιχη αναλογική προσαρμογή των αποδοχών.

Με αφορμή την εισαγωγή των νέων, ευέλικτων μορφών απασχόλησης, ο κ. Πάνος Τσιαντούλας, Chief People Officer Ομίλου ΟΤΕ, δήλωσε: «Στον ΟΤΕ πιστεύουμε ότι ένα σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον βασίζεται στην εμπιστοσύνη, στην ευελιξία και στον σεβασμό στις ανάγκες των ανθρώπων. Δοκιμάζουμε νέες ευέλικτες μορφές απασχόλησης δίνοντας στους εργαζομένους μας τη δυνατότητα να οργανώνουν καλύτερα τον χρόνο και την καθημερινότητά τους, διατηρώντας παράλληλα υψηλά επίπεδα συνεργασίας, υπευθυνότητας και αποτελεσματικότητας. Συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε μαζί με τους ανθρώπους μας, επενδύοντας σε πρακτικές που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σήμερα και διαμορφώνουν ένα σύγχρονο περιβάλλον απασχόλησης».

Παράλληλα, σε συνεννόηση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και για την ενδυνάμωση του υφιστάμενου ρυθμιστικού πλαισίου, ενσωματώθηκε στον Εσωτερικό Κανονισμό Προσωπικού και η Πολιτική κατά της Βίας και Παρενόχλησης, με την υπογραφή σχετικής Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Aydınlık υποστηρίζει ότι στην ημερήσια διάταξη περιλαμβάνονται η «Γαλάζια Πατρίδα», η Κύπρος, η γενοκτονία των Αρμενίων, καθώς και οι εξελίξεις στο Καραμπάχ. Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε κατηγορίες περί «τουρκικής κατοχής» στην Κύπρο και σε θέσεις που αποδίδονται σε ομιλητές οι οποίοι ζητούν αυξημένη πίεση προς την Τουρκία τόσο από το ΝΑΤΟ όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις τοποθετήσεις του Sinan Ciddi, ο οποίος υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν μπορεί, ως μέλος του ΝΑΤΟ, να ακολουθεί πολιτικές που αποδυναμώνουν τη Συμμαχία, ενώ χαρακτηρίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως στρατηγική που αντιβαίνει στα συμφέροντα ΗΠΑ και Ισραήλ. Στο ίδιο δημοσίευμα παρουσιάζεται και ο Σάββας Τσιβίκος ως εκπρόσωπος του ελληνικού–ελληνοκυπριακού λόμπι στις ΗΠΑ, με δηλώσεις περί απειλών της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ.

Σε ανάλυση της τουρκικής Ekonomi εξετάζονται οι διαδικασίες έγκρισης εξοπλιστικών συμφωνιών στις Ηνωμένες Πολιτείες και επισημαίνεται ότι η πλήρης ανατροπή τέτοιων αποφάσεων είναι πολιτικά δύσκολη, γεγονός που καθιστά πιθανότερη, κατά την αρθρογράφο, την έγκριση πωλήσεων προς την Τουρκία. Ωστόσο, υπογραμμίζεται ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη τη θεσμική υποστήριξη, καθώς οι ισορροπίες στο Κογκρέσο ενδέχεται να μεταβληθούν μελλοντικά.

Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης την συνεργασία Τουρκίας–Ισραήλ ως αντιστάθμισμα στην πίεση ελληνικών και αρμενικών λόμπι στην Ουάσιγκτον, σημειώνοντας ότι η επιδείνωση των σχέσεων Άγκυρας–Τελ Αβίβ μετά το 2023 έχει αλλάξει αυτή τη δυναμική. Παράλληλα, σημειώνεται ότι η πιθανή αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από ισραηλινές πολιτικές κινήσεις θα μπορούσε να επηρεάσει ευρύτερα το αμερικανικό πολιτικό σκηνικό.

Στο Sözcü TV, ο πρώην διπλωμάτης Aydın Sezer υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει τον ρόλο της μέσω αραβικών χωρών και ότι βρίσκονται σε εξέλιξη παρασκηνιακές διπλωματικές επαφές με το Ισραήλ.

Τέλος, σε άρθρο της Evrensel, επισημαίνεται ότι οι θετικές αναφορές των ΗΠΑ προς την Τουρκία ενδέχεται να συνοδεύονται από πολιτικές απαιτήσεις, όπως επαναπροσδιορισμό της τουρκικής στάσης σε ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου, της Κύπρου, της σχέσης με τη Ρωσία και της προσέγγισης προς το Ισραήλ.

Στο ίδιο πλαίσιο σημειώνεται ότι οι ισορροπίες αυτές συνδέονται με ευρύτερες γεωπολιτικές διαπραγματεύσεις και δεν αποτελούν σταθερές εγγυήσεις. Συνολικά, τα τουρκικά μέσα παρουσιάζουν ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας, όπου λόμπι, διεθνείς συμμαχίες και περιφερειακές συγκρούσεις διαμορφώνουν ένα σύνθετο πλαίσιο πιέσεων και ανταγωνισμών γύρω από την Τουρκία.