Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η εθνική οικονομία αντέχει και τα πηγαίνει καλύτερα από όσο αναμενόταν. «Όμως, το άγχος του σούπερ μάρκετ, τα έξοδα των παιδιών, τα ακριβότερα καύσιμα και η φροντίδα των ηλικιωμένων παραμένουν, παντού στην Ευρώπη αλλά και στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό και σήμερα ανακοινώνω μία δέσμη ρυθμίσεων ανακούφισης που απευθύνονται στο σύνολο του πληθυσμού, ως μέρισμα της προόδου που η πολιτεία επιστρέφει στην κοινωνία».

Επίσης τόνισε ότι πρόκειται για πλεόνασμα το οποίο προέκυψε από μία συνετή οικονομική πολιτική, που περιορίζει τις περιττές κρατικές δαπάνες και καταπολεμά τη φοροδιαφυγή, που ενισχύει την ανάπτυξη, στηρίζοντας το εισόδημα, ενώ μειώνει τους φόρους αλλά και το δημόσιο χρέος. «Πλεόνασμα, μάλιστα, μεγαλύτερο από εκείνο που υπολογίζαμε, κάτι εξαιρετικά σπάνιο ακόμη και μεταξύ των πιο ισχυρών οικονομιών» είπε.

«Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι στοχευμένες παρεμβάσεις μας απευθύνονται στους πολλούς, χωρίς ποτέ να αμφισβητούν τη δημοσιονομική ισορροπία. Υψώνουν έτσι ένα ακόμη “ανάχωμα” στην κρίση της συγκυρίας, κυρίως για τις οικογένειες με παιδιά, τους συνταξιούχους, τους ενοικιαστές, τους αγρότες, τις επιχειρήσεις, αλλά και εκατομμύρια πολίτες με ληξιπρόθεσμες οφειλές» πρόσθεσε ο πρωθυπουργός. Στη συνέχεια αναφέρθηκε συγκεκριμένα στα μέτρα που θα ισχύσουν.

«Συγκεκριμένα, λοιπόν, και για το επόμενο διάστημα θα ισχύσουν τα εξής:

– Επεκτείνεται η επιδότηση του diesel στο δίκτυο με 20 λεπτά και για τον μήνα Μάιο. Μία ρύθμιση που, προφανώς, ανακουφίζει επιχειρήσεις και καταναλωτές.

– Συνεχίζεται επίσης, μέχρι και τον Αύγουστο, η επιδότηση των λιπασμάτων με το 15% της αξίας των τιμολογίων αγοράς τους. Ένα μέτρο που δυνητικά αφορά 250.000 αγρότες, όπως και νομικά πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον πρωτογενή τομέα.

– Παρέχεται έκτακτη ενίσχυση σε οικογένειες με παιδιά, ύψους 150 ευρώ για κάθε παιδί. Αυτή θα δοθεί χωρίς καμία αίτηση στα τέλη Ιουνίου και θα απευθύνεται σε σχεδόν 1 εκατομμύριο νοικοκυριά, με παραπάνω από 3 εκατομμύρια μέλη, σχεδόν το 80%, δηλαδή, των οικογενειών με τέκνα.

– Αυξάνεται, παράλληλα, σε 300 ευρώ καθαρά η ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, ανασφάλιστων υπερηλίκων και ατόμων με αναπηρία που καταβάλλεται κάθε Νοέμβριο σε βάση μόνιμη και ετήσια. Ενώ διευρύνεται η περίμετρός της, καλύπτοντας πλέον 1,9 εκατομμύρια δικαιούχους, δηλαδή το 85% των συνταξιούχων άνω των 65 ετών.

– Αυξάνονται, ακόμα, τα εισοδηματικά όρια προκειμένου το ένα ενοίκιο ετησίως να επιστρέφεται σε περισσότερους. Έτσι, ανακουφίζονται επιπλέον 70.000 νοικοκυριά και στηρίζονται συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο ενοικιαστές, το 86% του συνόλου.

Επιτρέψτε μου, όμως, να σταθώ ξεχωριστά και στις τολμηρές πρωτοβουλίες μας για το ιδιωτικό χρέος. Πρόκειται για αποφάσεις που βοηθούν εκατομμύρια οφειλέτες και ταυτόχρονα απελευθερώνουν την οικονομική δραστηριότητα. Και αυτές είναι:

Πρώτον, η κατάσχεση του τραπεζικού λογαριασμού ενός οφειλέτη θα μπορεί πλέον να αίρεται εάν έχει εξοφληθεί το 25% της οφειλής του και έχουν ρυθμιστεί οι λοιπές υποχρεώσεις του προς τη φορολογική διοίκηση.

Δεύτερον, στο εξής δίνεται επίσης η δυνατότητα να ενταχθούν στον εξωδικαστικό μηχανισμό και χρέη από 5.000 μέχρι 10.000 ευρώ, κάτι το οποίο εξυπηρετεί περίπου 300.000 ενδιαφερόμενους.

Και τρίτον και σημαντικότερο, οφειλές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2023 θα μπορούν τώρα να ενταχθούν σε καθεστώς 72 δόσεων, με μόνη προϋπόθεση την αποπληρωμή ή τον διακανονισμό τυχόν νέων ληξιπρόθεσμων μετά το 2023».

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι τα μέτρα που θα αναλυθούν από το οικονομικό επιτελείο έχουν κόστος περίπου μισό δισεκατομμύριο ευρώ.

«Προστίθενται στα μέτρα του τρέχοντος Προϋπολογισμού και στη μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση που ήδη υλοποιείται, επίσης στην αύξηση του κατώτατου μισθού και την αναβάθμιση των ετήσιων αποδοχών για το 2026, και βέβαια στα 300 εκατομμύρια που ήδη διατέθηκαν ως άμυνα στις συνέπειες από τη σύρραξη στο Ιράν» τόνισε.

Καταλήγοντας ο πρωθυπουργός ανέφερε: «Γνωρίζω ότι πολλοί θα ισχυριστείτε ότι τα μέτρα είναι ανεπαρκή. Πράγματι, κανένα κράτος, όσο ισχυρό και να είναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο του τις συνέπειες μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Είναι, όμως, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να διαταράξουμε την οικονομική ισορροπία που με τόσο κόπο κατακτήσαμε».

«Είναι το μερίδιο σιγουριάς και προκοπής που η Ελλάδα κατακτά μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον ανασφάλειας και το μοιράζεται με την κοινωνία της. Αλλά είναι και ένα μήνυμα ελπίδας ότι οι κόποι των Ελληνίδων και των Ελλήνων φέρνουν αποτελέσματα και ότι, παρά τις δυσκολίες, μπορούμε να αισιοδοξούμε» πρόσθεσε.

Η έκθεση αναφέρει ότι ο αριθμός των μεταναστών που ζουν στην ΕΕ αυξήθηκε το 2025 κατά περίπου 2,1 εκατομμύρια σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας τα 64,2 εκατομμύρια και καταγράφοντας νέο ρεκόρ. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, η μελέτη, η οποία βασίζεται σε στοιχεία της Eurostat και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), υπενθυμίζει ότι το 2010 ο αριθμός αυτός ανερχόταν σε 40 εκατομμύρια, υπογραμμίζοντας τη δραματική αύξηση που σημειώθηκε στο μεσοδιάστημα.

Στην κορυφή η Γερμανία

Η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γερμανία, διατήρησε τη θέση της ως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αλλοδαπών κατοίκων εντός της Ένωσης, με περίπου 18 εκατομμύρια άτομα. Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο της έκθεσης είναι ότι το 72% των μεταναστών στη Γερμανία ανήκει στον πληθυσμό σε ηλικία εργασίας.

Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία κατέγραψε τον ταχύτερο ρυθμό αύξησης το τελευταίο διάστημα, προσθέτοντας περίπου 700 χιλιάδες άτομα στον μεταναστευτικό της πληθυσμό, ο οποίος έφτασε συνολικά τα 9,5 εκατομμύρια.

Άνιση κατανομή του βάρους

Η μελέτη αποκαλύπτει επίσης ότι οι μεταναστευτικές τάσεις στην ΕΕ παρουσιάζουν άνιση κατανομή. Αν και οι μεγάλες χώρες ξεχωρίζουν σε απόλυτους αριθμούς, σε σχέση με το μέγεθος του πληθυσμού τους, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν πολύ υψηλότερα ποσοστά μεταναστών.

Οι αιτήσεις ασύλου συγκεντρώνονται σε 4 χώρες

Η άνιση κατανομή του μεταναστευτικού πληθυσμού αντανακλάται και στις αιτήσεις ασύλου. Σύμφωνα με την έκθεση, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Γερμανία συγκεντρώνουν σχεδόν τα τρία τέταρτα όλων των αιτήσεων ασύλου στην ΕΕ.

Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν κάνει και κάτι δραστικό για να πειθαναγκάσει την Τεχεράνη να δώσει κάποια απάντηση. Αντίθετα, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι παρέχει κάλυψη στο θεοκρατικό καθεστώς για να παρατείνει και αυτό, όσο μπορεί, την απάντησή του, χωρίς καν να δεσμεύεται ότι θα το πράξει! Κι αυτό διότι και οι Ιρανοί έχουν θέσει τις δικές τους προϋποθέσεις για να συνεχίσουν τη διπλωματική διαδικασία.

Δεν είναι όμως παράλογο για το Ιράν να δηλώνει πως δεν διαπραγματεύεται εάν δεν ανοίξει το Ορμούζ. Αυτά αφορούν την αλφαβήτα της θεωρίας διαπραγματεύσεων. Οι δε Αμερικανοί, μάλλον ως διαπραγματευτική ευκαιρία θα έπρεπε να το αντιμετωπίσουν και να συμφωνήσουν, θέτοντας όμως από την πλευρά τους την προϋπόθεση να μην υπάρχει κάποια χρέωση στα πλοία για τη διέλευση!

Αυτό αφενός θα ανακούφιζε τις δυτικές οικονομίες που ήδη υποφέρουν ενεργειακά και οικονομικά από τον πόλεμο και θα ενίσχυε τη προβληματική συνοχή στο «φυτικό στρατόπεδο». Αντ’ αυτού, η ρητορική Τραμπ υποκύπτει στις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες δίνοντας έμφαση στις πραγματικά πολύ μεγάλες καταστροφές που έχουν γίνει στο Ιράν από τα αμερικανικές και τις ισραηλινές δυνάμεις.

Το πρόβλημα είναι όμως, ότι αυτή ακριβώς η έμφαση και διαρκής υπενθύμιση, αφενός επιτείνει την ασυμφωνία εντός του ιρανικού καθεστώτος για το δέον γενέσθαι και αφετέρου έμμεσα υπενθυμίζει το ότι το να εισέλθεις σε έναν πόλεμο είναι το εύκολο μέρος. Το να εξέλθεις είναι το περίπλοκο και μάλιστα κατά τρόπον που θα αιτιολογεί το κόστος που καταβλήθηκε σε πολλαπλά επίπεδα.

Το αδιέξοδο Τραμπ με το Ιράν

Αυτή η κατάσταση περιγράφει το στρατηγικό αδιέξοδο της αμερικανικής ηγεσίας. Προφανώς έχει στο επίπεδο των στρατιωτικών ικανοτήτων την επιλογή επανέναρξης των επιχειρήσεων και την επέκταση των καταστροφών, έχει όμως δυο κινδύνους: Πρώτον, τον άμεσο επιχειρησιακό, δηλαδή το ενδεχόμενο να έχει η Τεχεράνη τη δυνατότητα να κλιμακώσει τη στρατιωτική της απάντηση -επιχειρώντας να πλήξει κάποιο αμερικανικό πλοίο;- προσδοκώντας στο να περιπλέξει δραματικά την εξίσωση στο εσωτερικό αμερικανικό πολιτικό τοπίο. Δεύτερον, να αποδειχθεί στην πράξη, για δεύτερη φορά το ίδιο αδιέξοδο! Η αδυναμία να οδηγηθεί η σύγκρουση σε κάποια συμπεφωνημένη κατάληξη.

Στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος το αδιέξοδο είναι ακόμα χειρότερο από το Ορμούζ. Ενδεχομένως δε, η διατήρηση του ναυτικού αποκλεισμού από τους Αμερικανούς να μην επιτρέπει την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης σε αυτό το πραγματικά ακανθώδες ζήτημα: Προφανώς κάθε χώρα έχει νομίμως τη δυνατότητα να εξελίσσει πυρηνικό πρόγραμμα για ειρηνικούς σκοπούς. Στην πράξη όμως αυτό το ζήτημα έχει αποδειχθεί εξαιρετικά πιο περίπλοκο.

Η εμπειρία έχει αποδείξει δύο πράγματα: Αφενός το ότι εάν ένα κράτος έχει λάβει τη στρατηγική απόφαση ανάπτυξης μη συμβατικού οπλοστασίου, η επίτευξη του στόχου είναι απλά θέμα χρόνου και αφετέρου, οι μηχανισμοί επιβολής της αποκαλούμενης ως διεθνούς νομιμότητας, είναι στην καλύτερη περίπτωση αναξιόπιστοι και αναποτελεσματικοί. Αυτό προφανώς εξηγεί και την «εμμονή» των Ισραηλινών να μη δίνουν το παραμικρό περιθώριο στην Τεχεράνη.

Μπορεί με τον ίδιο «παράνομο» τρόπο (σ.σ. δίκαιο χωρίς αποτελεσματική μέθοδο επιβολής είναι μόνο θεωρητικό…) να διαθέτουν και οι ίδιοι πυρηνική δυνατότητα. Πόσοι αντιλαμβάνονται όμως, ότι σε περίπτωση που το Ιράν αποκτήσει κι αυτό πυρηνικά, το εβραϊκό κράτος θα βρεθεί αυτομάτως σε μειονεκτική θέση, αν όχι σε ένα δραματικό στρατηγικό αδιέξοδο και θα περιέλθει σε κατάσταση στρατηγικής ομηρίας από την Τεχεράνη;

Size matters…

Στην προκειμένη περίπτωση, η ειδοποιός διαφορά είναι τα γεωγραφικά μεγέθη! Σε μια λωρίδα γης που καταλαμβάνει το Ισραήλ, πόσα πυρηνικά όπλα αρκεί να περάσουν και να το πλήξουν για να υλοποιηθεί η απειλή -ακόμα κι αν είναι απλώς ρητορική όπως υποστηρίζεται από αναλυτές- για να γίνει πράξη τα περί «σβησίματος από το χάρτη» που έχει απευθυνθεί; Η πλήρης ασυμμετρία γεωγραφικών μεγεθών, μεταφράζεται σε αντίστοιχη δυνατότητα απορρόφησης ή μη ενός πυρηνικού πλήγματος.

Εν ολίγοις, όποια διαπραγμάτευση και να διεξαχθεί, σε περίπτωση που δεν εγκαταλειφθεί στην πράξη το μίσος που έχει ενσταλαχτεί σε πολλές γενιές Αράβων, Ιρανών και Εβραίων, αλλά και απόφαση ειρηνικής συνύπαρξης, με όλους τους διακρατικούς ανταγωνισμούς που υπάρχουν παντού, το πραγματικό πρόβλημα δεν πρόκειται να επιλυθεί και θα συνεχίζει να γεννά αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις.

Όπως αναφέρθηκε δε, η εμπειρία έχει επίσης αποδείξει, ότι οι διεθνείς μηχανισμοί ελέγχου της μη εξάπλωσης των μη συμβατικών οπλοστασίων, είναι στην καλύτερη περίπτωση αναποτελεσματικοί. Κατά συνέπεια, οι -ορθές θεωρητικά- αναφορές περί «δικαιώματος» ανάπτυξης πυρηνικού προγράμματος για ειρηνικούς σκοπούς, συγκρούονται με την ιστορική εμπειρία – πραγματικότητα της πρακτικής εφαρμογής. Με αυτό ως δεδομένο, πόσο παράλογη -όχι «ηθική»!- είναι η στάση των Ισραηλινών; Ποιος ηθικός κανόνας θα υποστήριζε την αυτοκτονία;

Πόσο εύκολο θα είναι να πειστούν οι εμπλεκόμενοι να αλλάξουν στάση και τρόπο σκέψης, ανοίγοντας το δρόμο ώστε μακροπρόθεσμα να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μάλλον μηδενικές. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το σημείο που βρίσκονται σήμερα οι διαβουλεύσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Αυτό περιγράφει και το πραγματικό στρατηγικό αδιέξοδο. Οψόμεθα…

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

Το πλοίο είχε αποπλεύσει από το λιμάνι Jebel Ali στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με προορισμό τη Mudra της Ινδίας. Το περιστατικό σημειώνεται σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής έντασης στην ευρύτερη περιοχή, με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας να παραμένει ιδιαίτερα εύθραυστη.

«Τα αρνητικά σχόλια λένε ότι εγώ προσπαθώ να δικαιολογήσω το ρουσφέτι. Όχι. Αντιθέτως, μετέχω σε μια κυβέρνηση και έχω ο ίδιος πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων για να είναι το ρουσφέτι, η “πολιτική διαμεσολάβηση” όπως λέω εγώ, ολοένα και λιγότερο χρήσιμη στους πολίτες», συμπλήρωσε.

Ο κ. Γεωργιάδης έθεσε το ζήτημα της νομικής φύσης της πρακτικής αυτής, υποστηρίζοντας: «Το ερώτημα είναι: Το ρουσφέτι είναι κατ’ ανάγκη παράνομο; Πρέπει να έχει ποινικές κυρώσεις; Κατά τη γνώμη μου όχι. Είναι μέρος της πολιτικής κουλτούρας και δεν είναι πάντα αρνητικό». «Οι τηλεθεατές δηλαδή που μας βλέπουν δεν έχουν πάρει ποτέ τηλέφωνο για ρουσφέτι στον στρατό;», αναρωτήθηκε ο υπουργός.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι «έρχονται ξένοι και τουρίστες και ενθουσιάζονται από το ΕΣΥ. Οι Έλληνες τα θεωρούμε δεδομένα». Τέλος, ξεκαθάρισε ότι θα ψηφίσει την άρση ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ, τονίζοντας ωστόσο ότι «δεν θα ανεχτώ να βλέπω να κατηγορούν τους συναδέλφους μου οι πιο διεφθαρμένοι».

Ο μηχανικός Du Xiaodi δήλωσε ότι το ρομπότ σχεδιάστηκε με πρότυπο τους κορυφαίους ανθρώπινους δρομείς. Πρόκειται για ειρωνεία, η μηχανή μιμείται τον άνθρωπο για να τον ξεπεράσει. Μια τεχνολογική εκδοχή του αρχαίου μύθου του μαθητευόμενου μάγου, μόνο που εδώ ο μάγος φαίνεται να έχει παραιτηθεί από τη θέση του.

Η τεχνολογία δεν είναι απλά ένα εργαλείο

Και κάπου εδώ, αν και ίσως δεν είναι της μόδας, αξίζει να θυμηθούμε τον Martin Heidegger. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ δεν έβλεπε την τεχνολογία απλώς ως εργαλείο, αλλά ως έναν τρόπο αποκάλυψης του κόσμου. Η σύγχρονη τεχνολογία, έλεγε, μετατρέπει τα πάντα και τελικά και τον ίδιο τον άνθρωπο σε “απόθεμα”, σε κάτι διαθέσιμο για χρήση, εκμετάλλευση, βελτιστοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, το ρομπότ-δρομέας δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό επίτευγμα, είναι η υλοποίηση μιας βαθύτερης μετατόπισης εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να είναι το μέτρο και γίνεται το πρότυπο προς αντικατάσταση.

Δεν πρόκειται πια για το “πιο γρήγορος, πιο ψηλά, πιο δυνατός” των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά πρόκειται για το “πιο αποδοτικός, πιο ανθεκτικός, πιο προβλέψιμος”. Και αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανταποκριθεί, τόσο το χειρότερο για τον άνθρωπο, γιατί η τεχνολογία δεν έχει υπομονή για τις αδυναμίες μας.

Από την άλλη πλευρά, ο Paul Virilio θα έβλεπε σε αυτό το γεγονός την επιβεβαίωση της “δρομολογίας” του, δηλαδή εκείνης της εμμονής της σύγχρονης κοινωνίας με την ταχύτητα. Για τον Βιριλιό, η ιστορία της τεχνολογίας είναι η ιστορία της επιτάχυνσης, και το τελικό στάδιο αυτής της πορείας είναι η “απόλυτη ταχύτητα”, όπου η φυσική παρουσία καθίσταται περιττή. Το ρομπότ που τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο δεν είναι απλώς ταχύτερο, είναι ένα ακόμη βήμα προς έναν κόσμο όπου το ίδιο το τρέξιμο ως εμπειρία, ως προσπάθεια, ως αγώνας χάνει το νόημά του.

Διότι τι σημαίνει να τρέχεις; Δεν είναι απλώς η μετακίνηση από το σημείο Α στο σημείο Β με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο, αλλά είναι η διαδρομή, η κόπωση, η αμφιβολία, η υπέρβαση. Είναι η στιγμή που το σώμα λέει “δεν μπορώ άλλο” και το μυαλό απαντά “λίγο ακόμα”. Ένα ρομπότ δεν γνωρίζει αυτή τη συνομιλία, δεν έχει εσωτερικό διάλογο, μόνο αλγορίθμους. Και όμως, εμείς είμαστε αυτοί που αρχίζουμε να μοιάζουμε με μηχανές γιατί μετράμε βήματα, παλμούς, θερμίδες. Βελτιστοποιούμε τον ύπνο μας, την απόδοσή μας, την παραγωγικότητά μας. Αντί να αναρωτηθούμε γιατί τρέχουμε, αναρωτιόμαστε πώς να τρέξουμε πιο γρήγορα.

Αυτό που έχει ο άνθρωπος και όχι το ρομπότ

Υπάρχει, βέβαια, και μια πιο πικρή ανάγνωση, ότι ίσως αυτός ο αγώνας δεν ήταν ποτέ δικός μας. Ότι από τη στιγμή που ορίσαμε την αξία με όρους απόδοσης και ταχύτητας, είχαμε ήδη χάσει. Οι μηχανές θα είναι πάντα καλύτερες σε αυτό το παιχνίδι, γιατί δεν κουράζονται, δεν απογοητεύονται, δεν χρειάζονται νόημα. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη μετατόπιση στην ίδια την έννοια του θαυμασμού.

Εκεί που κάποτε χειροκροτούσαμε τον άνθρωπο που ξεπερνούσε τα όριά του, τώρα χειροκροτούμε το αντικείμενο που δεν έχει όρια εξαρχής. Η συγκίνηση αντικαθίσταται από τον θαυμασμό της μηχανικής αρτιότητας ένα ψυχρό δέος, χωρίς ταυτοποίηση. Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν τα ρομπότ θα μας ξεπεράσουν, αλλά αν εμείς θα συνεχίσουμε να βρίσκουμε αξία σε αυτό που δεν μετριέται. Δηλαδή στην ατέλεια, στην καθυστέρηση, στην ανθρώπινη κλίμακα των πραγμάτων, εκεί όπου καμία “αναβάθμιση” δεν έχει νόημα.

Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο, τι απομένει στον άνθρωπο; Αν δεν μπορούμε να είμαστε οι ταχύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι πιο αποδοτικοί, τι μπορούμε να είμαστε; Και ίσως, στο τέλος, να μην πρόκειται καν για έναν αγώνα ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές, αλλά για έναν αγώνα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις του κόσμου. Από τη μία, η λογική της μέτρησης, της επιτάχυνσης, της αδιάκοπης βελτιστοποίησης και από την άλλη, η εμπειρία, η παύση, η δυνατότητα να χαθείς χωρίς σκοπό. Το ρομπότ δεν μπορεί να χαθεί παρά μόνο να αποτύχει τεχνικά. Ο άνθρωπος, αντίθετα, βρίσκει συχνά τον εαυτό του ακριβώς μέσα στην απώλεια κατεύθυνσης. Αν εγκαταλείψουμε αυτή την ιδιότητα, δεν θα έχουμε απλώς ηττηθεί, θα έχουμε αυτοκαταργηθεί, αθόρυβα, αποτελεσματικά, σχεδόν τέλεια.

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που το ρομπότ δεν μπορεί να κάνει. Να αποτύχει στο νόημα, δηλαδή να σταματήσει χωρίς να “χρειάζεται”. Να επιλέξει τη βραδύτητα σε έναν κόσμο που λατρεύει την ταχύτητα και να δει τον κόσμο όχι ως κάτι προς εκμετάλλευση, αλλά ως κάτι προς εμπειρία. Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι το ρομπότ έτρεξε πιο γρήγορα από τον Jacob Kiplimo, το πρόβλημα να είναι ότι εμείς αρχίσαμε να πιστεύουμε πως αυτό έχει σημασία. Και αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χάσουμε απλώς τον επόμενο αγώνα, θα έχουμε ξεχάσει γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε εξαρχής.

Ο υφυπουργός που υπέστη λιποθυμικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ στο Μέγαρο Μαξίμου, στις 15 Απριλίου, διανύει ήδη το έβδομο 24ωρο νοσηλείας, έχοντας στο πλευρό του την οικογένεια και στενούς συνεργάτες του. Καθημερινά δέχεται επισκέψεις από πρόσωπα του πολιτικού και φιλικού του περιβάλλοντος, οι οποίοι ενημερώνονται από τους θεράποντες ιατρούς για την κατάσταση της υγείας του.

Οι επόμενες ημέρες θεωρούνται κρίσιμες, με την ιατρική ομάδα να αναμένεται να επανεκτιμήσει την κατάστασή του και να δώσει πιο ξεκάθαρες απαντήσεις για την εξέλιξη της νοσηλείας.

Η παράταση της ανακωχής «δεν σημαίνει τίποτα». Πρόσθεσε ότι ο αποκλεισμός των λιμανιών του Ιράν από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ δεν έχει ουσιαστική διαφορά «από τους βομβαρδισμούς» και «πρέπει να αντιμετωπιστεί με στρατιωτική ανταπόδοση».

Το Ιράν «καταρρέει οικονομικά» εξαιτίας του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, έκρινε σήμερα ο Τραμπ, μερικές ώρες αφού αποφάσισε να παρατείνει την κατάπαυση του πυρός,  διατηρώντας ωστόσο τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. «Θέλουν να ανοίξουν αμέσως τα Στενά του Ορμούζ. Λιμοκτονούν για μετρητά. Χάνουν 500 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα. Στρατιωτικοί και αστυνομικοί παραπονιούνται ότι δεν πληρώνονται», έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος σε ανάρτηση στο μέσο του κοινωνικής δικτύωσης Truth social.

“5 μέρες διορία”

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από το Axios, που επικαλείται τρεις Αμερικανούς αξιωματούχους, η παράταση θα είναι ολιγοήμερα «έως πέντε ημέρες», ώστε όπως ισχυρίζεται η Ουάσινγκτον, οι «αντιμαχόμενες πλευρές στην ηγεσία του Ιράν να καταλήξουν σε μια κοινή και συνεκτική πρόταση» για μια συμφωνία τερματισμού του πολέμου.

«Ο Τραμπ είναι διατεθειμένος να δώσει έως πέντε ημέρες εκεχειρίας, ώστε οι Ιρανοί να βάλουν μια τάξη», υποστήριξαν αμερικανικές πηγές προσθέτοντας: «Δεν πρόκειται να είναι επ’ αόριστον». «Διαπιστώσαμε ένα απόλυτο ρήγμα στο εσωτερικό του Ιράν μεταξύ των διαπραγματευτών και των στρατιωτικών — με καμία πλευρά να μην έχει πρόσβαση στον ανώτατο ηγέτη, ο οποίος δεν ανταποκρίνεται», δήλωσε αξιωματούχος των ΗΠΑ.

Σύμφωνα πάντα με το αμερικανικό αφήγημα, ο ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ επικοινωνεί ελάχιστα, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια διαμάχη στην ηγεσία του Ιράν μεταξύ των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), που ελέγχουν στρατιωτικά τη χώρα, και των πολιτικών διαπραγματευτών της Τεχεράνης.

Μάλιστα, Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν πως το ρήγμα έγινε εμφανές κατά τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις, όταν ο διοικητής των IRGC, στρατηγός Αχμάντ Βαχιντί, και οι συνεργάτες του απέρριψαν μεγάλο μέρος όσων είχαν συζητήσει οι ίδιοι οι Ιρανοί διαπραγματευτές. Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι το ρήγμα είναι εν μέρει αποτέλεσμα της εξόντωσης, τον Μάρτιο, του Αλί Λαριτζανί από το Ισραήλ, πρώην γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν.

Ο Λαριτζανί διέθετε την εξουσία και το πολιτικό βάρος να κρατά ενωμένες όλες τις πλευρές για τη λήψη αποφάσεων στο Ιράν. Αντίθετα, ο αντικαταστάτης του, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Ζολγκάντρ – αρμόδιος για τον συντονισμό μεταξύ των IRGC, της πολιτικής ηγεσίας και του ανώτατου ηγέτη – δεν είναι αποτελεσματικός, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο.

Πλήγμα σε ελληνόκτητο πλοίο

Πλοίο ελληνικών συμφερόντων με σημαία Λιβερίας, χτυπήθηκε 15 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά από τις ακτές του Ομάν. Σύμφωνα με την εταιρεία ασφάλειας Diaplous ο πλοίαρχος του «EPAMINONDAS» (IMO 9153862), σημαίας Λιβερίας και υπό διαχείριση της Maersk, ανέφερε ότι πολεμική λέμβος των Φρουρών της Επανάστασης προσέγγισε το πλοίο χωρίς προηγούμενη επικοινωνία μέσω ασυρμάτου και στη συνέχεια άνοιξε πυρ.

Το πλοίο το οποίο ανήκει στην ελληνικών συμφερόντων εταιρεία Technomar του Γιώργου Γιουρούκου, έχει 21 μέλη πληρώματος και πρόκειται για Ουκρανούς και Φιλιππινέζους. Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες, από την επίθεση με πυροβολισμούς προκλήθηκαν μικρές υλικές ζημιές στη γέφυρα του πλοίου παρά τις αρχικές αναφορές για σοβαρότερο πλήγμα, ενώ σύμφωνα με την ίδια αναφορά, όλα τα μέλη του πληρώματος είναι ασφαλή.

Το πλοίο είχε αποπλεύσει από το λιμάνι του Τζεμπέλ Αλί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με προορισμό τη Μούρντα της Ινδίας, σε μια περίοδο κατά την οποία η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην ευρύτερη περιοχή παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, εν μέσω αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων.

Η παράταση 

Πριν από την ανακοίνωση του ρεπουμπλικάνου μεγιστάνα, πηγή του πρακτορείου ειδήσεων Reuters στην ιρανική πολιτική ηγεσία είπε πως οι διαπραγματευτές της Τεχεράνης είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε συνομιλίες με την Ουάσινγκτον, αλλά με την προϋπόθεση ότι η άλλη πλευρά θα εγκαταλείψει την πολιτική των πιέσεων και των απειλών και θα πάψει να αξιώνει ουσιαστικά «παράδοση άνευ όρων» του Ιράν.

Η ιρανική πλευρά καταδίκασε έντονα την αναχαίτιση και τη σύλληψη δυο εμπορικών πλοίων από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στο πλαίσιο του αποκλεισμού των λιμανιών της χώρας, με τη δεύτερη να καταγράφεται χθες, κάνοντας λόγο για «πειρατεία στη θάλασσα» και «κρατική τρομοκρατία».

Δύο εβδομάδες αφού άρχισε να εφαρμόζεται η κατάπαυση του πυρός την 8η Απριλίου, το Ιράν έλεγε πως η ανακωχή θα τερματιζόταν τα μεσάνυχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, ενώ ο αμερικανός πρόεδρος έλεγε πως θα τερματιζόταν το βράδυ της Τετάρτης ώρα Ουάσιγκτον (τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης ώρα Τεχεράνης). Πάντως δεν αναφέρθηκε κανένα σοβαρό συμβάν κατά τη διάρκεια της νύχτας στην περιοχή.

Επικαλούμενος τον διχασμό που επικρατεί κατ’ αυτόν στην ηγεσία του Ιράν, ο ρεπουμπλικάνος δισεκατομμυριούχος ανακοίνωσε μέσω Truth Social ότι παρατείνει την εκεχειρία μέχρι νεοτέρας κατόπιν αιτήματος του Πακιστάν, που έχει αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο. Θα περιμένει ωσότου το Ιράν «παρουσιάσει πρόταση» για τον τερματισμό του πολέμου, έγραψε.

Μόλις μια ημέρα νωρίτερα δήλωνε πως έβρισκε «πολύ απίθανο» το ενδεχόμενο να παραταθεί η κατάπαυση του πυρός. Ωστόσο, εν αναμονή, ο αποκλεισμός των λιμανιών του Ιράν συνεχίζεται, υπογράμμισε χθες. Ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ εξήρε την παράταση της ανακωχής.

«Ελπίζω ειλικρινά ότι και οι δυο πλευρές θα συνεχίσουν να τηρούν την κατάπαυση του πυρός και ότι θα μπορέσουν να καταλήξουν σε ολοκληρωμένη ‘Συμφωνία Ειρήνης’ κατά τον δεύτερο κύκλο των συνομιλιών ο οποίος προγραμματίζεται να διεξαχθεί στο Ισλαμαμπάντ, ώστε να υπάρξει οριστικό τέλος της ένοπλης σύρραξης», ανέφερε ο κ. Σαρίφ μέσω X.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες εξήρε επίσης την ανακοίνωση και αναφέρθηκε σε «σημαντικό βήμα προς την αποκλιμάκωση», σύμφωνα με ανακοίνωση Τύπου που δημοσιοποιήθηκε από τον εκπρόσωπό του Στεφάν Ντουζαρίκ.

«Αποχαιρετισμός» στο πετρέλαιο;

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, που αναμένεται να τεθεί ξανά επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας που θα διαπραγματευτεί με ιρανική, δεν αναχώρησε για το Πακιστάν όπως αναμενόταν χθες, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο. Αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, η Τεχεράνη δεν έχει σκοπό να στείλει αντιπροσωπεία στην πακιστανική πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ.

Πριν από την ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ, η Τεχεράνη απείλησε πως αν οι αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις ξανάρχιζαν, θα άρχιζε σε αντίποινα να πλήττει ακόμη πιο σκληρά τις γειτονικές μοναρχίες του Κόλπου, θέτοντας σε κίνδυνο τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο.

«Οι νότιοι γείτονές μας πρέπει να ξέρουν ότι αν το έδαφός τους και οι εγκαταστάσεις τους χρησιμοποιηθούν από τους εχθρούς για να επιτεθούν εναντίον του ιρανικού έθνους, μπορούν να αποχαιρετίσουν την παραγωγή πετρελαίου στη Μέση Ανατολή», διεμήνυσαν οι Φρουροί της Επανάστασης.

Πριν από τις απειλές αυτές, οι τιμές του πετρελαίου, ήδη ωθούμενες προς τα πάνω εξαιτίας του αδιεξόδου γύρω από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα, ανέβαιναν περίπου 3%.

Το Ιράν ξέρει πως «αντιστέκεται στους εκφοβισμούς», τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Αμπάς Αραγτσί, καταγγέλλοντας ξανά τον αποκλεισμό των λιμανιών της Ισλαμικής Δημοκρατίας από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, «πράξη πολέμου» και άρα «παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός».

Ιρανές στην αγχόνη;

Πριν ανακοινώσει την παράταση της ανακωχής, ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε η Τεχεράνη να προχωρήσει στην «απελευθέρωση» οκτώ γυναικών που απειλούνται κατ’ αυτόν να εκτελεστούν δι’ απαγχονισμού. Αυτό θα ήταν «σπουδαία αρχή για τις διαπραγματεύσεις», πρόσθεσε.

Το AFP σημειώνει πως δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει ούτε αν απειλούνται με εκτέλεση, ούτε ποιες είναι οι γυναίκες των οποίων ο αμερικανός πρόεδρος αναπαρήγαγε φωτογραφίες όταν διατύπωσε την αξίωσή του. Το Ιράν διέψευσε πως πρόκειται να εκτελεστούν γυναίκες.

Στην Τεχεράνη, όπου τα κυριότερα αεροδρόμια λειτούργησαν ξανά προχθές Δευτέρα, για πρώτη φορά έπειτα από εβδομάδες, η ζωή μοιάζει να έχει επιστρέψει σε κάπως πιο φυσιολογικούς ρυθμούς. Η Μομπίνα Ρασουλιάν, 19χρονη φοιτήτρια, ανασαίνει πιο ελεύθερα χάρη στην ανάπαυλα του πολέμου. «Βγαίνω έξω χωρίς άγχος (…) πάω σε καφέ, σε εστιατόρια, εδώ κι εκεί», είπε η νεαρή σε δρόμο της Τεχεράνης.

Αλλά για την 39χρονη Σαγάρ, που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο, «δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ», καθώς «η οικονομική κατάσταση είναι φρικτή και «αυτοί (σ.σ. οι αρχές) συλλαμβάνουν κόσμο για το τίποτα. Οι εκτελέσεις πολλαπλασιάζονται».

Στο άλλο μέτωπο του πολέμου, αναμένεται να διεξαχθούν νέες απευθείας συνομιλίες ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο αύριο Πέμπτη στην Ουάσιγκτον, όπως ανακοίνωσε η αμερικανική διπλωματία. Όπως και οι πρώτες, τη 14η Απριλίου, θα γίνουν σε επίπεδο πρεσβευτών. Εύθραυστη κατάπαυση του πυρός για 10 ημέρες τέθηκε σε ισχύ την Παρασκευή ανάμεσα στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και το κίνημα Χεζμπολάχ, ωστόσο τα μέρη αλληλοκατηγορούνται για συνεχείς παραβιάσεις της από την πρώτη στιγμή.

Ο στρατός του Ισραήλ ανακοίνωσε χθες ότι έπληξε θέση στον νότιο Λίβανο σε ανταπόδοση για εκτοξεύσεις ρουκετών εναντίον στοιχείων του ανεπτυγμένων εκεί. Το σιιτικό κίνημα που πρόσκειται στο Ιράν ανέφερε από την πλευρά του ότι διεξήγαγε επίθεση εναντίον του βόρειου Ισραήλ σε ανταπόδοση για τις ισραηλινές «κατάφωρες» παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός.

Σύμφωνα με το ανακοινωθέν του ισραηλινού στρατού, ήχησαν σειρήνες σε δυο κοινότητες στο βόρειο τμήμα της χώρας που πιθανόν οφείλονταν σε «εσφαλμένο» συναγερμό, αφού μη επανδρωμένο εναέριο όχημα εφόρμησης που εξαπολύθηκε από τον Λίβανο αναχαιτίστηκε «προτού» περάσει τα σύνορα. Κατά νεότερο επίσημο απολογισμό, τουλάχιστον 2.454 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον Λίβανο τις έξι εβδομάδες του πολέμου.