Η Μαρία Καρυστιανου φαίνεται να στέκει έξω από το Ολύμπιον στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου αναμένεται να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση, ενώ έχει ως υπόκρουση την μουσική του τραγουδιού «Δρόμοι Παλιοί» που συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης. Στην τελευταία δημοσκόπηση της MRB για το OPEN, το 6,6% δήλωσε «σίγουρα θα την ψήφιζα». Δημοσκόπηση της Opinion Poll για το Action 24, το ίδιο δηλώνει το 9,2%.

Στις 21 Μαΐου, όλοι μαζί με την Ελπίδα για μια Νέα Αρχή! pic.twitter.com/O9iLXt6ZGE

— Maria Karystianou (@mkaristianou) May 14, 2026

Όπως από το πρωί έγραψε το tempo24.news, το θύμα αιμόφυρτο μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο “Αγ. Ανδρέας” όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.

Play Video

Επισκέπτομαι συχνά, για λόγους οικογενειακούς και επαγγελματικούς, τις μοναρχίες του Κόλπου. Λατρεύω τη φιλοξενία και τη γενναιοδωρία των Αράβων, που σε αυτές τις πτυχές του βίου ξεπερνούν ακόμα και τους Κρητικούς. Η ηγέτιδα τάξη αυτών των χωρών αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από “Κληρίδηδες”, δηλαδή ανθρώπους σοβαρούς και συγκροτημένους, όμως ιδιοσυστασιακά συντηρητικούς. Σημαντική εξαίρεση υπήρξε για αρκετά χρόνια το Κουβέιτ, το οποίο είχε ακολουθήσει μία ευρηματική και γενναία πολιτική κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Οι οικονομίες των Σουνιτικών μοναρχιών του Κόλπου διαμορφώθηκαν υπό την αιγίδα της αμερικανικής πολεμικής ηγεμονίας, της οποίας ο μείζων συντελεστής ισχύος υπήρξε η δυνατότητα διασφάλισης ελεύθερης ναυσιπλοΐας στις ανοιχτές θάλασσες, με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Οι Αμερικανοί έχουν διαχρονικά τέσσερις στρατηγικές προτεραιότητες στον Κόλπο. Αυτές είναι:

• Διασφάλιση απρόσκοπτης πρόσβασης στους ενεργειακούς πόρους σε λογικό τίμημα, δίχως φόβο πολιτικού, οικονομικού ή στρατιωτικού εκβιασμού και εκφοβιστικών πιέσεων.
• Διατήρηση σταθερού και παραγωγικού εμπορικού ισοζυγίου.
• Μέριμνα ώστε τα συναλλαγματικά αποθέματα των κρατών του Κόλπου να επενδύονται αποκλειστικά στη Δύση ή να διοχετεύονται σε πακέτα αρωγής, που να συντελούν στην ανάπτυξη και σταθεροποίηση φιλικώς διακειμένων κυβερνήσεων σε Ασία και Αφρική.
• Διαφύλαξη πολιτικοστρατιωτικών δεσμών με τις ιθύνουσες σφαίρες του Κόλπου, ώστε να ευνοείται η υποστήριξη της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής και η ειρηνική διευθέτηση της αραβοϊσραηλινής διένεξης, με δημιουργία μεν ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, το οποίο όμως θα αποτελεί απλώς μια αναβαθμισμένη εκδοχή αφρικανικού μπαντουστάν.

Σπουδαιότερη στρατηγική επιταγή παραμένει η πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους, τοσούτω μάλλον καθώς βιομηχανίες καίριες για τον 21ο αιώνα, όπως αυτή της Τεχνητής Νοημοσύνης, είναι τρομερά ενεργοβόρες.

Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν

Η τροπή που έλαβαν οι πολεμικές επιχειρήσεις επέτρεψε στο Ιράν να εκτιμά βάσιμα πως μπορεί να επικρατήσει σε κάθε διελκυστίνδα για την περιφερειακή ανασυγκρότηση της Μέσης Ανατολής, με κορωνίδα τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Στην ιρανική στρατηγική σκέψη, τα Στενά θεωρούνται έκπαλαι ως κάτι περισσότερο από μια θαλάσσια αρτηρία. Δε λησμονείται στο Ιράν η εκδίωξη των Πορτογάλων το 1622, ακριβώς για να επανέλθει σε περσικά χέρια αυτό το γεωγραφικό υπερόπλο.

Η πασίδηλη στρατιωτική αδυναμία των μοναρχιών του Κόλπου σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα των Αμερικανών προστίθεται στη διάλυση κάθε ψευδαίσθησης ότι η κατάσταση μπορεί να επιστρέψει στην “κανονικότητα”, δεδομένου ότι η οικονομία των μοναρχιών προϋποθέτει γαλήνη και σταθερότητα για να λειτουργήσει, μέχρι και οι αμβλύνοες δύνανται να εννοήσουν πόσο θανάσιμος είναι ο κίνδυνος.

Η διασφάλιση εκ μέρους του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας συνιστά conditio sine qua non για την επιβίωση του περιφερειακού καθεστώτος στον Κόλπο (θεμελιωδώς, για ολόκληρη τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας…). Με τα Στενά όμως υπό ιρανικό έλεγχο, την Κίνα να αγοράζει 90% του ιρανικού πετρελαίου και τις Δυτικές κοινωνίες να αναστενάζουν από μία ζέουσα ενεργειακή κρίση, της οποίας θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι χαμαίζηλοι προεκλογικοί και προσωπικοί σχεδιασμοί του Νετανιάχου, αποκρυσταλλώνεται ένα νέο καθεστώς, στο οποίο οι μοναρχίες του Κόλπου θα οδηγηθούν σε “φινλανδοποίηση”.

Και τούτη η φινλανδοποίηση του Κόλπου προς όφελος του Ιράν θα επιτρέψει στο καθεστώς να ανασυγκροτήσει τόσο το πυρηνικό του πρόγραμμα, όσο και πολλαπλασιάσει την οικονομική και στρατηγική του αλκή με ορίζοντα περιφερειακής ηγεμονίας. Η κρίσιμη εξάρτηση ολόκληρης της παγκόσμιας οικονομίας από τα Στενά καθιστά την ιρανική επιβολή διοδίων και τη λυσιτελή επίσχεση στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας (ακόμη και προσωρινή) γεωπολιτικό καταλύτη αντίστοιχο εκείνου του Σουέζ το 1956-57.

Υπάρχει χρόνος ακόμα για συμφωνία. Μάλιστα, η Ελλάδα δύναται να διαδραματίσει και ρόλο φερέγγυου διαμεσολαβητή. Χρειάζεται αυτοβουλία και ευρηματικότητα. Το 2021-22 χάσαμε την ευκαιρία να οργανώσουμε συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι στο Άγιο Όρος, κατά το πρότυπο της συνάντησης Μιτεράν-Καντάφι στην Ελούντα το 1984. Για την ανάληψη τέτοιων πρωτοβουλιών όμως, απαιτούνται ηγεσίες, οι οποίες δεν αισθάνονται την ελληνικότητα ως βάρος…

Παρά ταύτα, συνεχίζει, «αμετανόητο και χυδαίο το παρακράτος της Νέας Δημοκρατίας και οι ‘χορηγοί’ του συνεχίζουν τη λασπολογία με έναν και μοναδικό σκοπό: να πλήξουν το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρο του, να συμψηφίσουν την παρακμή τους τοξικοποιώντας την πολιτική ζωή και λερώνοντας την εντιμότητα και το ήθος των πολιτικών τους αντιπάλων».

Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι «σε αυτή την προσπάθεια ηθικής εξόντωσης του αρχηγού της δημοκρατικής παράταξης φαίνεται σήμερα να συμπαρατάσσονται και άλλα μέσα με άλλες πολιτικές αναφορές».

Η Χ.Τρικούπη κάνει λόγο για «οργανωμένο σχέδιο ενός ετερόκλητου μηχανισμού συμφερόντων» που «προσπαθεί να ‘στήσει’ ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα. Τα κέντρα που το υπηρετούν, αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια των πολιτών».

Αναφερόμενο στον Άδωνι Γεωργιάδη το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημειώνει ότι «επανέλαβε και σήμερα τα ίδια ψευδή. Συνεχίζει να μιλά για εκατομμύρια που δεν προκύπτουν από κανένα φορολογικό έγγραφο. Έχει πλήρη συνείδηση του ψεύδους και συνεχίζει ακάθεκτος να κινείται στο βούρκο και το σκοτάδι. Τα ίδια, υπενθυμίζουμε, έλεγε για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κώστα Καραμανλή, πριν ενταχθεί… στη Νέα Δημοκρατία».

«Δεν έχουμε τίποτα να απαντήσουμε στον ακροδεξιό λασπολόγο, που όταν ήταν Υπουργός Επενδύσεων παρακολουθήθηκε με εντολή Μαξίμου και φοβάται να μάθει η κοινή γνώμη τους λόγους. Όλα θα λυθούν εκεί που πρέπει, στη δικαιοσύνη. Αναμένουμε τη δημόσια δέσμευση του ίδιου και της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν θα κρυφτούν πίσω από την ασυλία του» ακαταλήγει η ανακοίνωση.

Λίγα λεπτά νωρίτερα, ο ρωσικός στρατός είχε δηλώσει ότι 205 στρατιωτικοί επαναπατρίστηκαν σήμερα από «εδάφη που ελέγχονται από το Κίεβο».

Η προηγούμενη ανταλλαγή αιχμαλώτων, με 193 πρόσωπα από κάθε στρατόπεδο, έγινε στις 24 Απριλίου.

Την περασμένη Παρασκευή, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ανακοινώσει εκεχειρία τριών ημερών στη σύγκρουση μεταξύ του Κιέβου και της Μόσχας, από το περασμένο Σάββατο έως τη Δευτέρα, και ανταλλαγή 1.000 αιχμαλώτων από κάθε στρατόπεδο.

Ο Ζελένσκι επιβεβαίωσε ότι η σημερινή ανταλλαγή είναι η «πρώτη φάση» αυτού που ανακοίνωσε ο Ντόναλντ Τραμπ.

Η τελευταία ανταλλαγή με τη μορφή «1.000 προς 1.000» χρονολογείται τον Μάιο του 2025. Περιελάμβανε στρατιωτικούς και αμάχους και είχε αποφασιστεί ύστερα από απευθείας διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη. Επρόκειτο για ένα από λίγα απτά αποτελέσματα των συνομιλιών αυτών, εκτός της ανταλλαγής νεκρών στρατιωτικών.

«Είναι ψέμα και ότι η ενοικίαση αποφασίστηκε επί κυβέρνησης Καραμανλή και το Κτηματολόγιο υλοποίησε την απόφαση αυτή. Οι εκλογές του 2009 έγιναν αρχές Οκτωβρίου, το συμβόλαιο το υπέγραψε το Κτηματολόγιο τον Απρίλιο του 2010 και η επιτροπή που απέρριψε την φτηνότερη προσφορά έγινε τον Οκτώβριο του 2009. Καμία κυβέρνηση Καραμανλή όπως λέει ψευδώς δεν ολοκλήρωσε τη διαδικασία. Και μου κάνει εντύπωση ότι λέει τόσα ψέματα στην τηλεόραση» συνέχισε ο κ. Γεωργιάδης.

Έσπευσε να επισημάνει πως: «Η επιτροπή αξιολόγησης ενέκρινε τις τέσσερις προσφορές από τις οποίες η 4η του κ. Ανδρουλάκη ήταν η φτηνότερη απορρίπτοντας την την πέμπτη που ήταν σημαντικά φτηνότερη. Για να καταλάβει ο κόσμος: Ο Ανδρουλάκης έδωσε τίμημα 10.500 ευρώ και αυτός που έκοψαν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έδωσε 7.500 ευρώ. Άρα επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ ένα μεγάλο στέλεχος της νομαρχιακής Ηρακλείου κέρδισε ένα συμβόλαιο από το Δημόσιο. Έχουμε καταφανώς εύνοια της οικογένειας Ανδρουλάκη».

Σημείωσε πως «έχει ξεκινήσει με μια σειρά ψεμάτων: είπε ότι νοικιαζόταν από το 2004. Εγώ δεν το ξέρω αλλά εδώ δεν κολλάει κάτι: αν υπήρχε προηγούμενη σύμβαση με το κτηματολόγιο το 2004, γιατί έγινε ο διαγωνισμός το 2009 και το 2010; Αν ήταν σε άλλη υπηρεσία είναι άσχετο με αυτό που συζητάμε. Πονηρά ακούω, επίσης, το εξής: λέει ο Ανδρουλάκης δεν είναι το πρώτο συμβούλιο το 2010, ήταν το 2004. Οι εκλογές τότε ήταν το Μάρτιο, μήπως το συμβόλαιο που πήρε το 2004 έγινε προ των εκλογών; Να μας το παρουσιάσει γιατί αν έχει πάρει το συμβόλαιο πριν φύγει ο Σημίτης ακόμα χειρότερα γι’ αυτόν. Από την ώρα που μόνος του λέει ότι υπήρχε προηγούμενο συμβόλαιο, ποιον μήνα και με ποια διαδικασία;»

Κατέληξε λέγοντας πως: «Εγώ δεν έχω σκοπό να πάω τον Ανδρουλάκη στα δικαστήρια, είπα όμως ότι δεν μπορεί να κουνάει το δάχτυλο. Είναι ένας βαθύπλουτος, ένα εκατ. από εδώ και ένα από εκεί, και τώρα τον έπιασε ο πόνος για τον φτωχό Έλληνα. Αυτή την περίοδο δύο αρχηγοί με έχουν χρεώσει αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης για την πολιτική δολοφονία τους: Ο Ανδρουλάκης και η Κωνσταντοπούλου. Η οικογένεια Ανδρουλάκη και ο κ. Ανδρουλάκης προσωπικά εισπράττει 10.000 ευρώ τον μήνα από το Δημόσιο. Για μένα είναι ηθικά απαράδεκτο για φέρελπι πρωθυπουργό και αρχηγό της αντιπολίτευσης».

Θα γίνω πιο συγκεκριμένος μέσα από ένα ιστορικό παράδειγμα: Difesa della natura λεγόταν η οικολογική-αισθητική “εκστρατεία” – παρέμβαση που ξεκίνησε ο μύθος του μοντερνισμού J. Beuys από το 1980 ως τον θάνατο του στο πλαίσιο της κοινωνικής γλυπτικής που από νέος ευαγγελιζόταν. Μια έκφραση-διαμαρτυρία για την υπεράσπιση της φύσης που χειμάζεται από τον ανθρώπινο φασισμό και για μια τέχνη που δεν θέλει να γίνει παρακολούθημα ή διακόσμηση της αστικής πλήξης αλλά να λειτουργεί ως επαναστατική ανατροπή και πρωτοπορία.

Ο Beuys ως γλύπτης και εννοιολογικός καλλιτέχνης με την φιλοδοξία αλλά και την οίηση ενός Michelangelo του εικοστού αιώνα, πίστευε ότι μπορούσε να ξαναπλάσει τον κόσμο. Αυτό ήταν: Ο τελευταίος ρομαντικός και ιδεαλιστής σ’ έναν κόσμο ραγδαίας, υλιστικής πραγμοποίησης.

Το κρίσιμο μέλλον της γλυπτικής

Και σήμερα; Σήμερα δεν απειλείται από την προελαύνουσα ισοπέδωση και την ραγδαία εμπορευματοποίηση μόνο η φύση αλλά και η τέχνη η ίδια και μάλιστα η πιο πολιτική και κοινωνική έκφραση της, η πιο δημόσια και δημοκρατική, η γλυπτική. Αυτή η ομαδική έκθεση γλυπτικής που περιλαμβάνει συμβολικά και δειγματοληπτικά λίγες και λίγους από τους εκατοντάδες (!) μαθητές του σπουδαίου δασκάλου Θόδωρου Παπαγιάννη και αποφοίτους του ιστορικού Α Εργαστηρίου Γλυπτικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας στον σχεδόν μισόν αιώνα της θητείας του εκεί, θέλει να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης.

Αντίσταση απέναντι στην αποξένωση της γλυπτικής, της ιστορικής αυτής τέχνης, από το ευρύτερο κοινό – και μάλιστα στην ίδια της την κοιτίδα – αλλά στην υποβάθμιση της μέσα στο κυρίαρχο, εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μοιάζει η γλυπτική με το αισθητικό – ιδεολογικό της εύρος να μην αφορά σε μια πολιτεία που γίνεται όλο και πιο συγκεντρωτική και αντιθεσμική υπηρετώντας περισσότερο τον τύπο παρά την ουσία της Δημοκρατίας. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αλίμονο αν, αναφερόμενοι στην τέχνη και μάλιστα στη γλυπτική, να μην υποχρεωθούμε να μιλήσουμε πολιτικά. Αυτό θα ήταν αυτοκατάργηση και του δημιουργού και του δημιουργήματος του.

Άρα με την έκθεση αυτή επαναφέρουμε στον δημόσιο διάλογο το τεράστιο ζήτημα της γλυπτικής ως δημόσιας τέχνης στην πατρίδα μας αλλά και τον κόσμο. Προσωπικά δεν ξέρω αν τίτλος αυτής της έκθεσης θα έπρεπε να είναι η υπεράσπιση, το εγκώμιο ή το requiem της γλυπτικής. Δεν είναι εδώ ούτε ο τόπος, ούτε το χρόνος για να εξηγήσω αναλυτικά τι εννοώ μιλώντας και για εγκώμιο αλλά και για ρέκβιεμ. Υπάρχουν πολλά, αναλυτικά και εξειδικευμένα κείμενα, και δικά μου και άλλων, πολύ σοβαρών μελετητών, που αναλύουν το πρόβλημα της γλυπτικής σήμερα. Τις αιτίες και τα αίτια της κρίσης της.

Αυτό όμως που έχω να πω και μέσα από το έργο του δάσκαλου Θόδωρου Παπαγιάννη – για το έργο του οποίου έχω μιλήσει διεξοδικά αλλού – αλλά και των πάμπολλων μαθητών του, αναγνωρισμένων καλλιτεχνών σήμερα, είναι ότι η γλυπτική όσο κι αν αμφισβητείται άλλο τόσο και αντιστέκεται εις πείσμα όλων των εμποδίων. Θεσμικών και μη. Τα συμπόσια γλυπτικής που διοργανώνουν ο Παπαγιάννης και οι φίλοι ή οι μαθητές του εδώ και δεκαετίες σε όλη την Ελλάδα, είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της αντίστασης. Κι αυτό είναι πολύ παρήγορο.

Ο αείμνηστος καθηγητής της ιστορίας της τέχνης Cesare Brandi, σημαντική πνευματική μορφή της Ιταλίας, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό, αναγνωστικό κοινό με την σπουδαία μελέτη του «Αρκάδιος ή περί γλυπτικής» (1983, εκδόσεις Νεφέλη). Στο βιβλίο αυτό τέθηκαν μισόν αιώνα πριν, τα κρίσιμα προβλήματα που επανεξετάζουμε αυτή τη στιγμή.

Θα υπογράμμιζα εδώ ότι η γλυπτική, η τέχνη γενικότερα, μερικές φορές, γίνεται η χαρούμενη έκφραση της απελπισίας, ο πιο γενναίος τρόπος να εξορκίσεις τον θάνατο ανασταίνοντας – μέσα από εικόνες και φόρμες – τους νεκρούς του. Τίποτα μακάβριο σ’ αυτό. Αντιθέτως. Και τώρα; Αυτές οι σχεδόν τρεις γενιές γλυπτών που αποφοίτησαν από το Α Εργαστήριο της ΑΣΚΤ με το πολύμορφο έργο τους που καλλιεργεί κάθε δυνατή έκφανση του τρισδιάστατου αντικείμενου εν χώρω και χρόνω – ένας πρώτος ορισμός της γλυπτικής και εν μέρει της αδελφής της, της αρχιτεκτονικής – είναι ελπιδοφόρα απάντηση…

Γιορτάζοντας την τέχνη

Είναι πολύ ευτυχής η σύμπτωση της συγκεκριμένης έκθεσης με το Συμπόσιο Γλυπτικής που οργανώνει ο Δήμος Αλίμου στον λόφο Πανί την ίδια περίοδο και με επιμελητή τον υπογράφοντα. Συμμετέχουν ο Θ. Παπαγιάννης, ο Χρ. Λαζαράκης, ο Β. Βασίλη, ο Δ. Σκαλκώτος, ο Γ. Σταματόπουλος.

Με συνεργάτες τον Γρηγόρη Βασιλείου, την Γεωργία Νίκα και τον Χρήστο Βαγιάτα. Και τον αρχαίο λόφο Πανί ένα ανοιχτό μουσείο εν τω γίγνεσθαι για όλους τους περιπατητές. Μία αληθινή γιορτή τέχνης με την γλυπτική, την πιο ελληνική τέχνη, πάλι στο επίκεντρο.

ΥΓ. Η γνώση της τέχνης μας, σύγχρονης και παλιότερης, δεν συνιστά ανώφελη πολυτέλεια αλλά πράξη ουσιαστικής αυτογνωσίας. Αναγκαιότητα σχεδόν υπαρξιακή. Η τέχνη μας είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι η καθημερινή ζωή μας αλλά…κάπως αλλιώς. Σαν μια μυστική δύναμη να έχει να μεταμορφώσει την πεζή μας καθημερινότητα σε μαγεία.

Είμαστε εμείς οι ίδιοι αλλά στην ιδανική εκδοχή μας. Αυτό συνιστά ό,τι αποκαλούμε τέχνη κι αυτή είναι η αναμορφωτική της δυνατότητα. Κι ας μην ξεχνάμε: Η τέχνη είναι διαλεκτικά αντίθετη προς κάθε μορφή εξουσίας ενσαρκώνοντας η ίδια την ουτοπία της διαρκούς επανάστασης. Κάτι που δεν αντιλαμβάνονται ούτε οι συνδικαλιστές ούτε κι οι γραφειοκράτες της τέχνης.

Εντωμεταξύ ο 43χρονος, που διώκεται για άμεση συνέργεια στην ανθρωποκτονία, κρίθηκε προφυλακιστέος μετά την απολογία του ενώπιον του 7ου τακτικού ανακριτή Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος φέρεται να αρνήθηκε την κατηγορία, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο φυσικός δράστης θα έφτανε στο σημείο να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή. Όπως είπε, προσπάθησε να τον αποτρέψει, παίρνοντάς του το πιστόλι, αλλά ο δράστης κατάφερε να πυροβολήσει.

Ο 44χρονος φυσικός δράστης της δολοφονίας ζήτησε και πήρε νέα προθεσμία για να απολογηθεί σήμερα το μεσημέρι. Σύμφωνα με τις Αρχές, οι δύο κατηγορούμενοι είχαν πετάξει το πτώμα του 54χρονου στον Λουδία ποταμό, ενώ νωρίτερα είχαν κάνει χρήση ναρκωτικών.

Ο κ. Κικίλιας υπογράμμισε ότι «στο κομμάτι της παράνομης αλιείας έχουμε πραγματικά προβλήματα, τα οποία ζητούμε – επειδή τα θαλάσσια σύνορά μας είναι και ευρωπαϊκά σύνορα και το δίκαιο της θάλασσας ισχύει για όλους – να ρυθμιστούν αναλόγως. Ζητούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να παρέμβει σε αυτό το επίπεδο. Θέλουμε να δοθούν λύσεις σε ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας για έναν πολύ σημαντικό κλάδο για τη χώρα μας, που είναι η αλιεία».

Αντιθέτως, στο πεδίο της παράνομης μετανάστευσης, ο Υπουργός σημείωσε ότι με την Τουρκία «υπάρχει συνεργασία και προσπάθεια, έτσι ώστε να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές», επισημαίνοντας ότι «το 2025 οι ροές από τη γείτονα χώρα μειώθηκαν κατά 45%».

Από την πλευρά του, ο κ. Καδής παρουσίασε τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο πλαίσιο του Συμφώνου για τον Ωκεανό και της στρατηγικής για την προστασία και αειφόρο διαχείριση των θαλασσών, ενώ αναφέρθηκε και στην εναρμόνιση των διαδικασιών ελέγχου της αλιείας στην Ελλάδα. Επιβεβαίωσε, δε, την εξαιρετική συνεργασία με το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, τονίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρίσκεται στη διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης για τη στήριξη της εφαρμογής των ευρωπαϊκών πολιτικών στη χώρα μας.

Με τα τελευταία τουμ λόγια ο θανατοποινίτης ζήτησε συγγνώμη από την οικογένειά του και συγχώρεση από αυτήν του θύματος, ανέφερε ανακοίνωση της υπηρεσίας σωφρονισμού του Τέξας.

Η Λόρα Λι Κρέιν «ήταν αξιαγάπητη, δεν ήθελα ποτέ να της κάνω κακό. Είμαι αληθινά συντετριμμένος», είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Η υπεράσπιση του Έντουαρντ Λι Μπέσμπι προσπάθησε να εμποδίσει την εκτέλεση της ποινής, επιχειρηματολογώντας πως ο άνδρας παρουσίαζε νοητική υστέρηση και κατά συνέπεια δεν ήταν ικανός να εκτελεστεί, χαρακτηρίζοντας την ποινή «απάνθρωπη και ασυνήθιστη» για άνθρωπο με πρόβλημα ψυχικής υγείας, κάτι που απαγορεύει το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο–στο οποίο κυριαρχούν συντηρητικοί δικαστές–απέρριψε την προσφυγή της υπεράσπισης και ακύρωσε την αναστολή της εκτέλεσης που είχε αποφασίσει κατώτερο δικαστήριο.

Με την εκτέλεση αυτή έφθασαν τις 12 ο αριθμός αυτών που έχουν γίνει από την αρχή της χρονιάς στις ΗΠΑ.

Ο Έντουαρντ Λι Μπέσμπι είναι ο 600ός κρατούμενος που εκτελέστηκε στο Τέξας από το 1982, τη χρονιά που η πολιτεία αυτή κατέστησε εκ νέου δυνατή την επιβολή της εσχάτης των ποινών.

Το Τέξας είναι η αμερικανική πολιτεία που καταφεύγει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην θανατική ποινή. Στην πελώρια πολιτεία αυτή γίνεται το ένα τρίτο των εκτελέσεων στη χώρα.

Η ποινή του θανάτου έχει καταργηθεί σε 23 από τις 50 αμερικανικές πολιτείες. Σε άλλες τρεις–Καλιφόρνια, Όρεγκον, Πενσιλβάνια–εφαρμόζεται μορατόριουμ στην εφαρμογή της, δυνάμει αποφάσεων των κυβερνητών τους.