Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων. Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Νέες τεχνολογίες-νέα όπλα

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχώς οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. Τα αντίμετρα απέναντι στον “ύπουλο” νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές.

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο “δευτερεύων” οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά “δίκροτα” ή “τρίκροτα” ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής. Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα “ταχυβόλα” πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον “πλωτά ξενοδοχεία” (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι.

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά “θωρηκτά” στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη “Φετίχ Μπουλέντ” στη Θεσσαλονίκη).

Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το “Δρεδνώτ”, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέος πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο “μάχης” ενάντια σε ισότιμο πλοίο “μάχης”. Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα.

Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα. Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Αλλαγή της μορφής του πολέμου

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου. Η σημερινή συζήτηση για τα “μη επανδρωμένα” οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, “αυτοκτονίας” ή μη και όλη την εκπορευόμενη “ρομποτική” μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο.

Οι “ειδικοί” του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή, σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης, υπέθεσαν ότι ο πόλεμος άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν.

Τα “μη επανδρωμένα” γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα “μη επανδρωμένα” μεταδίδουν εύκολα “εικόνα”, εικόνα από τα έργα και τη δράση τους.

Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι “δρόνοι” σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την “φονικότητά” τους. Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις “χαζές” οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.

Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και “μη επανδρωμένα”. Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με “σημαίες στο έδαφος”, με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.

Υπερκατανάλωση “δρόνων”

Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη “νέα μορφή του πολέμου” βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη “αλλαγή της μορφής του πολέμου” η απόσταση είναι τεράστια. Τα “μη επανδρωμένα” κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο.

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση “δρόνων” έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου. Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να “καταναλώσουν” -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο “υλικό” που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να “καταναλώσει” “δικό του” ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς “δρόνος” μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.

Το περιστατικό, που αποκάλυψε το Politico, αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από τη χρήση κλιματιστικών στην Ευρώπη. Αν και δεν υπάρχει ευρωπαϊκή απαγόρευση για την εγκατάστασή τους, πολλοί πολίτες διαμαρτύρονται ότι στην πράξη είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκτήσουν κλιματισμό στα σπίτια τους.

Στις ΗΠΑ περίπου το 90% των κατοικιών διαθέτει κλιματισμό, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει μόλις το 20%.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην Ευρώπη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, εξαιτίας της υπερβολικής ζέστης.

Τα σπίτια δεν σχεδιάστηκαν για τους καύσωνες

Τα περισσότερα σπίτια στη Δυτική Ευρώπη κατασκευάστηκαν ώστε να διατηρούν τη θερμότητα τον χειμώνα. Αυτό ισχύει τόσο για τα ιστορικά, όσο και για πολλά νεότερα κτίρια, καθώς οι αρχιτέκτονες δεν είχαν προβλέψει τόσο ακραίες θερμοκρασίες. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, πολλά σπίτια διαθέτουν μέτρια θερμομόνωση. Όταν η εξωτερική θερμοκρασία ανεβαίνει, η θερμότητα παγιδεύεται στο εσωτερικό, μετατρέποντας τα σπίτια σε πραγματικούς φούρνους. Τα νεότερα κτίρια εξακολουθούν να σχεδιάζονται με προτεραιότητα τη διατήρηση της ζέστης και τη μέγιστη αξιοποίηση του ηλιακού φωτός κατά τους ψυχρούς μήνες.

Στο Παρίσι, σχεδόν τέσσερις στις πέντε πολυκατοικίες, έχουν στέγες από ψευδάργυρο. Το συγκεκριμένο υλικό απορροφά τη θερμότητα πολύ πιο εύκολα από άλλα υλικά και τη μεταφέρει γρήγορα στο εσωτερικό, καθιστώντας τα διαμερίσματα κάτω από τις στέγες αφόρητα κατά τη διάρκεια των καυσώνων. Ο υπουργός Αστικών Υποθέσεων της Γαλλίας, Βενσάν Ζανμπρούν, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «ένα στα τρία σπίτια στη χώρα μοιάζει με ηλεκτρικό βραστήρα».

Υπάρχουν πολλά εμπόδια… 

Οι πληροφορίες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύει τα κλιματιστικά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί περιορίζουν μόνο τις ενεργειακά αναποτελεσματικές τεχνολογίες, στο πλαίσιο των περιβαλλοντικών στόχων της Ένωσης.
Ωστόσο, έκθεση του Consumer Choice Center που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, καταγράφει ότι σε 29 ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν κανονισμοί, οι οποίοι στην πράξη δυσκολεύουν σημαντικά την εγκατάσταση κλιματιστικών.

Οι περιορισμοί αφορούν τις προσόψεις των κτιρίων, την προστασία ιστορικών μνημείων, τις εγκρίσεις από τις γενικές συνελεύσεις των πολυκατοικιών και τους αυστηρούς κανονισμούς για τον θόρυβο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και η αντίρρηση ενός γείτονα αρκεί για να αποτραπεί η εγκατάσταση.

Γαλλία και πρόστιμα

Στη Γαλλία, κάθε επέμβαση που αλλάζει την εξωτερική όψη ενός κτιρίου απαιτεί προηγουμένως ενημέρωση στον δήμο. Για την εγκατάσταση εξωτερικής μονάδας σε πολυκατοικία απαιτείται έγκριση από τους συνιδιοκτήτες, ενώ αν το κτίριο βρίσκεται κοντά σε προστατευόμενο μνημείο χρειάζεται και άδεια από τις αρμόδιες αρχές πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η παράνομη εγκατάσταση μπορεί να επιφέρει πρόστιμα από 1.200 έως 300.000 ευρώ, καθώς και υποχρεωτική αποξήλωση του συστήματος. Στο ιστορικό κέντρο του Παρισιού απαγορεύονται σχεδόν όλες οι αλλαγές στις προσόψεις, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την εγκατάσταση κλιματιστικών. Πολλά καταστήματα προσπαθούν να παρακάμψουν το πρόβλημα τοποθετώντας τις εξωτερικές μονάδες σε εσωτερικές αυλές ή στις στέγες.

Ισπανία και Γερμανία

Στην Ισπανία, η τοποθέτηση εξωτερικής μονάδας θεωρείται τροποποίηση της πρόσοψης και απαιτεί την έγκριση των τριών πέμπτων των συνιδιοκτητών. Στη Γερμανία, οι κανονισμοί προβλέπουν ότι ο θόρυβος κατά τις νυχτερινές ώρες δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 35 ντεσιμπέλ, όριο που αρκετές συμβατικές εξωτερικές μονάδες δυσκολεύονται να τηρήσουν.

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, πολλές προτάσεις εγκατάστασης απορρίπτονται στις συνελεύσεις πολυκατοικιών, επειδή οι εξωτερικές μονάδες θεωρούνται θορυβώδεις ή αλλοιώνουν την αισθητική των κτιρίων. Παράλληλα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελλάδα απαγορεύουν στα δημόσια κτίρια τη ρύθμιση των κλιματιστικών κάτω από τους 27 βαθμούς Κελσίου, στο πλαίσιο μέτρων εξοικονόμησης ενέργειας.

Δυσκολίες και εκτός ΕΕ

Στη Βρετανία, οι τοπικές αρχές απορρίπτουν συχνά αιτήσεις εγκατάστασης κλιματιστικών, κυρίως σε ιστορικά κτίρια ή προστατευόμενες περιοχές, επειδή οι εξωτερικές μονάδες θεωρείται ότι αλλοιώνουν την εικόνα τους.

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Reading που επικαλείται το BBC, μόλις το 4% των βρετανικών κατοικιών διαθέτει κλιματισμό.
Στην Ελβετία επιτρέπεται μόνο η εγκατάσταση συσκευών ενεργειακής κλάσης τουλάχιστον Α++, αποκλείοντας σημαντικό αριθμό μοντέλων της αγοράς.

«Τα κλιματιστικά επιβαρύνουν τις πόλεις»

Μελέτες δείχνουν ότι η μαζική χρήση κλιματιστικών αυξάνει τη θερμοκρασία στις πυκνοκατοικημένες περιοχές, καθώς οι εξωτερικές μονάδες αποβάλλουν τη θερμότητα στον δρόμο, ενισχύοντας το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας. Έρευνα του 2020 εκτιμά ότι στο Παρίσι η εκτεταμένη χρήση κλιματιστικών μπορεί να αυξήσει τη θερμοκρασία στους δρόμους κατά 2 έως 4 βαθμούς Κελσίου.

Ο επικεφαλής του Γραφείου Ενεργειακής Αποδοτικότητας και Δίκαιης Μετάβασης του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, Μπράιαν Μάδεργουεϊ, δήλωσε στο CNN ότι «η Ευρώπη δεν έχει παράδοση στη χρήση κλιματιστικών, επειδή μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη».

Σε αντίθεση με τη Βόρεια Ευρώπη, πολλές πόλεις του ευρωπαϊκού Νότου έχουν σχεδιαστεί ώστε να αντιμετωπίζουν καλύτερα τη ζέστη. Τα σπίτια διαθέτουν ενισχυμένους τοίχους, βαθιά παράθυρα και συχνά λευκές εξωτερικές επιφάνειες, οι οποίες αντανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία και συμβάλλουν στη διατήρηση χαμηλότερης θερμοκρασίας στο εσωτερικό. Σύμφωνα με το Euronews, για δεκαετίες πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούσαν το κλιματιστικό πολυτέλεια, ή ακόμη και πιθανό κίνδυνο για την υγεία, ενώ αρκετοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η έκθεση στον ψυχρό αέρα μπορεί να προκαλέσει ασθένειες.

Πολιτική αντιπαράθεση

Το ζήτημα έχει πλέον αποκτήσει και πολιτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ολοένα και περισσότεροι πολιτικοί της ευρωπαϊκής Aκροδεξιάς υποστηρίζουν ότι τα εμπόδια στην εγκατάσταση κλιματιστικών αποτελούν αποτέλεσμα υπερβολικά αυστηρών περιβαλλοντικών πολιτικών.

Η Μαρίν Λεπέν έγραψε στην πλατφόρμα Χ ότι είναι ντροπή να αναγκάζονται νεογέννητα, ασθενείς και ηλικιωμένοι να υπομένουν τον καύσωνα σε νοσοκομεία όπου έχει απορριφθεί η εγκατάσταση κλιματισμού, τονίζοντας πως «ο καύσωνας σκοτώνει» και ότι η χώρα χρειάζεται ένα σοβαρό σχέδιο εγκατάστασης κλιματιστικών.

Από την άλλη πλευρά, η υπουργός Κλίματος της Γαλλίας, Μονίκ Μπαρμπό, εξέφρασε την αντίθεσή της στη γενικευμένη χρήση κλιματιστικών, δηλώνοντας: «Τρομάζω όταν ακούω ότι πρέπει να βάλουμε παντού κλιματιστικά. Πιστεύετε ότι έτσι θα σταματήσουν οι δασικές πυρκαγιές ή ότι θα σωθούν τα φυτά;»

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησαν ευρέως εικόνες από γαλλικά νοσοκομεία χωρίς κλιματισμό, όπου είχαν τοποθετηθεί ανακλαστικές θερμικές κουβέρτες στα παράθυρα για να περιοριστεί η ζέστη. Γιατροί περιέγραψαν τα νοσοκομεία ως φούρνους. Γιατρός που εργάζεται στα επείγοντα νοσοκομείου στις Βερσαλλίες, δήλωσε: «Η κατάσταση είναι τρομακτική. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο αφόρητη, ώστε ακόμη και γιατροί και νοσηλευτές αρρώστησαν»….

Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές “ψευτοδημοκρατικές” διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και “επιλέγει” βάση των  προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ.

Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά “προοδευτικούς”, ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα.

Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με “ανοιχτά σύνορα”) και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά “ανθρώπινα δικαιώματα” όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες “open society” λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν “πολιτών του κόσμου”. Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί  το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής “φυσικής” εξέλιξης.

Οι τέσσερεις ομάδες της πολιτικής αντεπανάστασης

Σε αυτό το φρικαλέο περιβάλλον της πολιτικής αντεπανάστασης που μοιάζει να έχει ήδη ολοκληρωθεί, τέσσερις διακριτές κοινωνιοπολιτικές και ιδεολογικά συγκροτημένες ομάδες μοιάζουν να απαρτίζουν το πεδίο όπου συγκρούονται διακριτά κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα:

• Οι διεθνοποιημένες και παγκοσμιοποιημένες ελίτ – δηλαδή η πραγματικά άρχουσα τάξη, της οποίας προφανώς η ιδεολογία, όπως πάντα, αντανακλάται στις ιδεολογίες όλης της υπόλοιπης δυτικής κοινωνίας.
• Μια μικρομεσοαστική μάζα ιδεολογικά ελιτοποιημένων πληβείων, που μιμούνται όσο μπορούν καλύτερα τις ελίτ και θέλουν “να τους μοιάσουν”, με την ελπίδα ότι θα διακριθούν κι αυτές, αν όχι στο πεδίο της οικονομικής ισχύος, τουλάχιστον στο πεδίο των “προοδευτικών” ιδεολογιών και χρηστοηθειών που έχουν υιοθετήσει άκριτα, (μαζί με το δικαιωματισμό, τις ανεκτικότητες, τις απεριόριστες επιτρεπτικότητες κλπ. και τα ιδεολογήματα της συμπερίληψης) από τις κυρίαρχες ελίτ.

Aκριβώς όπως παλαιότερα, οι μάζες του Τρίτου Ράιχ, αλλά και γενικότερα οι μικροαστικές μάζες της Ευρώπης, υιοθέτησαν λίγο πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο όλα τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεολογήματα των τότε ιμπεριαλιστικών εθνικών τάξεων του δυτικού κόσμου – και κατά συνέπεια έγιναν «καλοί και φιλότιμοι» ναζί στο όνομα της φιλοπατρίας και της εθνικά σοσιαλίζουσας προοδευτικότητας, όπως τότε οριζόταν. 

• Ο παραδοσιακός λαός, μονίμως απαξιωμένος σαν «χοντρός και αμόρφωτος», στιγματισμένος από τα νεοταξίτικα ιδεολογήματα, είτε ως «αντιδραστικός», είτε ως «φασιστικός όχλος», βρίσκεται υπόλογος κάθε φορά που προσπαθεί να αντισταθεί στην επικείμενη ιδεολογικοπολιτισμική και πολιτική του διάλυση από τις δυνάμεις του κυρίαρχου παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος.

Πρόκειται με άλλα λόγια για τους πάλαι ποτέ “κυρίαρχους εθνικούς λαούς” που, αν και ιδεολογικά απαξιωμένοι από τα θεσμικά φερέφωνα του καθεστώτος (ΜΜΕ, Δικαιοσύνη, Εκπαίδευση κλπ.) συνεχίζουν να υπενθυμίζουν, όπως και όταν μπορούν κάτω από τη διάτρητη ομπρέλα του πατριωτισμού, την όποια ιστορία τους καθώς και τα ιερά και τα όσια που χαρακτηρίζουν την πολιτισμική και πολιτική τους συνεκτικότητα.

• Οι μετανάστες που, με τις αδιάκοπες, οργανωμένες ροές τους, εποικίζουν το δυτικό κόσμο χρησιμοποιώντας υπέρ τους όλα τα ιδεολογήματα των δυτικών ελίτ, εργαλειοποιούμενοι από αυτές και πρώτα από όλα την πολιτική θρησκεία του δικαιωματισμού, που ανατρέπει ριζικά και ριζοσπαστικά κάθε υπόμνηση και κάθε ανάμνηση των συλλογικών υποκειμένων των εθνών και των κοινωνικών τάξεων του νεότερου ιστορικού παρελθόντος των κοινωνιών που υποτίθεται τους φιλοξενούν.

“Πόλεμος Πολιτισμών”

Ορισμένες ομάδες από αυτούς, με την έντονα συνεκτική ισλαμική τους κουλτούρα, επιδίδονται συχνά σε ένα έκδηλο “πόλεμο πολιτισμών” μέσω ενεργειών που ταξινομούνται ως απλώς παραβατικές ή εγκληματικές, ενώ στην ουσία αποτελούν άρρητες πολεμικού τύπου ενέργειες εναντίον των αξιών, των ηθών και των εθίμων της κοινωνίας που υποτίθεται τους φιλοξενεί. Έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της θεσμικής δικαιοσύνης, που με την ανεκτικότητά της αντιμετωπίζει με άκρατη επιείκεια τα περιστατικά βίας κατά των αυτόχθονων πληθυσμών.

Οι αδιανόητες ως σήμερα πράξεις βίας στρέφονται κατά κύριο λόγο ενάντια στον λαϊκό, αυτόχθονα γυναικείο πληθυσμό. Ας θυμηθούμε τα 250.000 (με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς) κορίτσια λαϊκής καταγωγής της Μεγάλης Βρετανίας που βιάστηκαν από συμμορίες αλλοδαπών. Ας θυμηθούμε παράλληλα και την ογδοντάχρονη Βελγίδα που κακοποιήθηκε σεξουαλικά σε δημόσιο χώρο από δεκατετράχρονο Αφρικανό, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος από τον αρμόδιο Βέλγο δικαστή ανηλίκων «για να μην καταστραφεί η ζωή του στις φυλακές»…

Συνεπώς, αυτό που φαίνεται να συμβαίνει, είναι ένας συνασπισμός δυνάμεων, όπου οι τρεις κατηγορίες (ελίτ – ελιτοποιημένοι πληβείοι – μετανάστες) στρέφονται εναντίον των τμημάτων του παραδοσιακού λαού, που σε πείσμα των περιστάσεων εξακολουθεί να υπάρχει και να διεκδικεί τα δίκαιά του. Οι ελίτ και οι συνοδοιπόροι τους αυτόν ακριβώς τον λαό επιθυμούν να διαλύσουν ιστορικά, πολιτισμικά και πολιτικά, διότι η διάλυση αυτή θα επιτρέψει την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου, τεχνοφεουδαρχικού, “μετανθρώπινου” ολοκληρωτικού καθεστώτος, απέναντι στο οποίο δεν θα υπάρχουν συλλογικές αντιστάσεις. 

“Citizen Vigilante”

Το “Citizen Vigilante” δεν είναι λοιπόν άλλο ένα έργο με κάποιον εκδικητή τύπου Τσαρλς Μπρόνσον ή Επιθεωρητή Κάλαχαν ή Taxi Driver κλπ, που το χολυγουντιανό καθεστώς αρέσκεται κατά καιρούς να πλασάρει στο φιλοθεάμον, πολιτικά κενό του, κοινό. Είναι η προκλητική ιδέα, (κυρίως για τους ιδεολογικά ελιτοποιημένους, “προοδευτικούς και μεταμοντερνίζοντες” δυτικούς πληβείους), της έμπρακτης, «χωρίς πολλά λόγια», πολιτικής αντίστασης των λαών.

Έστω μέσω ενός καινούργιου Ζορό – Εκδικητή. Έστω μέσω ενός κάπως φθηνού και σχετικά χοντροκομμένου ή ακαλαίσθητου κινηματογραφικού έργου. Σκοπός του σκηνοθέτη είναι να αφήσει να πλανάται η υποψία ενός συστήματος διπλής εξουσίας μέσω αυτοδικίας. Μιας αξίωσης λαϊκής πολιτικής ισχύος και αντίθεσης των δυτικών κοινωνιών με τα αντεθνικά κράτη που δυναστεύουν τους εθνικούς λαούς. Κι αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί μέχρι λύσσας τους ημιμαθείς παπαγάλους του «προοδευτικού συρμού». 

Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάτι τέτοιο συμβαίνει. Στο διήγημα οι “Έμποροι των Εθνών” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το οποίο διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της φραγκοκρατίας και του πολιτικού χάους που προκύπτει στις ελληνόφωνες επαρχίες του Βυζαντινού κράτους από αυτήν την κατάσταση, μια αριστοκράτισσα κυρία της Νάξου παραπονιέται στον ευπατρίδη και ευγενή σύζυγό της, ο οποίος τραυματίζεται καταδιώκοντας τους πειρατές της περιοχής, ότι κακώς ανακατεύεται, αφού είναι θέμα της εξουσίας η καταπολέμηση της πειρατείας.

Απαιτεί λοιπόν από αυτόν να απέχει παρόμοιων καταδιώξεων. Αυτός δε απαντά: «Αλλά δεν έχομεν εξουσία, φιλτάτη μου. Εις τον καιρόν αυτόν δεν δυνάμεθα να είπωμεν οριστικώς αν ανήκωμεν εις το κράτος των Ρωμαίων, εις την αυθεντίαν των Φράγκων ή εις την πολιτείαν των Βενετών.» «Εις τίνα ανήκομεν, λοιπόν;» απορεί η σύζυγος του ευγενούς- για να πάρει αμέσως την απάντηση: «Εις ουδένα. Και χρεωστούμεν να υπερασπίσωμεν μόνοι την τιμήν, την ζωήν  και την περιουσία μας». 

Με άλλα λόγια, «αφού δεν υπάρχει κράτος, μαντάμ», δεν αρκεί απλώς να το υποκαταστήσουμε. Κράτος πρέπει να γίνουμε εμείς. 

Στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης μεταφέρονται αυτήν την ώρα δύο πυροσβέστες, οι οποίοι επιχειρούσαν στη μεγάλη φωτιά. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ThessPost.gr, οι δύο πυροσβέστες παρουσίασαν αναπνευστικά προβλήματα από τους καπνούς. Αμέσως κινητοποιήθηκαν ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, τα οποία τους διακομίζουν προς το 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Λόγω της νέας φωτιάς που ξέσπασε, στο σημείο επιχειρούν ισχυρές πυροσβεστικές δυνάμεις ενώ άμεσα εστάλη 112 για εκκένωση της Ανθούπολης Ωραιοκάστρου. Συγκεκριμένα, το μήνυμα αναφέρει: «Αν βρίσκεστε στην περιοχή Ανθούπολη Ωραιοκάστρου της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης απομακρυνθείτε προς ΤΙΤΑΝ».

Με τις φλόγες να μαίνονται ανεξέλεγκτες, εκκενώθηκε προληπτικά και το Ίδρυμα Χρόνιων Παθήσεων «Άγιος Παντελεήμων». Μεταβαίνουν 4 λεωφορεία στο ίδρυμα για την απομάκρυνση 157 ατόμων με Ειδικές Ανάγκες. Συγκεκριμένα οι 120 θα μεταφερθούν στο κλειστό γυμναστήριο “Κονταξοπούλιο” και οι υπόλοιποι 37 θα μεταφερθούν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, η πυρκαγιά εξελίσσεται κοντά σε σπίτια και επιχειρήσεις και μάλιστα υπάρχουν αναφορές για καμένα κτίσματα, ενώ ακούστηκαν και εκρήξεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα εργοστάσιο με λάδια έχει τυλιχθεί στις φλόγες με τις εικόνες να είναι απόκοσμες.

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική, η φωτιά ξέσπασε περίπου στις 20:30 και κινητοποιήθηκαν 40 πυροσβέστες, 20 οχήματα και από αέρος συνδράμει ένα αεροσκάφος. Στην κατάσβεση συνδράμουν και υδροφόρες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ μέχρι να πέσει το σκοτάδι πραγματοποιούσαν ρίξεις νερού και εναέρια μέσα.

Το έργο των πυροσβεστικών δυνάμεων δυσχεραίνουν οι ισχυροί άνεμοι που πνέουν στην περιοχή, ενώ ο κόσμος είναι ανήσυχος με την νύχτα να αναμένεται πολύ δύσκολη. Καθ’ όλη τη διάρκεια του συμβάντος το ΕΣΚΕΔΙΚ λαμβάνει συνεχή εικόνα από το drone μέσω οπτικής και θερμικής κάμερας. Το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού Θεσσαλονίκης, έχει μεταβεί στην περιοχή της πυρκαγιάς για την διερεύνηση των αιτίων της.

Ωραιόκαστρο: Έκτακτη ανακοίνωση από τον Δήμο

Με έκτακτη ανακοίνωση που εξέδωσε νωρίτερα ο Δήμος Παύλου Μελά, κάλεσε τους πολίτες να ακολουθούν τις οδηγίες των Αρχών και απηύθυνε σύσταση προς τους κατοίκους της Ευκαρπίας να μην κυκλοφορούν άσκοπα και να κλείσουν τα παράθυρα των σπιτιών τους.

Η σχετική ανακοίνωση: Λόγω μεγάλης φωτιάς, η οποία σύμφωνα με την Πυροσβεστική ξεκίνησε από την Ανθούπολη Ωραιοκάστρου και επεκτείνεται προς τα όρια του Δήμου μας, παρακαλούνται όλοι οι πολίτες να ακολουθούν τις οδηγίες των αρχών. Οι κάτοικοι της Δημοτικής Κοινότητας Ευκαρπίας παρακαλούνται να μην κυκλοφορούν άσκοπα και να κλείσουν τα παράθυρα των σπιτιών τους. Δραματική ήταν και η έκκληση του δημάρχου του δήμου Παύλου Μελά, Δημήτρη Ασλανίδη.

Ο πυκνός μαύρος καπνός από τη φωτιά που ξέσπασε στο Ωραιόκαστρο φαίνεται ακόμη και από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το μεγάλο σύννεφο καπνού έχει καλύψει μεγάλο μέρος του ουρανού, ενώ η έντονη μυρωδιά από το καμένο έχει γίνει αισθητή σε πολλές περιοχές της πόλης. Οι δυνατοί άνεμοι που πνέουν στη Θεσσαλονίκη μεταφέρουν τον καπνό και τη μυρωδιά της φωτιάς από το Ωραιόκαστρο, με αποτέλεσμα το φαινόμενο να γίνεται αισθητό ακόμη και σε περιοχές αρκετά μακριά από το σημείο όπου εκδηλώθηκε η πυρκαγιά.

Η τραγωδία στην Λητή

Να σημειωθεί πως στο Ωραιόκαστρο σημειώθηκε και πρόσφατα πυρκαγιά, με τραγική κατάληξη δύο νεκρούς, έναν πατέρα και τον 12χρονο γιο του. Η Πυροσβεστική εξετάζει βίντεο-ντοκουμέντο στο οποίο φαίνεται οδηγός να πετά αναμμένο τσιγάρο στο οδόστρωμα και δευτερόλεπτα μετά φαίνεται στο σημείο η πρώτη φλόγα.

Στο συγκεκριμένο βίντεο σύμφωνα με ρεπορτάζ της ΕΡΤ, διακρίνονται να περνούν τρία αυτοκίνητα από τον δρόμο και στη συνέχεια ανάβει μια φωτιά δίπλα στο οδόστρωμα, η οποία επεκτείνεται γρήγορα λόγω των ανέμων, με τη γνωστή τραγική κατάληξη με τους 2 νεκρούς. Πρόκειται σύμφωνα με την ΕΡΤ για τρία αυτοκίνητα, ένα φορτηγό και δύο επιβατικάτα οποία περνούν από το σημείο και ακριβώς μετά, εμφανίζεται η πρώτη φλόγα στην άκρη του δρόμου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Πυροσβεστική ήδη έχει βρει τα στοιχεία των οδηγών των αυτοκινήτων.

Στο Σώμα εκτιμούν ότι από αναμμένο τσιγάρο που πετάχτηκε ξεκίνησε η φωτιά. Δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να είναι και από σπινθήρα εξάτμισης, αλλά το θεωρούν λιγότερο πιθανό. Αυτό που τονίζουν οι επιτελείς της Πυροσβεστικής είναι ότι αυτό δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να προκληθεί από μια απερισκεψία η πυρκαγιά σε δάσος και να οδηγήσει σε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα.

Όπως προαναφέρθηκε, ο τραγικός απολογισμός της συγκεκριμένης πυρκαγιάς είναι δύο νεκροί (ένας 67χρονος και ο 12χρονος γιος του), μία εγκαυματίας (η μητέρα της οικογένειας) που νοσηλεύεται, αλλά 700 στρέμματα καμένου δάσους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο κύριος σύμμαχος του Ισραήλ, ωστόσο ο Τραμπ έχει επανειλημμένα επικρίνει δημόσια τον Νετανιάχου τις τελευταίες εβδομάδες, αφότου ο πόλεμος του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο απείλησε τις συνομιλίες με το Ιράν.

Ισραηλινός αξιωματούχος που ρωτήθηκε από το Axios υπογράμμισε ωστόσο ότι η επίσκεψη αυτή ενδέχεται να μην πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ μεταβαίνει στην Τουρκία για τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις 7 και 8 Ιουλίου.

“Θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί τη μεθεπόμενη εβδομάδα”, διευκρίνισε.

Την Παρασκευή, το γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε ήδη δηλώσει ότι οι δύο ηγέτες επρόκειτο να συναντηθούν “σύντομα” στις Ηνωμένες Πολιτείες.

“Ο πρωθυπουργός τόνισε κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι εγγυητές της ελευθερίας στον κόσμο και ότι το Ισραήλ εκτιμά ιδιαίτερα τους στενούς δεσμούς μεταξύ των δύο εθνών”, είχε δηλώσει το γραφείο του Νετανιάχου σε ανακοίνωση.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Στο σημείο βρίσκεται και ο υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας- Θράκης) Κώστας Γκιουλέκας και ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου Παντελής Τσακίρης.

Το ίδρυμ , στο οποίο φιλοξενούνται 157 άτομα, εκκενώνεται προληπτικά σύμφωνα με το σχέδιο της Πολιτικής Προστασίας, επειδή βρίσκεται κοντά στο μέτωπο της φωτιάς. Η πυρκαγιά κινείται σε περιοχή όπου υπάρχουν εργοστάσια και βιοτεχνίες.

Η Πυροσβεστική δίνει μάχη να την περιορίσει με επίγεια μέσα και δυνάμεις, αλλά και να την απομονώσει σε σημεία που να μην υπάρξει κίνδυνος για κατοικημένες περιοχές.

Ήδη έχουν δοθεί οδηγίες απομάκρυνσης των κατοίκων από τους οικισμούς Ανθούπολης και Φιλοθέης. Οι τρόφιμοι του Ιδρύματος Άγιος Παντελεήμων θα μεταφερθούν προσωρινά στο Δημοτικό Γυμναστήριο «Κονταξοπούλειο».

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο γιατρός μολύνθηκε ενώ προσέφερε ανθρωπιστικό έργο στο Κονγκό. Επέστρεψε στη Γαλλία στις 23 Ιουνίου υποστηρίζοντας ότι δεν ήξερε πως είχε προσβληθεί, καθώς -όπως είπε- όταν επιβιβάσθηκε στο αεροπλάνο για τον επαναπατρισμό του, είχε απλώς πονοκεφάλους. Ομως στη διάρκεια της πτήσης η κατάστασή του επιδεινώθηκε, οπότε απομονώθηκε αμέσως και νοσηλεύθηκε εν συνεχεία σε καραντίνα σε γαλλικό νοσοκομείο. Σήμερα πήρε εξιτήριο επειδή είναι ασυμπτωματικός και τα δύο μοριακά τεστ που έκανε βγήκαν αρνητικά.

Ο ίδιος επέμεινε ότι «οι Ιρανοί εκλιπαρούν για να κλείσουμε συμφωνία». Προς το παρόν διακόπηκαν οι συνομιλίες για μια εβδομάδα, ώστε να ολοκληρωθούν οι τελετές για την κηδεία του αγιατολάχ Χαμενεΐ. Ο Τραμπ πρόσθεσε ότι τον εξέπληξε το γεγονός ότι ορισμένοι Ιρανοί έκλαιγαν στην κηδεία. «Πίστευα ότι ο κόσμος μισούσε τον Χαμενεΐ. Ίσως έκλαιγαν στα ψέματα», σχολίασε.

Το Ιράν χαρακτήρισε την κατάπαυση του πυρός και των διαπραγματεύσεων ως απόδειξη της δύναμής του, ενώ ο Τραμπ την παρουσίασε ως «χάρη» προς μια χώρα που πενθεί για την απώλεια των ηγετών της.

Ο επόμενος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο Πακιστάν στις 11 Ιουλίου, με τις συζητήσεις να επικεντρώνονται στις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν, στα δεσμευμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία και στο πυρηνικό ζήτημα, σύμφωνα με το Al Arabiya.

Η σύνθεση της ιρανικής αντιπροσωπείας θα οριστικοποιηθεί μετά την ολοκλήρωση των τελετών κηδείας του Αλί Χαμενεΐ. Είναι βέβαιο πως στις τεχνικές συζητήσεις θα συμμετέχουν οικονομολόγοι και τεχνοκράτες, ενώ στα ζητήματα των πυρηνικών αναμένεται να συμμετέχουν οι κορυφαίοι Ιρανοί αξιωματούχοι και κυρίως οι έμπειροι ειδικά στις πυρηνικές διαπραγματεύσεις.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πρώτος σκόρερ και ήρωας της Εθνικής των ΗΠΑ μέχρι τώρα, Μπουτογκάν γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από Νιγηριανή μητέρα που δεν της επετράπη η επιβίβαση στο αεροπλάνο της επιστροφής στο Ναϊρόμπι, λόγω της προχωρημένης εγκυμοσύνης της. Ο Μπουτογκάν είναι πολιτογραφημένος Βρετανός, αφού οι γονείς του αργότερα μετανάστευσαν στο Λονδίνο. Αν πέρναγε του Τραμπ, τώρα θα έπαιζε για την Αγγλία ή την Νιγηρία. Αλλά, αν σηκώσουν την κούπα οι Αμερικανοί βλέπω το δικό του πρόσωπο να στολίζει το επετειακό χαρτονόμισμα των $250 και όχι αυτό του Τραμπ, που τόσο πολύ το διεκδικεί!

Ο ηγέτης της ΦΙΦΑ, Ινφαντίνο ψάρωσε τον ομοϊδεάτη Πλανητάρχη του με το Βραβείο Ειρήνης που εφηύρε εν μέσω πολέμου, και πήρε λευκή επιταγή να πλουτίσει την Ομοσπονδία του και τον εαυτό του. Και οι δύο θέλουν υπό τον έλεγχο τους τις στρογγυλές επιφάνειες που ορίζουν τον κόσμο, ο ένας την μπάλα και ο άλλος τον πλανήτη. Πράσινο το δολάριο, πράσινο και το γήπεδο του ποδοσφαιρικού επιχειρείν.

Από τώρα μοιάζει πως το ταμείο θα ξεχειλίσει, καθώς η υφήλιος ευφραίνεται με το θέαμα που έστησαν από κοινού. Έσπασαν τα ρεκόρ τηλεθέασης στις ΗΠΑ, οι μισοί συντονισμένοι στο Αγγλόφωνο Fox και οι υπόλοιποι στο Ισπανόφωνο Telemundo (ιδιοκτησίας NBC), για να ξέρουμε και τι γλώσσα μιλάμε. Βοηθάει το ότι οι τρεις συνδιοργανώτριες χώρες παραμένουν στο παιγνίδι.

Μουντιάλ-ΗΠΑ: Και έμειναν 16

7 απ’ την Ευρώπη, 7 απ’ τις Αμερικές και 2 απ’ την [Αραβική] Αφρική. Εκτός η Ασία, η Μέση ανατολή και η μαύρη Αφρική. Οι αξιοθαύμαστοι 40χρονοι, Μέσι και Ρονάλντο, που έσπρωξαν τις ομάδες τους στους 16, είδαν να προστίθεται στον αστερισμό τους ο συνομήλικος τους Βοζίνια, ο τερματοφύλακας του Πράσινου Ακρωτηρίου, που πήγε την Αργεντινή στην παράταση, έχοντας νωρίτερα περιορίσει τους Ισπανούς σε ισοπαλία. Ισπανός ο αντιήρωας Ογιαρσάμπαλ, πρώτος σκόρερ της ποιοτικότερης ομάδας του Μουντιάλ, παίζει στην άσημη Σαραγόσα από παιδί. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Κέϊν, που σέρνει μόνος του την βαριεστημένη Αγγλία του καλύτερου πρωταθλήματος στον κόσμο.

Δεν είναι μόνο το Πράσινο Ακρωτήρι και το Κουρασάου που, ελλείψει δικών τους πρωταθλημάτων έφτιαξαν εθνικές ομάδες από παίκτες καταγωγής τους που ζουν και διακρίνονται σε χώρες της Ευρώπης. Είναι, μεταξύ άλλων, η Νορβηγία και το Βέλγιο με ένα μόνο παίκτη απ’ το εθνικό τους πρωτάθλημα, που απέκλεισε την καλύτερη, αλλά αλαζονική Σενεγάλη, φετινή πρωταθλήτρια Αφρικής που και οι 26 της αποστολής τους παίζουν στην Ευρώπη, με τους 10 να έχουν γεννηθεί στην Γαλλία. Σίγουρα δεν θα ευρίσκαν χώρο στην Γαλλία των Μμπαπέ, Μπαρκολά και Ντεμπελέ που έβαλε πλώρη για να πάρει αυτό που έχασε στο Κατάρ το 2022, αν περάσει νωρίτερα την Ισπανία.

Οι Εθνικές των αστέρων και των διαφορετικών αγωνιστικών προελεύσεων ακουμπούν στους προπονητές τους που δυσκολεύονται να τους συμμαζέψουν και να τους κατευθύνουν. Το ποδόσφαιρο που παίζεται είναι πλέον ομοιογενές, αφού οι καλύτεροι παίζουν στα καλύτερα πρωταθλήματα. Ήδη 8 προπονητές απολυθήκαν, πληρώνοντας την νύφη για τον αποκλεισμό.

Τον αποκλεισμό της Ουρουγουάης την πλήρωσαν και οι παίκτες, όταν η Ομοσπονδία ακύρωσε το τσάρτερ της επιστροφής και τους αφήνοντας τους να βρουν τον δρόμο με δικά τους έξοδα. Το ρεκόρ αστοχίας της Τουρκίας των 62 τελικών προσπαθειών χωρίς γκολ, δεν ξέρω ποιος θα το πληρώσει. Κι όσο το σόου συνεχίζεται, αναρωτιέμαι αν το ποδόσφαιρο θα κερδίσει τους Αμερικάνους, ή οι Αμερικάνοι θα κερδίσουν το ποδόσφαιρο.

Όπως αναφέρει, η απόσπαση έγινε μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών, με Κοινή Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύθηκε κανονικά στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, και με απολαβές που προβλέπονται αποκλειστικά για αποσπασμένους υπαλλήλους.

Παράλληλα, κάνει εκτενή αναφορά στο βιογραφικό της Θεοδώρας Αϊβάζογλου, τονίζοντας τις σπουδές της στο Οικονομικό του ΕΚΠΑ και στο LSE, την πολυετή εμπειρία της στη δημόσια διοίκηση, αλλά και τη συμμετοχή της σε κρίσιμους τομείς της φορολογικής διοίκησης και ευρωπαϊκών ομάδων εργασίας.

Υπογραμμίζει επίσης ότι η ίδια είχε επιλεγεί και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως εθνική εμπειρογνώμονας, ωστόσο προτίμησε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της ΜΕΑ, συμβάλλοντας στην ελληνική πλευρά ενόψει των δύσκολων τεχνικών διαπραγματεύσεων. Ερωτήματα προκαλεί όμως το αν τυχαία επιλέχθηκε η σύζυγος του βουλευτή από εκατοντάδες ενδιαφερομένους, όπως και το γεγονός ότι πήρε επίδομα αποσπάσεως (113.400 ευρώ το χρόνο επιπλέον μισθού) προτού αναρτηθεί η προκήρυξη. Ο ευρωβουλευτής λέει ότι είχε εγκριθεί το επίδομα αλλοδαπής επειδή η σύζυγός του είχε ήδη αποσπασθεί ως εθνική εμπειρογνώμονας και ότι μετά προτίμησε το ΜΕΑ. Αλλά και πάλι η σύμπτωση να επιλεγεί ως εθνική εμπειρογνώμονας σύζυγος βουλευτή, προκαλεί απορίες. Επίσης τίθενται ερωτηματικά για το λόγο που η απόσπαση δεν αναρτήθηκε στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Νικόλα Φαραντούρη

«Η Θεοδώρα Αϊβάζογλου είναι καταξιωμένη οικονομολόγος, απόφοιτος Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και του LSE με υψηλή εξειδίκευση και πολυετή εμπειρία στη δημόσια διοίκηση. Η απόσπασή της έγινε νόμιμα, κατόπιν επίσημης πρόσκλησης της ίδιας της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας (ΜΕΑ), με αριθμό πρωτοκόλλου 8002/22.12.2025, για την κάλυψη επειγουσών αναγκών στελέχωσης της Μονάδας Οικονομικής Πολιτικής και με τις απολαβές και μόνο που προβλέπονται για τους αποσπασμένους υπαλλήλους.

»Η πρόσκληση εκδόθηκε λόγω του αυξημένου και κρίσιμου φόρτου εργασίας που αντιμετωπίζει η ΜΕΑ το 2026, εν μέσω κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034 και της ελληνικής συμμετοχής σε θέματα ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, οικονομικής διακυβέρνησης και δημοσιονομικής πολιτικής. Η ίδια η ΜΕΑ ζήτησε την άμεση ενίσχυση της Μονάδας Οικονομικών με εξειδικευμένο προσωπικό, και η Θεοδώρα Αϊβάζογλου, μαζί με ένα ακόμη εξειδικευμένο στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών, επιλέχθηκε βάσει των απολύτως αναγκαίων τυπικών και ουσιαστικών προσόντων της, μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών των συναρμόδιων Υπουργείων. Εκδόθηκε Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) που δημοσιεύθηκε. Δημοσιεύθηκε επίσης κανονικά στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, σε αντίθεση με όσα αναληθώς γράφονται.

»Η Θεοδώρα Αϊβάζογλου είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στην επιστήμη των αποφάσεων και την επιχειρησιακή έρευνα από το κορυφαίο πανεπιστήμιο οικονομικών επιστημών, London School of Economics. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στο Λονδίνο και την Αθήνα και ανέλαβε το Παρατηρητήριο Ανταγωνιστικότητας του ΣΕΒ. Κατόπιν επιτυχίας σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, διορίστηκε το 2004 στο Υπουργείο Οικονομικών και σήμερα διαθέτει 22 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας στα Υπουργεία Οικονομίας και Οικονομικών και στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων.

»Έχει υπηρετήσει σε καίριες επιτελικές θέσεις, όπως στη Διεύθυνση Ελέγχων, στη Διεύθυνση Επιχειρησιακού Σχεδιασμού και στη Διεύθυνση Εισπράξεων. Έχει συμμετάσχει ως εκπρόσωπος της ελληνικής φορολογικής διοίκησης σε ευρωπαϊκές ομάδες εργασίας και έργα του προγράμματος Fiscalis, με αντικείμενο τη διαχείριση φορολογικών κινδύνων, τη φορολογική συμμόρφωση στην ψηφιακή εποχή, την ανάλυση κινδύνου, τη στοχοθέτηση ελέγχων και τη διαχείριση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Έχει επίσης διατελέσει στέλεχος της Επιτροπής Εξώδικης Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών. Τον Νοέμβρη 2025 επελέγη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως Εθνική Εμπειρογνώμων, προτίμησε ωστόσο να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της ΜΕΑ για να συνδράμει την Ελλάδα εν όψει των δύσκολων τεχνικών διαπραγματεύσεων. Μιλάει 3 γλώσσες.

»Είμαι περήφανος που η σύζυγός μου αγωνίζεται, παράλληλα με μια τόσο απαιτητική επαγγελματική δραστηριότητα, να είναι ταυτόχρονα η εκπληκτική μητέρα των τριών παιδιών μας και μια σπάνια σύντροφος. Σε μια εποχή που οι γυναίκες καλούνται να αποδείξουν καθημερινά ότι μπορούν να τα καταφέρουν όλα, η Δώρα αποτελεί πρότυπο. Αυτό δεν είναι αυτονόητο. Είναι αποτέλεσμα δύναμης, οργάνωσης και αποφασιστικότητας.

»Είναι θλιβερό και αποκαλυπτικό, γυναίκες σαν τη Δώρα να γίνονται στόχος ανδρών με πλαστά πτυχία ή ανύπαρκτα προσόντα, που για χρόνια πληρώνονταν από το κράτος επειδή, κατά δήλωσή τους, ήταν «όμορφοι», και που κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν πρόκειται να γίνουμε όλοι ίδιοι.»