Τον αντιπαρέβαλε με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Pedro Sánchez, ο οποίος απέκλεισε τη χρήση ισπανικών στρατιωτικών βάσεων από τις αμερικανικές δυνάμεις. Ενώ μεγάλο μέρος της Ευρώπης απομακρύνεται από το κίνημα MAGA, η Ελλάδα ενισχύει ακόμη περισσότερο τη σχέση της με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει παραχωρήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες πρόσβαση αόριστης διάρκειας σε κρίσιμες στρατιωτικές βάσεις σε όλη τη χώρα — συμπεριλαμβανομένης της κύριας ναυτικής βάσης στην Κρήτη — αντί να προβλέπεται τακτική ανανέωση της συμφωνίας με επαναδιαπραγμάτευση των όρων.

Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι ο Κ.Μητσοτάκης έχει ξεπεράσει τα όρια. «Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις έχουν στρατηγικό χαρακτήρα και πρέπει να διέπονται από την αρχή του αμοιβαίου οφέλους», είπε. «Η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική “λευκής επιταγής” και αυτό δεν εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα.»

Ο 51χρονος Τσίπρας υποστήριξε ότι η προτεραιότητα στη χρήση των στρατιωτικών βάσεων θα πρέπει να είναι η ασφάλεια της ίδιας της Ελλάδας και όχι η απλή ικανοποίηση των αμερικανικών απαιτήσεων. «Το ζήτημα αυτό αναδείχθηκε με ιδιαίτερη ένταση κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου στο Ιράν. Είδαμε ποια ήταν η αντίδραση του Έλληνα πρωθυπουργού και ποια εκείνη του Ισπανού πρωθυπουργού.»

Η προεκλογική του θέση ότι η Ελλάδα πρέπει να διατηρεί μεγαλύτερη απόσταση από την Ουάσινγκτον φαίνεται να αποσκοπεί στο να εκφράσει τη διαδεδομένη δυσπιστία της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στον Donald Trump. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center στα τέλη Ιουνίου, μόλις το 22% των Ελλήνων που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι εμπιστεύονται τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως προς τη διαχείριση των διεθνών υποθέσεων.
Ο Τσίπρας, ο οποίος έχασε την εξουσία το 2019, έγινε διεθνώς γνωστός ως ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, του ριζοσπαστικού κόμματος που συγκρούστηκε με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο σε διαδοχικούς γύρους σκληρών διαπραγματεύσεων, στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους της ευρωζώνης.

Τον Μάιο ίδρυσε νέο πολιτικό κόμμα με την ονομασία ΕΛ.Α.Σ., με στόχο να ενώσει την κατακερματισμένη αντιπολίτευση απέναντι στη New Democracy του Μητσοτάκη. Έχει ήδη αναδειχθεί σε δεύτερη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, αν και εξακολουθεί να βρίσκεται σημαντικά πίσω από τον πρωθυπουργό. Σύμφωνα με τη συγκεντρωτική δημοσκοπική ανάλυση του POLITICO (Poll of Polls), η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει 30% και η ΕΛ.Α.Σ. 17%. Οι εκλογές αναμένεται να διεξαχθούν πριν από την ανάληψη από την Ελλάδα της εκ περιτροπής προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ τον Ιούλιο του 2027.

Εάν είναι πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια αυτής της προεδρίας, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι θα δώσει έμφαση στις δαπάνες για την πολιτική συνοχής, με στόχο τη μείωση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επιβολής υψηλότερης φορολόγησης στις μεγάλες επιχειρήσεις.

«Η κοινωνική συνοχή πρέπει να ενισχυθεί και οι ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να αυξηθούν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει η πολιτική βούληση για τη φορολόγηση των πολυεθνικών εταιρειών, καθώς και των εκπομπών άνθρακα», δήλωσε.

Δεδομένων των απειλών για την ασφάλεια της Ευρώπης, ο Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε ότι οι επενδύσεις στον τομέα της Άμυνας πρέπει να αυξηθούν, αλλά όχι σε βάρος των κοινωνικών δαπανών. «Αν συμβεί αυτό, σε λίγα χρόνια θα βρεθούμε με μια Ευρωπαϊκή Ένωση που θα είναι ισχυρότερη αμυντικά, αλλά θα κυβερνάται από ακροδεξιές κυβερνήσεις.»

Ο “φόρος της διαφθοράς” στην Ελλάδα

Ο Τσίπρας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μεγάλη πρόκληση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει σταθερά στην πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις.

Παρά το γεγονός ότι μια σειρά από μεγάλα σκάνδαλα έχουν συγκλονίσει τη χώρα — μεταξύ των οποίων η προβληματική διαχείριση από την κυβέρνηση του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος στην Ελλάδα και η εκτεταμένη απάτη που αφορούσε ευρωπαϊκά αγροτικά κονδύλια — η κυβέρνηση έχει διατηρήσει το προβάδισμά της, εν μέρει χάρη στον έντονο κατακερματισμό της αντιπολίτευσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζει ότι αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο δημιούργησε το νέο του πολιτικό κίνημα. «Η εικόνα δεν είναι θετική για την κυβέρνηση», λέει, «αλλά είναι μάλλον αρνητική για την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό δημιουργήθηκε η ΕΛ.Α.Σ..»

Τόνισε, μάλιστα, ότι η αγανάκτηση των πολιτών για τη διαφθορά θα πρέπει εν τέλει να οδηγήσει σε πολιτική αλλαγή. Επικαλέστηκε δημοσκοπήσεις σύμφωνα με τις οποίες περίπου το 70% των Ελλήνων επιθυμεί πολιτική αλλαγή, περίπου το 90% θεωρεί ότι η διαφθορά είναι εκτεταμένη, ενώ περίπου το 55% δηλώνει ότι ζούσε καλύτερα το 2019 απ’ ό,τι σήμερα.

Παρατήρησε ότι τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν βρεθεί αντιμέτωπα τα τελευταία επτά χρόνια με ένα «διπλό πλήγμα»: το υψηλό κόστος ζωής και τη ευρεία διαφθορά.

Ο ετήσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 5,2% τον Μάιο του 2026, ξεπερνώντας τον μέσο όρο της ευρωζώνης, που ήταν 3,2%. Σύμφωνα με την έκθεση 2026 UBS Global Wealth Report, η ανισότητα στον πλούτο έχει αυξηθεί, καθώς ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι επωφελούνται από την αύξηση του συνολικού πλούτου. Παρότι ο συνολικός καθαρός πλούτος αυξάνεται σταθερά από το 2020, το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και του γενικού πληθυσμού εξακολουθεί να διευρύνεται.

«Έχουμε τον αόρατο φόρο της διαφθοράς — και τον αποκαλώ φόρο, επειδή πιστεύω ότι το κόστος των εκτεταμένων και πρωτοφανών επιπέδων διαφθοράς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλο, ώστε στερεί πόρους από την κοινωνική πολιτική», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας.

«Κάθε ευρώ που χάνεται μέσω απευθείας αναθέσεων σε δημόσιους διαγωνισμούς και μέσω της υπεξαίρεσης ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι ένα ευρώ που λείπει από τα δημόσια σχολεία, τους μισθούς των εκπαιδευτικών, τα δημόσια νοσοκομεία και τις αμοιβές των νοσηλευτών», πρόσθεσε.

Ερωτηθείς για τις πολιτικές συνέπειες της φήμης του ως ενός ριζοσπάστη και απρόβλεπτου πολιτικού από την περίοδο της κρίσης της ευρωζώνης, ο Τσίπρας απάντησε ότι πολλοί θυμούνται τη διακυβέρνησή του μόνο για τους πρώτους έξι ταραχώδεις μήνες, όταν η Αθήνα βρισκόταν στο χείλος της εξόδου από την ευρωζώνη. Ο ίδιος, ωστόσο, παρουσίασε τον εαυτό του ως τον ηγέτη της κυβέρνησης που τελικά κατάφερε να σταθεροποιήσει την κατάσταση.

«Γίνεται μια προσπάθεια να επικεντρώνεται η συζήτηση μόνο στους πρώτους έξι μήνες της διακυβέρνησης, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 2015. Όμως υπάρχει και η περίοδος πριν και μετά. Η χώρα δεν μπήκε στην κρίση εξαιτίας των δικών μας πολιτικών… Καταλήξαμε σε μια δύσκολη συμφωνία, μέσα από συγκρούσεις και εντάσεις, αλλά βάλαμε τέλος στα μνημόνια, αποκαταστήσαμε την αξιοπιστία της οικονομίας και πετύχαμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.»

Πηγή: Politico

Στο μήνυμά του αυτό παρέθεσε γράφημα που παρουσιάζει το ύψος των δαπανών του NATO, εμφανίζοντας την Ουάσιγκτον να ξοδεύει πολύ μεγαλύτερα ποσά από άλλα κράτη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος αναμένεται να συμμετάσχει στη σύνοδο της συμμαχίας στην τουρκική πρωτεύουσα την 7η και την 8η Ιουλίου, έχει καταφερθεί επανειλημμένα εναντίον ευρωπαίων συμμάχων της χώρας του, ιδίως εξαιτίας της άρνησής τους να εμπλακούν στο πλευρό των ΗΠΑ στον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος ξέσπασε με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία την 28η Φεβρουαρίου.

Υπό την πίεση του Ντόναλντ Τραμπ, οι 32 χώρες μέλη της συμμαχίας δεσμεύτηκαν πέρυσι, κατά τη σύνοδο της Χάγης, να αφιερώνουν ως το 2035 τουλάχιστον το 5% του ΑΕΠ τους σε δαπάνες για την ασφάλεια.

Ο Ρεπουμπλικάνος μεγιστάνας επέμεινε επίσης στο ότι θέλει η Ευρώπη να αναλάβει τον βασικό ρόλο ως προς την ασφάλειά της κι η Ουάσιγκτον έχει ήδη λάβει σειρά μέτρων για να μειώσει την παρουσία και τη δέσμευσή της σε αυτήν.

Η κ. Τάιτους υποστηρίζει ότι μια τέτοια μεταφορά τεχνολογίας προς την Τουρκία θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω την Ανατολική Μεσόγειο και να ενισχύσει τις στρατιωτικές δυνατότητες μιας χώρας που, όπως σημειώνει, έχει διατυπώσει επανειλημμένα απειλές εναντίον συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ.

Σχετικά με τη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Ανδρουλάκης παρέπεμψε στην απόφαση του συνεδρίου, σύμφωνα με την οποία, όπως ανέφερε: «όποιος θέλει μπορεί να έρθει, αν πιστεύει στο πρόγραμμα μας και στον αγώνα μας για πολιτική αλλαγή. Ήρθαν ήδη βουλευτές και ευρωβουλευτές άλλων κομμάτων. Θέλουμε τις συνεργασίες του προοδευτικού κόσμου και απευθυνόμαστε σε κάθε ψηφοφόρο. Και σε αυτούς που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και ασφυκτιούν με τα αποτελέσματα της σημερινής πολιτικής. Με ρωτάτε πώς θα κερδίσουμε τη Νέα Δημοκρατία; Δεν τρομοκρατούμε τον κόσμο, δηλαδή, δεν έχω προσωπικά μια τέτοια κυβερνητική προϊστορία, ώστε να πει ένα κομμάτι των ψηφοφόρων του κέντρου ότι “με αυτά που έκανες, δεν θα σε επιλέξουμε ποτέ”. Αυτό φοβάται η Νέα Δημοκρατία» και συμπλήρωσε πώς « το ΠΑΣΟΚ μπορούν να το ψηφίσουν από όλους τους πολιτικούς χώρους, αν τολμήσει η Νέα Δημοκρατία να κάνει παιχνίδια δεύτερης Κυριακής. Κάποιους άλλους δεν θα τους ψηφίσουν ποτέ. Γι’ αυτό και η Νέα Δημοκρατία σκηνοθετεί το σκηνικό που έβγαλε Πρωθυπουργό τον κ. Μητσοτάκη το 2023».

Σχετικά με τα νέα κόμματα, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σημείωσε για της ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα ότι «τα κόμματα υπηρετούν ανάγκες και το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε αντιπολίτευση γι’ αυτό ήρθε, δεν στοιχειοθετείται γιατί όταν ο ίδιος ήταν αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία πήρε 41%».

Ερωτηθείς δε για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, επισήμανε ότι « η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί και η πολιτική αλλαγή δεν θα έρθει από κόμματα διαμαρτυρίας, αλλά από κόμματα που έχουν κυβερνητικό πρόγραμμα».

«Για να ηττηθεί η Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει αυτός που θα την αντιμετωπίσει να της αποσπά ακροατήριο. Και όχι με το που εμφανίστηκαν τα δύο νέα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία να τσιμπά στις δημοσκοπήσεις» υπογράμμισε ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Όσο αφορά στην έξαρση της ακρίβειας ο κ. Ανδρουλάκης επισήμανε πώς δεν μπορεί ο έλεγχος να γίνεται μόνο στην τελική τιμή του προϊόντος, αλλά να γίνεται σε όλα τα στάδια της εφοδιαστικής αλυσίδας άμεσα».

«Αυτό που διαφημίζουν οι κ. Μητσοτάκης και Πιερρακάκης ως υπεραπόδοση της οικονομίας είναι υπεραπόδοση της ακρίβειας. Μαζεύουν υπερπλεονάσματα, 5-6-7 δισ., όχι από την υγιή ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά από την ακρίβεια που πληρώνει με έμμεσους φόρους ο ελληνικός λαός. Είναι ένα άδικο φοροεισπρακτικό μοντέλο εις βάρος της μεσαίας τάξης και των πιο αδύναμων» τόνισε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ .

«Όταν έχεις 5% φόρο στα μερίσματα και για τη βιομηχανία που κάνει επένδυση πχ σε μηχανολογικό εξοπλισμό, εκπίπτει 10% τον χρόνο, τι μήνυμα στέλνεις σε αυτή την επιχείρηση; “Δώσε μερίσματα και μην επενδύσεις”, αυτό κάνει η σημερινή κυβέρνηση», επισήμανε ο κ. Ανδρουλάκης παρουσιάζοντας το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την επανεπένδυση των κερδών.

Ερωτηθείς για 13ο και 14ο μισθό, ο κ. Ανδρουλάκης σημείωσε ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν μίλησε ποτέ για 14ο μισθό γιατί ξέρουμε τα όρια της οικονομίας. Ο 13ος μισθός όμως μπορεί να δοθεί και αυτό είναι μια δέσμευση μας από τη ΔΕΘ».

Ανέδειξε την αξιοπιστία, το κυβερνητικό πρόγραμμα και την αυτονομία του ΠΑΣΟΚ, ενώ ισχυρίστηκε πώς «ένα κομμάτι της διαπλοκής είχε και έχει υιοθετήσει τον κ. Μητσοτάκη και ένα άλλο τον κ. Τσίπρα. Είναι εμφανές. Προκύπτει από τον τρόπο που τους αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα media» .

« Αν ο Κώστας Σκανδαλίδης, που έγραψε τη διακήρυξη μας, είχε πει ότι είναι “μονομερής ενέργεια” η άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (σημ. με την πόντιση του καλωδίου στην Κάσο), θα είχε γίνει σεισμός. Αυτό το είπε ο κ. Μπίστης και συμφώνησε ο κ. Σιακαντάρης συντάκτης του μανιφέστου Τσίπρα», συμπλήρωσε.

« Ό,τι είπα στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, το λέω και σε όλον τον ελληνικό λαό: ελάτε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, γιατί αν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση και εγώ Πρωθυπουργός θα λογοδοτούμε μόνο σε εσάς. Θα κάνουμε πράξη το πρόγραμμά μας, χωρίς κανέναν συμβιβασμό με κανέναν ισχυρό», πρόσθεσε και συνέχισε:«Έχω κριθεί σε εθνικές εκλογές, σε ευρωπαϊκές εκλογές , σε αυτοδιοικητικές εκλογές και σε εσωκομματικές εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ πήγε μόνο μπροστά, ποτέ πίσω και πιστεύω ότι τώρα με τη φθορά της Νέας Δημοκρατίας και τα φαινόμενα διαφθοράς που βαρύνουν το κλειστό σύστημα του Μαξίμου που παράγει ατιμωρησία σε κολλητούς και υπουργούς, ήρθε η ώρα να γίνει παρελθόν».

Εκτενείς ήταν οι απαντήσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στα εθνικά θέματα, καθώς επέκρινε την κυβέρνηση για μπρος-πίσω σχετικά με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, επισημαίνοντας ότι το καλώδιο είναι μια κυριαρχική απαίτηση της χώρας, από την οποία έκανε πίσω η Νέα Δημοκρατία.

«Ο Πρωθυπουργός αν ήταν ειλικρινής υποσχόμενος ότι το έργο θα προχωρήσει, θα έδινε και το ακριβές χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση του», ανέφερε και συμπλήρωσε ότι αν ήταν εκείνος Πρωθυπουργός θα είχε επιβάλλει να υπάρξει ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για ένα έργο ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, όπως είναι το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου.

Ερωτηθείς για το αν είναι κοντά με την κριτική που ασκούν για τους χειρισμούς του Κυριάκου Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα οι κ.κ. Σαμαράς και Καραμανλής, υπογράμμισε: «Αν με την αξιόπιστη και δομημένη κριτική που ασκεί το ΠΑΣΟΚ, συμφωνούν δύο πρώην Πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, αυτό δεν πρέπει να προβληματίζει εμένα, αλλά τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας».

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θύμισε ότι «είμαστε το μόνο κόμμα που στήριξε τα εξοπλιστικά προγράμματα. Εμείς δεν είμαστε λαϊκιστές, θέλουμε ισχυρή αποτρεπτικά την Ελλάδα. ‘Αλλοι δεν τα ψήφισαν, εμείς τα ψηφίσαμε. Όμως, η Ελλάδα παράγει; Αναγνωρίζω ότι γίνονται κάποια βήματα τελευταία, αλλά πού ήταν η εγχώρια αμυντική βιομηχανία τα τελευταία 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας και νωρίτερα; Τα στοιχεία λένε: 14 δισεκατομμύρια εξοπλισμών, 3,4% μόλις εγχώρια συμμετοχή».

Μίλησε για την ατζέντα ενός Νέου Ελσίνκι, όπως την έχει ονομάσει, για την Τουρκία και εξήγησε: «δεν υπάρχει ευρωπαϊκή προοπτική, θα μπορούσαν να πάρουν την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης, η οποία θα είναι σε ένα πλαίσιο αυτοματοποιημένων κυρώσεων για την Τουρκία, όταν απειλεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Θα προσπαθήσουμε στο παρόν άρθρο να παρουσιάσουμε τους 10 κυριότερους από αυτούς. Η σειρά με την οποία παρατίθενται οι λόγοι δεν αφορά την υποκειμενική δική μου κρίση για την σπουδαιότητα καθενός, αλλά την κατά την γνώμη μου μεγαλύτερη επίδραση στο εκλογικό σώμα των ψηφοφόρων της ΝΔ, αλλά και εν γένει:

1. Κατά την γνώμη μου, ο κυριότερος λόγος της αποδοκιμασίας της κυβέρνησης από τους ψηφοφόρους της είναι η απομάκρυνση του συστήματος εξουσίας του Μαξίμου περί τον πρωθυπουργό, που αποτελεί τον πραγματικό πόλο εξουσίας και καθοδηγεί την Κοινοβουλευτική Ομάδα, το κόμμα της ΝΔ αλλά και την κυβέρνηση ως συλλογικό όργανο και τους υπουργούς μεμονωμένα, από τις παραδοσιακές αξίες της ΝΔ, το DNA της παράταξης, που έχει μετατοπιστεί από την Δεξιά και Κεντροδεξιά προς το Κέντρο και την Κεντροαριστερά.

2. Η μετατόπιση αυτή καθίσταται εμφανέστατη σε προσωπικό επίπεδο, με την απαξίωση από το σύστημα εξουσίας του Μητσοτάκη παραδοσιακών στελεχών της ΝΔ και την εμφανή προτίμηση στελεχών προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ, κυρίως σημιτικής αποχρώσεως, το Ποτάμι και την πάλαι ποτέ Ανανεωτική Αριστερά. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η αποστροφή του πρωθυπουργού προς δεξιά/κεντροδεξιά στελέχη, πλην αυτών που προέρχονται από τον ΛΑΟΣ, κι αυτό για ιδιαίτερους λόγους που δεν είναι της στιγμής να εξηγηθούν. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι σχεδόν το μισό Υπουργικό Συμβούλιο αποτελείται από υπουργούς προερχομένους από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, ενώ άνω του 50% των ανώτατων και ανώτερων στελεχών του κρατικού μηχανισμού προέρχονται από το ίδιο κόμμα και την Ανανεωτική Αριστερά.

Άλλωστε και πολλοί συνδαιτυμόνες του Πρωθυπουργού, για τους οποίους έχει δείξει τον θαυμασμό του, προέρχονται από αυτούς τους χώρους. Υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση και είναι απόλυτα δικαιολογημένη σε μεγάλο μέρος όχι μόνο στελεχών, αλλά και ψηφοφόρων της ΝΔ, ότι “ήρθαν οι μουσαφίρηδες και πήραν τα σπίτια των νοικοκύρηδων” και ότι “ο Μητσοτάκης κυβερνάει με τους ΠΑΣΟΚους με τις ψήφους των ΝΔημοκρατών”.

Η woke agenda

3. Η εν λόγω μετατόπιση κατέστη αρνητικά εντυπωσιακή με την προώθηση της woke agenda, με αποκορύφωμα τον γάμο και κυρίως την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, παρουσιάζοντας αμφότερα ως δήθεν ζήτημα ισότητας και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ τίποτε από αυτά δεν είναι σωστό. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η επιλογή ερωτικού συντρόφου είναι πράγματι θεμελιώδες δικαίωμα, εκπορευόμενο από την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της προσωπικότητας του ατόμου.

Επ’ αυτού δεν υπάρχει αντίρρηση, ούτε καν συζήτηση. Επίσης, μετά την “Απόφαση Βαλλιανάτος κλπ κατά Ελλάδας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ)” ζήτημα προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων κατέστη και το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, το οποίο καθιερώθηκε νομοθετικά με νόμο που εισήγαγε η κυβέρνηση Τσίπρα. Και επ’ αυτού δεν τίθεται αντίρρηση, δεδομένου ότι κατοχυρώνονται τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών σε ουσιαστική ισότητα με αυτά των ετερόφυλων. Η συζήτηση για την ισότητα και τα θεμελιώδη δικαιώματα σταματάει εκεί. Ουδέποτε νομολόγησε το ΕΔΔΑ ή το Δικαστήριο της ΕΕ (ΔΕΕ) ότι υπάρχει υποχρέωση των κρατών να καθιερώσουν νομοθετικά τον γάμο των ομοφυλοφίλων ή ότι ο γάμος των ομοφυλοφίλων αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα.

Άλλωστε τα περισσότερα κράτη εντός της ΕΕ δεν έχουν καθιερώσει τον γάμο και την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων, ενώ η Ελλάδα είναι η μόνη από τις ορθόδοξες χώρες που το έχει κάνει. Γιατί έπρεπε η κυβέρνηση Μητσοτάκη να πράξει επισπεύδουσα, κάτι που δεν έπραξε η κυβέρνηση Τσίπρα και που δίχασε όχι μόνο το κόμμα της ΝΔ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ; Η σπουδή αυτή πλήγωσε ένα μεγάλο τμήμα της εκλογικής βάσης της ΝΔ, που της έχει γυρίσει πλέον την πλάτη.

Κλονισμένη η εμπιστοσύνη των πολιτών στην κυβερνηση

4. Μπορεί η ακρίβεια να είναι εν μέρει εισαγόμενη και αποτέλεσμα των πολέμων στην Ουκρανία και το Ιράν, όμως η αισχροκέρδεια που την συνοδεύει έχει την υπογραφή της kυβέρνησης του Μητσοτάκη. Η αλματώδης άνοδος των τιμών σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες αποτελεί κόλαφο της σημερινής κυβέρνησης, που δείχνει ότι δεν μπορεί, ή δεν θέλει να πατάξει την αισχροκέρδεια και την υπερβολική ακρίβεια.

5. Η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα είναι επίσης ένας πολύ σοβαρός παράγοντας. Δεν είναι μόνο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που όντως έχει τραυματίσει την κυβερνητική παράταξη, αλλά και η σωρεία των απευθείας αναθέσεων, η δικαιολογημένη πεποίθηση ότι δεν μπορεί να γίνει καμιά δουλειά με το Δημόσιο χωρίς την έγκριση – και ποιος ξέρει τι ακόμα – του συστήματος εξουσίας του Μαξίμου και ότι γενικά ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν βάζουν το δάχτυλο στο μέλι.

6. Το μέγα σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, το οποίο βρίσκεται ακόμα στην Δικαιοσύνη, διοικητική και ποινική, και καθιστά έρμαιο εκβιασμού εκ μέρους του Ισραηλινού Ντίλιαν τον πρωθυπουργό και τους στενούς του συνεργάτες. Ενδεχόμενες νέες αποκαλύψεις με στοιχεία εκ μέρους του Ισραηλινού απόστρατου θα περιφέρουν την Κυβέρνηση σε πολύ δύσκολη θέση, ενώ η κυβέρνηση φέρεται να μελετάει νομοθετική ρύθμιση για να ρίξει τον Ντίλιαν, στα μαλακά στην δίκη στο Εφετείο.

7. Η υπόθεση των Τεμπών, που βρίσκεται ακόμη σε δικαστική εξέλιξη, έχει κλονίσει την αξιοπιστία της κυβέρνησης και λόγω της συναισθηματικής φόρτισης που δημιούργησε το γεγονός ότι χάθηκαν κυρίως νέοι και λόγω της αβελτηρίας της κυβέρνησης σε θέματα ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών και λόγω κακών μετέπειτα χειρισμών της κυβέρνησης (Εξεταστική και Προανακριτικές επιτροπές κλπ).

8. Οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης στην Δικαιοσύνη, κυρίως την Ανώτατη και κυρίως στον Άρειο Πάγο και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Οι παρεμβάσεις αυτές έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών όχι μόνο στην Δικαιοσύνη, αλλά και στην κυβέρνηση.

9. Η εγκληματικότητα και ιδίως στους νέους ακόμη και μεταξύ εφήβων, έχει ανέβει στα ύψη και η κυβέρνηση δείχνει ανήμπορη να την αντιμετωπίσει. Η εγκληματικότητα μαζί με την ακρίβεια αποτελούν δύο βασικά κοινωνικά μεγέθη, που δοκιμάζεται κάθε κυβέρνηση στο έργο της και στην αποδοχή ή αποστροφή της κοινωνίας. Σε αμφότερα η Κυβέρνηση παίρνει κακό βαθμό.

10. Σε αντίθεση με τους επιτυχείς χειρισμούς της κρίσης του Έβρου τον Φεβρουάριο του 2020 και την ελληνοτουρκική ένταση του καλοκαιριού του ιδίου έτους, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατά την δεύτερη θητεία της και μετά την ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από τον Γιώργο Γεραπετρίτη και κάποιες ιδιαίτερα ατυχείς δηλώσεις του εμφανίζεται αν όχι ενδοτική, τουλάχιστον εξαιρετικά κατευναστική έναντι της Τουρκίας με αποκορύφωμα την υπογραφή της διακήρυξης των Αθηνών τον Δεκεμβρίου του 2023, που αποτελεί ένα μεγάλο διπλωματικό λάθος. Η σύγκριση του Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και αρχηγία της ΝΔ με τους προκατόχους του, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, όσον αφορά τον χειρισμό των εθνικών θεμάτων αποβαίνει μοιραία αρνητική για τον σημερινό πρωθυπουργό.

Το κόμμα Σαμαρά

Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλους πολλούς λόγους που έχουν πλήξει το κύρος και την αξιοπιστία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και έχουν οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της, που μπορεί να φτάνει και τους μισούς στο να γυρίσουν την πλάτη στο κυβερνών κόμμα και να αναζητούν άλλες λύσεις, κυρίως στα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ.

Οι φυγόκεντρες αυτές δυνάμεις θα απελευθερωθούν με την ανακοίνωση κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά, που αναμένεται να δώσει αξιόπιστη διέξοδο σε πολλούς παραδοσιακούς δεξιούς και κεντροδεξιούς ψηφοφόρους, που αποστρέφονται μεν για τους ανωτέρω λόγους τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το σύστημα εξουσίας του, αλλά δεν εμπιστεύονται τον Βελόπουλο, την Λατινοπούλου, τον Νατσιό κλπ, για το ΠΑΣΟΚ δε και τον Τσίπρα ούτε καν το συζητούν. Εν αναμονή λοιπόν νεότερων εξελίξεων, που ενδεχομένως καταστήσουν την κυβερνητική αποδρομή ταχύτερη.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν επιλέξει αυτόν τον προσανατολισμό αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης έχει, κατά την τελευταία 15ετία, αυξηθεί το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων, σε σύγκριση με άλλες χώρες που δεν έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Για παράδειγμα στην Γερμανία – όπου στις μέρες μας ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται την κριτική των κυβερνητικών του εταίρων και των συνδικάτων για την προώθηση ενός σχεδίου διεύρυνσης του ρόλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης στην συγκεκριμένη χώρα – το ποσοστό φτώχειας των συνταξιούχων από 11,4% το 2010, αυξήθηκε σε 18,9% το 2025.

Το ίδιο στην Ιρλανδία από 11% το 2010 αυξήθηκε σε 19% το 2025, στην Γαλλία από 10,1% αυξήθηκε σε 11,6% το 2025, στην Λιθουανία από 11,5% το 2010 σε 34,6% το 2025 στην Σλοβακία από 7,8% το 2010 σε 8,7% το 2025, στην Τσεχία από 6,9% το 2010 σε 17,1% το 2025, στην Κροατία από 22,6% σε 34,6% το 2025 και στην Πολωνία από 14,2% σε 14,7% το 2025.

Αντίθετα σε χώρες της ΕΕ, όπου κατά την διάρκεια της τελευταίας 15ετίας δεν θεσμοθετήθηκαν πολιτικές προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, το ποσοστό της φτώχειας των συνταξιούχων στην Ιταλία από 14,4% το 2010 μειώθηκε σε 13,3% το 2025, στην Ισπανία από 21,1% το 2010 μειώθηκε σε 13,1% το 2025, στο Βέλγιο από 18,1% το 2010 μειώθηκε σε 12,4% το 2025 και στην Πορτογαλία από 21% το 2010 μειώθηκε σε 17,8% το 2025.

Η πρόταση για σύνταξης πρόνοιας

Στο δυσμενές αυτό ευρωπαϊκό περιβάλλον της αύξησης της φτώχειας των συνταξιούχων και των ανισοτήτων εξαιτίας, μεταξύ άλλων, της θεσμοθέτησης των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων από τα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, προβάλλεται στην χώρα μας μελέτη-πρόταση ερευνητικού ινστιτούτου συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και θεσμοθέτησης μίας σύνταξης πρόνοιας, η οποία θα καταβάλλεται στο 67ο έτος της ηλικίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις θεμελίωσης δικαιώματος με βάση τα έτη εργασίας, με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.

Έτσι, κατά την συγκεκριμένη μελέτη-πρόταση το κόστος για το δημόσιο θα μπορούσε να περιοριστεί από 14% του ΑΕΠ που είναι το 2025 σε 8% του ΑΕΠ. Όμως το 2025 η συνολική δαπάνη των συντάξεων των 2,527 εκατομμυρίων συνταξιούχων στην χώρα μας ήταν περίπου 34 δισ. ευρώ (30,9 δισ. ευρώ οι κύριες συντάξεις και 3,1 δισ. ευρώ οι επικουρικές), από τα οποία τα 19 δισ. ευρώ προήλθαν από τις εισφορές των 4,35 εκατ. εργαζομένων και τα υπόλοιπα 15 δισ. ευρώ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και με το ΑΕΠ στην Ελλάδα να έχει διαμορφωθεί το 2025 στα 248,4 δισ. ευρώ.

Έτσι το κόστος του Κρατικού Προϋπολογισμού για συντάξεις το 2025 ήταν 6% ΑΕΠ και 13,7% του ΑΕΠ ήταν η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη για την κύρια και την επικουρική σύνταξη. Η ανάλυση αυτή διευκρινίζει μεθοδολογικά και ουσιαστικά την διαφοροποίηση μεταξύ κόστους για το Δημόσιο και συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.

Ο βασικός άξονας της πρότασης του συγκεκριμένου Ινστιτούτου είναι ότι όσοι σημερινοί ασφαλισμένοι είναι 45 ετών και άνω θα παραμείνουν ασφαλισμένοι στο υπάρχον σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και όλοι οι υπόλοιποι από 44 ετών και κάτω θα αποχωρήσουν από το σημερινό σύστημα, δεν θα καταβάλλουν καθόλου ασφαλιστικές εισφορές στο υπάρχον σύστημα και επιπλέον θα λάβουν πίσω εντόκως τις εισφορές που έχουν καταβάλλει σήμερα, τις οποίες υποχρεωτικά θα τοποθετήσουν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης και Ασφαλιστικές Εταιρείες.

Το κόστος σε τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων

Αυτή η έντοκη επιστροφή εισφορών που θα γίνει από τον Κρατικό Προϋπολογισμό ονομάζεται κόστος μετάβασης και υπολογίστηκε σε μόλις 36 δισ. ευρώ, προκαλώντας ερωτηματικά για τον τρόπο υπολογισμού αυτού του ποσού. Όμως, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το κόστος μετάβασης προέρχεται από τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων:

• Από το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στα έσοδα του ΕΦΚΑ από την αποχώρηση των ασφαλισμένων κάτω των 45 ετών. Αυτό το χρηματοδοτικό κενό είτε θα καλυφθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, είτε οι συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων θα μειωθούν ισόποσα.
• Από την πληρωμή των συντάξεων των σημερινών εργαζομένων που είναι άνω των 45 ετών και οι οποίοι όταν θα συνταξιοδοτηθούν δεν θα υπάρχει κανένας να χρηματοδοτήσει τις δικές τους συντάξεις αφού όλοι οι κάτω των 44 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στο παλαιό σύστημα, όπως όλες οι νέες γενιές δεδομένου ότι θα αποταμιεύουν στους κεφαλαιοποιητικούς πυλώνες.
• Η επιστροφή των εισφορών εντόκως, όπως προτείνεται, σε αυτούς που είναι σήμερα κάτω των 44 ετών. Δηλαδή, στο κόστος μετάβασης η συγκεκριμένη μελέτη έλαβε υπόψη μόνο τις επιστροφές εισφορών, παραλείποντας τον υπολογισμό του χρηματοδοτικού κενού που θα δημιουργηθεί στην πληρωμή των συντάξεων των σημερινών 2,527 εκατ. συνταξιούχων (Πίνακας 1) και των 2,285 εκατ. σημερινών εργαζομένων 45 ετών και άνω (Πίνακας 2), οι οποίοι θα συνταξιοδοτηθούν στο μέλλον και δεν θα υπάρχουν νέες γενιές για να χρηματοδοτηθούν οι δικές τους συντάξεις και έτσι θα πρέπει να καταβληθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Από τον Πίνακα 2 μπορούμε να εκτιμήσουμε τις εισφορές των ατόμων που είναι κάτω των 44 ετών (47,3% των εργαζομένων- 2,053 εκατ. άτομα), ενώ αυτοί που είναι άνω των 45 ετών είναι 2,285 εκατ. άτομα. Από την κατανομή των εργαζομένων του Πίνακα 2 μπορούμε να υπολογίσουμε την μέση ηλικία αυτών των 2,053 εκατ. ατόμων η οποία είναι 34 ετών. Έτσι, εάν θεωρήσουμε ότι ο κάθε ασφαλισμένος άρχισε να εργάζεται στην ηλικία των 25 ετών (σύμφωνα με το Pension Adequacy Report αυτή η ηλικία είναι 23 ετών) τότε η μέση προϋπηρεσία είναι περίπου 9 έτη.

Εάν θεωρήσουμε ότι ο μισθός εισόδου είναι 800 ευρώ (μεικτά) και ο μέσος μισθός είναι 1.240 ευρώ μεικτά (1.362 ευρώ ήταν ο μέσος μισθός στην Ελλάδα) στα 34 έτη ηλικίας, τότε με επιτόκιο μόλις 1% (συν το πληθωρισμό), η έντοκη επιστροφή εισφορών θα είναι 80 δισ. ευρώ τα οποία θα πρέπει να καταβάλλει ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Επιπλέον αυτού του ποσού θα πρέπει να προστεθεί το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στις εισφορές του ΕΦΚΑ οι οποίες για τους 4,339 εκατ. εργαζομένους ήταν 19 δισ. ευρώ το 2025.

Το χρηματοδοτικό κενό στην ασφάλιση

Το χρηματοδοτικό αυτό κενό υπολογίζεται σε 8 δισ. ευρώ (3,2% του ΑΕΠ) μόνο για ένα έτος. Δηλαδή, το 47% του πληθυσμού κάτω των 45 ετών καταβάλλει το 42% των εισφορών που εισπράττει ο ΕΦΚΑ. Εάν αυτές οι εισφορές λείψουν από τον ΕΦΚΑ, τότε οι συντάξεις ύψους 34 δισ. ευρώ ή θα πρέπει να μειωθούν στα 26 δισ. ευρώ, δηλαδή θα μειωθούν κατά 24%, γεγονός που σημαίνει ότι η μέση σύνταξη των 1.018 ευρώ (Πίνακας 1) θα μειωθεί σε 770 ευρώ. Για να μην συμβεί αυτή η μείωση των συντάξεων θα πρέπει το χρηματοδοτικό κενό των 8 δισ. ευρώ να χρηματοδοτηθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Όμως το ποσό αυτό είναι μόνο για ένα χρόνο. Έτσι, εφόσον η μέση ηλικία των σημερινών συνταξιούχων είναι 68 ετών, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε από τον Πίνακα 1, μέχρι να αποβιώσουν αυτοί και οι σύζυγοί τους, το κόστος μετάβασης για τους συνταξιούχους υπολογίζεται σε 135 δισ. ευρώ το οποίο θα πρέπει να καταβληθεί μέχρι το 2042. Οπότε συνολικά μέχρι τώρα το κόστος μετάβασης εκτιμάται σε 215 δισ. ευρώ μαζί με την επιστροφή των εισφορών. Όμως, κόστος μετάβασης δημιουργείται και για τους 2,285 εκατ. εργαζόμενους που είναι 45 ετών και άνω (Πίνακας 2).

Κι΄ αυτό επειδή όταν αυτοί φτάσουν στην συνταξιοδότηση περίπου κατά μέσο όρο μετά από 12 έτη, αφού η μέση ηλικία τους ήταν 54 ετών το 2025, δεν θα υπάρχει καμία νέα γενιά, αφού οι νέες γενιές θα αποταμιεύουν σε ιδιωτικές συντάξεις και όπως και οι κάτω των 45 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στον ΕΦΚΑ. Έτσι, για να καταβληθούν οι μελλοντικές συντάξεις των άνω των 45 ετών, θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Αυτό το κόστος μετάβασης υπολογίζεται με αναλογιστικά μοντέλα προβολών σε 305 δισ. ευρώ.

Άρα, συνολικά το κόστος μετάβασης θα είναι 520 δισ. ευρώ δηλαδή περίπου 215% του ΑΕΠ του 2025. Οπότε, τα προκαλούμενα ερωτηματικά πολλαπλασιάζονται για τον τρόπο υπολογισμού στην συγκεκριμένη μελέτη του κόστους μετάβασης σε μόλις 36 δισ. ευρώ. Επιπλέον, οι λανθασμένοι υπολογισμοί διακρίνονται και στους Πίνακες του Παραρτήματος της συγκεκριμένης μελέτης-πρότασης όπου οι πληθυσμιακές προβολές διαφέρουν σημαντικά από αυτές της μελέτης του Ageing Working Group (Ageing Repot, 2024) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Φτώχεια και ανισότητες

Συμπερασματικά, από την ευρωπαϊκή εμπειρία συρρίκνωσης και αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με την διεύρυνση του πεδίου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, κατά την τελευταία 15ετία, σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύεται, μεταξύ άλλων, ότι η συνεισφορά του μοντέλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης είναι η αύξηση της φτώχειας της τρίτης ηλικίας και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Παράλληλα αναδεικνύεται ότι η νεοφιλελεύθερη αυτή επιλογή διάβρωσης της κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη που προδιαγράφει τον κίνδυνο μίας επερχόμενης κοινωνικής κρίσης, στην χώρα μας θα τροφοδοτήσει, μεταξύ άλλων, τον κίνδυνο μίας σοβαρής οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, αφού το κόστος μετάβασης εκτιμάται ότι θα είναι μεγαλύτερο από μισό τρισ. ευρώ.

Πάντως η επέμβαση δεν έχει τις ευλογίες των Αμερικανών και σύντομα καταλήγει σε κατάπαυση του πυρός από τις δύο πλευρές, ενώ σοβαρότατη αποδεικνύεται η απειλή του τότε Ρώσου πρωθυπουργού Nikolai Bulganin να πλήξει με βαλλιστικά όπλα την Βρεταννία, την Γαλλία και το Ισραήλ, εάν δεν διακοπούν αμέσως οι εχθροπραξίες, με συνέπεια τον ενταφιασμό της ψευδαίσθησης της αυτοκρατορικής αιωνιότητας στην έρημο. Αργότερα αποκαλύπτεται πως οι Ρώσοι δεν διαθέτουν πυραύλους με την απαιτούμενη εμβέλεια για να πλήξουν τις τρείς χώρες, αλλά στην κρίσιμη περίοδο του Νοεμβρίου του 1956, η απειλή κρίνεται επικίνδυνα πραγματική.

Παράλληλα ο Λευκός Οίκος με τον τότε πρόεδρο Eisenhower, αποσύρει την χρηματοοικονομική υποστήριξη του Λονδίνου από τις ΗΠΑ, με συνέπεια την κατάρρευση της ισοτιμίας της στερλίνας στις αγορές και την παραίτηση του Eden μερικές εβδομάδες αργότερα. Η πλειοψηφία των χρηματοοικονομικών αναλυτών συμφωνεί πως πρόκειται για την μοιραία στιγμή που επισφραγίζει το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αν και εξακολουθεί να διατηρεί έναν χρηματοοικονομικό ιστό που καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη, χωρίς όμως καμία άλλη ισχύ. Ουδείς δεν αναφέρεται τότε σε ήττα των δύο μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, αλλά απλώς σε μία “κατάπαυση του πυρός”, χωρίς άλλη ιδιαίτερη σημασία.

Περίεργες ομοιότητες με τα Στενά του Ορμούζ

Αν και υπάρχουν κάποιες ομοιότητες με την σχεδόν γελοία υπαναχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ, σε σύγκριση με την εξίσου γελοία ιδέα του Eden με στόχο τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ, στην πραγματικότητα πρόκειται για μία κρίση με διάχυτο το άρωμα του Σουέζ,, χωρίς όμως να ανταποκρίνεται στο κύριο ζήτημα. Αναμφίβολα και αυτή την φορά κανείς δεν αναφέρεται σε ήττα, αλλά για όλους το μνημόνιο με το Ιράν, συνιστά “κατάπαυση του πυρός”, αν και από την πλευρά του ο Τραμπ δηλώνει πως υπογράφει μία “ιστορική συμφωνία ειρήνης με το Ιράν”.

Εάν αφαιρεθεί η επικοινωνιακή συσκευασία, υπάρχει μία εκεχειρία 60 ημερών, αποχώρηση των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων από τα Στενά του Ορμούζ και ένα πλαίσιο 14 σημείων που εγκαταλείπει τα ζωτικά ερωτήματα για τα πυρηνικά του Ιράν, τα βαλλιστικά όπλα, τις κυρώσεις και τον εμπλουτισμό ουρανίου για κάποιες διαπραγματεύσεις σε ευθετότερο χρόνο. Τα Στενά υποτίθεται πως θα επανέλθουν σε ομαλές συνθήκες ναυσιπλοΐας εντός τεσσάρων εβδομάδων, το Ιράν αποκτά μία περίοδο χάριτος και την προοπτική αποδέσμευσης των κεφαλαίων του, ενώ ο Λευκός Οίκος επιτυγχάνει μία ανάπαυλα.

Αναμφίβολα ο Τραμπ διαφεύγει από μία επικίνδυνη παγίδα και μάλλον μετανοεί για το γεγονός ότι επιτρέπει να τον παρασύρουν, με την στάση του να προδίδεται από την επιθετική συμπεριφορά του έναντι του επικίνδυνου “φίλου” Benjamin Netanyahu. Όμως δεν υπάρχει ένας μόνιμος διακανονισμός, δεν επαληθεύεται η αποπυρηνικοποίηση, δεν υφίσταται συμφωνία για τα επίπεδα εμπλουτισμού του ουρανίου, αλλά μόνον μία χρονική διακοπή με συγκεκριμένη διάρκεια, μία διέξοδος από τα δεσμά των θαλασσίων διαδρόμων των στενών.

Το γνωστό οικονομικό περιοδικό The Economist χαρακτηρίζει την κατάσταση “αρχή του τέλους”, με τον επίσης γνωστό οργανισμό στρατηγικών μελετών Stratfor να τονίζει ωμά πως το μνημόνιο “δεν επιλύει κανένα ακανθώδες ζήτημα”, με την ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ “να αποκαθίσταται σταδιακά”, με δεδομένους τους κινδύνους αναφλέξεων και παρενόχλησης πλοίων. Οπωσδήποτε υπάρχει ο πειρασμός να σκεφθεί κάποιος πως “δεν υπάρχουν λόγοι εμπλοκής σε ασκόπους πολέμους”, με το κυρίαρχο ζήτημα της υπεραξίας των Στενών να παραμένει, αλλά με προσωρινή διακοπή των διακυμάνσεων.

Τα διδάγματα του Σουέζ

Πολλοί χρηματοοικονομικοί κυρίως αναλυτές ανατρέχουν στα γεγονότα της κρίσης του Σουέζ, αναζητώντας αναλογίες και οπωσδήποτε στρέφονται προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά καταλήγουν σε λανθασμένα διδάγματα. Ένα από τα καίρια δεν αφορά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μία απότομη συρρίκνωση της ισχύος τους, όπως η άλλοτε κραταιά Βρετανική Αυτοκρατορία, από την στιγμή που ναι μεν το Λονδίνο παύει να ελέγχει την Διώρυγα του Σουέζ το 1956, αλλά από την άλλη πλευρά, η Βρετανία παραμένει επί δεκαετίες μία μεγάλη δύναμη.

Υπάρχει ένα περισσότερο εξειδικευμένο δίδαγμα που προσφέρει δυνητικά μεγάλα οφέλη στους απανταχού επενδυτές, από την στιγμή που η κρίση του Σουέζ αποδεικνύει ότι η ωμή στρατιωτική επέμβαση δεν επιλύει την υποφώσκουσα οικονομική πραγματικότητα. Η Γερμανία επιχειρεί το 1940 να υποτάξει την Βρετανία με μεγάλης κλίμακας αεροπορικές επιδρομές, τακτική που εφαρμόζεται τότε για πρώτη φορά, αλλά το εγχείρημα της απόβασης οδηγείται σε πλήρη αποτυχία.

Οι φρικαλέοι εμπρηστικοί βομβαρδισμοί της Δρέσδης το 1942 δεν οδηγούν στην συνθηκολόγηση της Γερμανίας και θα απαιτηθεί η απόβαση στην Νορμανδία, η μεγάλη μάχη των Αρδεννών σε συνδυασμό με την προέλαση των Ρώσων και την καταστροφή της Βαρσοβίας, για να συνθηκολογήσει άνευ όρων το Βερολίνο. Οι εμπρηστικοί βομβαρδισμοί του Τόκυο με θερμοβαρικά όπλα δεν κάμπτουν την αντίσταση των Ιαπώνων και τελικά θα απαιτηθεί η χρήση της ατομικής βόμβας για να προκύψει η πολυπόθητη νίκη των Συμμάχων.

Αναμφίβολα όμως κανείς δεν προκρίνει την χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν, με την χρήση τους το 1945 να αποτελεί εξαίρεση.
Οι αγορές αρχίζουν να αξιολογούν μία πραγματικότητα ανάλογη με την εξαΰλωση της διπλωματικής επιρροής του Λονδίνου μετά την κρίση του Σουέζ. Αντιλαμβάνονται πως ο Τραμπ εμπλέκεται στην επιχείρηση με ουσιαστικά με ένα τελεσίγραφο για τον αφοπλισμό ή την καταστροφή του Ιράν. Όμως ένα τρίμηνο αργότερα οι ΗΠΑ αποδέχονται με μνημόνιο μία εκεχειρία που επιτρέπει στο καθεστώς να παραμείνει άθικτο, την κύρια εξαγωγική οδό του να επανέρχεται σε λειτουργία και τα πυρηνικά του αποθέματα να τίθενται “σε πλαίσιο για μελλοντικές διαπραγματεύσεις”.

Υποτίθεται πως από τον Μάρτιο η Τεχεράνη απορρίπτει πολλές προσκλήσεις για διαπραγματεύσεις, ενέργεια που φροντίζει πάντως να αποφύγει όποιος αντιλαμβάνεται πως ηττάται κατά κράτος. Οι Ιρανοί κρίνουν πως έχουν την δυνατότητα να αντέξουν σε μία υψηλής έντασης σύγκρουση επί ένα δίμηνο, ή ακόμα και ένα τρίμηνο και δεν επιδιώκουν κατάπαυση του πυρός. Γνωρίζουν πως οι αγορές θα κλυδωνισθούν και πως η δημοφιλία του Αμερικανού προέδρου πρόκειται να συρρικνωθεί, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές απέχουν μόλις ένα τετράμηνο, δεδομένα μάλλον καταστροφικά για τον Τραμπ. Δεν απαιτείται να χαρακτηρίσει κάποιος την εξέλιξη ήττα, για να αντιληφθεί το πώς πρόκειται να αντιδράσουν οι αγορές.

Τα δύο σκέλη

Για το οποιοδήποτε επενδυτικό χαρτοφυλάκιο, το μνημόνιο μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν δημιουργεί δύο σκέλη που με κανένα τρόπο δεν πρέπει να έλθουν σε επαφή και να συνδυασθούν. Το πρώτο αφορά συναλλαγές για την ανακούφιση του χαρτοφυλακίου, με την χειρότερη εξέλιξη, τον αποκλεισμό των Στενών, συνεχή πυραυλικά πλήγματα εναντίον των υποδομών των χωρών του Περσικού Κόλπου, να απομακρύνεται πλέον.

Τα ασφάλιστρα στο συγκεκριμένο κοστίζουν υπερβολικά, αλλά μειώνονται απότομα, ενώ και το αργό πετρέλαιο υφίσταται υποχώρηση των υπεραξιών της κρίσης, όπως επίσης και τα ναύλα που επιβαρύνονται με πολλαπλάσια ασφάλιστρα κατά την διάρκεια της κρίσης. Όσα χαρτοφυλάκια σχηματίζονται με την προοπτική μεγάλης χρονικής διάρκειας ανατροπών στον Περσικό Κόλπο, επιβάλλεται να εκτιμηθούν με νέα δεδομένα και να αναδιαρθρωθούν, χωρίς να συγχέεται η αναγκαστική συμπίεσή τους με την τελική απόφαση, που οφείλει να παραμείνει ανεπηρέαστη.

Το δεύτερο σκέλος αφορά την δομή, με το χρονόμετρο των 60 ημερών να τίθεται σε λειτουργία. Τίποτε στο μνημόνιο δεν επιλύει το ζήτημα των πυρηνικών, η θέση του Ισραήλ παραμένει αμετάβλητη και οι αψιμαχίες του παρέχουν τα κίνητρα για να ανατρέψει την ανακωχή πριν οι συνομιλίες διαμορφώσουν ένα μονιμότερο πλαίσιο για μία τελική συμφωνία.

Η κατάσταση προσλαμβάνει την μορφή μίας κίνησης από την διάχυση μίας “ολοκληρωτικής κρίσης” στην “παρατεταμένη χαμηλού βαθμού αστάθεια”, με το καταστροφικό σκέλος να σημειώνει μεγάλες απώλειες έντασης. Αντίθετα το άλλο σκέλος κερδίζει έδαφος και παρά τις επαναλαμβανόμενες αψιμαχίες, τις συνέπειες των κυρώσεων και τις περιοδικές προσβολές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), παραμένει με μεγαλύτερη ισχύ.

Αμετάβλητα σημεία

Το Ιράν εξακολουθεί να ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, τον θαλάσσιο διάδρομο που εξυπηρετεί την διακίνηση σε αδρές γραμμές του 20% του αργού πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), με τα φυσικά δεδομένα να μην μεταβάλλονται με την υπογραφή του μνημονίου. Οι παραγωγοί του Περσικού Κόλπου έχουν πλέον τα απαραίτητα κίνητρα για να αντισταθμίσουν τις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ με στενότερους δεσμούς με το Πεκίνο και την Μόσχα, ακόμα και αν συνεχίσουν τις αγορές αμερικανικών οπλικών συστημάτων.

Οι κλασσικοί εισαγωγείς αργού πετρελαίου του δυτικού κόσμου θα αρχίσουν να σχηματίζουν μέσω των εφοδιαστικών τους αλυσσίδων μεγαλύτερα αποθέματα σε ζωτικές πρώτες ύλες, μειώνοντας ταυτόχρονα την εξάρτησή τους από τις ροές ενέργειας του Περσικού Κόλπου. Αναγκαστικά θα αποδεχθούν το πρόσθετο κόστος των εναλλακτικών διαύλων εφοδιασμού, αν και οι νέες διαβρωτικές επιβαρύνσεις θα συσσωρεύονται με την πάροδο των ετών, προκαλώντας και πληθωριστικές πιέσεις.

Η αμερικανική στρατιωτική αξιοπιστία, από την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, έως τα στενά της Φορμόζας, θα απομειωθεί, αλλά όχι δραματικά στο άμεσα επόμενο χρονικό διάστημα, αν και η τάση κρίνεται προφανής. Η Κρίση του Σουέζ δεν προκαλεί το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά μεταβάλλει καθοδικά την αξία των υποσχέσεων του Λονδίνου και η ίδια αναπροσαρμογή εξελίσσεται και για τις ανάλογες αμερικανικές.

Πάντως το μνημόνιο, όπως και το χρονόμετρο των 60 ημερών συνιστά μία νέα πραγματικότητα, που επιχειρούν να αποτιμήσουν οι αγορές. Στο Σουέζ το Λονδίνο εξανεμίζει την ικανότητα να προσποιείται πως οι υποσχέσεις της αυτοκρατορίας πάντα υλοποιούνται, αποδεικνύοντας τις αδυναμίες του να τις πραγματοποιεί. Η προσαρμογή πρόκειται να απαιτήσει μία πολυετή διαδρομή, με αφετηρία της την διακοπή της χρηματοοικονομικής υποστήριξης των ΗΠΑ προς την Μεγάλη Βρετανία.

Το μνημόνιο με το Ιράν σηματοδοτεί μία ανάλογη αφετηρία με τις αγορές να αποτιμούν την αμερικανική ισχύ με μεγαλύτερη ακρίβεια και συνεπακόλουθα τις εγγυήσεις ασφαλείας που προσφέρουν οι ΗΠΑ. Ο κίνδυνος που ενσωματώνουν τα Στενά του Ορμούζ με την ιδιότητα μίας αναμφίβολης υπεραξίας, δεν εξαφανίζεται τελικά με το μνημόνιο, αλλά απλώς αλλάζει μορφή.

Κι αμέσως σκέφτηκα ότι για το λάθος θα του κόψουν τουλάχιστον… τη μισή αμοιβή! Όταν ο άλλος πληρώνει πρέπει το… εμπόρευμα να παραδίδεται ακριβώς όπως προβλέπεται στην παραγγελία!

Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν αρνητικά ποσοστά, γιατί θα σας μαλώσω! Αν πρόκειται για το κόμμα Σαμαρά υπάρχουν και… αρνητικά ποσοστά και ο μάγος των δημοσκοπήσεων Γεράκης είναι ο καταλληλότερος… για να τα βρει!

Οφείλω πάντως να ομολογήσω πως σε ό,τι αφορά τη σίγουρη ψήφο, η Marc τον κράτησε εκτός Βουλής τον Μεσσήνιο! Γι’ αυτό εκτίμησα ότι θα του κόψουν του Γεράκη  τη μισή κι όχι ολόκληρη την αμοιβή!

Τώρα θέλω την προσοχή σας, γιατί ο ταχυδακτυλουργός μας θα ανατρέψει όσα ξέρουμε για τις κομματικές προτιμήσεις!

Μας λέει, λοιπόν, ο Γεράκης ότι ο Σαμαράς θα πάρει σίγουρα από ΝΔ μόνο 2,4% των ψηφοφόρων της, από Τσίπρα 2,8%, από ΠΑΣΟΚ 3,7%, από Βελόπουλο 4% και από Καρυστιανού 1,1%.

Και για να μην ξεχάσω παίρνει και από το ΚΚΕ. Το 7,7% των ψηφοφόρων του –μας λέει ο αθεόφοβος Γεράκης– αρκετά πιθανό να ψηφίσουν Σαμαρά!

Κι αφού πήγαμε στο “αρκετά πιθανό”, από ΝΔ παίρνει μόνο 3,7%, ενώ από Τσίπρα 9,6%, από ΠΑΣΟΚ 12,8%, από Βελόπουλο 19,4% κι από Καρυστιανού 18,2%!

Τελικά, ο Γεράκης μας αποκαλύπτει το κρυμμένο μυστικό! Ο μπαγάσας ο Μεσσήνιος, που τον είχαμε για δεξιό, μας πρόκυψε με ελάχιστη επιρροή στη ΝΔ, ενώ πολύ μεγαλύτερη έχει σ’ όλα τα άλλα κόμματα! Ακόμα και στον Περισσό έχει διεισδύσει!

Ρε σεις, μήπως άλλος Σαμαράς ψηφίστηκε από τη βάση για αρχηγός της ΝΔ και μετά έγινε πρωθυπουργός; Από την Ινδία είμαι, σκέφτηκα μήπως υπάρχει… συνωνυμία!

Έψαξα στο ChatGTP, αλλά Αντώνη Σαμαρά από τη Μεσσηνία μόνο ένα μου έβγαλε. Και επειδή μπορεί και η Τεχνητή Νοημοσύνη να κάνει λάθος, άρχισα να ρωτάω! Στην αρχή φοβήθηκαν πως θα τους δαγκώσω, μετά με πέρασαν για τρελή…

Να αμφισβητήσω την… αξιοπιστία του Γεράκη ούτε λόγος! Ο άνθρωπος είναι… υπεράνω χρημάτων, απεχθάνεται τη… διαπλοκή και… ποτέ μα ποτέ δεν θα πείραζε τα νούμερα!

Αφού, λοιπόν, μας τα λέει έτσι, έτσι… θα είναι! Κι αφού είναι έτσι, αναρωτιέμαι γιατί στο Μαξίμου έχουν πάθει σύγκρυο, ζητάνε από το Μεσσήνιο να μην κάνει κόμμα και στήνουν επιθέσεις εναντίον του…

Κανονικά, ο Κυριάκος έπρεπε να ανάβει λαμπάδα στο μπόι του Αντώνη με την ευχή να το κάνει επιτέλους το ρημάδι!

Επειδή είναι ψηλός θα κοστίσει κάτι παραπάνω η λαμπάδα και ως γνωστόν το Μητσοτακέικο όταν είναι να βάλει το χέρι στην τσέπη, αυτή ξαφνικά γεμίζει καβούρια!

Αλλά ρε Κυριάκο, αξίζει τον κόπο. Το κόμμα Σαμαρά θα κόψει… περισσότερες ψήφους από τα άλλα κόμματα παρά από τη ΝΔ, άρα θα σε ευνοήσει!

Γι’ αυτό σου λέω, κάνε το τάμα μήπως και σε ξελασπώσει, γιατί όπως το πας σε βλέπω όχι μόνο κάτω από 25%, αλλά να φλερτάρεις και με το 20%!

«Για περισσότερο από έναν αιώνα βρισκόμαστε δίπλα σας σε κάθε σας βήμα. Χτίζουμε την εμπιστοσύνη μαζί σας προσφέροντας κορυφαία εξυπηρέτηση και βιώσιμες, ασφαλείς και ανθρωποκεντρικές λύσεις για όλους.

Με αξιόπιστα προϊόντα και πρωτοποριακές υπηρεσίες βελτιώνουμε διαρκώς τον τρόπο που ταξιδεύετε, τον τρόπο που εργάζεστε, τον τρόπο που κινείστε.

Με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και τη δημιουργία διαχρονικής αξίας για τις επόμενες γενιές, αναζητούμε συνεχώς νέες ευκαιρίες.

Στόχος μας θα είναι πάντα να σας παρέχουμε την ελευθερία που χρειάζεστε για να απολαμβάνετε κάθε πτυχή της ζωής!»

Για τη δημιουργία του video, αξιοποιήθηκαν και συνδυάστηκαν πλάνα των μαρκών που εκπροσωπεί καθώς και πλάνα από τηλεοπτικά γυρίσματα που πραγματοποίησε η Διεύθυνση Εταιρικών Υποθέσεων, Επικοινωνίας και Βιωσιμότητας.

Το video είναι αναρτημένο σε ελληνικά και αγγλικά στο YouTube Channel του Ομίλου Επιχειρήσεων Σαρακάκη.

Με δισεκατομμύρια αναμεταδόσεις και περισσότερα από 30 εκατομμύρια πωλήσεις άλμπουμ παγκοσμίως, η Miley έχει κατακτήσει την αγάπη του κοινού με το αδιαμφισβήτητο μουσικό της ταλέντο. Από τα πρώτα της βήματα στην υποκριτική έως τις μεγάλες μουσικές επιτυχίες της όπως τα “Party in the U.S.A.” και “Wrecking Ball”, αλλά και τα πιο πρόσφατα τραγούδια της, όπως το “Flowers” συνεχίζει να εξελίσσεται και να αφήνει το στίγμα της στη σύγχρονη μουσική σκηνή.

Γνωστή όχι μόνο για τη μουσική και το υποκριτικό της ταλέντο, αλλά και για τη δράση της υπέρ των δικαιωμάτων της LGBTQ+ κοινότητας και της ψυχικής υγείας, η Miley Cyrus τον Μάιο, τιμήθηκε για τη βαθιά πολιτιστική της επιρροή σε ολόκληρη τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας, αποκτώντας το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ (Hollywood Walk of Fame). Με την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ «Something Beautiful», η Miley Cyrus εγκαινιάζει μια νέα, δημιουργική εποχή στην καριέρα της, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι ο ξεχωριστός, πολυσυλλεκτικός μουσικός της ήχος δεν γνωρίζει όρια.

«Το να δω για πρώτη φορά την Barbie μου είναι σαν να γίνεται πραγματικότητα ένα όνειρό μου. Αφιερώσαμε πολύ χρόνο για να δουλέψουμε κάθε λεπτομέρεια. Η συμμετοχή μου στον σχεδιασμό της Barbie ήταν σημαντική όχι μόνο για μένα, αλλά και για τη συνολική μου δημιουργική έκφραση. Δεν αφήσαμε τίποτα στην τύχη όσον αφορά το look, τα μαλλιά, τα αξεσουάρ, το μακιγιάζ και τη σιλουέτα της κούκλας. Κάθε λεπτομέρεια ήταν συνειδητή και περάσαμε πολύ χρόνο για να την τελειοποιήσουμε, όχι με στόχο την τελειότητα, γιατί αυτό δεν θα με αντιπροσώπευε, αλλά για να αποδώσουμε με ακρίβεια την εμφάνιση “Golden Burning Sun”.» δήλωσε η Miley Cyrus, βραβευμένη με Grammy τραγουδίστρια, στιχουργός και ηθοποιός.

Η Miley Cyrus είναι η πιο πρόσφατη μουσικός που εντάσσεται στη σειρά Barbie Signature, ακολουθώντας μια εμβληματική λίστα καλλιτεχνών που περιλαμβάνει την Kylie Minogue, την Aaliyah, τη Stevie Nicks, τη Gloria Estefan, τον David Bowie, τον Elvis Presley και τον Elton John.

«Η Barbie αναδεικνύει γυναίκες που σπάνε τα όρια και εμπνέουν τις επόμενες γενιές, και η Miley αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Η Miley έχει επανειλημμένα επαναπροσδιορίσει το τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης, αξιοποιώντας τη δημόσια παρουσία της για να προωθεί την προσωπική έκφραση και να ενδυναμώνει τους άλλους να εκφράζονται ελεύθερα. Είμαστε ενθουσιασμένοι που τιμούμε την τολμηρή της προσέγγιση στην προσωπική έκφραση και που γιορτάζουμε την αυθεντικότητα της μέσα από μια Barbie, διαθέσιμη για τους fans σε όλο τον κόσμο.» ανέφερε ο Nathan Baynard, Vice President and Head of Barbie, Mattel.

Η συλλεκτική κούκλα Barbie Signature Miley Cyrus είναι διαθέσιμη από σήμερα στα καταστήματα λιανικής πώλησης παιχνιδιών, καθώς και online.

^{Σχετικά με τη Mattel}

^{Η Mattel είναι μία από τις κορυφαίες εταιρείες παιχνιδιών και οικογενειακής ψυχαγωγίας παγκοσμίως και ιδιοκτήτρια ενός από τα πιο εμβληματικά χαρτοφυλάκια brands στον κόσμο. Μέσα από τα franchise brands μας, συμπεριλαμβανομένων των Barbie®, Hot Wheels®, Fisher-Price®, American Girl®, Thomas & Friends™, UNO®, Masters of the Universe®, Matchbox®, Monster High®, Polly Pocket® και Barney®, καθώς και άλλων δημοφιλών brands που κατέχουμε ή αδειοδοτούμε σε συνεργασία με παγκόσμιες εταιρείες ψυχαγωγίας, εμπνέουμε τους καταναλωτές και τους fans με παιχνίδια, περιεχόμενο, προϊόντα, digital και live εμπειρίες. Τα προϊόντα μας πωλούνται σε συνεργασία με τις κορυφαίες εταιρείες λιανικής και ηλεκτρονικού εμπορίου στον κόσμο. Από την ίδρυσή της το 1945, η Mattel είναι περήφανη που αποτελεί έναν αξιόπιστο συνεργάτη, ενδυναμώνοντας γενιές παιδιών να εξερευνήσουν τη μαγεία της παιδικής ηλικίας και να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους.}