Όταν δεν υπήρχε πουθενά στην Ευρώπη κάποια σπίθα αντίστασης στις ναζιστικές ορδές και στους συμμάχους τους, ένας μικρός σχετικά αριθμός του πληθυσμού της Δράμας και καμιά διακοσαριά συνολικά αντάρτες από τα λημέρια του Τσαλ-Νταγ και του Παγγαίου, κυρίως κομμουνιστές, ξεσηκώθηκαν, ανατινάζοντας πρώτα το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού και καταλαμβάνοντας αστυνομικά τμήματα και Δημαρχείο κατά των κατακτητών, που από την πρώτη ώρα επιδίωξαν με απίστευτη σκληρότητα τον βίαιο εκβουλγαρισμό της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης.

Οι αγριότητες των Βουλγάρων

Η απάντηση των Βουλγάρων ήταν άμεση και τα αντίποινα υπερέβησαν σε σκληρότητα κάθε φαντασία. Ακολούθησε ένα ολοκαύτωμα σε όλο το νομό Δράμας, αλλά και σε γειτονικούς νομούς, με συνολικά 67 χωριά καταστραμμένα και ένα μακελειό με πολλές χιλιάδες νεκρούς.

Μια πρόωρη, μεμονωμένη και όχι καλά οργανωμένη εξέγερση, θα πουν οι επικριτές της. Αλλά συνάμα και ηρωική πράξη αντίστασης σε “πέτρινα χρόνια”, που ακόμα μοιάζει σαν πεταμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, σκεπασμένη από ένα “όργιο φημών”, άλλοτε περί προβοκάτσιας και άλλοτε ως υποκινούμενη από τις βουλγαρικές αρχές. Κι αυτό αποτελεί εντελώς αβάσιμα κυρίαρχη άποψη και στο ΚΚΕ, που είχε καταδικάσει από τότε το εγχείρημα αυτό.

Ενοχλεί η αλήθεια

Ίσως γι’ αυτό και για πολλά χρόνια ήταν ξεχασμένο απ΄ όλους, μέχρι που οι εκτεταμένες νεότερες ιστορικές έρευνες (Τ. Χατζηαναστασίου, Σπ. Κουζινόπουλος κ.α.) απέδειξαν ότι η αποτυχημένη πράξη αντίστασης της Δράμας συνδύαζε «την επαναστατική παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος και ταυτόχρονα την παράδοση των εθνικών επαναστάσεων του υπόδουλου Ελληνισμού». Και αυτό ίσως να ενοχλεί, πολλούς, ένθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος, ιδιαίτερα στην Αθήνα.

Αν μη τι άλλο όμως, η αντίσταση αυτή έβαλε τέλος στα όποια επιχειρήματα των Βουλγάρων “περί εθνικών και πληθυσμιακών δικαιωμάτων στην περιοχή”. Έδειξε με εκατόμβες πως είναι ακραιφνώς ελληνική, κάτι που πρέπει να γνωρίζουν κάποιοι άλλοι ανιστόρητοι γείτονες και σήμερα.

Όσο για τα χιλιάδες θύματα της εξέγερσης, που εκτιμήσεις τα ανεβάζουν στις 10.000, πριν ακριβώς 85 χρόνια, μόνο λίγα λόγια από τον Γιώργο Σεφέρη. «Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι όταν μιλάς με τους πεθαμένους, όταν δεν φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απόμειναν».

Δε μιλάμε για κάποιο ιατρείο σε κάποια παραμεθόριο που λειτουργεί κατά συνθήκη αναγκαστικά λόγω έλλειψης πόρων και προσωπικού. Μιλάμε για ιατρείο στο κέντρο της πρωτεύουσας, όπως φαίνεται πολυδιαφημισμένο και αρκετά καλά συνδεδεμένο με τον επίσημο ιατρικό χώρο. Και για ιατρείο όπου μέρος της αθηναϊκής ελίτ συνωστίζεται για τις μάλλον εκ του περισσού ανάγκες της.

Αναρωτιέται κανείς, αν δεν ελέγχεται ένα ιατρείο με αυτό το προφίλ, ποιο ιατρείο ελέγχεται στη χώρα; Ταυτόχρονα, προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία η τηλεοπτική παρέλαση διαφόρων “αρμόδιων” του αρμόδιου υπουργείου και του ιατρικού χώρου που αλληλοκατηγορούνται για έλλειψη υπευθυνότητας και απεκδύονται κάθε ευθύνης.

Δεν υπάρχει έλεγχος…

Αυτό το τραγικό περιστατικό δεν είναι το μόνο που δείχνει ότι υπάρχει ουσιαστικά απουσία ελέγχων. Αλλεπάλληλα είναι τα κρούσματα τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά, εδώ και δεκαετίες προκύπτει ότι δεν υπάρχει έλεγχος για το πού διοχετεύονται ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι εμβληματική. Χρειάστηκε ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα με 57 νεκρούς, εντυπωμένο πια στο συλλογικό υποσυνείδητο ως τραύμα, για να συνειδητοποιήσουμε ότι από τις προσλήψεις μέχρι τις εκτελέσεις συμβάσεων τίποτα δε λειτουργούσε σωστά.

Ενώ ένα ακόμα βιομηχανικό-εργατικό ατύχημα στη Λάρισα με πέντε θύματα προκλήθηκε, όπως φαίνεται, πέραν του παράγοντα τύχη, και από κακουργηματικές πράξεις και παραλείψεις.

Μια χακαρισμένη, προϊόν ρωσικής φάρσας, συνέντευξη του συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Πρωθυπουργού με αποκαλύψεις εκ μέρους του πτυχών της εθνικής πολιτικής – με ό,τι συμβολισμούς γεννά αυτό δεδομένων των ελληνορωσικών σχέσεων – κατέδειξε την έλλειψη στοιχειωδών πρωτοκόλλων ασφάλειας πληροφοριών στο ανώτατο επίπεδο. Και, τέλος, μια προ διετίας αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Λιβύη, που έληξε άδοξα και τραγικά με την εξαΰλωσή τους, έδειξε την ελλιπή προπαρασκευή σε σημαντικές αποστολές.

Συνολικά, αν δει κανείς αυτά τα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους περιστατικά, διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει αυτό που κάποιοι αναλυτές θα ονόμαζαν “κουλτούρα ασφάλειας” στη χώρα. Η ασφάλεια δεν εξαντλείται ούτε θα έπρεπε να εξαντλείται στην αναγκαία προστασία των εθνικών συνόρων. Πρέπει να αφορά την προστασία των πολιτών, των δραστηριοτήτων τους, της παραγωγής, των μετακινήσεων, της υγείας τους πάνω από όλα. Και για να γίνει αυτό, απαιτούνται έλεγχοι. 

Οι έλεγχοι με τη σειρά τους απαιτούν συνείδηση καθήκοντος. Δυστυχώς, όμως, οι έννοιες του ελέγχου και του καθήκοντος είχαν σχεδόν συκοφαντηθεί επί δεκαετίες, η δε ασυδοσία είχε σχεδόν ιδεολογικοποιηθεί. Είναι φανερό ότι αν αυτό δεν αλλάξει συθέμελα, αλλαγές σοβαρές στη χώρα δεν πρόκειται να δούμε, ακόμα κι αν βλέπουμε πρόοδο σε επιμέρους τομείς. Διότι, είναι προφανές ότι αν μια χώρα αδιαφορεί ή είναι ανίκανη για την ασφάλειά της και των πολιτών της, τότε δεν είναι ικανή για τίποτα άλλο. Αλλά για να αλλάξει αυτό, χρειάζονται πολιτικές αλλαγές.

Στο μεταξύ ο Ρούμεν Νικολόφ, διευθυντής του Κέντρου Συντονισμού Θαλάσσιων Διασώσεων της Βάρνα, δήλωσε ότι ένα από τα πλοία βυθίστηκε και το πλήρωμά του αγνοείται, όπως μετέδωσε ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός BNR, ενώ το πλήρωμα του δεύτερου πλοίου έχει διασωθεί.

Τι έχει γίνει γνωστό για την επίθεση

Επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε εξέλιξη περίπου 80 ναυτικά μίλια (150 χιλιόμετρα) ανατολικά της παράκτιας πόλης Μπιάλα, πρόσθεσε το BNR. Σύμφωνα με τον εξειδικευμένο ιστότοπο Maritime.bg, ένα πλοίο με σημαία Τόγκο υπέστη σοβαρές ζημιές και στη συνέχεια βυθίστηκε. Εξάλλου πυρκαγιά ξέσπασε στο άλλο πλοίο, με σημαία Παλάου, τα 18 μέλη του πληρώματος του οποίου απομακρύνθηκαν με βουλγάρικο φέρι.

Το περιστατικό σημειώθηκε μία ημέρα μετά την επίθεση εναντίον του τουρκικού φορτηγού πλοίου Royad Mammadov στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Ρουμανίας, από την οποία σκοτώθηκαν δύο μέλη του πληρώματος, ενώ τα υπόλοιπα 11 διασώθηκαν.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι δύο ρωσικά drones χτύπησαν το πλοίο αυτό το οποίο στη συνέχεια βυθίστηκε.

«Απορώ με ορισμένους συναδέλφους μου που επέλεξαν να λείπουν από τη χθεσινή μας εορτή, επειδή λέει είχαν άλλες υπουργικές υποχρεώσεις… Και εγώ είχα αλλά γύρισα, διότι το καθήκον της ενότητας δεν λέγεται σε ομιλίες αλλά σφυρηλατείται στους κοινούς αγώνες και στην κοινή μας παρέα…», έγραψε χαρακτηριστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης, εννοώντας προφανώς τον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια, αν και δεν τον κατονόμασε.

Ο Δένδιας βρίσκονταν στην Βενετία σε συνεδρίαση υπουργών Αμύνης της Αδριατικής. Να σημειωθεί ότι η πρόσφατη εκδήλωση του στο “Acanthus” στην Γλυφάδα, εκλήφθηκε ως μία επίδειξη εσωκομματικής δύναμης, καθώς μάζεψε πλήθος κόσμου. Εκεί ο Δένδιας πραγματοποίησε μία παραταξιακή ομιλία, εξαίροντας και τους πρώην πρωθυπουργούς και αρχηγούς του κόμματος, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, οι σχέσεις των οποίων με την σημερινή ηγεσία της ΝΔ είναι επιεικώς ψυχρές για τον πρώτο και ανοιχτά πολεμικές για τον δεύτερο.

O δε πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, βρίσκονταν στο αμφιθέατρο του Παλαιού Πανεπιστημίου στην Πλάκα, ως κεντρικός ομιλητής στο Ελληνοκινεζικό Φόρουμ Νεολαίας, μία εμφάνιση-μήνυμα και για τις αγαστές ελληνοκινεζικές σχέσεις, που δεν είναι μυστικό ότι έχουν μπει “στο μάτι των ΗΠΑ” (μία μέρα μάλιστα πριν την επίσκεψη Ρούμπιο η εκδήλωση). Ο δε Καραμανλής, εκτός από την απουσία του από την εκδήλωση για τα γενέθλια της ΝΔ, δεν είχε παρευρεθεί ούτε στην ομιλία-συνέντευξη Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, προτιμώντας να παρουσιάσει ένα βιβλίο για τον Μίμη Δομάζο!

Το Μαξίμου, αν και δεν έχουν λείψει οι ανοιχτές επικρίσεις και τα “καρφιά” κατά του Καραμανλή, τον διαχωρίζει από τον Σαμαρά, η πολεμική του οποίου είναι οξύτατη. Είναι γνωστό πως επιδιώκει να εξασφαλίσει ένα είδος “ουδετερότητας” του ανιψιού του ιδρυτή της ΝΔ, έναντι του νέου κόμματος που αναμένεται από τον Σαμαρά.

Γενέθλια ΝΔ: Ηχηρές απουσίες

Μεταξύ αυτών που απουσίαζαν ήταν και ο (ευρωβουλευτής) Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο οποίος ήταν στο Στρασβούργο. Ο Μεϊμαράκης ήταν ο αντίπαλος του Κυριάκου στις εσωκομματικές της ΝΔ και από φαβορί για τη νίκη ως “ακραιφνής καραμανλικός”, κατέληξε να ηττηθεί από τον Μητσοτάκη, μεταξύ άλλων γιατί ο νυν πρωθυπουργός είχε εκφράσει καλύτερα τα “αντιΣΥΡΙΖΑ” αισθήματα που επικρατούσαν σε ένα πλατύ κοινό (όχι μόνο εντός ΝΔ).

Προφανώς και απουσίαζε και ο διαγραφείς από τη ΝΔ, πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος μια μέρα πριν είχε εξαπολύσει σφοδρότατη επίθεση κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού συνολικά. Ο κ. Σαμαράς έχει βάλει πλώρη για νέο κόμμα, στα δεξιά της σημερινής ΝΔ, ενώ ήδη έχουν αρχίζει να κυκλοφορούν τα πρώτα ονόματα με υποψηφιότητες. Ο δε στόχος του Μητσοτάκη για ποσοστό άνω του 40% (!) θεωρείται από φιλόδοξος, έως υπερφίαλος, με βάση τα δημοσκοπικά δεδομένα, καθώς με ένα κόμμα υπό τον Σαμαρά θα υπάρξει ζήτημα αν τελικώς η ΝΔ πιάσει το 25% (ποσοστό κομβικό για να έχει bonus εδρών το κυβερνών κόμμα).

Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Πατούλης, έδειξε και με το παραπάνω την παρουσία του στην εκδήλωση, χαιρετώντας τα κορυφαία γαλάζια στελέχη, παρά την πρόσφατη παραπομπή των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του (παροχές υγείας και ευεξίας) στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας, που ήρθαν στο προσκήνιο επικριτικών δημοσιευμάτων, μετά τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.

Η κόντρα Άδωνι-Δένδια

Πάντως “κρατά χρόνια αυτή κολόνια” της αντιπαράθεσης Άδωνι-Δένδια, καθώς ο υπουργός Υγείας έχει πολλάκις βάλει κατά του Άμυνας, στην λογική ότι δεν “βγαίνει μπροστά στα δύσκολα” και προτιμά να “διαφυλάσει το πολιτικό του προφίλ”, έχοντας πάντα γνώμονα την επόμενη μέρα στη ΝΔ, για την οποία ο Δένδιας δεν έχει κρύψει ότι τρέφει αρχηγικές φιλοδοξίες.

Από την άλλη, από το περιβάλλον του υπουργού Άμυνας επισημαίνεται ότι το χαρτοφυλάκιο του δεν επιτρέπει στον υπουργό να μπαίνει σε ένα πεδίο σκληρών εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Η δε κόντρα Άδωνι-Δένδια είναι διαχρονική και για πληθώρα ζητημάτων με δηλώσεις και διαρροές για ζητήματα από την τροπολογία για τον Άγνωστη Στρατιώτη, το αίτημα εκταφής του Πάνο Ρούτσι, το ποιος είχε αιφνιδιαστεί για το τουρκολυβικό μνημόνιο, ως και τα “ήρεμα νερά” με την Τουρκία, για τα οποία ο Δένδιας έχει δηλώσει πως ουδέποτε τα “πίστεψε”.

Ο δε Δένδιας έχει πολύ καλές σχέσεις και με τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά, και προβάλει ως πρόσωπο που θα ενώσει το το “σύνολο της ΝΔ”, στον αντίποδα της ηγεσίας του Κυριάκου, που βασίζεται σε μία ΝΔ “με πολύ ΠΑΣΟΚ με ολίγον ΛΑΟΣ”, όπως έχει πει χαρακτηριστικά κορυφαίος σύμβουλος του Σαμαρά!  Ο Δένδιας προβάλλει και ένα υπερκομματικό-δια-παραταξιακό προφίλ, στον αντίποδα του σκληρού “κυριακικού” του Άδωνι, που έχει φτάσει σε σκληρές on air αντιπαραθέσεις με δημοσιογράφους.

Βεβαίως, σε μία ΝΔ που απέχει κατά πολύ από το πλειοψηφικό ρεύμα του 41% (στην καλύτερη, με το 30% που της δίνει η εκτίμηση ψήφου) η πολωτική γραμμή του Άδωνι, εκφράζει ένα μεγάλο μέρος της βάσης που θεωρεί ότι η παράταξη και ο Μητσοτάκης λοιδορούνται από τους “λαϊκιστές” και τα “ψέκια”, όπως λένε οι στρατιές τρολ και οι ομάδες των γαλάζιων στα social, για τους οποίους ο Άδωνις είναι “η ψυχή του κόμματος”.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο υπουργός Υγείας είναι ο μπροστάρης των οξύτατων επιθέσεων κατά της Μαρίας Καρυστιανού, με μία ρητορική άκρως αδιανόητη όταν η τραγωδία ήταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας… Και όλα αυτά, ακόμα και μετά την παραπομπή Τριαντόπουλου για το μπάζωμα!

Σύμφωνα δε με πληροφορίες και δημοσιεύματα, υπάρχει δυσφορία του Μαξίμου για την παρουσία κορυφαίων γαλάζιων σε εκδήλωση εφημερίδας που επικρίνει με σφοδρότητα τον Μητσοτάκη, αν και διαρρέεται ότι η δυσφορία αυτή δεν αφορά τον Δένδια, ο οποίος επίσης παρέστη στην εκδήλωση.

Η παρεμβολή του λεγόμενου, παλιά, “Τρίτου Κόσμου” είναι πλέον υπολογίσιμη αλλά όχι ακόμα άμεσα αποφασιστική, με την εξαίρεση του “ματς” στο Ιράν όπου συμπυκνώνεται η αναμέτρηση της Δύσης με τους άλλους. Άμεσος παίκτης είναι και η Κίνα και η Ρωσία, απέναντι στις ΗΠΑ-Δύση και όποιος διαβάσει σε ξένους ιστότοπους τις οικονομικές συναλλαγές των ΗΠΑ με τη Ρωσία θα καταλάβει πολλά για τις διεθνείς εξελίξεις. Οι πληροφορίες για συναλλαγές με την Κίνα είναι ακόμα περιορισμένες…

Η Μέση Ανατολή διαδέχθηκε τα Βαλκάνια ως “κρίσιμος κρίκος”. Αυτή η ευρύτερη περιοχή παραμένει κλειδί για την έκβαση των πραγμάτων στο Παγκόσμιο πεδίο. Η μάχη είναι σκληρή, αλλά αν ΗΠΑ-Ισραήλ αποτύχουν να κυριαρχήσουν στη Μ. Ανατολή, τότε η ήττα τους θα είναι καθοριστική. Τα πυρηνικά αποτρέπουν, ως τώρα, την άμεση σύγκρουση των τριών πρωταγωνιστών (ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας) επειδή ο Πόλεμος, δεν είναι τυφλή καταστροφή αλλά, θυμίζω, έχει στόχο το Κέρδος, σε Χρήμα και Επιρροή στο Παγκόσμιο Πεδίο. Ο πόλεμος είναι συνέχιση της Πολιτικής με άλλα Μέσα.

Η Ευρώπη υπό “κατοχή” των ΗΠΑ

Η χώρα μας δεν πορεύεται σε Συμπληγάδες όπως ίσως φαντάζονται ονειροπαρμένοι αισιόδοξοι. Πορεύεται κατ’ ευθείαν στα βράχια και τη γλιτώνει ή επιπλέει ανάλογα με τα κέφια (συμφέροντα) του ξένου (Αμερικανού) κυβερνήτη. Με αποχρώσεις και διαβαθμίσεις, έτσι βαδίζουν και οι άλλοι Ευρωπαίοι κι ας παριστάνουν τους ανεξάρτητους παλληκαράδες.

Η μοίρα της Ευρώπης σφραγίστηκε μέσα στον παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι “πατέρες» της Ευρώπης” (Σουμάν κ.λπ.) έτρεχαν και κάρφωναν τον Ντε Γκωλ στον Ρούσβελτ για τάσεις ανεξαρτησίας ώσπου τον τελείωσαν τον Μάη του 68. Τώρα ξανα-ξεσηκώνονται οι Γάλλοι αλλά με μια ελεγχόμενη Γερμανία δίπλα τους το αποτέλεσμα είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο.

Είναι απίθανο και πάντως πολύ δύσκολο η Γαλλία να βρει βοήθεια: Ούτε στα δεξιά η Λε Πέν ούτε στα αριστερά ο Μελανσόν θα βρουν Συμμάχους αν διεκδικήσουν μια στοιχειωδώς ανεξάρτητη πορεία. Η Ευρώπη είναι “κατεχόμενο” έδαφος από τις ΗΠΑ, κατά τον Μπρεζίνσκι. Η Ρωσία πήρε την μερίδα της (στη Γιάλτα) και την έχασε. Τελεία. Η Ρωσία παρατείνοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία κρατάει, εξ αντικειμένου, ανοιχτό παράθυρο ευκαιρίας στους λαούς της Ευρώπης να αναρωτηθούν για τα δεινά τους και να αντιδράσουν. Όμως οι λαοί χωρίς ηγέτες σώζουν ακόμα γριούλες αλλά όχι τον εαυτό τους…

Το ερώτημα που είχε τεθεί ήδη επί Λένιν και μετά επί Μάο είναι σαφές: Τι οδηγεί “φυσιολογικά” από τις αστικές Δημοκρατίες στα Δεξιά, σε φασισμούς, ενώ οι αριστερές επιλογές, κομμουνιστικές και άλλες, δεν ευδοκιμούν ακόμα και όταν επικρατούν ένοπλα στους αντιπάλους; Απλά, ίσως απλοϊκά, το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκαν περιπέτειες, αλλά τελικά στέριωσε η αστική επανάσταση, αρχικά στη Γαλλία και μετά σε όλη την Δύση, ενώ οι αριστερές, σοσιαλιστικές ή άλλες εκδοχές δεν αντέχουν; Σκέψεις μια άλλη φορά.

Άγραφοι νόμοι στη διεθνή πολιτική ενίοτε και στην τοπική δεν ισχύουν. Υπάρχει μια γενική συνεννόηση για γεωγραφική εκ περιτροπής εκπροσώπηση, αλλά τούτη δεν είναι δεσμευτική. Σημειώνεται πως όταν είχε, προ δεκαετίας, εκλεγεί ο κ. Γκουτέρες ήταν η σειρά της Ανατολικής Ευρώπης και τούτο δεν ίσχυσε.

Η εμφάνιση, πάντως, στο προσκήνιο του Σινιρίογλου άνοιξε εκ νέου τη συζήτηση για την επιλογή της «προχωρημένης» ελληνικής κυβέρνησης να κατέλθει με κοινό ψηφοδέλτιο με την κατοχική Τουρκία. Με τον Τούρκο Φεριντούν Σινιρίογλου, για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΑΣΕ (Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) και της Ελληνίδας Μαρίας Τελαλιάν ως επικεφαλής του Γραφείου Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (7 Δεκεμβρίου 2024).

Και η συζήτηση, σήμερα, επικεντρώνεται στη στάση της Λευκωσίας, που ειρήσθω εν παρόδω, δεν ήταν μέρος της συνεννόησης. Σημειώνεται δε πως η Κύπρος επιδιώκει την Προεδρία του ΟΑΣΕ το 2027 και τούτο ήταν γνωστό όταν γινόντουσαν τα ελλαδοτουρκικά μαγειρέματα, πλην όμως, δεν λήφθηκε υπόψη. Η κυπριακή υποψηφιότητα υποβλήθηκε και η κατοχική Τουρκία έσπασε τη σιωπηρή διαδικασία εμποδίζοντας την απευθείας εκλογή της Κύπρου.

Σινιρίογλου: Ο αδιανόητος “εκλεκτός” της Αθήνας!

Θα μπορούσε η Κυπριακή Δημοκρατία να έσπαζε τη σιωπηρή ομοφωνία στον ΟΑΣΕ και το δίδυμο Σινιρίογλου-Τελαλιάν  δεν θα εκλεγόταν. Η Αθήνα άσκησε πιέσεις στην Λευκωσία. Χρησιμοποίησε και εργαλεία πέραν της πίεσης. Κι αυτό δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη. Στην ιστορία θα βρεθούν πολλές περιπτώσεις και σημάδεψαν τις σχέσεις Ελλάδος και Κύπρου. Τι θα έπρεπε να κάνει η Λευκωσία;

Εάν έσπαζε την ομοφωνία θα ερχόταν σε ρήξη με την Αθήνα. Κατά την γνώμη μου έπρεπε να το πράξει και να αφήσει εκτεθειμένη την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Επέλεξε να διασφαλίσει τη συνεργασία, που είναι πέραν από μια απλή διακρατική σχέση. Υπενθυμίζεται πως το 2023 η Αθήνα αποφάσισε  να στηρίξει Τούρκο υποψήφιο για τη θέση του Γενικού Γραμματέα στο Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό. Μητσοτάκης και Δένδιας είχαν, τότε, δεσμευθεί έναντι των Ερντογάν και Τσαβούσογλου.

Μετά από τις έντονες και πιεστικές παρεμβάσεις της Αθήνας προς τη Λευκωσία, η τελευταία δεν υπέβαλε δική της υποψηφιότητα, αν και είχε τέτοια πρόθεση. Λάθος. Το τι θα γινόταν εάν υπέβαλε υποψηφιότητα η Λευκωσία, θα ήταν πρόβλημα  της ελληνικής κυβέρνησης και όχι της κυπριακής. Αλλά θα επηρεάζονταν οι σχέσεις. Και τούτο προφανώς μέτρησε περισσότερο για την κυπριακή πλευρά και ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί το γιατί.

Προφανώς για την εκλογή Σινιρίογλου στον ΟΑΣΕ ευθύνη έχει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία αντιμετωπίζει τις σχέσεις της με την κατοχική δύναμη με φόβο και από θέση αδυναμίας, αν και δεν θα έπρεπε. Όταν έδειξε σθεναρή θέση, έφερε σε δύσκολή θέση την Άγκυρα. Υπάρχουν προσφάτως δικά της παραδείγματα, που δείχνουν το δρόμο.

Το πλασάρισμα της υποψηφιότητας παρασκηνιακά του Σινιρίογλου είναι πραγματικότητα. Ό,τι και να λένε οι διάφοροι φεϊσμπούκιδες, πολιτικοί και μη, προωθείται η υποψηφιότητα από την κατοχική δύναμη, που «ψήνει» διάφορους να δουν τον κύριο Φεριντούν ως διέξοδο. Ελπίζουμε ότι δεν θα τα καταφέρει καθώς έγιναν και γίνονται κινήσεις από Αθήνα και Λευκωσία ενώ κι άλλες χώρες δεν επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη.

Είχα και εργασιακό τίτλο ειδίκευσης – “λιμαδόρος-φρεζαδόρος”. Αισθανόμουν πολύ υπερήφανος. Το μέταλλο το χρησιμοποιούσαν οι εργάτες στοιχειοθέτησης στα καλούπια προκειμένου να κάνουν τη στοιχειοθέτηση των γραμμάτων, να τη σταθεροποιήσουν για να τυπωθεί μετά το περιοδικό ή η εφημερίδα με την πρέσα της λινοτυπικής μηχανής.

Αλλά η φωτοσύνθεση έβγαλε εκτός αγοράς τις λινοτυπικές μηχανές και, μαζί, την ανάγκη παραγωγής μετάλλων αλουμινίου. Οι παραγγελίες για μέταλλο στο μηχανουργείο που δούλευα όλο και λιγόστευαν. Έτσι, μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο δουλειάς, με φωνάζει το αφεντικό – που ψήφιζε ΚΚΕ – και μου λέει ότι δεν μπορεί πια να με πληρώνει. Ήμουν ο μόνος εργάτης που είχε. Η κρίση του κλάδου ήταν πράγματι πολύ μεγάλη, αλλά μεγάλη ήταν και η εμπειρία μου. Πάνω απ’ όλα, βίωσα μία εργατογειτονιά. Είχε τα πάντα. Εστιατόριο με καταπληκτικό σπανακόρυζο. Κουρέα κι έναν γρήγορο καφετζή με τον παλιό τριγωνικό δίσκο – πανταχού παρών ήταν.

Είχε και τον μπάρμπα-Μήτσο με την τρίκυκλη μηχανή και την τέντα “Soulis”, ο οποίος έπαιρνε ό,τι φορτίο μπορούσε να φανταστεί κανείς για να το πάει στα Πρακτορεία για διανομές στην επαρχία – κάπου μεταξύ των οδών Αθηνάς και Θηβών – για να πάει μετά στο σπίτι του στην Πετρούπολη και στην αγαπημένη του κυρα-Κλεονίκη. Μου είχε πει ότι είχε ξεκινήσει ως “χαμάλης” στη Γερανίου μετά τον εμφύλιο, κουβαλούσε όλα τα φορτία με τον ώμο του. Μετά πήρε το τρίκυκλο και, λίγο πριν βγει στη σύνταξη τα μισά της δεκαετίας του 1980, μπόρεσε να πάρει ένα κλειστό βαν, επιτέλους.

Αυτά τα λέει ο λαός μας, και κάθε λαός, “εργασία, προκοπή και πρόοδο”, και σωστά τα λέει έτσι. Αλλά, υπήρχε και πολύ χιούμορ. Σε προεκλογικές περιόδους εμφανιζόταν ο Μπάμπης. Ο Μπάμπης ήταν ένας αλαφροΐσκιωτος, δραστήριος και άκακος άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να γίνει βουλευτής. Σε κάθε προεκλογική εκστρατεία, πούλαγε μερικά χωράφια που είχε κληρονομήσει από τους γονείς του και έκανε εκλογικές περιοδείες. Τις ομιλίες του, συνήθως, τις έβγαζε πάνω σ’ έναν τενεκέ οικοδομής που του έδιναν οι εργάτες της Γερανίου. Μέγα σχολείο αυτός ο δρόμος για μένα. Ίσως μου άνοιξε τα μάτια περισσότερο απ’ ό,τι το πανεπιστήμιο. 

Η εφημερίδα μέσα μου

Αλλά ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου είναι πολύ περισσότερο ταυτισμένος με την παραπάνω ιστορία γιατί για πάνω από σαράντα χρόνια υπήρξε βασικός συντελεστής του επαγγέλματος της Διανομής των εφημερίδων ημερησίου Τύπου στην Ελλάδα. Από τον Μάη του 1975 έως τον Ιούλιο του 2016 εργάστηκε σε όλο το φάσμα της Διανομής εφημερίδων και περιοδικών. Γνώρισε, μέσα από την εμπειρία του, τη διαδρομή των εφημερίδων που διακινούνταν μέσω των υφιστάμενων πρακτορείων. Βίωσε τον μεγάλο αγώνα των εφημεριδοπωλών στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών που ξεπερνούσαν κάθε αντιξοότητα λόγω διαφόρων αδυναμιών ώστε η κάθε εφημερίδα, ανεξάρτητα από την ιδεολογική-πολιτική της κατεύθυνση, να φτάσει έγκαιρα στον αναγνώστη της.

Πολυγραφότατος και δραστήριος ήδη όταν ακόμη ήταν πλήρους απασχόλησης, δημιούργησε ιστοσελίδες, δημοσίευσε βιβλία και συνεργάστηκε με Έλληνες πανεπιστημιακούς, ενώ πιο πρόσφατα έγραψε διηγήματα και ποιητικές συλλογές. Αλλά το παρόν βιβλίο είναι η ίδια του η ιστορία στον στίβο της βιοπάλης. Δεν θα είναι υπερβολή να λέγαμε ότι πρόκειται για την ταύτισή του με την ιστορία του Τύπου και των αγώνων των υπηρετών του από τη Μεταπολίτευση μέχρι πολύ πρόσφατα.

Την «ημέρα που ξυπνήσαμε και είδαμε η μισή Κύπρος να λείπει», λέει παραστατικά ο Αναστασόπουλος, από τότε ξεκινά ένας νέος αγώνας για τη λαϊκή ενημέρωση. Όταν κυκλοφόρησε η πρώτη ελληνική εφημερίδα στη Βιέννη επί Τουρκοκρατίας, ο Χαμίτ Πασάς διαμαρτυρήθηκε στην κυβέρνηση της Αυστρίας διότι, όπως θα μας ενημερώσει ο Αναστασόπουλος, τα υποκείμενα της Αυτοκρατορίας του έπρεπε να είναι σε άγνοια για το τι συμβαίνει.

Πολύ πριν γίνει υλική, κινηματική δύναμη και εθνικο-απελευθερωτική εξέγερση, η ριζοσπαστικότητα που προέκυπτε απ’ τη γνώση των ιδεών του Διαφωτισμού ήταν ο μέγας εχθρός της εξουσίας του Οθωμανού αυτοκράτορα. Ο συγγραφέας δημιουργεί μία πρωτότυπη αφήγηση η οποία, πέρα απ’ την προσωπική του εμπειρία και τις αναλυτικές του ικανότητες, βασίζεται σε πολύχρονη αρχειακή έρευνα, ένα μεγάλο μέρος της οποίας εκτίθεται με λεπτομέρεια από την εποχή των Τρικούπη-Δεληγιάννη και Βενιζέλου-Μεταξά, έως τις μέρες μας. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχετικό κεφάλαιο της μελέτης για το πορτραίτο-ανάλυση του κεντρικού ήρωα της αφήγησης, του εφημεριδοπώλη, και της εξέλιξής του. Ο πρώτος συνδικαλιστικός φορέας του κλάδου των εφημεριδοπωλών δημιουργήθηκε το 1914.

Από τη φύση της, η εφημερίδα υπήρξε ένα από τα πιο ευπαθή εμπορεύματα της αγοράς διότι η είδηση έχει ελάχιστες ώρες φρεσκάδας και ζωής. Εδώ στηρίζεται και η παλαιότερη διάκριση μεταξύ “πρωινών” και “απογευματινών” εφημερίδων, διάκριση που καταργήθηκε. Αλλά ο εφημεριδοπώλης είναι αυτός που κινούσε τα νήματα. Όσο πιο γρήγορος, τόσο πιο φρέσκια η είδηση, το “συμβάν”. Στην αρχή, ο εφημεριδοπώλης διακινούσε μία μόνο εφημερίδα.

Δεν είχε πάγκο, και η Διανομή γινόταν από σπίτι σε σπίτι και από μαγαζί σε μαγαζί. “Μια χεριά”, μας λέει ο Αναστασόπουλος, ισούται με “πενήντα εφημερίδες”. Η οικονομική και τεχνική εξέλιξη άλλαξε το κοινωνικό περιβάλλον και, μαζί, τον εφημεριδοπώλη. Δημιουργήθηκαν πρακτορεία, σωματεία, δίκτυα Διανομής, πάγκοι και περίπτερα. Η Διανομή στο χέρι σταματάει ουσιαστικά μετά το 1974. Η οδός Σωκράτους και η πλατεία Καρύτση ήταν η καρδιά του Τύπου στην Ελλάδα, οι δε έκτακτες ειδήσεις άρχισαν να κυκλοφορούν σε “Παραρτήματα”, όπως είχε επικρατήσει να λέγονται.

Η δική μου Γερανίου δεν υπάρχει

Τελικά, τα πρώτα ηλεκτρονικά προγράμματα καταφθάνουν το 1992 με τον Αντώνη Βασιλόπουλο και τον Γιώργο Δαμόπουλο οι οποίοι είχαν τον τομέα Διανομής στη Νέα Σμύρνη και στο Παλαιό Φάληρο, στην Αθήνα. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αναστασόπουλος δίνει μία εξαιρετική αφήγηση για τον Χρήστο Μητρόπουλο, από το Ράφτη Αρκαδίας. Ο Μητρόπουλος υπήρξε η καρδιά της λειτουργίας του Τύπου στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα.

Συμμετείχε στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και συχνά-πυκνά θα τον άκουγες να τραγουδά το ποίημα του τάγματός του: «Σε πικράναμε πατρίδα, πίστεψέ το άθελά μας, γιατί κάποιοι πουλημένοι μας πήραν τα μυαλά μας». Αλλά ο Αναστασόπουλος, στο σχετικό κεφάλαιο όπου εξετάζει τις μακροβιότερες εφημερίδες της χώρας, δεν θα ξεχάσει τη Θεσσαλονίκη. Η “Αλήθεια” ιδρύθηκε το 1903 και η “Μακεδονία” το 1911. Ένας “Κύπριος”, θα έρθει στην Αθήνα για να δημιουργήσει την “Εστία” το 1894 (προϋπήρξε ως περιοδικό από το 1876), ενώ ο “Ριζοσπάστης”, πριν γίνει όργανο του ΚΚΕ, ήταν μία αντι-βασιλική εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1908. 

Στο βιβλίο αυτό, ο/η αναγνώστης/ρια θα ανακαλύψει έναν τεράστιο πλούτο γνώσης γύρω από ένα επάγγελμα που δεν υπάρχει πια. Η ψηφιοποίηση και η ανάπτυξη των ηλεκτρονικών μέσων αντικατέστησαν τον Τύπο, όπως παλιά στα φοιτητικά μου χρόνια η φωτοσύνθεση είχε αρχίσει ν’ αντικαθιστά τη λινοτυπική μηχανή. Η αφήγηση για την ιστορία του Τύπου συμπεριλαμβάνει και το συνολικό κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι εξελίξεις στον κλάδο.

Ένα καλοκαίρι, πριν μερικά χρόνια που βρέθηκα στην Αθήνα, είχα την επιθυμία να περάσω να δω την οδό Γερανίου. Απογοητεύτηκα και πικράθηκα από το θέαμα. Βέβαια, δεν περίμενα να δω τον καφετζή με τον δίσκο, τον κουρέα, τον μπαρμπα-Μήτσο, τους τυπογράφους ή τον “Μπάμπη” να βγάζει προεκλογικούς λόγους: “Είμαι εγώ αυτός που θα βάλει χόρτο στο γήπεδο του Αιγάλεω!” (το Αιγάλεω έπαιζε ακόμα σε ξερό γήπεδο ποδοσφαίρου).

“Ναι, ναι!”, του φώναζαν οι εργάτες, “και θάλασσα στα Τρίκαλα!”, του λέει ένας από αυτούς. Φοβερό καλαμπούρι, καταπληκτικό σκηνικό, μου θύμιζαν όλα αυτά τις ιστορίες απ’ το βιβλίο του Νίκου Τσιφόρου, “Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα”. Δεν περίμενα να δω τίποτα απ’ όλα αυτά, διότι όπως λέει ο Αναστασόπουλος στον Επίλογο αυτού του εξαιρετικού πονήματος, «ο νόμος της ζωής είναι ό,τι γεννιέται είναι καταδικασμένο σε θάνατο».

Όμως, η Γερανίου και όλοι οι γύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι άστεγους ανθρώπους, εξαθλιωμένους, εκλιπαρούντες για φαγητό και χρήματα, προφανώς για να αποκτήσουν την αναγκαία τους “δόση”, ένα βήμα πριν από τον θάνατο. Το φαινόμενο ήταν τραγικό και η τραγικότητά του οφείλεται στη μαζικότητά του. Δεν επρόκειτο για δυο-τρία μεμονωμένα περιστατικά για τα οποία θα μπορούσε να υπάρξει κοινωνική πρόνοια. Επρόκειτο για άμορφες μάζες ψυχών, κινούμενες προς τον θάνατο – το αντίθετο ακριβώς που συνέβαινε όταν εργαζόμουν εκεί αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου όλα έσφυζαν από ζωή και χαρά.

Ωσάν η Γερανίου να έσβησε με ένα υπόκωφο κροτάλισμα, εντελώς αντίθετο με το ηχηρό εκείνο κροτάλισμα που έκανε ο τενεκές που έδεναν κρυφά οι εργάτες πίσω απ’ το Fiat του Μπάμπη του πολιτευτή, όταν οδηγούσε βγαίνοντας από τη Γερανίου να στρίψει στην Πειραιώς, αφού είχε τελειώσει την πανηγυρική ομιλία του. “Εργασία, προκοπή και πρόοδος”, μπαρμπα-Μήτσος και κυρα-Κλεονίκη, τέλος. Ως εδώ ήταν. 

Ζημιά στον ΕΦΚΑ τουλάχιστον πέντε εκατομμυρίων ευρώ προκάλεσε το κύκλωμα. Το ζευγάρι συνελήφθη σήμερα (6/10) στον Άλιμο και από την έρευνα των αστυνομικών προέκυψε πως έκοβαν εικονικά τιμολόγια και στο κόμμα ΛΑΟΣ, του οποίου αρχηγός είναι ο παρουσιαστής. Ο κ. Καμπούρης υπήρξε παλαιότερα υποψήφιος και με την Ελληνική Λύση.

Όπως προέκυψε από την εκτεταμένη έρευνα των στελεχών Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων, οι κατηγορούμενοι είχαν ανοίξει τουλάχιστον 25 εταιρείες σε ονόματα «αχυρανθρώπων» χωρίς να αποδίδουν ασφαλιστικές εισφορές και, όταν τα χρέη συσσωρεύονταν, τις έκλειναν προκαλώντας στον ΕΦΚΑ ζημιά εκατομμυρίων ευρώ. Ακολούθως, άνοιγαν νέες εταιρείες επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία.

Οι αστυνομικοί έχουν προχωρήσει σε 10 συλλήψεις, μεταξύ αυτών και του παρουσιαστή και της συζύγου του. Στους συλληφθέντες περιλαμβάνονται λογιστές, επιχειρηματίες και «αχυράνθρωποι», σύμφωνα με πληροφορίες άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης.

Ο Φίλιππος Καμπούρης και η σύζυγός του βρίσκονται στο μικροσκόπιο της αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Αφορμή για να ξεκινήσει η Αρχή τους ελέγχους ήταν οι ύποπτες συναλλαγές που είχαν με ελληνική τράπεζα. Η έρευνα της Αρχής οδήγησε τους ελεγκτές της σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έτσι ερευνώνται οι τραπεζικές συναλλαγές του ζεύγους.

Η σύλληψη του παρουσιαστή έγινε σε τετραώροφη πολυκατοικία επί της οδού Κανάρη στον Άλιμο, ακριβώς πάνω στην παραλία Σύμφωνα με πληροφορίες, το διαμέρισμα μισθωνόταν στο όνομα της συζύγου του. Ένοικοι αναφέρουν στο Orange Press ότι η επιχείρηση έγινε με «χειρουργική» έφοδο των αστυνομικών νωρίς το πρωί.

Ποιοι έχουν συλληφθεί

Μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί οκτώ άτομα, μεταξύ των οποίων, λογιστές, επιχειρηματίες και πρόσωπα που εμφανίζονταν τυπικά ως ιδιοκτήτες ή διαχειριστές εταιρειών. Όπως προαναφέρθηκε, η πρακτική που φέρεται να ακολουθούσαν ήταν η δημιουργία εταιρειών στις οποίες ως διαχειριστές εμφανίζονταν τρίτα πρόσωπα, τα οποία στην πραγματικότητα δεν είχαν τον ουσιαστικό έλεγχο των επιχειρήσεων. Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν πως ο φερόμενος ως «εγκέφαλος» της απάτης είχε ανοίξει στους αχυράνθρωπους εταιρείες διαφήμισης, εστιατόρια, νυχτερινά κέντρα, μαγαζιά με ρούχα κ.α.

Οι εταιρείες λειτουργούσαν κανονικά και ανέπτυσσαν επιχειρηματική δραστηριότητα, όμως όταν έφτανε η στιγμή της καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών προς τον e-ΕΦΚΑ, αυτές παρέμεναν απλήρωτες. Στη συνέχεια, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι εταιρείες είτε οδηγούνταν σε κλείσιμο είτε εγκαταλείπονταν τυπικά, με αποτέλεσμα οι οφειλές να παραμένουν προς το Δημόσιο.

Με αυτόν τον τρόπο, οι πραγματικοί διαχειριστές φέρονται να επιχειρούσαν να απομακρύνουν τα ίχνη τους και να μεταφέρουν την ευθύνη στα πρόσωπα που εμφανίζονταν επισήμως στα εταιρικά έγγραφα. Το γεγονός πως στην υπόθεση φέρεται να εμπλέκεται και ο Καμπούρης, πρόεδρος του ΛΑΟΣ, οδηγεί τις αρχές στη επέκταση των ερευνών και εντός του κόμματος.

Ποιος είναι ο Φ. Καμπούρης

Ο Φίλιππος Καμπούρης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 26 Ιουνίου 1981 και δραστηριοποιήθηκε από νεαρή ηλικία στη δημοσιογραφία και στα Μέσα Ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, το 2005 βρέθηκε στο ALTER, συμμετέχοντας στην παρουσίαση του «TV Hello» μαζί με τη Στέλλα Καπεζάνου, την Τάνια Ιακωβίδου και τη Βάσια Λόη. Επρόκειτο για καθημερινό μεσημεριανό μαγκαζίνο με ειδήσεις από την κοσμική Αθήνα, αρκετά πιο κοντά στην τυπική lifestyle τηλεόραση της εποχής.

Η τηλεοπτική ταυτότητα με την οποία τελικά συνδέθηκε το όνομά του, διαμορφώθηκε κυρίως στο EXTRA 3. Εκεί παρουσίασε εκπομπές όπως το «Made in Greece» και το «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες», με ένα μείγμα lifestyle θεμάτων, καταγγελιών, εκκεντρικών καλεσμένων, τηλεφωνικών παρεμβάσεων και καβγάδων που μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, με τις εκπομπές του παρουσιαστή να έχουν δεχτεί πρόστιμα από το ΕΣΡ.

Influencers και παράνομος τζόγος

Δεν είναι όμως μόνο ο Φίλιππος Καμπούρης που απασχολεί την επικαιρότητα. Σε μία άλλη πολύκροτη υπόθεση,  γνωστοί τραγουδιστές της τραπ σκηνής, TikTokers, μοντέλα και πρώην παίκτες ριάλιτι περιλαμβάνονται στα 18 πρόσωπα σε βάρος των οποίων έχουν κατατεθεί μηνύσεις για την προώθηση παράνομου διαδικτυακού τζόγου. Ο λόγος για πρόσωπα με μεγάλη απήχηση στα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως στις νεότερες ηλικίες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι 10 από τους 18 λογαριασμούς ξεπερνούν τους 100.000 ακολούθους, ενώ ο μεγαλύτερος, που ανήκει σε τράπερ, αριθμεί περισσότερους από 620.000 ακολούθους στο Instagram. Μάλιστα, οι αμοιβές για την προώθηση των παράνομων ιστοτόπων φέρονται, σε ορισμένες περιπτώσεις, να έφταναν σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

Όπως ανέφερε ο Κυριάκος Πιερρακάκης, οι υποθέσεις να βρίσκονται σε προανακριτική διαδικασία. «Το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πρέπει να είναι ένα: Το διαδίκτυο δεν είναι ζούγκλα. Η ανωνυμία δεν προσφέρει ασυλία και η επιρροή συνεπάγεται ευθύνη», υπογράμμισε ο υπουργός. Ο κ. Πιερρακάκης ανέφερε ότι περίπου 15.000 ιστότοποι είχαν ενταχθεί στη μαύρη λίστα, αποτυπώνοντας το μέγεθος της πρόκλησης για την αντιμετώπιση του παράνομου τζόγου.

Εξήγησε ότι ο παράνομος τζόγος αλλάζει συνεχώς μορφή, αξιοποιώντας το διαδίκτυο, τα κινητά τηλέφωνα, τις πλατφόρμες και τα κοινωνικά δίκτυα. Ένας παράνομος ιστότοπος μπορεί να αλλάξει διεύθυνση και να επανεμφανιστεί πολύ γρήγορα, ενώ ένα παράνομο παιχνίδι μπορεί να φτάσει σε μεγάλο κοινό μέσω ενός link, ενός βίντεο, ενός influencer ή ενός streamer.

«Η παρανομία εξελίσσεται, η απάντηση του κράτους πρέπει να την προλαβαίνει», υπογράμμισε, συνδέοντας την ανάγκη αυτή με τις αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο τον περασμένο Ιούνιο. Όπως σημείωσε, ενισχύθηκε το Σώμα Ελεγκτών Παιγνίων με ειδικές ανακριτικές αρμοδιότητες και η Επιτροπή με 110 οργανικές θέσεις, εκ των οποίων οι 40 ειδικού επιστημονικού προσωπικού. Παράλληλα, θεσπίστηκε η δυνατότητα άμεσων διοικητικών κυρώσεων για την παράνομη διαδικτυακή προώθηση, με πρόστιμα έως 5.000 ευρώ ανά παράβαση.

Τι άλλο είπε ο υπουργός

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων και της τεχνητής νοημοσύνης για τη χαρτογράφηση παράνομων δικτύων, τον ταχύτερο εντοπισμό ιστοτόπων και των καναλιών προώθησής τους, καθώς και τον αποκλεισμό τους σε συνεργασία με την ΕΕΤΤ και τους παρόχους πρόσβασης. «Η τεχνολογία δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως ασπίδα της παρανομίας, πρέπει να γίνει εργαλείο για την αντιμετώπισή της», τόνισε.

Ο υπουργός ξεκαθάρισε ότι η παράνομη δραστηριότητα στο διαδίκτυο δεν δημιουργεί καμία «γκρίζα ζώνη», ενώ η έδρα ενός ιστοτόπου εκτός Ελλάδας δεν συνεπάγεται ανοχή. Η προώθηση μέσω κοινωνικών δικτύων, πρόσθεσε, δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη του. «Οι κανόνες ισχύουν παντού, οι κανόνες ισχύουν για όλους», υπογράμμισε.

Κλείνοντας, ο υπουργός υπογράμμισε ότι η καταστολή από μόνη της δεν αρκεί, καθώς ο πυρήνας του προβλήματος παραμένει κοινωνικός. Τόνισε την ανάγκη πρόληψης, ενημέρωσης και συνεργασίας με τους αρμόδιους φορείς για την αντιμετώπιση του εθισμού, με προτεραιότητα την προστασία των ανηλίκων και των νέων. «Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε κανονικότητα μια νέα γενιά που συναντά τον τζόγο όλο και νωρίτερα στην ψηφιακή της ζωή», σημείωσε.

Στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν ότι το πολιτικό περιβάλλον εξακολουθεί να αφήνει περιθώρια ενίσχυσης της αντιπολιτευτικής τους παρουσίας, καθώς εκτιμούν πως η επιλογή να επενδύσουν σε θεσμικές παρεμβάσεις και συγκεκριμένες προγραμματικές θέσεις αρχίζει να αποδίδει.

Ως ενδείξεις αυτής της πορείας επικαλούνται τόσο τον αντίκτυπο που είχαν κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις του κόμματος όσο και περιπτώσεις στις οποίες η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τροποποιήσει αρχικές επιλογές ή να κάνει πίσω, μετά τις πιέσεις που ασκήθηκαν από την αντιπολίτευση.

Την ίδια στιγμή, στη Χαριλάου Τρικούπη εκτιμούν ότι οι παρεμβάσεις και οι προτάσεις του Νίκου Ανδρουλάκη κερδίζουν σταδιακά έδαφος στη δημόσια συζήτηση, ενισχύοντας την εικόνα του ΠΑΣΟΚ ως μιας σοβαρής, θεσμικής και πολιτικά οργανωμένης εναλλακτικής απέναντι στην κυβέρνηση.

ΠΑΣΟΚ: Εκτός η εσωστρέφεια

Σε επίπεδο εσωκομματικής λειτουργίας, στο ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να αφήσουν πίσω τους την περίοδο της έντονης εσωστρέφειας και της αμφισβήτησης προς τον Ανδρουλάκη, επενδύοντας περισσότερο στη συσπείρωση στελεχών και οργανώσεων. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη ο σχεδιασμός για την ενίσχυση της παρουσίας του κόμματος στην κοινωνία, με στόχο οι πολιτικές του θέσεις και οι προγραμματικές του προτάσεις να φτάσουν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής βάσης.

Με τη Χαριλάου Τρικούπη να εκτιμά ότι το πολιτικό σκηνικό παρουσιάζει μια σχετική σταθερότητα, η οποία αφήνει περιθώρια για περαιτέρω ενίσχυση της αντιπολιτευτικής δυναμικής ενόψει των εκλογών, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον και στις εξελίξεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά και στις εσωτερικές ισορροπίες που διαμορφώνονται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, εκεί όπου διακρίνουν διγλωσσία και παραφωνίες. Συμπτώματα δηλαδή τα οποία πλήττουν την εικόνα της κυβέρνησης στη κοινή γνώμη, αφήνοντας ανοιχτό δρόμο στο ΠΑΣΟΚ να αυτοπαρουσιαστεί ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

Ποιοι ενοχλήθηκαν από την μεταγραφή Αποστολάκη

Τον βουλευτή Ευάγγελο Αποστολάκη συνάντησε το πρωί της Δευτέρας ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, ανακοινώνοντας την ένταξή του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος.

«Καλωσορίζω στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ τον βουλευτή Ευάγγελο Αποστολάκη. Τον ναύαρχο ε.α. που στη μακρά του πορεία στις Ένοπλες Δυνάμεις διακρίθηκε για το ήθος του, τη νηφαλιότητα του και την αποφασιστικότητά του. Έχει διατελέσει αρχηγός ΓΕΝ, αρχηγός ΓΕΕΘΑ και υπουργός Εθνικής Άμυνας και χαίρει διακομματικού σεβασμού. Είμαι σίγουρος ότι με τις γνώσεις του θα συμβάλλει στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για μια σύγχρονη εθνική αμυντική πολιτική αλλά και στον αγώνα μας για την πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος στις επόμενες εθνικές εκλογές. Ναύαρχε, καλώς ήρθες», σημείωσε ο κ. Ανδρουλάκης.

Από την πλευρά του ο κ. Αποστολάκης, επισήμανε: «Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ανδρουλάκη, για συνεργασία και συστράτευση για το καλό της χώρας, προκειμένου να αποκτήσει προοπτική. Δεν ήταν εύκολη απόφαση για μένα. Όμως, πηγαίνω κόντρα στο κύμα, δεν το φοβάμαι το κύμα. Αρνούμαι τις αποστρατεύσεις, τις προσωπικές λύσεις και τα επιτακτικά κελεύσματα, τα οποία δεν δέχομαι. Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις ώστε όλοι μαζί να φτιάξουμε μια Ελλάδα σύγχρονη, ισχυρή και περήφανη. Πρόεδρε, η πρόσκληση σου είναι πρόκληση για συνεργασία και αγώνα».

Η συγκεκριμένη μεταγραφική κίνηση δημιουργεί στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ ένα… ντεζά βου των όσων ακολούθησαν όταν την πόρτα της Χαριλάου Τρικούπη πέρασε προ μηνών ο Νίκος Φαραντούρης. Κίνηση που είχε – ακόμα και δημοσίως – προκαλέσει την αντίδραση επιφανών στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από τον Κασσελάκη στον Ανδρουλάκη

Επί του παρόντος δεν έχει στην… επιφάνεια εμφανιστεί κάποια σοβαρή ένδειξη που να εμπεριέχει αντιρρήσεις σε ότι αφορά την μεταγραφή του κ. Αποστολάκη στο “πράσινο στρατόπεδο”. Ωστόσο κάτω από τα ραντάρ εντοπίζεται μία έκδηλη αμηχανία σε ότι αφορά την ένταξη στην Κ.Ο. ενός προσώπου που βρέθηκε στον πολύ στενό πυρήνα των πάλαι ποτέ συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και του… Κασσελάκη.

Θυμίζουμε πως το κλίμα σε ότι αφορά τις προσθήκες στελεχών και βουλευτών, είναι ήδη βεβαρυμένο έπειτα από την μεταγραφή Αυλωνίτη ο οποίος κατά την άφιξη του στη Χαριλάου Τρικούπη, δε βρήκε και πολλές… ανοιχτές αγκάλες! Με αποκορύφωμα τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν έπειτα από τις προτροπές του για μετεκλογική συμπόρευση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ.

Βέβαια, η αρχική ιδέα για την κατασκευή μεγάλης χωρητικότητας δεξαμενοπλοίων υπήρξε από την δεκαετία του 1950. Ανήκε στους μεγάλους ανταγωνιστές, τον Αριστοτέλη Ωνάση και τον Σταύρο Νιάρχο, που ναυπήγησαν δύο “υπερδεξαμενόπλοια” – για την εποχή – χωρητικότητας 46.000- 47.000 τόνων.

Όμως, το πρώτο VLCC κατασκευάστηκε το 1966 στην Ιαπωνία. Ήταν το ιστορικό δεξαμενόπλοιο “Idemitsu Maru”, με χωρητικότητα 209.000 τόνους (dwt) και μήκος 374 μέτρα. Η ναυπήγησή του αποτέλεσε ορόσημο για τη διεθνή ναυτιλία, καθώς εγκαινίασε την εποχή των υπερ-δεξαμενόπλοιων για τη μαζική μεταφορά πετρελαίου.

Tο κλείσιμο του Σουέζ

Ωστόσο, η ανάπτυξή τους ξεκίνησε ένα χρόνο αργότερα, μετά τον λεγόμενο “Πόλεμο των έξι ημερών” μεταξύ του Ισραήλ και των γειτονικών αραβικών κρατών, δηλαδή της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Μετά το τέλος αυτής της πολεμικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η διώρυγα του Σουέζ παρέμεινε κλειστή για οκτώ χρόνια και οι πλοιοκτήτες προχώρησαν στην κατασκευή όλο και μεγαλύτερων πλοίων για να μεγιστοποιήσουν τις οικονομίες κλίμακας. Όταν άνοιξε ξανά η Διώρυγα του Σουέζ, αυτά τα μεγάλα πλοία δεν μπορούσαν να διέλθουν λόγω των περιορισμών μεγέθους της διώρυγας, καθιστώντας μόνιμες πολλές από τις αλλαγές στους εμπορικούς δρόμους.

Εκείνα τα χρόνια, ελληνικοί ναυτιλιακοί οίκοι, όπως των Νιάρχου, Ωνάση, Γουλανδρή, Λαιμού και Αγγελικούση άρχισαν να εντάσσουν μαζικά VLCCs στους στόλους τους, χαράσσοντας μια “ρότα” που ακολούθησαν και πολλοί άλλοι. Έτσι, σήμερα οι Έλληνες εφοπλιστές κυριάρχησαν παγκοσμίως σε αυτή την κατηγορία πλοίων.

Συγκεκριμένα, την 1η Σεπτεμβρίου, ο παγκόσμιος στόλος VLCC αριθμούσε 928 πλοία, με μέσο όρο ηλικίας τα 13 έτη. Από αυτά – σύμφωνα με στοιχεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) – ελληνικών συμφερόντων είναι τα 144 (περίπου 15,5%), που αντιπροσωπεύουν περίπου το 16% της παγκόσμιας μεταφορικής ικανότητας.

Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν υπό ναυπήγηση 72 VLCCs, αφήνοντας πίσω την Κίνα, η οποία έχει σε εξέλιξη 47 παραγγελίες. Αυτό σημαίνει ότι στο άμεσο μέλλον ο ελληνικός εφοπλισμός θα βρίσκεται σε τροχιά να ξεπεράσει την Κίνα και να αναδειχθεί στην κορυφαία δύναμη παγκοσμίως στα σούπερ τάνκερ.

Η “έκρηξη” της αγοράς των σούπερ τάνκερ

Οι επενδύσεις σε αυτή την κατηγορία των πλοίων καταγράφουν μια σταθερότητα παρά τις διακυμάνσεις της ναυλαγοράς. Σε ανάλυση του διεθνούς ναυλομεσιτικού οίκου Poten & Partners αποτυπώνονται παραστατικά μερικοί κύκλοι της αγοράς, καθώς τον Ιούλιο του 2008 οι ναύλοι των VLCC άγγιξαν, για συμβόλαια χρονοναύλωσης, σχεδόν τις 200.000 δολάρια την ημέρα.

Αυτές οι τιμές, σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή ανάπτυξη της Κίνας, δημιούργησαν στη ναυτιλιακή αγορά κατάσταση ευφορίας και οι πλοιοκτήτες άρχισαν να προχωράνε σε μαζικές παραγγελίες πλοίων στα ασιατικά ναυπηγεία. Όμως, στα τέλη του 2008, η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση οδήγησε την οικονομία σε κατακόρυφη πτώση συμπαρασύροντας μαζί της τις ναυτιλιακές αγορές. Μέχρι τα μέσα του 2009, οι ναύλοι των δεξαμενόπλοιων είχαν υποχωρήσει κάτω από τα 20.000 δολάρια την ημέρα.

Μετά από μια σχεδόν 10ετη περίοδο μικρών διακυμάνσεων, η ναυλαγορά των VLCCs πλησίασε το επίπεδο των 200.000 δολαρίων την ημέρα τον Απρίλιο του 2020, με την έναρξη της πανδημίας του Covid. Ακολούθησε μια περίοδος “ισχνών αγελάδων”, με μια ανάκαμψη να πυροδοτείται με την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας και της Ουκρανίας, αλλά αυτή ωφέλησε περισσότερο τα μικρότερα τάνκερ τύπου Aframax και Suezmax παρά τα VLCC.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και τα σούπερ τάνκερ

Όμως, το τελευταίο διάστημα ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, με επακόλουθο το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, σε συνδυασμό με τους καινούργιους σημαντικούς περιορισμούς στη διέλευση πλοίων από τα Στενά Μπάμπ ελ Μαντέμπ, ώθησαν τους ναύλους των σούπερ τάνκερ σε πρωτόγνωρα επίπεδα.

Στο βασικό δρομολόγιο Αραβικός Κόλπος-Άπω Ανατολή ο ναύλος έφτασε, τον Αύγουστο, κατά μέσο όρο, στα 600.000 δολάρια την ημέρα και τον Σεπτέμβριο ξεπέρασε τα 800.000 δολάρια, για να “απογειωθεί” τις τελευταίες μέρες – σύμφωνα με στοιχεία της Xclusiv Shipbrokers – στο 1,24 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα για ταξίδι από Περσικό κόλπο για Κίνα!

Αυτοί οι ναύλοι αφορούν ταξίδια που ξεκινούν από τον Αραβικό Κόλπο και έχουν φτάσει σε αυτά τα ύψη διότι ελάχιστοι πλοιοκτήτες είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το ρίσκο της διέλευσης του εξαιρετικά επικίνδυνου Στενού του Ορμούζ. Ωστόσο, οι ναύλοι των VLCCs και σε άλλα βασικά δρομολόγια είναι πολύ υψηλοί. Πλοία που φορτώνουν στον Κόλπο του Ομάν, ακριβώς έξω από τα Στενά του Ορμούζ, μπορούν να αποφέρουν έσοδα 450.000 δολαρίων την ημέρα.

Ακόμη και τα VLCCs που παραμένουν μακριά από τη ζώνη της σύγκρουσης μπορούν να εξασφαλίσουν εξαιρετικές αποδόσεις: 380.000 δολάρια την ημέρα για το δρομολόγιο Δυτική Αφρική – Άπω Ανατολή και 275.000 δολάρια την ημέρα για το δρομολόγιο Κόλπος των ΗΠΑ – Ασία.

Η αντιστροφή τιμών στις αξίες των πλοίων

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και της εκτόξευσης των ναύλων σε επίπεδα ρεκόρ, παρατηρείται το σπάνιο φαινόμενο της αντιστροφής τιμών (price inversion): Τα έτοιμα, σύγχρονα μεταχειρισμένα πλοία κοστίζουν σημαντικά περισσότερο από τα νεότευκτα! Έτσι, ένα VLCC πενταετίας (εάν βρεθεί κάποιο διαθέσιμο προς πώληση) ενώ τον περασμένο Ιούλιο πωλείτο στα 145 εκατομμύρια δολάρια τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου έφτασε στα 170-172 εκατομμύρια δολάρια. Την ίδια περίοδο η τοποθέτηση παραγγελίας για ένα καινούργιο πλοίο κοστίζει μεταξύ 120 και 140 εκατομμύρια δολάρια.

Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: Το σύγχρονο μεταχειρισμένο πλοίο μπορείς αμέσως να δρομολογηθεί στην αγορά άμεσης παράδοσης (spot), που παρουσιάζει εξαιρετική δραστηριότητα, ενώ για την παραλαβή ενός νεότευκτου πλοίου από ναυπηγεία θα υπάρξει αναμονή χρόνων. Και ενώ είναι γνωστό τι έσοδα μπορεί να αποφέρει ένα πλοίο στην τρέχουσα αγορά, το μελλοντικό περιβάλλον των ναύλων είναι πολύ πιο αβέβαιο.

Μάλιστα, όπως επισημαίνουν ναυτιλιακοί αναλυτές «αν η ιστορία διδάσκει κάτι, αυτό είναι ότι οι περίοδοι εξαιρετικά υψηλών ναύλων ακολουθούνται συνήθως από περιόδους χαμηλών εσόδων, ειδικά εάν τα υψηλά κέρδη έχουν πυροδοτήσει ένα κύμα μαζικών παραγγελιών για νέα πλοία».

Στα αξιοσημείωτα της περιόδου και η μεγάλη αξία των φορτίων. Ένα VLCC μπορεί να μεταφέρει έως και δύο εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου, μια τεράστια ποσότητα, ικανή να καλύψει τις ανάγκες ολόκληρης της Ελλάδας για περίπου μια εβδομάδα (6,5 ημέρες με την ημερήσια εθνική κατανάλωση να υπολογίζεται σε 300.000 με 310.000 βαρέλια).

Αυτό σημαίνει ότι η τρέχουσα χρηματική αξία ενός πλήρους φορτίου ενός και μόνο ταξιδιού ανέρχεται σε περίπου 204,6 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (με την τρέχουσα τιμή του πετρελαίου brent στα 102,3 δολάρια ανά βαρέλι), δηλαδή πολύ περισσότερα από την αξία της κατασκευής ενός πλοίου!

Και τελικά η επόμενη μέρα τι θα φέρει; Κανένας δεν μπορεί να κάνει ασφαλείς προβλέψεις. Άλλοι, λαμβάνοντας υπόψη τον μεγάλο αριθμό νέων παραγγελιών, εκτιμούν ότι μετά την τρέχουσα άνοδο θα ακολουθήσει, εντός λίγων ετών, μια περίοδος κάμψης και άλλοι, πιο αισιόδοξοι, θεωρούν ότι με την απόσυρση των μεγάλης ηλικίας πλοίων του λεγόμενου “σκιώδους στόλου” με το τέλος των συγκρούσεων και τις ανάγκες αναπλήρωσης πετρελαϊκών αποθεμάτων, θα υπάρξει αυξημένη ζήτηση πλοίων και κατ’ επέκταση θετικό περιβάλλον. Στο μεταξύ, όλοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον την σημερινή πρωτόγνωρη κατάσταση….