Η Τζόρτζια Μελόνι δήλωσε επίσης ότι η κυβέρνησή της είναι έτοιμη να λάβει κάθε δυνατό μέτρο για να εμποδίσει ενδεχόμενη κερδοσκοπία με τις τιμές της ενέργειας, μεταξύ άλλων και επιβάλλοντας έκτακτους φόρους στα υπερκέρδη των εταιρειών ενέργειας.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Τα πιο σημαντικά μέσα που διαθέτει, διαχρονικά, το σύστημα για την προστασία του είναι τα πολιτικά κόμματα με τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης και λειτουργίας και μάλιστα τα πιο αποτελεσματικά είναι τα λεγόμενα προοδευτικά όλων των ειδών. Βιώσαμε τελευταία τις συνεδριακές δραστηριότητες του ΠΑΣΟΚ, όπου ξεκαθάρισε λίγο πολύ η ισχύς των διάφορων φέουδων, καθώς και η στρατηγική της αλλαγής, η οποία στην πράξη μου θυμίζει το: Άλλαξε ο Μανολιός και έβαλε την κάπα του αλλιώς. 

Λίγο νωρίτερα, βιώσαμε τις συνεδριακές δραστηριότητες-φιοριτούρες της λεγόμενης αριστεράς με στρατηγική ανανέωσης και νίκης. Αρχικά, με σωτήρα τον φουκαρά Κασσελάκη, επιλογή επιστροφής στην ηγεσία της αριστεράς του κ. Τσίπρα για να μας σώσει για δεύτερη φορά. Το αριστερά πια δεν πιάνει και το λάβαρο της σωτηρίας είναι η αγκαλιά με τον καπιταλισμό με ολίγην από Πούτιν για να σωθούμε. Η οπισθοδρόμηση δεν έχει τέλος. Το αναισθητικό του συστήματος τέλειο. Εδώ, μας λέει, θα σας αποκοιμίζω με τη δημοκρατία μου! 

Δεν φταίω εγώ, φωνάζει το σύστημα. Οι βουλευτές είναι οι ανήθικοι, που κάνουν τα ρουσφέτια τους και νοιάζονται να εξασφαλίσουν τους ψηφοφόρους τους και, γιατί όχι, να τους αυξήσουν κιόλας ξοδεύοντας και τα λεφτά της διαπλοκής και της εξάρτησής τους από το χρήμα των χορηγών. Κάλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε. Και όλα αυτά με δημοκρατική νομιμοποίηση. Οι πολίτες καταφθάνουν κατά χιλιάδες με λάβαρα και τραγούδια, για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή του δικού τους, ενώ οι “έξυπνοι” τους λοιδορούν που δεν ξέρουν τι ψηφίζουν. Το εκκρεμές πάει κι έρχεται. Οι έξυπνοι γίνονται ηλίθιοι και οι ηλίθιοι έξυπνοι και άντε από την αρχή.

Το πολιτικό σύστημα και η διαφθορά

Με το χρόνο, όλο και περισσότεροι πολίτες διαπιστώνουν πως με την ψήφο τους τίποτα δεν αλλάζει και πολλοί εξ αυτών δεν μπαίνουν καν στον κόπο να πάνε να ψηφίσουν, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν και τι πρέπει να κάνουν για να υπάρξει πραγματική αλλαγή. Αυτοί που ξέρουν χαρακτηρίζονται από τους πληρωμένους υπηρέτες του συστήματος ως οι γραφικοί της όλης υπόθεσης και έτσι το σύστημα βολεύεται γιατί, κάθε φορά, είναι πολλοί οι “έξυπνοι” που συμφωνούν με τις απόψεις του ότι δημοκρατία έχουμε και έτσι λειτουργεί.

Μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι, άπαξ και πιστέψουν οι πολίτες τους θεωρούμενους γραφικούς, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία μεταξύ των υπηρετών του συστήματος, μεταξύ και αυτών εκατομμύρια πολιτικοί του πλανήτη και μάλιστα προοδευτικοί, που κάθε λίγο και λιγάκι πείθουν το πόπολο πως με αυτούς θα έρθει η αλλαγή που, όμως, ποτέ δεν έρχεται; 

Το οξύμωρο της όλης υπόθεσης είναι ότι, ενώ η αιτία που παράγει όλη αυτή τη διαφθορά είναι τα πολιτικά κόμματα με τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης και λειτουργίας τους, αυτά αποτελούν και το μόνο μέσο να εξαλειφθεί η παραγόμενη διαφθορά, με την προϋπόθεση ότι είναι διατεθειμένα να εμπεδώσουν την πραγματική δημοκρατία σε αυτά, αλλάζοντας μόνον τον τρόπο ανάδειξης των μελών τους σε αξιώματα. Αλλάζοντας, δηλαδή, μόνο το καταστατικό τους και όχι το σύνταγμα. Τόσο απλό είναι (βλ. Δούρειος Ίππος της Δημοκρατίας, εκδόσεις Άμμων, βραβευμένο και από την Ακαδημία Αθηνών). Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος και το πήδημα. Αναζητείται η θέληση. Υπάρχει;

«Πόσο ακόμα θα περιμένουμε να δημοσιεύσει τα ρουσφέτια που έκανε σε βουλευτές της αντιπολίτευσης; Να τα κοινοποιήσει μαζί με τις απαντήσεις που έδωσε στον καθένα για να ελεγχθεί ποιος παρανόμησε και αν ο ίδιος κινήθηκε νόμιμα», σημειώνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Εν είδει υστερόγραφου στην ανακοίνωσή του, το ΠΑΣΟΚ σχολιάζει καταληκτικά: «Μιας και είναι τόσο περήφανος Νεοδημοκράτης, να μας εξηγήσει τι εννοούσε όταν το 2007 έλεγε ως βουλευτής του ΛΑΟΣ ότι το σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας από “σεμνά και ταπεινά” μετατράπηκε σε “σεμνά και μετρητά” και μάλιστα κατήγγειλε τα “γαλάζια” κοράκια που πήραν τα λεφτά σε …τσάντες».

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ αγκαλιάσθηκε από τον κυπριακό λαό, όπως και από τον ελλαδικό. Αν και στο νησί, η ηγεσία του ΑΚΕΛ κράτησε αρχικά εχθρική στάση και στη συνέχεια επιφυλακτική, γινόταν αντιληπτό από όλους η αναγκαιότητα για αποτίναξη της κατοχής και της αναγνώρισης του δικαιώματος της Αυτοδιάθεσης.

Οι αντάρτες έδιναν μια άνιση μάχη με τον πάνοπλο αγγλικό στρατό. Είχαν, όμως, τη στήριξη των πολιτών, οι οποίοι ενίσχυαν τον αγώνα με πολλές δράσεις, που υπονόμευε το αποικιακό καθεστώς.

Ο ρόλος της ελλαδικής δεξιάς

Στο βιβλίο του καθηγητή και πρέσβη Γιώργου Γεωργή, «Σεφέρης- Αβέρωφ, η ρήξη», των εκδόσεων Καστανιώτη, ο Ευάγγελος Αβέρωφ παρουσιάζεται να είχε προτείνει πρώτος, το 1956, στον Τούρκο πρέσβη στην Ελλάδα τη διχοτόμηση (σελ. 41). Βεβαίως ο ίδιος, προφανώς για να καθησυχάσει τον Γρίβα, είχε οργανώσει την αποστολή όπλων στην ΕΟΚΑ, σε μια από τις οποίες ηγήθηκε ο νεαρός τότε διπλωμάτης Π. Μολυβιάτης.

Κι ενώ ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας συνεχιζόταν, τον Δεκέμβριο του 1958, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, οι Αβέρωφ και Ζορλού θα καταλήξουν σε συμφωνία που θα λάβει οριστική μορφή με τη Συμφωνία της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Τα βασικά στοιχεία είναι ο ορισμός Έλληνα πρόεδρου και Τούρκου αντιπρόεδρου με δικαίωμα βέτο. Θα δημιουργούνταν χωριστοί δήμοι αλλά και ξεχωριστές βουλές. Η ανεξαρτησία θα ήταν υπό την εγγύηση Αγγλίας, Ελλάδας, Τουρκίας, που είχαν δικαίωμα επέμβασης. Το νέο κράτος ήταν θνησιγενές, θα ήταν ανέφικτο να αυτοκυβερνηθεί και άνοιγε τον δρόμο στη διχοτόμηση και στην τουρκική επέμβαση. Προωθούσαν, δηλαδή, μια εξαρτώμενης ανεξαρτησίας, ένα θνησιγενές, όπως αποδείχθηκε, κράτος.

Ενισχυτικά των πιο πάνω είναι κι αυτά που καταγράφει στο βιβλίο του «Το Μελάνωμα της Κύπρου», ο καθηγητής Βασίλης Φούσκας. Για τις ευθύνες Καραμανλή και Αβέρωφ, αναφέρει πως η κυβέρνησή τους αποδέχτηκε τόσο στη συμφωνία επί της αρχής για διαμελισμό της Κύπρου, όσο και τη διαδικασία των μυστικών συνομιλιών στην οποία μυήθηκε από πολύ νωρίς. Στην απόρρητη έκθεση του Νιχάτ Ερίμ προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές στα τέλη του 1956, ο Ερίμ αναφέρει ότι «η ιδέα της διχοτομήσεως έχει συζητηθεί και μελετήθηκε σε ορισμένες μυστικές, επίσημες και ανεπίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Τουρκίας, της Ελλάδος, της Αγγλίας και της Αμερικής».

Μάλιστα, «η Ελλάδα δέχτηκε παραχώρηση ενός στενού διαδρόμου στο βόρειο μέρος του νησιού».[1] Έτσι, τη στιγμή που οι Ελληνοκύπριοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ απαγχονίζοταν για ανεξαρτησία και ένωση με την Ελλάδα, η νέα κυβέρνηση Καραμανλή Αβέρωφ στην Ελλάδα συζητούσε τη ΝΑΤΟϊκή λύση της διχοτόμησης μαζί με την Τουρκία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ (σελ. 18).

Στο παρασκήνιο, κι ενώ μαίνονταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ για αυτοδιάθεση, οι κυβερνήσεις Καραμανλή-Αβέρωφ, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, συζητούσαν παραχώρηση προνομίων Τουρκικής βάσης στη Κύπρο. Από τότε, η Τουρκία επεδίωκε στρατιωτική βάση στη Κύπρο και έξοδο στη θάλασσα, πίεση που έγινε πιο ασφυκτική με τη δημιουργία Τουρκοκυπριακών θυλάκων το 1963-64. Το αποκορύφωμα αυτών των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων ήταν το μυστικό πρωτόκολο Καραμανλή-Μεντερές το Φεβρουάριο του 1959, το οποίο προέβλεπε συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας για ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και εξοβελισμό σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών επιρροών.

Οι Καραμανλής-Αβέρωφ έθεσαν τους άξονες της Ελληνικής πολιτικής στη Κύπρο, έτσι όπως ο Νιχάτ Ερίμ το είχε κάνει για τη Τουρκική πλευρά, με τη διαφορά ότι η Ελληνική πολιτική ήταν υιοθέτηση του ελάχιστου στόχου της Τουρκίας για τη Κύπρο, που ήταν η διχοτόμηση. Ο μέγιστος στόχος της Τουρκίας είναι ο στρατηγικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου, κάτι που δεν έχει μέχρι σήμερα επιτευχθεί. (σελ. 80).

Με βάση έγγραφα που αποχαρακτηρίσθηκαν, που είδαν τη δημοσιότητα 27 Σεπτεμβρίου 2013, και κάλυπταν την περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ( σχετικό τηλεγράφημα Κυπριακού Πρακτορείου), η αποικιοκρατία αναγνωρίζει αποτυχία της να αντιμετωπίσει την ΕΟΚΑ. Παράλληλα προετοιμαζόταν για τη διχοτόμηση. Επιστολή του Φόρεϊν Όφις προς τη βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα με ημερομηνία 2/4/59 σημείωνε ότι δε θα ήταν ορθό να δοθεί στην ελληνική κυβέρνηση η μελέτη για πιθανή διχοτόμηση της Κύπρου που είχε συνταχθεί το Μάιο του 1957.

Το Υπουργείο παρέπεμπε σε τοποθέτηση του Βρετανού πρωθυπουργού Μακμίλαν στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 18/12/58, όταν είχε πει ότι η μελέτη έδειχνε πως τεχνικά ήταν δυνατή η διχοτόμηση, αλλά θα προκαλούσε «ανυπόφορες κακουχίες» και επομένως θα αποτελούσε «ομολογία αποτυχίας». Το θέμα είχε ανακινηθεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή διότι είχε ζητήσει τη μελέτη ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Αβέρωφ.

Η στάση της αριστεράς στον αγώνα της ΕΟΚΑ

Ο καθηγητής- ερευνητής Κυριάκος Ιακωβίδης, στο βιβλίο του με τίτλο «Τρεις Αριστερές (ΕΔΑ, ΚΚΕ, ΑΚΕΛ) και το κυπριακό ζήτημα», των εκδόσεων Επίκεντρο, αναφέρεται στην περίοδο πριν την ανεξαρτησία, του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Συγκρίνοντας τις πολιτικές που ακολουθούσαν τα τρία κόμματα, σημειώνει πως το ΚΚΕ είχε πολλές φορές διαφορετικές προσεγγίσεις. Ήταν πιο προχωρημένο και πιο απόλυτο στις θέσεις του. Μια σημαντική πληροφορία, που περιέχεται στο βιβλίο ήταν πως το ΚΚΕ είχε υποδείξει στο ΑΚΕΛ να συμμετάσχει στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα. Θέση, που δεν αποδέχθηκε το ΑΚΕΛ, σε σημείο που τα δυο κόμματα να φθάσουν σχεδόν σε ρήξη.

Το ΚΚΕ αναγνώριζε την αντι-κουμμουνιστική μορφή της ΕΟΚΑ, θεωρούσε ωστόσο, ότι λόγω της δημοφιλίας της Οργάνωσης, θα έπρεπε να ενταχθεί στον αγώνα. Η πρόταση του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, Μιλτιάδη Πορφυρογένη, θεωρήθηκε ρηξικέλευθη καθώς πρότεινε την συμμετοχή του ΑΚΕΛ στην ΕΟΚΑ με στόχο να την ελέγξει. Η πρόταση απορρίφθηκε, αλλά στη συνέχεια και μετά που «φαγώθηκαν» οι Ζαχαριδιακοί, περιλαμβανόμενου και του Πορφυρογένη, η νέα ηγεσία την υιοθέτησε. Το ΑΚΕΛ δεν μπορούσε να αποδεχθεί τέτοια πρόταση, αλλά ούτε και ο Γρίβας θα δεχόταν μαζική προσχώρηση ακελικών στον αγώνα. Συμμετοχή, πάντως, αριστερών στην ΕΟΚΑ υπήρχε, με την μορφή Οργάνωση Αριστερών Πατριωτών (Λυσσαρίδης, Κακογιάννης, Σαββίδης κλπ).

Κατά τη διάρκεια της συντονισμένης αστυνομικής επιχείρησης, στην οποία συμμετείχαν αστυνομικοί από το Α.Τ. Μινώα Πεδιάδας, Χερσονήσου και το Τμήμα Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ηρακλείου, έγιναν έρευνες σε επιχείρηση καθώς και σε όχημα ιδιοκτησίας της 44χρονης, όπου εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν συνολικά 736 κροτίδες. Την προανάκριση για την υπόθεση διενεργεί το Αστυνομικό Τμήμα Μινώα Πεδιάδας.

Ξεκαθάρισε για ακόμη μία φορά πως η συμφωνία περιλαμβάνει την ελεύθερη και ασφαλή διέλευση των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ αλλά και το «μπλόκο» του Ιράν στα πυρηνικά όπλα. Ολοκλήρωσε την ανάρτησή του λέγοντας πως ο αμερικανικός στρατός ξεκουράζεται μέχρι την επόμενη κατάκτησή του ενώ οι ΗΠΑ επέστρεψαν δυναμικά.

«Όλα τα πλοία, τα αεροσκάφη και το στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ, με επιπλέον πυρομαχικά, όπλα και οτιδήποτε άλλο είναι κατάλληλο και απαραίτητο για τη θανατηφόρα δίωξη και καταστροφή ενός ήδη ουσιαστικά υποβαθμισμένου εχθρού, θα παραμείνουν στη θέση τους εντός και γύρω από το Ιράν, μέχρι να τηρηθεί πλήρως η πραγματική συμφωνία που επιτεύχθηκε», ανέφερε αρχικά.

«Εάν για οποιονδήποτε λόγο δεν τηρηθεί, κάτι που είναι εξαιρετικά απίθανο, τότε ξεκινά το πιστολίδι, μεγαλύτερο, καλύτερο και ισχυρότερο από ό,τι έχει δει ποτέ κανείς πριν. Συμφωνήθηκε, πριν από πολύ καιρό, και παρά όλη την ψεύτικη ρητορική περί του αντιθέτου – κανένα πυρηνικό όπλο και, τα Στενά του Ορμούζ θα είναι ανοιχτά και ασφαλή. Εν τω μεταξύ, ο μεγάλος Στρατός μας φορτώνεται και ξεκουράζεται, ανυπομονώντας, στην πραγματικότητα, για την επόμενη κατάκτησή του. Η Αμερική επέστρεψε», έγραψε στην ανάρτησή του.

Λίγες ώρες νωρίτερα ο Τραμπ, και πάλι μέσω Truth Social, άφησε αιχμές για τα κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ καθώς δεν συμμετέχουν στην επιχείρηση για τη διάνοιξη των Στενών του Ορμούζ. «Το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί όταν το χρειαστήκαμε και δεν θα είναι εκεί αν τους χρειαστούμε ξανά. Θυμηθείτε τη Γροιλανδία, αυτό το μεγάλο κακοδιοικούμενο κομμάτι πάγου», είχε γράψει. Όμως και ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε κάνοντας λόγο για «ειλικρινή» συνάντηση με τον Τραμπ και δηλώνοντας στο CNN ότι «είναι αλήθεια ότι δεν τήρησαν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες αυτές τις δεσμεύσεις. Καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι απογοητευμένος γι’ αυτό»

“Πόλεμος ή εκεχειρία”

Σε συνέντευξή του στο BBC Today, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν λέει ότι οι ΗΠΑ «πρέπει να επιλέξουν» αν θέλουν πόλεμο ή ειρήνη. «Δεν μπορούν να τα έχουν και τα δύο ταυτόχρονα. Είναι αμοιβαία αποκλειόμενα, είναι αρκετά σαφές» είπε ο Σαίντ Κατιμπζαντέχ προσθέτοντας ότι οι συνεχιζόμενες επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο αποτελούν «σοβαρή παραβίαση» της εκεχειρίας ΗΠΑ-Ιράν.

Το Ιράν, λέει, ζητά «από όλους στη Μέση Ανατολή να τηρήσουν αυτή τη συμφωνία… και περιμένουμε από τους Αμερικανούς να κάνουν το ίδιο με τους συμμάχους του». Όταν ρωτήθηκε για το αν το Ιράν θα αποσυρθεί από τις διαπραγματεύσεις εάν συνεχιστούν οι ισραηλινές επιθέσεις, είπε: «Εστιάζουμε πολύ στην ευημερία ολόκληρης της Μέσης Ανατολής».]

Κόλαση στον Λίβανο

Σύμφωνα με το Al Jazeera το Ισραήλ επιτίθεται στην πόλη Χαμπούς στον νότιο Λίβανο. Νωρίτερα παρόμοιες επιθέσεις έγιναν στις πόλεις Χαρούφ και Αλ Ντουβάιρ. Χτες ήταν η πιο φονική μέρα για τον Λίβανο, με πάνω από νεκρούς και εκατοντάδες, με το Ισραήλ να αγνοεί τις διεθνείς αντιδράσεις, ακόμα και ευρωπαϊκών χωρών για αποκλιμάκωση και να συνεχίζει να βομβαρδίζει τον Λίβανο. Σύμφωνα με το Ισραήλ, που έχει την στήριξη των ΗΠΑ, ο Λίβανος δεν περιλαμβάνεται στην εκεχειρία. Χτες το Ιράν κατήγγειλε παραβίασης της και λόγω των πληγμάτων στον Λίβανο.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις του έχουν «επεκτείνει» τις χερσαίες επιχειρήσεις σε πρόσθετες περιοχές του νότιου Λιβάνου την περασμένη εβδομάδα. Ο στρατός ανέφερε ότι ισραηλινά στρατεύματα έχουν σκοτώσει δεκάδες μαχητές της Χεζμπολάχ και έχουν κατασχέσει μια σειρά από όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυροβόλων όπλων, γεμιστήρων και εκρηκτικών. Όμως και πολλοί άμαχοι σκοτώνονται και τραυματίζονται στις πολεμικές του επιχειρήσεις.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλιάς, Ζαν Νοέλ Μπαρό επέκρινε την Πέμπτη την ισραηλινή κυβέρνηση για τις συνεχιζόμενες επιθέσεις της στον Λίβανο. «Το Ιράν πρέπει να σταματήσει να τρομοκρατεί το Ισραήλ μέσω της Χεζμπολάχ, η οποία πρέπει να αφοπλιστεί αμέσως», είπε στο France Inter.

«Ο Λίβανος δεν πρέπει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος από μια δυσαρεστημένη κυβέρνηση απλώς και μόνο επειδή έχει επιτευχθεί εκεχειρία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν» πρόσθεσε ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας. Χαρακτήρισε την εκεχειρία ως «προσωρινή» και «πολύ εύθραυστη», προσθέτοντας: «Η καταστροφή του Λιβάνου, του λιβανέζικου κράτους, δεν θα καταστρέψει τη Χεζμπολάχ. αντίθετα, θα την ενισχύσει».

Η Βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών, Ιβέτ Κούπερ, δήλωσε ότι η κατάπαυση του πυρός μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν πρέπει να περιλαμβάνει τον Λίβανο, όπου το Ισραήλ συνεχίζει τις θανατηφόρες επιθέσεις. Ο Έλληνας πρωθυπουργός χαρακτήρισε αντιπαραγωγικά τα ισραηλινά πλήγματα. Οι τιμές του πετρελαίου έχουν ανέβει και οι μετοχές έχουν υποχωρήσει λόγω φόβων για την εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν.

Διαγραφή ανάρτησης από το Πακιστάν

Ο πρέσβης του Ιράν στο Πακιστάν, Ρεζά Αμίρι Μογκαντάμ, φαίνεται να διέγραψε μια προηγούμενη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ανακοίνωνε μια επικείμενη επίσκεψη ιρανικής αντιπροσωπείας στο Πακιστάν για συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός με Αμερικανούς διαπραγματευτές.

Η ανάρτηση, που δημοσιεύτηκε νωρίτερα σήμερα το πρωί στον λογαριασμό X του Μογκαντάμ, δεν είναι πλέον ορατή στην πλατφόρμα. Δεν υπήρξε άμεση εξήγηση για τη διαγραμμένη ανάρτηση, η οποία ανέφερε ότι η αντιπροσωπεία του Ιράν θα έφτανε στο Ισλαμαμπάντ απόψε.

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, από τον Νοέμβριο του 2017 έως τον Ιούνιο του 2019, δρούσε μαζί με συνεργό του, πείθοντας τα θύματά του να επενδύσουν χρήματα σε υποτιθέμενες ευκαιρίες στην αγορά κρυπτονομισμάτων.

Συνολικά, φέρεται να εμπλέκεται σε 27 περιπτώσεις απάτης σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο Κρήτης. Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή.

Στον πυρήνα της θεωρίας βρίσκεται ένα παράδοξο: Όσο πιο συνεκτική και “κλειστή” γίνεται μια ομάδα λήψης αποφάσεων, τόσο πιο ευάλωτη είναι σε λανθασμένες κρίσεις. Σύμφωνα με αποκαλύψεις των New York Times, καθοριστικό ρόλο στην απόφαση για πόλεμο κατά του Ιράν έπαιξε μια μυστική συνάντηση στον Λευκό Οίκο, στις 11 Φεβρουαρίου, μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά και μια πιο κλειστή κυβερνητική σύσκεψη την επόμενη.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι συναντήσεις οργανώθηκαν σκόπιμα με περιορισμένη συμμετοχή, για να αποφευχθούν διαρροές. Βασικά πρόσωπα απουσίαζαν, ενώ αρχικά δεν συμμετείχε ούτε ο αντιπρόεδρος Βανς. Αν και η μυστικότητα μπορεί να ήταν αναγκαία για λόγους ασφαλείας, είχε ως αποτέλεσμα να μην εισακουστούν πολλές απόψεις – μια βασική συνθήκη που ευνοεί την εμφάνιση του Groupthink.

Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει επίσης η επιρροή της ηγεσίας: Ο Τραμπ εμφανίζεται να είχε ήδη μια σαφή προδιάθεση υπέρ της στρατιωτικής δράσης, ευθυγραμμισμένος σε μεγάλο βαθμό με τον Νετανιάχου. Αυτή η σύμπλευση έθεσε τον τόνο για τις συζητήσεις που ακολούθησαν. Όταν ο ηγέτης υποδηλώνει εξαρχής μια προτιμώμενη κατεύθυνση, τα μέλη της ομάδας τείνουν να αυτολογοκρίνονται, προσαρμόζοντας τις τοποθετήσεις τους στις αντιληπτές προσδοκίες.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της αφήγησης είναι η στάση πολλών συμβούλων. Ακόμη και όσοι εξέφρασαν επιφυλάξεις – όπως ο Μάρκο Ρούμπιο, ή ο διευθυντής της CIA Τζον Ράντκλιφ – διατύπωσαν τις αντιρρήσεις τους με περιορισμένο, ή υπό όρους τρόπο. Μόνο ο Βανς διατύπωσε σταθερά πιο έντονη αντίθεση, προειδοποιώντας για κινδύνους κλιμάκωσης και αποσταθεροποίησης. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και εκείνος δήλωσε ότι θα στήριζε την τελική απόφαση. Αυτό αντανακλά φαινόμενα όπως η “αυτολογοκρισία” και η ψευδαίσθηση ομοφωνίας, όπου η απουσία έντονης διαφωνίας, εκλαμβάνεται ως πραγματική συναίνεση.

Σύσκεψη αλά Groupthink

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο τρόπος παρουσίασης των πληροφοριών. Ο Νετανιάχου παρουσίασε ένα ιδιαίτερα αισιόδοξο σενάριο, υπογραμμίζοντας τη δυνατότητα γρήγορης νίκης και περιορισμένων συνεπειών. Αν και οι αμερικανικές Υπηρεσίες Πληροφοριών αμφισβήτησαν αργότερα αρκετές από αυτές τις εκτιμήσεις, η αρχική αυτή αφήγηση, φαίνεται ότι επηρέασε καθοριστικά τη συζήτηση. Στη θεωρία του Groupthink, τέτοιες αρχικές “αγκυρώσεις”, μπορούν να καθορίσουν τη μετέπειτα πορεία των αποφάσεων.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η τάση υποβάθμισης των προειδοποιήσεων. Ο στρατηγός Νταν Κέιν επισήμανε σημαντικούς κινδύνους, όπως η εξάντληση στρατιωτικών αποθεμάτων και οι δυσκολίες στον έλεγχο κρίσιμων θαλάσσιων οδών. Ωστόσο, αυτές οι ανησυχίες συχνά εξισορροπούνταν από πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις για τις δυνατότητες των ΗΠΑ. Η επιλεκτική έμφαση σε θετικά στοιχεία, αποτελεί βασικό γνώρισμα του Groupthink.

Η ίδια η δομή των συζητήσεων ενίσχυσε αυτή τη δυναμική. Όταν ζητήθηκαν οι απόψεις των συμμετεχόντων, οι περισσότεροι απέφυγαν την άμεση αντίθεση και προτίμησαν να στηρίξουν, έστω και έμμεσα, την απόφαση του προέδρου. Δηλώσεις που άφηναν την τελική κρίση στον ηγέτη ενισχύουν την πίεση προς συναίνεση, ένα φαινόμενο που συνδέεται με την ύπαρξη “mindguards” – ατόμων που, συνειδητά ή μη, περιορίζουν την έκφραση διαφωνιών.

Κόλπος των Χοίρων 

Ένα κλασικό ιστορικό παράδειγμα είναι η επιχείρηση στον Κόλπο των Χοίρων, επί προεδρίας Τζον Κένεντι. Σε εκείνη την περίπτωση, μια ομάδα έμπειρων συμβούλων ενέκρινε μια προβληματική στρατιωτική επιχείρηση, παρά τις ιδιωτικές επιφυλάξεις ορισμένων μελών. Η επιθυμία για ομοφωνία και η αποφυγή σύγκρουσης συνέβαλαν σε μια απόφαση, που κατέληξε σε αποτυχία. Το παράδειγμα αυτό αποτέλεσε θεμέλιο για την ανάπτυξη της θεωρίας του Τζάνις, όπως διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

Στην παρούσα περίπτωση, η τελική απόφαση φαίνεται να καθορίστηκε κυρίως από το ένστικτο του προέδρου και όχι από μια πλήρως ισορροπημένη διαδικασία αξιολόγησης. Η φράση «νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε» αποτυπώνει τη στιγμή όπου η συζήτηση μετατράπηκε σε απόφαση, με ελάχιστη πλέον αντίσταση. Αυτό συνάδει με τη θεωρία του Groupthink, σύμφωνα με την οποία οι ομάδες συχνά καταλήγουν σε επιλογές που δεν έχουν εξεταστεί επαρκώς, ιδιαίτερα υπό πίεση.

Συνολικά, η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει με σαφήνεια τη λειτουργία του Groupthink. Ο συνδυασμός περιορισμένης συμμετοχής, ισχυρής ηγεσίας, περιορισμένης διαφωνίας και αρχικής αισιόδοξης πλαισίωσης δημιούργησε τις συνθήκες για μια προβληματική διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Για τους μελετητές, αλλά και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, το παράδειγμα αυτό υπογραμμίζει τη σημασία θεσμικών μηχανισμών που ενθαρρύνουν τη διαφωνία και τη διαφορετικότητα απόψεων, προκειμένου να περιοριστούν οι κίνδυνοι της ομαδικής σκέψης σε κρίσιμες στιγμές…