Το καλοκαίρι του 2021, μετά από έξι μήνες προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, η Κομισιόν αποφάσισε την πενταετή αναστολή των εμπορικών αντίμετρών της, ενώ στις αρχές του 2025, μετά την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, διεμήνυσε ότι εξέταζε την επαναφορά αυστηρών διατάξεων.

Ωστόσο, ως μία απόδειξη της γενικότερης ευρωπαϊκής αδυναμίας για διαπραγμάτευση με την Ουάσιγκτον (Ουκρανία, Ρωσία, Ιράν κλπ), η Κομισιόν αποφάσισε προ 20ημέρου την – αυτή τη φορά, επ’ αόριστον – αναστολή των αντίμετρων, χωρίς καν να της ζητηθεί από τις ΗΠΑ. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η γερμανική κυβέρνηση, την ίδια ώρα που καυχάται για την ισχύ της εντός Ευρώπης, προτρέπει την Κομισιόν να διατηρήσει την αναστολή για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια.

Αντίθετα, η Γαλλία και η Ιταλία ζητούν ετοιμότητα της Κομισιόν για αντίδραση σε νέο εμπορικό αιφνιδιασμό εκ μέρους των ΗΠΑ (ενδεχομένως, η στάση της Ρώμης να συνέβαλε, επιπλέον της πολιτικής της στον πόλεμο κατά του Ιράν, στη δημόσια οργή του Τραμπ κατά της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι).

Κομισιόν κατά Κίνας

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να επιδείξει μεγαλύτερο δυναμισμό έναντι της Κίνας. Υιοθέτησε λεπτομερή σχέδια «οικονομικής ασφάλειας» των “27” που – βέβαια – θα αποδειχθεί στην πράξη αν θα ισχύσουν, ή αν θα νοθευτούν στο βωμό των εθνικών εμπορικών συμφερόντων των ισχυρών μελών της ΕΕ.

Άλλωστε, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες επικαλούνται τη γραμμή που είχε διευκρινίσει προ ετών ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν (την είχε αναφέρει και στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, το Φεβρουάριο του 2023), ότι το σημείο ανησυχίας δεν είναι γενικά οι οικονομικές συναλλαγές με την Κίνα, αλλά οι πτυχές της (κρίσιμες υποδομές, υψηλή τεχνολογία κ.α.) που μπορούν να επηρεάσουν τη συμμαχική ασφάλεια.

Σε θεωρητικό επίπεδο, οι αποφάσεις της Κομισιόν είναι πολύ αυστηρές και συγκεκριμένες, καλώντας τα κράτη-μέλη, να αντιληφθούν, πρώτον, ότι η οικονομική ασφάλεια απαιτεί την αντιμετώπιση των μεθόδων διαρροής τεχνολογίας. Υπογραμμίζεται, σχετικά, πως η παραδοσιακή έννοια της «βιομηχανικής κατασκοπείας» είναι, εν έτει 2026, πολύ στενή, για να περιγράψει όσα συμβαίνουν ευρύτερα.

Γιατί – συχνότατα – οι άμεσες ξένες επενδύσεις, τα ερευνητικά προγράμματα και οι κοινοπραξίες μπορούν να προσφέρουν, εκ των προτέρων, πολύτιμες πληροφορίες, λεπτομέρειες για πατέντες και μεταφορά τεχνολογίας στην κινεζική πλευρά. Όλα αυτά θα πρέπει, σε αρκετές περιπτώσεις, να θεωρούνται ήδη εύκολα αποκτημένα από το Πεκίνο που στρέφει πλέον την προσοχή του στην ίδια την παραγωγική διαδικασία και στη λειτουργία της ευρωπαϊκή βιομηχανίας.

Που εστιάζει η ΕΕ

Ως απαραίτητο δεύτερο νέο μέτρο οικονομικής ασφάλειας της ΕΕ, η Επιτροπή υπογραμμίζει την ανάγκη συνειδητοποίησης ότι ο κίνδυνος δεν εντοπίζεται μόνον στην υψηλή τεχνολογία (π.χ. “τσιπάκια” ή τα εγχειρίδια κατασκευής και ορθής χρήσης ενός οπλικού συστήματος). Επεκτείνεται και σε άλλους – εξίσου σημαντικούς – τομείς, όπως το υδρογόνο, ο εξοπλισμός της εμπορικής ναυτιλίας, η επεξεργασία χάλυβα, οι σπάνιες γαίες και, γενικότερα, οι κρίσιμες πρώτες ύλες.

Σε αυτό το πλαίσιο, η υπηρεσιακή γραφειοκρατία της ΕΕ προσφεύγει στην πείρα και τις μεθόδους των εμπειρογνωμόνων της Ουάσιγκτον, συμμετέχοντας στην αμερικανική πρωτοβουλία Pax Silica για την ενίσχυση της ασφάλειας και ανθεκτικότητας εφοδιασμού της Δύσης όσον αφορά τα κρίσιμα ορυκτά, τους ημιαγωγούς και την AI.

Η διαφορά, συγκριτικά με παλαιότερες προτάσεις που είχαν απορριφθεί από την ΕΕ σαν μονομερούς συμφέροντος των ΗΠΑ, είναι ότι η Pax Silica προβλέπει το λεγόμενο “trusted stock” με τη δημιουργία και διαρκή στήριξη μιας “αλυσίδας” στην οποία θα εντάσσονται και επιχειρήσεις κρατών-μελών της ΕΕ.

Το ερώτημα, από την άλλη πλευρά, είναι μήπως στην πορεία προκύψουν ζητήματα παραβίασης των κανόνων ανταγωνισμού και των ρυθμιστικών αρμοδιοτήτων της ΕΕ, ενώ εκκρεμείς είναι και οι κανόνες της προτεινόμενης συνεργασίας με πιθανώς ενδιαφερόμενες χώρες, όπως τα ΗΑΕ, η Ινδία, το Ισραήλ και το Κατάρ.

Ο Πούτιν από πλευράς του σήμερα ανακοίνωσε ότι πρέπει να υπάρχει πλέον χωριστή διοίκηση όσον αφορά στα μη επανδρωμένα όπλα και την ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ντενίς Λιάμιν, «ως έναν από τους πιο καταρτισμένους ειδικούς». Ο Λιάμιν το 2023, διοικούσε τον 58ο Στρατό Συνδυασμένων Όπλων και αμύνθηκε της δεύτερης (αποτυχημένης εκείνη τη φορά) αντεπίθεσης των ουκρανικών δυνάμεων. Στη συνέχεια, ηγήθηκε της ομάδας “Κέντρο” και συμμετείχε στην προέλαση στην Αβντιίβκα.

Ο συνταγματάρχης Βαλέρι Σολόντσουκ

Τώρα αποφασίσθηκε ο συνταγματάρχης Βαλέρι Σολόντσουκ να ηγηθεί όλων των υπηρεσιών των μετόπισθεν. Παράλληλα με την απομάκρυνση του Λιάμιν από την ομάδα “Κέντρο”, την αναλαμβάνει ο συνταγματάρχης Αντρέι Ιβανάγιεφ, που ηγείτο μέχρι τώρα της ομάδας “Ανατολή”. Στη θέση του αντίστοιχα, στην διοίκηση της “Ανατολής”, μετακινείται ο αντιστράτηγος Πιότρ Μπολγκάρεφ.

Υπενθυμίζεται ότι ο Σολόντσουκ που αναλαμβάνει το συντονισμό στα μετόπισθεν, διοικούσε το “Κέντρο” όταν οι ρωσικές δυνάμεις πήραν εκεί τον έλεγχο του Κρασνοαρμέισκ και του Ντιμιτρόφ και επίσης προχώρησαν σημαντικά προς την κατεύθυνση Ντομπροπίλια στο δυτικό Ντονιέτσκ. Ο Σολόντσουκ ηγήθηκε επίσης επιχειρήσεων στα βορειοανατολικά του Χαρκόβου και θεωρείται ότι επέτυχε την απελευθέρωση της περιφέρειας Κουρσκ.

Όσον αφορά τους Αντρέι Ιβανάγιεφ και Πιότρ Μπολγκάρεφ, κατά τη διάρκεια της θητείας τους στην ομάδα “Ανατολή”, ο πρώτος ως διοικητής και ο Μπολγκάρεφ ωε επιτελάρχης, οι ρωσικές δυνάμεις πήραν υπό τον έλεγχό τους τη Μεγάλη Νοβοσίλκα και την Γιουλιάιπολ (Ηλιούπολη) στην περιφέρεια της Ζαπορίζια. Επίσης επέκτειναν “τη ζώνη ασφαλείας” που επιδιώκει η Ρωσία στην περιοχή Ντνιπροπετρόφσκ.

Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε την ομάδα “Κέντρο” ως βασικό στοιχείο των προσπαθειών της Ρωσίας να καταλάβει ολόκληρη την περιοχή του Ντονιέτσκ, κάτι που αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τη Μόσχα στον πόλεμο. Οι μετακινήσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στις ομάδες του “Κέντρου” και της “Ανατολής”. Στην Ομάδα Δυνάμεων «Βορράς» (Sever) δεν υπήρξε καμία αλλαγή και παραμένει επικεφαλής ο αντιστράτηγος Εβγκένι Νικηφόροφ.

Ζελένσκι: Δεν έχουμε αεράμυνα

Η προμήθεια αντιβαλλιστικών πυραύλων στην Ουκρανία έχει υποτριπλασιασθεί μέσα σε ένα χρόνο, σύμφωνα με τον πρόεδρο της χώρας Βολοντίμιρ Ζελένσκι που κάλεσε τους εταίρους του να εγκρίνουν νέες αποστολές.

«Αυτή η μείωση δεν αφορά μόνο την τρέχουσα περίοδο του καλοκαιριού, αλλά όλο το πρώτο εξάμηνο του 2026», έγραψε ο Ζελένσκι σε ανάρτησή του στο Χ μετά την μεγάλη χθεσινοβραδυνή ρωσική επίθεση κατά την οποία η ουκρανική αντιαεροπορική άμυνα δεν κατόρθωσε να αναχαιτίσει ούτε έναν ρωσικό βαλλιστικό πύραυλο.

«Συστήματα αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων θα μπορούσαν να έχουν σώσει την ζωή όσων σκοτώθηκαν σήμερα. Είναι σημαντικό οι εταίροι μας να αντιληφθούν ότι οι καθυστερήσεις στην παράδοσή των συστημάτων ή η διστακτικότητα για την προμήθεια τέτοιων αντιβαλλιστικών συστημάτων οδηγούν σε ανθρώπινες απώλειες», έγραψε ο πρόεδρος της Ουκρανίας σε ανάρτησή του στο Telegram.

Επισυνάπτεται αναλυτικά το Δελτίο Τύπου με τα Οικονομικά Αποτελέσματα

PPC – H1 2026_GR vF_clean

Στην αρχαία Ελλάδα οι Έλληνες είχαν πλήρη συνείδηση ότι αποτελούσαν κοινό έθνος. Τους συνέδεαν η γλώσσα, η κοινή καταγωγή, οι θεοί, τα ιερά, οι πανελλήνιοι αγώνες, η παιδεία και ένας κοινός πολιτισμός. Το έθνος υπήρχε ως ιστορική και πολιτισμική πραγματικότητα. Δεν αποτελούσε όμως τη μορφή της πολιτείας.

Το έθνος και το κράτος

Η πολιτική ζωή οργανωνόταν γύρω από την πόλη. Η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα και οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις ήταν οι πραγματικές πολιτικές κοινότητες. Το έθνος δεν καταργείτο, αλλά ούτε μετατρεπόταν σε κράτος. Η πρώτη μεγάλη υπέρβαση αυτού του σχήματος πραγματοποιείται με τη Ρώμη.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν καταργεί τα έθνη. Αντίθετα, τα εντάσσει μέσα σε μια ευρύτερη πολιτειακή ενότητα. Έλληνες, Αιγύπτιοι, Σύροι, Ίβηρες και δεκάδες άλλοι λαοί εξακολουθούν να υπάρχουν ως έθνη, χωρίς όμως να αποτελούν την ύψιστη πολιτική πραγματικότητα. Η υπέρτατη κοινότητα είναι πλέον η Res Publica Romana, η κοινή πολιτειακή τάξη που θεμελιώνεται στο ρωμαϊκό δίκαιο και στην ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη.

Εν συνεχεία, η Ρωμανία δεν καταργεί αυτή την οικουμενική αρχή. Τη μεταμορφώνει. Η πολιτειακή ενότητα παραμένει οικουμενική, αλλά αποκτά πλέον χριστιανικό περιεχόμενο. Η Εκκλησία δεν καταλύει τα έθνη. Τα αγκαλιάζει και τα εντάσσει σε μια κοινωνία που υπερβαίνει την καταγωγή, τη φυλή και τη γλώσσα. Ο Ελληνισμός εξακολουθεί να υπάρχει, να δημιουργεί, να διδάσκει, να θεολογεί και να αποτελεί τον κυρίαρχο φορέα της παιδείας της Ρωμανίας. Δεν μετατρέπεται όμως στο θεμέλιο της πολιτικής ενότητας.

Εδώ βρίσκεται το κοινό νήμα που ενώνει την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τη Ρωμανία. Καμία από αυτές τις ιστορικές πραγματικότητες δεν θεωρεί το έθνος ως την ύψιστη πολιτική αρχή. Πάντοτε υπάρχει μια κοινότητα που υπερβαίνει τα επιμέρους έθνη. Στην αρχαία Ελλάδα είναι “η πόλη” ως πολιτική κοινότητα. Στη Ρώμη είναι “η οικουμενική πολιτεία”. Στη Ρωμανία είναι “η χριστιανική Οικουμένη”. Η μεγάλη τομή έρχεται με τη νεωτερικότητα.

Πότε αλλάζει το πράγμα

Για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή ιστορία, το έθνος παύει να αποτελεί μία από τις φυσικές κοινότητες του ανθρώπου και μετατρέπεται στην ύψιστη πηγή της πολιτικής νομιμοποίησης. Το κράτος δεν υπάρχει πλέον για να υπηρετεί μια πολιτική ενότητα που υπερβαίνει τα έθνη. Υπάρχει για να εκφράζει ένα συγκεκριμένο έθνος. Και ακόμη περισσότερο. Το ίδιο το κράτος αναλαμβάνει να το συγκροτήσει:

• Η δημόσια εκπαίδευση.
• Η υποχρεωτική σχολική φοίτηση.
• Η επίσημη γλώσσα.
• Τα σχολικά βιβλία.
• Οι εθνικές επέτειοι.
• Οι σημαίες.
• Οι ύμνοι.
• Οι ήρωες.
• Η κοινή ιστορική αφήγηση.

Το έθνος στην κορυφή

Όλα αυτά δεν προστατεύουν απλώς ένα προϋπάρχον έθνος. Συμβάλλουν καθημερινά στη διαμόρφωσή του. Εδώ βρίσκεται ίσως η βαθύτερη αντίθεση ανάμεσα στη νεωτερική πολιτική σκέψη και στην προγενέστερη ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση. Για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια, η πολιτική ολοκλήρωση αναζητούσε πάντοτε μια ενότητα ανώτερη από το έθνος. Η νεωτερικότητα ανατρέπει αυτή την ιεράρχηση.

Το έθνος γίνεται η κορυφή της πολιτικής πυραμίδας. Και όταν κάθε έθνος καθίσταται η ύψιστη πολιτική αξία, η σχέση με τα υπόλοιπα έθνη δεν οργανώνεται πλέον γύρω από μια κοινή πολιτεία που τα υπερβαίνει, αλλά γύρω από την ισορροπία ισχύος, τον ανταγωνισμό και τη διαρκή διεκδίκηση συμφερόντων. Το έθνος-κράτος δεν είναι απλώς μια διοικητική μορφή. Είναι η πολιτική έκφραση μιας νέας κοσμοαντίληψης.

Για περισσότερα από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο Ελληνισμός αναζητούσε σταθερά μορφές πολιτικής ενότητας που υπερέβαιναν τα επιμέρους έθνη. Η νεωτερικότητα ανέτρεψε αυτή την ιστορική πορεία. Η ενότητα έδωσε τη θέση της στην κυριαρχία του έθνους-κράτους και το πνεύμα της οικουμένης υποχώρησε μπροστά σε μια διεθνή τάξη θεμελιωμένη στην ισχύ, στον ανταγωνισμό και στη σύγκρουση, πάνω στην οποία η Δύση οικοδόμησε την ιστορική της εξέλιξη.

Το πλαίσιο για την 4η Αυγούστου

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο πρέπει να διαβαστεί και η 4η Αυγούστου. Ο Μεταξάς υπήρξε ένας άνθρωπος με ισχυρό αίσθημα πατριωτισμού. Πίστευε στην ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού και στην ανάγκη εθνικής συνοχής. Ωστόσο, όπως και σχεδόν ολόκληρη η νεότερη Ελλάδα, δεν μπορούσε πλέον να σκεφθεί έξω από το πολιτικό παράδειγμα του έθνους-κράτους. Η κρατική εκπαίδευση, η εθνική διαπαιδαγώγηση, η οργάνωση της νεολαίας και η προβολή των εθνικών συμβόλων δεν αποσκοπούσαν μόνο στην ενίσχυση ενός ήδη υπάρχοντος έθνους· αποτελούσαν και μέσα συγκρότησής του.

Ίσως λοιπόν η βαθύτερη συζήτηση που αξίζει να ανοίξει η χτεσινή επέτειος της 4ης Αυγούστου δεν αφορά αποκλειστικά τον Μεταξά. Αφορά τον ίδιο τον νεότερο Ελληνισμό. Αναρωτιόμαστε συνήθως αν υπήρξε αρκετά πατριωτικός. Ίσως όμως το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι διαφορετικό.

Μήπως ακόμη και στις πιο γνήσιες και ανιδιοτελείς πατριωτικές του εκφράσεις εξακολουθεί να σκέφτεται την πατρίδα μέσα από μια νεωτερική έννοια του έθνους, διαφορετική τόσο από την αρχαιοελληνική εμπειρία, όσο και από την οικουμενική παράδοση της Ρώμης και της Ρωμανίας; Ίσως εκεί να βρίσκεται το πραγματικό ιστορικό δίλημμα που εξακολουθεί να συνοδεύει τον Ελληνισμό μέχρι σήμερα.

Σε σχόλια που κοινοποιήθηκαν στη σελίδα Telegram του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ο Μπαγκέι είπε ότι εξακολουθούν να ισχύουν πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ανασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ. Επικαλέστηκε τον δηλωμένο ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ στο Ιράν και άλλες «επιθετικές και απειλητικές ενέργειες κατά του Ιράν και των συμφερόντων του».

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Ιράν και Ομάν ήταν σε συζητήσεις τους τελευταίους δύο μήνες με τις ιρανικές αρχές να εξετάζουν τις τεχνικές, νομικές, ασφαλιστικές και περιβαλλοντικές πτυχές. «Μία συμφωνία με το Ομάν δεν μπορεί από μόνη της να σημαίνει πως τα Στενά του Ορμούζ έχουν γίνει ασφαλή για τη διέλευση των πλοίων καθώς οι παράγοντες που δημιουργούν ανασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ – ειδικά ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ και άλλες ενέργειες κατά του Ιράν και των συμφερόντων του- παραμένουν σε ισχύ] τόνισε.

Ερωτώμενος για το ενδεχόμενο επίσκεψης της ιρανικής αντιπροσωπείας στο Πακιστάν ή το Κατάρ, ο Μπαγκέι διαβεβαίωσε πως δεν υπάρχουν προγραμματισμένα τέτοια πλάνα. Πρόσθεσε πως το Πακιστάν και το Κατάρ συνεχίζουν τις προσπάθειες τους για να μειωθούν οι εντάσεις. Το Ιράν παραμένει σε επαφή και ανταλλάσσει απόψεις και με τις δύο χώρες, τόνισε.

Ιράν: Δεν μιλάμε με τις ΗΠΑ

Το Ιράν διαψεύδει ότι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ περιλαμβάνουν απευθείας συνομιλίες με την Ουάσινγκτον και επιμένουν πως μιλούν μόνο με το Ομάν για να διευθετηθεί η συμφωνία για τη ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών του Ορμούζ. Ορισμένοι διπλωμάτες έχουν δηλώσει πως το ξεμπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ, σημείο κλειδί για τις διαπραγματεύσεις, θα μπορούσε να [αναγεννήσει] τις συζητήσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Οι πιθανότητες να κλείσει μία συμφωνία την Παρασκευή μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι μόλις «50 – 50» παρά τις διαβεβαιώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι επίκειται συμφωνία, δήλωσε αξιωματούχος του Κόλπου που είναι γνώστης των συζητήσεων. Η πηγή από το Κόλπο δήλωσε στο CNN πως η ιρανική αντιπροσωπεία δεν περιλαμβάνει στις συζητήσεις της την άποψη των σκληροπυρηνικών Φρουρών της επανάστασης, των οποίων ωστόσο απαιτείται η υπογραφή για τις λεπτομέρειες προκειμένου η συμφωνία να είναι εφαρμόσιμη.

Ο Τραμπ προειδοποιεί

Ο Ντόναλντ Τραμπ τόνισε χθες βράδυ (νωρίς το πρωί ώρα Ελλάδας) ότι ή τα στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν «πολύ σύντομα», ή το Ιράν θα υποστεί «πολύ δυνατά» πλήγματα, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του.

«Είχαμε πολύ καλές συνομιλίες», υποστήριξε ο Αμερικανός πρόεδρος, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Καλιφόρνια, επαναλαμβάνοντας εξάλλου πως το Ιράν επιδιώκει συμφωνία. «Έχω χρόνο», είπε ακόμα ο Τραμπ, ερωτηθείς σχετικά με τον πόλεμο, που διαρκεί πάνω από πέντε μήνες, ενώ οι βουλευτικές εκλογές του μέσου της προεδρικής θητείας πλησιάζουν στον ορίζοντα.

Κατά τον αμερικανικό ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios, που επικαλείται δυο «πηγές στην περιοχή», συζητείται συμφωνία για προσωρινή διευθέτηση, διάρκειας 60 ημερών, ανάμεσα στο Ομάν και στο Ιράν. Η προκαταρκτική συμφωνία, η οποία σύμφωνα με το ρεπορτάζ μπορεί να ανακοινωθεί εντός της ημέρας, προβλέπει πως όλα τα πλοία που εισέρχονται στο στενό θα ακολουθούν τη βόρεια διαδρομή, στα ιρανικά χωρικά ύδατα, και όλα όσα εξέρχονται θα περνούν από τα χωρικά ύδατα του Ομάν, χωρίς χρέωση.

Την περίοδο αυτή εξήντα ημερών, εν αναμονή οριστικής συμφωνίας, το τμήμα του στενού ανάμεσα στις δυο χώρες θα αποναρκοθετηθεί, πάντα κατά το κείμενο, που σημειώνει ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί κάτι ακόμη. «Υπάρχει πιθανότητα να καταλήξουμε σήμερα ή αύριο σε συμφωνία για να ξανανοίξει το στενό και να κατευθυνθούμε προς εξομάλυνση», είπε νωρίτερα χθες ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ στο τηλεοπτικό δίκτυο CNBC.

Οι εντάσεις στο στενό, που μετατράπηκε σε κεντρικό διακύβευμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, συνεχίζονται. Χθες η βρετανική υπηρεσία ενημέρωσης για την ασφάλεια της ναυτιλίας UKMTO ανακοίνωσε πως πλοίο χτυπήθηκε από «άγνωστο βλήμα».

Τραμπ: «Αποκλιμάκωση των εντάσεων»

Χθες ο Τραμπ και ο εμίρης του Κατάρ σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ Θάνι συζήτησαν τηλεφωνικά σχετικά με τις προσπάθειες προκειμένου να υπάρξει «αποκλιμάκωση των εντάσεων» ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη και «επαναπροσέγγιση των δυο πλευρών», ανέφερε το παλάτι.

Καθώς οι διπλωματικές προσπάθειες συνεχίζονται, η τιμή του πετρελαίου πέφτει. Το βαρέλι του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, διεθνούς ποικιλίας αναφοράς, υποχώρησε χθες κατά 5,26% στα 79,36 δολάρια, στο χαμηλότερο επίπεδο από τη 10η Ιουλίου. Το λεγόμενο «μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ», καταρχήν συμφωνία της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης, υποτίθεται πως σηματοδοτούσε την έναρξη διαδικασίας διάρκειας 60 ημερών –ανανεώσιμης– για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή και τη ρύθμιση των ζητημάτων που εκκρεμούσαν, ιδίως του προγράμματος πυρηνικής ενέργειας του Ιράν.

Και ακόμη επέτρεψε να ξαναρχίσει η κίνηση στο στενό του Ορμούζ, πέρασμα στρατηγικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων, που έκλεισε de facto το Ιράν την επομένη του ξεσπάσματος του πολέμου, την 28η Φεβρουαρίου· σε αντίποινα, οι ΗΠΑ επέβαλαν αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο.

Όμως η νηνεμία δεν διήρκεσε. Οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν στις αρχές Ιουλίου, κάνοντας κομματάκια τη συμφωνία. Το Ιράν ξανάκλεισε το στενό αφού ξανάρχισαν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί κι όσα πλοία αποπειρώνται να το διασχίσουν χωρίς άδεια της Τεχεράνης πληρώνουν ενίοτε το πληρώνουν πολύ ακριβά. Τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, φορτηγό που το επιχείρησε χτυπήθηκε από βλήμα, με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί πυρκαγιά. Ένα μέλος του πληρώματος αγνοείται, σύμφωνα με τη βρετανική εταιρεία ασφάλειας της ναυσιπλοΐας Vanguard Tech.

Το Ιράν διέψευσε τη Δευτέρα ότι διεξάγει διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον. «Δεν διαπραγματευόμαστε με τις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή. Διαπραγματευόμαστε με το Ομάν, για να εγγυηθούμε την ασφαλή διέλευση από το στενό του Ορμούζ», είπε ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας Εσμαΐλ Μπαγαεΐ. Η διάψευση προκάλεσε την οργή του αμερικανού προέδρου.

Την περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ απειλούσε ότι θα διέτασσε να «χτυπηθεί δυνατά» η Ισλαμική Δημοκρατία, προτού ανακρούσει πρύμνα και ανακοινώσει πως ανέβαλε σχεδιαζόμενους μαζικούς βομβαρδισμούς σε συνεργασία με το Ισραήλ. Η νέα αναστροφή του Ντόναλντ Τραμπ είναι πάγια τακτική του, κινείται από την αρχή του πολέμου στο εκκρεμές από τις απειλές περί καταστροφικών βομβαρδισμών στις αναγγελίες περί τερματισμού της κρίσης.

Axios: Κοντά σε συμφωνία για τα Στενά

Σε προσωρινή συμφωνία για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ πλησιάζουν ΗΠΑ, Ιράν και Ομάν, με την Αμερική μάλιστα να στοχεύουν σε ανακοινώσεις ακόμη και σήμερα, Τετάρτη (5/8), όπως μεταδίδει το Axios. Οι συζητήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη έχουν θέσει «τραπέζι» τη θέσπιση μιας προσωρινής συμφωνίας 60 ημερών μεταξύ του Ομάν και του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ, η οποία θα μπορούσε να παραταθεί.

Η κυκλοφορία των πλοίων που εισέρχονται μέσω του περάσματος και προς τον Κόλπο θα πραγματοποιείται από μια λωρίδα στα βόρεια μέσω των ιρανικών υδάτων, σύμφωνα με πηγές του Axios. Η κυκλοφορία των πλοίων που θα εξέρχονται μέσω των Στενών και προς την Αραβική Θάλασσα θα διέρχεται μέσω των υδάτων του Ομάν από μια νότια λωρίδα σε συντονισμό με το Ιράν. Κατά τη διάρκεια αυτών των 60 ημερών δεν θα επιβάλλονται διόδια ή τέλη.

Οι πλευρές που βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις θα εργαστούν για την απομάκρυνση θαλάσσιων ναρκών από τη μεσαία λωρίδα του Ορμούζ εντός 30 ημερών. Μετά την αποναρκοθέτηση αυτής της λωρίδας κυκλοφορίας, ο διάδρομος που θα δημιουργηθεί θα χρησιμοποιείται τόσο για τα πλοία που μπαίνουν, όσο και για εκείνα που βγαίνουν από τα Στενά βάσει των όρων μιας μόνιμης συμφωνίας που θα διαπραγματευτεί μεταξύ του Ομάν και του Ιράν.

Ένταση στον Λίβανο

Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και άλλοι 11 τραυματίστηκαν από ισραηλινό πλήγμα σε μια αίθουσα προσευχής στον νότιο Λίβανο, μετέδωσε το επίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο της χώρας, λίγη ώρα αφού ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι εξαπέλυσε πλήγματα σε απάντηση, όπως λέει, για την παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός από τη Χεζμπολάχ. Από τα ισραηλινά πλήγματα χτυπήθηκε η στέγη μιας αίθουσας προσευχής στο κοιμητήριο της κοινότητας Τεμπνίν, σύμφωνα με το πρακτορείο ANI.

Η κοινότητα αυτή απέχει περίπου εννέα χιλιόμετρα νότια της Τύρου και δέκα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Ισραήλ. Τις τελευταίες εβδομάδες, παρά την κατάπαυση του πυρός, έχει μπει πολλές φορές στο στόχαστρο του ισραηλινού στρατού. Στις 22 Ιουνίου οι τοπικές αρχές ενημέρωσαν τους κατοίκους ότι μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, ζητώντας τους όμως να αποφύγουν το τμήμα της κοινότητας που βρίσκεται εντός της «ζώνης ασφαλείας» που έχει δημιουργήσει το Ισραήλ.

Η ζώνη αυτή είναι μια περιοχή όπου οι ισραηλινές δυνάμεις συνεχίζουν τις επιχειρήσεις τους και εκτείνεται σε βάθος δέκα χιλιομέτρων, κατά μήκος των συνόρων. Ο στόχος είναι να χρησιμεύσει ως «ζώνη προστασίας» για τους κατοίκους του βόρειου Ισραήλ.

Κατά την τοποθέτησή του, ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε την είσοδο της Meridiam στην GSI «ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης στον ενεργειακό τομέα της Ελλάδας», επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή ενός από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς επενδυτικούς ομίλους δημιουργεί νέα δεδομένα για την εξέλιξη του έργου.

Η κυβέρνηση εκτιμά ότι η συμφωνία ενισχύει τη διεθνή αξιοπιστία της ηλεκτρικής διασύνδεσης και επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον μεγάλων επενδυτικών σχημάτων για έργα στρατηγικής σημασίας στην Ελλάδα.

Να σημειωθεί πως η Τουρκία προβάλλει συστηματικά γεωπολιτικά και «ενεργειακά» μπλόκα κατά της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, αμφισβητώντας τα θαλάσσια σύνορα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (АОΖ) στην Ανατολική Mεσόγειο. Πολεμικά πλοία της Τουρκίας παρεμποδίζουν ή παρενοχλούν ερευνητικά σκάφη (όπως συνέβη με παρόμοια περιστατικά οπτικών ινών και πόντισης καλωδίων) όταν αυτά πλησιάζουν περιοχές της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας.

Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι τμήματα του καλωδίου περνούν από περιοχές όπου η ίδια διεκδικεί δικαιώματα βάσει του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου, το οποίο παραβιάζει κατάφορα το Δίκαιο της Θάλασσας, με την Τουρκία να πιέζει και την κυβέρνηση της Βεγγάζης για την αναγνώριση του (το έχει υπογράψει η κυβέρνηση που εδρεύει στην Τρίπολη).

ΠΑΣΟΚ

Την παρουσίαση δεσμευτικού χρονοδιαγράμματος για την υλοποίηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου (GSI) ζητάει το ΠΑΣΟΚ, με κοινή δήλωση του Δημήτρη Μάντζου και του Φραγκίσκου Παρασύρη.

Η Χαριλάου Τρικούπη χαρακτηρίζει το έργο στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. Μάντζος και Παρασύρης υποστηρίζουν παρά την ισχυρή ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και στήριξη, το έργο έχει καθυστερήσει σημαντικά, ενώ τονίζει ότι απαιτείται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα απέναντι στις τουρκικές αντιδράσεις, ώστε να προχωρήσει η υλοποίησή του.

Η συμμετοχή της Meridiam και ο ρόλος του ΑΔΜΗΕ

Πάντως, κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι η Great Sea Interconnector είχε εξαρχής σχεδιαστεί ως το ειδικό εταιρικό όχημα για την ανάπτυξη του έργου με τη συμμετοχή στρατηγικών επενδυτών. Η είσοδος της Meridiam υλοποιεί αυτόν τον σχεδιασμό, ενισχύοντας τη χρηματοδοτική βάση της εταιρείας.

Ο ΑΔΜΗΕ παραμένει στρατηγικός μέτοχος της GSI, διατηρώντας δικαιώματα καταστατικής μειοψηφίας, την τεχνική ευθύνη του έργου και τη λειτουργία της διασύνδεσης μετά την ολοκλήρωσή της, ενώ η Meridiam αναλαμβάνει τον ρόλο του πλειοψηφικού μετόχου, εισφέροντας κεφάλαια, τεχνογνωσία και διεθνή εμπειρία σε μεγάλα έργα υποδομών.

Παράλληλα με τη μετοχική συμφωνία, υπεγράφη συνεργασία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans, με βασική προτεραιότητα την επιτάχυνση των θαλάσσιων ερευνών βυθού. Οι τρεις πλευρές θα συνεργαστούν από την πρώτη ημέρα για την ολοκλήρωση του κρίσιμου αυτού σταδίου, το οποίο αποτελεί βασική προϋπόθεση για την πρόοδο της κατασκευής του υποθαλάσσιου καλωδίου.

Η κυβέρνηση συνδέει τη συμφωνία με τον ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή της Meridiam ενισχύει τον στόχο διασύνδεσης της Κύπρου με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα μέσω της Ελλάδας και δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για τη μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση του έργου, καθώς βρίσκεται παράλληλα σε εξέλιξη η διαδικασία έγκρισης χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Παράλληλα, προχωρά και η ωρίμανση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ισραήλ, με τον ΑΔΜΗΕ να ετοιμάζεται να αποστείλει στις ρυθμιστικές αρχές των δύο χωρών τη μελέτη κόστους – οφέλους, εξέλιξη που αποτελεί ακόμη ένα ορόσημο για την ενεργειακή διασύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου.

Ποια είναι η Meridiam

Η Meridiam είναι ένας από τους κορυφαίους διεθνείς επενδυτές, φορείς ανάπτυξης και διαχειριστές έργων υποδομής. Ιδρύθηκε το 2005, έχει την έδρα της στο Παρίσι και διαθέτει ισχυρή παρουσία στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αφρική. Ο όμιλος εξειδικεύεται σε κρίσιμες δημόσιες υποδομές, τις οποίες αναπτύσσει, χρηματοδοτεί, υλοποιεί και διαχειρίζεται σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, σε στενή συνεργασία με κυβερνήσεις, ρυθμιστικές αρχές και άλλους φορείς του δημόσιου τομέα.

Το χαρτοφυλάκιο της Meridiam περιλαμβάνει περισσότερα από 130 έργα υπό ανάπτυξη, υπό κατασκευή ή σε λειτουργία σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Μέση Ανατολή και Αφρική, τα οποία αντιστοιχούν σε συνολικές επενδύσεις που έχουν κινητοποιηθεί ύψους της τάξης των €100 δισ.

Τα κεφάλαια της Meridiam προέρχονται από μακροπρόθεσμους θεσμικούς επενδυτές: ευρωπαϊκά και διεθνή συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, κρατικούς επενδυτικούς φορείς και δημόσιες αναπτυξιακές τράπεζες. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) συμμετέχει στα κεφάλαια της Meridiam από το 2015 και χρηματοδοτεί τα έργα της, τα οποία χρηματοδοτούνται επίσης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD), την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους δημόσιους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς διεθνώς.

Το χαρακτηριστικό που διακρίνει τη Meridiam είναι η διάρκεια της συμμετοχής της. Δεσμεύεται από το αρχικό και πλέον απαιτητικό στάδιο ενός έργου και παραμένει σε αυτό καθ’ όλη τη διάρκεια της κατασκευής και επί δεκαετίες λειτουργίας.

Η Meridiam λειτουργεί με το καθεστώς της société à mission, γαλλικής νομικής μορφής που απαιτεί από την εταιρεία να εγγράψει συγκεκριμένους στόχους δημοσίου συμφέροντος στο καταστατικό της και να υποβάλλει την επίδοσή της ως προς αυτούς σε πιστοποίηση από ανεξάρτητο φορέα. Τα έργα της είναι ευθυγραμμισμένα με τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ και υπολογίζεται πως έχουν δημιουργήσει περισσότερες από 260.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας.

Ενδεικτικά έργα της Meridiam

• NeuConnect (Ηνωμένο Βασίλειο προς Γερμανία): υποθαλάσσια ηλεκτρική διασύνδεση συνεχούς ρεύματος υψηλής τάσης (HVDC) ισχύος 1,4 GW και μήκους 725 χλμ, που αντιπροσωπεύει επένδυση €2,8 δισ. με ιδιωτική χρηματοδότηση. Αποτελεί την πρώτη απευθείας ηλεκτρική διασύνδεση μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Γερμανίας και μία από τις μεγαλύτερες διασυνδέσεις παγκοσμίως. Βρίσκεται υπό κατασκευή.

• Σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας Sud Europe Atlantique (Γαλλία): γραμμή υψηλής ταχύτητας μήκους 302 χλμ από την Τουρ έως το Μπορντό, έργο ύψους €7,7 δισ. και ο πρώτος σιδηρόδρομος υψηλής ταχύτητας στη Γαλλία που υλοποιήθηκε με σύμβαση παραχώρησης σε ιδιώτη, με διάρκεια έως το 2061.

• Αφαλάτωση και μεταφορά νερού από την Άκαμπα στο Αμμάν (Ιορδανία): σύμβαση παραχώρησης 30 ετών για τη δεύτερη μεγαλύτερη μονάδα αφαλάτωσης στον κόσμο και 450 χλμ αγωγών μεταφοράς, που θα καλύπτει έως και το 40% των αναγκών της Ιορδανίας σε πόσιμο νερό. Συνολική επένδυση περίπου 6 δισ. δολαρίων ΗΠΑ.

• Suez: η Meridiam ηγήθηκε της κοινοπραξίας που εξαγόρασε τη Suez, τον παγκόσμιο όμιλο ύδρευσης και διαχείρισης αποβλήτων, το 2022 και παραμένει ένας από τους βασικούς μετόχους της.

• Αεροδρόμιο Σόφιας (Βουλγαρία): σύμβαση παραχώρησης 35 ετών για το κύριο διεθνές αεροδρόμιο της Βουλγαρίας, με δεσμευμένες επενδύσεις ύψους τουλάχιστον €624 εκατ.

• Tram di Firenze (Ιταλία): το δίκτυο τραμ της Φλωρεντίας, μήκους 19,5 χλμ με 38 στάσεις, το οποίο εξυπηρετεί άνω των 34 εκατ. επιβατών ετησίως.

• Ερευνητικό Κέντρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Μόντρεαλ (Καναδάς): ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα έρευνας στον τομέα της υγείας στη Βόρεια Αμερική, που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο μακροχρόνιας σύμπραξης με την Κυβέρνηση του Κεμπέ

Σε μια μέρα (30/7) 60.000 παράτυποι μετανάστες εισήλθαν στη Θέουτα από τη θάλασσα με σκάφη, κολυμπώντας ή από τη παραλία υπερπηδώντας τον κυματοθραύστη, ενώ η μικρή αστυνομική δύναμη δεν μπόρεσε να σταματήσει την εισβολή, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι δομές και να δημιουργηθούν προβλήματα στη διαμονή, διατροφή και δημόσια ασφάλεια…

Κατόπιν αντίδρασης της ισπανικής κυβέρνησης 48.000 επιστρέψανε στο Μαρόκο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι, τους οποίους λόγω νομικού κενού η Ισπανία δεν μπορεί να τους στείλει πίσω και θα τους μεταφέρει στην ενδοχώρα σε ειδικά κέντρα υποδοχής. Κατά πληροφορίες υπάρχουν 72 νεκροί μετανάστες στη θάλασσα.

Σαφώς η εισβολή στη Θέουτα δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά έγινε κατόπιν προετοιμασίας και συντονισμού με τη χρήση διαδικτύου από διάφορα σκοτεινά κέντρα, οργανισμούς, ΜΚΟ και δουλεμπόρους, που είχαν πληροφόρηση για το (από τη παραπάνω απόφαση) νομικό κενό ελέγχου για την από τη θάλασσα εισβολή των παράτυπων μεταναστών σε κοινοτικό έδαφος.

Η εισβολή προκάλεσε τριγμούς στην ευρωπαϊκή κοινότητα για τους χειρισμούς της ισπανικής κυβέρνησης στο μεταναστευτικό ζήτημα σε σημείο που να συζητείται η μη εφαρμογή της Συνθήκης Σένγκεν για την Ισπανία για να μη πλημμυρίσει μέσω αυτής η ΕΕ από παράτυπους μετανάστες. Ενδεχόμενα η παραπάνω εισβολή ήταν μια πρόβα για την οργάνωση μαζικών εισβολών και τις δυνατότητες των χωρών της ΕΕ να τις αναχαιτίσουν.

Διόλου μεμονωμένη η εισβολή… 

Φυσικά η παραπάνω εισβολή μεταναστών δεν ήταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο στις μεταναστευτικές ροές, αλλά έρχεται σε συνέχεια κατευθυνόμενων εισβολών ιδιαίτερα για τη χώρα μας στον Έβρο, στη Λέσβο με το κέντρο υποδοχής στη Μόρια με παραπάνω από 20.000 μετανάστες και τώρα στη Γαύδο με τις πολυάριθμες καθημερινές αφίξεις με φουσκωτά σκάφη, που οι ίδιοι βουλιάζουν για να πετύχουν άσυλο σαν ναυαγοί. Η μαζική είσοδος παράτυπων μεταναστών δημιουργεί προβλήματα δημόσιας ασφαλείας, κοινωνικά και οικονομικά στις χώρες εισόδου, ιδιαίτερα στις μεσογειακές, όπως στη Κρήτη και στη Λαμπεντούζα στην Ιταλία.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι μετανάστες έρχονται στην Ευρώπη για να μείνουν με δεδομένο ότι, έχουν ένα κοινό συνδετικό κρίκο τη μουσουλμανική θρησκεία και τον θρησκευτικό φανατισμό, όπως ο Αφγανός που έσφαξε την Αγγλίδα και την έβαλε στη βαλίτσα, γιατί προσπαθούσε να κάνει τη γυναίκα του χριστιανή.

Γύρω στο 400 μ.χ. το πάλαι ποτέ κραταιό ρωμαϊκό κράτος, που είχε διασπαστεί σε ανατολικό με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη και δυτικό με πρωτεύουσα τη Ρώμη, υπέστη κυρίως το δυτικό τεράστιες και επανειλημμένες εισβολές από διάφορα βαρβαρική φύλα, που πιεζόμενα από τον επεκτατισμό των Μογγόλων αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν δυτικά προς αναζήτηση τόπου προς οριστική εγκατάσταση.

Μετανάστευση: Από την αρχαιότητα στην Θέουτα

Η μεγάλη μετανάστευση των λαών διάρκεσε αρκετά χρόνια και στο τέλος το δυτικό ρωμαϊκό κράτος καταλύθηκε. Στη δυτική Ευρώπη εγκαταστάθηκαν διάφορα βαρβαρικά φύλα, που κατόπιν επιμειξιών με το τοπικό πληθυσμό, της ρωμαϊκής κουλτούρας, της λατινικής γλώσσας και του χριστιανισμού μετεξελίχθηκαν με οδυνηρές διεργασίες στα σημερινά ευρωπαϊκά κράτη. Το ανατολικό κράτος (Βυζάντιο) χάρη στην οργάνωση του, τη διπλωματία και το στρατό του κατάφερε να επιβιώσει άλλα χίλια χρόνια, ώσπου κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς τούρκους φυλή που ήλθε από τα βάθη της Ασίας.

Μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους με τις αλλαγές συνόρων, μετακινήσεις πληθυσμών και το σχηματισμό της ΕΕ, το εκτός σοσιαλισμού τμήμα της Ευρώπης γνώρισε τεράστια οικονομική ανάπτυξη στην οποία συνέβαλαν κυρίως οι νόμιμοι, αλλά και οι παράνομοι μετανάστες.

Το κύμα αυτό των μεταναστών βρίσκεται σε αποδρομή, αλλά λόγω των πολεμικών και εμφυλίων συγκρούσεων, υπερβολικής φτώχειας και υπερπληθυσμού δημιουργήθηκε σε κάποιες χώρες της Μέσης Ανατολής και Αφρικής ένα καινούργιο κύμα παράνομων μεταναστών, που προσπαθούν να εισέλθουν στην ΕΕ για καλύτερη ζωή. Ενδεχόμενα κάποιοι να προωθούνται από σκοτεινά κέντρα, ΜΚΟ με επαγγελματίες φιλάνθρωπους και δουλεμπόρους με κύριο χαρακτηριστικό τον μουσουλμανικό φανατισμό και με χώρες εξόδου την Τουρκία και Λιβύη και εισόδου κυρίως τη χώρα μας, την Ιταλία και Ισπανία.

Επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται και η σπουδή της ιστορίας και τα διδάγματά της βοηθούν, όχι μόνο στη κατανόησή της, αλλά και στη χάραξη πολιτικών, θα πρέπει λαός και πολιτική ηγεσία να καθορίσουν με κοινή συναίνεση και όχι κοντόφθαλμα πολιτικά παιχνίδια τις προοπτικές για εθνικές πολιτικές σε κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι το δημογραφικό με την υπογεννητικότητα και τη γήρανση του πληθυσμού, που έχει επιπτώσεις στο ασφαλιστικό σύστημα, την οικονομία και την εθνική άμυνα.

Απαντούν στην ουσία τόσο στις δηλώσεις της ίδιας της Μ. Καρυστιανού, όσο και στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Πολιτικό Συμβούλιο της “Ελπίδας”, η σύσταση του οποίου δεν είναι πια απολύτως σαφής, αφού αποχώρησαν δύο μέλη του και μάλλον παραμένει πλέον επταμελές από εννεαμελές. Η ανακοίνωση εκείνη είχε βαρείς χαρακτηρισμούς, περί “απόπειρας εσωτερικής άλωσης”, περί δόλιας προσπάθειας  υπονόμευσης και υφαρπαγής της ηγεσίας του Κινήματος «με σκοπό τον σφετερισμό του, τη διάσπασή του και τη χρήση του ως σκαλοπάτι για τη δημιουργία ενός πολιτικού μορφώματος βολικού για το σύστημα».

Αναλυτικά η ανακοίνωση των 22

«Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία”, θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές. Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικής ατζέντας, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη “χαρακτήρα”.

»Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε. Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή “δεν αντέξαμε”. Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα. Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

»Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ,για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος. Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

»Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών. Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε.

»Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη. Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του. Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας. Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες, αλλά ζητήματα αρχής.

»Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά… Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους. Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

»Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό… Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας. Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

»Ας είμαστε ξεκάθαροι: Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά & δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς. Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε. Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν.

»Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε. Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.

»Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό. Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του»

Πώς επιλέγονται τα στελέχη;

Στη συνέχεια η επιστολή ζητά απαντήσει για την επιλογή των στελεχών: «Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο. Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις. Ποιος αποφασίζει; Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;

»Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε. Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε.

»Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο. Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα. Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία. Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο.

»Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς. Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν» καταλήγει η επιστολή προσθέτοντας τους υπογραφοντες κατά σειρά αποχώρησης από την “Ελπίδα για τη Δημοκρατία”

Οι υπογράφοντες

Κοκοτσάκης Βασίλειος, Αυγερινός Αθανάσιος, Νίκος Ζαρκαδούλας, Λενακάκη Αγγελική, Τζουγανάτος Αθανάσιος, Τάκης Κοτσιόργιος, Ρομπογιαννάκης Αχιλλέας, Ηλίας Μιχαλάς, Κατερίνα Σωτηράκου, Βαμβακάς Κωνσταντίνος, Σοφούλης Μανόλης, Σταύρος Σταυρουλάκης, Φρονιμάκης Γιάννης, Κατερίνα Μουτσάτσου, Μπαγκέρης Ιάσων, Λαινάς Ιωάννης, Παναγιώτα Κάπου, Γιάννης Γρηγορίου, Ηρώ Βουρδούμπα, Παναγιώτης Παντελάκης, Κλωθάκης Δημήτρης και Μαρία Παιζάκη

Οι αμερικανικές νομισματικές αρχές πανικοβλήθησαν από τον κίνδυνο περαιτέρω ανόδου των επιτοκίων στις ΗΠΑ, υποτιμήσεως του δολαρίου και διευρύνσεως του δημοσίου ελλείμματος των ΗΠΑ και απεφάσισαν να παρέμβουν στις αγορές συναλλάγματος, πωλώντας όμως ευρώ και αγοράζοντας γιέν — για πρώτη φορά από το 2007.

Έτσι, η υποτίμηση του ιαπωνικού νομίσματος σταμάτησε προσωρινώς και επανήλθε στα… 181 Υ ανά ευρώ, που μας ενδιαφέρει ως χώρα της Ευρωζώνης. Αλλά την παλίρροια ακολουθεί η άμπωτις. Μήπως συμφέρει, μακροπροθέσμως, η αγορά γιέν; Οι αγορές χρήματος είναι “συγκοινωνούντα δοχεία”, επηρεαζόμενες από τις αποδόσεις των ομολόγων (τιμές υπό το άρτιον) και, τελικώς, από τα δημόσια ελλείμματα (δανεισμό) ως ποσοστό του εθνικού προϊόντος.

Το “γιεν” και η Ιαπωνία

Στο επίπεδο αυτό, η Ιαπωνία “τρέχει” με πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού 5% του ΑΕΠ, ενώ η Αμερική με έλλειμμα 10%, βοηθούντος και του πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Η Ιαπωνία έχει πληθωρισμό 2% και οι Αμερικανοί άνω του 3%, με επιτόκια υποθηκών άνω του 6%.

Τι σημαίνουν οι συσχετισμοί αυτοί; Το ολιγότερον ότι ο Ιάπων Υπουργός Οικονομικών πρέπει να ανεβάσει τις αποδόσεις των ομολόγων του και να δεχθεί ανατίμηση του γιέν στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, καταπίνοντας το πικρό ποτήρι της αναπτυξιακής στασιμότητος.

Στη ζωή δεν υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία από την αυτοδιάψευση. Μπορεί τα γυρίσματα της τύχης ή οι αποτυχίες των εσφαλμένων σχεδιασμών να επιφέρουν παλινωδίες αποφάσεων, αλλά το θεώρημα των φθηνών επιτοκίων του δολαρίου, στο οποίο επίστευσε ο Πρόεδρος Τραμπ, είναι “όνειρο που πάει και πίσω δεν γυρνάει”. Ζούμε ήδη σε έναν κόσμο υψηλών και ανερχομένων επιτοκίων, έως ότου τα δημόσια ελλείμματα χαλιναγωγηθούν.

Είναι δύσκολο να τον μιμηθείς, πόσω μάλλον να χτίσεις ένα ριμέϊκ πάνω στον δημοφιλέστατο κι αγέραστο “Σιωπηλό μάρτυρα”. Παρ’ όλα αυτά οι σπουδασμένοι και μάλλον φλύαροι Γάλλοι κινηματογραφόφιλοι κινηματογραφιστές τα κατάφεραν!

Μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα, όχι μόνον λόγω θεάτρου εν θεάτρω εν θεάτρω εν κινηματογράφω (η περίφημη σκηνή με τον Άμλετ να δίνει οδηγίες στους πλανόδιους θεατρίνους)… Το μόνο βέβαιο είναι ότι μετά από αυτό το κινηματογραφικό “εγγόνι” θα ήθελα να ξαναδώ (για πολλοστή φορά) τον αειθαλέστατο “Σιωπηλό Μάρτυρα”. Παίζεται. Αναζητείστε τον στους θερινούς κινηματογράφους όσο ακόμη είναι καιρός…

Έχουμε ακόμα μερικές εβδομάδες μέχρι τα πάλαι ποτέ… πρωτοβρόχια κι εκείνη την χειροποίητη αφίσα των κλειστών κινηματογράφων που απεικόνιζε μια τεράστια μαύρη ομπρέλα και την υπόσχεση: “Από Σεπτέμβριο πάλι μαζί”! Το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι μαγικό και το κάνουν ακόμα μυθικότερο οι θερινοί κινηματογράφοι.

Εξ ου και σχετικό αφιέρωμα τής εφημερίδας “Ελεύθερος Τύπος” με πρωτοδημοσίευτα διηγήματα για τα θερινά τα σινεμά τής νιότης μας, αλλά και τής …τέταρτης ηλικίας μας οσονούπω… με το καλό!

“Έγκλημα στον Τρίτο Όροφο”

2026, Έγχρ. Διάρκεια: 104′, Κωμωδία, Γαλλική Ταινία. 

Ο μισάνθρωπος μυθιστοριογράφος Φρανσουά είναι ζευγάρι με την Κολέτ, καθηγήτρια στη Σορβόννη και παγκοσμίου φήμης ειδικό στον Αλφρεντ Χίτσκοκ. Η ρουτινιάρικη, βαρετή καθημερινότητά τους θα ανατραπεί όταν εκείνη αρχίζει να υποψιάζεται τον εκκεντρικό γείτονά τους, έναν ηθοποιό, ότι δολοφόνησε τη γυναίκα του.

Σκηνοθεσία Ταινίας: Ρεμί Μπεζανσόν

Με τους: Γκιγιόμ Γκαγιέν, Ζιλ Λελούς, Λετίσια Κάστα