Για το οικονομικό σκέλος, καλεί τον υπουργό να διευκρινίσει εάν υπάρχουν συμβατικές δεσμεύσεις ή προβλέπεται χρηματοδότηση του MIT, με ποιο κόστος και από ποιους πόρους. Παραπέμποντας στην απόκτηση ενός μικρού εμπορικού εκπαιδευτικού σκάφους μέσω του προηγούμενου προγράμματος «Τρίτων» της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων με το MIT, ζητά συγκεκριμένα παραδοτέα και μετρήσιμο επιχειρησιακό όφελος για τις Ένοπλες Δυνάμεις από τη νέα συνεργασία.

Ο Μιχάλης Κατρίνης θέτει επίσης ερωτήματα για τα δικαιώματα στην τεχνολογία που θα αναπτυχθεί. Ζητά να αποσαφηνιστεί σε ποιον θα ανήκουν τα σχέδια και ο πηγαίος κώδικας και αν η Ελλάδα θα μπορεί να παράγει, να τροποποιεί και να εξάγει τα συστήματα, χωρίς περιορισμούς ή νέες πληρωμές για τεχνολογία που θα έχει συγχρηματοδοτήσει.

Ζητά ακόμη να προσδιοριστεί ο ρόλος των εγχώριων επιχειρήσεων, ιδίως των καινοτόμων μικρομεσαίων, στη βιομηχανοποίηση και τη μαζική παραγωγή των συστημάτων. Τέλος, καλεί τον υπουργό να καταθέσει τις συμφωνίες, τα οικονομικά στοιχεία, τις αξιολογήσεις των εγχώριων δυνατοτήτων και τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης.

Η επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης συμβάλλει στην φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών, στην ανάπτυξη και διατήρηση της μυϊκής μάζας, στην υγεία των οστών, στην παραγωγή ενζύμων και ορμονών, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, στην επούλωση των ιστών αλλά και στην διατήρηση του αισθήματος κορεσμού. Οι ημερήσιες ανάγκες εξαρτώνται από την ηλικία και το σωματικό βάρος.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα υγιή παιδιά που ακολουθούν μια ισορροπημένη διατροφή καλύπτουν εύκολα τις ανάγκες τους χωρίς τη χρήση συμπληρωμάτων.

Οι καλύτερες πηγές πρωτεΐνης και συνδυασμοί

Οι ζωικές τροφές περιέχουν συνήθως όλα τα απαραίτητα αμινοξέα και χαρακτηρίζονται ως πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας. Οι περισσότερες φυτικές πρωτεΐνες δεν περιέχουν όλα τα απαραίτητα αμινοξέα στις ίδιες αναλογίες. Ωστόσο, ο συνδυασμός διαφορετικών φυτικών τροφών μέσα στην ημέρα (όπως όσπρια με δημητριακά) εξασφαλίζει επαρκή πρόσληψη όλων των απαραίτητων αμινοξέων.

Στις ζωικές πηγές ανήκουν τα αυγά, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το χοιρινό, τα ψάρια, τα μαλάκια, το άπαχο μοσχάρι, το γάλα, το γιαούρτι και το τυρί. Ενώ στις φυτικές πηγές ανήκουν οι φακές, τα ρεβίθια, τα φασόλια, ο αρακάς, η σόγια και προϊόντα της (τόφου, τέμπε), το κινόα, οι ξηροί καρποί, οι σπόροι (chia, λιναρόσπορος, κολοκυθόσπορος, φαγόπυρο) και η βρώμη. Μερικά παραδείγματα συνδυασμών φυτικών πρωτεϊνών είναι οι φακές με ψωμί ολικής άλεσης, τα φασόλια με ρύζι, τα ρεβίθια με πίτα ολικής, το χούμους με ψωμί πολύσπορο, το φυστικοβούτυρο σε ψωμί ολικής και η βρώμη με γάλα σόγιας και ξηρούς καρπούς.

Πώς στηρίζει τον οργανισμό η πρωτεΐνη

Η πρωτεΐνη αποτελεί βασικό δομικό συστατικό του ανθρώπινου οργανισμού και είναι ιδιαίτερα σημαντική κατά την παιδική ηλικία, μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από ταχεία ανάπτυξη και αυξημένες διατροφικές ανάγκες. Η επαρκής πρόσληψή της συμβάλλει όχι μόνο στη φυσιολογική ανάπτυξη, αλλά και στη σωστή λειτουργία πολλών συστημάτων του οργανισμού.

Είναι απαραίτητη για τη δημιουργία και την ανανέωση των κυττάρων και των ιστών. Συμμετέχει στην ανάπτυξη των μυών, των οστών, του δέρματος και των εσωτερικών οργάνων, ενώ παράλληλα υποστηρίζει την παραγωγή ενζύμων και ορμονών που ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του οργανισμού. Κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι ιδιαίτερα αυξημένοι, η επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική σωματική ανάπτυξη και την επίτευξη του γενετικά προκαθορισμένου ύψους και βάρους.

Διαδραματίζει, επιπλέον, καθοριστικό ρόλο στην άμυνα του οργανισμού. Τα αντισώματα, που αποτελούν βασικό μηχανισμό προστασίας απέναντι σε ιούς, βακτήρια και άλλους παθογόνους μικροοργανισμούς, είναι πρωτεϊνικής φύσης. Επιπλέον, πολλές πρωτεΐνες συμμετέχουν στη λειτουργία των ανοσοκυττάρων και στην παραγωγή ουσιών που ρυθμίζουν τη φλεγμονώδη απόκριση. Η ανεπαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξάνοντας την ευαισθησία στις λοιμώξεις και επιβραδύνοντας την ανάρρωση μετά από ασθένεια.

Ο ρόλος της στον κορεσμό και στη ρύθμιση της όρεξης

Η πρωτεΐνη είναι το μακροθρεπτικό συστατικό που συμβάλλει περισσότερο στην πρόκληση αισθήματος κορεσμού μετά το γεύμα. Η κατανάλωσή της επιβραδύνει την κένωση του στομάχου και επηρεάζει την έκκριση ορμονών, όπως η χολοκυστοκινίνη (CCK), το πεπτίδιο YY (PYY) και το πεπτίδιο-1 που μοιάζει με γλυκαγόνη (GLP-1), οι οποίες ενισχύουν το αίσθημα πληρότητας.

Παράλληλα, μειώνει τα επίπεδα της γκρελίνης, της ορμόνης που διεγείρει την πείνα. Στα παιδιά, η επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης σε συνδυασμό με σύνθετους υδατάνθρακες, φυτικές ίνες και υγιεινά λιπαρά συμβάλλει στη διατήρηση σταθερών επιπέδων ενέργειας, περιορίζει το συχνό τσιμπολόγημα και βοηθά στη διαμόρφωση υγιεινών διατροφικών συνηθειών.

Πρακτικές συμβουλές χωρίς υπερβολές

Η επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης είναι σημαντική, αλλά η υπερβολή δεν προσφέρει επιπλέον οφέλη. Το κλειδί για τη σωστή διατροφή των παιδιών είναι η ποικιλία, η ισορροπία και η επιλογή ποιοτικών τροφίμων από όλες τις ομάδες. Ένα διατροφικό πρότυπο που βασίζεται σε φυσικά, ελάχιστα επεξεργασμένα τρόφιμα εξασφαλίζει την κάλυψη των αναγκών σε πρωτεΐνη και σε όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για υγιή ανάπτυξη και ευεξία. Συγκεκριμένα, προσφέρετε πρωτεΐνη σε κάθε κύριο γεύμα.

Συμπεριλάβετε μία πηγή πρωτεΐνης στο πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό γεύμα. Η κατανομή της πρόσληψης μέσα στην ημέρα συμβάλλει στην καλύτερη αξιοποίηση των αμινοξέων και στην κάλυψη των αναγκών του οργανισμού. Παράλληλα επιλέξτε μια ποικιλία πηγών πρωτεΐνης, δηλαδή εναλλάσσετε ζωικές και φυτικές πηγές πρωτεΐνης μέσα στην εβδομάδα. Κοτόπουλο, ψάρι, αυγά, γαλακτοκομικά, όσπρια, προϊόντα σόγιας, ξηροί καρποί και σπόροι προσφέρουν πολύτιμα θρεπτικά συστατικά και συμβάλλουν σε μια ισορροπημένη διατροφή.

Έμφαση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα

Η υπερβολική κατανάλωση πρωτεΐνης δεν οδηγεί σε μεγαλύτερη ανάπτυξη ή σε περισσότερη μυϊκή μάζα στα παιδιά. Αντίθετα, είναι σημαντικό να επιλέγονται τρόφιμα υψηλής θρεπτικής αξίας που παρέχουν, εκτός από πρωτεΐνη, βιταμίνες, μέταλλα και υγιεινά λιπαρά. Δεν πρέπει να παραμελείτε τις υπόλοιπες ομάδες τροφίμων, καθώς η πρωτεΐνη αποτελεί μόνο ένα μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής.

Τα παιδιά χρειάζονται επίσης σύνθετους υδατάνθρακες, φρούτα, λαχανικά, δημητριακά ολικής άλεσης και υγιεινά λιπαρά, ώστε να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για την ανάπτυξη και την καλή υγεία. Επίσης περιορίστε τα επεξεργασμένα προϊόντα. Τα επεξεργασμένα αλλαντικά, τα έτοιμα γεύματα και πολλά συσκευασμένα προϊόντα μπορεί να περιέχουν υψηλές ποσότητες αλατιού, κορεσμένων λιπαρών και πρόσθετων συστατικών. Προτιμήστε φρέσκες, όσο το δυνατόν λιγότερο επεξεργασμένες πηγές πρωτεΐνης.

Παράλληλα, μην χρησιμοποιείτε συμπληρώματα πρωτεΐνης χωρίς ιατρική ένδειξη. Τα πρωτεϊνικά συμπληρώματα δεν είναι απαραίτητα για τα περισσότερα παιδιά και δεν πρέπει να χορηγούνται χωρίς σύσταση παιδιάτρου ή κλινικού διαιτολόγου-διατροφολόγου. Η υπερβολική πρόσληψη μπορεί να οδηγήσει σε περιττή αύξηση των θερμίδων και να αντικαταστήσει πιο θρεπτικές επιλογές.Τέλος, ενθαρρύνετε υγιεινές διατροφικές συνήθειες από νωρίς.

Η συμμετοχή των παιδιών στην επιλογή και την προετοιμασία των γευμάτων, η κατανάλωση οικογενειακών γευμάτων και η έκθεση σε ποικιλία τροφίμων βοηθούν στην ανάπτυξη θετικής σχέσης με το φαγητό και στην υιοθέτηση ισορροπημένων διατροφικών συνηθειών που διαρκούν σε όλη τη ζωή.

Συμπέρασμα
Η πρωτεΐνη αποτελεί θεμελιώδες θρεπτικό συστατικό για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών. Υποστηρίζει τη δημιουργία και ανανέωση των ιστών, ενισχύει την αποτελεσματική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και συμβάλλει στον καλύτερο έλεγχο της όρεξης μέσω της ενίσχυσης του αισθήματος κορεσμού. Η καθημερινή κατανάλωση ποικιλίας ποιοτικών πηγών πρωτεΐνης, στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης διατροφής, είναι καθοριστικής σημασίας για τη φυσιολογική ανάπτυξη, την καλή υγεία και τη συνολική ευεξία των παιδιών.

Η Ειρήνη Καντερέ είναι διαιτολόγος-διατροφολόγος

Σε συνεργασία με το medNutrition

Και θεωρούν πώς προσεγγίζοντας την Άγκυρα ως τρίτο μέρος, ξένο προς το Κυπριακό, ή αντιμετωπίζοντας την στο πλαίσιο των εγγυητριών δυνάμεων, θα πετύχουν συμφωνία. Ακόμη κι εάν κάποιοι θεωρούν ότι έχουν μαγικές ικανότητες, θα πρέπει να εξηγήσουν πώς μπορεί να λυθεί το Κυπριακό, όταν δεν είναι μέρος της διαπραγμάτευσης η κατοχική δύναμη; Όχι διά του εγκάθετου της, αλλά απευθείας.

Η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα “Αλήθεια”, επανέλαβε μερικές φορές ότι «η προοπτική λύσης εξαρτάται από τους Κυπρίους», «οι πλευρές χρειάζεται απλώς να αποφασίσουν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις και να τις συνεχίσουν μέχρι την επίτευξη συμφωνίας». Και η Τουρκία; Απούσα. Δηλαδή, να αντιληφθούμε πώς θέλει η Τουρκία να αποχωρήσει από το νησί και δεν αποφασίζουν οι Κύπριοι, τον τρόπο και τη διαδικασία;

Στην ερώτηση που αφορούσε την Τουρκία («ποια συγκεκριμένη συμβολή επιδιώκετε από την Άγκυρα…»), η κ. Ολγκίν αναφέρθηκε στις εγγυήτριες δυνάμεις, τοποθετώντας και τις τρεις στο ίδιο τσουβάλι. Υποστήριξε, επίσης, πως η ίδια δεν αποτελεί μέρος του διαλόγου, ούτε συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις (άρα, κατά την άποψη της, δεν έχει λόγο να εγκατασταθεί στο νησί ή να έρχεται συχνότερα).

Ξέχασε, όμως, να αναφέρει ότι η ίδια βολιδοσκοπούσε για ιδέες, γεφυρωτικές ή μη, μερικές από τις οποίες ήταν και «έξω από το κουτί». Δεν είπε, επίσης, ότι φαίνεται να είναι η ίδια που φρενάρει την κατάθεση του εγγράφου των συγκλίσεων που έχουν ετοιμάσει τα Ηνωμένα Έθνη. Το γιατί το πράττει, ενδεχομένως να οφείλεται στο γεγονός ότι θεωρεί πώς οι δικές της ιδέες είναι πιο χρήσιμες από τις συγκλίσεις, τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω, δεν θέλει η κατοχική δύναμη καθώς επιδιώκει ανατροπή της βάσης λύσης.

Ίσες αποστάσεις από Ολγκίν

Στη συνέντευξή της επανέλαβε μερικές φορές ότι δεν υπάρχει «επαρκή πολιτική βούληση για σοβαρή ενασχόληση με τα δύσκολα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου να επιτευχθεί μία συνολική διευθέτηση». Πρόκειται για τη γνωστή τακτική της εξίσωσης ευθυνών. Ακόμη και εξ αποστάσεως θα μπορούσε – αν το ήθελε – να γνώριζε για το ποιος εμποδίζει την πρόοδο. Ποιος το βράδυ δέχεται και μέχρι το πρωί απορρίπτει.

Η κ. Ολγκίν υιοθετεί, λοιπόν, τη γνωστή προσέγγιση των ίσων αποστάσεων, που συνήθως καλύπτει την αδιάλλακτη πλευρά, που είναι η κατοχική. Αναζητεί τρόπους να φορτώσει τις ευθύνες σε άλλους, στην προκειμένη περίπτωση τους «δυο ηγέτες», αφήνοντας αιχμές και για «προσωπικές ατζέντες».

Ανέφερε ότι η αλλαγή του status quo έπειτα από τόσα χρόνια «είναι εξαιρετικά δύσκολη, θα συμβεί μόνο όταν ένας ηγέτης αποφασίσει ότι η συμβίωση σε μία ενωμένη Κύπρο έχει μεγαλύτερη σημασία από τους πολιτικούς υπολογισμούς που τόσο συχνά καθορίζουν τις αποφάσεις όσων βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις».

Οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί της Άγκυρας, στην Κύπρο και στην περιοχή, δεν έχουν σημασία. Δεν αποτελούν μέρος της ανάλυσής της. Για την κ. Ολγκίν φταίει ο Χριστοδουλίδης, που επιχειρεί να εμπλουτίσει με ιδέες τις συζητήσεις. Φταίει, προφανώς, επειδή δεν αποδέχεται ό,τι ζητά ο Φιντάν ευθέως, ή μέσω του αντίλαλού του στα κατεχόμενα.

Ο Μοχάμεντ Άλι αλ-Χούθι, μέλος του πολιτικού γραφείου της οργάνωσης, κάλεσε επίσης τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν να αποχωρήσουν από το αμυντικό σύμφωνο της Μέκκας. Η έκκλησή του διατυπώθηκε την ώρα που υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των τριών χωρών πραγματοποιούσαν συνομιλίες στην Τεχεράνη με αντικείμενο την αποκλιμάκωση της περιφερειακής έντασης.

«Η Αίγυπτος και το κοινοβούλιό της δήλωσαν ότι υποστηρίζουν αυτό που αποκαλείται άμυνα του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας και, με αυτόν τον τρόπο, κηρύσσουν τον πόλεμο κατά της Δημοκρατίας της Υεμένης», ανέφερε ο Χούθι σε ανάρτησή του στο Telegram. Παράλληλα, υποστήριξε ότι η απόφαση του Καΐρου εξυπηρετεί τα ισραηλινά συμφέροντα. «Προσφέρει επίσης μεγάλη υπηρεσία στο Ισραήλ, την οντότητα που σφετερίζεται και κατέχει εδάφη και περιμένει την ευκαιρία να επιτεθεί στο Σινά», δήλωσε, προσθέτοντας ότι η Αίγυπτος παρασύρεται σε έναν πόλεμο «όπως παρασύρθηκε και τη δεκαετία του 1960».

Η απόφαση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου

Το αιγυπτιακό κοινοβούλιο ενέκρινε τη Δευτέρα την εξουσιοδότηση του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι να λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να βοηθήσει τη Σαουδική Αραβία να αμυνθεί απέναντι στις επιθέσεις των Χούθι. Σύμφωνα με ανακοίνωση του κοινοβουλίου, τουλάχιστον τα δύο τρίτα των βουλευτών τάχθηκαν υπέρ της απόφασης, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης κεκλεισμένων των θυρών. Ωστόσο, δεν δημοσιοποιήθηκε ο ακριβής αριθμός των ψήφων, ενώ δεν διευκρινίστηκε ούτε η μορφή της υποστήριξης που θα μπορούσε να προσφέρει η Αίγυπτος. Μέχρι στιγμής, δεν έχει ανακοινωθεί επίσημο αίτημα της Σαουδικής Αραβίας για την αποστολή αιγυπτιακών στρατευμάτων.

Ο Τάχερ αλ-Χούλι, αναπληρωτής επικεφαλής της νομοθετικής επιτροπής του αιγυπτιακού κοινοβουλίου, δήλωσε στο Reuters ότι η Αίγυπτος θα αποστείλει δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία, σε συντονισμό με το Ριάντ και κατόπιν σχετικού αιτήματος της σαουδαραβικής πλευράς.

Η διαδικασία αυτή συνδέεται με το άρθρο 152 του αιγυπτιακού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο ο πρόεδρος δεν μπορεί να αναπτύξει στρατιωτικές δυνάμεις στο εξωτερικό για πολεμικές αποστολές χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με το Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας και την έγκριση των δύο τρίτων του κοινοβουλίου.

Η απόφαση, πάντως, δεν έτυχε καθολικής αποδοχής στο εσωτερικό της Αιγύπτου. Ο αντιπολιτευόμενος συνασπισμός Πολιτικό Δημοκρατικό Κίνημα απέρριψε την ενδεχόμενη στρατιωτική εμπλοκή της χώρας, ενώ το Αιγυπτιακό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι οι βουλευτές του θα απέχουν από την ψηφοφορία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αίγυπτος δεν συμμετέχει στο σύμφωνο της Μέκκας, το οποίο υπέγραψαν τον Αύγουστο η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν.

Οι Χούθι στρέφονται κατά της συμμαχίας της Μέκκας

Στην παρέμβασή του, ο Μοχάμεντ Άλι αλ-Χούθι κάλεσε εκ νέου τα μέλη της συμμαχίας να αποχωρήσουν από αυτήν, υποστηρίζοντας ότι εξυπηρετεί τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. «Καλούμε και πάλι κάθε μέλος αυτής της συμμαχίας, που αποκαλείται “Συμμαχία για την Άμυνα της Μέκκας”, να αποχωρήσει από αυτήν», δήλωσε. «Δεν φοβόμαστε καμία συμμαχία που μπορεί να δημιουργηθεί, αλλά προειδοποιούμε ότι αυτές οι συμμαχίες πρέπει να στρέφονται κατά της οντότητας που σφετερίζεται και κατέχει εδάφη», πρόσθεσε.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι ούτε η Αίγυπτος, ούτε η Τουρκία, ούτε το Πακιστάν θα πρέπει να στηρίζουν «τη συνέχιση των εγκλημάτων» κατά της Υεμένης. Παράλληλα, απέρριψε τους ισχυρισμούς της Σαουδικής Αραβίας ότι η επίσκεψη του υπουργού Άμυνας της χώρας στην Τεχεράνη είχε ως στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης. Κατά τον ίδιο, οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντίθεση με τις ενέργειες του Ριάντ.

«Αντιφάσκουν με την πρακτική πραγματικότητα της κλιμάκωσης εναντίον της χώρας μας και του αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στη χώρα μας από το 2015», ανέφερε. «Η πραγματική ενέργεια που πρέπει να αναλάβει η Σαουδική Αραβία είναι να σταματήσει την επιθετικότητά της, να άρει τον αποκλεισμό της χώρας μας και να τερματίσει την κατοχή της πατρίδας μας», κατέληξε.

Στρατιωτική ενίσχυση του Ριάντ

Οι εξελίξεις καταγράφονται σε μια περίοδο ενίσχυσης των μέτρων στρατιωτικής προστασίας της Σαουδικής Αραβίας απέναντι στις επιθέσεις των Χούθι. Σε έκτακτη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα αυτόν τον μήνα στο Ριάντ, οι υπουργοί των χωρών του συμφώνου της Μέκκας συμφώνησαν να διασφαλίσουν την «ταχεία ανάπτυξη» στρατευμάτων και στρατιωτικών δυνατοτήτων στη Σαουδική Αραβία.

Την περασμένη εβδομάδα, η Βρετανία ανακοίνωσε επίσης ότι θα αναπτύξει μαχητικά αεροσκάφη Typhoon της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF), προκειμένου να συμβάλει στην προστασία των σαουδαραβικών πόλεων και υποδομών από τις επιθέσεις των Χούθι.

Η απόφαση της Αιγύπτου να εξουσιοδοτήσει τον πρόεδρό της για την παροχή υποστήριξης στο Ριάντ προσθέτει, συνεπώς, μια νέα διάσταση στις περιφερειακές ισορροπίες, ενώ η αντίδραση των Χούθι αναδεικνύει τις δυσκολίες που συνοδεύουν τις προσπάθειες στρατιωτικής θωράκισης της Σαουδικής Αραβίας και αποκλιμάκωσης της έντασης στην περιοχή.

Το βέτο δεν είναι η καλύτερη λύση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν διαθέτει κάποια περιθώρια κινήσεων. Πράγματι, ανάμεσα στο βέτο και την ομόφωνη απόφαση, υπάρχει μια απόσταση. Η απόσταση αυτή καθορίζεται από το γεγονός ότι η εισβολή στην Κύπρο δεν έχει την παραμικρή ομοιότητα με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ως προς τα δεδομένα που διαμόρφωσαν τις δυο εισβολές.

Το 1990 ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζέιμς Μπέικερ, συναντήθηκε με τον Σοβιετικό ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ενώ διαπραγματεύονταν την επανένωση της Γερμανίας, δηλώνοντας ρητά το εξής: ούτε ίντσα δε θα επεκταθεί το ΝΑΤΟ προς τα Ανατολικά! Παρόμοια δήλωση έκανε και ο πρόεδρος Μπους λίγο παλαιότερα στον Γκορμπατσώφ στην Σύνοδο της Μάλτα στις 2-3 Δεκεμβρίου του 1989.

Η ανατροπή των προφορικών αυτών δηλώσεων ήρθε το 1997 με την Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας, όπου υπογράφηκε το ακόλουθο σε γενικές γραμμές: Κάθε κράτος κάνει ό,τι θέλει σε θέματα ασφάλειας! Η ίδια Πράξη διευκρίνιζε ότι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε η Ρωσία αποκτούσαν δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του άλλου. Έτσι αποφασίστηκε η επέκταση του ΝΑΤΟ και προς την Ουκρανία. Αλλά η επέκταση αυτή θα οδηγούσε σε ένα στρατηγικό στραγγαλισμό της Ρωσίας. Δεν είναι της ίδιας υφής με εκείνη των κρατών της πρώην Ανατολικής Ευρώπης.

Όσο πιο δεδομένοι είμαστε, τόσο λιγότερο μας υπολογίζουν

Ως προς το δεύτερο δεδομένο, στις 12 Φεβρουαρίου 2015, είχαμε τη συμφωνία Minsk II, που πρόβλεπε ένα ειδικό καθεστώς τοπικής αυτοδιοίκησης των περιοχών Ντονέτσκ και Λουχάνσκ. Η ολιγωρία της Ουκρανίας για την πολιτική διευθέτηση του θέματος, η αναγνώριση από τη Ρωσία των αυτοανακηρυγμένων οντοτήτων και η εισβολή που ακολούθησε έθεσαν ουσιαστικά τέλος στη διαδικασία του Minsk. 

Ως προς την Κύπρο, η Ρωσία με ψηφίσματα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει καταδικάσει την ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Αυτό επιβεβαιώθηκε και κατά τη συνάντηση Νίκου Δένδια με τον Λαβρόφ στις 18 Φεβρουαρίου 2022. Τότε ο Ρώσος υπουργός τόνισε ότι η θέση της Ρωσίας για το Κυπριακό παρέμενε αμετάβλητη. Οπότε οι Ρώσοι θεωρούν ότι η εισβολή στην Κύπρο διαφοροποιείται από τη δική τους εισβολή στην Ουκρανία.

Έχοντας υπόψιν όλα τα ανωτέρω δεδομένα, η Ελλάδα με τους ανάλογους διπλωματικούς χειρισμούς θα μπορούσε να πιέσει την ΕΕ για τον χαρακτηρισμό της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία ως “μοναδικής και ειδικής περίπτωσης”. Πατώντας ακολούθως στην παράγραφο 1 του Άρθρου 31 της Συνθήκης για την ΕΕ,  η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει σε πολλές περιπτώσεις κυρώσεων το καθεστώς της “εποικοδομητικής αποχής”.

Η “εποικοδομητική αποχή”, ως μηχανισμός λήψης αποφάσεων στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ, επιτρέπει σε ένα κράτος μέλος της ΕΕ να μη συμφωνεί με μια συγκεκριμένη απόφαση (για κυρώσεις λόγου χάριν), χωρίς όμως να εμποδίζει την υιοθέτησή της από τα υπόλοιπα κράτη μέλη.

Η Ελλάδα λοιπόν στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να απέχει με συστηματικό τρόπο και όχι περιπτωσιακά (όπως λόγου χάριν επί Κοτζιά τον Ιανουάριο του 2015 και του Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 2026), από διάφορες κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας. Επιπλέον μια τέτοια θέση θα εκλαμβανόταν και ως έκφραση δυσαρέσκειας λόγω της διαφορετικής συμπεριφοράς της ΕΕ απέναντι στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο!

Με την “εποικοδομητική αποχή” η Ελλάδα δε θα έπαιζε τον ρόλο του μπροστάρη με τις ανούσιες αποστολές οπλικών συστημάτων και τον πλήρη ευθυγραμμισμό της με την καταστροφική  πολιτική της ΕΕ. Ακόμη, δε θα προκαλούσε προβλήματα εντός της ΕΕ όπως και στην Κύπρο ως προς την καταδίκη της εισβολής. Θα κρατούσε όμως κάποιες ισορροπίες με τη Ρωσία. Έτσι θα απέφευγε την αυτοκτονική πολιτική που υιοθέτησε, η οποία με τη σειρά της οδήγησε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία στα τάρταρα. Όσο πιο δεδομένοι είμαστε στον πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ, τόσο λιγότερο μας υπολογίζουν. Και τέλος, υπάρχει ακόμη χρόνος για αλλαγή πλεύσης στην Ουκρανική κρίση.

Για τη διασφάλιση της επιστημονικής εγκυρότητας και την εξάλειψη κάθε υποκειμενικότητας, η μελέτη στηρίζεται σε τρεις πυλώνες:

Η θεμελιώδης αυτή μακροοικονομική ισότητα αποδεικνύει ότι τα ισοζύγια του Δημόσιου Τομέα G-T, του Ιδιωτικού Τομέα S-Iκαι του Εξωτερικού Τομέα X-Mείναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Κανένας τομέας δεν μπορεί να αναλυθεί απομονωμένος από τους άλλους.

Όπου η συμπίεση των αμοιβών εργασίας (W) ως εργαλείο «τεχνητής ανταγωνιστικότητας» υποσκάπτει την εγχώρια ζήτηση, πιέζει τα παραγωγικά κέρδη (P) και καταστρέφει τη φορολογική βάση (T).

1. Τα Επίσημα Στοιχεία της Βάσης AMECO:

Όλες οι μεταβλητές αντιστοιχίζονται στους επίσημους κωδικούς της μακροοικονομικής βάσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG ECFIN), καθιστώντας την αλληλουχία των επιχειρημάτων πλήρως επαληθεύσιμη.

ΣΤΑΔΙΟ 1: Η Αρχική Αιτία — Ο Εξωτερικός Τομέας & το Εμπορικό Ισοζύγιο (2000–Σήμερα)

«ἐπειδὴ τόδε ἐστί…»: Η είσοδος στη ζώνη του Ευρώ αφαίρεσε τη δυνατότητα νομισματικής αναπροσαρμογής, μετατρέποντας το εξωτερικό ισοζύγιο της Γαλλίας σε δομικά ελλειμματικό.

1.1 Οι Εξαγωγές και Εισαγωγές Αγαθών & Υπηρεσιών

• Εξαγωγές Αγαθών και Υπηρεσιών σε τρέχουσες τιμές [AMECO Code: UXGS]
• Εισαγωγές Αγαθών και Υπηρεσιών σε τρέχουσες τιμές [AMECO Code: UMGS]

Πριν από την εισαγωγή του Ευρώ (τη δεκαετία του ’90), η Γαλλία διατηρούσε ισορροπημένο έως πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο. Μετά το 2000, η ονομαστική ισοτιμία «κλείδωσε». Η Γερμανία, μέσω της εσωτερικής υποτίμησης (μισθολογική συγκράτηση, μεταρρυθμίσεις Hartz), αύξησε επιθετικά τις εξαγωγές της, ενώ η Γαλλία έχασε σταδιακά την ανταγωνιστικότητα των τιμών της. Το αποτέλεσμα ήταν οι εισαγωγές [UMGS] να αυξάνονται με ταχύτερο ρυθμό από τις εξαγωγές [UXGS], δημιουργώντας μια μόνιμη δομική ψαλίδα.

1.2 Το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών / Εξωτερικό Ισοζύγιο X-M

• Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών με τον Υπόλοιπο Κόσμο [AMECO Code: UBCA]
• Καθαρός Δανεισμός (+) / Καθαρές Χρεώσεις (-) προς τον Υπόλοιπο Κόσμο [AMECO Code: UBLA]

Το [UBCA] της Γαλλίας πέρασε από σταθερά θετικό έδαφος τη δεκαετία του 1990 σε μόνιμα αρνητικό μετά το 2004–2005. Στη γλώσσα των τομεακών ισοζυγίων, όταν X-M<0(δηλαδή [UBCA] < 0), η γαλλική οικονομία ως σύνολο είναι καθαρός δανειολήπτης απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Αφαιρείται καθαρό εισόδημα από το εγχώριο κυκλικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης.

ΣΤΑΔΙΟ 2: Η Μεταβίβαση της Πίεσης στον Ιδιωτικό Τομέα & η Πιστωτική Φούσκα

«…τόδε γίγνεται»: Εφόσον το εξωτερικό ισοζύγιο αφαιρεί πόρους, το εγχώριο παραγόμενο εισόδημα πιέζεται, αναγκάζοντας τον ιδιωτικό τομέα να προσαρμόσει την αποταμίευση, τις επενδύσεις και τον δανεισμό του.

2.1 Το Διαθέσιμο Εισόδημα των Νοικοκυριών

• Ακαθάριστο Προσαρμοσμένο Διαθέσιμο Εισόδημα Νοικοκυριών [AMECO Code: AHDGM]
• Καθαρό Διαθέσιμο Εισόδημα Νοικοκυριών σε Πραγματικές Τιμές [AMECO Code: HGNDI]
• Αμοιβές Εργαζομένων [AMECO Code: UWCD] & Μερίδιο Εργασίας / Wage Share [AMECO Code: ALCD]

Η απώλεια της εξωτερικής ανταγωνιστικότητας και η συνεπαγόμενη αποβιομηχάνιση συμπίεσαν τη δημιουργία προστιθέμενης αξίας. Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα [HGNDI] επιβραδύνθηκε αισθητά. Η συμπίεση του μεριδίου εργασίας [ALCD] ως προσπάθεια «ανταγωνιστικότητας» κατέστρεψε την οριακή ροπή προς κατανάλωση.

2.2 Η Αποταμίευση και οι Επενδύσεις του Ιδιωτικού Τομέα

• Καθαρή Αποταμίευση του Ιδιωτικού Τομέα [AMECO Code: USNP]
• Ακαθάριστος Σχηματισμός Παγίου Κεφαλαίου Ιδιωτικού Τομέα / Επενδύσεις [AMECO Code: UIGP]
• Καθαρός Δανεισμός (+) / Καθαρές Χρεώσεις (-) Ιδιωτικού Τομέα [AMECO Code: UBLP]

Ο Ιδιωτικός Τομέας επιζητεί δομικά να διατηρεί θετικό καθαρό δανεισμό ([UBLP] > 0). Όταν η οικονομία χάνει πόρους προς τα έξω ([UBCA] < 0), ο Ιδιωτικός Τομέας μπορεί να διατηρήσει το πλεόνασμά του [UBLP] > 0 μόνο αν μειώσει τις επενδύσεις του [UIGP] ή αν μεταφέρει το έλλειμμα στο Δημόσιο Κράτος.

2.3 Η Παγίδα των Χαμηλών Επιτοκίων & η Εκτόξευση του Ιδιωτικού Χρέους (2000–2008)

• Χρέος Μη Χρηματοπιστωτικών Εταιρειών % του ΑΕΠ [AMECO Code: UGDOP]
• Χρέος Νοικοκυριών & ΜΚΟ % του ΑΕΠ [AMECO Code: UGDOH]

Με την είσοδο στο Ευρώ, τα επιτόκια δανεισμού υποχώρησαν απότομα στα γερμανικά επίπεδα. Η Γαλλία δανειζόταν με φθηνούς όρους, ωσάν να διέθετε τη γερμανική παραγωγική δομή. Αυτή η τεχνητή πιστωτική επέκταση επέτρεψε στον γαλλικό Ιδιωτικό Τομέα να καλύπτει προσωρινά την αφαίρεση εισοδήματος από το εξωτερικό έλλειμμα [UBCA < 0] μέσω ιδιωτικού δανεισμού.

Η κατανάλωση συντηρήθηκε τεχνητά με «δανεικά», πυροδοτώντας παράλληλα μια φούσκα τιμών στα ακίνητα. Όταν η κρίση του 2008 χτύπησε την Ευρώπη, η κάνουλα της ιδιωτικής πίστωσης έκλεισε απότομα, αποκαλύπτοντας έναν διπλά καταχρεωμένο Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα.

Σε εκείνο το σημείο εκδηλώθηκε ο απόλυτος τραγέλαφος: έχοντας εκχωρήσει τη νομισματική της κυριαρχία, η Γαλλία δεν μπορούσε να καταφύγει στη διορθωτική υποτίμηση του φράγκου. Το μοναδικό «όπλο» που της απέμεινε ήταν η εσωτερική υποτίμηση —δηλαδή η βίαιη συμπίεση μισθών, συντάξεων και δημόσιων δαπανών— η οποία σφράγισε την οριστική αποδιοργάνωση του παραγωγικού της ιστού.

ΣΤΑΔΙΟ 3: Η Υποχρεωτική Παρέμβαση του Δημοσίου — Έλλειμμα & Δημόσιο Χρέος

«…ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει»: Όταν το εξωτερικό ισοζύγιο είναι ελλειμματικό και ο ιδιωτικός τομέας πλεονασματικός, το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν είναι επιλογή ή «σπατάλη», αλλά μαθηματική ισότητα.

3.1 Δημόσιες Δαπάνες, Έσοδα και Δημοσιονομικό Ισοζύγιο

• Συνολικές Δαπάνες Γενικής Κυβέρνησης [AMECO Code: UUTG]
• Συνολικά Έσοδα Γενικής Κυβέρνησης [AMECO Code: URTG]
• Καθαρός Δανεισμός (+) / Καθαρές Χρεώσεις (-) Γενικής Κυβέρνησης [AMECO Code: UBLG]

Από τη θεμελιώδη εξίσωση UBLG+UBLP+UBCA=0 προκύπτει άμεσα: UBLG=-UBLP+UBCA. Εφόσον το [UBCA] είναι αρνητικό και το [UBLP] θετικό, το δημοσιονομικό ισοζύγιο [UBLG] πρέπει να είναι αρνητικό (έλλειμμα). Το γαλλικό κράτος διατήρησε υψηλές τις δαπάνες [UUTG] για να κρατήσει όρθια την κοινωνική συνοχή, ενώ τα έσοδα [URTG] υστερούσαν λόγω αναιμικής ανάπτυξης.

3.2 Η Συσσώρευση του Δημόσιου Χρέους

• Ακαθάριστο Δημόσιο Χρέος Γενικής Κυβέρνησης [AMECO Code: UGDG]
• Ακαθάριστο Δημόσιο Χρέος ως % του ΑΕΠ [AMECO Code: UGDGA]

Η διαρκής αυτή κάλυψη των τομεακών ελλειμμάτων της οικονομίας από το Κράτος οδήγησε στη συσσώρευση των ελλειμμάτων [UBLG] στο συνολικό απόθεμα χρέους [UGDG], εκτινάσσοντας το [UGDGA] από το ~58% του ΑΕΠ το 2000 σε επίπεδα άνω του 110% σήμερα.

ΣΤΑΔΙΟ 4: Οι Τρεις Μεγάλες Διαρροές (Leakages) & η Κοινωνική Πρόσκρουση

«…τελευτᾷ δὲ εἰς τοῦτο»: Το τριπλό αδιέξοδο των διαρροών οδηγεί στη δημοσιονομική ασφυξία, την κατάρρευση του ΑΕΠ και την κοινωνική έκρηξη.

• 1. ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΤΟΚΩΝ [AMECO: UYIG] –> Μεταβίβαση πλούτου σε ξένους ομολογιούχους χωρίς παραγωγή ΑΕΠ.
• 2. ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ [AMECO: UBCA < 0] –> Μόνιμη υπεροχή των εισαγωγών έναντι των εξαγωγών.
• 3. ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΡΡΟΗ [AMECO: USNP – UIGP] –> Λιμνάζοντα κέρδη και αποταμιεύσεις που δεν γίνονται παραγωγικές επενδύσεις

4.1 ΑΕΠ, Ανεργία & το Πολιτικό Αδιέξοδο

• Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν σε Σταθερές Τιμές [AMECO Code: OVGD]
• Ποσοστό Ανεργίας (Ορισμός ILO) [AMECO Code: ZUTN]

Όταν η γαλλική ελίτ επιχειρεί να επιβάλει «λιτότητα» για να μειώσει το [UBLG], συμπιέζει το [HGNDI] και το [OVGD]. Χαλάει έτσι τον παρονομαστή του λόγου Χρέους/ΑΕΠ [UGDGA], κάνοντας το χρέος να φαίνεται ακόμα μεγαλύτερο, ενώ η ανεργία [ZUTN] και η επισφάλεια επιδεινώνονται. Η Αριστοτελική αλυσίδα αιτιότητας αποδεικνύει την πλήρη αλληλουχία της κατάρρευσης:

Η Αριστοτελική Αλυσίδα Κατάρρευσης (Σύνοψη): Ευρώ & Απώλεια Ανταγωνιστικότητας —> Εξωτερικό Έλλειμμα [UBCA < 0] —> Φθηνή Πίστωση & Ιδιωτική Υπερχρέωση (2000-2008) —> Πίεση στο Διαθέσιμο Εισόδημα [HGNDI] —> Υποχρεωτικό Δημόσιο Έλλειμμα [UBLG < 0] —> Εκτόξευση Χρέους / ΑΕΠ [UGDGA] —> Αιμορραγία Τόκων [UYIG] —> Αυταρχική Επιβολή Εσωτερικής Υποτίμησης —> Κοινωνικό «Μπουρλότο»

Η Χρεωκοπία μιας «Δημοκρατίας» και η Οργή του Λαού

Είκοσι πέντε και πλέον χρόνια μετά την αρχική θεσμική εκχώρηση της κυριαρχίας – ξεκινώντας από την απερισκεψία του Φρανσουά Μιτεράν, χωρίς να ξεχναμε τον Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν τον Ντελόρ  και τη διαρκή, δογματική ανοησία της καθεστωτικής τάξης που ακολούθησε – ο λογαριασμός έφτασε στο ακέραιο.

Ο γαλλικός λαός εξαπατήθηκε βάναυσα: του υποσχέθηκαν ότι η ένταξη στην Ευρωζώνη και το «ισχυρό νόμισμα» θα του εξασφάλιζαν ευημερία, σταθερότητα και σύγκλιση με τους ισχυρότερους. Αντ’ αυτού, παραδόθηκε αμαχητί σε έναν μηχανισμό οικονομικού στραγγαλισμού.

Όταν η συσσωρευμένη φτώχεια, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και η αλαζονεία των Βρυξελλών συναντήθηκαν με την ανάλγητη εμμονή της ελίτ στο αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, η κοινωνία εξερράγη. Από τα οδοφράγματα των «Κίτρινων Γιλέκων» μέχρι τις διαρκείς κοινωνικές εκρήξεις και το απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο, η Γαλλία έγινε «μπουρλότο».

Και παρ’ όλα αυτά, η γαλλική και ευρωπαϊκή ελίτ συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα, επιμένοντας στο ίδιο καταστροφικό δόγμα. Αποδεικνύεται έτσι ότι αυτό που αποκαλούν σήμερα «δημοκρατία» δεν είναι παρά μια ξεφτίλα-δημοκρατία: ένα κέλυφος χωρίς περιεχόμενο, όπου οι πολίτες απλώς καλούνται να ψηφίζουν τελετουργικά, ενώ οι αγορές και η τεχνοκρατία αποφασίζουν για τη μοίρα τους, μετατρέποντας έναν περήφανο λαό σε θεατή και θύμα της ίδιας του της παρακμής.

Στην Ουκρανία, οι στρατιώτες στο μέτωπο, και οι σταθμοί διοίκησης πιο πίσω, βρίσκονται σε οχυρωματικά έργα (dugouts), ενώ στις πόλεις τα εργοστάσια πολεμικού υλικού είναι διεσπαρμένα και κρυμμένα σε υπόγεια κτιρίων και σε καταφύγια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ρωσικός στρατός είναι πολύ μεγαλύτερος, αλλά μετά τις αρχικές επιτυχίες του το 2022 σημειώνει αμελητέα πρόοδο έκτοτε, καθώς απέτυχε να αποκόψει τον εφοδιασμό των Ουκρανικών δυνάμεων από τα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας.

Το Ιράν διαθέτει εκτεταμένες υπόγειες εγκαταστάσεις διοίκησης, αποθέματα πυραύλων και υποστηρικτικές υποδομές—όπως οι υπόγειες «πυραυλικές πόλεις» στο Κερμανσάχ και το Ισπαχάν, ή οι ενισχυμένες πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φορντό και τη Νατάντζ. Ακόμη και οι ΗΠΑ από κοινού με το Ισραήλ, με τον πλήρη έλεγχο του αέρα και τις δυνατότητες πληγμάτων ακριβείας, δυσκολεύονται να εξαλείψουν αυτές τις δυνατότητες. Εν τω μεταξύ, το Ιράν διατηρεί την ικανότητα να πλήττει στόχους με πυραύλους ή drones που τροχοδρομούνται αστραπιαία έξω από τις υπόγειες εγκαταστάσεις.

Στη Γάζα, τα υπόγεια δίκτυα των αμυνομένων περιέπλεξαν σημαντικά τις ισραηλινές πολεμικές επιχειρήσεις επί σχεδόν δύο χρόνια (27 Οκτωβρίου 2023 – 10 Οκτωβρίου 2025). Ωστόσο, το Ισραήλ πέτυχε τελικά κάποια αποφασιστικά αποτελέσματα, καθώς η περιοχή είναι μικρή και περίκλειστη, γεγονός που κατέστησε εφικτή την πλήρη απομόνωσή της και τον αποκλεισμό τού ανεφοδιασμού τού υπόγειου δικτύου τής Χαμάς.

Η θωράκιση των νησιών

Δεδομένου ότι τα εφόδια μεταφέρονται κυρίως στην επιφάνεια, ο ανεφοδιασμός υπό τα πυρά τού εχθρού—η αμφισβητούμενη υποστήριξη (contested sustainment)—καθίσταται ο κρίσιμος παράγοντας για την έκβαση του πολέμου. Το κύριο ερώτημα σχεδιασμού για έναν επιτιθέμενο δεν είναι πλέον αν η τοπική στρατιωτική του υπεροχή αρκεί για ταχεία νίκη, αλλά αν μπορεί να στερήσει τον εφοδιασμό που κρατά σε λειτουργία το υπόγειο σύστημα του αμυνόμενου.

Οι άνθρωποι σε υπόγειες θέσεις μάχης χρειάζονται τροφή, ενέργεια (ηλεκτρικό ρεύμα ή ντίζελ), πυρομαχικά, drones και ανταλλακτικά για τον εξοπλισμό τους, ενώ η υπόγεια παραγωγή απαιτεί πρώτες ύλες. Αν διακοπεί αυτή η ροή και οι εγκαταστάσεις απομονωθούν πλήρως, ο αμυνόμενος εξασθενεί. Έτσι, οι επιθετικές εκστρατείες προσλαμβάνουν τα στρατηγικά χαρακτηριστικά ενός πολιορκητικού πολέμου σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα. 

Ενώ δηλαδή από τους αρχαίους χρόνους το αντικείμενο της πολιορκίας ήταν ένα κάστρο ή μια πόλη, σήμερα η σύγχρονη στρατιωτική τεχνολογία το διευρύνει γεωγραφικά στο επίπεδο ολόκληρης της επικράτειας του αμυνόμενου—όπως π.χ. συνέβη στην Κύπρο κατά τις επιχειρήσεις τού Αττίλα το 1974, οπότε οι τουρκικές αεροναυτικές δυνάμεις επέβαλαν καθεστώς αποκλεισμού τής μεγαλονήσου.

Το πρωταρχικό δίδαγμα για κάθε επίδοξο επιτιθέμενο είναι σαφές: ο πόλεμος εναντίον ενός καλά οχυρωμένου αμυνόμενου καθίσταται μακροχρόνιος εάν ο επιτιθέμενος δεν μπορεί να επιβάλει πλήρη απομόνωση εφοδιασμού τού αμυνόμενου σε ολόκληρη την επικράτειά του. Αν ο επιτιθέμενος δεν μπορεί να σφραγίσει κάθε σύνορο—όπως π.χ. συνέβη στη μεγάλη έκταση της Ουκρανίας (603.500 τ.χλμ.) ή στην τεράστια έκταση του Ιράν (1.648.195 τ.χλμ.)—τότε το υπόγειο σύστημα του αμυνόμενου θα μπορεί να επιβιώνει σε μακροχρόνια περίοδο.

Για τον αμυνόμενο, το καθήκον υπερβαίνει την απλή κατασκευή υποδομών· απαιτείται προετοιμασία των υπόγειων εγκαταστάσεων για πολιορκία, επίτευξη της κατάλληλης ισορροπίας στους αμυντικούς προϋπολογισμούς μεταξύ εξοπλισμών και υποδομών, και αμυντικοί εξοπλισμοί που θα στερήσουν από τον επιτιθέμενο την ικανότητα να επιβάλει καθεστώς άρνησης περιοχής (area denial). Παράλληλα απαιτείται η διασφάλιση γραμμών ανεφοδιασμού τού αμυνόμενου μέσω ισχυρών διπλωματικών συμμαχιών του με γειτονικά κράτη.

Το δίδαγμα για τα νησιά

Καταλήγει δε το άρθρο ότι, από το σημείο που βρισκόμαστε, είναι αδύνατο να προβλέψουμε πού θα καταλήξει η ισορροπία μεταξύ επίθεσης και άμυνας. Όμως κάθε επιτιθέμενος που δεν μπορεί να αποκλείσει και απομονώσει ολόκληρη την επικράτεια ενός καλά οχυρωμένου και μάλιστα υπογειοποιημένου αμυνόμενου, θα διαπιστώσει ότι η γρήγορη και αποφασιστική νίκη τού επιτιθέμενου παραμένει εντελώς απρόσιτη.

Με βάση τις επισημάνσεις τού άρθρου, συνάγουμε ότι τα νέα δεν είναι και τόσο καλά για τις αναθεωρητικές δυνάμεις τής Τουρκίας. Τα νησιά τού Αιγαίου μπορούν να γίνουν απόρθητα εάν υπογειοποιηθούν πλήρως όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις που τα υπερασπίζονται (κατά το πρότυπο του Ιράν) και παράλληλα εάν μπορεί να προστατευθεί όλος ο τοπικός άμαχος πληθυσμός σε υπόγεια καταφύγια (κατά το πρότυπο του Ισραήλ). 

Υπό τέτοιες συνθήκες ολιστικής οχυρωματικής υπογειοποίησης, η απομένουσα πρόκληση για την Ελλάδα είναι ο στοιχειώδης ανεφοδιασμός των ελληνικών νησιών εν καιρώ πολέμου. Οι αεροναυτικές ελληνικές δυνάμεις εξοπλίζονται ώστε να αποστερήσουν την Τουρκία από τη δυνατότητα να επιβάλει ολοσχερή αεροναυτικό αποκλεισμό—καθεστώς άρνησης περιοχής (A2/AD – Anti-Access/Area Denial)—σε οποιοδήποτε νησί στα ανατολικά όρια της ελληνικής επικράτειας.

Δηλαδή η σύγχρονη τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να μετατρέψει κάθε ελληνικό ανατολικό νησί σε σύγχρονο «Μεσολόγγι», μπροστά από τα τείχη τού οποίου συνετρίβοντο οι οθωμανικές επιθέσεις επί τέσσερα χρόνια (25 Οκτωβρίου 1822 – 10 Απριλίου 1826), ή σε σύγχρονη «Σάμο», την οποία οι συνενωμένες τριηπειρωτικές οθωμανικές δυνάμεις απέτυχαν να την καταλάβουν το 1821 – 1824.

Αυτά βέβαια τα γνωρίζουν οι εξ ανατολών γείτονές μας, που φέρονται να ονειροπολούν να επαναλάβουν τις περιπατητικές επιδόσεις τού Αττίλα, σε κάποια ελληνικά νησιά αυτή τη φορά, ξαφνικά μια νύχτα σύμφωνα με τον Ερντογάν. Γι’ αυτό εξ άλλου, η Άγκυρα ωρύεται σε κακόηχους τόνους για τα 522 νέα οχυρωματικά έργα στα νησιά τού Αιγαίου και στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπως επίσης και για τη στρατηγική και τους υπερσύγχρονους εξοπλισμούς πολυεπίπεδης άμυνας (multiple-layer defense) της Ελλάδας στον Έβρο, το Αιγαίο και το Σύμπλεγμα της Μεγίστης.

* Το The Strategist εκδίδεται από το Australian Strategic Policy Institute (ASPI), το οποίο χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Άμυνας της Αυστραλίας και τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α., Καναδά, Βρετανίας, Ολλανδίας, και Ιαπωνίας, καθώς επίσης από βιομηχανίες στρατιωτικών εξοπλισμών όπως η Lockheed Martin και η Raytheon Technologies.

*Το RealClear Defense είναι μέρος τού δικτύου RealClear Media Group (RCMG), με έδρα στο Σικάγο (Η.Π.Α.), και εστιάζει αποκλειστικά σε θέματα εθνικής ασφάλειας, αμυντικής στρατηγικής, στρατιωτικών εξοπλισμών και εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ως εξειδικευμένος θεματικός ιστότοπος, το RealClear Defense «δημιουργήθηκε κατόπιν αιτήματος του Επιτελείου τού Πενταγώνου και του Κοινοβουλίου παρά την Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων» (The Pentagon and Hill staff on the House Armed Services Committee) του Αμερικανικού Κογκρέσου.

Το πλοίο ήταν κενό φορτίου και είχε 16μελές πλήρωμα, όλοι υπήκοοι Συρίας και Αιγύπτου. Από την άμεση επιχείρηση διάσωσης των βουλγαρικών αρχών, σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες, διασώθηκαν πέντε ναυτικοί. Οι υπόλοιποι 11 ναυτικοί χάθηκαν στα παγωμένα νερά.

Το ίδιο βράδυ χτυπήθηκε, περίπου 18 ναυτικά μίλια ανατολικά της βουλγαρικής πόλης βουλγαρικής πόλης Μπιάλα το με σημαία Μάλτας φορτηγό πλοίο μεταφοράς σιτηρών “Chelsea 3”, επίσης κενό φορτίου. Το πλήρωμα αποτελείτο από 15 ναυτικούς (επτά Ουκρανοί και οκτώ Αζέροι). Ευτυχώς, διασώθηκαν όλοι από σκάφος της βουλγαρικής ακτοφυλακής που τους μετέφερε με ασφάλεια στο λιμάνι της Βάρνας.

Σύμφωνα με μαρτυρίες του πληρώματος, το πλοίο χτυπήθηκε από τρία εναέρια drones με αποτέλεσμα να προκληθούν υλικές ζημιές στο κατάστρωμα και στα πλάγια του κύτους. Την ίδια ώρα οι βουλγαρικές αρχές εξετάζουν τα συντρίμμια των drones για να διαπιστωθεί η προέλευσή τους. Πριν από αυτή τη νύχτα είχαν σημειωθεί, στις 5 και στις 6 Οκτωβρίου, επιθέσεις σε εμπορικά πλοία ανοιχτά των ακτών της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας που στοίχισαν την ζωή συνολικά σε τρεις ναυτικούς, ενώ τραυματίστηκαν αρκετοί άλλοι.

Ακολούθησαν άλλες δύο επιθέσεις στις 14 και στις 15 Οκτωβρίου. Αρχικά, χτυπήθηκε, εντός των ρουμανικών χωρικών υδάτων, από drone το υπό σημαία Κομορών δεξαμενόπλοιο “Yara J” μεταφέροντας καύσιμα με προορισμό την Ουκρανία, αλλά ευτυχώς το 17μελες πλήρωμα (Ινδοί, Ιρανοί και ναυτικοί από τη Συρία) διασώθηκε. Το επόμενο βράδυ χτυπήθηκε από δύο drones το με σημαία Αγίου Μαρίνου δεξαμενόπλοιο μεταφοράς χημικών “Wine Trader”, που ήταν κενό φορτίου και είχε ως πλήρωμα 12 ναυτικούς, από τους οποίους πέντε διασώθηκαν και επτά χάθηκαν.

Η εύφλεκτη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας

Οι επιθέσεις αυτές, έρχονται να προστεθούν σε πολλές άλλες που έχουν σημειωθεί από την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο του 2022, με τη Ρωσία και την Ουκρανία να πλήττουν εμπορικούς στόχους που συνδέονται με οικονομικές και εξαγωγικές δραστηριότητες της αντίπαλης πλευράς.

Πλήρης αριθμός των εμπορικών πλοίων που έχουν δεχθεί επιθέσεις δεν είναι διαθέσιμος. Ωστόσο, με βάση δημοσιεύματα που επικαλούνται στοιχεία της εταιρείας ναυτικής ασφάλειας Ambrey και άλλες ναυτιλιακές πηγές, μόνο κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους έχουν πληγεί περισσότερα από 570 πλοία, ενώ δεκάδες ναυτικοί έχουν χάσει τη ζωή τους.

Ο αριθμός αυτός αφορά ένα σύνολο περιστατικών και θα πρέπει να διακρίνεται από τις επιβεβαιωμένες, άμεσες επιθέσεις σε εμπορικά πλοία. Σε αυτόν περιλαμβάνονται επιθέσεις με drones, προσκρούσεις σε θαλάσσιες νάρκες, παρενοχλήσεις εμπορικών πλοίων κ.α.
Οι επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων που δραστηριοποιούνται εκτός των άμεσα εμπόλεμων χωρών, έχουν επίσης αυξηθεί.

Σύμφωνα με την Ambrey, μέσα στους τελευταίους μήνες οι επιθέσεις έχουν επεκταθεί πέρα από τις θαλάσσιες περιοχές που θεωρούνταν μέχρι πρότινος οι βασικές ζώνες κινδύνου. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε, τον Σεπτέμβριο, στη διεύρυνση της ζώνης αυξημένου ασφαλιστικού κινδύνου, ώστε να καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη Μαύρη Θάλασσα, με εξαίρεση τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας.

Οι συνέπειες των επιθέσεων

Σε κάθε περίπτωση, οι πρόσφατες επιθέσεις με drones έχουν αναβαθμίσει σημαντικά το επίπεδο κινδύνου, ο οποίος πλέον αφορά και τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Η επέκταση των επιχειρήσεων σε αυτές τις θαλάσσιες περιοχές δημιουργεί πρόσθετες ανησυχίες για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, καθώς αυξάνει τις πιθανότητες ενός λάθους ή μιας επίθεσης που θα μπορούσε να προκαλέσει ευρύτερη κρίση.

Άμεση συνέπεια είναι η αύξηση του κόστους ασφάλισης των πλοίων που διασχίζουν τη Μαύρη Θάλασσα. Οι ασφαλιστές έχουν αναπροσαρμόσει τα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου (war risk premiums), με τις τιμές να διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τη διαδρομή, το λιμάνι προσέγγισης, το είδος του πλοίου και το φορτίο. Για ορισμένες διαδρομές, οι σχετικές χρεώσεις έφτασαν πρόσφατα στο 0,6%-1% της ασφαλισμένης αξίας του πλοίου ανά ταξίδι, ενώ για λιμάνια και περιοχές υψηλότερου κινδύνου έχουν αναφερθεί πολύ υψηλότερα ποσοστά.

Η επιβάρυνση αυτή μπορεί να μεταφραστεί σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια ανά ταξίδι, ανάλογα με την αξία του πλοίου και τους όρους της ασφάλισης. Το πρόσθετο κόστος μεταφέρεται εν μέρει στις τιμές των θαλάσσιων μεταφορών, επιβαρύνοντας τόσο τις ναυτιλιακές εταιρείες, όσο και τους εμπόρους και τους τελικούς αγοραστές των προϊόντων.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι πλοιοκτήτες και διαχειριστές πλοίων επιδιώκουν υψηλότερους ναύλους, προκειμένου να αντισταθμίσουν τον αυξημένο κίνδυνο, τα ασφάλιστρα και τα πρόσθετα λειτουργικά έξοδα. Ωστόσο, οι υψηλότεροι ναύλοι δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκη και μεγαλύτερα καθαρά κέρδη, καθώς η αύξηση του κόστους ασφάλισης, των καυσίμων και των λοιπών δαπανών μπορεί να απορροφήσει σημαντικό μέρος των πρόσθετων εσόδων.

Η αντίδραση του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης

Μπροστά στα νέα δεδομένα των επιθέσεων σε εμπορικά πλοία εντός των χωρικών υδάτων της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, το ΝΑΤΟ αποφάσισε να στείλει περισσότερα αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας, συστήματα ραντάρ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στη Μαύρη Θάλασσα, σύμφωνα με ανακοίνωση της Συμμαχίας.

Όπως μετέδωσε το πρακτορείο Reuters η ανακοίνωση έγινε, την Τρίτη 20/10, αφού το κύριο όργανο λήψης αποφάσεων του ΝΑΤΟ, το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, συζήτησε το ζήτημα της ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα, στην έδρα της Συμμαχίας στις Βρυξέλλες.
Εκτός από τα αεροσκάφη, τα drones και τα συστήματα ραντάρ, τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ έχουν στείλει ή πρόκειται να στείλουν αξιωματικούς πληροφοριών και ομάδες για τη διενέργεια εγκληματολογικής ανάλυσης εκρηκτικών υλών, δήλωσε ο συνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού Martin L. O’Donnell, στρατιωτικός εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα, πάντα, με το πρακτορείο, το ΝΑΤΟ δεν έχει αποδώσει το πρόσφατο κύμα επιθέσεων σε κάποια συγκεκριμένη χώρα. Στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Ρωσία είναι σχεδόν βέβαιο πως πραγματοποίησε τις επιθέσεις, ωστόσο η Μόσχα δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για αυτές.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 

Παρόλα αυτά, η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε ψήφισμά της έσπευσε να προεξοφλήσει τις ευθύνες αναφέροντας ότι «θεωρεί τη Ρωσία υπεύθυνη για επιθέσεις σε εμπορικά σκάφη και για την κλιμάκωση του πολέμου της κατά της Ουκρανίας στη δυτική Μαύρη Θάλασσα».

Μάλιστα, οι ευρωβουλευτές επικρίνουν τη κυβέρνηση της Βουλγαρίας εκφράζοντας «τη λύπη τους για την αδύναμη διπλωματική απάντηση της Σόφιας στη Ρωσία» και την καλούν «να σταματήσει να καθυστερεί τη συμμετοχή της στην πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ κατά των drones “Air Defence Capabilities Against Lower-level Air Threats”»! Με το ψήφισμα, που εγκρίθηκε, την περασμένη Πέμπτη 22/10, με μεγάλη πλειοψηφία (432 ψήφους υπέρ, 52 κατά και 88 αποχές) στη σύνοδο της Ολομέλειας στο Στρασβούργο ζητείται:

1. Η ΕΕ «να εξετάσει το ενδεχόμενο ναυτικής επιχείρησης στη Μαύρη Θάλασσα».
2. Το ΝΑΤΟ «να εξετάσει μια πρωτοβουλία για τον Εύξεινο Πόντο, με βάση τις υφιστάμενες συζητήσεις σχετικά με την επιχείρηση “Black Sea Sentry“».
3. Τέλος, επισημαίνουν ότι «ο μελλοντικός μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός της ΕΕ πρέπει να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αναγκών ασφάλειας και άμυνας, μεταξύ άλλων στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας».

Τί ζήτησε η Ομάδα της Αριστεράς

Στον αντίποδα ήταν μια πρόταση ψηφίσματος των ευρωβουλευτών της Ομάδας της Αριστεράς (Left), που ζητούσε την λήψη ουσιαστικών μέτρων για την προστασία των ναυτικών και την διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, με ένα μορατόριουμ μεταξύ των αντιμαχομένων πλευρών και υπογραμμίζοντας «ότι πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η τρέχουσα κλιμάκωση της ρητορικής να μην εξελιχθεί σε ένοπλη σύγκρουση πλήρους κλίμακας».

Στο ψήφισμα εκφραζόταν έντονη η «βαθιά ανησυχία για τον πραγματικό και αυξανόμενο κίνδυνο άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής αντιπαράθεσης, μεταξύ του ΝΑΤΟ ή των κρατών μελών της ΕΕ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας… Η τρέχουσα κατάσταση στον Εύξεινο Πόντο είναι το πιο επικίνδυνο σημείο ανάφλεξης στον πόλεμο και ότι η λογική της αμοιβαίας κλιμάκωσης πρέπει να διακοπεί τώρα, προτού καταστεί μη αναστρέψιμη»

«Τα κράτη μέλη και τους συμμάχους του ΝΑΤΟ [πρέπει] να επιδείξουν τη μέγιστη δυνατή αυτοσυγκράτηση και να δώσουν απόλυτη προτεραιότητα στη διπλωματία», αναφερόταν. Το ψήφισμα απορρίφθηκε…

Δεύτερον, οι διαστάσεις του διπλού αγωγού που όπως ανακοινώθηκε στις 21/5/2026), μπορεί να μεταφέρει ποσότητες περίπου 10 δισ.κυβ.μ. /έτος (διάμετρος 22 ίντσες/56 εκ. έκαστος), αποδεικνύουν ότι αυτός δεν σχεδιάστηκε για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες των Τουρκοκυπρίων, οι οποίες ανέρχονται σήμερα σε 0.3-0.4 εκ. κυβ. μέτρα/έτος.

Τρίτον, στην τουρκική πλευρά, το δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου, σταματά σε απόσταση τουλάχιστον 150-200 χλμ. από το σημείο εκκίνησης του αγωγού που προσδιορίζεται στην πόλη Αναμούρ. Γεγονός που σημαίνει ότι η υποστήριξη αυτού του αγωγού προς τα ενδότερα θα χρειασθεί σημαντικά επιπλέον έργα επέκτασης του τουρκικού δικτύου (σχ.3).

Τέταρτον, ενεργοποίησε το γεωφυσικό σκάφος Oruc Reis στην περιοχή, για να βοηθήσει στην χαρτογράφηση του βυθού στην προτεινόμενη διαδρομή. Ένα σκάφος περίπου 100 εκατομμυρίων δολαρίων, που είναι σχεδιασμένο για πολύπλοκη σεισμική έρευνα, χρησιμοποιείται για υποθαλάσσια αποτύπωση, που θα μπορούσε να εκτελεσθεί από ένα μικρότερο και λιγότερο κοστοβόρο γεωτεχνικό σκάφος.

Ένα κλασσικό φαινόμενο σπατάλης και μεγαλομανίας μιας χώρας που προμηθεύεται γεωτρύπανα και γεωφυσικά σκάφη, τα οποία υπολειτουργούν ή παραμένουν σε αδράνεια για πολύ χρόνο, αποδεικνύοντας ότι εξυπηρετούν κύρια γεωστρατηγικούς και πολιτικούς στόχους και όχι ερευνητικούς.

Η δραστηριότητα του σκάφους

Στο σημείο αυτό, θα προσπαθήσουμε από την δραστηριότητα του σκάφους αυτού στην περιοχή, να εξάγουμε συμπεράσματα για τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούνται. Το σκάφος έφθασε στην περιοχή στις 24/7/2026 και άρχισε να υλοποιεί ένα δίκτυο διαδρομών της τάξης των 17 χλμ. ή 9 μιλίων στα παράλια του Αναμούρ, που δεν δικαιολογούν κάποια σεισμική έρευνα, η οποία χρειάζεται μεγαλύτερες διαδρομές, όταν τα σεισμικά καλώδια που σέρνονται πίσω από το σκάφος έχουν μήκος τουλάχιστον 3 χιλιόμετρα. Στις 12/8 ελλιμενίσθηκε στο λιμάνι του TASUCU.

Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν προκύπτει ότι εκτελεί μάλλον ένα πρόγραμμα διασκόπισης και βυθομέτρησης (σχ. 4 με πράσινο χρώμα), το οποίο όπως παρατηρείται και στο συνημμένο σχέδιο βρίσκεται στα δυτικά της σχεδιαζόμενης διαδρομής του αγωγού (με κόκκινο χρώμα) και στα πρώτα 20 χιλιόμετρα αυτού, το συνολικό μήκος του οποίου προσδιορίζεται στα 101 χιλιόμετρα.

Το σκάφος εκκίνησε εκ νέου την επομένη 13/8 και αφού έκανε ορισμένες δοκιμαστικές διαδρομές στα ανοικτά του λιμένος κινήθηκε στις 14/8 στα ανοικτά του κόλπου της Αλεξανδρέττας όπου με βάση την εκδοθείσα NAVTEX 821/26 (σχ.4 άσπρο παραλληλόγραμμο), άρχισε την εκτέλεση σεισμικού προγράμματος, εντός μια περιοχής εμβαδού 2.467 τετρ.χλμ. με κατεύθυνση γραμμών βορειοδυτική – νοτιοανατολική (σχ.4). Το πρόγραμμα αυτό τελείωσε την 1/10/2026 μετά από μια μονοήμερη ενδιάμεση διακοπή στις 19/8 στο λιμάνι του TASUCU.

Την ίδια περίοδο εκδόθηκε νέα τουρκική NAVTEX (953/26) η οποία περιέκλειε την περιοχή του σχεδιαζόμενου αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ της Τουρκίας και των κατεχομένων της Κύπρου (σχ.3 περιβάλλουσα με άσπρο χρώμα γραμμή), που ήταν και ο αρχικός στόχος όπως είχε αναγγελθεί για την έρευνα του σκάφους Oruc Reis. Τα χαρακτηριστικά αυτής της NAVTEX είναι ότι παρουσιάζει ένα μεγαλύτερο ορθογώνιο στην περιοχή των τουρκικών παραλίων, όπου φαίνεται ότι εντάσσονται και οι αρχικές γραμμές που εκτελέσθηκαν στις 24/7, αλλά και αυτές που αρχίσαν να εκτελούνται μετά την 1/10/2026 (σχ.3 με κίτρινο και γαλάζιο χρώμα).

Από την ημερομηνία αυτή και μέχρι τις 23/10/2026 όπου ελλιμενίσθηκε στο λιμάνι του TASUCU εκτέλεσε ένα πρόγραμμα γεωφυσικών διασκοπήσεων και όχι σεισμικών ερευνών μέσα στην περιοχή της NAVTEX που περικλείει την εικαζόμενη χάραξη του μελλοντικού αγωγού φυσικού αερίου. Εικάζεται ότι πρόκειται για πρόγραμμα βυθομετρικής χαρτογράφησης όπως προκύπτει από την σχετική ταχύτητα του σκάφους και την πυκνότητα των διαδρομών.

Στο σχήμα 5 φαίνεται η συνολική δραστηριότητα του σκάφους Oruc Reis στην περιοχή από τις 24/7 έως τις 25/10 2026. Στο ίδιο σχήμα οι γραμμές που περιβάλλουν την Κύπρο, αποτελούν τις οριοθετήσεις ΑΟΖ κατά την Τουρκία (καφέ γραμμή/γαλάζια πατρίδα) και κατά την Κύπρο (άσπρη γραμμή).

Συμπεράσματα από τις δραστηριότητες του σκάφους 

Πρώτον, η Τουρκία συνεχίζει με συνέπεια να υλοποιεί τις λεκτικές ανακοινώσεις με πραγματικά έργα στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεύτερον, τα μεγέθη του υπό κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ της Τουρκίας και των Κατεχομένων, υποκρύπτουν μακροπρόθεσμα σχέδια και δεν εξαντλούνται στην ενεργειακή αυτονομία των Κατεχομένων. Εικάζεται ότι αποσκοπούν στην μεταφορά ενεργειακών πόρων από την ΑΟΖ της Κύπρου προς την Τουρκία.

Τρίτων, η πλήρης απουσία δικτύων επεξεργασίας του αερίου σε μια ακτίνα 150-200 χιλιομέτρων από το σημείο που θα προσγειωθεί ο αγωγός (Αναμούρ), πιθανώς υποκρύπτει μελλοντικά σχέδια ανάπτυξης ενεργειακών δικτύων της περιοχής και αναβάθμισής της. Τέταρτον, η επέκταση της ερευνητικής περιοχής στα παράλια του Αναμούρ και σε μια απόσταση 30 χλμ. περίπου από αυτό προς την θάλασσα, όπως φαίνεται στο σχήμα 3 (άσπρο παραλληλόγραμμο), ίσως υποδηλώνει ότι προβλέπονται επιπλέον έργα υποστήριξης στην περιοχή προσγειάλωσης του αγωγού.

Πέμπτον, η χρησιμοποίηση του σκάφους Oruc Reis για την εκτέλεση βυθομετρικών αποτυπώσεων στην περιοχή της διαδρομής του μελλοντικού αγωγού, αποδεικνύει ότι τα γεωφυσικά και γεωτρητικά σκάφη της Τουρκίας δεν εξυπηρετούν επιστημονικούς σκοπούς, αλλά κυρίως πολιτικούς.

Υπάρχει μια φαινόμενη αδιαφορία για το τεράστιο κόστος λειτουργίας τους που προκύπτει από μεγάλα διαστήματα αδράνειας, ή από χρησιμοποίηση τους σε ήσσονος σημασίας έργα που θα μπορούσαν να εκτελεσθούν οικονομικότερα από ειδικά βυθομετρικά σκάφη. Από τα έξι συνολικά διατιθέμενα γεωτρύπανα της Τουρκίας, τα τέσσερα χρησιμοποιούνται για πολύ διάστημα στον Εύξεινο πόντο στο κοίτασμα SAKARYA (Fatih, Yavuz, Kanuni και Abdülhamid Han), το πέμπτο (Yıldırım) είναι ελλιμενισμένο και αυτό στην περιοχή και μόνο το έκτο (Çağrı Bey) εκτελεί βαθιά γεώτρηση στα ανοικτά της Σομαλίας.

Τέλος, είναι υποχρέωση της Ελλάδας να παρακολουθεί με υψηλή υπευθυνότητα κάθε δραστηριότητα της Τουρκίας στις Ελληνικές και κυπριακές θάλασσες που σχεδόν πάντα υποκρύπτουν με επιστημονικούς σκοπούς και να αντιδρά κατάλληλα. Το σεισμικό πρόγραμμα που εκτέλεσε το Oruc Reis, είναι σε περιοχή εκτός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Το βυθομετρικό όμως πρόγραμμα που εκτελέσθηκε για την μελλοντική υλοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ Κύπρου και Κατεχομένων θίγει την κυπριακή ΑΟΖ. Στην ενέργεια αυτή Κύπρος διαμαρτυρήθηκε διπλωματικά και στον ΟΗΕ (22/8/2026) αλλά και στην Ευρωπαϊκή ένωση (12/10/2026), με καταδίκη του σχετικού μνημονίου συναντίληψης μεταξύ Τουρκίας και της παράνομης διοίκησης των Κατεχομένων.

Η Κίνα αντιμετωπίζει μείωση σχεδόν 40% στις θαλάσσιες εισαγωγές αργού πετρελαίου, ενώ η Ευρώπη λαμβάνει ειδοποιήσεις για μηδενική διάθεση προμηθειών από τον μεγαλύτερο προμηθευτή της. Ωστόσο, καμία από τις δύο πλευρές δεν διαθέτει την ικανότητα προβολής ισχύος που απαιτείται για τη διασφάλιση των θαλάσσιων οδών από τις οποίες εξαρτάται.

Η Γαλλία δεσμεύτηκε να αναπτύξει στρατεύματα, συστήματα ραντάρ και αμυντικά μέσα στο λιμάνι Γιανμπού της Σαουδικής Αραβίας, στην Ερυθρά Θάλασσα, με στόχο την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών από επιθέσεις των Χούθι. Εντούτοις, η περιορισμένη αυτή ανάπτυξη γαλλικών δυνάμεων στο Γιανμπού —οι οποίες δεν έχουν μάχιμο ρόλο— αναδεικνύει το χάσμα μεταξύ της οικονομικής έκθεσης και της στρατιωτικής ικανότητας των ίδιων των κρατών που πλήττονται περισσότερο.

Επιπλέον, επικριτές στη Γαλλία προειδοποιούν ότι η στάθμευση στρατιωτικών μέσων σε ένα ενεργό θέατρο επιχειρήσεων ενδέχεται να εμπλέξει περαιτέρω το Παρίσι και να καταστήσει τις γαλλικές δυνάμεις άμεσο στόχο των Χούθι. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να έχει περαιτέρω προεκτάσεις σε περίπτωση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής σύγκρουσης στην Ευρώπη, μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ.

Η νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή

Μια λιγότερο ικανή αρχιτεκτονική περιφερειακής ασφάλειας, σε συνδυασμό με έναν λιγότερο προβλέψιμο ρόλο των ΗΠΑ, αυξάνει την πιθανότητα εσφαλμένων υπολογισμών. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, για παράδειγμα, μέσω ενός ακούσιου πλήγματος κοντά στη Μέκκα, ενός επεισοδίου μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας στη Συρία που θα επεκτεινόταν στο πλαίσιο του “Συμφώνου της Μέκκας”, ή μιας κρίσης μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας που θα παρέσυρε εταίρους από τον Κόλπο, οι οποίοι δεσμεύονται από μια ρήτρα αμοιβαίας άμυνας που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη.

Οι Χούθι και η αξιοποίηση της ασύμμετρης στρατηγικής ως «νέα κανονικότητα»: Ο πόλεμος δεν αποτελεί πλέον πεδίο κυριαρχίας αποκλειστικά των κρατικών δρώντων. Οι Χούθι κατέδειξαν την αυξανόμενη ισχύ του ασύμμετρου πολέμου, αποδεικνύοντας ότι μη κρατικοί δρώντες μπορούν να αμφισβητήσουν στρατιωτικές δυνάμεις με τεχνολογική υπεροχή, χρησιμοποιώντας σχετικά φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), βαλλιστικούς πυραύλους, συστήματα επιτήρησης και επιθέσεις στη θάλασσα.

Οι επιχειρήσεις τους στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν διαταράξει την εμπορική ναυτιλία, έχουν αυξήσει το παγκόσμιο κόστος εφοδιαστικής αλυσίδας και έχουν αναδείξει τρωτά σημεία στα συμβατικά πλαίσια θαλάσσιας ασφάλειας. Οι ενέργειες των Χούθι καταδεικνύουν ότι ο σύγχρονος πόλεμος δεν κυριαρχείται πλέον αποκλειστικά από κράτη, γεγονός που επιβάλλει στρατηγικές ασφαλείας οι οποίες ενσωματώνουν δυνατότητες αντιμετώπισης drones, προστασία των εφοδιαστικών αλυσίδων, διπλωματία και σταθεροποίηση σε ζώνες συγκρούσεων.

Το Ιράν βρήκε, στις παράκτιες περιοχές που ελέγχουν οι Χούθι, μια οικονομική εναλλακτική λύση για τη συμβατική στρατιωτική ισχύ που απώλεσε κατά τη διάρκεια των έξι μηνών άμεσης σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Είναι πιθανό το μοντέλο αυτό να επαναληφθεί και σε άλλα σημεία της περιοχής, οπουδήποτε ένας μη κρατικός εταίρος ελέγχει κρίσιμες υποδομές ή διαδρομές διέλευσης.

Οι Χούθι ως «Οντότητες κρατικού Τύπου»

Οι Χούθι εξελίσσονται από ένα μη κρατικό αντάρτικο κίνημα σε μια «οντότητα κρατικού τύπου» (Near State Actors – NeSA) ασκώντας λειτουργίες που συνήθως συνδέονται με μια κανονική κυβέρνηση. Έχουν μεταβεί από μια αντάρτικη πολιτοφυλακή σε μια τέτοια οντότητα, εδραιώνοντας έλεγχο σε πολλαπλά πεδία – στην ξηρά, τον εναέριο χώρο και τα θαλάσσια εδάφη της Υεμένης.

Καταλαμβάνοντας στρατηγικούς παράκτιους κόμβους, το νησί Περίμ και το αρχιπέλαγος Χανίς, το κίνημα «Ανσάρ Αλλάχ» καθορίζει άμεσα τους όρους διέλευσης μέσω του Μπαμπ ελ Μαντέμπ και των παγκόσμιων ενεργειακών διαδρόμων. Μετά την κατάληψη της Σαναά, ανέπτυξαν διοικητικές δομές, φορολογικούς μηχανισμούς, θεσμούς ασφαλείας και πληροφοριών, καθώς και συστήματα ελέγχου της επικράτειας και των ελίτ – με τη χρήση, μεταξύ άλλων, «εποπτών».

Έρευνες δείχνουν ότι έχουν μετασχηματιστεί από μια αντάρτικη ομάδα σε μια αρχή που οικειοποιείται κρατικούς θεσμούς, συνδυάζοντας τη διακυβέρνηση με τον καταναγκασμό. Η αναβάθμισή τους σε καθεστώς που προσομοιάζει με κρατικό ενισχύεται περαιτέρω από τη σύναψη άμεσων διμερών συμφωνιών ασφαλείας με μεγάλες δυνάμεις – όπως με τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Μουσκάτ – παρακάμπτοντας τις παραδοσιακές διπλωματικές οδούς. Διαθέτοντας πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και ναυτικά συστήματα, καθώς και προηγμένα οπλοστάσια που έχουν περιέλθει στην κατοχή τους, ικανότητες πληγμάτων πολλαπλών επιπέδων και θεσμική διακυβέρνηση, επιβάλλουν με επιτυχία την παγκόσμια αναγνώριση της κυρίαρχης εξουσίας τους.

Οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή

Αυτές οι ποικίλες δυνατότητες τους επιτρέπουν να ασκούν επιρροή στη ναυτιλία και την ασφάλεια πέρα από τα σύνορα της Υεμένης. Η διπλωματική τους δράση, οι εταιρικές σχέσεις, το στρατιωτικό οπλοστάσιο, η εδαφική διακυβέρνηση, αλλά και οι αυξανόμενες εδαφικές τους φιλοδοξίες, καθιστούν τελικά τους Χούθι «Οντότητες κρατικού Τύπου» – μια κατάσταση που ενδέχεται, σε κάποιο μελλοντικό χρονικό σημείο, να οδηγήσει στην πλήρη μετατροπή τους σε κρατική οντότητα.

Η κρίση δημιουργεί επίσης πρότυπα ευθυγράμμισης. Το περιφερειακό δίκτυο του Ιράν έχει υποστεί πλήγματα σε διάφορους τομείς, ωστόσο οι Χούθι έχουν ενισχυθεί και έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Ο αυξανόμενος ρόλος τους σημαίνει ότι η εναπομείνασα περιφερειακή επιρροή της Τεχεράνης επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στην Υεμένη και την Ερυθρά Θάλασσα. Το “Σύμφωνο της Μέκκας” σηματοδοτεί την απαρχή ενός σχήματος ασφαλείας με άξονα τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν, αν και το εν λόγω σχήμα δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί στην πράξη.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν αποστασιοποιηθεί από το Ριάντ όσον αφορά την πολιτική για την Υεμένη, ενώ το Ισραήλ τηρεί μια περίπλοκη στάση απέναντι τόσο στη Σαουδική Αραβία όσο και στην Τουρκία. Παράλληλα, η Κίνα πλήττεται οικονομικά από την κρίση· διατηρεί ανοιχτούς τους διπλωματικούς διαύλους με την Τεχεράνη και έχει επιχειρήσει να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή. Επομένως, η νέα τάξη πραγμάτων ενδέχεται να μην έχει τη μορφή μιας σύγκρουσης μεταξύ δύο παγιωμένων στρατοπέδων.

Είναι πιθανό να περιλαμβάνει επικαλυπτόμενες εταιρικές σχέσεις, στο πλαίσιο των οποίων τα κράτη συνεργάζονται σε έναν τομέα, ενώ ανταγωνίζονται σε έναν άλλον. Αυτή η ευελιξία μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες, αλλά ταυτόχρονα καθιστά δυσκολότερη τη διαχείριση κρίσεων, καθώς οι επιπτώσεις ενός περιστατικού ενδέχεται να επεκταθούν σε διάφορες, άσχετες μεταξύ τους σχέσεις.

Διασταυρούμενες και σύνθετες σχέσεις

Τα ΗΑΕ διαφοροποιήθηκαν από τη Σαουδική Αραβία όσον αφορά την πολιτική για την Υεμένη, μετά τον διαχωρισμό της Χαντραμαούτ (Hadhramaunt) τον Δεκέμβριο του 2025, και δεν παρείχαν καμία υποστήριξη στο Ριάντ κατά την τρέχουσα κρίση. Παράλληλα, το Ισραήλ φέρεται να παρείχε βοήθεια στη Σαουδική Αραβία εναντίον των Χούθι, αξιοποιώντας τη δική του εμπειρία σε πλήγματα κατά στόχων των Χούθι.

Ωστόσο, οι Σαουδάραβες φαίνεται να απέφυγαν μια βαθύτερη συνεργασία, για προφανείς λόγους αλλά και λόγω των πιέσεων από τις ΗΠΑ για πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων – μια σύνδεση η οποία, σύμφωνα με Σαουδάραβες αξιωματούχους, παραμένει υπό την προϋπόθεση ύπαρξης μιας «μη αναστρέψιμης πορείας» προς την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση. Η Κίνα, η οποία είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένη λόγω των εισαγωγών πετρελαίου της, έχει τοποθετηθεί ως διπλωματικός διαμεσολαβητής μεταξύ του Ιράν και των αντιπάλων του.

Συνεχίζει να ασκεί πιέσεις για κατάπαυση του πυρός στα Στενά του Ορμούζ, ενώ παράλληλα φιλοξενεί Ιρανούς διπλωμάτες στο Πεκίνο — μια στάση που θα μπορούσε να διευρύνει το στρατηγικό της αποτύπωμα στην ασφάλεια του Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας, εάν παραμείνει το κενό που προκλήθηκε από την υποχώρηση της αμερικανικής παρουσίας.

Πιθανές πορείες δράσης

Οι ακόλουθες συστάσεις είναι ταξινομημένες ανά ενδιαφερόμενο μέρος και δίνουν προτεραιότητα σε μέτρα που είναι εφικτά εντός του χρονικού πλαισίου της τρέχουσας κρίσης, αντί για μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις που αποτελούν απλώς επιδιώξεις

Σαουδική Αραβία

Πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην παράκτια άρνηση και την αεράμυνα κρίσιμων υποδομών έναντι μιας μαξιμαλιστικής ανακατάληψης της βόρειας Υεμένης, η οποία ιστορικά δεν έχει αποφέρει αποφασιστικά αποτελέσματα. Οι Σαουδάραβες μπορούν να χρησιμοποιήσουν το Σύμφωνο της Μέκκας για την οικοδόμηση διαλειτουργικότητας (κοινή ISR, ολοκλήρωση αεράμυνας, κοινές ασκήσεις) – αντί να περιμένουν μια κρίση που πυροδοτεί για να δοκιμάσουν μια μη αποδεδειγμένη ρήτρα τύπου Άρθρου 5.

Οι Σαουδάραβες πρέπει να διατηρήσουν ενεργά τα κανάλια διαμεσολάβησης του Ομάν, του Πακιστάν και των απεσταλμένων του ΟΗΕ παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για να διατηρήσουν μια διαπραγματευμένη έξοδο.

Σύμφωνο της Μέκκας (Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Πακιστάν)

Το σύμφωνο μπορεί να προσπαθήσει να κλείσει το χάσμα μεταξύ της δηλωτικής αλληλεγγύης και της επιχειρησιακής ικανότητας: Τα μέλη του συμφώνου μπορούν να προσπαθήσουν να ορίσουν κανόνες ενεργοποίησης, να δημιουργήσουν έναν κοινό μηχανισμό διοίκησης και να παντρέψουν αποκλίνοντες εξοπλισμούς αμερικανικής, κινεζικής και τουρκικής προέλευσης πριν το σύμφωνο αντιμετωπίσει μια πραγματική δοκιμασία. Πρέπει να αποφύγουν την στρατηγική ασάφεια. Οι αντίπαλοι βαθμονομούνται με βάση τις επιβεβαιωμένες δυνατότητές τους και όχι με τα εύκολα ανακοινωθέντα.

Ηνωμένες Πολιτείες

Δέον όπως αναγνωρίσουν, ότι η επιλεκτική απόσυρση της εγγύησης ασφαλείας αποτελεί πλέον μια δομική – και όχι απλώς τακτική – επιλογή, και να θέσουν με σαφήνεια τις «κόκκινες γραμμές», ώστε να αποφευχθούν τυχόν λανθασμένοι υπολογισμοί από το Ιράν, τους Χούθι ή τους εταίρους στον Κόλπο.

Να υποστηρίξουν τον ανεφοδιασμό της Σαουδικής Αραβίας σε μέσα αεράμυνας (αναχαιτιστικούς πυραύλους, πυρομαχικά) – ακόμη κι αν αρνούνται τη συμμετοχή σε άμεσα πλήγματα – προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος να θεωρήσει το Ριάντ ότι πρέπει να αναζητήσει βοήθεια από το Ισραήλ ή άλλους, με τρόπους που θα αποσταθεροποιούσαν την ευρύτερη τάξη πραγμάτων.

Διεθνής Κοινότητα (ΟΗΕ, ΕΕ, Κίνα)

Πρέπει να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική διάσταση – 22 εκατομμύρια Υεμενίτες έχουν ανάγκη, 18,3 εκατομμύρια αντιμετωπίζουν οξεία επισιτιστική ανασφάλεια – ως αδιάσπαστο κομμάτι του ζητήματος ασφαλείας· μια καθαρά στρατιωτική επίλυση δεν θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει.

Επιπλέον, πρέπει να συντονίσουν τη διπλωματική πίεση αξιοποιώντας τον δίαυλο του Πεκίνου προς την Τεχεράνη και τον δίαυλο του Ομάν προς τους Χούθι, δεδομένου ότι κανένας μεμονωμένος εξωτερικός δρών δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή επιρροή και στις δύο πλευρές. Τέλος, να προετοιμάσουν από τώρα εναλλακτικά πλαίσια για την ασφάλιση της ναυσιπλοΐας και την αλλαγή των δρομολογίων των πλοίων, αντί να περιμένουν να κλείσει εντελώς ένα δεύτερο κρίσιμο πέρασμα (chokepoint).

Το κοινό νήμα σε όλα τα σενάρια που εξετάζονται εδώ είναι το εξής: ο πόλεμος στην Υεμένη έπαψε να αποτελεί μια περιφερειακή σύγκρουση τη στιγμή που μετατράπηκε σε μοχλό πίεσης εντός μιας πολύ ευρύτερης σύγκρουσης. Η ικανότητα του κινήματος των Χούθι να περιορίζει τις εξαγωγικές δραστηριότητες του μεγαλύτερου παραγωγού αργού πετρελαίου παγκοσμίως δεν πηγάζει πρωτίστως από τη στρατιωτική ισχύ των ίδιων των Χούθι – η οποία, σε απόλυτους αριθμούς, παραμένει περιορισμένη.

Πηγάζει από μια δομική ευπάθεια: Την ύπαρξη δύο ταυτόχρονων κρίσιμων περασμάτων, την επιλεκτική απόσυρση της αμερικανικής εγγύησης ασφαλείας και την απουσία κάποιου περιφερειακού δρώντα ικανού, προς το παρόν, να υποκαταστήσει αυτή την εγγύηση.

Το “Σύμφωνο της Μέκκας” αποτελεί την πιο σαφή θεσμική απάντηση σε αυτό το κενό, ωστόσο – όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι εμπνευστές του – παραμένει μια πολιτική δέσμευση που αναζητά ακόμη το επιχειρησιακό της περιεχόμενο. Οτιδήποτε συμβεί στη συνέχεια στη Μόχα, στο Περίμ ή στα νησιά Χανίς θα ερμηνευθεί από το Ριάντ, την Τεχεράνη, την Ουάσιγκτον, το Ισλαμαμπάντ και το Πεκίνο ως σήμα σχετικά με το ποιος ελέγχει τις παγκόσμιες αρτηρίες του πετρελαίου. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, ένας πόλεμος που πολλοί είχαν πάψει να παρακολουθούν ,να εξελιχθεί σε μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες στην περιοχή.