Η MagentaTV, που αποτελεί εξέλιξη της COSMOTE TV, ξεκινά τη νέα σεζόν έχοντας φτάσει το ορόσημο των 800.000 συνδρομητών, επιβεβαιώνοντας την ηγετική της θέση στην ελληνική αγορά streaming και συνεχίζοντας να εμπλουτίζει το περιεχόμενό της με premium επιλογές για όλη την οικογένεια.

Κορυφαίο αθλητικό θέαμα στα κανάλια Magenta Sport

Τα κανάλια Magenta Sport αποτελούν και φέτος τον κορυφαίο προορισμό για τους λάτρεις του αθλητισμού. Στο ποδόσφαιρο, η Stoiximan Super League παίζει μπάλα στη MagentaTV, με τους εντός έδρας αγώνες των ΑΕΚ, Ολυμπιακού, ΟΦΗ, Βόλου Elabet, Κηφισιάς και Παναιτωλικού, ενώ, στο πλαίσιο της συμφωνίας με τη Nova για τα κανάλια Novasports, οι συνδρομητές της MagentaTV θα μπορούν να δουν και τα εντός έδρας ματς των ΠΑΟΚ, Άρη, Λεβαδειακού, Ατρόμητου, Αστέρα Aktor και Καλαμάτας. Επιπλέον, θα μπορούν να απολαύσουν όλη τη δράση από το UEFA Champions League, το UEFA Europa League και το UEFA Conference League, από τη League Phase έως και τους τελικούς. Το ποδοσφαιρικό «μενού» της MagentaTV συμπληρώνουν κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, όπως η Serie A, η LaLiga EA Sports, η Liga Portugal Betclic, η SkyBet EFL Championship, η William Hill Scottish Premiership και η Cyprus League by Stoiximan. Οι συνδρομητές μπορούν, επίσης, να παρακολουθήσουν το πρωτάθλημα της Premier League μέσω των καναλιών Novasports. Ακόμη, τα αθλητικά κανάλια Magenta Sport εμπλουτίζονται με τα νέα κανάλια Magenta Sport 1 League, Magenta Sport 2 League, Magenta Sport 3 League & Magenta Sport 4 League, τα οποία θα φιλοξενούν τους αγώνες της Stoiximan Super League και της LaLiga ΕΑ Sports.

Στο μπάσκετ, οι συνδρομητές θα μπορούν να παρακολουθήσουν αγώνες από το NBA και το WNBA, καθώς και μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπως ACB Liga Endesa, Copa del Rey, Supercoppa, Turkish Super League και FIBA Basketball Champions League. Παράλληλα συνεχίζουν να απολαμβάνουν μέσω των καναλιών Novasports τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μπάσκετ της EuroLeague. Το αθλητικό περιεχόμενο της MagentaTV περιλαμβάνει, επίσης, κορυφαίες διοργανώσεις για τους φίλους του τένις (ATP Masters 1000, ATP 500, ATP 250, ATP Finals, Next Gen Finals), του μηχανοκίνητου αθλητισμού (MotoGP, WRC, ERC, DTM) και των μαχητικών σπορ (UFC, Oktagon).

Magenta Series & Magenta Cinema: Πρεμιέρες all-star cast ταινιών και σειρών από τα μεγαλύτερα studios

Τα κανάλια Magenta Series και Magenta Cinema φέρνουν μεγάλες κινηματογραφικές πρεμιέρες και all-star cast σειρές, σε συνεργασία με κορυφαία διεθνή studios, όπως η Paramount και το BBC. Ανάμεσα στις ταινίες που ξεχωρίζουν περιλαμβάνονται το «Paw Patrol: The Dino Movie», το «Scream 7», το «Scary Movie (2026)», το «In the Grey», το «Couture» κ.ά. Στις σειρές, η σεζόν ξεκινά δυναμικά με την επιστροφή του «MobLand», την 4η σεζόν του «Tulsa King» (πρεμιέρα 17 Οκτωβρίου), τη 2η σεζόν του «Dexter: Resurrection» (πρεμιέρα 31 Οκτωβρίου), καθώς και την 3η σεζόν του «Landman». Οι νέοι κύκλοι των δημοφιλών σειρών «Lioness», «Yellowjackets», «The Marshals», «CIA», «NCIS: Origins», «Boston Blue», «Ghosts», καθώς και η σειρά «Agatha Christie’s Tommy & Toupence» συμπληρώνουν την τηλεοπτική agenda της νέας σεζόν.

Επιπλέον, η νέα τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε στη MagentaTV με την προβολή των βραβείων Emmy®, ενώ θα ακολουθήσουν φέτος και τα βραβεία OSCARS® και Critics’ Choice, προσφέροντας στους συνδρομητές της πρόσβαση στο κόκκινο χαλί και στις επίσημες τελετές βράβευσης σπουδαίων καλλιτεχνών της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Η MagentaTV αξιοποιώντας τις διεθνείς συνεργασίες του Ομίλου Telekom, συνεχίζει να δίνει στους συνδρομητές της, μέσα από τα συνδυαστικά πακέτα «MagentaTV με Netflix», τη δυνατότητα να έχουν σε μία συνδρομή, με πολύ ελκυστική τιμή, πρόσβαση στο Netflix και να απολαμβάνουν ατελείωτες ταινίες, σειρές και τηλεοπτικές εκπομπές.

Πρωτότυπο ελληνικό περιεχόμενο στη MagentaTV

Το κανάλι Magenta History υποδέχεται τη νέα σεζόν με περισσότερες από 15 νέες πρωτότυπες παραγωγές και συμπαραγωγές MagentaTV, αφιερωμένες στην ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό. Μεταξύ άλλων, ξεχωρίζουν η επιστροφή της δημοφιλούς εκπομπής «Μηχανή του Χρόνου» με τον Χρίστο Βασιλόπουλο για 11η συνεχόμενη χρονιά, οι σειρές ντοκιμαντέρ «Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα» με τον «Αrchaestoryteller» Θοδωρή Παπακώστα, «Έλληνες των άστρων» με Έλληνες επιστήμονες στην πρώτη γραμμή της διαστημικής εξερεύνησης, καθώς και τα ντοκιμαντέρ «Το κενό ανάμεσα» για την ιστορία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και οι διεθνείς συμπαραγωγές «Yamanya: Οι Ξεχασμένοι πρόγονοι μας» για την μετανάστευση των πληθυσμών των Yamnaya στην Ευρώπη και «Άρτεμις & Απόλλων: Μυστικά των Θεών» με την διακεκριμένη ιστορικό Μπέτανυ Χιούζ.

Το πρωτότυπο ελληνικό περιεχόμενο της MagentaTV έρχεται να εμπλουτίσει και η νέα ελληνική σειρά μυθοπλασίας «Σχέδιο Οδυσσέας», σε παραγωγή MagentaTV. Η σειρά 6 επεισοδίων, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Γκικαπέππα, βασίζεται στο best-seller βιβλίο του Δημήτρη Σίμου «Ο θάνατος του Οδυσσέα». Στο επίκεντρο βρίσκεται μια σειρά ανεξήγητων δολοφονιών, που συνδέονται με ένα απόρρητο πρόγραμμα στρατολόγησης ορφανών παιδιών τη δεκαετία του ’70.

Πλούσιο παιδικό πρόγραμμα

Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα της MagentaTV έχει και το παιδικό περιεχόμενο, με αγαπημένους ήρωες, συναρπαστικές περιπέτειες και ιστορίες γεμάτες φαντασία για τους μικρούς τηλεθεατές. Μέσα από τα 6 παιδικά κανάλια της πλατφόρμας (Disney Channel, Disney Junior, Baby TV, SMILE, duck TV και Keedoo), προβάλλονται καθημερινά αγαπημένες σειρές και ταινίες, ενώ στα κανάλια Magenta Cinema τα παιδιά μπορούν να απολαύσουν πρεμιέρες ταινιών, όπως «Τομ και Τζέρι: Η απαγορευμένη πυξίδα», «Τρίχες Κατσαρές», «Η Έλι και η παρέα των φαντασμάτων», «Δαβίδ: Το αγόρι που έγινε θρύλος» κ.ά. Παράλληλα, στον Οn Demand κατάλογο της MagentaTV περιλαμβάνονται πάνω από 2.500 επεισόδια παιδικών σειρών.

Ζήτησε επίσης να αναδειχθεί στον ΟΗΕ το Κυπριακό ως διεθνές ζήτημα εισβολής και κατοχής, με επανέναρξη συνομιλιών βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ, σε συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία, αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και κατάργηση εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων.

Ως προς τον ελληνοτουρκικό διάλογο, υπογράμμισε ότι αφορά την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, με την ελληνική κυριαρχία και την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών εκτός συζήτησης. Ζήτησε ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών και της Βουλής για τις προτάσεις και τις συνεννοήσεις με την Τουρκία και τυχόν απαιτήσεις της σχετικά με την εγκατάσταση οπλικών συστημάτων στα νησιά. «Κανένας πρωθυπουργός δεν διαθέτει λευκή επιταγή για αποφάσεις που δεσμεύουν το μέλλον της χώρας», τόνισε.

Σε ξεχωριστή παρέμβαση, χαρακτήρισε σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα τη σύμπραξη του Κασιδιάρη με τη «Συμμαχία Ελλήνων», με την οποία συνδέονται τρεις εν ενεργεία βουλευτές. Για τη συμμετοχή του σχηματισμού στις εκλογές, ξεκαθάρισε «Αυτό δεν θα το αποφασίσει ο Κασιδιάρης, αλλά η Δικαιοσύνη».

«Η δημοκρατία δεν φοβάται. Η δημοκρατία, όμως, θυμάται. Έχει θεσμική και ιστορική μνήμη», τόνισε και αναφέρθηκε στον φασισμό και τον ναζισμό, στη δικτατορία και στην εθνική προδοσία της Κύπρου. Υπενθύμισε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου και την καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.
Υπογράμμισε ότι η αντιμετώπιση της ακροδεξιάς απαιτεί πειστικές απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, στην οικονομική ανασφάλεια, στην ακρίβεια και στην απώλεια θέσεων εργασίας. Καταλόγισε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι έχει ξεχάσει αυτή την ευθύνη, τόσο με τις πολιτικές της στην καθημερινότητα όσο και με τη στάση της απέναντι στους θεσμούς.

Η αρνητική όψη του θανάτου δεν περιορίζεται σε αυτό που φεύγει και χάνεται. Στιγματίζει ταυτόχρονα και όσα αφήνει πίσω του. Ρωτά πόσο πάλεψε κανείς με τους περιορισμούς του και αν μπόρεσε να δει αρκετά μακριά, ώστε οι ψευδαισθήσεις για την αλήθεια να μην αμαυρώσουν την ίδια την αλήθεια. Η καταλυτική δύναμη του θανάτου δεν βρίσκεται στο γεγονός της έλευσής του, αλλά σε όσα συμβολίζει και αντανακλά η διαδικασία του. Βρίσκεται στη στάση εκείνη που αντέχει να σταθεί απέναντι σε ό,τι την ξεπερνά και ανοίγει καινούργια ερωτήματα για τη διαχείριση του πολύτιμου χρόνου και των πόρων.

Ο θάνατος δεν είναι ποτέ ένα απλό τέλος

Ως γεγονός και ως διαδικασία, ο θάνατος φέρνει αντιμέτωπη τη δημιουργική διάσταση της ύπαρξης με την αίσθηση της ευθύνης. Δεν φοβάται να δει ότι η διοχέτευση του χρόνου και των πόρων δεν μπορεί να ανατίθεται στις μαριονέτες της κοινωνίας, σε εκείνους δηλαδή που υπόσχονται όσα δεν είναι σε θέση να προσφέρουν. Αντλεί, αντίθετα, θάρρος από τον ίδιο τον στοχασμό του θανάτου και αναγνωρίζει ότι η διακυβέρνηση της κοινωνίας παραμένει πρωτίστως προσωπικό μέλημα.

Η τοξική, αρνητική, ανένδοξη όψη του θανάτου κρύβει μια δύναμη κατεργασίας που παραμένει ελπιδοφόρα για όσους έχουν το κουράγιο να τη διαχειριστούν. Η ωμότητά της αποκαλύπτει τα ζωτικά ερωτήματα για το τι έλαβε χώρα και για το πώς θέλησε κανείς να αντισταθεί.

Υπό αυτή την έννοια, ο θάνατος, όταν εντάσσεται στην ευρύτερη εξίσωση της ζωής, γεννά τον βαθύτερο προβληματισμό. Επιβάλλει ένα νέο αφήγημα για το διαδικαστικό της ζωής και για την κοινωνία. Για το πώς διοικείται και για το ποια εξουσία καθορίζει τελικά την ταυτότητα εκείνων για λογαριασμό των οποίων αποφασίζει.

Ο θάνατος όμως δεν αφυπνίζει αυτομάτως, ούτε επειδή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κοινωνίας. Η δύναμή του βρίσκεται στη διάθεση του ανθρώπου να αντιπαρατεθεί με όσους διακυβεύουν το μέλλον. Η αδυναμία της κοινωνίας να αντιδράσει σε όσους την εκμεταλλεύονται θα παραμένει πραγματικότητα όσο τα μέλη της επιλέγουν σιωπηλά να μένουν μέρος της, για να μην ταράξουν τις ισορροπίες. Τότε ο θάνατος δεν μπορεί να έχει καταλυτική επίδραση, γιατί η δυνατότητα και η ευκαιρία της αλλαγής έχουν εξαϋλωθεί με τον ίδιο άδοξο τρόπο με τον οποίο εξαϋλώθηκε και η ίδια η ζωή.

Στην ατζέντα των συνομιλιών αναμένεται να βρεθούν το εμπόριο, η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη, καθώς και άλλα γεωπολιτικά. ζητήματα, μεταξύ των οποίων η Ταϊβάν και το Ιράν. Κατά την έναρξη της ομιλίας του, ο Ντόναλντ Τραμπ καλωσόρισε τον Σι Τζινπίνγκ στον Λευκό Οίκο, επισημαίνοντας ότι είναι ο πρώτος Κινέζος ηγέτης που πραγματοποιεί για δεύτερη φορά επίσημη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε στον Λευκό Οίκο», ανέφερε ο Αμερικανός πρόεδρος, προσθέτοντας ότι ο ίδιος και ο Σι έχουν οικοδομήσει μια «πραγματικά σπουδαία φιλία». Ο Τραμπ δήλωσε επίσης «υπερήφανος» για τη σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας.

Η λαμπρή υποδοχή στον Σι

Το πρωτόκολλο θέλει τον Αμερικανό πρόεδρο να μην πηγαίνει σχεδόν ποτέ να υποδεχθεί ξένο ηγέτη στο αεροδρόμιο. Ο Ντόναλντ Τραμπ το αψήφησε χθες Τετάρτη, υποδεχόμενος προσωπικά τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ, ενώ ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησής του ανακοίνωνε παράλληλα πως παρατείνεται η ανακωχή στον εμπορικό πόλεμο ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Πεκίνο ως τουλάχιστον τις αρχές του 2027.

Το αεροσκάφος της Air China το οποίο μετέφερε τον Σι Τζινπίνγκ προσγειώθηκε χθες (σ.σ. περί τις 00:40 σήμερα ώρα Ελλάδας) στην αεροπορική βάση Άντριους, όχι μακριά από την Ουάσιγκτον, όπου άγημα 21 ανδρών και μαχητικά αεροσκάφη είχαν λάβει θέσεις προς τιμή του κινέζου προέδρου, ο οποίος ξεκινά τριήμερη επίσκεψη στις ΗΠΑ, κι είχε στρωθεί κόκκινο χαλί. Ακούστηκαν κανονιοβολισμοί κι ανακρούστηκαν οι δυο εθνικοί ύμνοι από μπάντα της πολεμικής αεροπορίας.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, συνοδευόμενος από την πρώτη κυρία Μελάνια Τραμπ, αντάλλαξε χειραψία με τον ομόλογό του, που ταξίδεψε με τη σύζυγό του Πενγκ Λιγιουάν· τα ζευγάρια βάδισαν πλάι-πλάι, με προπορευόμενους τους δυο αρχηγούς κρατών, στον κόκκινο διάδρομο για τη σύντομη τελετή υποδοχής, που συμπεριέλαβε υπέρπτηση στρατιωτικών αεροσκαφών, ιδίως σχηματισμού βομβαρδιστικών B-1 και καταδιωκτικών F-22 — υπερθέαμα από αυτά στα οποία αρέσκεται ο ρεπουμπλικάνος. Κατόπιν αναχώρησαν ο καθένας χωριστά. Οι ηγέτες θα βρεθούν αργότερα στον Λευκό Οίκο, όπου προγραμματίζεται νέα τελετή υποδοχές με στρατιωτικές τιμές. Ωστόσο, πιθανόν ο κυριότερος σκοπός της συνάντησης έχει επιτευχθεί ήδη.

«Συμφωνήσαμε σήμερα (σ.σ. χθες Τετάρτη) να παρατείνουμε (…) την οικονομική αποκλιμάκωση ανάμεσα στις δυο χώρες μας, που επρόκειτο να λάβει τέλος τη 10η Νοεμβρίου (…) ώστε να έχουμε περισσότερο χρόνο για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε στο οικονομικό επίπεδο», εξήγησε ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ στο Fox News. Η εμπορική ανακωχή πλέον προβλέπεται να τελειώσει τη 10η Ιανουαρίου 2027 Οι δυο υπερδυνάμεις αποφάσισαν τον Οκτώβριο του 2025 να αναστείλουν την ανταλλαγή ομοβροντιών τελωνειακών δασμών και περιοριστικών για το εμπόριο μέτρων που κλόνισαν την παγκόσμια οικονομία.

Πέρα από το διμερείς εμπορικές σχέσεις, τους τελωνειακούς δασμούς, τις κινεζικές σπάνιες γαίες, τη συνάντηση αναμένεται να απασχολήσουν τα ζητήματα ασφαλείας που εγείρονται εξαιτίας της προόδου της τεχνητής νοημοσύνης και ακανθώδεις υποθέσεις, πάνω απ’ όλα διεθνείς ένοπλες συρράξεις, ανάμεσά τους αυτές των ΗΠΑ και του Ιράν –το Πεκίνο είναι ο σημαντικότερος οικονομικός σύμμαχος της Τεχεράνης– και της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Κι ακόμη, το ζήτημα της αμερικανικής υποστήριξης στην Ταϊβάν.

Ανάμεσα στις πιο πομπώδεις εκδηλώσεις επ’ ευκαιρία της επίσκεψης θα είναι στρατιωτική παρέλαση. Θα παρατεθεί εξάλλου επίσημο δείπνο στον κινέζο πρόεδρο Σι από τον Αμερικανό ομόλογό του, στο οποίο έχουν προσκληθεί κορυφαία στελέχη πολυεθνικών εταιρειών (ανάμεσά τους ο επικεφαλής της OpenAI Σαμ Όλτμαν, ο επικεφαλής της Nvidia Τζενσέν Χουάνγκ, ο επικεφαλής των Tesla, X και Space X Ίλον Μασκ…).

Πρόκειται για την πρώτη επίσκεψη του Σι στις ΗΠΑ από το 2023 –όταν πήγε στην Καλιφόρνια για τη σύνοδο της APEC, όπου συναντήθηκε με τον προκάτοχο του κΤραμπ στην προεδρία, τον Τζο Μπάιντεν– και την πρώτη στον Λευκό Οίκο έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια. Θα είναι η τρίτη απευθείας συνάντησή του με τον κ. Τραμπ αφότου επέστρεψε την προεδρία. Πιθανόν θα βρεθούν άλλες δυο φορές μέσα στη χρονιά: στις συνόδους της APEC στην Κίνα και της G20 στη Φλόριντα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ τον είχε προσκαλέσει να επισκεφτεί τον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της, επίσης θεαματικής, επίσκεψής του στο Πεκίνο τον Μάιο. Η συμφωνία που υπογράφτηκε προχθές Τρίτη ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Δανία και τη Γροιλανδία για την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο νησί της Αρκτικής ενδέχεται να ρίξει σκιά στις συνομιλίες.

Η κυβέρνηση Τραμπ δικαιολογεί την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην πελώρια νήσο επικαλούμενη «εθνικά συμφέροντα» των ΗΠΑ και υποστηρίζοντας ότι αντίπαλοι της Ουάσιγκτον, όπως η Ρωσία και η Κίνα, θα ήθελαν να «την ελέγξουν» και η Κοπεγχάγη αδυνατούσε να αποτρέψει κάτι τέτοιο.

Η εκλογική άνοδος του “ακραίου” κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), ως νέου, μοναδικού πλέον “λαϊκού κόμματος” (Volkspartei) της Γερμανίας, τροφοδοτείται τόσο από “συντηρητική” ιδεολογική πεποίθηση, όσο και από τη διάχυτη απογοήτευση και επιθυμία τιμωρίας των παραδοσιακών κομμάτων και την προφανή λαϊκή πίεση για “αλλαγή”. Ένας συνδυασμός που μόνο επιφανειακά φαντάζει αντιφατικός, καθώς, όπως συμφωνούν σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αναλυτές, αυτοί οι “κινητήριοι μοχλοί” αλληλοσυμπληρώνονται στην πράξη και έτσι εξηγείται και η σταθεροποίηση των ποσοστών του κόμματος κοντά στο 30%.

Ξεχωριστή, και εντελώς διαφορετική από το AfD είναι η ειδική περίπτωση του έτερου “ακραίου” κόμματος, “die Linke” (Η Αριστερά) και ακόμα περισσότερο “Η Αριστερά” του Βερολίνου, η οποία με ποσοστό 25,7% και αρχηγό την τουρκικής καταγωγής Ελίφ Εράλπ θριάμβευσε στις εκλογές για τη δημαρχία του Βερολίνου, ενώ παγγερμανικά κυμαίνεται γύρω στο 10%.

Περισσότερο συγκεντρωτικό κράτος με λιγότερη όμως αστυνομία (Let’s defund the police!). Περισσότεροι φόροι και 220.000 “κοινωνικοποιήσεις-απαλλοτριώσεις” και ανακαινίσεις κατοικιών. Περισσότερες wook-ιδέες και όσο δυνατόν λιγότερο “ναζί” στο πολυπολιτισμικό Βερολίνο. Πρόσθετα κοινωνικά επιδόματα και το αργότερο μέχρι το 2040 “κλιματική ουδετερότητα”. Κλιμακούμενος “αυθεντικός” αντισημιτισμός αραβικής “κοπής” και σταθερά “θολή” σχέση με τη Ρωσία, την ειρήνη και τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Μεγαλύτερη παρασιτική αυτοσυντήρηση “ημετέρων” από κρατικά χρήματα και κανένα “τείχος προστασίας” (Brandmauer) απέναντι σε αυτοαποκαλούμενους “ειρηνοποιούς” από τις οργανωμένες αραβογερμανικές και αφρογερμανικές εγκληματικές φατρίες (βλ. Remmo-Clan), οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, λειτουργούν στο Βερολίνο από καιρό παράλληλα με το ισχύον “αστικό” νομικό σύστημα και την “πατριαρχική” κρατική εξουσία, και έγιναν, σημειολογικά τουλάχιστον, “κοινωνικά αποδεκτοί” (salonfähig) μετέχοντας και αυτές το βράδυ των εκλογών στα πάρτι νίκης της “Αριστεράς”. 

“Αριστερή” πολιτική Βερολίνου/πρόταση “Alle hinein”

Αυτές είναι μερικές μόνο παράμετροι από την επίσημη – και μη επίσημη – πολιτική ατζέντα και από το μοντέλο διακυβέρνησης του Βερολίνου από την βερολινέζικη Αριστερά (die Linke). Μια “προοδευτική” πρόταση θεμελιακής αναθεώρησης, όπως λέγεται, του μοντέλου διακυβέρνησης της πόλης, που μετά τον εκλογικό θρίαμβο του δεν φαντάζει και τόσο απόμακρη, καθώς, παρά τις όποιες σοβαρές διαφοροποιήσεις τους, ιδιαίτερα στο ευαίσθητο ζήτημα του “αντισημιτισμού της Αριστεράς”, τα άλλα δύο κόμματα της “ευρύτερης Αριστεράς”, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και οι Πράσινοι (Die Grünen), δύσκολα δεν θα υποκύψουν στις σειρήνες της εξουσίας, ιδιαίτερα στο Βερολίνο. 

Με τα σημερινά δεδομένα η άλλη εναλλακτική πρόταση κυβέρνησης συνασπισμού στο Βερολίνο των δύο αυτών κομμάτων με τους καταρρακωμένους εκλογικά και σε βαθιά κρίση ευρισκόμενους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) φαίνεται απίθανη. Η πάλαι ποτέ γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που παραδοσιακά επιδίωκε να συνδυάσει έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία, κράτος δικαίου, κοινωνική οικονομία της αγοράς και ιδιωτική ιδιοκτησία, έπαψε εδώ και χρόνια ν’ αποτελεί “λαϊκό κόμμα” κι ένα σημαντικό μέρος των στελεχών του επιδιώκει την ριζοσπαστικότητα και στροφή προς τ΄ αριστερά, μήπως και επιβιώσει μέσω της διολίσθησης σε θέσεις εκτός κλασικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν ακόμα εκείνα τα αντανακλαστικά και η διαχρονική ικανότητά της να διατυπώνει, σε αντίθεση με το καταρρέον CDU, απροσπέλαστες “κόκκινες γραμμές” για τους συνασπισμούς που επιδιώκει. Μόνο ένα παράδειγμα “αριστερής πολιτικής” made in Berlin για το μεταναστευτικό, που όμως είναι ενδεικτικό για την γενική κοσμοθεώρηση της βερολινέζικής “die Linke”, που κατά τα φαινόμενα ξεπερνά σε εξτρεμισμό και την εθνική Αριστερά. 

Με κεντρικό σύνθημα “Όλοι μέσα” (Alle hinein) η μεταναστευτική πολιτική της Αριστεράς επικεντρώνεται κατά βάση στην επέκταση έτι περαιτέρω των δικαιωμάτων παραμονής των μεταναστών. Έτσι στις βασικές προτάσεις του κόμματος περιλαμβάνονται μ. α. :

• Θέσπιση μιας πανεθνικής ρύθμισης με βάση συγκεκριμένη ημερομηνία-ορόσημο (Stichtagsregelung) για τη νομιμοποίηση της παραμονής των μεταναστών.
• Επέκταση του λεγόμενου “Δικαιώματος Ευκαιρίας Διαμονής” (Chancen-Aufenthaltsrecht).
• Εφαρμογή προσωρινών μέτρων για την αναστολή των απελάσεων.
• Αξιοποίηση της “Επιτροπής Ανθρωπιστικών Περιπτώσεων”  (Härtefallkommission) με σκοπό να δοθεί προοπτική παραμονής σε όσο το δυνατόν περισσότερους μετανάστες.

Η άνοδος της “Αριστεράς”

Γι αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο που “Η Αριστερά” ψηφίστηκε από το 51% των Μουσουλμάνων, όπως ακριβώς και στις γειτονιές όπου πληθυσμιακά υπερισχύουν μετανάστες. Αντίθετα, και παρά αυτά, οι χριστιανοί μετανάστες προτίμησαν το CDU ή το SPD, ενώ τα ποσοστά του AfD ήταν δυσανάλογα πολύ μικρά σε σχέση με την απήχησή του παγγερμανικά, με εξαίρεση στους μετανάστες γερμανικής καταγωγής από τη Ρωσία.

Έχει ενδιαφέρον επίσης ότι μεταξύ των μεταναστών ψηφοφόρων παρατηρείται και η μεγαλύτερη αποχή από την εκλογική διαδικασία επειδή, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν αισθάνονται πως εκπροσωπούνται επαρκώς από κανένα κόμμα. Κάτι που σημαίνει ότι μελλοντικά πιθανόν να δημιουργηθούν αμιγώς θρησκευτικά ή και εθνικά κόμματα στη Γερμανία. 

Είναι ενδεικτικό επίσης ότι το όντως πολύ πιεστικό θέμα της στέγασης, που σε συνδυασμό με την επιδιωκόμενη κοινωνικοποίηση των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων ακινήτων έγινε και η προεκλογική σημαία της Αριστεράς, αφορούσε πρωτίστως τις νεώτερες ηλικίες, που είναι εκείνες που για μήνες και χρόνια αγωνίζονται χωρίς επιτυχία να βρουν, έστω μια ακριβή, στέγη στη γερμανική πρωτεύουσα.

Έτσι όπως ήταν αναμενόμενο, το κόμμα αυτό κατάφερε να κερδίσει πανηγυρικά κυρίως στις ηλικιακές ομάδες 16 έως 24 ετών, βασικό χαρακτηριστικό των οποίων είναι σήμερα η οικονομική και ιστορική αμάθεια, συγκεντρώνοντας ποσοστό άνω του 40%, ενώ το ποσοστό αυτό στις νεαρές γυναίκες ξεπέρασε ακόμα και το 50%.

Για την ισλαμολόγο Σουζάνε Σρέτερ είναι πάντως σαφές γι αυτό που συμβαίνει σήμερα στο κοσμοπολίτικο και πολυπολιτισμικό Βερολίνο: Τα τεράστια εκλογικά κέρδη της Αριστεράς οφείλονται πρωτίστως σε “μια εθνοτική προεκλογική εκστρατεία, η οποία απευθύνεται σε ισλαμιστικά περιβάλλοντα”, προειδοποιώντας παράλληλα ότι “με αυτόν τον τρόπο ενισχύονται εγκληματικές φατρίες και υποστηρικτές της τρομοκρατίας”.

Δεν είναι πάντως λίγοι οι πολιτικοί αναλυτές που επισημαίνουν ότι ξεκινώντας από το Βερολίνο η Γερμανία βιώνει την απαρχή εθνοτικών προεκλογικών εκστρατειών. Κόμματα όπως η Αριστερά απευθύνονται πλέον σε εθνικό επίπεδο όχι καθολικά στους πολίτες αλλά στοχευμένα σε συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων στα τουρκικά ή στα αραβικά. Γι αυτό το κόμμα οι θρησκευτικές και εθνοτικές ταυτότητες είναι πιο σημαντικές από τους μεμονωμένους πολίτες.

Εξαχρείωση των ηγετών

Τα πολλά μηνύματα πάντως των εκλογών στη Γερμανία, που παρά την υποχώρηση λόγω της πολύμορφης κρίσης που περνά, είναι πανευρωπαϊκά και μας αφορούν άμεσα. Και όποιος δεν το βλέπει ή παραμένει στην επιδερμική θεώρησή τους, όπως κάνουν πολλοί στην Ελλάδα, μπορεί μια μέρα, στο κοντινό μέλλον, να “πέσει από τα σύννεφα” διαπιστώνοντας πολύ αργά ότι όντως “το αστικό κέντρο έχει πεθάνει” ή να “αργοπεθαίνει” και στη δική του χώρα, παρά τους όποιους επικοινωνιακούς μύθους περί κυβερνησιμότητας κάποιων “αναντικατάστατων”, νεοφιλελεύθερων πολιτικών του “κέντρου”.  

ΥΓ. Τι θέλουν άραγε να μας πουν όταν φωτογραφίζονται με στρατιωτικές ενδυμασίες οι ευρωπαίοι ηγέτες; Υπονοούν πως ετοιμάζονται για πόλεμο, παρότι οι λαοί που κυβερνούν τους εξευτελίζουν συνεχώς στις εκλογικές αναμετρήσεις;  Στη σύνοδο κορυφής της Αρκτικής την περασμένη εβδομάδα αποκαλύφτηκε το κυρίαρχο πλέον πολιτικό κλίμα της απόλυτης πνευματικής εξαχρείωσης των ευρωπαίων ηγετών. 

Επίμονα, σχεδόν εμμονικά, δεν θέλουν να δώσουν καμιά ευκαιρία στη διπλωματία, πόσο μάλλον στην ειρήνη. Προδίδουν την ειρήνη και αφήνουν απροστάτευτους τους λαούς τους να υποστούν τις δυσβάσταχτες οικονομικές συνέπειες ενός ήδη πενταετούς σχεδόν πολέμου, που θα μπορούσε να μη ξεκινήσει ποτέ ή να σταματήσει τις πρώτες εβδομάδες.  Μια υπόθεση που σιγά-σιγά γίνεται πραγματικότητα : Όποιο και να είναι το κόστος για τους ευρωπαϊκούς λαούς, ο πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και των συμμάχων της και της Ρωσίας πρέπει να συνεχιστεί.

Η σημειολογία της φωτογραφίας είναι ξεκάθαρη. Μετά από τους δύο παγκοσμίους πολέμους που τόσα δεινά προκάλεσαν, το μεταπολεμικό ειρηνευτικό εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήκει στο παρελθόν. Με βασικούς αίτιους και πάλι τους πολιτικούς του μικρού διαμετρήματος, ενός Μέρτζ, ενός Μακρόν, μιας Κάλας ή μιας Ούρσουλας. 

Σύμφωνα με την ενημέρωση, η εμπλοκή ολοκληρώθηκε επιτυχώς, σύμφωνα με την ανακοίνωση, επιβεβαιώνοντας την επιχειρησιακή συμμετοχή της ελληνικής δύναμης στην αποστολή αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας.

Η ΕΛΔΥΣΑ συνεχίζει κανονικά την αποστολή της στο πλαίσιο της διεθνούς πρωτοβουλίας IAMD, παρέχοντας υποστήριξη στην αεράμυνα του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας.

Συνάντηση Μητσοτάκη-Νετανιάχου

Τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα συναντήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης  στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί έπειτα από αίτημα της ισραηλινής πλευράς.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα μιλήσει πρώτος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενώ θα ακολουθήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα ξημερώματα της Παρασκευής (ώρα Ελλάδας). Αξιοποιώντας το βήμα του κορυφαίου Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), μεταξύ άλλων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να δώσει έμφαση στη σημερινή εικόνα της Ελλάδας, στην οικονομική ανάκαμψη μετά από την πολυετή οικονομική κρίση και να υπογραμμίσει τη θέση της χώρας ως πυλώνα σταθερότητας στο νέο γεωπολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός θα αναφερθεί και στα εθνικά θέματα και στα ελληνοτουρκικά, τονίζοντας την προσήλωση της χώρας μας στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ ειδική αναφορά θα κάνει και στο Κυπριακό.

Μια παλαιομοδίτικη μυθιστοριογράφος ένας άνεργος μετανάστης που αποφυλακίστηκε για μικροκλοπές σε καταστήματα και φιλοδοξεί να γίνει λογοτέχνης, είναι ψυχοπονιάρης κι εκτρέφει σε κουτί παπουτσιών τα νεογέννητα ποντικάκια που σκότωσε στην κουζίνα της συγγραφέως (και άτυπης εργοδότριάς του, σε ρόλο μαμάς)… ένα ερωτικό τρίο στο απέναντι διαμέρισμα που το κατασκοπεύει η επαγγελματίας συγγραφέας, η συνιδιοκτήτρια ανιψιά της που την απειλεί με μηνύσεις εάν δεν δεχτεί να φύγει από το διαμέρισμα προκειμένου να πωληθεί και να αναθρέψει το κοριτσάκι στο οποίο είναι έγκυος, μία υπεύθυνη λογοτεχνικού εκδοτικού οίκου (την οποία υποδύεται αριστουργηματικά η Κατρίν Ντενέβ στον υπέροχα σύντομο ρόλο της)… αυτά είναι εν πολλοίς τα κύρια πρόσωπα αυτού του συγκρατημένου μελοδράματος για τηλεοπτική (ή διαδικτυακή μάλλον) χρήση, δεδομένου ότι πάνω από δύο ώρες σε κλασική κινηματογραφική αίθουσα είναι μάλλον ανεπίκαιρες (παρά το ενδεχόμενο απαραίτητο διάλειμμα).

Οι “παράλληλες ιστορίες” συνυφαίνονται αριστουργηματικά με τη συνεργασία πολλών ατόμων που συνυπογράφουν το σενάριο. Η αρχική όμως ιστορία φαίνεται, κραυγάζει από μακριά ότι “βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα”, ακριβώς επειδή είναι εν μέρει μη αληθοφανής κι αφ’ ετέρου γιατί ο αργόσυρτος αφηγηματικός ρυθμός και κάποιες λεπτομέρειες προσομοιάζουν υπερβολική προς αυτό που λέμε σχηματικά “κοινή πραγματικότητα”. Χωρίς την αποφυγή των γνωστών διακειμενικών κλισέ, το χιούμορ είναι τόσο υποδόριο που υπερτερεί το μελοδραματικό, “μεσογειακό” θα έλεγα στοιχείο, με αποτέλεσμα να διευρύνεται το target group και σε αμύητους θεατές.

INFO ΤΑΙΝΙΑΣ

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/paralliles_istories-10091327/

Τίτλος Ταινίας: Παράλληλες Ιστορίες Histoires Parallèles / Parallel Tales, 2026

Έγχρωμη Ταινία, Διάρκεια Ταινίας: 140′ 2

Δραματική Ταινία 

Γαλλο-βελγο-ιταλο-αμερικανική ταινία 

Μια μοναχική, στριφνή στη συμπεριφορά της συγγραφέας προσπαθεί να τελειώσει το καινούργιο βιβλίο της, βασισμένο στα όσα βλέπει να εξελίσσονται στο απέναντί της διαμέρισμα.

Σκηνοθεσία Ταινίας:

Ασγκάρ Φαραντί

Στην ταινία πρωταγωνιστούν:

Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ, Κατρίν Ντενέβ.

Η στροφή της Ελληνικής κυβερνήσεως από την μέχρι τούδε πολιτική διαπραγματεύσεως της Αιγιαλίτιδας ζώνης και της ΑΟΖ με την Τουρκία στο Αιγαίον πέλαγος, είναι σαφής και ορατή. 

Με την διακήρυξη μάλιστα του ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη ότι «η εθνική κυριαρχία είναι αδιαπραγμάτευτη», εγκαταλείπεται η μέχρι τούδε συζήτηση περί των δικαιωμάτων κάθε χώρας (Ελλάδος και Τουρκίας) και υιοθετείται η αυστηρή εφαρμογή του διεθνούς δικαίου της θαλάσσης (UNCLOS), με τα ισχύοντα διεθνώς χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και συνορεύουσα ζώνη (στην Μεσόγειο θάλασσα). Η Ρωσία επίσης απορρίπτει την διεύρυνση της Αμερικανικής αιγιαλίτιδος ζώνης πέραν και μακράν των 12 μιλίων και ουσιαστικώς συντάσσεται με την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, τον Καναδά και την παγία Ελληνική θέση υπέρ της ελευθερίας των θαλασσών και της περιβαλλοντικής προστασίας των ωκεανών.

Από την αλιεία στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Στο Ελληνικό εθνικό δίκαιο, έχουμε την ψήφιση από την βουλή της απολύτου καταργήσεως των Μηχανοτρατών και των ψιλών δικτύων αλιείας, με αποζημιώσεις 16 εκατομμυρίων ευρώ των αλιέων από εθνικούς πόρους, ως και την χρησιμοποίηση Ευρωπαϊκής χρηματοδότησης για την ψηφιοποίηση της προστασίας των θαλασσίων “πάρκων” Ιονίου κι Αιγαίου πελάγους. 

 Ούτως, η Ελλάδα μεταβάλλεται σε «φύλακα» των Ευρωπαϊκών θαλασσίων «πάρκων» με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) στο Αιγαίον και με την Ιταλία , στο Ιόνιον πέλαγος..

Από τις νέες πρωτοβουλίες προκύπτει η εγκατάλειψη της ανυπόγραφης συμφωνίας των Αθηνών και η έναρξη μιας νέας εποχής για το Αιγαίον και τα Ελληνικά νησιά, η  στρατιωτική άμυνα των οποίων δεν συζητείται πλέον με την Τουρκία αλλά ενισχύεται και κατοχυρώνεται πλήρως, με Ευρωπαϊκή συμπαράσταση και Ισραηλινή τεχνολογία.      

Τέτοιες τοποθετήσεις, που δεν αιφνιδιάζουν καθώς είναι επαναλαμβανόμενες, όταν διατυπώνονται από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Διεθνούς Οργανισμού, την ώρα που καταβάλλονται προσπάθειες για επανάληψη των διαπραγματεύσεων, προφανώς και στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Ότι η κατοχική δύναμη δεν πρόκειται να κάνει πίσω από αυτή τη γραμμή στο Κυπριακό. Τη γραμμή της λύσης δυο κρατών. Και ενόψει του γεγονότος ότι η Τουρκία επιμένει μέχρι να προσεγγίσουν οι υπόλοιποι στη θέση της, αυτό πρέπει να προβληματίσει και να διαμορφωθούν πολιτικές ανατροπής των τουρκικών επιδιώξεων και από τους διεθνείς παίκτες. Γιατί, μεταξύ άλλων, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο.

Τι ζητήματα έθεσε ο Ερντογάν

Πρώτον, συντήρησε την πρότασή του για «πραγματοποίηση Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, η οποία  θα συμβάλει στη δημιουργία ενός κοινού εδάφους», όπως είπε. Τι επιδιώκει με αυτή τη σύναξη; Αναφέρθηκε στην πραγματοποίηση μιας Διάσκεψης, στην οποία θα επιλυθούν οι «διαφορές», που υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ποιες διαφορές εννοεί ο Ερντογάν; Αυτές που η επεκτατική του πολιτική προκαλεί, δημιουργεί. Την ίδια ώρα, είναι γνωστό ότι η κατοχική πλευρά όταν αναφέρεται στη σύνθεση της Διάσκεψης σε αυτή περιλαμβάνει και το ψευδοκράτος, την αποσχιστική οντότητα. Όρος που εξουδετερώνει και την πρόταση για πραγματοποίηση αυτής της σύναξης.

Δεύτερον, ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν αναφέρθηκε και στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης. Και επανέλαβε πως η Τουρκία θα πρέπει να είναι μέρος της. Αυτό, όμως, συγκρούεται με το προφανές. Η Τουρκία κατέχει εδάφη κράτους-μέλους της ΕΕ, της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι και κατοχική δύναμη και να είναι ταυτόχρονα και μέρος του συστήματος ασφάλειας. Κι όμως, η κατοχική πλευρά, διά του Ερντογάν, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης, είχε το θράσος να επαναλάβει πως  «μια Ευρώπη από την οποία η Τουρκία θα έχει αποκλειστεί από την αρχιτεκτονική ασφάλειας δεν μπορεί να είναι ισχυρότερη και ασφαλέστερη. Διαμορφώνουμε το μέλλον μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό ακριβώς το στρατηγικό όραμα. Περιμένουμε το ίδιο όραμα και από την Ένωση»!

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναφέρθηκε και στα ελληνοτουρκικά επιλέγοντας σκοπίμως χαμηλούς τόνους. Αυτό δεν διαφοροποιεί τη στάση του έναντι της Ελλάδος και τις παράνομες αξιώσεις της κατοχικής δύναμης στο Αιγαίο. Όταν δε αναφέρεται η κατοχική πλευρά σε διεθνές δίκαιο, εννοεί το αλά Τούρκα δίκαιο!

Οι συνεχείς δημόσιες αναφορές του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, Χακάν Φιντάν, καθιστούν την εκτίμηση-σχόλιο της πηγής ως απόλυτα εύλογο. Κάποιοι μάλιστα θωρούν, ότι είναι “αναμενόμενο να εξετάζει η Τουρκία τη λήψη στρατιωτικών αντιμέτρων απέναντι σε αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται ως απειλή”. Παράλληλα, σε απόλυτη σύνδεση με το πρώτο ζήτημα που τους απασχολεί, οι Τούρκοι προσθέτουν και την απόκτηση οπλικών συστημάτων από το Ισραήλ και τη Γαλλία. Η δε «νέα συμμαχία με το Ισραήλ», σύμφωνα με τη φρασεολογία που επέλεξε ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα, Χασάν Γκιουγούς, «αποτελεί ένα νέο αρνητικό παράγοντα». Άλλοι το εντάσσουν σε ένα σχεδιασμό, που κατά την άποψή τους στόχο έχει «την περικύκλωση της Τουρκίας».

Οι τοποθετήσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις ελληνικές προθέσεις. Οι κινήσεις της Αθήνας εντάσσονται στην πολιτική συμμαχιών της χώρας με στόχο την αποτροπή δημόσια διατυπωμένων τουρκικών απειλών που στρέφονται εναντίον των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της Ελλάδας. Η δε “απειλή” που επικαλούνται από τα «στρατιωτικοποιημένα νησιά», δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Πιο πολύ ως πρόσχημα μοιάζει, με σκοπό να συγκαλύψει την ιστορικά επιθετική διάταξη των τουρκικών δυνάμεων. Ακόμα και ο… Τομ Μπάρακ θα δυσκολευόταν να πειστεί από το επιχείρημα της απειλής, με μια ολόκληρη τουρκική Στρατιά στα παράλια, εξοπλισμένη με εκατοντάδες αποβατικά! Μόνο για… “προληπτικό πλήγμα” δεν έχουν μιλήσει, με σκοπό να προλάβουν ελληνική απόβαση!

Το Ισραήλ και οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”

Ωστόσο, στις δηλώσεις του Χακάν Φιντάν είναι εμφανής και άλλη μια παράμετρος της τουρκικής στρατηγικής: Η δήθεν επιθυμία διατήρησης σχέσεων καλής γειτονίας, την οποία υπονομεύουν αυτοί που “θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή και να τη βυθίσουν στο χάος”. Πρόκειται για σαφή υπαινιγμό για το Ισραήλ. Η στρατηγική σχέση Ελλάδας-Ισραήλ ενοχλεί την Άγκυρα. Κατά συνέπεια, οι δηλώσεις Φιντάν αποδεικνύουν στην πράξη την αποτρεπτική της αξία για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Οι τουρκικές εκπομπές όμως αποδεικνύουν και τον ρόλο του “χρήσιμου ηλιθίου” που πρόθυμα διαδραματίζουν ανεύθυνες δημοσιογραφικές φωνές που μέρα παρά μέρα “αποκαλύπτουν” βάσεις σε νησιά και μεταφορά εκεί συστημάτων που προμηθεύεται η Ελλάδα. Δυστυχώς, από την εικόνα δε λείπουν ακόμα πιο ανεύθυνες τοποθετήσεις εν αποστρατεία Ελλήνων αξιωματικών, που κινούνται στο ίδιο, αν όχι σε ακόμα πιο ακραίο μήκος κύματος.

Οι τερατολογίες που έχουν καταγραφεί στην ελληνική δημόσια σφαίρα τροφοδοτούν το σύνδρομο καταδίωξης της τουρκικής κοινωνίας. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ρίχνουν νερό στον μύλο της Άγκυρας, που εργαλειοποιεί την ανευθυνότητά τους για να δικαιολογεί την αναθεωρητική της πολιτική. Όταν κάποιοι κραυγάζουν για την τοποθέτηση οπλικών συστημάτων στα νησιά περιορίζουν τα περιθώρια ορθολογικού επιχειρησιακού σχεδιασμού. Διότι εάν τελικά προκριθεί η ανάπτυξή τους σε άλλα σημεία της ελληνικής επικράτειας θα έχουν δώσει λαβή στους Τούρκους να διεκδικήσουν μια ανέξοδη “νίκη”! Τους τρομάξαμε και υποχώρησαν, θα πουν!

Κάποιοι λησμονούν τη χρυσή συνταγή “κρείττον του λαλείν το σιγάν” (καλύτερα να σιωπά κανείς παρά να μιλάει). Και ό,τι αποφασιστεί για το επίμαχο ζήτημα, πρώτα να εμφανιστεί επί του πεδίου και στη συνέχεια το συζητάμε δημόσια. Ας πάρει κάθε χώρα την ευθύνη και το ρίσκο και ας συνυπολογιστεί το δυνητικό κόστος. Τότε να δοθεί συνέχεια. Αυτός ο ανέξοδος, σε ατομικό επίπεδο, μηχανισμός προεξόφλησης του δέοντος γενέσθαι, κάνει ζημιά στη χώρα.

Σε συνεργασία με το defencepoint