Στη θεωρία του δικαίου προστασίας δεδομένων, τέτοιου είδους identifiers (Αναγνωριστικά) χαρακτηρίζονται ως “global unique identifiers” (καθολικά μοναδικά αναγνωριστικά) και συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο δημιουργίας προφίλ (profiling) και καθολικής παρακολούθησης. Παρακολούθηση ες Αεί και με εκπληκτικά νομιμοφανή τρόπο απολύτου ελέγχου, το οποίο ο Huxley την ονομάζει φυλακή χωρίς τοίχους . Ένας Αριθμός απόλυτο κλειδί και ο μόνος χειρίζεται τη φυλακή αυτή είναι ο κατέχων το κλειδί, ήτοι ο κλειδούχος, η Εξουσία!

Συνταγματικές διατάξεις

Πρέπει να τονιστεί ότι οι προσβαλλόμενες θεσπίστηκαν κατ’ αντίθεση πλείστων διατάξεων του Συντάγματος και των γενικών αρχών και εγγυήσεων του κράτους δικαίου στο πλαίσιο της Ισχύουσας εθνικής και ενωσιακής έννομου τάξεως. Τέτοιες διατάξεις είναι: Άρθρο 2 παρ. 1 Σ.: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Άρθρο 5 παρ. 1 Σ.: Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας. Η παραβίαση των ανωτέρω διατάξεων συνίσταται στο ότι:

1. Η συνεχής και καθολική ταυτοποίηση περιορίζει την ελευθερία δράσης και την ανωνυμία του προσώπου στις κοινωνικές και οικονομικές συναλλαγές.

2. Η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ταυτότητας με ενσωματωμένο Προσωπικό Αριθμό δεν αποτελεί απλώς διοικητικό μέτρο ταυτοποίησης, αλλά συνιστά δομική μεταβολή της σχέσης πολίτη και κράτους. Η προσωπικότητα, περιλαμβάνει το σύνολο των εκφάνσεων της ανθρώπινης ύπαρξης (57 ΑΚ), μεταξύ των οποίων και η πληροφοριακή αυτοδιάθεση.

3. Η πληροφοριακή αυτοδιάθεση, τόσο στη θεωρία όσο και στη νομολογία, συνίσταται στην εξουσία του ατόμου να ελέγχει τη συλλογή, επεξεργασία και διάδοση των προσωπικών του δεδομένων. Η καθιέρωση ενός καθολικού αναγνωριστή (Π.Α.), ο οποίος συνοδεύει το άτομο σε κάθε διοικητική και κοινωνική του δραστηριότητα, αναιρεί στην πράξη τον έλεγχο αυτό. Ειδικότερα, η προσβολή της προσωπικότητας συνίσταται στο ότι:

• Το πρόσωπο καθίσταται πλήρως διαφανές έναντι της Διοίκησης, καθώς κάθε πράξη του μπορεί να συσχετισθεί μέσω του Προσωπικού Αριθμού.
• Δημιουργείται ένα καθεστώς διαρκούς ταυτοποίησης, το οποίο αποθαρρύνει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας.
• Καταργείται λειτουργικά η δυνατότητα ανωνυμίας σε σημαντικούς τομείς της κοινωνικής ζωής.

Η προστασία της προσωπικότητας περιλαμβάνει και την προστασία από υπέρμετρη κρατική πληροφόρηση (ΣτΕ 2387/2017, σκ. 8). Έτσι, κάθε περιορισμός πρέπει να είναι απολύτως αναγκαίος και πρόσφορος, άλλως καθίσταται αντισυνταγματικός.

Άρθρο 9Α Σ.

Ειδικώς προστεθείσα διάταξη για Προστασία από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση προσωπικών δεδομένων, κατοχυρώνει δε, αυτοτελές δικαίωμα προστασίας προσωπικών δεδομένων, που εξειδικεύεται μέσω του GDPR. Επισημαίνεται ότι η καθιέρωση του προσωπικού αριθμού ως καθολικού αναγνωριστή οδηγεί σε:

• Συγκέντρωση δεδομένων από πολλαπλές πηγές.
• Δυνατότητα πλήρους χαρτογράφησης της ζωής του πολίτη, όπου η επέμβαση αυτή είναι ιδιαιτέρως έντονη και απαιτεί αυστηρή δικαιολόγηση, ενώ τούτο δεν προκύπτει από τις διατάξεις των προσβαλλομένων κανονιστικών πράξεων.

Συνιστά δε, ιδιαίτερα έντονη μορφή επεξεργασίας δεδομένων, διότι επιτρέπει την ενοποίηση δεδομένων από διαφορετικά πληροφοριακά συστήματα, διευκολύνει την εξαγωγή συμπερασμάτων για τη συμπεριφορά και τις προτιμήσεις του ατόμου, αυξάνει τον κίνδυνο δευτερογενούς χρήσης των δεδομένων.

Άρθρο 25 παρ. 1 Σ: Αρχή της αναλογικότητας

Το εξεταζόμενο μέτρο παρίσταται μεν ως πρόσφορο δήθεν πλην όμως δεν είναι αναγκαίο , Καθόσον υφίστανται ηπιότερα μέσα (π.χ. τομεακοί αριθμοί) και δεν τεκμηριώνεται η ανάγκη καθολικής χρήσης.πιβάλλεται δε, υποχρεωτικά χωρίς ουδεμία ειδική αιτιολόγηση, Ιδίως παραβιάζεται:

1. Η Αρχή ελαχιστοποίησης δεδομένων (άρθρο 5 παρ. 1 γ)

Σύμφωνα με την αρχή αυτή η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων πρέπει να περιορίζεται στο αναγκαίο μέτρο τόσο όσον αφορά στον όγκο των δεδομένων όσο και όσον αφορά στο χρόνο διατήρησης αυτών . Ωστόσο, ο προσωπικός αριθμός λειτουργεί ως οριζόντιος μηχανισμός ταυτοποίησης, χωρίς σαφή και περιορισμένο σκοπό χρήσης.

2. Αρχή περιορισμού σκοπού (άρθρο 5 παρ. 1)

Σύμφωνα με αυτό η συλλογή και επεξεργασία των δεδομένων πρέπει να είναι περιορισμένη και να γίνεται για συγκεκριμένο σκοπό για τον οποίο συλλέγονται που δεν επιτρέπει την υποβολή των δεδομένων σε περαιτέρω επεξεργασία. Αντίθετα ο προσωπικός αριθμός και η εφαρμογή του στην Ηλ. Ταυτότητα διευκολύνει τη χρήση δεδομένων για απροσδιόριστους μελλοντικούς σκοπούς.

3. Υφίσταται Κίνδυνος “function creep” ΄ενός ερπυσμού συνάρτησης

Σύμφωνα με τη θεωρία ένα δεδομένο που εισάγεται για συγκεκριμένο σκοπό τείνει να χρησιμοποιείται σταδιακά για πολλαπλούς. Τυπικό παράδειγμα μιας τέτοιας επέκτασης αποτελεί ο προσωπικός αριθμός, η ενσωμάτωση του δε, σε ηλεκτρονική ταυτότητα επιτείνει τους κινδύνους, διότι επιτρέπει την ταχεία και αυτοματοποιημένη ανάγνωση δεδομένων, δημιουργεί δυνατότητα μαζικής επεξεργασίας, αυξάνει την πιθανότητα υποκλοπής ή μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης.

Η ύπαρξη τεχνολογικών μέσων επομένως αυξάνει και την τεχνολογική δυνατότητα επέμβασης με υποχρέωση τήρησης των συνταγματικών εγγυήσεων όπως και τον αυστηρότερο ο έλεγχο της αναλογικότητας.

Προσωπικός Αριθμός: Κίνδυνος συστημικής παρακολούθησης

Η ταυτόχρονη λειτουργία της ηλεκτρονικής ταυτότητας και του καθολικού προσωπικού αριθμού δημιουργεί ένα σύστημα συνολικής διαχείρισης του πολίτη, που προσεγγίζει μορφές συστημικής παρακολούθησης. Το κρίσιμο στοιχείο δηλαδή είναι ο γενικευμένος και διαρκής χαρακτήρας του μέτρου. Πρόκειται για στοχευμένη καθολική ρύθμιση που αφορά το σύνολο του πληθυσμού εφόρου ζωής .

ΙΙ. Η δυνατότητα διασύνδεσης μητρώων δημιουργεί δομή παρακολούθησης αντίθετες και στο ενωσιακό δίκαιο όπως είναι τα Άρθρα 7 και 8 Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 (GDPR), ιδίως άρθρο 5 (αρχές επεξεργασίας). Η Διοίκηση βέβαια επικαλείται αποτελεσματικότητα, μείωση γραφειοκρατίας και αποφυγή λαθών ταυτοποίησης. Όμως, τα επιχειρήματα αυτά δεν αίρουν την υποχρέωση τήρησης της αναλογικότητας, των βασικών αρχών και εγγυήσεων που εξασφαλίζουν το κράτος Δικαίου στη Συνταγματική και ενωσιακή έννομη τάξη.

ΙΙΙ. Παραθέτουμε Σχετική Νομολογία όπως:

1. Του Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ)

• Στην Υπόθεση C-293/12 και C-594/12, Digital Rights Ireland: «η γενικευμένη και αδιάκριτη διατήρηση δεδομένων συνιστά δυσανάλογη επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα».
• Στην Υπόθεση C-203/15 και C-698/15, Tele2 Sverige: «η αδιακρίτως εφαρμοζόμενη αποθήκευση δεδομένων χωρίς σαφή όρια και εγγυήσεις».
2. Του Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ)
• Υπόθεση S. and Marper « Η διατήρηση δεδομένων ταυτοποίησης χωρίς αναλογικές εγγυήσεις παραβιάζει το άρθρο 8 ΕΣΔΑ».

3. Του Συμβούλιο της Επικρατείας

• ΣτΕ 2387/2017: Αναγνώριση της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης ως ειδικότερης έκφανσης της προσωπικότητας.
• ΣτΕ 3312/2014: Υποχρέωση αυστηρής τήρησης της αρχής της αναλογικότητας στην επεξεργασία δεδομένων.

4. Συγκριτική Νομολογία όπως:

• Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο (1983): Καθιέρωση της έννοιας της «πληροφοριακής αυτοδιάθεσης».
5. Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα
• Γνωμοδότηση 1/2025: Επισημαίνονται Οι κίνδυνοι από τη διασύνδεση δεδομένων και η ανάγκη αυξημένων εγγυήσεων.

ΙV. Όσον αφορά το άρθρο 43§2 Συντάγματος στις προσβαλλόμενες
Το Σύνταγμα ως προς το εύρος της εξουσιοδότησης στα όργανα της Διοίκησης, με νομοθετικές αρμοδιότητες τάσσει αυστηρές προϋποθέσεις. Η κανονιστική αρμοδιότητα παρέχεται στα διοικητικά όργανα είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε με πράξεις του νομοθετικού οργάνου, δηλαδή με νομοθετική εξουσιοδότηση. Τούτο ρυθμίζεται στις παραγράφους 2 και 4 του άρθρου 43 του Συντάγματος.

Η εξουσιοδότηση προς στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως και την έκδοση των κανονιστικών πράξεων, για να είναι συνταγματικώς επιτρεπτή πρέπει να είναι ειδική και ορισμένη (ΣτΕ Ολ. 2150, 2148, 2090/2015, 3405, 3299, 3013/2014). Με βάση αυτή θα ενεργήσει η Διοίκηση προκειμένου να ρυθμίσει τα μερικότερα θέματα (βλ. ενδ. ΣτΕ Ολ 869/2025, 1749/2016, 2150, 2148, 2090, 520, 148-150/2015, 3299, 3013/2014, 2186/2013, 235/2012, 1297-1300, 738/2011, 3427, 1210/2010, Ολ 2815/2004, Ολ 1101/2002, καθώς επίσης και ΣτΕ Ολ. 2113/2014, 3220/2010, 3489/2008, 1776/2007) άλλως πάσχουν ακυρότητα (βλ. ΣτΕ Ολ 720/2008).

Εν προκειμένω, το Π.Δ. 40/2025 και η συμπροσβαλλόμενη Κ.Υ.Α ως προς τη Διαδικασία έκδοσης και χορήγησης και τον Τρόπο αναγραφής και αποθήκευσης του προσωπικού αριθμού στο Δελτίο Ταυτότητας Ελλήνων πολιτών, εκδόθηκαν κατά παραπομπή δίχως ειδική και συγκεκριμένη εξουσιοδότηση του νομοθέτη, παρά μόνο εντός ενός γενικού και αορίστου πλαισίου προώθησης της «ψηφιοποίησης» της Δημόσιας Διοίκησης και της ψηφιακής διακυβέρνησης.

Οι πράξεις αυτές δε, έχουν εκδοθεί και κατά παράβαση και του Ν. 4727/2020, όπως στο άρθρο 3 παρ. 1, 2, 5 και 6: « Γενικές αρχές ψηφιακής διακυβέρνησης[…],.Χαρακτηριστική είναι διάταξη του τρόπου «αναγραφής και αποθήκευσης του προσωπικού αριθμού στο Δελτίο Ταυτότητας και η τήρησή του «[…] στο αρχείο ταυτοτήτων της Ελληνικής Αστυνομίας (άρθρου 5 της KYA ριθμ. 14960 ΕΞ 2025 (ΦΕΚ Β 2637/29.05.2025), όλως αντιθέτως προς το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.

Γ. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω η καθιέρωση και χρήση του Προσωπικού Αριθμού ως καθολικού αναγνωριστή στο Δελτίο Ταυτότητας συνιστά μέτρο ιδιαιτέρως επαχθές για τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, προσβάλει βάναυσα την προσωπικότητα και την αξία του ανθρώπου και των ειδικών διατάξεων προστασίας των προσωπικών δεδομένων κατά το Σ. και το ενωσιακό δικαίου. Κατά τούτο οι προσβαλλόμενες πράξεις κατέστησαν ακυρωτέες και θα πρέπει να ακυρωθούν (Επι της έδρας Ανάπτυξη ενώπιον του Δ’ Τμήματος ΣτΕ, 21-4-2026 ).

«Έχουμε νικήσει στρατιωτικά αυτόν τον συγκεκριμένο αντίπαλο και δεν θα αφήσουμε ποτέ αυτόν τον αντίπαλο – ο Κάρολος συμφωνεί μαζί μου ακόμα περισσότερο από εμένα- δεν θα αφήσουμε ποτέ αυτό τον αντίπαλο να έχει πυρηνικό όπλο».

Στα σχόλιά του έπειτα από εκείνα του Τραμπ, ο Κάρολος δεν μίλησε για το Ιράν ούτε για τον πόλεμο. Ο βασιλιάς δεν είναι εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης.

Ερωτηθείσα σχετικά με τα σχόλια στο επίσημο δείπνο, η πρεσβεία της Βρετανίας στην Ουάσινγκτον παρέπεμψε το Ρόιτερς στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, τα οποία δεν απάντησαν αμέσως σε αίτημα για σχόλιο.

Σε ομιλία που είχε κάνει νωρίτερα στο Κογκρέσο, ο Κάρολος δεν αναφέρθηκε άμεσα στον πόλεμο στο Ιράν, αναφέρθηκε όμως στις επικρίσεις του Τραμπ για το ΝΑΤΟ, ενώ υπογράμμισε τη σημασία της συνέχισης της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία στον πόλεμό της με τη Ρωσία, καθώς και τους κινδύνους του απομονωτισμού.

Τόσο η Βρετανία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστηρίξει στη διάρκεια των ετών ότι η Τεχεράνη δεν πρέπει να αναπτύξει πυρηνικά όπλα.

Η Τεχεράνη, η οποία δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα, αρνείται πως επιδιώκει να τα αποκτήσει, όμως λέει πως έχει δικαίωμα να αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία για ειρηνικούς σκοπούς, περιλαμβανομένου του εμπλουτισμού, ως μέλος της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών.

Η οδηγός απεγκλωβίστηκε έχοντας τις αισθήσεις της και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παπανικολάου. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η κατάστασή της δεν εμπνέει ανησυχία, καθώς φέρει ελαφρά τραύματα. Τα αίτια του ατυχήματος διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Φοβάμαι όμως, ότι είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι για τη χώρα μας, γιατί συγκρουόμεθα με ευρωπαϊκούς θεσμούς για μια ούτε καν ασήμαντη αφορμή, θα έλεγα μόνο για τη διαδικασία που ακολουθείται για την ανανέωση της θητείας των Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων, αλλά το θέμα είναι ψευδεπίγραφα νομικό, είναι μόνο πραγματικό επιλογής προσώπων.

Συγκεκριμένα με τον κανονισμό της ΕΕ 2017/1939, που έχει άμεση ισχύ για όλα τα κράτη μέλη και υπερισχύει του εθνικού δικαίου και το ν. 4786/2021 η επιλογή για τη θέση του εντεταλμένου Eυρωπαίου Eισαγγελέα γίνεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο (ΑΔΣ) του Αρείου Πάγου μεταξύ των Ελλήνων εισαγγελέων, που κατόπιν προκήρυξης έχουν υποβάλλει αίτηση. Η απόφαση του ΑΔΣ μαζί με το σχετικό φάκελο μεταβιβάζεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Ο διορισμός των Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων γίνεται από το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μετά από πρόταση του Ευρωπαίου Γενικού Εισαγγελέα που κρίνει αν τα πρόσωπα, που προτάθηκαν από το κράτος μέλος πληρούν τα κριτήρια επιλογής. Η θητεία είναι πενταετής και μπορεί να ανανεωθεί, εξυπακούεται με την ίδια διαδικασία. Έξι μήνες πριν τη λήξη της πενταετούς θητείας το Κολέγιο της ΕΕ μετά από πρόταση του ΕΓΕ και μετά από αξιολόγηση της θητείας του ΕΕΕ αποφασίζει την ανανέωση της θητείας του.

Η ανανέωση της θητείας των Ευρωπαίων Εισαγγελέων

Το Νοέμβριο 2025 το Κολέγιο της ΕΕ έλαβε απόφαση για την ανανέωση της θητείας τριών ημεδαπών ΕΕΕ, που η θητεία έληγε τον Ιούνιο 2026. Εντός του Μάϊου προφανώς κατόπιν ερωτήματος του υπουργού Δικαιοσύνης το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο θα αποφασίσει για την ανανέωση της θητείας των παραπάνω, που κατόπιν της θετικής απόφασης της ΕΕ, της προηγούμενης θετικής απόφασης του ιδίου και με δεδομένο ότι βρίσκονται σε εξέλιξη οι διενεργούμενες από αυτούς έρευνες σε βάρος των συμφερόντων της ΕΕ, η ανανέωση της θητείας τους αποτελεί μονόδρομο.

Αντίθετα η μη ανανέωση θα αποτελούσε έκπληξη, γιατί το ΑΔΣ χωρίς να αλλάξουν οι προϋποθέσεις θα έκρινε διαφορετικά και έτσι θα έδινε την εντύπωση στη κοινή γνώμη, ότι συμμορφώθηκε προς τις υποδείξεις του Γεωργιάδη να μη ανανεωθεί η θητεία τους ιδίως της Πόπης Παπανδρέου – εκτός του ότι μια τέτοια απόφαση θα μετρούσε αρνητικά στη διεθνή κατάταξη της χώρας μας από άποψη δικαστικής ανεξαρτησίας, που κατατάσσεται στη 47 θέση μεταξύ 142 χωρών. Οι υποδείξεις του Γεωργιάδη προς το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο να μην ανανεώσει τη θητεία της Παπανδρέου προκάλεσαν δριμεία ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, ότι πρόκειται για παρέμβαση στη δικαιοσύνη.

Στα πλαίσια έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη ποινική ευθύνη βουλευτών για παρεμβάσεις στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο Γεωργιάδης έκανε την εξής δήλωση: «Το ρουσφέτι δεν πρέπει να έχει ποινικές κυρώσεις, καμιά πράξη, που έχει έρθει στη Βουλή για τους 13 δεν είναι παράνομη». Για την αποφυγή παρερμηνειών, απαιτείται μια αντικειμενική τοποθέτηση χωρίς κομματικές παρωπίδες του τι είναι ρουσφέτι.

Νομίζω, ότι η παραπάνω δήλωση του Γεωργιάδη αποτελεί προσωπική του άποψη, γιατί η Βουλή με ψήφους 285 αποφάσισε την άρση της ασυλίας των 13 βουλευτών, που σημαίνει την αναγνώριση της αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και του αποτελέσματος των έρευνων της και τη παροχή άδειας για τη διενέργεια ανακριτικών πράξεων σε βάρος τους.

Ο Άδωνις για το ρουσφέτι 

Το ρουσφέτι είναι μια παροχή ή εξυπηρέτηση από άνθρωπο με εξουσία συνήθως πολιτικό σε πολίτη με αντάλλαγμα τη πολιτική του υποστήριξη ή τη ψήφο του, ακόμα και των μελών της οικογενείας του. Σαφώς αποτελεί πράξη πολιτικής διαφθοράς, γιατί σύμφωνα με τον διεθνώς αποδεκτό ορισμό της Διεθνούς Τράπεζας «διαφθορά είναι η κατάχρηση δημόσιου αξιώματος για ιδιωτικό όφελος».

Μολονότι χρησιμοποιείται σε όλο το Δημόσιο Τομέα και ΟΤΑ για να επιτύχει κάποιος μια εξυπηρέτηση συνήθως με τη λέξη ρουσφέτι εννοούμε την εξυπηρέτηση που γίνεται από υπουργό ή βουλευτή κυρίως για διορισμό, ή μετάθεση στρατιώτη ή παρέμβαση σε δημόσια υπηρεσία.

Το ρουσφέτι αυτοτελώς δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα, αλλά μπορεί να αποτελέσει γενεσιουργό αιτία σε εμπλοκή πολιτικού σε ποινικό αδίκημα με διάφορες μορφές συμμετοχής με συνηθέστερη την ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος, που τελείται από δημόσιο όργανο ή δημόσιο υπάλληλο. Δεν γνωρίζω ποιες ποινικές κατηγορίες μπορεί να αποδοθούν στους 13 βουλευτές της ΝΔ, των οποίων ήρθη η ασυλία. Από δημοσιογραφικές πληροφορίες συνάγω, ότι πιθανόν να τους ασκηθεί ποινική δίωξη για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος των υπαλλήλων, που ενέκριναν παράνομες πληρωμές από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και με τους οποίους είχαν τηλεφωνική επαφή αυτοί, ή τα στελέχη τους.

Ενδιαφέρον έχει πως κινήθηκε και πώς εντοπίστηκε τελικά ο 89χρονος, ενώ είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει τις δύο αιματηρές επιθέσεις και να κυκλοφορεί ανενόχλητος χρησιμοποιώντας συνολικά τρία ταξί, μέχρι την Πάτρα, δημιουργώντας ερωτήματα σχετικά με το πώς κατάφερε να κάνει όλα αυτά χωρίς να τον εμποδίσει κανείς και ενώ είχε καταγραφεί από πολλές κάμερες.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, σύμφωνα με πληροφορίες από την αστυνομία, το θρίλερ εξελίχτηκε ως εξής:

Ο 89χρονος προχθές το βράδυ έκλεισε ραντεβού με ταξί για χτες το πρωί, προκειμένου να τον παραλάβει από το σπίτι της ανιψιάς του, όπου φιλοξενείτο, στα ‘Ανω Πατήσια, με προορισμό την Πάτρα.

Όταν τον παρέλαβε το ταξί το πρωί, προπλήρωσε τον οδηγό, αλλά του είπε να κάνουν μια στάση στον ΕΦΚΑ Κεραμικού, όπου μπήκε μέσα. Επειδή αργούσε ο ταξιτζής μετακινήθηκε σε άλλο σημείο γιατί εμπόδιζε την κίνηση.

Ο δράστης, αφού πυροβόλησε και τραυμάτισε τον υπάλληλο στον ΕΦΚΑ, βγήκε έξω, δεν είδε το ταξί, για αυτό πήρε άλλο ταξί και πήγε στην οδό Λουκάρεως.

Σημειώνεται ότι στον ΕΦΚΑ υπήρχε υπάλληλος σεκιούριτι στην είσοδο, αλλά σύμφωνα με αστυνομικές πηγές δήλωσε ότι ήταν στην τουαλέτα την κρίσιμη ώρα, για αυτό δεν είδε τον 89χρονο όταν έφτασε για να τον ελέγξει.

Στο κτήριο των δικαστηρίων ο 89χρονος μπήκε από είσοδο από την πλευρά του Πρωτοδικείου όπου δεν υπάρχει έλεγχος και κατευθύνθηκε στο κτήριο του πρώην Ειρηνοδικείου, όπου λειτουργούν διοικητικές υπηρεσίες και εισέβαλε σε γραφείο του ισογείου, όπου πυροβόλησε και τραυμάτισε στα πόδια ελαφρά τις τρεις γυναίκες υπαλλήλους, ενώ μία ακόμα έπαθε ισχυρό σοκ.

Αμέσως μετά, άφησε το όπλο σε ένα γραφείο, καθώς και τρεις επιστολές, μια εκ των οποίων προοριζόταν για τα μέσα ενημέρωσης, λέγοντας στους υπαλλήλους ότι εκεί εξηγούσε τους λόγους για όσα έκανε.

Την ώρα που έφευγε ο δράστης κάποιοι υπάλληλοι επιχείρησαν να τον ακολουθήσουν αλλά έκανε μια κίνηση ότι έχει και δεύτερο όπλο, για αυτό αναγκάστηκαν να σταματήσουν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με την αστυνομία, κοντά στο σημείο εξόδου του 89χρονου υπήρχε περιπολικό, αλλά οι αστυνομικοί δεν άκουσαν τους πυροβολισμούς και κανείς δεν τους ενημέρωσε για να ακινητοποιήσουν το δράστη.

Τόσο στην πρώτη επίθεση, όσο και στην δεύτερη, η αστυνομία, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ειδοποιήθηκε μετά την αποχώρηση του δράστη από τα σημεία των επιθέσεων.

Ο 89χρονος πήρε ταξί από την οδό Αλεξάνδρας, με προορισμό αρχικά το ΚΤΕΛ Κηφισού, αλλά στην πορεία πλήρωσε το ταξιτζή να τον πάει στην Πάτρα, όπως και έγινε.

Πάντως η ταυτότητα του ήταν γνωστή από την αρχή, καθώς στον ΕΦΚΑ τον γνώριζαν και έδωσαν τα στοιχεία του και φωτογραφία του ενώ παράλληλα, την ώρα του περιστατικού στη Λουκάρεως η ανιψιά του τηλεφώνησε στην αστυνομία, έχοντας δει την φωτογραφία του που είχε ήδη βγει στην δημοσιότητα και είπε ότι ήταν ο θείος της, ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα και ότι είχε εμμονή με τον ΕΦΚΑ, καθώς ήταν σε διαμάχη μαζί του, γιατί δεν του έδινε σύνταξη για τα χρόνια που είχε δουλέψει στην Ελλάδα.

Η ίδια ανέφερε ότι στην Αθήνα όσο έμενε χρησιμοποιούσε ένα συγκεκριμένο ταξί και έτσι οι αστυνομικοί κατάφεραν να εντοπίσουν τον πρώτο οδηγό, ο οποίος τους είπε για το ότι τον είχε πληρώσει για να τον πάει στην Πάτρα.

Αμέσως στήθηκαν μπλόκα στους σταθμούς των λεωφορείων και άλλα σημεία, ενώ ενημερώθηκαν και οι αστυνομικές υπηρεσίες στην Πάτρα να είναι σε ετοιμότητα και έτσι εντοπίστηκε το απόγευμα στο ξενοδοχείο και συνελήφθη. Στην κατοχή του βρέθηκε ένα γεμάτο 38αρι περίστροφο, από το οποίο είχε ξυστεί ο αριθμός και η μάρκα.

Όσον αφορά το κίνητρο των πράξεων του ο 89χρονος στις επιστολές που άφησε στη Λουκάρεως, αναφέρεται με πάθος στη διαμάχη του με τον ΕΦΚΑ. Όπως γράφει είχε δουλέψει στην Ελλάδα και στη συνέχεια πήγε πρώτα στην Γερμανία και ύστερα στην Αμερική, από όπου έλαβε τελικά σύνταξη 2.600 ευρώ, ενσωματωμένη και με τη σύνταξη από τη Γερμανία.

Στην Ελλάδα όμως δεν του εγκρίθηκε η χορήγηση συμπληρωματικής σύνταξης, με το αιτιολογικό ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις, κάτι που αποφάσισε και το δικαστήριο όπου κατέφυγε.

Αυτό του είχε γίνει εμμονή και μάλιστα το 2018 είχε τσακωθεί με υπάλληλο στα δικαστήρια της Λουκάρεως, με αποτέλεσμα να κληθεί από εισαγγελέα η αστυνομία για να του γίνουν συστάσεις.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει επίσης ότι τον Ιούνιο του 2018, σε ηλικία 81 ετών τότε, ο δράστης των επιθέσεων είχε πάρει άδεια οπλοκατοχής για κυνηγετικό όπλο με βεβαίωση ιδιώτη ψυχιάτρου ότι ήταν ικανός.

Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου όμως και αφού κατηγορήθηκε ότι άφησε σφαίρες στο γραφείο εισαγγελέα, μετά το επεισόδιο στο πλαίσιο της διαμάχης του για την σύνταξη του, δόθηκε εντολή για εγκλεισμό του σε δημόσιο ψυχιατρείο, όπου διαγνώστηκε ψυχική νόσος και νοσηλεύτηκε για λίγο διάστημα.

Τότε από την αστυνομία ανακλήθηκε η άδεια οπλοκατοχής και αφαιρέθηκε το κυνηγετικό όπλο. Η καραμπίνα που χρησιμοποίησε την Τρίτη και το περίστροφο που είχε πάνω του την ώρα της σύλληψης ήταν, φυσικά, παράνομα και ερευνάται πως τα είχε προμηθευτεί.

Με σημερινούς όρους στην Γερμανία της εποχής είχαμε κάτι παραπλήσιο σε αυτό που επιζητεί ο πρόεδρος Τραμπ με τον πόλεμο που εξαπέλυσε στο Ιράν: Είχαμε τότε μία αλλαγή καθεστώτος και, συνακόλουθα, την αποδοχή των όρων για τον τερματισμό του πολέμου στον άξονα που οι σύμμαχοι (εχθροί της Γερμανίας) είχαν διατυπώσει. Στους σημερινούς καιρούς, η “αλλαγή καθεστώτος” επήλθε με την μεθοδική δολοφονία ολόκληρης σχεδόν της ηγετικής ομάδας του Ιράν.

Εύλογα ο Τραμπ ανέμενε να γίνει ό,τι έγινε στα 1918. Να συμφωνήσει δηλαδή η “νέα” ηγεσία του Ιράν στους όρους –και τις αρχές, προπαντός, μην ξεχνάμε τις “αρχές”– των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, προκαλώντας την εύλογη έκπληξη του Τραμπ, ο οποίος επένδυσε σε μια “φυσιολογική” επανάληψη της ιστορίας. Στην πολιτική όμως το “φυσιολογικό” είναι σχετική έννοια. Για τον λόγο αυτό η τότε ιστορία συνεχίστηκε. Αμέσως μετά την λήξη των εχθροπραξιών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι ανακοίνωσαν την συνέχιση του ναυτικού και χερσαίου αποκλεισμού της Γερμανίας, μέχρι την υπογραφή της τελικής συνθήκης ειρήνης. Επρόκειτο για την αρχή μιας επώδυνης περιόδου για την Γερμανία και τον γερμανικό λαό.

Ο αποκλεισμός της Γερμανίας

Στην διάρκεια του πολέμου ο αποκλεισμός ήταν κυρίως ναυτικός και η Γερμανία μπορούσε να εισάγει τα απαραίτητα από τις γειτονικές της στην ξηρά χώρες: Τις ουδέτερες Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία και Ελβετία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ή την κατακτημένη –μετά την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ– Ουκρανία. Μετά την “ανακωχή” όμως ο αποκλεισμός μεταφέρθηκε στα ίδια τα σύνορα της Γερμανίας και η Γερμανία υποχρεώθηκε να ζήσει με όσα της εξασφάλιζε η δική της επικράτεια. 

Θα ήταν εξαιρετικά επισφαλές να μιλήσουμε για τον αριθμό των θυμάτων που προκάλεσαν οι τραγικοί μήνες του αποκλεισμού στην γερμανική κοινωνία. Η επίσημη γερμανική ιστοριογραφία κάνει λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, περισσότερους ίσως από ένα ή δύο χρόνια πολέμου. Όποιο και να είναι το μέγεθος του θανατικού, σίγουρα επρόκειτο για την πλέον τραγική στιγμή της γερμανικής ιστορίας, μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Έλειπαν τα τρόφιμα, έλειπε το κάρβουνο, έλειπαν τα φάρμακα, έλειπαν τα στοιχειώδη. Οι επαναστάσεις που ξέσπασαν, με επίκεντρο το Βερολίνο κυρίως, καταπνίγηκαν μέσα στην πείνα – η επαναστατική εξουσία, εκεί όπου επικράτησε, δεν μπόρεσε να επιλύσει το πρόβλημα της εξασφάλισης των αναγκαίων για τον πληθυσμό.

Τελικά, μέσα στο χάος, την πείνα και την απελπισία η γερμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπογράψει, τον Ιούλιο του 1919, την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η τελευταία είχε μικρή σχέση με τα όσα πρόβλεπαν τα 14 σημεία του προέδρου Ουίλσον. Πέρα από τα υπόλοιπα, η Γερμανία υποχρεώθηκε να αναλάβει –μέσα από υπέρογκες “επανορθώσεις”– το οικονομικό βάρος ολόκληρου του πολέμου. Η Συνθήκη αποδείχθηκε δυσβάστακτη και οδήγησε σε διαδοχικές κρίσεις την χώρα, στην σύντομη περίοδο του Μεσοπολέμου. Οι Γερμανοί εργάτες –ακόμα και τα μεσοστρώματα– έζησαν μέσα σε εξαθλίωση τα λίγα αυτά χρόνια. Ο ναζισμός άρθρωσε τον πολιτικό λόγο του πάνω στην καταγγελία της ταπεινωτικής συνθήκης ειρήνης. Και στα 1939 ξεκίνησε και πάλι ο πόλεμος. 

Τα “14 σημεία” και η “αυτοδιάθεση”

Η Αυστρο-Ουγγαρία πρόλαβε να διαλυθεί σε πλήθος εθνικές συνιστώσες, προτού εφαρμοστούν πάνω της οι “αρχές δικαίου” που θεμελίωσαν τα “14 σημεία” του προέδρου Ουίλσον. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εδώ εκτυλίχθηκε μια νέα παραλλαγή. Στις 17 Οκτωβρίου 1918 η οθωμανική κυβέρνηση υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου. Και στην εδώ περίπτωση “οδηγός” για την “ανακωχή” ήταν τα 14 σημεία του Ουίλσον, με έμφαση στην αρχή της αυτοδιάθεσης, η οποία φυσικά θα περιλάμβανε και τον τουρκικό λαό. Η παραλλαγή συνίστατο στο εξής: Οι σύμμαχοι της Εγκάρδιας Συνεννόησης έπλευσαν με τους στόλους τους στην Κωνσταντινούπολη και έθεσαν την οθωμανική κυβέρνηση σε ομηρία, η οποία εξελίχθηκε σε κυριολεκτική αιχμαλωσία. 

Τα 14 σημεία του Ουίλσον και η αρχή της “αυτοδιάθεσης” –με συνακόλουθα δημοψηφίσματα– σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους και τα οθωμανικά εδάφη που θα “αποκτούσαν την ελευθερία τους” κατέληξαν “ιμάτια προς διανομή” μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα περισσότερα από αυτά (Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Αραβία, Λιβύη) έγιναν ευρωπαϊκές αποικίες οι οποίες, για την περίσταση και χάρη της “προσήλωσης σε αρχές”, πήραν το πλέον “εύηχο” όνομα των “προτεκτοράτων”.

Η ίδια η Μικρά Ασία και η Ανατολία όπου –με την εξαίρεση λίγων ζωνών– η πλειονότητα των κατοίκων ήταν Τούρκοι, προσφέρθηκαν ως “προτεκτοράτο” στις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ως τότε μείνει πίσω στους αποικιακούς ανταγωνισμούς. Μόνο όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ έκρινε δαπανηρή και ασύμφορη την κατάληψη της τεράστιας περιοχής –θα χρειάζονταν, έκριναν στην Ουάσιγκτον, 30 μεραρχίες για τον έλεγχο της περιοχής– τότε επιχειρήθηκε η κατάτμηση της σε ζώνες κατοχής: Γάλλοι, Βρετανοί, Ιταλοί και κοντά σε αυτούς, ως αναλώσιμοι μοχλοί πίεσης, Αρμένιοι και Έλληνες, ρίχτηκαν στην διεκδίκηση των εδαφών αυτών.

Θα ήταν μάταιο να αναζητήσει κανείς στην όλη διαδικασία ψήγματα των αρχών και των αξιών των 14 σημείων του προέδρου Ουίλσον – του διεθνούς δικαίου δηλαδή της εποχής! Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Το επαναστατικό κίνημα του Κεμάλ κέρδισε τον πόλεμο κατά των νικητών και δημιούργησε την Τουρκία, όπως ακριβώς σήμερα την γνωρίζουμε. Η δε “αυτοδιάθεση” κατέληξε είτε στην ανταλλαγή πληθυσμών, στον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από την γενέθλια γη τους, ή σε χρόνιες πληγές που και σήμερα σκοτώνουν ανθρώπους, στην Παλαιστίνη και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Οι διαφορές με το σήμερα

Οι σημερινοί σχεδιασμοί και επιδιώξεις δεν προέρχονται από παρθενογένεση. Αντλούν από καταστάσεις και κληροδοτήματα του παρελθόντος. Στην περίπτωση του Ιράν η αποτυχία της πρώτης φάσης (της αλλαγής ηγεσίας) οδήγησε στην δεύτερη. Συμφωνήθηκε “ανακωχή”, η οποία όμως συνοδεύτηκε ευθύς αμέσως από ναυτικό αποκλεισμό. Ο στόχος είναι ευδιάκριτος. Να φτάσει στα έσχατα όρια της αντοχής της μέσα από τις στερήσεις και την πείνα η κοινωνία του Ιράν και να υποχρεώσει την κυβέρνηση της Τεχεράνης να υπογράψει οτιδήποτε της ζητήσουν οι ΗΠΑ να υπογράψει. Όπως η Γερμανία στις Βερσαλλίες…

Οι διαφορές όμως ανάμεσα  στο τότε και στο σήμερα είναι σημαντικές. Ο αποκλεισμός δεν μπορεί να εφαρμοστεί ασφυκτικά πάνω στα σύνορα του Ιράν. Το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Ρωσία, η Τουρκία και τα λοιπά κράτη που μοιράζονται κοινά σύνορα με το Ιράν δεν είναι τόσο εξαρτημένα από την Ουάσιγκτον, ώστε να εφαρμόζουν κατά γράμμα τις εντολές της. Το 2026 δεν μοιάζει ως προς αυτό με το 1918.  Επιπλέον σήμερα δεν υπάρχει το “όραμα” της αυτοδιάθεσης των λαών και όλα τα συναφή μεγαλόστομα που στα 1918 ωθούσαν στην διάλυση των Αυτοκρατοριών, με την προσδοκία ανάδειξης εθνικών κρατών – άσχετα αν στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή τα κράτη αυτά μετατράπηκαν συλλήβδην σε αποικίες.

Το Ιράν δεν είναι αυτοκρατορία, είναι κράτος. Από ό,τι μπορούμε δε να αντιληφθούμε ελάχιστα συγκινούν οι περί ανεξαρτησίας, ελευθερίας και δημοκρατίας παραινέσεις του Ισραήλ (αν είναι δυνατόν!) και των ΗΠΑ (επίσης αν είναι δυνατόν!) στις εθνότητες που συνευρίσκονται στο Ιράν, ή ακόμα και στις κοινωνικές ομάδες που έχουν στραμμένες τις προτιμήσεις τους προς την Δύση. Οι συνταγές του 1918 δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις συνθήκες του 2026. Για τον λόγο αυτό δεν πετυχαίνουν. Ας ελπίσουμε ότι η αποτυχία των προτύπων του 1918 να μην οδηγήσει στην υιοθέτηση των μεθόδων του 1945. Στον δια των πυρηνικών όπλων εκβιασμό της νίκης και της ισραηλο-αμερικανικής “ειρήνης” στην περιοχή…     

Γιατί η τωρινή κατάσταση δεν είναι βιώσιμη

Πρώτον, πρόκειται για επανάληψη σε χρονική μικροκλίμακα. Δεν μιλάμε για χρόνια και δεκαετίες αλλά για μήνες που το αδιέξοδο πρέπει να διαχειριστεί ο Τραμπ και ενδεχόμενη ήττα θα χρεωθεί ο ίδιος, όχι ο επόμενος. Δεύτερον, τα περιθώρια είναι ασφυκτικά. Η παράταση του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ θα προκαλέσει νέο ράλι του πετρελαίου.

Η αύξηση κατά 50% του αργού Μπρεντ θα επαναληφθεί σχηματίζοντας νέο “οροπέδιο” προς την περιοχή των $150 ανά βαρέλι, αντί των $105 που σχηματίζει σήμερα. Διατηρήθηκε εκεί μόνον εξαιτίας των πυροσβεστικών παρεμβάσεων Τραμπ και της διατήρησης χαμηλά των “χάρτινων τιμών” πετρελαίου στα futures της Γουόλ Στρητ, που προφανώς ζει ακόμη στον φανταστικό κόσμο του Τραμπ. Σύμφωνα με το Macquarie Group, αν το κλείσιμο των Στενών συνεχιστεί μέχρι τέλη Ιουνίου «οι τιμές θα έπρεπε να αυξηθούν τόσο ώστε να καταστρέψουν την παγκόσμια ζήτηση… και δεν θα μας εξέπληττε αν αυτό απαιτούσε τιμές άνω των $200 για ένα διάστημα, που θα αντιστοιχούσαν σε τιμή βενζίνης στις ΗΠΑ στα $7 το γαλόνι», από $1,69 μέσα Δεκεμβρίου. Συνεπώς, ο Τραμπ δεν έχει «όλο το χρόνο του Κόσμου» όπως διατείνεται. Για τους Ιρανούς, όμως, ο χρόνος κυλά υπέρ τους.

Τρίτον, το Ιράν διατηρεί τον έλεγχο της κλιμάκωσης παρ’ ότι δεν κλιμακώνει το ίδιο και απαντά μέχρι σήμερα “μία σου και μία μου” (tit for tat). Στον ναυτικό αποκλεισμό απάντησε με το ξανακλείσιμο των Στενών, σε χερσαία επιχείρηση σε κάποιο νησί μπορεί να προκαλέσει σημαντικές απώλειες, σε καταστροφές υποδομών να απαντήσει αντίστοιχα σε χώρες του Κόλπου, σε κάθε περίπτωση να κλείσει εκτός από τον Περσικό και την Ερυθρά Θάλασσα. Ο έλεγχος της κλιμάκωσης δεν χαρακτήριζε το Βιετνάμ, ούτε το Αφγανιστάν.

Τέταρτον, τα δυο αυτά στοιχεία, ο έλεγχος της κλιμάκωσης και τα κλειστά Στενά (ίσως και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ) που “κλείνουν” και την παγκόσμια οικονομία, είναι αυτά που δίνουν στο Ιράν το πάνω χέρι στη σύγκρουση. Ο Τραμπ μπορεί να διατείνεται όσο θέλει ότι «εμείς έχουμε όλα τα χαρτιά, αυτοί δεν έχουν κανένα». Σχεδόν δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής διεθνώς που να μην αναγνωρίζει ότι το Ιράν βρίσκεται σήμερα σε περισσότερο πλεονεκτική θέση από αυτήν που βρισκόταν πριν τον πόλεμο. Θα ήταν παράλογο αν το Ιράν είχε ηττηθεί…

Πέμπτον, η απροθυμία αναγνώρισης της αστοχίας και αποφυγή χρέωσης μιας ήττας είναι κι εδώ καθοριστική στην αμηχανία και τον πειρασμό μιας κλιμάκωσης που το όφελός της προδιαγράφεται χειρότερο από αβέβαιο. Προς την κλιμάκωση συντείνει και η ισραηλινή επιρροή και υπονόμευση κάθε λογικής για τις ΗΠΑ επίλυσης. Όποιο από τα δυο και αν παίζει το μεγαλύτερο ρόλο, η απροθυμία Τραμπ ή η πίεση του Ισραήλ, η Ουάσινγκτον απέχει ακόμη πολύ από την αναζήτηση της βέλτιστης, δηλαδή της λιγότερο αρνητικής επίλυσης ενός πολέμου που έχει ήδη χαθεί. Αυτό κάνει περίπλοκα τα πράγματα. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα που ο Τραμπ δεν εφαρμόζει το “συναλλακτικό” στυλ εξωτερικής του πολιτικής. Ίσως το Τελ Αβίβ συναλλάσσει άλλα πράγματα…

Η σημασία του ναυτικού αποκλεισμού

Πριν ακόμη το Ιράν θέσει τις βάσεις ανάπτυξης των σημερινών τεχνολογικών του δυνατοτήτων, προετοιμαζόταν για το ενδεχόμενο χερσαίας αμερικανικής επέμβασης από το Νότο. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να αντέξει έναν παρατεταμένο πόλεμο που μπορούσε να σταματήσει τις θαλάσσιες εισαγωγές και εξαγωγές. Άλλωστε, τόσο μετά την επαναφορά των κυρώσεων το 2018, όσο και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, πουλούσε πολύ λίγο πετρέλαιο και δεν κατέρρευσε. Αν ήταν προετοιμασμένο έναντι μιας παρατεταμένης επέμβασης, η ιδέα ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός θα αναγκάσει το Ιράν να αλλάξει στάση δεν είναι καθόλου λογική. Η ζημιά στην οικονομία από τους βομβαρδισμούς είναι πολύ μεγαλύτερη.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα κέρδη του Ιράν από το πετρέλαιο, από τότε που ξεκίνησε το ράλι τιμών, υπερβαίνουν τα κέρδη των τελευταίων ενός-δύο ετών. Σήμερα συνεχίζει να επικοινωνεί εμπορικά από το έδαφος προς Ανατολή και Βορρά, ο δε ναυτικός αποκλεισμός δεν μπορεί να επεκταθεί στα χωρικά ύδατα Ιράν, Πακιστάν και Ινδίας για ένα πλοίο που κινείται κατά μήκος της ακτογραμμής μέχρι να βγει στα διεθνή ύδατα, ή να εισέλθει από εκεί στον Περσικό Κόλπο. Από κει κυρίως περνούν τα δεκάδες πλοία που διασπούν τον αποκλεισμό και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που η Ουάσινγκτον επέκτεινε τις νηοψίες ιρανικών πλοίων ανά την υδρόγειο. Και αν το πλοίο με το ιρανικό πετρέλαιο είναι κινεζικής ή άλλης σημαίας, τι ακριβώς θα κάνει η Ουάσινγκτον;

Με τόση βαρβαρότητα που επιτέθηκαν επί σαράντα ημέρες ΗΠΑ-Ισραήλ, αν ο ναυτικός αποκλεισμός ήταν το μέτρο στραγγαλισμού που θα έγερνε την πλάστιγγα, θα το είχαν κάνει προ πολλού. Ούτε βέβαια ο αποκλεισμός αποσκοπούσε να πιέσει το Ιράν για διαπραγματεύσεις, όπως προβάλλεται. Η Τεχεράνη είχε ήδη πάει στο Ισλαμαμπάντ και ήταν ο αποκλεισμός που τους έδιωξε από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Τούτων όλων δοθέντων, δεν παύει να είναι μια κίνηση που κατά τους Ιρανούς, πρώτον παραβιάζει τη συμφωνία εκεχειρίας και δεύτερον αποτελεί πράξη πολέμου στην οποία μπορούν να απαντήσουν στρατιωτικά, όπως ήδη απειλούν.

Τα ρήγματα της αμερικανικής αρχιτεκτονικής μεγαλώνουν

Το Πεκίνο συνεχίζει να πιέζει την Τεχεράνη για κάποια ομαλοποίηση της κατάστασης, πίεση που δεν υφίσταται από ρωσικής πλευράς. Και οι δύο κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους τόσο όσο να μην υποκύψει το Ιράν και να υποστούν πλήγμα οι ΗΠΑ. Αλλά ενώ η Μόσχα ήδη “κάνει ταμείο”, το Πεκίνο “θα κάνει ταμείο” κυρίως μετά τη λήξη της σύγκρουσης. Αν δεν υπάρξουν μεγάλες αρνητικές επιπλοκές για την ίδια, απ’ όπου και οι πιέσεις για “ψυχραιμία” σε Τεχεράνη, η Κίνα θα ωφεληθεί από τη σύγκρουση αναλογικά με το μέγεθός της, δηλαδή πολύ περισσότερο από τη Ρωσία. Η περιφερειακή σύγκρουση, εκτός των άλλων, ανέδειξε τη μεγάλη διαφορά του ειδικού τους βάρους παρά το γεγονός ότι ήταν η Ρωσία που είχε στενότερες στρατιωτικές σχέσεις με το Ιράν.

Με τη λήξη το 2024 της περιβόητης συμφωνίας του 1974 με τις ΗΠΑ για τα πετροδολάρια, η Σαουδική Αραβία έχει ήδη αρχίσει να πουλά πετρέλαιο και σε άλλα νομίσματα, τάση που θα ενισχυθεί, ιδιαίτερα σε γουάν. Το Ριάντ ωθείται από τη σύγκρουση να αναπτύξει περισσότερο τις σχέσεις του με το Πεκίνο όπως και με το Ισλαμαμπάντ. Έσπευσε αμέσως να καλύψει το τελευταίο, όταν τα ΗΑΕ απέσυραν την πιστωτική γραμμή τριών δισ. δολαρίων προς το Πακιστάν εν μέσω πολέμου.

Αλλά και τα ΗΑΕ εν μέσω πολέμου δεν ματαίωσαν σημαντική επίσκεψη του Διαδόχου στο Πεκίνο, όπου υπογράφτηκαν συμφωνίες. Σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία, δεν προβλέπεται άτυπη αναγνώριση της θέσης του Ιράν στη νέα μεταπολεμική πραγματικότητα της περιοχής από τα ΗΑΕ, που θα ακολουθήσουν περισσότερο το Ισραήλ, το οποίο εννοείται δεν πρόκειται να αποδεχθεί αναβάθμιση του Ιράν.

Αν όχι από το αμφίβολης διαμόρφωσης “Ισλαμικό ΝΑΤΟ”, τουλάχιστον από τον πυρήνα του (Σαουδική Αραβία, Πακιστάν) που έχει από πολύ καλές μέχρι στενότατες σχέσεις με την Κίνα, θα μεγαλώσει η απόσταση που τον χωρίζει με χώρες του IMEC ή του “εξαγώνου” που φαντασιώνεται ο Νετανιάχου (Ελλάδα-Κύπρος είναι η μια γωνία), προκαλώντας νέα προβλήματα συνοχής του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), ενισχύοντας τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας έναντι του Ισραήλ, και φέρνοντας ορισμένες από τις χώρες του “εξαγώνου” σε άβολη θέση επανεξέτασης, εφόσον δεν επιθυμούν να διαταράξουν σχέσεις με κάποιους απ’ όσους το Ισραήλ θεωρεί “ριζοσπαστικό σουνιτικό άξονα”, ή ίσως και του σιιτικού άξονα (περίπτωση Ινδίας-Ιράν).

Έτσι, ενώ από αμερικανικής πλευράς σκοπός του πολέμου ήταν να κλείσει σχισμές της ασταθούς αμερικανικής αρχιτεκτονικής σε Μέση Ανατολή κι ευρύτερα, αυτές διευρύνονται με τον πόλεμο επ’ ωφελεία Κίνας και Ρωσίας. Ακολουθούν προσεγγίσεις λιγότερο “κομματικής” αρχιτεκτονικής από τις ΗΠΑ, και ειδικά η Ρωσία έχει πολύ ή σχετικά καλές σχέσεις από Ινδία, ΗΑΕ και Ισραήλ μέχρι Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν.

Το κόστος των ΗΠΑ

Η παραπάνω διεθνής παρένθεση είναι χρήσιμη για το μέγεθος του κόστους που έχει για τις ΗΠΑ η παιδαριώδης διαχείριση του αδιεξόδου. Το στυλ Τραμπ μπορεί προσωρινά να ηρεμεί τις αγορές, να παραπλανά κάποιους Αμερικανούς, να αναβάλει την αναπόφευκτη διατάραξη σχέσεων με Νετανιάχου αν υποχωρήσει σε ιρανικές απαιτήσεις, να κερδίζει χρόνο αποφεύγοντας το πολιτικό του τσαλάκωμα, αλλά έχει μεγάλο κόστος για την υπερδύναμη.

Όπως αποδείχθηκε ο Τραμπ επειγόταν για εκεχειρία και άνοιγμα των Στενών, δεν επειγόταν για διαπραγματεύσεις. Υποσχέθηκε ότι οι ιρανικές προτάσεις θα ήταν η βάση διαπραγμάτευσης για να πάρει την εκεχειρία και μετά ο Βανς κατέληξε στο Ισλαμαμπάντ με τελεσίγραφο συνθηκολόγησης παρά σε διαπραγμάτευση. Υποσχέθηκε εκεχειρία παντού για να πάρει την εκεχειρία και άφησε αρχικά το Ισραήλ να συνεχίζει ανεξέλεγκτο στο Λίβανο. Παγώνει τον πόλεμο στο Λίβανο για να γίνει η πρώτη συνάντηση στο Ισλαμαμπάντ και αμέσως κηρύσσει αποκλεισμό ενώ τα Στενά είχαν ξανανοίξει. Και ξανάκλεισαν.

Και αν ακόμη υπολόγιζε ότι κάπως θα απομπλεκόταν χωρίς διαπραγματεύσεις και συμφωνία, σίγουρα δεν θα το καταφέρει με τα Στενά κλειστά. Πήρε την εκεχειρία που ποθούσε και νόμισε ότι έτσι απεμπλέκεται από τον πόλεμο, εξού και η “ντουφεκιά” του ναυτικού αποκλεισμού, για να συνειδητοποιήσει σε λίγα 24ωρα ότι δεν είναι έτσι. Πέντε φορές απείλησε με ολική καταστροφή και πέντε φορές η απειλή αποδείχτηκε κούφια. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τέτοιο έλλειμμα σχεδιασμού στην Ουάσινγκτον. Πασχίζει να ξαναγίνουν επαφές με τους Ιρανούς, την ίδια στιγμή που ψεύδεται ασύστολα ότι τον εκλιπαρούν για συμφωνία, για να πετύχει τί ακριβώς; Να καταφέρει άνοιγμα των Στενών, να αναγγείλει αδυναμία συμφωνίας, να κηρύξει “νίκη” και να φύγει; Ή να καταγγείλει τους Ιρανούς και να εξαπολύσει νέα επίθεση;

Το πιθανότερο συσκέπτεται τώρα ακριβώς ανάμεσα σε δυο επιλογές που καμιά τους δεν είναι ουσιαστική διαπραγμάτευση. Είτε να κλείσει αυτήν την περιπέτεια, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή και των Συμφωνιών του Αβραάμ και με τα Στενά ελεγχόμενα από Ιράν, αλλά σχετικά ανοιχτά, (ίσως προσδοκά μια αρνητική ψηφοφορία στο Κογκρέσο τέλος του μήνα για να του φορτώσει την απεμπλοκή). Το Ισραήλ βέβαια το απεύχεται. Είτε να κλιμακώσει ξανά, με την απεγνωσμένη ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει υπέρ του.

Στο ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης, το γεγονός ότι έχουν ολοφάνερα φύγει από το τραπέζι το βαλλιστικό πρόγραμμα και οι “proxies”, δείχνει το πού βρισκόμαστε από την άποψη των συσχετισμών μιας συμφωνίας. Για αυτό δεν θέλει ούτε να τη σκέπτεται. Θα σημαίνει αποδοχή ήττας. Αλλά θα ήταν το βέλτιστο για το μέλλον της υπερδύναμης, όχι του Τραμπ. Αν δεν ήταν το βέλτιστο, ακόμη θα βομβάρδιζαν τα βουνά του Αφγανιστάν. Έπειτα είναι και ο πονοκέφαλος του Λιβάνου. Οι Ιρανοί δεν πρόκειται να κάνουν πίσω και οι Ισραηλινοί είναι ικανοί να καταστρέψουν τον μισό για να σαμποτάρουν κάθε ρύθμιση με Ιράν.

Το άρθρο γράφτηκε πριν την αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ.

Οι αμερικανικές δυνάμεις «απελευθέρωσαν» αργότερα το πλοίο μετά τη διενέργεια έρευνας, σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ.

«Πεζοναύτες των ΗΠΑ από την 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών επιβιβάστηκαν στο M/V Blue Star III, ένα εμπορικό πλοίο που ήταν ύποπτο ότι προσπαθούσε να μεταβεί στο Ιράν, παραβιάζοντας τον αμερικανικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών», ανέφερε το Κεντρικό Στρατηγείο των ΗΠΑ στο X.

«Οι αμερικανικές δυνάμεις απελευθέρωσαν το σκάφος μετά τη διενέργεια έρευνας και την επιβεβαίωση ότι το ταξίδι του πλοίου δεν θα περιελάμβανε στάση σε ιρανικό λιμάνι», ανέφερε.

Η Κεντρική Διοίκηση ανέφερε ότι 39 πλοία «έχουν ανακατευθυνθεί για να διασφαλιστεί η συμμόρφωση» με τον αμερικανικό αποκλεισμό και ότι οι αμερικανικές δυνάμεις συνεχίζουν να τον επιβάλλουν σε ολόκληρη την περιοχή.

Πηγή: ieidiseis

Το χαρτοφυλάκιο αυτό αποτελείται από φωτοβολταϊκά έργα σε λειτουργία ισχύος 408 MW και εν λειτουργία σταθμούς αποθήκευσης με μπαταρίες ισχύος 100 MW,  με συνολικό εκτιμώμενο Enterprise Value €377,6 εκατ. Το χαρτοφυλάκιο αυτό αναμένεται να εισφέρει στον Όμιλο ετήσιο EBITDA περί τα €33,7 εκατ. και θα βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη εντός των προσεχών μηνών.

Αιολικά έργα

Επίσης, διαθέτει χαρτοφυλάκιο αιολικών σταθμών με εξασφαλισμένους όρους σύνδεσης ισχύος 145 MW και ορίζοντα θέσης σε λειτουργία περί το τέλος του 2028. Το Enterprise Value του συγκεκριμένου χαρτοφυλακίου εκτιμάται περί τα €250 εκατ. και το EBITDA περί τα €25 εκατ.

Έργα σε ανάπτυξη

Επιπλέον, βρίσκονται σε διαδικασία ωρίμασης αδειοδότησης έργα ΑΠΕ και αποθήκευσης ενέργειας, η αθροιστική ισχύς των οποίων υπερβαίνει το 1,5 GW και από την εξέλιξη μέρους τους, σε συνδυασμό με στοχευμένες εξαγορές, αναμένεται να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος ανάπτυξης του τομέα των ΑΠΕ, με επενδύσεις που υπερβαίνουν το €1δισ. έως την περίοδο 2028 – 2029, όπως ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο του 2024.

Η υλοποίηση του συγκεκριμένου στρατηγικού σχεδιασμού αναδεικνύει τον Όμιλο AKTOR σε έναν σημαντικό παράγοντα της ενεργειακής αγοράς της Ελλάδας.