Ο ίδιος ο Μερτς δήλωσε αργότερα στους δημοσιογράφους ότι άκουσε τη σειρήνα της αεράμυνας τρεις φορές, αλλά «χάρη στα μέτρα προστασίας της γερμανικής πρεσβείας και της ουκρανικής κυβέρνησης, δεν χρειάστηκε να καταφύγει σε υπόγειο καταφύγιο».

Η γέφυρα αυτή ειχε πληγεί και προχθές και είχε υποστεί σημαντικές ζημίες, αλλά επλήγη εκ νέου σκόπιμα, με τον ρωσικό στρατό να αναφέρει ότι «επλήγη επειδή χρησιμοποιείται για μεταφορά πολεμικών εφοδίων» αλλά και «επειδή ο Βολόντιμιρ Ζελένσκι απειλεί τη Ρωσία με πλήγματα σε πολιτικές εγκαταστάσεις αμάχων και σε ζωτικές υποδομές ενέργειας». Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, «τα πλήγματα θα ενταθούν εξαιτίας των ενεργειών της κυβέρνησης Ζελένσκι και οι πολίτες ας αναζητήσουν τις ευθύνες στον πρόεδρο τους».

Υπενθυμίζεται ότι οι έξι γέφυρες έχουν στοχοποιηθεί με συστηματικά πλήγματα εδώ και τέσσερις μέρες -πλήγματα που έχουν κόψει στα δυο την ουκρανική πρωτεύουσα, καθώς αυτή είναι οικοδομημένη στην δυτική και ανατολική όχθη του Δνείπερου. Οι Ρώσοι χθες ειχαν επαναλάβει επισης την προειδοποίηση ότι κινδυνεύουν και οι ξένοι υπήκοοι ή και  διπλωμάτες που βρίσκονται στο Κίεβο «με δική τους ευθύνη, υποτιμώντας τον κίνδυνο».

Δίνει άλλο ένα  δισ. σε όπλα η Γερμανία

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν οι Μερτς και Ζελένσκι το μεσημέρι, ο Γερμανός καγκελάριος είπε ότι «η Ρωσία πρέπει να σταματήσει αυτό τον παράλογο πόλεμο» και «η Γερμανία παραμένει προσηλωμένη στην στήριξη της Ουκρανίας». Στην επίσημη γραπτή δήλωσή του, ο Μερτς αναφέρει: «Αν η Ρωσία δεν σταματήσει, η πολεμική της μηχανή θα στραφεί αργά ή γρήγορα εναντίον μας». Πρόσθεσε δε ότι «η μοίρα της ηπείρου αποφασίζεται αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία».

Σε προσωπικό μήνυμα προς τον Ζελένσκι, ο Γερμανός καγκελάριος δήλωσε: «Μπορείτε να συνεχίσετε να βασίζεστε στη βοήθειά μας», εξηγώντας ότι ταξίδεψε στο Κίεβο επειδή η Ουκρανία χρειάζεται όλη τη δυνατή υποστήριξη για τις επόμενες κρίσιμες εβδομάδες. Υπενθύμισε τις βασικές αρχές της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, σημειώνοντας ότι το Βερολίνο θα συνεχίσει να εξοπλίζει το Κίεβο αλλά «δεν θέλει και δεν πρόκειται να γίνει μέρος του πολέμου», αποκλείοντας τη δεδομένη στιγμή την αποστολή στρατευμάτων.

Ο Μερτς ανακοίνωσε επίσης νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας ύψους 1 δισ. ευρώ (καθώς και 350 εκατ. ευρώ για την ενίσχυση του ενεργειακού τομέα), το οποίο περιλαμβάνει τη μαζική και ταχύτατη παράδοση τουλάχιστον 1.000 αεριοπροωθούμενων drones αναχαίτισης (jet-fueled interceptor drones).

Κάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο να δώσει τέλος «σε αυτό τον παράλογο πόλεμο» εκφράζοντας παράλληλα την ετοιμότητά του για ουσιαστικές ειρηνευτικές συνομιλίες, υπό την προϋπόθεση όμως ότι «τα όπλα θα σιγήσουν» και πρόσθεσε ότι είναι «κατά της επιβεβλημένης και καθ’ υπαγόρευση ειρήνης».

Ζελένσκι: Στο στόχαστρο τα διυλιστήρια τους

Η Ουκρανία θα εντείνει τις επιθέσεις της εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων, ως απάντηση στη νέα στρατηγική της Μόσχας που αποσκοπεί στο να εξαναγκάσει αμάχους να εγκαταλείψουν το Κίεβο κι άλλες ουκρανικές μεγαλουπόλεις, δήλωσε ο Ζελένσκι, διαβεβαιώνοντας πως άμαχοι δεν θα μπουν στο στόχαστρο.

Επικαλούμενος στοιχεία που συνέλεξαν οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών, ο Ζελένσκι δήλωσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters: «Είδαμε έγγραφα και γνωρίζουμε ότι ο Πούτιν επέτρεψε να εξαπολύουν επιθέσεις σε υποδομές, δίκτυα εφοδιασμού και ειδικότερα να πλήττουν πόλεις και χωριά αδιακρίτως… δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία». Στόχος των ρωσικών δυνάμεων, σύμφωνα με τον Ζελένσκι, είναι «να πιέσουν τους πολίτες να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα κι άλλες πόλεις».

Ο ουκρανός πρόεδρος απέδωσε αυτήν την αλλαγή στρατηγικής στην προσπάθεια του Πούτιν να εμφανιστεί ισχυρός, σε μια περίοδο που – όπως είπε ο Ζελένσκι – οι ρωσικές δυνάμεις υφίστανται βαριές απώλειες στο Ντονμπάς. Το δε υπουργείο Εξωτερικών στη Μόσχα προέτρεψε τους υπηκόους ξένων χωρών να εγκαταλείψουν το Κίεβο ενόψει νέων επιθέσεων, εν είδει αντιποίνων για τα ουκρανικά πλήγματα σε περιοχές της ρωσικής επικράτειας.

«Πρέπει να απαντήσουμε… Στις επιθέσεις τους εναντίον ενεργειακών υποδομών μας, πρέπει να απαντήσουμε με επιθέσεις στις δικές τους. Πρωτίστως σε διυλιστήριά τους: σε ό,τι τους δίνει χρήματα για να διεξάγουν αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε ο Ζελένσκι. Σχολιάζοντας την πρώτη χρήση στο πεδίο των μαχών του ουκρανικής κατασκευής βαλλιστικού πυραύλου FP-7, με βεληνεκές περίπου 250 χιλιομέτρων, ο Ζελένσκι είπε ότι κάλεσε την κατασκευάστρια εταιρεία Fire Point να επισπεύσει την ανάπτυξη ενός πυραύλου μεγαλύτερης εμβέλειας, του FP-9, ο οποίος θα μπορούσε να πλήξει τη Μόσχα.

Να σημειωθεί ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ζητήσει επανειλημμένως να σταματήσουν τα πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές, λόγω της μεγάλης ανόδου της τιμής των καυσίμων.

Επεισόδιο Ζελένσκι-Νότιας Κορέας

Στο διπλωματικό πεδίο, ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Λι Τζέ Μιουνγκ σε έξαλλη κατάσταση επέκρινε την Ουκρανία για την αποκάλυψη της παράδοσης Βορειοκορεατών αιχμαλώτων πολέμου στη Σεούλ, απαιτώντας δημόσια συγγνώμη και απειλώντας με «πρόσθετα μέτρα» εναντίον του Κιέβου.

Σε ανάρτησή του στο X, ο Λι ανέφερε ότι το Κίεβο αποκάλυψε μονομερώς ότι ορισμένοι αιχμάλωτοι στρατιώτες της Βόρειας Κορέας είχαν σταλεί στη Νότια Κορέα, παρά το γεγονός ότι είχε ζητήσει εμπιστευτικότητα και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε συμφωνία εμπιστευτικότητας, κάνοντας τον κορεάτη ηγέτη να φαίνεται ως «ψεύτης». «Δεδομένου ότι πρόκειται για θέμα που αφορά την τιμή του λαού και του έθνους της Δημοκρατίας της Κορέας, δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε», δήλωσε ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Αντρίι Σίμπιχα, φέρεται να χαρακτήρισε την διαμάχη την Πέμπτη ως «διπλωματική παρεξήγηση», την οποία η χώρα του αναμένει να επιλύσει. Η Σεούλ παραμένει σημαντικός εταίρος για το Κίεβο, πρόσθεσε ο Σίμπιχα. Όλα άρχισαν στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών την περασμένη εβδομάδα, όταν ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το Κίεβο είχε στείλει δύο αιχμαλώτους στρατιώτες της Βόρειας Κορέας στη Νότια Κορέα.

Αυτό οδήγησε τη Νότια Κορέα να κατηγορήσει την Ουκρανία για παραβίαση συμφωνίας εμπιστευτικότητας σχετικά με τη μεταφορά και να καλέσει τον επιτετραμμένο της Ουκρανίας για εξηγήσεις. Η Σεούλ ανέφερε ότι η Ουκρανία είχε ζητήσει να παραμείνει μυστική η μεταφορά, καθώς θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις ανταλλαγές κρατουμένων με τη Ρωσία. «Όταν ζητήσαμε την αναγνώριση της συμφωνίας και μια συγγνώμη, αυτοί αντίθετα μίλησαν για επικείμενη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Βορρά και Νότου, ευχόμενοι να ξεσπάσει πόλεμος στην Κορεατική Χερσόνησο — εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη προς την Ουκρανία», έγραψε ο Λι.

Τα σχόλια αυτά έρχονται σε συνέχεια συνέντευξης που παραχώρησε την περασμένη εβδομάδα ο επικεφαλής του προεδρικού γραφείου της Ουκρανίας, Κιρίλο Μπουντάνοφ, όπου ανέφερε ότι η συμμετοχή της Βόρειας Κορέας στη σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας είχε ως στόχο την προετοιμασία για μάχες στην Κορεατική Χερσόνησο. «Η κατάσταση κλιμακώνεται καθημερινά. Και είναι μόνο θέμα χρόνου μέχρι να συμβεί ένα γεγονός που θα λειτουργήσει ως σκανδάλη και θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες συνέπειες», πρόσθεσε σε ανάρτησή του στο Telegram.

Αν και δεν έχει δοθεί καμία εξήγηση από το Κίεβο για το λόγο που ο Ζελένσκι προέβη στην ανακοίνωση αυτή στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών της Νότιας Κορέας φέρεται να ενημέρωσε τους βουλευτές ότι ο Ζελένσκι ενδέχεται να το έκανε για να κινητοποιήσει την υποστήριξη της Σεούλ για την αποστολή όπλων και άλλης βοήθειας στο Κίεβο. Τον Αύγουστο, ο Ζελένσκι είχε ζητήσει από τη Νότια Κορέα να υποστηρίξει την Ουκρανία παρέχοντας συστήματα αεροπορικής άμυνας, κάτι στο οποίο η Σεούλ δεν έχει δείξει θετική στάση, παρότι έχει προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία.

Το ιερό ιδρύθηκε κατά την αρχαϊκή εποχή και συνδέθηκε ιδιαίτερα με τη λατρεία της Ήρας Ακραίας, ενώ η θέση του κοντά στο άκρο της Περαχώρας είχε ιδιαίτερη συμβολική και γεωγραφική σημασία. Η περιοχή φαίνεται πως απέκτησε μεγάλη θρησκευτική σημασία ήδη από τους πρώιμους ιστορικούς χρόνους και συνέχισε να χρησιμοποιείται για αρκετούς αιώνες.

Ανάμεσα στα σημαντικότερα κατάλοιπα του χώρου βρίσκεται ο ναός της Ήρας, ενώ έχουν αποκαλυφθεί επίσης βωμοί, κτίσματα που σχετίζονται με τη λατρεία και άλλες κατασκευές που μαρτυρούν τη δραστηριότητα στο ιερό. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το Ηραίον δεν ήταν απλώς ένας μικρός τόπος λατρείας, αλλά ένα οργανωμένο ιερό με σημαντική παρουσία στην αρχαία Κορινθία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σχέση του ιερού με τη γεωγραφική θέση της Περαχώρας. Η περιοχή αποτελούσε ένα φυσικό πέρασμα και ένα σημείο με εξαιρετική θέα προς τον Κορινθιακό Κόλπο. Η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας φαίνεται να συνδύαζε τη θρησκευτική σημασία με τη φυσική επιβλητικότητα του τοπίου

Ηραίον Περαχώρας: Ένας μοναδικός προορισμός

Σήμερα, περπατώντας ανάμεσα στα αρχαία ερείπια, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί το συγκεκριμένο σημείο επιλέχθηκε για τη δημιουργία ενός ιερού. Η θάλασσα βρίσκεται μπροστά, οι βραχώδεις ακτές περιβάλλουν την περιοχή και τα υπολείμματα των αρχαίων κατασκευών θυμίζουν μια εποχή που η Περαχώρα αποτελούσε σημαντικό κομμάτι του αρχαίου κόσμου.

Το Ηραίον Περαχώρας αποτελεί έναν προορισμό όπου η αρχαιολογία δεν περιορίζεται στα ερείπια, αλλά γίνεται μέρος του ίδιου του τοπίου. Είναι ένα μέρος που συνδυάζει ιστορία, μυθολογία και φυσική ομορφιά, προσφέροντας στον επισκέπτη την αίσθηση ενός ταξιδιού πίσω στον χρόνο.

Μακριά από τα πιο γνωστά αρχαιολογικά μνημεία της Ελλάδας, το Ηραίον παραμένει ένας ιδιαίτερος και ατμοσφαιρικός αρχαιολογικός χώρος. Η επίσκεψη εδώ δεν είναι μόνο μια γνωριμία με ένα σημαντικό ιερό της αρχαιότητας, αλλά και μια ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς ένα από τα πιο ξεχωριστά τοπία της Περαχώρας.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.

Η πρώτη της μεγάλη μήτρα είναι ο κλασικός ελληνορωμαϊκός κόσμος: από την ελληνική φιλοσοφία και την αναζήτηση του καθολικού λόγου μέχρι τη ρωμαϊκή έννοια του δικαίου, της πολιτειότητας, και της θεσμικής τάξης. Η δεύτερη μεγάλη στιγμή είναι η ιταλική Αναγέννηση. Εκεί η αρχαιότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως μουσειακό κατάλοιπο αλλά ως ενεργός συνομιλητής. Ο άνθρωπος, η τέχνη, η φύση, και η δημιουργική ικανότητα επανήλθαν στο κέντρο του ευρωπαϊκού ορίζοντα.

Η τρίτη στιγμή είναι ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Εδώ, η κληρονομιά τού λόγου μετασχηματίστηκε σε αξίωση καθολικότητας: ο άνθρωπος μπορούσε να χρησιμοποιεί τη λογική του χωρίς να υποτάσσεται άκριτα στην παράδοση ή στην εξουσία. Η ελευθερία της σκέψης, η επιστημονική διερεύνηση, και η πολιτική αυτονομία απέκτησαν κανονιστική αξία.

Από την κριτική στην αποδόμηση

Οι τρεις αυτές εποχές δεν αποτελούν ένα αψεγάδιαστο ιστορικό συνεχές για τη Δύση. Περιέχουν αντιφάσεις, αποκλεισμούς, και συγκρούσεις. Συνθέτουν όμως έναν κοινό πνευματικό άξονα: την πεποίθηση ότι υπάρχει αλήθεια προς αναζήτηση, ομορφιά προς δημιουργία, αρετή προς καλλιέργεια, και ελευθερία προς υπεράσπιση. Ακριβώς αυτή η τετραπλή αξίωση είναι που τίθεται σήμερα υπό πίεση.

Ο μεταμοντερνισμός υπήρξε, ασφαλώς, ένα πολύπλοκο φαινόμενο και δεν μπορεί να αναχθεί σε μία ενιαία θεωρία. Η δυσπιστία απέναντι στις “μεγάλες αφηγήσεις”, η ανάλυση της σχέσης μεταξύ γνώσης και εξουσίας, και η αποκάλυψη των μηχανισμών μέσω των οποίων οι κοινωνίες παράγουν αποκλεισμούς αποτέλεσαν σημαντικές πνευματικές παρεμβάσεις.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η κριτική παύει να λειτουργεί ως μέθοδος και μετατρέπεται σε οντολογία: όταν δεν αμφισβητείται πλέον μια συγκεκριμένη αξίωση αλήθειας, αλλά η ίδια η δυνατότητα της αλήθειας· όταν δεν ελέγχεται μια συγκεκριμένη εξουσία, αλλά κάθε μορφή καθολικής αξίωσης θεωρείται εκ προοιμίου ύποπτη· όταν η παράδοση δεν αξιολογείται, αλλά θεωρείται ένοχη απλώς επειδή είναι παράδοση.

Τότε εμφανίζεται ένα παράδοξο. Η Δύση χρησιμοποιεί το πιο ισχυρό εργαλείο της, την κριτική σκέψη, εναντίον των ίδιων των προϋποθέσεων που καθιστούν δυνατή την κριτική σκέψη. Διότι για να κρίνεις, χρειάζεσαι κριτήριο. Για να αποδομήσεις, χρειάζεσαι κάποια έννοια αλήθειας σχετικά με αυτό που αποδομείς. Και για να καταγγείλεις την αδικία, χρειάζεσαι ήδη μια αντίληψη περί δικαιοσύνης. Μια κοινωνία μπορεί να είναι εξαιρετικά ικανή να εξηγεί γιατί τίποτε δεν είναι αυτονόητο, αλλά εξαιρετικά αδύναμη να εξηγήσει τι πρέπει να θεωρούμε άξιο.

Η δεύτερη “κατάκτηση” της Δύσης: η αγορά

Την ίδια στιγμή, μια άλλη δύναμη προχώρησε πολύ βαθύτερα στην καθημερινή ζωή: η λογική της αγοράς. Δεν υπάρχει τίποτε εγγενώς προβληματικό στην αγορά. Η οικονομική ανταλλαγή αποτελεί αναγκαίο και δημιουργικό μηχανισμό κοινωνικής οργάνωσης. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν ένας συγκεκριμένος μηχανισμός αρχίζει να λειτουργεί ως καθολική ανθρωπολογία, όταν δηλαδή ο άνθρωπος γίνεται αντιληπτός πρωτίστως ως καταναλωτής και κάθε αγαθό αξιολογείται με όρους ανταλλακτικής δυνατότητας.

Η τιμή είναι ένα μετρήσιμο μέγεθος ανταλλαγής και ένα γεγονός. Η αξία είναι μια κανονιστική έννοια και μια αξιολογική κρίση: δηλώνει γιατί κάτι θεωρείται άξιο επιλογής, προστασίας, ή θυσίας. Η αγορά μπορεί να μας πει πόσο κοστίζει ένα βιβλίο. Δεν μπορεί από μόνη της να μας πει αν το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί. Μπορεί να αποτιμήσει ένα έργο τέχνης. Δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτό είναι όμορφο. Μπορεί να υπολογίσει το κόστος μιας ώρας εργασίας. Δεν μπορεί να αποφασίσει πόση αξία έχει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η πολιτισμική σημασία του εμπορευματισμού. Τείνει να μετατρέπει τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τα αγαθά. Και όταν αυτός ο τρόπος σκέψης γίνει καθολικός, η κοινωνία μπορεί να αποκτήσει σημαντική αποτελεσματικότητα χωρίς να διαθέτει αντίστοιχη ικανότητα διάκρισης σκοπών.

Απώλεια του κέντρου και εξωτερική αδυναμία

Η εσωτερική πολιτισμική αβεβαιότητα έχει και γεωπολιτική συνέπεια. Ένας πολιτισμός δεν μπορεί να διατηρήσει επί μακρόν την πολιτισμική του επιρροή χωρίς να διαθέτει μια πειστική απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς εκπροσωπεί. Η άνοδος ασιατικών και ευρασιατικών δυνάμεων υπενθυμίζει στη Δύση ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει και ότι η πολιτισμική της πρωτοκαθεδρία δεν αποτελεί φυσικό νόμο.

Οι εξωτερικές κοινωνίες έχουν ποικίλες στάσεις και αντιλήψεις απέναντι στη Δύση. Ωστόσο, η δυτική αυτοαμφισβήτηση μπορεί να ενισχύσει την εντύπωση μιας δύναμης που έχει χάσει την ικανότητα να διατυπώνει με σαφήνεια τον δικό της πολιτισμικό λόγο. Το κρίσιμο, επομένως, δεν είναι να αναρωτηθούμε απλώς αν “η Δύση κερδίζει ή χάνει” αλλά “τι σημαίνει το να είναι κανείς Δύση στον 21ο αιώνα”.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μια νοσταλγική επιστροφή σε ιστορικώς προνομιούχες χωροχρονικές περιοχές του παρελθόντος. Όμως, η σύγχρονη Δύση μπορεί να ανακτήσει τον πνευματικό δεσμό που συνδέει την κλασσική Αθήνα, την κλασσική Ρώμη, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την αναγεννησιακή Φλωρεντία, και τη διαφωτισμένη Ευρώπη του 18ου αιώνα.

Μια νέα αναγέννηση

Επομένως, η Δύση χρειάζεται μια αναγέννηση πρωτίστως ερμηνευτική, που θα αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο και τον κόσμο. Και πάνω απ’ όλα, θα χρειαστεί να ξαναβρούμε το θάρρος να υποστηρίξουμε ότι δεν είναι όλα ισοδύναμα. Δεν είναι όλες οι ιδέες εξίσου αληθείς. Δεν είναι όλα τα έργα τέχνης εξίσου σημαντικά. Δεν είναι όλοι οι τρόποι ζωής εξίσου δημιουργικοί. Δεν είναι όλες οι επιθυμίες εξίσου άξιες εκπλήρωσης. Και δεν είναι όλα όσα έχουν τιμή, πραγματικά πολύτιμα.

Η ουσιαστική μάχη, τελικά, είναι στο πεδίο της φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και της πολιτικής φιλοσοφίας. Η Δύση δεν θα ηττηθεί όταν κάποιος άλλος γίνει πλουσιότερος, ισχυρότερος ή τεχνολογικά ανώτερος. Θα ηττηθεί όταν πάψει να θεωρεί ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει να είναι πλούσια, ισχυρή, δημιουργική και ελεύθερη.

Η τελική της κρίση, επομένως, δεν είναι κρίση ισχύος. Είναι κρίση σκοπού. Και η έξοδος από αυτήν αρχίζει με μια απλή, αλλά πλέον σχεδόν επαναστατική πράξη: να ξαναρωτήσουμε, χωρίς ειρωνεία και χωρίς φόβο, “τι αξίζει;”.

Πάντως, το Κέντρο Επιχειρήσεων του Πυροσβεστικού Σώματος έλαβε συνολικά 485 κλήσεις από την έναρξη των ισχυρών βροχοπτώσεων, στην Περιφέρεια Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία, από την 01 Οκτωβρίου 2026 έως και σήμερα το μεσημέρι έχουν πραγματοποιηθεί ενέργειες σε 204 περιπτώσεις. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκαν 96 αντλήσεις υδάτων, 101 μεταφορές ατόμων σε ασφαλή σημεία και 7 κοπές δέντρων.

Ήχησε το 112

Υπενθυμίζεται πως σήμερα, λίγο μετά τις 11 το πρωί της Κυριακής εκδόθηκε νέο μήνυμα από το 112 για περιορισμό των μετακινήσεων στην ευρύτερη περιοχή της Ιεράπετρας. Η Πυροσβεστική Υπηρεσία βρίσκεται επί ποδός, πραγματοποιώντας επιχειρήσεις μεταφοράς με δυνάμεις από την Πυροσβεστική Υπηρεσία Ιεράπετρας, ομάδες ορμητικών νερών της 3ης και 6ης Ε.Μ.Α.Κ. καθώς και 2 ομάδες της 3ης Ε.ΜΟ.Δ.Ε.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας τα έντονα φαινόμενα αναμένεται να διαρκέσουν έως σήμερα το απόγευμα.

Σύμφωνα με τον αντιπεριφερειάρχη Λασιθίου, Γιάννη Ανδρουλάκη, οι συνθήκες είναι δύσκολες, καθώς μέχρι και πριν λίγη ώρα, στην ευρύτερη περιοχή της Ιεράπετρας έβρεχε και πάλι καταρρακτωδώς , με αποτέλεσμα να υπάρξουν και νέες καθιζήσεις στο οδικό δίκτυο.

«Αν και τα μηχανήματα δεν έχουν σταματήσει ούτε λεπτό, το ότι συνεχίζονται οι βροχοπτώσεις επιδεινώνει το πρόβλημα, αφού έχουμε και νέες καθιζήσεις. Ευχόμαστε να κοπάσει το φαινόμενο για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στις εργασίες που πρέπει.

Αυτή την ώρα μηχανήματα επιχειρούν στο δρόμο Φέρμα-Καθαράδες, ωστόσο όσο βρέχει, τα προβλήματα με κατολισθήσεις ή και τις καθιζήσεις επαναλαμβάνονται» τόνισε ο κ. Ανδρουλάκης, ο οποίος επανέλαβε πως οι κάτοικοι θα πρέπει να συνεχίσουν να είναι προσεχτικοί στις μετακινήσεις τους και να κάνουν μόνο τις απαραίτητες.

Αντίθετα, η ζάχαρη θα πρέπει να περιορίζεται. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που το παιδί έχει ζητήσει κάτι γλυκό, παρόλο που προσπαθείς να περιορίσεις τη ζάχαρη στη διατροφή του.

Απόφυγε τις Απαγορεύσεις
Αν το παιδί ζητάει συνέχεια γλυκό, σίγουρα δεν πρέπει να αρνηθείς και να το απαγορεύσεις, ειδικά αν είναι διαθέσιμο σε κάποιο από τα ντουλάπια του σπιτιού! Αρχικά, θα πρέπει να είσαι υπεύθυνος/η για τα τρόφιμα που υπάρχουν στο περιβάλλον του σπιτιού και να τίθενται όρια για το πόσο συχνά και σε τι ποσότητα θα φάνε το καθετί. Ιδανικά το περιβάλλον του σπιτιού που είναι προσβάσιμο στο παιδί πρέπει να είναι γεμάτο με τρόφιμα υψηλής θρεπτικής αξίας, όπως τα φρούτα κα τα λαχανικά και όταν ζητήσει κάποιο γλυκό αυτό να δίνεται στο πλαίσιο ενός ισορροπημένου γεύματος, χωρίς να του δίνεται παραπάνω αξία και να αντιμετωπίζεται ως κάτι ουδέτερο. εν υπάρχουν, άλλωστε, καλά ή κακά τρόφιμα.

Το Γλυκό δεν είναι Ανταμοιβή
Πολλοί γονείς συνηθίζουν να λένε στο παιδί τους “εάν φας τις φακές, θα σου δώσω γλυκό”. Ωστόσο, η πρακτική αυτή αντί να ενθαρρύνει το παιδί να φάει όσπρια, αλλά κάνει το τρόφιμο “ανταμοιβή” πιο θελκτικό στα μάτια του. Έτσι, θα το επιλέξει ευκολότερα αν το βρει ελεύθερα διαθέσιμο μπροστά του.

Φτιάξε μαζί με το Παιδί σου το Εβδομαδιαίο Μενού
Ένταξε το παιδί σου στη διαδικασία να καταγράψετε μαζί τα γεύματα της εβδομάδας και σε κάποια από αυτά να ενσωματώσεις και κάτι γλυκό. Έτσι, αν το παιδί σου ζητήσει κάτι γλυκό σε μέρα που δεν υπάρχει στο μενού, μπορείτε να ανατρέξετε μαζί και να του υπενθυμίσεις ότι το γλυκό υπάρχει για παράδειγμα στο αυριανό απογευματινό του γεύμα μαζί με το φρούτο του.

Επιδόρπιο χαμηλό σε Θερμίδες, Ζάχαρη και Λιπαρά
Αν η ανάγκη του παιδιού για γλυκό είναι συχνή, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να προσφέρεις εναλλακτικές επιλογές χαμηλότερες σε θερμίδες, ζάχαρη και λιπαρά, που έχουν παράλληλα πολύτιμα θρεπτικά συστατικά. Μερικές από αυτές είναι: Φρουτοσαλάτα με μέλι, ξηρούς καρπούς και κανέλα. Λίγη μαύρη σοκολάτα ή παστέλι. Σπιτικό ρυζόγαλο. Ζελέ με φρούτα. Σπιτικό κέικ. Παγωμένο γιαούρτι με φρούτα ή ξηρούς καρπούς.

Αν το παιδί σου αγαπάει περισσότερο τα γλυκά αρτοπαρασκευάσματα, το μπισκότο μπορεί να αποτελέσει μια θρεπτική επιλογή, έχοντας τον έλεγχο για το πόσα μπορεί να φάει μέσα στην ημέρα του. Διαβάζοντας προσεκτικά τις ετικέτες τροφίμων μπορείς να ανακαλύψεις επιλογές με μειωμένη ζάχαρη, όπως για παράδειγμα μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη*, τα οποία είναι παράλληλα πηγή φυτικών ινών, βιταμινών και μετάλλων.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τα εντάξεις στη διατροφή του παιδιού ως ένα ισορροπημένο γλυκό σνακ: Γιαούρτι με μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη*. Μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη* με ταχίνι και μπανάνα. Μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη* και 1 φρούτο. Smoothie με γάλα (φυτικό ή ζωικό), φρούτο και μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη*. Υγιεινός κορμός σοκολάτας με κακάο, πάστα από χουρμάδες, ξηρούς καρπούς και μπισκότα τύπου μιράντα με 30% λιγότερη ζάχαρη σε σχέση με τα απλά μπισκότα

Τι να Κρατήσεις;
Τα γλυκά έχουν θέση στην διατροφή των παιδιών, αρκεί να τηρούνται οι έννοιες της ισορροπίας και του μέτρου! Δεν είναι κάτι που απαγορεύεται ή πρέπει να δίνεται ως επιβράβευση ή ανταμοιβή. Διάλεξε γλυκά σνακ με υψηλή διατροφική αξία, μειωμένη προσθήκη ζάχαρης που συνδυάζουν τη γεύση και απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για την υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών!

Ο Πάρης Παπαχρήστος είναι διαιτολόγος – διατροφολόγος, M.Sc. Συγγραφέας & ιδρυτής του medNutrition.gr

Σε συνεργασία με το medNutrition

• Επιστροφή Βαρωσίων (περίκλειστη κατεχόμενη περιοχή), αρχικά στη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών και στη συνέχεια επιστροφή νόμιμων κατοίκων.
• Λειτουργία του λιμανιού Αμμοχώστου υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Σημειώνεται συναφώς ότι στη φινλανδική πρόταση, περιλαμβανόταν και η άρση του εμπάργκο που επιβάλλει η Τουρκία σε κυπριακά πλοία να προσεγγίζουν τα λιμάνια της και αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τον εναέριό της χώρο. Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία είχε τότε απορρίψει την πρόταση και ως εκ τούτου είχαν ματαιωθεί τότε προγραμματισμένες συναντήσεις, αρχικά σε τεχνοκρατικό επίπεδο και στη συνέχεια σε πολιτικό. Οι Φινλανδοί προσπαθούσαν τότε να βοηθήσουν και στο ξεμπλοκάρισμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

Κι άλλες προτάσεις από την Λευκωσία

Παράλληλα με την κίνηση αυτή, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει παρουσιάσει πολλές ιδέες τόσο στον ΟΗΕ, όσο και στον κατοχικό ηγέτη, που αφορούν και την καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και ζητήματα, που είχε θέσει παλαιότερα και η τουρκική πλευρά. Έθεσε, όμως, και ζητήματα που αφορούν τη διευκόλυνση των συζητήσεων, ώστε, να προχωρήσουν οι προσπάθειες ταχύτερα και απερίσπαστα. Πολλές από αυτές, έτυχαν θετικής υποδοχής από τον Αντόνιο Γκουτέρες, αλλά και την κ. Ολγκίν.

Προκύπτει, πάντως, ότι ο κ. Τουφάν Έρχιουρμαν δεν μπορεί να ανταποκριθεί και να συζητήσει τις όποιες ιδέες. Δεν το επιτρέπει τούτο η Τουρκία, η οποία προδήλως δεν επιθυμεί εξελίξεις στο Κυπριακό. Είτε γιατί θεωρεί πως τυχόν εξελίξεις θα επηρεάσουν ευρύτερους σχεδιασμούς της.

Είτε επειδή θέλει να τελειώσει ο χρόνος και να αποχωρήσει ο νυν Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και να επιδιωχθεί ανατροπής της βάσης λύσης. Αυτό, όμως, η ανατροπή της βάσης, η αλλαγή πλεύσης δηλαδή από τον ΟΗΕ, δεν εξαρτάται από τον εκάστοτε Γενικό Γραμματέα, αλλά από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Τούτο κατέστη ξεκάθαρο και κατά τη διάρκεια του γεύματος εργασίας, που είχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους αντιπρόσωπους των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, στη Νέα Υόρκη.

Είναι, πάντως, ξεκάθαρο ότι η Τουρκία με την εν γένει συμπεριφορά της, εμποδίζει κάθε βήμα προς τα εμπρός. Τούτο “δένει” και τα χέρια του εγκάθετου της στα κατεχόμενα. Υπήρξαν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο κ. Έρχιουρμαν παρουσιαζόταν έτοιμος να συζητήσει κάποια θέματα, αλλά την επόμενη ημέρα άλλαζε γνώμη. Το ίδιο και ο Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής, Μεχμέτ Ντανά.

Κυπριακό: Αποστολές Φίτο 

Στο κάδρο των εξελίξεων μπαίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση με αποστολές του Απεσταλμένου της ΕΕ στο Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμοδίου για θέματα Συνοχής και Μεταρρυθμίσεων, Ραφαέλε Φίτο. Οι αποστολές θα επικεντρωθούν, πρωτίστως, στην Άγκυρα και στα ευρωτουρκικά.

Ο απεσταλμένος της Ένωση έχει καταρτίσει ένα πλάνο, το οποίο περιλαμβάνει ζητήματα που θα θέσει ενώπιον της κατοχικής πλευράς για να συζητηθούν. Οι Βρυξέλλες επιχειρούν να ανοίξουν και να διατηρήσουν κανάλια επικοινωνία με την Άγκυρα, ξεπαγώνοντας τον ευρωτουρκικό διάλογο. Η Άγκυρα έχει ατζέντα και αιτήματα. Η ΕΕ έχει προφανώς περιορισμούς, υπάρχουν ωστόσο περιθώρια συζητήσεων.

Η επικαιροποίηση/αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης-Τουρκίας είναι θέμα μονίμως στην ατζέντα και υπάρχουν όντως περιθώρια συζήτησης. Στο πεδίο αυτό υπάρχουν εκατέρωθεν οικονομικά συμφέροντα, αλλά δεν μπορεί να προχωρήσει αυτόματα. Στις συζητήσεις που έχουν διεξαχθεί στο παρελθόν, υπήρξε πρόοδος.

Ωστόσο, είναι σαφές πως υπάρχουν υποχρεώσεις που πρέπει να υλοποιήσει η Τουρκία, περιλαμβανομένων και των κυπρογενών. Σε περίπτωση κατά την οποία θα προχωρήσει η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης, αυτό για να προχωρήσει χρειάζεται χρόνος. Η Τουρκία θέλει, πάντως, να έχει αμέσως αποτελέσματα στα ζητήματα του εμπορίου αλλά και της τηλεφωνίας (Roaming).

Η Άγκυρα θέτει το θέμα της άρσης των θεωρήσεων, που επίσης αντιμετωπίζει δυσκολίες. Παρά το γεγονός ότι Τουρκία επιμένει ότι δεν πρέπει να τίθενται εμπόδια στο θέμα της βίζας καθώς ισχυρίζεται ότι υπήρξε ευρωπαϊκή δέσμευση έναντι της, κράτη-μέλη όπως η Γαλλία προβάλλουν επιφυλάξεις. Είναι προφανές πως, παρά τις δυσκολίες, τα ευρωτουρκικά παραμένουν ένα εργαλείο για το Κυπριακό, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί και προς την κατεύθυνση αυτή κινείται η Ευρωπαϊκή Ένωση σε συνεννόηση με τη Λευκωσία.

Τους πήρε το Ποτάμι… #antonissamaras #ακρίβεια #νδ #κυβέρνηση https://t.co/HC9AWPtp8C

— Σαμαράς Αντώνης (@samaras_antonis) October 4, 2026

Στο βίντεο ο κ. Σαμαράς συνομιλεί με τον συνεργάτη του Νίκο Τσιούτσια με τον οποίο έχουν τον εξής διάλογο:

Ν. Τσιούτσιας: Εγώ φεύγω.

Αντ. Σαμαράς: Έλα για πού το’ βαλες;

Ν. Τσιούτσιας: Πάω να κλείσω το κόμμα.

Αντ. Σαμαράς: Ποιο κόμμα;

Ν. Τσιούτσιας: Δεν διαβάζεις τις μητσοτακικές εφημερίδες; Γράφουν, λέει, ότι εσύ θα κάνεις κόμμα και μετά θα το κλείσεις, αρκεί να χάσει την καρέκλα του ο Μητσοτάκης και οι αλαζόνες υπουργοί του.

Αντ. Σαμαράς: Αυτά γράφουν; Εμένα δεν με νοιάζει ποιος θα χάσει την καρέκλα του. Το μόνο που με νοιάζει είναι να μην χάσει η Ελλάδα.

Ν. Τσιούτσιας: Εν πάση περιπτώσει, εγώ τελικά θα φύγω γιατί θα πάω να δω στον δρόμο πόσα αυτοκίνητα κυκλοφορούν. Γιατί, όπως είπε η κυβέρνηση, αν κυκλοφορούν αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν υπάρχει ακρίβεια και όλα πάνε καλά. Για να μη μας λένε και τίποτα κακομοίρηδες, όπως λέει και ο Θεοχάρης.

Αντ. Σαμαράς: Τόσο προκλητικοί είναι, ε; Ξέρεις κάτι; Αυτούς τους πήρε το Ποτάμι. Και ξέρεις κάτι ακόμα; Αυτή τη φορά δε θα μπορούν ούτε και να το μπαζώσουν.

Στις αγορές ηλεκτρικής ενέργειας, η τιμή καθορίζεται από την τελευταία (πιο ακριβή) μονάδα που χρειάζεται για να καλυφθεί η ζήτηση κάθε ώρα – αυτό λέγεται “οριακή τιμή” (marginal pricing). Όταν λείπει αποθήκευση, το πρωί/μεσημέρι: οι ΑΠΕ, ιδίως τα φωτοβολταϊκά, ρίχνουν σημαντικά την τιμή ηλεκτρικού ρεύματος, ακόμα και μέχρι το μηδέν – γιατί υπάρχει αφθονία φθηνής ηλιακής ενέργειας.

Το απόγευμα/βράδυ: Συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο, λόγω των ακριβών μονάδων φυσικού αερίου – γιατί ο ήλιος δύει, οι ΑΠΕ μειώνονται, και το σύστημα στρέφεται στο αέριο για να καλύψει τη ζήτηση, το οποίο γίνεται η οριακή (άρα η καθορίζουσα) τιμή. Η αριθμητική απόδειξη: Μηδενικές τιμές το πρωί με τις ΑΠΕ, 180 ευρώ/MWh το βράδυ με φυσικό αέριο – μια τεράστια διαφορά μέσα στην ίδια μέρα.

Υπάρχει δηλαδή ρητή σύνδεση της ακριβής τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος με την έλλειψη αποθήκευσης της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Το Green Tank το λέει ευθέως ως τίτλο έκθεσής του: «Στοιχίζει ακριβά το αέριο στην ηλεκτροπαραγωγή – Λύση η αποθήκευση για να πέσουν οι τιμές ηλεκτρικού ρεύματος». Η αποθήκευση θα επέτρεπε να “μεταφέρεται” η φθηνή μεσημεριανή ηλιακή ενέργεια προς τις βραδινές ώρες αιχμής, αντί να χάνεται (περικοπή) και αντί το σύστημα να στρέφεται στο ακριβό αέριο.

Πώς αυτό μεταφέρεται στους λογαριασμούς

Η ισχυρή σύνδεση της εγχώριας λιανικής με τη χονδρική αγορά είναι ο πιο κομβικός παράγοντας πίσω από την εκτίναξη χρεώσεων, κάτι ιδιαίτερα επιβαρυντικό, γιατί η πλειονότητα των οικιακών καταναλωτών παραμένει σε “πράσινα τιμολόγια” που είναι περισσότερο εκτεθειμένα στις διακυμάνσεις της χονδρεμπορικής τιμής. Συγκεκριμένο παράδειγμα: Τον Ιούλιο 2024 η χονδρική έφτασε 135,2 ευρώ/MWh, και η αντίστοιχη μέση χρέωση πράσινων τιμολογίων τον Αύγουστο ανέβηκε στα 205,2 ευρώ/MWh – η μεγαλύτερη χρέωση όλου του 2024.

Πρόσφατα στοιχεία 2026 που το επιβεβαιώνουν περαιτέρω: Τον Μάρτιο 2026, παρά το ότι οι ΑΠΕ είχαν την υψηλότερη ιστορικά παραγωγή για τον μήνα, το αέριο αυξήθηκε κατά 19,9% σε σχέση με τον Φεβρουάριο, με αποτέλεσμα η μέση τιμή χονδρικής να ανέβει στα 95 ευρώ/MWh, αύξηση 21,3% – δηλαδή ακόμη και σε μήνα-ρεκόρ ΑΠΕ, το αέριο συνέχισε να ανεβάζει τη μέση τιμή, ακριβώς επειδή κυριαρχεί στις ώρες που μετράει περισσότερο (στις αιχμές). Τον Μάιο 2026, το ακριβό φυσικό αέριο ανέβασε ξανά τη χονδρική τιμή ρεύματος, δημιουργώντας ανησυχία για τους λογαριασμούς του καλοκαιριού. Συνοψίζοντας, η αλυσίδα είναι ακριβώς όπως την έχουμε περιγράψει:

• Έλλειψη αποθήκευσης → η φθηνή μεσημεριανή ηλιακή ενέργεια δεν μπορεί να αποθηκευτεί για το βράδυ → το σύστημα στρέφεται σε αέριο στις βραδινές ώρες αιχμής → το αέριο γίνεται η οριακή τιμή σε αυτές τις ώρες → η χονδρική τιμή εκτινάσσεται το βράδυ → αυτή η ακριβή χονδρική μεταφέρεται στα πράσινα τιμολόγια του επόμενου μήνα → οι καταναλωτές πληρώνουν περισσότερο.

Είναι ακριβώς το σημείο όπου συγκλίνουν όλα όσα συζητήσαμε: Η καθυστέρηση στις μπαταρίες δεν είναι μόνο “χαμένη πράσινη ενέργεια” σε αφαιρετικό επίπεδο – μεταφράζεται άμεσα σε υψηλότερο λογαριασμό ρεύματος για κάθε ελληνικό νοικοκυριό, ιδιαίτερα όσα είναι σε πράσινα τιμολόγια. Άρα η ευθύνη της κυβέρνησης είναι προφανής. Το θέμα είναι αδιάφορο για τον Έλληνα καταναλωτή αν αυτό έχει συμβεί λόγω κακών εκτιμήσεων η σκοπίμως.

Δεν νομίζω να υπάρχει αμφιβολία: Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι τεκμηριωμένη, ανεξάρτητα από πρόθεση. Αυτό το υποστηρίζουν τα στοιχεία χωρίς αμφιβολία – δική της ήταν η απόφαση να περικόψει τον στόχο μπαταριών, δική της η απόφαση να σταματήσει τη στήριξη το 2024, δικός της ο στόχος αερίου στο ΕΣΕΚ που το Green Tank λέει ότι δεν αναπροσαρμόζεται. Το αποτέλεσμα (ακριβό ρεύμα το βράδυ) είναι αντικειμενικό γεγονός που πληρώνει ο καταναλωτής, ασχέτως αιτίας. Ας δούμε τώρα ποια είναι τα τεχνικά προβλήματα κόστους και βιωσιμότητας για μια εγκατάσταση αποθήκευσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές…

Τεχνικά προβλήματα

Κορεσμός δικτύου: Η έλλειψη διαθέσιμου ηλεκτρικού χώρου εμποδίζει τη σύνδεση νέων υβριδικών σταθμών, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για έξυπνη διαχείριση της ζήτησης – τα δίκτυα μεταφοράς/διανομής σε πολλές περιοχές δεν έχουν επαρκή χωρητικότητα για να δεχτούν άλλη μια εγκατάσταση, ανεξάρτητα από το πόσο “ώριμη” είναι η τεχνολογία.

Επάρκεια ισχύος σε σχέση με τον ρυθμό ανάπτυξης ΑΠΕ: Παρά τις προσδοκίες, η επάρκεια του 1,1 GW που εκτιμά ο ΑΔΜΗΕ για το 2026 κρίνεται οριακή σε σχέση με τον ρυθμό εγκατάστασης νέων φωτοβολταϊκών – δηλαδή οι μπαταρίες “τρέχουν” για να προλάβουν μια ΑΠΕ που μεγαλώνει ακόμη ταχύτερα.

Αδειοδότηση και τεχνικές προδιαγραφές σύνδεσης: Αναμένεται αυστηροποίηση των όρων σύνδεσης με έμφαση στην εντοπιότητα της κατανάλωσης και στην ικανότητα απόκρισης ζήτησης (demand response) – άρα οι τεχνικές απαιτήσεις γίνονται πιο περίπλοκες, όχι πιο απλές, με την πάροδο του χρόνου.

Προβλήματα κόστους

Πρόβλημα κόστους  όπως το υψηλό αρχικό κόστος επένδυσης (CAPEX): Η επένδυση σε μπαταρίες παραμένει υψηλή, απαιτώντας σταθερά χρηματοδοτικά εργαλεία και χαμηλό κόστος δανεισμού – πρόβλημα που οξύνεται όταν τα επιτόκια είναι υψηλά (όπως σημειώσαμε και σε προηγούμενη απάντηση). Η ευαισθησία στην τιμή πρώτων υλών: Το κόστος κατασκευής παραμένει ευαίσθητο στις τιμές των πρώτων υλών (λίθιο, LFP cells) – δηλαδή η οικονομική βιωσιμότητα ενός έργου εξαρτάται από διεθνείς αγορές πρώτων υλών που η Ελλάδα δεν ελέγχει.

Τέλος, η αύξηση κόστους λόγω υποχρεωτικής ενσωμάτωσης: Η ενσωμάτωση μπαταριών στα νέα φωτοβολταϊκά πάρκα καθίσταται πλέον υποχρεωτική για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας, αυξάνοντας το αρχικό CAPEX των έργων – δηλαδή το ίδιο το ρυθμιστικό πλαίσιο αυξάνει το κόστος εισόδου στην αγορά.

Προβλήματα βιωσιμότητας (οικονομικού μοντέλου)

Το πιο κρίσιμο πρόβλημα είναι ο κανιβαλισμός τιμών: Η ταχεία διείσδυση φωτοβολταϊκών προκαλεί συστηματική απομείωση των τιμών απορρόφησης (capture prices) στις μεσημβρινές ώρες, υπονομεύοντας τη βιωσιμότητα διμερών συμβάσεων αγοράς ενέργειας (PPAs). Και το πιο ανησυχητικό: Αν και η ενσωμάτωση μπαταριών προβάλλεται ως η βασική λύση εξισορρόπησης, τα δεδομένα της αγοράς δείχνουν ότι η τεχνολογία αυτή αδυνατεί να λύσει πλήρως το πρόβλημα από μόνη της – δηλαδή ακόμη και οι ίδιες οι μπαταρίες αντιμετωπίζουν πίεση στα δικά τους έσοδα όταν πολλές λειτουργούν ταυτόχρονα.

Ανακριβείς μελέτες βιωσιμότητας: Οι μελέτες βιωσιμότητας που βασίζονται σε μέσες τιμές χονδρικής χωρίς να συνυπολογίζουν τις μηδενικές ώρες είναι πλέον ανακριβείς – πολλοί επενδυτές μπορεί να έχουν υποτιμήσει το ρίσκο, βασιζόμενοι σε ιστορικά δεδομένα τιμών που δεν αντικατοπτρίζουν τη νέα πραγματικότητα με τις συχνές μηδενικές/αρνητικές τιμές μεσημέρι.

Αβεβαιότητα στα merchant projects (χωρίς κρατική στήριξη): Η βιωσιμότητα των merchant μονάδων, χωρίς λειτουργική ενίσχυση, παραμένει υπό εξέταση λόγω της αβεβαιότητας στα spreads των τιμών – δηλαδή το κέρδος μιας μπαταρίας εξαρτάται από τη διαφορά (spread) ανάμεσα στη φθηνή ώρα αγοράς και την ακριβή ώρα πώλησης, και αυτό το spread είναι απρόβλεπτο όταν πολλές μπαταρίες μπαίνουν ταυτόχρονα στο σύστημα.

Τέλος, υπάρχουν κενά στο ρυθμιστικό πλαίσιο: Πολλές αγορές, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, δεν έχουν ολοκληρώσει τους μηχανισμούς αποζημίωσης για τις υπηρεσίες ευελιξίας που προσφέρουν οι μπαταρίες στο σύστημα  – επιβεβαιώνει ό,τι είδαμε και στο Green Tank: Η μη οριστικοποίηση κανόνων συμμετοχής στις αγορές (επόμενης ημέρας, εξισορρόπησης) δημιουργεί επενδυτική αβεβαιότητα.

Η ευρύτερη εικόνα

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα, υπάρχει και θετική πλευρά: Η μείωση του κόστους κατά 80% την τελευταία δεκαετία έχει καταστήσει την αποθήκευση ανταγωνιστική απέναντι στις συμβατικές μεθόδους σταθεροποίησης δικτύου, και η ίδια ανάλυση καταλήγει σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: Δεν είναι απλή λύση σε τεχνικό πρόβλημα, αλλά θεμελιώδης αναθεώρηση του ενεργειακού γίγνεσθαι – η ικανότητα διαχείρισης του αποθέματος ηλεκτρισμού στον χρόνο θα γίνει το κύριο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Με απλά λόγια: Η τεχνολογία δεν είναι το πρόβλημα πλέον (το κόστος έχει πέσει δραστικά) – το πρόβλημα είναι πώς να σχεδιαστεί ένα οικονομικό μοντέλο που να επιτρέπει στις μπαταρίες να κερδίζουν αρκετά, ώστε να αποσβένουν το αρχικό κόστος, σε ένα σύστημα όπου όσο περισσότερες μπαταρίες μπαίνουν, τόσο πιο στενά γίνονται τα περιθώρια κέρδους τους (κανιβαλισμός). Αυτό είναι ίσως το πιο δυσεπίλυτο, διαρθρωτικό ζήτημα – δεν λύνεται απλά με χρήμα ή χρόνο, χρειάζεται προσεκτικό σχεδιασμό αγοράς.

ΔΕΗ: Μειώθηκε η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου

Η ενέργεια, αν τη δούμε ως δημόσιο αγαθό, θα πρέπει να τυγχάνει της αμέριστης συμπαράστασης του ελληνικού δημοσίου μέσω της δημόσιας (;) επιχείρησης ηλεκτρισμού. Αν όλα λειτουργούν με τους ανύπαρκτους κανόνες αγοράς στην Ελλάδα δεν θα μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ενέργεια που αποτελεί αγαθό πρώτιστα για την ασφάλεια με την γενική έννοια της χώρας. Η ΔΕΗ δεν είναι πλέον δημόσια επιχείρηση με την κλασική έννοια.

Τα στοιχεία δείχνουν μια σαφή, μακρά πορεία απομάκρυνσης από τον δημόσιο έλεγχο: Μέχρι το 2018, το σύνολο των ποσοστών του Ελληνικού Δημοσίου στη ΔΕΗ παρέμενε στο 51,123% – δηλαδή το κράτος είχε την πλειοψηφία. Μετά την ΑΜΚ του 2021, το συνολικό ποσοστό συμμετοχής του Δημοσίου μειώθηκε από 51,12% σε 34,12%, με νέο μεγαλομέτοχο-εταίρο το πολυεθνικό fund CVC, που απέκτησε 25,5% της αύξησης.

Μετά την πιο πρόσφατη ΑΜΚ του 2026 (4 δισ. ευρώ), η συνολική συμμετοχή του Ελληνικού Δημοσίου διαμορφώθηκε σε 33,4%. Σήμερα μεγάλο μερίδιο κατέχει επίσης η Silchester International Investors με 10,02%, ένα διεθνές επενδυτικό fund. Δηλαδή η ΔΕΗ είναι σήμερα μια εισηγμένη ανώνυμη εταιρεία με το κράτος ως μειοψηφικό μέτοχο (περίπου ένα τρίτο), με κύριο στόχο τη μεγιστοποίηση κέρδους για όλους τους μετόχους της – ελληνικό δημόσιο, ξένα funds (CVC, Silchester), και ιδιώτες επενδυτές.

Δεν λειτουργεί πλέον με τη λογική “δημόσιας υπηρεσίας”, αλλά με τη λογική χρηματιστηριακής εταιρείας που υπόκειται σε προσδοκίες αποδόσεων. Μάλιστα μέχρι το 2030 η ΔΕΗ αναμένει ότι το 45% της εγκατεστημένης ισχύος της θα βρίσκεται εκτός Ελλάδας – δηλαδή επεκτείνεται διεθνώς ως κερδοσκοπικός όμιλος, όχι ως εθνικός πάροχος.

Αυτό ενισχύει ακριβώς το σημείο που θέτουμε: Αν η ενέργεια αντιμετωπιζόταν καθαρά ως δημόσιο αγαθό/ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η λογική θα ήταν να διατηρηθεί ισχυρός κρατικός έλεγχος (ή τουλάχιστον αποφασιστική πλειοψηφία) ώστε οι επενδυτικές αποφάσεις (πόσο σε αποθήκευση, πόσο σε αέριο) να καθορίζονται από εθνικό σχεδιασμό και όχι από προσδοκίες απόδοσης μετόχων. Αντ’ αυτού, η πορεία ιδιωτικοποίησης σημαίνει ότι η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρισμού της χώρας απαντά πρωτίστως σε επενδυτές (CVC, Silchester, διεθνή funds) που έχουν συμφέρον στην απόδοση μετοχής, όχι αναγκαστικά στη φθηνότερη ή πιο ασφαλή ενέργεια για τον Έλληνα καταναλωτή.

Η ενέργεια ως δημόσιο αγαθό

Πρόκειται για μια κλασική σύγκρουση στη θεωρία δημόσιας πολιτικής: Η ενέργεια έχει χαρακτηριστικά δημόσιου αγαθού (ασφάλεια εφοδιασμού, εθνική άμυνα, κοινωνική συνοχή) αλλά παράγεται μέσα από αγορά με ιδιωτικά κίνητρα κέρδους. Όταν το κράτος μειώνει τη συμμετοχή του στον βασικό πάροχο κάτω από το όριο ελέγχου, χάνει σημαντικό μοχλό άμεσης παρέμβασης – του απομένουν μόνο έμμεσα εργαλεία: Ρυθμιστικό πλαίσιο (ΡΑΑΕΥ), φορολογία, ΕΣΕΚ, επιδοτήσεις.

Αν αυτά τα έμμεσα εργαλεία αποδεικνύονται ανεπαρκή ή καθυστερημένα (όπως με τις μπαταρίες αποθήκευσης ΑΠΕ), τότε πράγματι δεν υπάρχει κανείς με άμεση εξουσία και συμφέρον ταυτισμένο αποκλειστικά με το εθνικό όφελος, ώστε να διασφαλίσει την ενεργειακή ασφάλεια χωρίς να περνά πρώτα από το φίλτρο της οικονομικής βιωσιμότητας για ιδιωτικά κεφάλαια.

Είναι, με άλλα λόγια, ένα έγκυρο ερώτημα: αν η αγορά αφεθεί να καθορίσει πότε “αξίζει” να επενδυθεί σε αποθήκευση (όπως ακριβώς συνέβη με την απόφαση Σκυλακάκη “θα δούμε αν ανταποκριθεί η αγορά”), και η αγορά αποτύχει να ανταποκριθεί έγκαιρα, ποιος φέρει το κόστος; Η απάντηση, όπως είδαμε, είναι ο καταναλωτής μέσω ακριβών βραδινών τιμολογίων – ενώ ταυτόχρονα ένας ιδιωτικοποιημένος πάροχος μπορεί να συνεχίζει να αποδίδει κέρδη στους μετόχους του.

Η ατζέντα είναι βαριά: Άμυνα και ασφάλεια, ενέργεια, περιφερειακή συνεργασία, εμπόριο και επενδύσεις. Η Αθήνα βρίσκεται, επομένως, στο επίκεντρο μιας αμερικανικής στρατηγικής που τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει σημαντικά στη σχέση με την Ελλάδα. Μόνο που η Ουάσινγκτον δεν κάνει αυτή την κίνηση απέναντι στην Τουρκία.

Το αντίθετο: Την Παρασκευή, από τον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε στον Ερντογάν ένα μήνυμα που δύσκολα περνά απαρατήρητο. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έχει ακόμη προχωρήσει η άρση των αμερικανικών κυρώσεων CAATSA σε βάρος της Τουρκίας, ο Αμερικανός πρόεδρος απάντησε: «Είναι φίλος μου», είπε για τον Ερντογάν, προσθέτοντας: «Πάντα θα τον κάνω ευτυχισμένο» –
“He’s a friend of mine” και “I’ll always make him happy”.

Δεν ανακοίνωσε συγκεκριμένη ημερομηνία για την άρση των κυρώσεων ούτε κάποια νέα συμφωνία για τα F-35. Το μήνυμα, όμως, ήταν σαφώς προσωπικό και πολιτικό. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον για την Αθήνα.

Η “πολύφερνη νύφη” των ΗΠΑ

Η Ελλάδα έχει σήμερα μια ιδιαίτερα αναβαθμισμένη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γεωγραφική της θέση, οι αμυντικές υποδομές, η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα, η ενεργειακή διάσταση και ο ρόλος της στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ έχουν ενισχύσει τη σημασία της για την αμερικανική στρατηγική.

Η Τουρκία, όμως, είναι μια χώρα που η Ουάσινγκτον δεν μπορεί εύκολα να παρακάμψει. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Μαύρης Θάλασσας και εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για μια σειρά από αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Η εικόνα είναι σχεδόν παραστατική: Ο Ρούμπιο έρχεται στην Αθήνα για να ενισχύσει μια στρατηγική σχέση. Ο Τραμπ, σχεδόν ταυτόχρονα, φροντίζει να υπενθυμίσει στην Άγκυρα ότι ο Ερντογάν παραμένει “φίλος” του. Η Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει το δίλημμα ως “Αθήνα ή Άγκυρα”. Αντιθέτως, επιχειρεί να διατηρήσει και τις δύο σχέσεις ενεργές, ακόμη και όταν Αθήνα και Άγκυρα έχουν διαφορετικές ή αντικρουόμενες επιδιώξεις στην περιοχή.

Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μήνυμα της συγκυρίας. Η αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια διατήρησης λειτουργικής σχέσης με την Τουρκία. Και η προσωπική σχέση Τραμπ- Ερντογάν δεν σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον θα αγνοήσει τις στρατηγικές της σχέσεις με την Ελλάδα.

Η αμερικανική πολιτική έχει τα δικά της συμφέροντα, τα οποία δεν ταυτίζονται αυτομάτως ούτε με την Αθήνα, ούτε με την Άγκυρα. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από το ζήτημα των κυρώσεων. Οι CAATSA επιβλήθηκαν στην Τουρκία το 2020 μετά την απόκτηση των ρωσικών S-400, ενώ η Τουρκία απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα των F-35. Η άρση των κυρώσεων και η επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35 συνδέονται με διαφορετικά νομικά και πολιτικά ζητήματα και δεν αποτελούν ένα ενιαίο, απλό πακέτο.

Επομένως, πίσω από τα θερμά λόγια Τραμπ προς τον Ερντογάν και την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα υπάρχει ένα πολύ πιο σύνθετο αμερικανικό παιχνίδι.

Το πραγματικό ερώτημα για την Αθήνα

Το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι σήμερα σημαντική για τις ΗΠΑ. Η ίδια η ατζέντα του Στρατηγικού Διαλόγου αποδεικνύει ότι είναι. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να πάει η Ουάσινγκτον για την Αθήνα, όταν αυτό μπορεί να επηρεάσει τη σχέση της με την Άγκυρα. Και αντίστροφα: Πόσο μακριά θα πάει για την Τουρκία, όταν μια κίνηση υπέρ της Άγκυρας μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στις σχέσεις της με την Ελλάδα.

Η Αθήνα μπορεί να έχει γίνει μια ιδιαίτερα σημαντική εταίρος των ΗΠΑ, αλλά δεν είναι η μοναδική χώρα που ενδιαφέρει την Ουάσινγκτον στην περιοχή. Και η Άγκυρα μπορεί να ακούει από τον Τραμπ ότι ο Ερντογάν είναι “φίλος” του και ότι θα τον κάνει “ευτυχισμένο”, αλλά αυτό επίσης δεν σημαίνει ότι η Τουρκία αποκτά λευκή επιταγή.

Η Ουάσινγκτον θέλει και την Αθήνα και την Άγκυρα στο δικό της στρατηγικό κάδρο. Γι’ αυτό και η επίσκεψη Ρούμπιο αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Δεν είναι μόνο ένας ακόμη γύρος του ελληνοαμερικανικού Στρατηγικού Διαλόγου. Είναι η στιγμή κατά την οποία η Αθήνα θα επιχειρήσει να μετατρέψει την αναβαθμισμένη σχέση με την Ουάσινγκτον σε συγκεκριμένο στρατηγικό αποτέλεσμα, την ώρα που ο Τραμπ υπενθυμίζει στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ότι η πόρτα της Αμερικής παραμένει επίσης ανοιχτή.

Και αυτή ίσως είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή: Ο Ρούμπιο στην Αθήνα – Ο Τραμπ στον Ερντογάν. Δύο σύμμαχοι, μία Ουάσινγκτον και μια ισορροπία που η Αμερική δεν έχει κανένα συμφέρον να διαταράξει.

Οι σιίτες αντάρτες ισχυρίστηκαν χθες ότι επιτέθηκαν σε εγκαταστάσεις του σαουδαραβικού πετρελαϊκού κολοσσού Aramco νότια του Ριάντ. Οι δυνάμεις των Χούθι «εξαπέλυσαν μια στρατιωτική επιχείρηση ευρείας κλίμακας χρησιμοποιώντας πολλούς βαλλιστικούς πυραύλους και drones για να πλήξουν την Aramco στην πρωτεύουσα του Σαουδάραβα εχθρού», δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του κινήματος Γιαχία Σαρί.

Δημοσιογράφος του AFP είχε μεταδώσει χθες ότι είδε φλόγες και καπνό να υψώνονται από μια εγκατάσταση της Aramco, νότια του Ριάντ. Οι σαουδαραβικές αρχές δεν έχουν κάνει κάποιο σχόλιο για την πυρκαγιά. Οι εχθροπραξίες μεταξύ των Χούθι από τη μία πλευρά και της Σαουδικής Αραβίας και της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης από την άλλη δεν φαίνεται να αποκλιμακώνονται από τον Ιούλιο, όταν ξεκίνησαν ανοίγοντας ένα νέο μέτωπο στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Οι Χούθι έχουν ήδη ανακοινώσει δύο φορές ως τώρα ότι στοχοθέτησαν εγκαταστάσεις του πετρελαϊκού κολοσσού της Σαουδικής Αραβίας: τον Σεπτέμβριο στην πόλη- λιμάνι Γιανμπού – τον βασικό τερματικό σταθμό πετρελαίου του βασιλείου- και τον Αύγουστο στο νότιο τμήμα της χώρας.

Το Ιράν αυξάνει το βεληνεκές των πυραύλων του

Την ίδια στιγμή το Ιράν, κύριος σύμμαχος των Χούθι σχεδιάζει να αυξήσει το δραστικό βεληνεκές των πυραυλικών του συστημάτων, προσαρμόζοντας τη στρατιωτική στρατηγική του στα δεδομένα που προέκυψαν μετά τον πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με δηλώσεις εκπροσώπου του ιρανικού στρατού.

Ο Μοχάμαντ Ακραμίνια δήλωσε στο πρακτορείο Fars ότι η Τεχεράνη κατέληξε στο συμπέρασμα πως χρειάζεται πυραύλους μεγαλύτερου δραστικού βεληνεκούς, καθώς, όπως υποστήριξε, αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν πλέον αναπτυχθεί σε μεγαλύτερη απόσταση από τις ιρανικές ακτές. «Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, συμπεράναμε ότι είναι απαραίτητο να αυξήσουμε το δραστικό βεληνεκές των πυραύλων μας και τώρα κινούμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον Ακραμίνια, η ανάγκη για μεγαλύτερο βεληνεκές προκύπτει από τη μεταβολή της θέσης των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή. Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ έχουν μετακινήσει στρατιωτικές μονάδες και μέσα σε απόσταση περίπου 1.000 χιλιομέτρων από τις ακτές του Ιράν. Η συγκεκριμένη εξέλιξη, σύμφωνα με την ιρανική πλευρά, δημιουργεί νέα δεδομένα για τις δυνατότητες αποτροπής της χώρας και καθιστά αναγκαία την προσαρμογή του πυραυλικού της οπλοστασίου.

Οι δηλώσεις του εκπροσώπου του στρατού δείχνουν ότι η Τεχεράνη αξιολογεί τα επιχειρησιακά συμπεράσματα που προέκυψαν από την πρόσφατη σύγκρουση και προχωρά σε αλλαγές στον στρατιωτικό σχεδιασμό της.

Νέα φάση στην πυραυλική στρατηγική

Το πυραυλικό πρόγραμμα αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς πυλώνες της αμυντικής στρατηγικής του Ιράν. Η Τεχεράνη παρουσιάζει τις βαλλιστικές δυνατότητές της ως βασικό μέσο αποτροπής απέναντι σε ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της.

Η αναφορά στην αύξηση του «δραστικού βεληνεκούς» αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν συνοδεύτηκε από συγκεκριμένα τεχνικά στοιχεία ή από διευκρινίσεις σχετικά με το ποια πυραυλικά συστήματα πρόκειται να αναβαθμιστούν. Δεν έγινε επίσης γνωστό ποιο θα είναι το νέο επιχειρησιακό βεληνεκές που επιδιώκει η Τεχεράνη ούτε σε ποιο χρονικό διάστημα θα μπορούσαν να ολοκληρωθούν οι σχετικές παρεμβάσεις.

Reuters: Το Ριάντ σχεδιάζει μεγάλη επίθεση

Στο πολεμικό μέτωπο της Υεμένης, σύμφωνα με αξιωματούχους της περιοχής και δυτικούς διπλωμάτες που επικαλείται το Reuters, το Ριάντ μελετά διαφορετικά στρατιωτικά σενάρια, από μια περιορισμένη προέλαση κατά μήκος των ακτών έως μια ευρύτερη επιχείρηση σε πολλαπλά μέτωπα. Η σχεδιαζόμενη επιχείρηση αναμένεται να πραγματοποιηθεί κυρίως από δυνάμεις της Υεμένης που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία, ενώ το Ριάντ θα έχει εποπτικό ρόλο και θα παρέχει αεροπορική υποστήριξη.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρουν ήδη πληροφορίες και στρατιωτική συμβουλευτική υποστήριξη, ενώ χώρες της περιοχής και ευρωπαϊκά κράτη παρέχουν κυρίως αμυντικά συστήματα. Δεν αναμένεται, πάντως, άμεση συμμετοχή των συμμάχων της Σαουδικής Αραβίας στις χερσαίες επιχειρήσεις.

Κεντρικός στόχος του Ριάντ είναι η ανατροπή των πρόσφατων εδαφικών κερδών των Χούθι και ιδιαίτερα η ανάκτηση του ελέγχου της περιοχής γύρω από τα στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα στον κόσμο, καθώς συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και αποτελεί βασική οδό για το διεθνές εμπόριο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Η στρατηγική του σημασία έχει αυξηθεί ακόμη περισσότερο εξαιτίας των εντάσεων στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με αξιωματούχους του Κόλπου και της Υεμένης, εξετάζονται δύο κύρια σενάρια:

• Το πρώτο προβλέπει περιορισμένη επιχείρηση στην περιοχή του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, με στόχο την αποκατάσταση του ελέγχου στις παράκτιες ζώνες και την προστασία της ναυσιπλοΐας.
• Το δεύτερο αφορά μια σημαντικά ευρύτερη στρατιωτική επίθεση, με ταυτόχρονες επιχειρήσεις στις επαρχίες Αλ Μπάιντα, Μαρίμπ, Ταΐζ και Αλ Τζαουφ. Αν τελικά επιλεγεί το δεύτερο σενάριο, οι δυνάμεις που θα κινητοποιηθούν ενδέχεται να ξεπεράσουν τους 100.000 Υεμενίτες στρατιώτες.

Η Ουάσινγκτον φέρεται να παρέχει στρατιωτικούς συμβούλους, πληροφορίες και δεδομένα εντοπισμού στόχων, χωρίς όμως να έχει αποφασίσει άμεση συμμετοχή σε αεροπορικές επιχειρήσεις. Η αμερικανική υποστήριξη φαίνεται επομένως να παραμένει περιορισμένη σε επίπεδο πληροφοριών και στρατιωτικής συνεργασίας.

Παράλληλα, η Τουρκία και το Πακιστάν έχουν ενισχύσει τη στρατιωτική συνεργασία τους με τη Σαουδική Αραβία. Πακιστανικό στρατιωτικό υλικό, όπως συστήματα αεράμυνας, drones, ελαφρύ πυροβολικό και μέσα αντιμετώπισης μη επανδρωμένων αεροσκαφών, έχει μεταφερθεί στην Υεμένη, ενώ Πακιστανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι φέρονται να συνεργάζονται με Σαουδάραβες αξιωματικούς. Παράλληλα, τουρκικά drones που είχαν ήδη αγοραστεί από το Ριάντ έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή.