Άλλωστε, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια το μεταναστευτικό έχει πέσει πολύ χαμηλά στα ενδιαφέροντα της κοινής γνώμης και ο υποστηριχτής του πολυπολιτισμού και πρωθυπουργός της χώρας, ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα μεταναστευτικό πρόβλημα.

Και όλοι αυτοί χρησιμοποιούν για τη μαγική λέξη “ενσωμάτωση”, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και αρκετούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, μέχρι τον Δήμαρχο Αθηναίων, ως και τον τελευταίο ηθικολόγο ψευτο-διανοούμενο, ή και δημοσιογραφούντα αγκιτάτορα του ψεύδους και της παραπληροφόρησης. Μια λέξη “ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ” των μεταναστών αρχίζει και αποκτά πλέον διαστάσεις φυσικού φαινομένου, ή ακόμη και θαύματος βγαλμένο από τις Γραφές.

Τόσο σίγουροι είναι όλοι τους. Για αυτό άλλωστε και η “ευμενής” ανοχή τους στις συνεχιζόμενες, όσο πιο μακριά από τη δημοσιότητα γίνεται, παράνομες εισόδους χιλιάδων μεταναστών και οι λοιδορίες ενάντια σε όποιον έχει διαφορετική γνώμη. Και πάντα με πρόταγμα το “ανθρωπιστικό προσωπείο” τους!

Μεταναστευτικό: Ενσωμάτωση δια πάσαν νόσον!

Όμως! Σε ποια άραγε “ανθούσα” αγορά εργασίας, με ποια εξειδικευμένα επαγγέλματα και σε ποια οργανωμένη κι εύρυθμα λειτουργούσα κοινωνία νομίζουν όλοι αυτοί ότι μπορούν να ενσωματωθούν – ως χαμηλόμισθοι ασφαλώς – οι αθρόα εισερχόμενοι (με τις ευλογίες των ελίτ, του κεφαλαίου και της πολιτικής τάξης) παράνομοι μετανάστες (“λαθρομετανάστες”);

Και μάλιστα προερχόμενοι από αλλότριους πολιτισμούς και θρησκείες, άλλες ιστορίες, με χαμηλή επαγγελματική κατάρτιση, άλλα ήθη και νοοτροπίες, όταν αυτή η “ενσωμάτωση” έχει αποτύχει με πάταγο σε πολύ πιο πλούσιες και πολύ πιο οργανωμένες χώρες της Ευρώπης και με πολύ μεγαλύτερες ανάγκες σε εργατικό δυναμικό. Το σοκαριστικό έγκλημα από Ινδό μετανάστη στην Αγγλία και η “φιλομεταναστευτική” στάση της αστυνομίας είναι πλέον κανόνας σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και δείχνει κάτι εντελώς διαφορετικό για την περίφημη «ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ».

Δεν βλέπουν τα γκέτο και την σταδιακή αντικατάσταση πληθυσμού σε πολλές γειτονιές της Αθήνας; Νομίζουν ότι έτσι αντισταθμίζεται η Έξοδος από την Ελλάδα των ταλαντούχων νέων μας που “σιχάθηκαν” κι έφυγαν; Με τη σχεδιασμένη αλλού (ΟΗΕ, Βρυξέλλες, Βερολίνο) αντικατάσταση και υπερπλήρωσή τους από Αφροασιάτες, κυρίως μουσουλμάνους μετανάστες;

Μέχρι πότε νομίζουν όλοι αυτοί οι “άρχοντές” μας ότι τα επιδόματα, η απόλυτη στήριξη από την εγχώρια (όλο και διευρυνόμενη) μεταναστευτική βιομηχανία και η δωρεάν παροχή κοινωνικών υπηρεσιών στους μετανάστες μπορούν να κρατήσουν ζωντανή την κοινωνική συνοχή και συναίνεση; Με εξευτελιστικά ψηφοθηρικά “φιλοδωρήματα” για “ευάλωτους” και “αναξιοπαθούντες” πολίτες;

Όμως, είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η διακομματική εγχώρια “ελίτ” ποσώς ενδιαφέρεται για εθνολογική σύσταση, για ταυτότητα και πολιτισμό, για ιστορία, θρησκεία και παράδοση, και ούτε έχει βέβαια να φοβηθεί κάτι επειδή η πλειονότητα των Ελλήνων δεν επιθυμεί την βαθμιαία αντικατάσταση πληθυσμού της Ελλάδας. Απλά προσδοκά νέους ψηφοφόρους για τα παραδοσιακά κόμματα.

Άλλωστε, τα πράγματα πήραν την πορεία τους, οι ηθικολόγοι, που “ζουν στην κοσμάρα” τους και οι ΜΚΟ δίνουν με ήπιο και συστηματικό τρόπο τον τόνο στο μεταναστευτικό ζήτημα, όπου το χρήμα ρέει ακόμα άφθονο και η ηθικολογία έχει τα πρωτεία…

Στον 21ο αιώνα, η τεχνολογική πλάστιγγα γέρνει πλέον, και πάλι δραματικά, προς την πλευρά του αμυνομένου. Η εμφάνιση των FPV drones, των αυτόνομων σμηνών (drone swarms), της τεχνητής νοημοσύνης, και της δορυφορικής επιτήρησης σε πραγματικό χρόνο δημιούργησαν το λεγόμενο “διαφανές πεδίο μάχης” (transparent battlefield), όπως καταδεικνύεται καθημερινά στον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο από το 2022. Σήμερα, οποιαδήποτε συγκέντρωση δυνάμεων ή κίνηση στην επιφάνεια εντοπίζεται αμέσως και καταστρέφεται με ελάχιστο οικονομικό κόστος. Ο μόνος δε τρόπος να επιβιώσει σήμερα ο αμυνόμενος απέναντι στην τοπική ισχύ πυρός του επιτιθέμενου είναι να μεταφέρει το σύνολο των δομών του υπόγεια, σε δαιδαλώδη, μη γραμμικά και πολυεπίπεδα δίκτυα στοών.

Αεροναυτική γέφυρα πολέμου με το υπόγειο σκοτάδι

Σε αυτό το πλαίσιο, το άρθρο με τίτλο “Μετασχηματισμός του πολέμου: Από τους ήρωες του πεδίου στους “αρουραίους” του υπογείου” (SLpress, 19/05/2026) καταγράφει τη διαπίστωση ότι η επιφάνεια της γης έχει μετατραπεί σήμερα σε μια ζώνη απόλυτου θανάτου. Επομένως η επιχειρησιακή διέξοδος για τις δικές μας εθνικές προκλήσεις στη σύγχρονη εποχή δεν βρίσκεται μόνο στα ψηφιακά σύννεφα -στον αναγκαίο εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων με υπερσύγχρονα συστήματα- αλλά και στα έγκατα της γης.

Ειδικότερα, η στρατηγική που μπορεί να εξουδετερώσει οποιοδήποτε τοπικό συγκριτικό πλεονέκτημα του εχθρού συνιστά ένα τρίπτυχο:

• Αεροναυτική ποιοτική υπεροχή, που είναι αναγκαία για τον εφοδιασμό των νησιών εν καιρώ πολέμου,
• εκσυγχρονισμό των προκεχωρημένων δυνάμεων με πυραυλικά συστήματα, drones, κ.τ.λ., και
• διασφάλιση της βιωσιμότητάς τους σε εκτεταμένα υπόγεια δίκτυα υψηλών τεχνολογικών (ψηφιακών) προδιαγραφών, από όπου θα μπορούν να ενεργούν ΟΛΟΙ οι αμυνόμενοι – οι τακτικές και οι εφεδρικές δυνάμεις, όπως επίσης και οι τοπικοί εθνοφρουροί.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το Μηχανικό (Engineering Corps) ενδείκνυται να αναβαθμιστεί από επικουρικό σώμα υποστήριξης μάχης (combat support) σε πρωταγωνιστικό “σώμα διαμόρφωσης του πεδίου” (field-shaping branch). Με τα έργα του, το Μηχανικό μπορεί να καθορίσει την έκβαση των εχθροπραξιών στα κάθετα πλέον πεδία μάχης, πάνω στην επιφάνεια και συνάμα πολλά επίπεδα κάτω από τη γη -όπως έκανε το Μηχανικό της Ταϊβάν στα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu από το 1958, οπότε «η Κίνα απειλούσε αυτά τα Νησιά-Φρούρια (Fortress Islands), τα βομβάρδιζε, αλλά επί δεκαετίες δεν τόλμησε να τους επιτεθεί με αποβατικά στρατεύματα» (SLPress, 06/06/2026).

Προσκαλώντας τον εχθρό σε άδειες παραλίες

Αυτή η στρατηγική επιτυχία της Ταϊπέι, αντιπαραβαλλόμενη με τα τραγικά σφάλματα του ελληνισμού στην Κύπρο, αναδεικνύει το μέγεθος της καθ’ ημάς ιστορικής ευθύνης. Από τη μία πλευρά, οι Κινέζοι της Ταϊβάν επέδειξαν τακτική διορατικότητα και πατριωτική συνέπεια, αψηφώντας το οικονομικό κόστος: σκάβοντας επί δεκαετίες τον σκληρό γρανίτη των Kinmen και Matsu, έθεσαν την εθνική επιβίωση το 1956-1992 πάνω από κάθε εφήμερη ευμάρεια μιας επίπλαστης τουριστικής ανάπτυξης.

Στον αντίποδα, η Αθήνα και η Λευκωσία το 1967-1974 επέδειξαν μια μνημειώδη εγκληματική επιπολαιότητα. Στα τέλη του 1967, η ελληνική Χούντα υπέκυψε στον τουρκικό εκβιασμό και απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία, αφήνοντας την Κύπρο στρατιωτικά γυμνή. Λογικά, εκείνη η απώλεια θα έπρεπε να σημάνει πανεθνικό ή έστω παγκυπριακό συναγερμό για την ενίσχυση και επέκταση των οχυρώσεων των κυπριακών ακτών, εν όψει μάλιστα της τοπικής αεροναυτικής υπεροχής των Τούρκων. Απεναντίας όμως, από το επόμενο κιόλας έτος (1968) ξεκίνησε ο σταδιακός αφοπλισμός και το ξήλωμα των παράκτιων πολυβολείων και πυροβολείων της Κύπρου, με οικονομικίστικες εκλογικεύσεις τουριστικής ανάπτυξης.

Πρόκειται για μια ιστορική παράνοια, αν αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια ακριβώς περίοδο (1966-1969) η Άγκυρα ναυπηγούσε τα πρώτα 36 αποβατικά της σκάφη και συγκροτούσε τις αποβατικές πεζοναυτικές της δυνάμεις στη Μερσίνα -που από το 1975 τις μετεξέλιξε στη “Στρατιά του Αιγαίου”- με αποκλειστικό σκοπό την κατάληψη νησιών, αρχίζοντας από τις αμυντικά απογυμνωμένες τουριστικές παραλίες της Κύπρου. Η αντίθεση με το ασύμμετρο δόγμα της Ταϊπέι είναι ισοπεδωτική: οι Ταϊβανέζοι έβλεπαν τα κινεζικά αποβατικά και έσκαβαν τον γρανίτη, ενώ οι Έλληνες έβλεπαν τα τουρκικά αποβατικά και ξήλωναν τα κανόνια για να μην τρομάξουν οι τουρίστες.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα παράλογα, επακολούθησε η “τρέλα” του ελληνικού πραξικοπήματος στην Κύπρο, όπως το χαρακτήρισε ο Αντιστράτηγος Γεώργιος Ντενίσης, τέως αρχηγός ΓΕΕΦ (14/8/1973 – 15/7/1974), κατά την κατάθεσή του για τον Φάκελο της Κύπρου στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής (1986-1987), επί λέξει ως εξής: «Πρέπει να είναι τρελλός εκείνος που θα βάλει τα τμήματά του που είναι δίπλα στην πράσινη γραμμή να σκοτωθούν. Πρέπει να ’ναι τρελλός».

Κατά συνέπεια αυτής της συλλογικής παραφροσύνης, έκφανση της οποίας ήταν μεταξύ άλλων η υποταγή της εθνικής ασφάλειας στις ανάγκες της τουριστικής σεζόν, η Ελλάδα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα, επιτρέποντας στον Τουρκικό στρατό να πραγματοποιήσει δύο σχετικά ανενόχλητους τριήμερους επιχειρησιακούς “περιπάτους” (Αττίλας Ι και ΙΙ), παρά την άκρως ευνοϊκή για τους Έλληνες γεωμορφολογία του Πενταδακτύλου και της Κερύνειας. Δηλαδή η Κύπρος το 1967-1974 δεν προδόθηκε απλώς. Παραδόθηκε.

Απόρθητα νησιά – Υπόγειος Πολλαπλασιαστής Ισχύος

Εάν, επομένως, είχαμε σοβαρούς λόγους να διατηρήσουμε και επεκτείνουμε τις οχυρώσεις στην Κύπρο το 1967-1974 -όπου η αλληλουχία των τότε γεγονότων αποτελεί τον ορισμό της στρατιωτικής αυτοκτονίας ενός έθνους- έχουμε αντίστοιχους λόγους να επεκτείνουμε κάθετα τις οχυρώσεις στα νησιά σήμερα, στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης στην τέχνη του πολέμου: Μόνον μέσα από “γρανιτένιους λαβύρινθους”, τα drones, οι αντιπλοϊκοί και οι αντιεροπορικοί πύραυλοι, και τα συστήματα MLRS θα καταστήσουν κάθε νησί πραγματικά απόρθητο.

Το να γίνουν δε τα νησιά απόρθητα, πάση θυσία και ανεξαρτήτως τουριστικού κόστους, είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί και να εξουδετερωθεί κάθε εχθρική συλλογική ψύχωση των γειτόνων μας περί “Γαλάζιας Πατρίδας”. Γιατί αν χάσεις την ελευθερία σου -και συνακολούθως και τα πάτρια εδάφη- ο τουρισμός και οι δείκτες της οικονομίας δεν έχουν πλέον καμία απολύτως σημασία.

Σε αυτό το πλαίσιο, το μοντέλο των “Fortress Islands” προτείνεται όχι ως ένα γεωστρατηγικό παράλληλο απομόνωσης τοπικών φιλίων δυνάμεων – όπως έκαναν οι Ιάπωνες στα νησιά του Ειρηνικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – αλλά ως ένας τακτικός πολλαπλασιαστής αποτελεσματικότητας στο πεδίο της μάχης (combat-effectiveness multiplier) και άρα στρατηγικός πολλαπλασιαστής ισχύος (force multiplier).

Η εκτεταμένη υπόγεια οχύρωση είναι αυτή που θα προστατεύσει από το “διαφανές πεδίο” της εχθρικής επιτήρησης τόσο τα πολύτιμα τεχνολογικά μέσα πολέμου, όσο και όλο το έμψυχο δυναμικό -μαχητές και αμάχους, σύμφωνα με το Ταϊβανέζικο πρότυπο- μετατρέποντας κάθε βαλλόμενο νησί σε μια απροσπέλαστη ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης (Anti-Access/Area Denial, ή “A2/AD”) για τον επιτιθέμενο.

Η “κάθετη επέκταση” των νησιωτικών οχυρώσεων εφαρμόζει μια ψηφιακή και επιχειρησιακή αρχιτεκτονική, που μετατρέπει αυτές τις στοές σε ενεργές, αυτοματοποιημένες βάσεις “υπόγειων επιθέσεων ξαφνικής ανάδυσης” (subterranean pop-up attacks) -κατ’ εφαρμογή του Ταϊβανέζικου προτύπου, προσαρμοσμένου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα- ώστε να είναι ικανές να προστατεύουν και να εξαπολύουν υπογείως πολεμικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, από σμήνη drones μέχρι πυραύλους Spike NLOS και Exocet, μακριά από τα μάτια των εχθρικών δορυφόρων.

Πολυδιάστατο Δόγμα Αμύνης

Προκειμένου να καταστεί αποτελεσματική μια τέτοια αναβάθμιση της θωράκισης των νησιών, απαιτείται πολυδιάστατη και δημιουργική προσέγγιση, η οποία να υπερβαίνει τα στενά πλαίσια του “Δόγματος του ΝΑΤΟ” (ΝΑΤΟ Doctrine). Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν να αποκομίσουν σημαντικά οφέλη τόσο από τη δυτική και ισραηλινή τεχνολογική υπεροχή, όσο και από τη πεδιο-δοκιμασμένη αμυντική εμπειρία των σύγχρονων συγκρούσεων -όπως αυτή των Ουκρανών στον συμβατικό και υβριδικό πόλεμο, καθώς και των Ιρανών και των συνδεδεμένων με αυτούς περιφερειακών δυνάμεων (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι) στον ασύμμετρο πόλεμο.

Η επιτακτική αναγκαιότητα των νησιωτικών οχυρώσεων υποσημαίνεται από τις εντεινόμενες αντιδράσεις της Άγκυρας. Σχετικά πρόσφατα, τον Ιούλιο του 2021, η Τουρκία έκανε ένα ακραίο νομικό άλμα: με επίσημη επιστολή της στον ΟΗΕ, συνέδεσε την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης απευθείας με την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών, ισχυριζόμενη ότι αν η Ελλάδα τα εξοπλίζει, χάνει το δικαίωμα να τα κατέχει.

Προφανώς η Άγκυρα, νοσταλγώντας τις συνθήκες του “περιπατητικού” πολέμου των αποβιβάσεων του 1974, αντιδρά σήμερα λυσσαλέα στην οχύρωση των ελληνικών νησιών, επειδή γνωρίζει ότι ο κάθετος εκσυγχρονισμός των νησιωτικών υποδομών αποστερεί από τα τουρκικά drones και τους πυραύλους το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού (μια νύχτα, ξαφνικά) και, κατά συνέπεια, εξουδετερώνει επιχειρησιακά κάθε στρατοκρατικό σχεδιασμό της “Γαλάζιας Πατρίδας”.

Για το Ιράν όριο είναι η αποφυγή θανάτων Αμερικανών στρατιωτών και προσωπικού, ώστε να μην προκληθεί μια άμεση και ανεξέλεγκτη αμερικανική στρατιωτική απάντηση. Για την Αμερική από την άλλη πλευρά ελεγμένα και συγκρατημένα πλήγματα, εφόσον απαιτηθεί – αν και ξέφυγαν πλήττοντας εγκαταστάσεις ύδρευσης, στερώντας το νερό σε τουλάχιστον 20.000 Ιρανούς πολίτες.

Η ρητορική και η πραγματικότητα 

Την ίδια στιγμή που η Ουάσινγκτον μιλά για διπλωματία και ο ίδιος ο Τραμπ για 37η φορά για επικείμενη συμφωνία, τα γεγονότα στο πεδίο αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πλήττουν ιρανικούς στόχους. Το Ισραήλ βομβαρδίζει το Ιράν. Το Ιράν απαντά με επιθέσεις κατά του Ισραήλ και κατά αμερικανικών βάσεων.

Η εικόνα που διαμορφώνεται δεν παραπέμπει σε διαδικασία αποκλιμάκωσης, αλλά σε μια αλληλουχία ενεργειών και αντιδράσεων που αυξάνουν συνεχώς το επίπεδο κινδύνου. Κι όμως, παρά την στρατιωτική κλιμάκωση, η αμερικανική ηγεσία συνεχίζει να παρουσιάζει μια αφήγηση, σύμφωνα με την οποία η συμφωνία βρίσκεται πάντα “ένα βήμα μακριά”.

Η πολιτική υπερβολή ως υποκατάστατο στρατηγικής

Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι το Ιράν έχει ηττηθεί, ότι έχει καταστραφεί, ότι μια συμφωνία είναι επικείμενη και ότι κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες, όπως τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ασφαλείς και ανοιχτές. Ωστόσο, η συνεχής επανάληψη μιας διαβεβαίωσης, ιδιαίτερα τις Δευτέρες πριν ανοίξουν τα χρηματιστήρια και οι αγορές ενεργείας, δεν την μετατρέπει σε πραγματικότητα που είναι τελείως διαφορετική από το αφήγημα της Ουάσιγκτον.

Όταν ο Τραμπ επιμένει ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νετανιάχου, ενεργεί κατ’ εντολή του, προβάλλει μια εικόνα ελέγχου που πολλοί αναλυτές την θεωρούν υπερβολική, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι μέχρι ένα βαθμό συμβαίνει το αντίθετο. Όσο ισχυρότερη γίνεται η ρητορική περί απόλυτου ελέγχου, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται το χάσμα ανάμεσα στις δημόσιες δηλώσεις και στις πραγματικές εξελίξεις.

Αν υπάρχει ένα σταθερό συμπέρασμα των τελευταίων ετών, είναι ότι οι περιφερειακές δυναμικές στη Μέση Ανατολή συχνά καθορίζουν τις αμερικανικές επιλογές, περισσότερο απ’ όσο οι αμερικανικές δηλώσεις καθορίζουν τις περιφερειακές εξελίξεις.

Το status quo δεν είναι βιώσιμο

Η διατήρηση της σημερινής κατάστασης του «όχι πόλεμος, όχι ειρήνη», χωρίς μια ουσιαστική πολιτική συμφωνία, γίνεται ολοένα και δυσκολότερη. Οι εστίες πιθανής κλιμάκωσης πολλαπλασιάζονται. Τα Στενά παραμένουν ένα πολύ κρίσιμο σημείο τριβής για το παγκόσμιο εμπόριο και την ενεργειακή ασφάλεια, παρά το γεγονός ότι κάποια πλοία, όπως τα κινεζικά, διέρχονται σε συνεννόηση με τις ιρανικές Αρχές, στις οποίες πληρώνουν «τέλη παροχής υπηρεσιών».

Παράλληλα, ο Λίβανος εξακολουθεί να αποτελεί μια πιθανή αφετηρία ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης, ενόσω ο Νετανιάχου πλήττει αδιακρίτως στόχους εναντίον της Χεζμπολάχ – που είναι αδύνατον να αφοπλιστεί με στρατιωτικά μέσα. Μίας οργάνωσης για την δημιουργία της οποίας το Ισραήλ λειτούργησε ως καταλύτης. Με την ευκαιρία επισημαίνεται ότι πρόκειται για μία οργάνωση με θρησκευτικό, ιδεολογικό, πολιτικό-οικονομικό και κοινωνικό αποτύπωμα στην λιβανέζικη κοινωνία…

Τα πρόσφατα γεγονότα απέδειξαν πόσο γρήγορα ένα περιστατικό μπορεί να μετατραπεί σε κρίση και πόσο εύκολα μια κρίση μπορεί να εξελιχθεί σε στρατιωτική αντιπαράθεση.

Ο κύκλος δράσης και αντίδρασης

Όσο λοιπόν η Χεζμπολάχ απορρίπτει τις υπάρχουσες διευθετήσεις της κυβέρνησης του Λιβάνου και του Ισραήλ και όσο η Τεχεράνη αντιμετωπίζει οποιαδήποτε πρόκληση στον Κόλπο ως αμφισβήτηση της ισορροπίας ισχύος, η πιθανότητα νέας κλιμάκωσης παραμένει υψηλή. Το κρίσιμο στρατηγικό δεδομένο είναι ότι το ιρανικό καθεστώς, εκπέμποντας υψηλή αυτοπεποίθηση, έχει δείξει επανειλημμένα πως δεν αφήνει άμεσες επιθέσεις αναπάντητες.

Εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν νέα στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, η βασική εκτίμηση είναι ότι το Ιράν δεν αποδεχθεί οποιαδήποτε νέα πλήγματα παθητικά. Το έχει διακηρύξει και το έχει ήδη πράξει. Επίσης, όπως μας έδειξαν και τα τελευταία ανταποδοτικά πλήγματα, θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα υπάρξει αντίδραση, είτε στον Κόλπο, είτε μέσω επιθέσεων κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων και εταίρων στην περιοχή, όπως στο Κουβέιτ, στο Μπαχρέιν και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Εάν ο πραγματικός στόχος της Ουάσινγκτον είναι μια διαπραγματευμένη συμφωνία, τότε οι βασικές παράμετροι μιας τέτοιας συμφωνίας είναι ήδη γνωστές εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη γνώσης. Είναι η έλλειψη πολιτικής απόφασης. Κάθε καθυστέρηση μιας διπλωματικής λύσης, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται η στρατιωτική και οικονομική πίεση, ενισχύει τον κίνδυνο τα γεγονότα στο πεδίο να οδηγήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια σύγκρουση που δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν.

Η ιστορία των διεθνών κρίσεων δείχνει ότι οι πόλεμοι σπάνια ξεκινούν επειδή όλοι τους θέλουν. Πολύ συχνότερα ξεκινούν επειδή κανείς δεν σταμάτησε εγκαίρως την κλιμάκωση.

Συμπέρασμα για ΗΠΑ και Ιράν

Η στρατηγική της διαρκώς αυξανόμενης πίεσης βασίζεται στην υπόθεση ότι η άλλη πλευρά θα υποχωρήσει πρώτη. Το Ιράν όμως ακλόνητο δεν δείχνει ότι από πλευράς του θα κάνει κάτι τέτοιο και έχει αποδείξει επανειλημμένα πως αντιμετωπίζει την πίεση με αντίδραση και όχι με παράδοση. Όσο η Ουάσινγκτον επιμένει να συνδυάζει τη ρητορική της συμφωνίας με πρακτικές κλιμάκωσης, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να παγιδευτεί σε έναν κύκλο δράσης και αντίδρασης που θα καταστήσει τη διπλωματία, όχι ευκολότερη, αλλά σχεδόν αδύνατη.

Από την στιγμή που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν πέτυχαν στρατηγική νίκη, επίτευξη των δηλωμένων πολεμικών στόχων και ο Τραμπ βρίσκεται σε ένα πόλεμο που δεν μπορεί να ελέγξει, θα πρέπει να τονίσουμε ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πραγματική επιλογή δεν είναι ανάμεσα στη νίκη και την υποχώρηση. Είναι ανάμεσα στη διπλωματία και την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Δυστυχώς ο χρόνος για την πρώτη επιλογή φαίνεται να λιγοστεύει, αν και μία απροσδόκητη πρόοδος είναι πάντα πιθανή!

Μετά τα ισραηλινά πλήγματα της Κυριακής σε νότια προάστια της Βηρυτού – μια περιοχή που θεωρείται προπύργιο της Χεζμπολάχ του Λιβάνου – το Ιράν εκτόξευσε πυραύλους εναντίον του Ισραήλ για πρώτη φορά αφότου τέθηκε σε ισχύ η εύθραυστη εκεχειρία. Το Ισραήλ ανταπέδωσε, εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ιράν.

Τη Δευτέρα οι αντιμαχόμενες πλευρές ανακοίνωσαν παύση των επιθέσεών τους.

Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επιβεβαίωσαν σήμερα πως μια αεροπορική βάση κοντά στη Χάιφα επλήγη στη διάρκεια των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων, διευκρινίζοντας ωστόσο πως δεν υπήρξαν θύματα και ότι οι υλικές ζημιές ήταν ήσσονος σημασίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Αυτή η εξαιρετικά επιτυχημένη προσπάθεια οφείλεται στο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ελέγχουν τα Στενά του Ορμούζ – όχι το Ιράν», ισχυρίστηκε ο αμερικανός πρόεδρος, επαναλαμβάνοντας πως ο ιρανικός στρατός έχει ηττηθεί και η ιρανική οικονομία έχει καταρρεύσει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με την ΕΡΤ Καλαμάτας, η καμπάνα βρισκόταν κανονικά στη θέση της τουλάχιστον έως τις 29 Μαΐου 2026, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από σχετικό φωτογραφικό υλικό. Ωστόσο, το πρωί του Σαββάτου 6 Ιουνίου, επισκέπτες του κάστρου διαπίστωσαν ότι είχε εξαφανιστεί. Μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστο αν πρόκειται για κλοπή ή αν η απομάκρυνσή της πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο κάποιας άλλης διαδικασίας που δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί.

Η υπόθεση έχει κινητοποιήσει τις τοπικές αρχές και τους αρμόδιους φορείς πολιτισμού, οι οποίοι προσπαθούν να διαπιστώσουν τι ακριβώς συνέβη και πού βρίσκεται σήμερα το σημαντικό αυτό ιστορικό κειμήλιο.

Η καμπάνα ζυγίζει 12 κιλά. Μεταφέρθηκε στην Ελλάδα στις 19 Οκτωβρίου 2017 από το ρωσικό πολεμικό πλοίο «Azov», στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 190 ετών από τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης.Κατασκευάσθηκε στο κρατικό κωδωνοποιείο της Μόσχας και στην Ελλάδα υπάρχουν (ή… υπήρχαν) μόνον δύο, η μία στο Άγιο Όρος και η άλλη στην Πύλο.

Η καμπάνα φέρει ανάγλυφη παράσταση του Αγίου Γεωργίου, όπως και εκεινη στο Αγιο Όρος. Αναγράφει στα ρωσικά ‘εις δόξαν των 190 χρόνων από την Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Σεβαστούπολη Ρωσία 20 Οκτωβρίου 2017’.

Όταν δωρήθηκε, ακολούθησε δέηση υπέρ των δωρητών και ανταλλαγή δώρων από τον Πύλιο καλλιτέχνη –ζωγράφο κ Αναστάσιο Κουφό που έδωσαν στο ζεύγος των δωρητών αντίγραφο αιγαιοπελαγήτικου μελανού κρατήρα. Ο άνθρωπος ο οποίος μεσολάβησε για την δωρεά τότε ήταν ο Πύλιος Δημήτρης Πανοσκάλτσης.

Η δωρεά πραγματοποιήθηκε από Ρώσους φιλέλληνες προς τον Ιερό Ναό του Νιοκάστρου και είχε χαρακτηριστεί ως μια «γέφυρα μνήμης», που αποτυπώνει τους ιστορικούς δεσμούς φιλίας και συνεργασίας μεταξύ του ελληνικού και του ρωσικού λαού.

Η εξαφάνισή έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στην τοπική κοινωνία της Πύλου, καθώς πρόκειται όχι μόνο για ένα εκκλησιαστικό αντικείμενο, αλλά για ένα κομμάτι της νεότερης ιστορίας που συνδέεται με ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πορείας προς την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

«Οι δανειολήπτες έχουν πληρώσει πολύ παραπάνω χρήματα και πρέπει αυτά να επιστραφούν είτε με αντιλογισμό ή να καλύψουν μελλοντικές απαιτήσεις στην ενεργό ρύθμιση είτε θα πρέπει να επανενταχθούν στο νόμο όσοι βγήκαν εκτός αυτού με υπαιτιότητα των funds και των τραπεζών. Ήδη, φυσικά, οι δανειολήπτες έχουν ξεκινήσει και στέλνουν εξώδικα. Η λύση όμως δεν είναι αυτή. Η κυβέρνηση είναι εκείνη που οφείλει να βρει μία δίκαιη λύση στα πρότυπα αυτού που αποφάνθηκε η δικαιοσύνη» συμπλήρωσε ο Κώστας Τσουκαλάς και διατύπωσε τη γνώμη ότι «δεν επιτρέπεται άλλη εξαπάτηση των δανειοληπτών απλά για να κερδοσκοπούν κάποια συμφέροντα στη χώρα. Γιατί αφορά τουλάχιστον 350.000 νοικοκυριά. Να θυμίσω κιόλας ότι το ΠΑΣΟΚ είχε φέρει αυτήν τη πρόταση με τροπολογία που η κυβέρνηση αρνήθηκε».

τσουκαλας_10062026

Μιλένα Αποστολάκη

“H απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τον τρόπο εκτοκισμού των οφειλών που έχουν υπαχθεί στις δικαστικές ρυθμίσεις του ν. 3869/2010 αποτελεί μια σαφή, δεσμευτική και αδιαμφισβήτητη δικαστική κρίση. Πρόκειται για μια απόφαση με ιδιαίτερη κοινωνική και θεσμική σημασία, καθώς αποκαθιστά την ορθή ερμηνεία του νόμου και διασφαλίζει ουσιαστική προστασία για χιλιάδες δανειολήπτες.

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε με σαφήνεια ότι οι τόκοι στις δικαστικές ρυθμίσεις υπολογίζονται επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου της οφειλής. Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ερμηνευτικών αστερίσκων ή επιλεκτικής εφαρμογής. Σε ένα κράτος δικαίου, οι αμετάκλητες δικαστικές κρίσεις εφαρμόζονται πλήρως και χωρίς καθυστερήσεις.
Οι αναφορές του Υπουργού Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, περί «μελέτης των συνεπειών» και αναζήτησης «ισορροπιών» δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.

Τι ακριβώς σημαίνει η αναφορά του Υπουργού ότι «θα αναζητηθεί η χρυσή τομή και αναλόγως θα κρίνουμε την παρέμβασή μας»; Από πότε η εφαρμογή μιας αμετάκλητης απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου εξαρτάται από την αναζήτηση «χρυσής τομής» ή από το εύρος των κυβερνητικών παρεμβάσεων με κριτήριο τα συμφέροντα των θιγόμενων μερών; Η συμμόρφωση προς τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να εξαρτάται από τις επιδιώξεις εκείνων που ενδέχεται να θίγονται από αυτές ούτε φυσικά από την άποψη που έχει για αυτές η εκτελεστική εξουσία.

Η Πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί την άμεση συμμόρφωση όλων των εμπλεκόμενων φορέων, τραπεζών, servicers και κάθε αρμόδιου με πλήρη αναπροσαρμογή των οφειλών και κάθε αναγκαία διορθωτική ενέργεια που απορρέει από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Η εφαρμογή της απόφασης αυτής δεν είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής. Είναι ζήτημα σεβασμού στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και συνακόλουθης προστασίας της κοινωνικής συνοχής. Και για τον λόγο αυτό θα σταθούμε απέναντι σε κάθε απόπειρα καθυστέρησης, αποδυνάμωσης ή έμμεσης αμφισβήτησης της δικαστικής κρίσης. Γιατί η προστασία που αναγνώρισε η Δικαιοσύνη στους πολίτες είναι άμεσα οφειλόμενη και δεν μπορεί κυβερνητικές επιλογές να τη θέτουν εν αμφιβολία, με διαφαινόμενο στόχο να ευνοήσουν τις προτεραιότητες των τραπεζών και των servicers”.

Επιπλέον, στην ίδια τροπολογία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την Τουρκία να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα των Κρατών Μελών σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, το δικαίωμα καθορισμού ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, καθώς και το δικαίωμα εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Παράλληλα, σε άλλη τροπολογία που επίσης κατατέθηκε με πρωτοβουλία Γ. Μανιάτη, γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στην ανάγκη προστασίας των περιουσιακών δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και τα κοινοτικά νοσοκομεία, καθώς και το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και στην ανάγκη άρσης των περιορισμών στην εκπαίδευση και τον διορισμό του κλήρου που αφορά άμεσα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Και οι δύο τροπολογίες κατατέθηκαν μετά από πρόταση του Γ. Μανιάτη, από τον Εισηγητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία, Σοσιαλιστή Ευρωβουλευτή Νάτσο Σάντσεθ Αμόρ. Η συζήτηση στην Ολομέλεια θα διεξαχθεί την επόμενη Τρίτη 16 Ιουνίου.

Το πρωί, οι δύο αντίπαλες ομάδες είχαν συγκεντρωθεί έξω από τη Βουλή και η ένταση “χτύπησε κόκκινο”. Τελικά, η Βουλή απαγόρευσε την είσοδο επισκεπτών του CHP. Ο Οζέλ πήγε στο σημείο, ευχαρίστησε τις αρχές για την απόφαση και το πλήθος διαλύθηκε χωρίς επεισόδια. Την ίδια ώρα, οι υποστηρικτές του Κιλιτσντάρογλου κατευθύνονταν προς τα κεντρικά γραφεία του κόμματος, καθώς είχε μεσολαβήσει μία ακόμη σημαντική εξέλιξη: Λίγο νωρίτερα, ο δήμαρχος Άγκυρας, Μανσούρ Γιαβάς, είχε απευθύνει δημόσια έκκληση στον Κιλιτσντάρογλου, μέσω των κοινωνικών δικτύων, να συμβάλει στην προστασία της θεσμικής ταυτότητας του CHP και να επιδείξει ψυχραιμία.

Η απάντηση του Κιλιτσντάρογλου ήταν σκληρή. Κατηγόρησε όσους, όπως είπε, επιχειρούν να προκαλέσουν γενικευμένη λαϊκή εξέγερση και να στρέψουν τα μέλη του κόμματος το ένα εναντίον του άλλου. Προειδοποίησε ότι οι προσπάθειες δημιουργίας εσωτερικής αναταραχής εξυπηρετούν ξένα κέντρα και δήλωσε πως δεν θα επιτρέψει να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Παρά την ένταση, ο Κιλιτσντάρογλου είχε καλέσει τους βουλευτές του κόμματος σε ξεχωριστή συνάντηση, στα κεντρικά γραφεία στις 14:00. Ωστόσο, η κοινοβουλευτική ομάδα με τον Οζέλ συνεδρίασε κανονικά στις 13:30 στη Βουλή. Σύμφωνα με τα στοιχεία, στη συνεδρίαση του Οζέλ συμμετείχαν 98 εν ενεργεία βουλευτές, ενώ στη συνάντηση του Κιλιτσντάρογλου μόνο 18.

Ο Οζέλ έγινε δεκτός με παρατεταμένα χειροκροτήματα. Υποστήριξε ότι το ζήτημα δεν αφορά μια προσωπική διαμάχη μέσα στο CHP, αλλά μια ευρύτερη επιχείρηση αποδυνάμωσης του κόμματος, ώστε ο πρόεδρος Ερντογάν να βρεθεί χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο στις επόμενες εκλογές. Αναφερόμενος στη δικαστική κρίση που έχει ξεσπάσει, δήλωσε ότι όσοι μέχρι πρόσφατα υποστήριζαν πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί συνέδριο λόγω των δικαστικών αποφάσεων, τώρα αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει.

Εφόσον αυτό ισχύει, πρόσθεσε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή: Το συνέδριο πρέπει να γίνει. Υπενθύμισε επίσης ότι 111 βουλευτές του CHP έχουν ήδη ζητήσει επισήμως τη σύγκληση συνεδρίου πριν από τις 26 Ιουλίου. Προειδοποίησε ότι αν το κόμμα δεν πραγματοποιήσει συνέδριο έως τότε, ενδέχεται να θεωρηθεί ότι παραβιάζει τις προβλεπόμενες διαδικασίες και να τεθεί σε κίνδυνο ακόμη και η συμμετοχή του στις επόμενες εκλογές.

Νομικές διαφωνίες για το CHP

Ορισμένοι συνταγματολόγοι και νομικοί υποστηρίζουν ότι, εφόσον το συνέδριο του Νοεμβρίου 2023 κηρύχθηκε “απολύτως άκυρο” (mutlak butlan), το τελευταίο έγκυρο συνέδριο του CHP θεωρείται εκείνο του Ιουλίου 2020. Αν περάσουν έξι χρόνια χωρίς νέο συνέδριο, υποστηρίζουν ότι το κόμμα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πρόβλημα συμμετοχής στις εκλογές. Άλλοι νομικοί διαφωνούν, υποστηρίζοντας ότι τα τοπικά συνέδρια του κόμματος δεν ακυρώθηκαν και συνεπώς το CHP δεν διατρέχει τέτοιο κίνδυνο.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και όσοι απορρίπτουν το πιο ακραίο σενάριο, αναγνωρίζουν ότι υπάρχει αβεβαιότητα. Ο Οζέλ, θέτοντας δημόσια το ζήτημα και ζητώντας συνέδριο πριν από τις 26 Ιουλίου, μεταφέρει ουσιαστικά την ευθύνη στον Κιλιτσντάρογλου. Αν ο τελευταίος επιλέξει να μην προχωρήσει γρήγορα σε συνέδριο και προκύψουν προβλήματα για το κόμμα, η πολιτική ευθύνη θα βαρύνει τον ίδιο.

Ο Κιλιτσντάρογλου μίλησε αργότερα από τα κεντρικά γραφεία του CHP. Αν και τα περισσότερα φιλοκυβερνητικά τηλεοπτικά δίκτυα σχεδίαζαν να μεταδώσουν ζωντανά την ομιλία του, τελικά επέλεξαν να μεταδώσουν την ομιλία του προέδρου Ερντογάν από το Προεδρικό Μέγαρο, με αποτέλεσμα ο πρώην αρχηγός του CHP να λάβει ελάχιστο τηλεοπτικό χρόνο. Στην ομιλία του επέμεινε σε δύο βασικά σημεία:

• Πρώτον, δήλωσε ότι θα ζητήσει λογαριασμό από όσους ευθύνονται για την υπόθεση της “απόλυτης ακυρότητας”, υπονοώντας ότι το κόμμα οδηγήθηκε σκόπιμα σε αυτή την κρίση.
• Δεύτερον, ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να συγκαλέσει συνέδριο, αλλά μόνο αφού προηγηθεί μια διαδικασία “κάθαρσης”.
  Όπως είπε, θέλει ένα “ηθικό και έντιμο συνέδριο”, χωρίς παρασκηνιακές συμφωνίες, εξαγορές και οικονομικές συναλλαγές.

Κατηγόρησε μάλιστα ορισμένους κύκλους ότι μετέτρεψαν τις κομματικές διαδικασίες σε μέσο προσωπικού πλουτισμού. Υποστήριξε επίσης ότι θα μπορούσε να είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική και να παρακολουθεί τις εξελίξεις από απόσταση, αλλά επέλεξε ξανά να εμπλακεί, επειδή θεωρεί ότι το κόμμα χρειάζεται εξυγίανση.

Η Τουρκία ενώπιον πρωτοφανούς πολιτικής θύελλας

Στελέχη της κυβερνητικής συμμαχίας, από τον πρόεδρο της Βουλής μέχρι κορυφαίους πολιτικούς παράγοντες, καλούν τον Οζέλ να αποδεχθεί τη δικαστική απόφαση που επανέφερε τον Κιλιτσντάρογλου στην ηγεσία. Την ίδια στιγμή, η κοινή γνώμη δείχνει να τάσσεται περισσότερο υπέρ του Οζέλ, ενώ οι δικαστικές αποφάσεις ευνοούν τον Κιλιτσντάρογλου. Η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία είναι η 11η Ιουνίου, όταν θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή του CHP. Εκεί αναμένεται να βρεθούν για πρώτη φορά στον ίδιο χώρο οι δύο αντίπαλες πλευρές, μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Η συνάντηση αυτή θεωρείται καθοριστική για το μέλλον του κόμματος.

Αναλυτές εκτιμούν ότι στόχος αυτής της διαδικασίας είναι το CHP, το οποίο, όπως υποστηρίζει ο Οζέλ, πληρώνει σήμερα το τίμημα της νίκης του στις δημοτικές εκλογές του 2024. Ωστόσο, οι ίδιοι αναλυτές υπενθυμίζουν ότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις έχουν συχνά απρόβλεπτα αποτελέσματα και δεν αποκλείουν η υπόθεση της “απόλυτης ακυρότητας” να εξελιχθεί τελικά σε πολιτικό μπούμερανγκ, όπως συνέβη στο παρελθόν, με άλλες μεγάλες παρεμβάσεις στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.

Σε ό,τι αφορά στον πατέρα και τον γιο, πρόκειται για δύο άνδρες πάνω στους οποίους είχαν πέσει οι υποψίες του χωριού από την αρχή. Πριν από τέσσερις ημέρες η χήρα του Δασκαλάκη είχε προχωρήσει σε μια ανάρτηση μιλώντας για «θέατρο» που κάποιοι έπαιξαν πηγαίνοντας και στην κηδεία του άνδρα της.

Υπενθυμίζεται ότι ο άτυχος κοινοτάρχης είχε πάει την 1η Μαρτίου, ημέρα Κυριακή, με το μηχανάκι του να αγοράσει φαγητό και καφέ για έναν εργαζόμενό του και κάποιοι τον χτύπησαν μάλλον με γκλίτσες στο κεφάλι. Κατάφερε να γυρίσει σπιτι του παραμιλώντας και διακομίσθηκε στο νοσοκομείο όπου πάλεψε για 20 μέρες προτού ξεψυχήσει.

Ο Αλέξανδρος Δασκαλάκης φέρεται να δέχθηκε άγρια χτυπήματα στο κεφάλι με ποιμενικές ράβδους (γκλίτσες/κατσούνες) κοντά στο χωράφι του είτε αιφνιδιαστικά είτε μετά από καβγά με τους δράστες για τις ζημίες που προκαλούσαν τα κοπάδια τους σε καλλιέργειες. Το θύμα δεν έφτασε ποτέ στο χωράφι του και το τοστ με τον καφέ που είχε πάρει για τον εργάτη, βρέθηκαν πεσμένα στο χωματόδρομο. Από την προανάκριση προκύπτει σύμφωνα με πληροφορίες ότι το θύμα βρήκε στα χωράφια του τους κτηνοτρόφους και τσακώθηκαν για πολλοστή φορά για τις ζημίες που προκαλούσαν με τη βοσκή τους, οπότε ο 57χρονος φέρεται να ειπε στο γιο του και στον βοσκό να χτυπήσουν τον 49χρονο.

Το θύμα έφυγε τραυματισμένο πίσω προς το σπίτι του, αλλά όταν έφθασε, έχασε τις αισθήσεις του χωρίς να πει τι είχε συμβεί και οι συγγενείς του τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, θεωρώντας αρχικά πως είχε χτυπήσει με το μηχανάκι του. Ομως η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι επρόκειτο για εγκληματική ενέργεια. Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ήταν βαρύτατες με κατάγματα στο κρανίο και παρότι ο άτυχος άνδρας υπεβλήθη αμέσως σε χειρουργική επέμβαση και νοσηλεύθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου για 21 ημέρες, τελικά υπέκυψε.

Η υπόθεση Γιακουμάκη

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο ένας εκ των τριών προσαχθέντων ως υπόπτων για τη δολοφονία του κοινοτάρχη, είχε εμπλακεί προ 11 ετών και στην υπόθεση του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη στη Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων.

Υπενθυμιζεται ότι το αγόρι που τελικά αυτοκτόνησε, είχε δεχτεί άγριο εκφοβισμό στη Σχολή του και καταδικάστηκαν το 2021 οκτώ πρώην συμφοιτητές του σε εξαγοράσιμη ποινή 36 μηνών. Ο πρώην διευθυντής της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 6 μηνών με αναστολή για παράβαση καθήκοντος, καθώς αποδείχθηκε ότι δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσει τον σπουδαστή. Ενας εκ των οκτώ σπουδαστών που καταδικάσθηκαν, είναι και ο γιος του κτηνοτρόφου που συνελήφθη σήμερα με τον πατέρα του.