Στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη θαλάσσια ασφάλεια που διοργάνωσε το Μπαχρέιν, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας Αχμέτ Γιλντίζ, έκανε λόγο για «Τουρκικά Στενά».

«Η Τουρκία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει την ασφαλή και ελεύθερη διέλευση των πλοίων μέσω αυτών των θαλάσσιων οδών. Το καθεστώς διέλευσης μέσω των Τουρκικών Στενών ρυθμίζεται από τη Σύμβαση του Μοντρέ, η οποία καθιερώνει μια πολιτική και στρατιωτική ισορροπία στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ των παράκτιων και των μη παράκτιων χωρών από το 1936» ανέφερε ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος.

Η παρέμβαση της Ελλάδας

Ο αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας, Ιωάννης Σταματέκος, ανέφερε ότι «η Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 είναι το μοναδικό διεθνές νομικό κείμενο που ρυθμίζει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά των Δαρδανελίων, στη Θάλασσα του Μαρμαρά και στον Βόσπορο, και εγγυάται την ελευθερία της ναυσιπλοΐας σε αυτά».

Ο κ. Σταματέκος συνέχισε λέγοντας ότι «επομένως, ο σεβασμός της ορολογίας της Σύμβασης του Μοντρέ αποσκοπεί στη διατήρηση και την επιβεβαίωση αυτής της ελευθερίας που κατοχυρώνεται σε αυτήν».

«Η χρήση του όρου “Τουρκικά Στενά” δεν συνάδει με τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936, όσον αφορά στο καθεστώς των Στενών. Η ορολογία σύμφωνα με τη Σύμβαση του Μοντρέ είναι “τα Στενά”, και συγκεκριμένα “Στενά των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου”» ανέφερε ο κ. Σταματέκος.

To νοητικό πείραμα “Schrödinger’s cat” περιγράφει μια γάτα κλεισμένη σε κουτί, της οποίας η τύχη εξαρτάται από ένα τυχαίο κβαντικό γεγονός. Η γάτα δεν είναι απλώς ζωντανή ή νεκρή: Η κατάστασή της παραμένει απροσδιόριστη έως τη στιγμή που θα ανοιχτεί το κουτί και θα επιβληθεί ένα αποτέλεσμα.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και εδώ. Ο πόλεμος δεν βρίσκεται σε μια φάση όπου το αποτέλεσμα είναι απλώς άγνωστο, αλλά σε μια κατάσταση όπου δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί. Μόνο εκ των υστέρων, όταν τα γεγονότα “κλείσουν”, θα μπορέσει να περιγραφεί με σαφήνεια ως επιτυχία, ή αποτυχία.

Ο πόλεμος αυτός είναι ταυτόχρονα πόλεμος και μη-πόλεμος, καθώς υπάρχει χρήση ισχύος χωρίς πλήρη κλιμάκωση, και δεν διαφαίνεται κάποια τελική φάση. Δεν είναι ειρήνη, αλλά ούτε ολοκληρωτικός πόλεμος. Και εκεί έγκειται το ζήτημα, όχι η “αβεβαιότητα” ως ιδέα, αλλά το ότι υπάρχουν τόσοι ανεξάρτητοι και αλληλοεξαρτώμενοι παράγοντες που δεν επιτρέπουν στο σύστημα να “κλείσει”. Οι παράγοντες αυτοί περιλαμβάνουν την στρατιωτική ισχύ με τα αντίστοιχα πλήγματα και απώλειες, το θέμα της εφοδιαστικής υδρογονανθράκων και κρίσιμων υλών (η οποία συναρτάται με την ναυτιλία και το ζήτημα του Ορμούζ) η εκατέρωθεν πολιτική βούληση, η αντοχή στο χρόνο, αλλά και η άμεση ή έμμεση διεθνής εμπλοκή.

Και οι δύο δηλώνουν νικητές 

Στρατιωτικά και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι είναι “νικητές”: ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν καρατομήσει την ηγεσία του καθεστώτος, έχουν καταστρέψει τα αεροπορικά, αντιαεροπορικά και ναυτικά μέσα του Ιράν και έχουν καταστρέψει μεγάλο μέρος των πυραυλικών αποθεμάτων του (σε τι βαθμό, είναι ένα από τα “ανοιχτά” ζητήματα).

Το Ιράν, από την πλευρά του, ισχυρίζεται ότι δεν τον αγγίζουν ούτε οι απώλειες στην ηγεσία του, ούτε η φερόμενη εξάντληση αποθεμάτων και έχει επεκτείνει τους στόχους του, περιλαμβάνοντας αμερικανικές βάσεις και ενεργειακές υποδομές σε ολόκληρο τον Κόλπο (και πέραν αυτού). Ο αποκλεισμός των Στενών είναι από τα όπλα τα οποία διατείνεται ότι θα του δώσουν την πολυπόθητη νίκη κατά του “Μεγάλου” και “Μικρού Σατανά”.

Αλλά, η σύγκρουση στα Στενά του Ορμούζ επίσης δεν εξελίσσεται ως ένας κλασικός πόλεμος με σαφή αρχή και τέλος, αλλά ως ένα σύστημα που δεν έχει ακόμη παρουσιάσει αποτέλεσμα. Η ναυσιπλοΐα δεν έχει διακοπεί πλήρως, αλλά ούτε και λειτουργεί κανονικά. Το πέρασμα παραμένει τυπικά ανοικτό, αλλά επιχειρησιακά επικίνδυνο, καθώς η παρουσία ναρκών – έστω και περιορισμένη – αρκεί για να παραλύσει την εμπορική κίνηση και να αποτρέψει τις ασφαλιστικές εταιρείες από το να καλύψουν τα πλοία.

Οι ναυτικές νάρκες, ακριβώς λόγω της απλότητάς τους, μετατρέπουν το Ορμούζ σε ένα περιβάλλον άρνησης πρόσβασης. Δεν χρειάζεται να βυθίσουν στόλους· αρκεί η πιθανότητα ύπαρξής τους. Η εκκαθάρισή τους είναι αργή, επικίνδυνη και μπορεί να διαρκέσει μήνες, ακόμη και με ανεπτυγμένες δυνάμεις ναρκοπολέμου. Ταυτόχρονα, η ασύμμετρη φύση του ιρανικού ναυτικού – μικρά σκάφη, drones και διασπαρμένα μέσα ναρκοθέτησης – σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να εξαλειφθεί πλήρως, μόνο να περιοριστεί.

Σαν το πείραμα του Schrödinger…

Σε αυτό το περιβάλλον, η πρώτη φάση του πολέμου – τα πλήγματα, η καταστροφή στόχων, η επίδειξη ισχύος – χάνει τη σημασία της. Το κρίσιμο σημείο μετατοπίζεται στη διατήρηση της παρουσίας: Εκεί εμφανίζεται η πραγματική χρησιμότητα πλοίων, όπως το USS Comstock, όπως έχουμε πει στο παρελθόν. Δεν είναι πλατφόρμες εντυπωσιασμού, αλλά μηχανισμοί συνέχειας: Η ικανότητα να μεταφέρεις εφόδια, να υποστηρίζεις δυνάμεις και να διατηρείς επιχειρήσεις, σε ένα περιβάλλον όπου τίποτα δεν λειτουργεί ομαλά.

Το πρόβλημα δεν είναι πλέον αν μπορείς να εισέλθεις στο θέατρο επιχειρήσεων. Είναι αν μπορείς να παραμείνεις. Από την “δέκατη ημέρα” μιας επιχείρησης, τα αποθέματα μειώνονται, οι απώλειες αυξάνονται και οι γραμμές ανεφοδιασμού γίνονται ο κύριος στόχος. Σε ένα ναρκοθετημένο περιβάλλον, κάθε μεταφορά μετατρέπεται σε επιχείρηση υψηλού ρίσκου. Η φυσική της ναρκοθέτησης – η απειλή που δεν χρειάζεται να ενεργοποιηθεί για να είναι αποτελεσματική – επιβάλλει περιορισμούς, που καμία τεχνολογική υπεροχή δεν μπορεί να παρακάμψει πλήρως.

Η ασάφεια συνεχίζεται

Σε αυτή την έννοια, η κατάσταση θυμίζει το νοητικό πείραμα του Schrödinger: Δεν έχουμε σαφή κατάληξη. Το Ορμούζ είναι ταυτόχρονα ανοικτό και κλειστό. Ο πόλεμος είναι ταυτόχρονα σε εξέλιξη και σε αναμονή. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς άγνωστο – δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί.

Αλλά και η πολιτική βούληση των αντιπάλων βρίσκεται επίσης μέσα σε ένα μαύρο κουτί, από το οποίο πότε τα Στενά κλείνουν και πότε ανοίγουν, πότε ακούμε για επικείμενη συμφωνία και πότε για κατάρρευση κάθε προσπάθειας – ενίοτε με εναλλαγές μέσα σε λίγες ώρες, ή την επομένη.

Αλλά και η διεθνής σκηνή παρουσιάζεται εξίσου ευμετάβλητη και απρόβλεπτη, ιδίως όσον αφορά τους φόβους, αλλά και τις επιθυμίες των χωρών του Κόλπου που επηρεάζονται άμεσα – αλλά και χωρών που απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα, καθώς η αναστάτωση που έχει προκληθεί σε όλες τις άλλες εκφάνσεις του παγκόσμιου εμπορίου πλήττει όλο τον πλανήτη.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: Οι πόλεμοι δεν χάνονται όταν καταστρέφονται πλατφόρμες, αλλά όταν καταρρέει η εφοδιαστική τους βάση. Οι ναυτικές νάρκες δεν νικούν στόλους. Νικούν το σύστημα που τους υποστηρίζει. Και σε ένα περιβάλλον όπου η πρόσβαση δεν μπορεί να εξασφαλιστεί και η παραμονή δεν μπορεί να είναι εγγυημένη, ακόμη και η ισχυρότερη ναυτική δύναμη μετατρέπεται από επιτιθέμενη δύναμη, σε δύναμη διαχείρισης ρίσκου.

Σε αυτό το πλαίσιο, πλοία που στηρίζουν τις προσπάθειες, τα ναρκοπέδια στο Ορμούζ και η ίδια η ενεργειακή υποδομή του Ιράν, δεν είναι ξεχωριστά ζητήματα. Είναι μέρη του ίδιου μηχανισμού: Ενός πολέμου που δεν επιδιώκει απαραίτητα να καταστρέψει τον αντίπαλο, αλλά να τον κρατήσει σε μια κατάσταση, όπου δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο ουσιαστική διαφορά: Η “γάτα” δεν είναι απλώς κλεισμένη στο κουτί, μέχρι να το ανοίξει κάποιος. Το ίδιο το κουτί μετακινείται, αλλάζει και αναδιαμορφώνεται συνεχώς. Κάθε προσπάθεια να επιβληθεί ένα αποτέλεσμα δημιουργεί νέες αβεβαιότητες, αντί να τις επιλύει. Σε έναν τέτοιο πόλεμο, η νίκη δεν είναι ένα γεγονός. Είναι μια κατάσταση που πρέπει να συντηρείται – και ακριβώς γι’ αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί.

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας τόνισε ότι το ΚΚΕ επιμένει στην ανάγκη να αποκαλυφθούν οι ευθύνες «που έχει η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός» και να διερευνηθούν πλήρως όλες οι υποθέσεις παρακολουθήσεων και συνακροάσεων, «αυτονόητα και αυτές σε βάρος του ΚΚΕ».

Παράλληλα, ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ υποστήριξε ότι πρέπει να μπει στο επίκεντρο και το θεσμικό πλαίσιο των παρακολουθήσεων, το οποίο χαρακτήρισε πλαίσιο του «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων».

Συγκεκριμένα ανέφερε: «Μια ριζική ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, είναι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία. Μια υπέρβαση των σημερινών σχηματισμών, με στόχο έναν προοδευτικό πολύχρωμο, αλλά προγραμματικά συμπαγή, πειθαρχημένο και αποτελεσματικό φορέα. Που θα συνδυάζει την εμπειρία με τη φρεσκάδα των νέων προσώπων. Που θα εκφράσει αποτελεσματικά την κυβερνώσα Αριστερά της εποχής μας. Ανοιχτή σε όλους όσοι κατανοούν την ανάγκη της σε όλο το προοδευτικό φάσμα. Χωρίς αποκλεισμούς, αλλά και χωρίς αποκλειστικότητες αξιωμάτων».

Ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός: «Η συγκυρία δεν επιτρέπει εφησυχασμό, ούτε αναδρομές σε όσα χάθηκαν. Απαιτεί σαφή προσανατολισμό και πολιτικές αποφάσεις. Το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε με καθαρό τρόπο τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της χώρας. Ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα. Και να τις διεκδικήσουμε με όρους συλλογικούς, οργανωμένα και με σχέδιο».

Ακολούθως περιέγραψε ποιο είναι το “καθήκον”: «Να αλλάξουμε τα δεδομένα, για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας. Να τα αλλάξουμε όλα λοιπόν. Αυτή είναι η δική μας πρόταση. Αυτό «φωνάζει» η πραγματικότητα. Τα πολιτικά σχήματα πρέπει να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας. Κυρίως εκείνων των δυνάμεων που θέλουν να εκπροσωπούν».

Η διαφορά των δύο κομμάτων διαμορφώνεται στις 13,6 μονάδες στην δημοσκόπηση. Συγκεκριμένα, στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:

• Νέα Δημοκρατία: 21,5%
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής: 11,3%
• Πλεύση Ελευθερίας: 7,8%
• ΚΚΕ: 6,3%
• Ελληνική Λύση: 7,7%
• ΣΥΡΙΖΑ: 4%
• Νίκη: 1,4%
• ΜέΡΑ25: 2,3%
• Νέα Αριστερά: 1,8%
• Φωνή Λογικής: 2,6%
• ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ 0,4%
• ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,6%
• ΛΟΙΠΑ 8,1%
• ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ 3,2%
• ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 6,7%
• ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ 10,7%
• ΔΑ 4,2%

Συγκεκριμένα, στην εκτίμηση ψήφου τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:

• Νέα Δημοκρατία: 28,6%
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής: 15%
• Πλεύση Ελευθερίας: 10,4%
• ΚΚΕ: 8,4%
• Ελληνική Λύση: 10,2%
• ΣΥΡΙΖΑ: 5,3%
• Νίκη: 1,9%
• ΜέΡΑ25: 3,1%
• Νέα Αριστερά: 2,4%
• Φωνή Λογικής: 4%
• ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ 0,5%
• ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,1%
• ΛΟΙΠΑ 9,6%

Όσον αφορά στα δύο υπό ίδρυση κόμματα από τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού καταγράφονται τα εξής: Πιθανότητα στήριξης του κόμματος Τσίπρα:

• ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ 11%
• ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟ 10%
• ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ 18%
• ΑΠΙΘΑΝΟ 60%
• ΔΓ/ΔΑ 1%

Πιθανότητα στήριξης του κόμματος της πρώην του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού:

• ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ 10%
• ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟ 17%
• ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ 23%
• ΑΠΙΘΑΝΟ 48%
• ΔΓ/ΔΑ 2%

Για το θέμα που έθεσε ο Άδωνις Γεωργιάδης για τη συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία το 78% απαντά ότι την ωφελεί και μόλις το 14% ότι την βλάπτει. Να σημειωθεί πως ο κ. Γεωργιάδης και πλειάδα κυβερνητικών στελεχών έχουν επιτεθεί και απαξιώσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Στο ερώτημα «αυτοδύναμες κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις συνεργασίας» το 53% τάσσεται υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας και το 44% υπέρ των αυτοδύναμων. Όσον αφορά τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας καταγράφονται τα εξής:

• Ακρίβεια 46%
• Οικονομία 36%
• Κρίση Θεσμών 20%
• Διαφθορά 17%
• Ανασφάλεια/Ανεπάρκεια κυβέρνησης 10%

Η δημοσκόπηση για τους αρχηγούς

Στο ερώτημα που αφορά στην πορεία της χώρα το 66% απαντά πως πάει προς τη λάθος κατεύθυνση, έναντι 28% που λέει προς τη σωστή. Όσον αφορά στην αξιολόγηση του πρωθυπουργού σε 27% είναι θετική και σε 69% αρνητική. Αντίστοιχα η αξιολόγηση της κυβέρνησης σε ποσοστό 24% είναι θετική και σε ποσοστό 71% αρνητική. Όσον αφορά στην αξιολόγηση του Νίκου Ανδρουλάκη, θετική είναι σε ποσοστό 16% και αρνητική σε ποσοστό 76%. Αντίστοιχα για το ΠΑΣΟΚ η αξιολόγηση είναι θετική 14% και αρνητική σε ποσοστό 77%.

Ως προς τις δημοτικότητες των πολιτικών αρχηγών, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παραμένει στην πρώτη θέση, αν και με μικρή υποχώρηση σε σχέση με προηγούμενες μετρήσεις. Με τον ΓΓ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα να περνάει στη δεύτερη θέση και να αφήνει πίσω τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στην τρίτη θέση. Σταθερά, ο «Κανένας» παραμένει καταλληλότερος για τη πρωθυπουργία, με βάση τη δημοσκόπηση. Να σημειωθεί ότι τον πρωθυπουργό ακολουθεί σε καταλληλότητα ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με την δημοσκόπηση της Metron Analysis.

Άμεσα, στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο όπου παρέλαβε το παιδί και το μετέφερε στο νοσοκομείο Κρεστένων με τους γιατρούς να δίνουν μάχη για να το κρατήσουν στη ζωή. Δυστυχώς όμως, το αγόρι υπέκυψε στα τραύματά του.

»Ο ελληνικός λαός, πάντως, δεν ξεχνά τις αιματηρές θυσίες στις οποίες υπεβλήθη λόγω των καταστροφικών πολιτικών των μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ούτε τους φανατικούς οπαδούς της Τρόικας που συνεχίζουν ακόμα και εκτός μνημονίων πολιτικές μνημονιακού χαρακτήρα. Όποιος δεν κατανοήσει το παρελθόν του και δεν μπορεί να διδαχτεί από αυτό, είναι υποχρεωμένος να κάνει ξανά τα ίδια λάθη στο μέλλον. Η χώρα τον Αύγουστο του 2018, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, βγήκε από τα μνημόνια. Θα μπορούσε να πει μια κουβέντα γι’ αυτά και ο Ντάισελμπλουμ και ο Πιερρακάκης», καταλήγει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η αντίδραση του Μεγάρου Μαξίμου υπήρξε άμεση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να παρέμβει προσωπικά, ξεκαθαρίζοντας ποιος – προς ώρας – κάνει κουμάντο. Από το προσυνέδριο στο Ναύπλιο αρχικά, και στη συνέχεια πιο θεσμικά από το υπουργικό συμβούλιο, έριξε λάδι στη φωτιά, απαντώντας ουσιαστικά: “Το κόμμα είμαι εγώ”.

«Στη διαβούλευση για τις ορεινές περιοχές και την νησιωτικότητα, έχουν συμμετάσχει ενεργά και οι βουλευτές μας και αυτός είναι η απάντηση στον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβανόμαστε την αναβάθμιση του ρόλου του εκλεγμένου εκπροσώπου της κάθε περιφέρειας», ανέφερε, εξηγώντας ότι στόχος είναι η ουσιαστική συμβολή του βουλευτή στη διαμόρφωση πολιτικών που αφορούν την αναπτυξιακή προοπτική των περιοχών που εκπροσωπεί.

Ο κ. Μητσοτάκης έθεσε ως κεντρικό ζητούμενο «ακριβώς τη συμμετοχή του βουλευτή», όπως είπε, «στο πώς μπορεί να αγωνιστεί για την ανάπτυξη και την προκοπή της περιοχής του», συνδέοντας τη συμμετοχή αυτή με τη διαδικασία σχεδιασμού και ωρίμανσης των σχεδίων πολιτικής.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην έννοια του «επιτελικού κράτους», διευκρινίζοντας ότι αφορά στην εκτελεστική εξουσία και όχι τη νομοθετική. «Μιλάμε συχνά για το επιτελικό κράτος, το οποίο αφορά εμάς, την εκτελεστική εξουσία, όχι τη νομοθετική εξουσία», σημείωσε, υπογραμμίζοντας τη θεσμική διάκριση αρμοδιοτήτων.

Παράλληλα, τόνισε ότι οι υποχρεώσεις κυβέρνησης και Βουλής είναι διακριτές και καθορισμένες. «Άλλες οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης, άλλες υποχρεώσεις της Βουλής, αυτά είναι καθορισμένα με απόλυτη σαφήνεια από το Σύνταγμα», είπε, προσθέτοντας ωστόσο ότι στην προκειμένη περίπτωση η συνεργασία αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.

«Όμως σε αυτή την περίπτωση η στενή συνεργασία μεταξύ των βουλευτών μας και της κεντρικής κυβέρνησης για την εκπόνηση αυτών των σχεδίων αποκτά μια ξεχωριστή σημασία», κατέληξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δίνοντας το στίγμα της θεσμικής συνεργασίας που, όπως περιέγραψε, συνοδεύει τη συγκεκριμένη διαβούλευση, εξαπολύοντας ταυτόχρονα σφοδρή επίθεση στην αντιπολίτευση, την οποία κατηγόρησε ότι επιστρατεύει τα πιο χυδαία συνθήματα του διαδικτύου. Αν και δεν κατονόμασε κόμματα, δεν μοιάζει τυχαίο που η δήλωση ήρθε μετά την αναφορά του Νίκου Ανδρουλάκη σε «συμμορία του Μαξίμου που επηρεάζει την Δικαιοσύνη».

Χάνει τις ισορροπίες ο Μητσοτάκης

Υπενθυμίζεται πως μερικές ημέρες πριν από την έναρξη της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, πέντε βουλευτές της ΝΔ παρεμβαίνουν με κοινή δημόσια επιστολή στα ΝΕΑ, θέτοντας ζήτημα αλλαγών στο μοντέλο διακυβέρνησης. Οι Αθανάσιος Ζεμπίλης (βουλευτής Π.Ε. Εύβοιας), Ανδρέας Κατσανιώτης (βουλευτής Π.Ε. Αχαΐας), Ξενοφών Μπαραλιάκος (βουλευτής Π.Ε. Πιερίας), Γιάννης Οικονόμου (βουλευτής Π.Ε. Φθιώτιδας) και Ιωάννης Παππάς ζητούν ενίσχυση του κοινοβουλευτικού ρόλου και επαναπροσδιορισμό της σχέσης κυβέρνησης και βουλευτών, υπογραμμίζοντας ότι η λειτουργία της εξουσίας πρέπει να φέρνει τα κέντρα λήψης αποφάσεων πιο κοντά στην κοινωνία.

Πάντως η κριτική που άσκησαν οι βουλευτές της ΝΔ δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε αδικαιολόγητη. Αντιθέτως, εξέφρασε μια πραγματική αγωνία: Ότι το κυβερνητικό σχήμα λειτουργεί περισσότερο ως κλειστό σύστημα τεχνοκρατών και λιγότερο ως πολιτικός οργανισμός που αφουγκράζεται τους εκλεγμένους εκπροσώπους της κοινωνίας. Όταν οι βουλευτές αισθάνονται ότι ο ρόλος τους περιορίζεται σε απλή επικύρωση αποφάσεων, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό αλλά βαθιά πολιτικό.

Η απάντηση του πρωθυπουργού κινήθηκε σε γνώριμα μονοπάτια. Από τη μία, αναγνώρισε την ανάγκη «συμμετοχής», από την άλλη όμως έσπευσε να θέσει αυστηρά όρια, υπενθυμίζοντας ότι το «επιτελικό κράτος» αφορά την εκτελεστική εξουσία και όχι τη νομοθετική. Με άλλα λόγια, οι βουλευτές καλούνται να συμμετέχουν, αλλά όχι να επηρεάζουν ουσιαστικά τον πυρήνα των αποφάσεων. Πρόκειται για μια αντίφαση που δύσκολα κρύβεται πίσω από θεσμικές διατυπώσεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι το μοντέλο διακυβέρνησης που έχει επιλέξει το Μαξίμου λειτουργεί ιεραρχικά και συγκεντρωτικά. Οι αποφάσεις λαμβάνονται σε έναν στενό κύκλο και στη συνέχεια «κατεβαίνουν» προς υλοποίηση. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η επίκληση της συμμετοχής των βουλευτών μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια εκτόνωσης της δυσαρέσκειας παρά με ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η επιλογή να υποβαθμιστεί το ζήτημα ως μεμονωμένο περιστατικό. Η εύκολη ανάγνωση ότι πρόκειται για «παραφωνία» αγνοεί το γεγονός ότι η γκρίνια στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν είναι καινούργια. Απλώς σπάνια εκφράζεται δημόσια. Και όταν τελικά εκδηλώνεται, αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα πειθαρχίας και όχι ως πολιτικό μήνυμα που αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι δυνατόν να μην ενοχλεί και να μην προκαλεί ερωτήματα ο “αμετακίνητος” Άκης Σκέρτσος ο οποίος ανήκει στα πρόσωπα εκείνα που δεν έχει αφήσει ποτέ από το 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το πλευρό του.

Επεισόδιο Γιογιάκα-Ταχιάου στη Βουλή

Την ίδια στιγμή, η χρηματοδότηση κατασκευής του έργου “Οδικός Άξονας Ηγουμενίτσα-Σαγιάδα-Μαυρομμάτι, Παράκαμψη Ηγουμενίτσας, αποτέλεσε σημείο τριβής στη Βουλή, μεταξύ του υφυπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Νίκου Ταχιάου και του τοπικού βουλευτή Θεσπρωτίας της ΝΔ, Βασίλη Γιόγιακα, ο οποίος είχε καταθέσει σχετική ερώτηση διαμαρτυρόμενος για την καθυστέρηση ολοκλήρωσης του έργου, το οποίο εδώ και χρόνια είναι ώριμο για δημοπράτηση.

Η απάντηση του κ. Ταχιάου ότι η ερώτηση του βουλευτή “έχει τοπικά χαρακτηριστικά” και ότι είναι απολύτως αδύνατον αυτή τη στιγμή δώσει χρονοδιάγραμμα χρηματοδότησης του έργου για να μη δημιουργηθούν λάθος εντυπώσεις στους εκλογείς του, με υποσχέσεις, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τελευταίου.

“Ειλικρινά με έχετε εκπλήξει αρνητικά κ. υπουργέ. Λυπάμαι… Εσείς τα ισοπεδώσατε όλα. Η αγωνία κάθε βουλευτή, κύριε Ταχιάο, για την περιοχή του είναι ξεχωριστή. Μη λέμε άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”, σχολίασε ο κ. Γιόγιακας. “Δεν θα πέσουμε στον λαϊκισμό τού να πάμε και να υποσχεθούμε σε κάθε τόπο την κάθε ανάγκη του. Δεν είναι εφικτό να γίνει αυτό”, σημείωσε από την πλευρά του ο υφυπουργός Υποδομών.

“Να μην κάνουμε τότε ερωτήσεις” ήταν το σχόλιο του “γαλάζιου” βουλευτή με τον κ. Ταχιάο να απαντά “καλά κάνετε την ερώτηση αλλά κι εγώ καλά σας δίνω την απάντηση που δίνω” και τον προεδρεύοντα του Σώματος, Γιώργο Γεωργαντά να παρεμβαίνει λέγοντας, “ο υπουργός μιλάει για όλη τη χώρα εσείς βεβαίως, πολύ σωστά εκπροσωπείτε τα αιτήματα των Θεσπρωτών”. Το επεισόδιο ήρθα να θυμίσει το χάσμα μεταξύ μεταξύ βουλευτών και των μη εκλεγμένων μελών της κυβέρνησης…

Ο Πούτιν καταδίκασε έντονα την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ και εξέφρασε την υποστήριξή του σε αυτόν. Είπε ότι είναι σκόπιμη η κατάπαυση του πυρός με το Ιράν. Ο Τραμπ εκτιμά ότι πλησιάζει η μέρα που θα υπογραφεί συμφωνία για να πάρει τέλος η σύγκρουση στην Ουκρανία. Ο Πούτιν είπε στον Τραμπ ότι τα ρωσικά στρατεύματα έχουν την πρωτοβουλία στο μέτωπο και απωθούν τις εχθρικές θέσεις. Η συνομιλία πάντως κράτησε μιάμιση ώρα και σίγουρα ειπώθηκαν πολύ περισσότερα από όσα ανακοινώθηκαν.