ΔΤ για βιβλίο & παρουσίαση (1)

Αποκλεισμός της αριστερής λωρίδας από το 154,4ο έως το 156,1ο χλμ, με την κυκλοφορία να διεξάγεται από τη δεξιά λωρίδα
Φάση Β-Ασφαλτικές Εργασίες στη Δεξιά Λωρίδα & Λ.Ε.Α. Αποκλεισμός της δεξιάς λωρίδας και της Λ.Ε.Α. από το 153ο έως το 156,1ο χλμ. με την κυκλοφορία να διεξάγεται από την αριστερή λωρίδα

Το ωράριο εργασίας θα είναι Δευτέρα με Παρασκευή από τις 07:00 έως τις 20:00 και Σάββατο από τις 07:00 έως τις 17:00. Σε περίπτωση ταχύτερης ολοκλήρωσης των εργασιών, η κυκλοφορία θα αποκατασταθεί νωρίτερα από τον προγραμματισμένο χρόνο.

Η Νέα Οδός έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια και εξυπηρέτηση των οδηγών, ενώ σχετικές προσωρινές σημάνσεις θα τοποθετηθούν με στόχο την πλήρη ενημέρωση όλων των οδηγών.

Η Νέα Οδός ευχαριστεί για την κατανόηση και εφιστά την προσοχή των οδηγών καθώς οι τελευταίοι οφείλουν να συμμορφώνονται πλήρως με τη σχετική σήμανση.

Ο Αλέξης Τσίπρας επεδίωξε να συναντηθεί με όλα τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα όταν βρέθηκε στη Γαλλία για να συμμετάσχει συμβολικά στις διαμαρτυρίες των πολιτών. Ομως η “Ανυπότακτη Γαλλία” του το αρνήθηκε, ενώ απεναντίας το κόμμα δέχθηκε αντιπροσωπεία του ΜέΡΑ25.

Εν συνεχεία, στο μπλοκ της “Ανυπότακτης Γαλλίας” στη διαδήλωση μετείχε ως συνοδοιπόρος εκπρόσωπος του κόμματος του Γιάνη Βαρουφακη, ο βουλευτής Αρνό ντε Γκαλ, και όχι ο Αλέξης Τσίπρας που πορεύθηκε με τον συνδικαλιστικό μπλοκ των μεγάλων εργατικών συνδικάτων. Πάντως ούτε ο Αρνό ντε Γκαλ ήταν κοντά στον Μελανσόν στο πανό. Όταν δε λίγες ώρες μετά την “χυλόπιτα” του Μελανσόν ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε συνέντευξη στην “Liberation”, και ρωτήθηκε, έμμεσα, σχετικά με αυτή την απόρριψη, ειπώθηκαν τα εξής:

Ερώτηση: Πώς βλέπετε τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, την προσωπικότητα της Αριστεράς που βρίσκεται στην ευνοϊκότερη θέση ενόψει των προεδρικών εκλογών, και την εκστρατεία του; Και τον κυριότερο ανταγωνιστή του, τον Ραφαέλ Γκλικσμάν;

Αλ. Τσίπρας: Δεν είναι δική μου δουλειά να παρεμβαίνω στις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες της γαλλικής Αριστεράς. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ευχηθώ καλή επιτυχία σε όλους τους προοδευτικούς και αριστερούς υποψηφίους στις επόμενες εκλογές και να ελπίζω ότι εκείνος που θα επικρατήσει στον πρώτο γύρο θα στηριχθεί από όλους τους υπόλοιπους απέναντι στον υποψήφιο της Ακροδεξιάς.

Πρόσθεσε ότι δεν μετάνιωσε που κράτησε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (απαντώντας έμμεσα στην κριτική του Μελανσόν για τις υποχωρήσεις του την περίοδο εκείνη):

Ερώτηση: Ως πρωθυπουργός, επιλέξατε την Ευρώπη με τίμημα τη λιτότητα. Ένα μέρος της Αριστεράς επέκρινε έντονα αυτή την επιλογή και προκρίνει μια αντιπαράθεση ισχύος με την ΕΕ. Πώς κρίνετε αυτή την προσέγγιση;

Αλ. Τσίπρας: Στην πραγματικότητα, επέλεξα, αναλαμβάνοντας πολιτικό κόστος, να διατηρήσω την Ελλάδα στην ΕΕ, προστατεύοντας παράλληλα τους πιο ευάλωτους και, κατά κάποιον τρόπο, διασφαλίζοντας τη σταθερότητα και την ίδια την ύπαρξη της ΕΕ. Δεν το μετανιώνω καθόλου.

Η εναλλακτική θα κόστιζε πολύ περισσότερο στις κοινωνικές δυνάμεις που θέλω να εκπροσωπώ, που εκπροσωπεί η Αριστερά: στα λαϊκά στρώματα, στους εργαζομένους και στους νέους. Η Ελλάδα κατάφερε να βγει από τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, να εξασφαλίσει ρύθμιση του χρέους της και να επιστρέψει στην ανάπτυξη.

Σε όσους επέκριναν αυτή την επιλογή, απαντώ ότι η Αριστερά πρέπει να διεκδικεί μια δικαιότερη Ευρώπη και όχι τη διάλυση της Ευρώπης — η οποία αποτελεί επιλογή της Ακροδεξιάς. Ας το σκεφτούν, λοιπόν, όσοι με επικρίνουν! Είναι λογικό να συντασσόμαστε με τις επιδιώξεις της Ακροδεξιάς; Όχι!

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τελικά συνομιλίες με τον πρώτο γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ολιβιέ Φορ, την εθνική γραμματέα των Οικολόγων, Μαρίν Τοντελιέ, τον εθνικό γραμματέα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Φαμπιέν Ρουσέλ, την βουλευτή και συνιδρύτρια του L’ Apres, Κλεμαντίν Οτέν, και με τη Σοφί Μπινέ, γενική γραμματέα της συνδικαλιστικής ένωσης CGT.

Οι κόκκινες γραμμές και το κόκκινο πανί

Ο επικεφαλής της “Ανυπότακτης Γαλλίας” που θα είναι υποψήφιος σε μήνες για την προεδρία και έχει ελπίδες να βρεθεί στον β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών του Απριλίου απέναντι στην Λεπέν, έκρινε ότι πολιτικά, σε μια περίοδο που η Γαλλία αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα με όσα έζησε η Ελλάδα το 2015 (αν και προς το παρόν λιγότερο πιεστικά), επέλεξε να μην συνδεθεί με πολιτικούς που έδωσαν παρόμοιες μάχες και τις έχασαν. Η πολιτική του Τσίπρα ειναι κόκκινο πανί για τον Μελανσόν.

Η Γαλλία όμως αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα χρέους και οι Γάλλοι έχουν ξεσηκωθεί για να διαφυλάξουν το βιοτικό τους επίπεδο, καθώς ο Μακρόν και η σημερινή κυβέρνηση επιμένουν σε δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας. Η αριστερά της Γαλλίας κατακρίνει τον τότε ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά τον Τσίπρα, αλλά τα σχέδια που προτείνει είναι του… Βαρουφάκη, στηριζόμενη στο ότι μπορεί «ως μεγάλη χώρα» να εκβιάσει την Γερμανία και έτσι να προστατεύσει τις δικές της κόκκινες γραμμές για το βιοτικό επίπεδο των Γάλλων.

Τι έχει πει ο Μελανσόν για τον Τσίπρα

Ο Ζαν Λυκ Μελανσόν έχει πει πολύ βαριές κουβέντες για την πολιτική του Αλέξη Τσίπρα χωρίς όμως να λέει ποτέ τι άλλο ακριβώς μπορούσε να είχε κάνει, ίσως επειδή ξέρει ότι η Γερμανία κρατά πολλά ομόλογα της Γαλλίας και ότι “το ταμείο” της χώρας εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα.

Ήδη η γαλλική δεξιά και εν γένει τα συντηρητικά κόμματα με την πρόωρη παραίτηση της Λαγκάρντ φροντίζει να έχει “δικό της” επικεφαλής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζα το καλοκαίρι, ώστε “να σφίξει η ΕΚΤ τα λουριά και να μην αφήσει στον διάδοχο πρόεδρο της χώρας «περιθώρια λαϊκίστικων παροχών».

Το post που παραθέτουμε ως απάντηση στον Αλέξη Τσίπρα είναι του 2018, αλλά το πρόβλημα του τι ακριβώς θα έκανε ως κυβέρνηση κάτω από αυτές τις οξυμένες οικονομικές συνθήκες παραμένει αναπάντητο. Ο Αλέξης Τσίπρας τότε, σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό “Le Point” είχε επικρίνει τον Μελανσόν.

Είπε μεταξύ άλλων όταν ρωτήθηκε για την στάση των άλλων αριστερών κομμάτων της Ευρώπη και της Γαλλίας ειδικότερα, «ότι δεν θέλει πραγματικά να κυβερνήσει, δεν θα ήξερε τι να κάνει αν νικούσε στις εκλογές, συνειδητοποίησα πως δεν ήξερε και πολύ καλά τι θα έκανε σε περίπτωση νίκης. Η στάση του Μελανσόν να επιτίθεται σε όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη της διακυβέρνησης δεν είναι στάση της Αριστεράς».

Ο Μελανσόν δεν το άφησε να πέσει κάτω και απάντησε:

«Σε αντίθεση με εσένα, εμείς θέλουμε να κυβερνήσουμε για να μην είμαστε υποταγμένοι. Όχι, δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε σαν εσένα, ενάντια στους συνταξιούχους, τους δημοσίους υπαλλήλους και την ανεξαρτησία της χώρας μας».

.@atsipras, contrairement a toi nous voulons gouverner et ne pas être soumis. Non, nous ne voulons pas gouverner comme toi contre les retraités, les fonctionnaires et l’indépendance du pays.

— Jean-Luc Mélenchon (@JLMelenchon) June 28, 2018

Ομως τον ρωτούν και τώρα “αν θα γίνουμε Ελλάδα”

Στο παρελθόν ο Μελανσόν έχει χαρακτηρίσει τον κ. Τσίπρα και ως «μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής» επειδή «παραβίασε την λαϊκή εντολή το 2015, χρέωσε τη χώρα, ενίσχυσε το γερμανικό και το φιλελεύθερο μπλοκ στην ΕΕ και διέλυσε την ευρωπαϊκή Αριστερά». Στο ερώτημα «πώς θα κυβερνήσει» και αν η Γαλλία είναι στην ίδια θέση με την Ελλάδα προ δεκαετίας, απαντούσε (το 2018) «πάντως όχι όπως ο Τσίπρας».

Τώρα όμως όλα τα γαλλικά συντηρητικά έντυπα ρωτούν και πάλι διαρκώς τον Μελανσόν αν η Γαλλία αντιμετωπίζει τα διλήμματα της Ελλάδας και τι θα κάνει αν τον στριμώξουν οι εταίροι. Θέλουν να καταδείξουν ότι δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει στην ουσία ούτε η αριστερά αλλά ούτε και η Λεπέν.

Εκείνος προσπαθεί να αποστασιοποιηθει από οτιδήποτε θυμίζει ελληνικά μνημόνια και απαντά ότι η «η Γαλλία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης και μια παγκόσμια δύναμη. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και η Γερμανία δεν μπορούν να εκβιάσουν ή να “στραγγαλίσουν” οικονομικά τη Γαλλία με τον τρόπο που το έκαναν με την Ελλάδα, καθώς ένα γαλλικό κραχ θα διέλυε αυτόματα ολόκληρη την Ευρωζώνη. Αν οι Βρυξέλλες προσπαθήσουν να μπλοκάρουν το κοινωνικό του πρόγραμμα, η Γαλλία θα εφαρμόσει μονομερώς πολιτικές “ανυπακοής” στις ευρωπαϊκές συνθήκες». Όπως δηλώνει, «δεν θα διαπραγματεύομαι για 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλλουν».

Υποστηρίζει ότι έχει εναλλακτική στρατηγική για το χρέος: Στην πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές, ο Μελανσόν πρότεινε ένα «debt swap» (ανταλλαγή χρέους) ύψους 600 δισ. ευρώ με την κεντρική τράπεζα —μια τεχνική λύση βασισμένη σε προτάσεις του Γιάνη Βαρουφάκη από το 2015…

Αυτό που προτείνει πάντως θεωρείται νομικά και θεσμικά αδύνατο (προς το παρόν τουλάχιστον) εντός του πλαισίου της Ευρωζώνης, γιατί προϋποθέτει την μετατροπή των γαλλικών ομολόγων που κατέχει η Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας (περίπου το 18% του συνολικού χρέους της χώρας) σε αέναα ομόλογα με μηδενικό επιτόκιο.

Κάτι τέτοιο πρακτικά σημαίνει ότι το γαλλικό κράτος δεν θα χρειαζόταν να αποπληρώσει ποτέ το κεφάλαιο ούτε να πληρώνει τόκους για αυτό το ποσό, κάτι που είναι πολύ αμφίβολο ότι θα δεχτεί η Γερμανία παρ΄όσα υποστηρίζει ο Μελανσόν. Ο Γάλλος πολιτικός προφανώς εκτιμά ότι η Γερμανία θα φοβηθεί την έκθεση των τραπεζών της σε περίπτωση χρεοκοπίας της Γαλλίας και ότι θα την στηρίξει, όμως η συνεννόηση Μερτς και Μακρόν να βάλουν έναν συντηρητικό οικονομολόγο επικεφαλής της ΕΚΤ δείχνει ότι έχει προσυμφωνηθεί η Ευρώπη να βάλει τα δυο πόδια της επόμενης κυβέρνησης σε ένα παπούτσι

Μεγάλη επίθεση και το 2018

Η δημοσιογράφος του γαλλικού δικτύου BFMTV ρώτησε το 2018 τον Μελανσόν για την τότε επίκαιρη δήλωση του Ελληνα πρωθυπουργού, στην οποία είχε τονίσει μεταξύ άλλων: «Έχω την αίσθηση ότι ο Μελανσόν δεν θέλει να κυβερνήσει. Είμαι πλέον βέβαιος ότι σε περίπτωση νίκης, δεν θα ξέρει τι να κάνει. Αυτό δεν αποτελεί αριστερή θέση», ο επικεφαλής της Γαλλικής Αριστεράς, πέραν του tweet που προαναφέρουμε, απάντησε:

«Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε το λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας».

Στο βίντεο τι ειχε πει το 2018:

Η εξέλιξη αυτή δεν ήρθε από μόνη της. Είναι αποτέλεσμα του αγώνα της οικογένειας, της κινητοποίησης της γειτονιάς και της έμπρακτης αλληλεγγύης σωματείων, συλλογικοτήτων και κατοίκων της Θεσσαλονίκης, που βρέθηκαν όλες αυτές τις ημέρες στο πλευρό της οικογένειας.

Νικήσαμε για τώρα, αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε! Η αναβολή αποτελεί μια σημαντική ανάσα, όχι όμως οριστική λύση. Συνεχίζουμε μέχρι να εξασφαλιστεί ότι η οικογένεια θα μπορέσει να παραμείνει στο σπίτι της.

Η υπόθεση της Κάτω Τούμπας αναδεικνύει για ακόμη μία φορά την ανάγκη ουσιαστικής προστασίας της πρώτης κατοικίας και συνολικά του δικαιώματος στη στέγη. Οι πλειστηριασμοί, οι εξώσεις και η στεγαστική ανασφάλεια δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ατομικά προβλήματα. Απαιτούν συλλογική οργάνωση, αλληλεγγύη και μια διαφορετική στεγαστική πολιτική.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, στις 10:00 το πρωί, η οικογένεια και οι δικηγόροι της θα παραχωρήσουν συνέντευξη Τύπου στο σπίτι, στην Καππαδοκίας 64, στην Κάτω Τούμπα, για να ενημερώσουν σχετικά με τις εξελίξεις.

Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΑ ΣΩΖΕΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ, ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ!»

Πριν συναντήσει τον Πρόεδρο, δήλωσε «αν τα μέλη του Λικούντ και του Θρησκευτικού Σιωνισμού πιστεύουν ειλικρινά ότι έχει έρθει η ώρα για ενότητα, δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην υποστηρίξουν μια κυβέρνηση με επικεφαλής εμένα», υπογραμμίζοντας ότι η χώρα βρίσκεται σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας της και κάνοντας ένα άνοιγμα στο κόμμα του Νετανιάχου και στο ακροδεξιό κόμμα του Μπεζαλέλ Σμότριτς.

Το κόμμα του Σμότριτς υποστηρίζει σθεναρά την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης και την επέκταση των εβραϊκών οικισμών. Τάσσεται κατά της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Φέρει έντονα θρησκευτικά στοιχεία, συνδέοντας την εθνική πολιτική με βιβλικές και ραβινικές ερμηνείες. Ο Σμότριτς προβαίνει συχνά σε ακραίες δηλώσεις κατά των Παλαιστινίων, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων την προσάρτηση της Γάζας και την εκδίωξη των Παλαιστινίων από την Δυτική Όχη. Η Γαλλία του έχει απαγορεύσει την είσοδο.

«Περιμένω από εσάς να κάνετε ό,τι είναι δυνατόν για να σχηματίσετε μια κυβέρνηση που θα υπηρετεί ολόκληρο τον λαό», δήλωσε ο Χέρτζογκ στην παρέμβασή του. «Εύχομαι από καρδιάς, όποια κυβέρνηση και αν σχηματιστεί, να οδηγήσει στην ενότητα, τη σύνδεση και την επούλωση μεταξύ όλων των τμημάτων του λαού», ανέφερε.

Στη δική του σύντομη δήλωση, ο Άιζενκοτ είπε: «Στέκομαι εδώ σήμερα με βαθύ αίσθημα καθήκοντος και με σαφή συνειδητοποίηση της βαριάς ευθύνης και του βάρους πάνω στους ώμους μου. Μαζί μου και μπροστά στα μάτια μου στέκονται όλοι οι πολίτες του Ισραήλ». Ο πρώην αρχηγός του στρατού επισήμανε ότι το Ισραήλ «βρίσκεται σε μια δύσκολη και κρίσιμη περίοδο έκτακτης ανάγκης. Τα μέτωπα του πολέμου παραμένουν ανοιχτά. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε εν μέσω μιας καταστροφικής διπλωματικής κρίσης».

Είπε ακόμη ότι είναι «δεσμευμένος με την εντολή που μου δόθηκε εδώ σήμερα, να ηγηθώ της συγκρότησης μιας εθνικής κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης. Αυτό θα απαιτήσει δημιουργικές και έκτακτες πολιτικές κινήσεις. Το Ισραήλ δεν έχει το προνόμιο να σπαταλά χρόνο ή να επαναλαμβάνει ατέλειωτους εκλογικούς γύρους».

«Μετά τα δύσκολα χρόνια που περάσαμε, πρέπει να κάνουμε τα πράγματα αυτή τη φορά διαφορετικά, αυτή τη φορά για χάρη όλων των Ισραηλινών», είπε ακόμη ενώ έτεινε χείρα συνεργασίας «σε όλες τις κοινοβουλευτικές παρατάξεις και στους εκλεγμένους αξιωματούχους» λέγοντας ότι «η πόρτα μου είναι ανοιχτή και το χέρι απλωμένο -εγκάρδια και με προθυμία- προς όλους όσοι αντιλαμβάνονται την κατάσταση.

Ξεκινούν οι πρώτες διαπραγματεύσεις

Ο Άιζενκοτ έχει προθεσμία 28 ημερών για να παρουσιάσει το νέο σχήμα, το οποίο στηρίζουν κόμματα με συνολικά 67 βουλευτές, οπότε εκτός απροόπτου θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Εάν κρίνει ο πρόεδρος της χώρας ότι είναι απαραίτητο, μπορεί να λάβει μία παράταση 14 ημερών. Μέχρι να ψηφιστεί η νέα κυβέρνηση, ο Μπένιαμιν Νετανιάχου παραμένει πρωθυπουργός, υπηρεσιακός μεν αλλά πρακτικά με ευρείες αρμοδιότητες.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Άιζενκοτ θα συναντηθεί αύριο με τον εθνικιστή ηγέτη του Yisrael Beytenu, Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, σε μια προσπάθεια να επιλύσουν τις διαφωνίες σχετικά με τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης και να συντονίσουν την κοινοβουλευτική ατζέντα. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί μία ημέρα πριν από την ορκωμοσία της νέας Κνεσέτ. Ο Αϊζενκότ αναμένεται επίσης να συναντηθεί αργότερα σήμερα με τον εθνικιστή πρόεδρο του B’Yachad, Ναφτάλι Μπένετ, ο οποίος έχει παραμείνει σιωπηλός εν μέσω των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αϊζενκότ και Λίμπερμαν.

Η στήριξη των αραβικών πολιτικών δυνάμεων αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα για την αλλαγή κυβέρνησης στο Ισραήλ, με το Ράαμ του Μανσούρ Αμπάς να δηλώνει έτοιμο να υπερψηφίσει μια κυβέρνηση υπό τον Γκάντι Άιζενκοτ, ακόμη και χωρίς συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας. Την ίδια ώρα, η «Κοινή Λίστα», η εκλογική συμμαχία των κομμάτων Χαντάς, Ταάλ και Μπαλάντ, ξεκαθαρίζει ότι δεν θα υπερψηφίσει μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά ούτε θα επιδιώξει την ανατροπή της.

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, οι δύο σχηματισμοί, που διαθέτουν συνολικά 19 έδρες στην Κνεσέτ, οκτώ το Ράαμ και 11 η Κοινή Λίστα, προετοιμάζονται για μια κρίσιμη εβδομάδα. Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους, επιδιώκουν την απομάκρυνση του Μπενιαμίν Νετανιάχου και των συμμάχων του, Μπεζαλέλ Σμότριτς και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, από την εξουσία.

Όμως, το άνοιγμα Άιζενκοτ προς τον Μπεζαλέλ Σμότριτς αλλάζει τα δεδομένα, καθώς αποτελεί “κόκκινο πανί” για τα αραβικά κόμματα και φαίνεται ότι ο Άιζενκοτ προκρίνει κυβέρνηση με ένα μέρος της Δεξιάς, όπως δείχνουν και τα ανοίγματα στο Λίκουντ, για μην εξαρτάται από αυτά. Άγνωστο αν το κάλεσμα στον Σμότριτς επηρεάσει την συμμαχία του Άιζενκοτ με τον Κεντρώο Λαπίντ και άλλα κόμματα.

Ποιος είναι ο Άιεζνκοτ

Ο Γκάντι Άιζενκοτ είναι γιος μεταναστών από το Μαρόκο και το δεύτερο από εννέα παιδιά. Μεγάλωσε στην Τιβεριάδα και στο Εϊλάτ, μακριά από τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα εξουσίας της χώρας. Η καταγωγή του τον διαφοροποιεί από τον Νετανιάχου, ο οποίος μεγάλωσε σε ένα ιδιαίτερα προνομιούχο περιβάλλον της Ιερουσαλήμ.

Ο Άιζενκοτ ανήκει στους Μιζραχί, τους Εβραίους με καταγωγή από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Πρόκειται για μια κοινότητα που παραδοσιακά αποτελεί σημαντική εκλογική βάση του Λικούντ. Το Ισραήλ δεν είχε ποτέ πρωθυπουργό από αυτή την κοινότητα.

Η καταγωγή του βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, όταν ο τηλεοπτικός παρουσιαστής Γινόν Μαγκάλ, γνωστός για τη στήριξή του στον Νετανιάχου, αποκάλεσε τον Άιζενκοτ «πίθηκο», υποστηρίζοντας ότι ένας πολιτικός μαροκινής καταγωγής καθοδηγείται από την ελίτ των Ασκεναζί, των Εβραίων ευρωπαϊκής καταγωγής.

Οι δηλώσεις προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και καταδικάστηκαν ακόμη και από τον ίδιο τον Νετανιάχου. Ο Μαγκάλ υποστήριξε αργότερα ότι δεν αναφερόταν στην εθνική καταγωγή του Άιζενκοτ, αλλά χρησιμοποιούσε έναν όρο για κάποιον που λειτουργεί ως βιτρίνα άλλων. Ο Άιζενκοτ, πάντως, σπάνια αναφέρεται δημόσια στην καταγωγή του.

Ο γιος του σκοτώθηκε στη Γάζα

Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, ο Άιζενκοτ πέρασε τέσσερις δεκαετίες στον ισραηλινό στρατό. Κατατάχθηκε το 1978 και ανέβηκε σταδιακά στην ιεραρχία, μέχρι που ανέλαβε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου από το 2015 έως το 2019, επί πρωθυπουργίας Νετανιάχου. Το 2016 στήριξε τη διεξαγωγή στρατιωτικής έρευνας και δίκης για τον στρατιώτη Ελόρ Αζαρία, ο οποίος πυροβόλησε και σκότωσε έναν τραυματισμένο Παλαιστίνιο στη Χεβρώνα. Η στάση του προκάλεσε αντιδράσεις από τη δεξιά, με τον Άιζενκοτ να επιμένει ότι προτεραιότητά του ήταν η πειθαρχία και η τήρηση των κανόνων από τον στρατό.

Στην πολιτική μπήκε το 2022, μαζί με έναν ακόμη πρώην αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, τον Μπένι Γκαντς. Μετά την επίθεση της Χαμάς, τον Οκτώβριο του 2023, οι δύο άνδρες συμμετείχαν στο έκτακτο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο του Νετανιάχου. Αποχώρησαν τον Ιούνιο του 2024, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση δεν διέθετε σαφή στρατηγική για την επόμενη ημέρα στη Γάζα.

Στο μεταξύ, ο πόλεμος είχε πλήξει προσωπικά τον Άιζενκοτ. Τον Δεκέμβριο του 2023, ο μικρότερος γιος του, Γκαλ, σκοτώθηκε σε μάχη στη Γάζα, σε ηλικία 25 ετών. Δύο ανίψια του έχασαν επίσης τη ζωή τους στις συγκρούσεις. Σε άρθρο του τον Απρίλιο του 2026, ο Άιζενκοτ έγραψε ότι πάνω από τον τάφο του γιου του ορκίστηκε πως η θυσία του, όπως και των υπόλοιπων στρατιωτών που σκοτώθηκαν, δεν θα πήγαινε χαμένη. Έχει παρουσιάσει αυτή την υπόσχεση ως έναν από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους επιδιώκει να κυβερνήσει τη χώρα.

 Πόσο διαφορετικός είναι από τον Νετανιάχου

Ο Άιζενκοτ θέλει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται το Ισραήλ. Στην εξωτερική πολιτική και στα ζητήματα ασφάλειας, ωστόσο, οι θέσεις του δεν απέχουν πολύ από εκείνες του Νετανιάχου, ενδεικτικό το κάλεσμα του στον ακροδεξιό σύμμαχο του Ισραηλινού πρωθυπουργού. Μία από τις βασικές δεσμεύσεις του είναι η σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής που θα ερευνήσει τα λάθη και τις παραλείψεις των ισραηλινών αρχών πριν από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο Νετανιάχου έχει μέχρι σήμερα αρνηθεί τη σύσταση μιας τέτοιας επιτροπής

Στηρίζει επίσης την καθιέρωση υποχρεωτικής στρατιωτικής ή εναλλακτικής εθνικής υπηρεσίας για όλους τους πολίτες, βάζοντας τέλος στις γενικευμένες εξαιρέσεις από τη στράτευση που απολαμβάνουν οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα, καθώς η κυβέρνηση Νετανιάχου στηρίζεται σε υπερορθόδοξα κόμματα.

Στα ζητήματα ασφάλειας, ωστόσο, ο Άιζενκοτ παραμένει υπέρμαχος της σκληρής στρατιωτικής γραμμής. Έχει στηρίξει τις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα, στον Λίβανο και στο Ιράν και συμμερίζεται τον στόχο να εμποδιστεί η Τεχεράνη να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Έχει συνδεθεί επίσης με το λεγόμενο «δόγμα Νταχίγια», που προβλέπει τη χρήση συντριπτικής στρατιωτικής ισχύος, ακόμη και εναντίον πολιτικών υποδομών, με στόχο την αποτροπή μελλοντικών επιθέσεων.

Η βασική διαφωνία του με τον Νετανιάχου αφορά τη στρατηγική και τη διαχείριση των πολέμων. Ο Άιζενκοτ θεωρεί ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να συνοδεύονται από σαφείς πολιτικούς στόχους και διπλωματικές πρωτοβουλίες. Έχει κατηγορήσει μάλιστα τον πρωθυπουργό ότι παρέτεινε τον πόλεμο στη Γάζα για πολιτικούς λόγους, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των Ισραηλινών ομήρων.

Από το 1973-74, η Άγκυρα έχει προβάλει τον εκτός διεθνούς δικαίου ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου ή όποια οριοθέτηση θα πρέπει να γίνει μεταξύ των χερσαίων όγκων, εξ ου και η διχοτόμηση του Αιγαίου. Αυτός ο αυθαίρετος τουρκικός ισχυρισμός είναι η μήτρα από την οποία γεννήθηκε μία σειρά από μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις, με κορυφαία το περιβόητο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, το οποίο οριοθέτησε την ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα ελληνικά νησιά, ούτε καν την Κρήτη.

Η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν είναι τίποτα άλλο από την αναγόρευση σε πολιτικό σύνθημα και τίτλο μίας ολόκληρης πολιτικής. Με βάση τον ίδιο ισχυρισμό, η Άγκυρα δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι χωρίς τη δική της συγκατάθεση δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν έρευνες και οποιαδήποτε υποδομή στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό εξηγεί και τη στάση της στο επεισόδιο της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024.

Η παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων γύρω από το ερευνητικό σκάφος Ievoli Relume, που είχε μισθώσει η Αθήνα, υπηρετούσε έναν ευρύτερο σκοπό: Να υποχρεώσει τους εμπλεκομένους να αντιμετωπίσουν την Τουρκία σαν αρμόδιο παράκτιο κράτος. Το ζητούμενο δεν ήταν να ματαιωθεί η πόντιση του καλωδίου. Ήταν να δημιουργηθεί ένα πολιτικό προηγούμενο, το οποίο στη συνέχεια η Άγκυρα θα επικαλούνταν ως έμπρακτη απόδειξη ότι είχε αναγνωρισθεί η αξίωσή της για δικαιοδοσία στις θάλασσες εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων (έξι μίλια).

Η τακτική της Άγκυρας είναι πάγια: Απειλεί με χρήση ναυτικής βίας για να επιβάλει διπλωματικά τετελεσμένα. Έτσι, στα επτά μίλια ανατολικά της Κάσου, τουρκικά πολεμικά παρεμπόδισαν το ερευνητικό σκάφος, απαιτώντας η Αθήνα να της γνωστοποιήσει επισήμως το σχέδιο για την πόντιση του καλωδίου και κατ’ αυτόν τον τρόπο να αναγνωρίσει την τουρκική δικαιοδοσία. Κι αυτό όχι σε δυνητική ΑΟΖ, αλλά σε οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ (συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο).

Επαναλαμβάνω ότι η Τουρκία δεν επιδιώκει να εμποδίσει την πόντιση του καλωδίου. Σκοπός της είναι να αποσπάσει κάποιου είδους αναγνώριση ότι έχει δικαιοδοσία. Γι’ αυτό και είναι πάντα έτοιμη να αρχίσει συνομιλίες με την Ελλάδα, θεωρώντας σωστά ότι τέτοιου είδους συνομιλίες θα οδηγήσουν σε μία άμεση ή έστω έμμεση αναγνώριση της τουρκικής δικαιοδοσίας. Έτσι, η αποκλιμάκωση της έντασης χρησιμοποιείται σαν όχημα προώθησης της αρχικής διεκδίκησης.

Στρίβειν δια Γαλλίας

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι το άρθρο 79 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας κατοχυρώνει την τοποθέτηση υποθαλάσσιων καλωδίων, με την υποχρέωση γνωστοποίησης-ενημέρωσης του παράκτιου κράτους. Η απαίτηση συναίνεσης για τη χάραξη της διαδρομής αφορά αγωγούς, όχι καλώδια. Στο επεισόδιο της Κάσου, η Αθήνα ναι μεν δεν προέβη σε επίσημη γνωστοποίηση-ενημέρωση προς την Άγκυρα, αλλά υποχώρησε ατάκτως στην τουρκική ναυτική πίεση.

Ο ΑΔΜΗΕ ανακοίνωσε ότι το πλοίο ολοκλήρωσε τις προγραμματισμένες εργασίες του, οι οποίες δεν είχαν καν αρχίσει! Αντιμέτωπη με τη δυναμική τουρκική πρόκληση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε μετά από αρκετό καιρό να “στρίψει αλά γαλλικά”. Παραχώρησε με πολύ ευνοϊκούς όρους το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της Great Sea Interconnector Α.Ε. που θα κατασκευάσει και θα εκμεταλλευθεί το καλώδιο σε μία γαλλική εταιρεία, η οποία διατηρεί επενδύσεις στην Τουρκία και έχει καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Ερντογάν. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενέπλεξε τον γαλλικό παράγοντα για να αποφύγει την άμεση αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Δεν είναι απλώς ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα αυξήσει το κόστος για την Άγκυρα εάν αποφάσιζε να παρεμποδίσει εμπράκτως το έργο. Είναι κυρίως ότι μετέθεσε στη γαλλική εταιρεία τον χειρισμό της υπόθεσης, ο οποίος ήταν και παραμένει αποκλειστική αρμοδιότητα του ελληνικού κράτους και όχι της γαλλικής εταιρείας. Πονηρά σκεπτόμενο, το δίδυμο Μητσοτάκης-Γεραπετρίτης άναψε παρασκηνιακά το πράσινο φως στη γαλλική εταιρεία να προβεί αυτή στη γνωστοποίηση-ενημέρωση που απαιτούσε η Άγκυρα.

Πράγματι, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η γαλλική εταιρεία προέβη παρασκηνιακά στην εν λόγω γνωστοποίηση-ενημέρωση, αλλά οι Τούρκοι ζήτησαν αυτό να γίνει επισήμως από την Αθήνα. Και επειδή αυτό δεν μπορούσε να το κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ανέλαβε να το κάνει η γαλλική κυβέρνηση. Αυτόν τον σκοπό είχε η επίσκεψη της Γαλλίδας πρέσβεως στην Άγκυρα στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η μεθόδευση για το καλώδιο 

Προφανώς, το Παρίσι ενδιαφέρεται για την ομαλή ολοκλήρωση του έργου, αλλά δεν πολυενδιαφέρεται για την προστασία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Είχε συμφέρον να ξεπεράσει τον τουρκικό σκόπελο και το γεγονός ότι η Αθήνα ήθελε το ίδιο, χωρίς να “λερώσει τα χέρια της” και να κατηγορηθεί για απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων, διευκόλυνε τα πράγματα. Από την πρώτη στιγμή που οι Μητσοτάκης-Γεραπετρίτης έβαλαν στο παιχνίδι τη γαλλική εταιρεία, είχα προειδοποιήσει –από αυτές τις στήλες και σε ηχητικά σχόλιά μου– για τη μεθόδευση που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες.

Όλα, λοιπόν, δείχνουν ότι η μεθόδευση έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα για την Άγκυρα, η οποία πήρε την αναγνώριση της δικαιοδοσίας της, έστω και αν την πήρε από το Παρίσι και όχι από την Αθήνα. Η Τουρκία εξέδωσε, βεβαίως, αντι-NAVTEX, ως απάντηση στην ελληνική και κυπριακή, αλλά, όπως μας διαβεβαίωσε ο Φιντάν, όλα είναι τακτοποιημένα. Δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας! Αλλά και η κυβέρνηση Μητσοτάκη βολεύτηκε. Παρέκαμψε τον τουρκικό σκόπελο, χωρίς να εκτεθεί ευθέως, αλλά έχοντας υπονομεύσει καίρια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Ναι μεν δεν γνωρίζουμε το ακριβές περιεχόμενο της επίσημης γνωστοποίησης-ενημέρωσης που παρείχε στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών η Γαλλίδα πρέσβης, αλλά είναι σαφές ότι αναγνωρίστηκε η τουρκική δικαιοδοσία. Είναι προφανές πως αυτό το γεγονός έχει ήδη μπει στον σχετικό τουρκικό διπλωματικό φάκελο και θα το βρούμε μπροστά μας σαν απόδειξη εγκυρότητας της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί τους Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη, οι οποίοι ουδόλως ενδιαφέρονται για το τι θα αφήσουν στους διαδόχους τους.

Με ανακοινώσεις τους εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για την «απαράδεκτη», όπως χαρακτηρίζουν εξέλιξη, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι «ζημιώνει τα εθνικά μας συμφέροντα».

ΕΛΑΣ: Απαράδεκτη η γαλλική ρηματική διακοίνωση

Ειδικότερα σε ανακοίνωσή της η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, τονίζει πως «σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές η Γαλλία κατέθεσε γραπτή ρηματική διακοίνωση στην Τουρκία για την πόντιση του καλωδίου», τονίζοντας πως «οποιαδήποτε μορφή ενημέρωσης» θα αποτελέσει μελλοντικά πάτημα για την Τουρκία.

Το ρωσικό οικονομικό μέσο ενημέρωσης Kommersant μεταφέρει επίσης τις πληροφορίες των άλλων δύο. Σύμφωνα με το ρωσικό μέσο, το τρίτο τάνκερ συνεχίζει να κατευθύνεται προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά το λιμάνι εκφόρτωσης δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί. Η κατάσταση επηρεάστηκε από τη νίκη των Δημοκρατικών στις τελευταίες εκλογές για το Κογκρέσο, όπως ήταν πεπεισμένος ο ειδικός του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων, Αλεξέι Ναούμοφ.

Ο Ναούμοφ σχολιασε: «Δεν είναι μυστικό ότι πολλοί Δημοκρατικοί ήθελαν είτε να ακυρώσουν την συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, είτε με κάποιο τρόπο να την φρενάρουν και να τη δυσκολέψουν. Είναι πλέον πιθανό οι πλοιοκτήτες να αξιολογούν τους κινδύνους. Έχουμε δει πολιτικούς των Δημοκρατικών να λένε προς τη διοίκηση των αμερικανικών λιμένων να προσέξουν και να μη δέχονται δεξαμενόπλοια με ρωσικό ντίζελ».

Ο ίδιος είπε ότι «τώρα αξιολογείται η κατάσταση και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια. Πιστεύω λοιπόν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα εκδικείται τον πρόεδρο βλάπτοντας όμως τους ίδιους τους πολίτες της χώρας». Υπενθυμιζεται ότι οι τιμές καυσίμων στις ΗΠΑ έχουν διπλασιασθεί και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για τους αγρότες, αλλά και τις μεταφορικές εταιρείες, εν τέλει δε επιβαρύνει τις τιμές όλων των προϊόντων.

Η νεοεκλεγείσα κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ, Μίκι Σέριλ, ουσιαστικά απαγόρευσε την αποδοχή δεξαμενόπλοιων με ρωσικό ντίζελ. Στις 2 Νοεμβρίου, έστειλε επίσημες επιστολές στους φορείς εκμετάλλευσης λιμενικών και κρατικών τερματικών σταθμών μεταφορών, απειλώντας με πρόστιμα. Δεν μπορεί στην πράξη να απαγορεύσει πάντως την εκφόρτωση, παρά μόνον κινούμενη νομικά αφ΄ης στιγμής η εκφόρτωση απαιτείται με προεδρικό διάταγμα.

Τι μπορεί να γίνει

Το Σύνταγμα δίνει ρητά στο Κογκρέσο την εξουσία να ρυθμίζει το εμπόριο με ξένα έθνη (Commerce Clause). Μπορεί λοιπόν να ενεργοποιήσει τον υπάρχοντα νόμο, αλλά για να ανατρέχει την απόφαση του Τραμπ (όπως και μετά από βέτο του) θα χρειαστεί αυξημένη πλειοψηφία των 2/3. Υπάρχει πάντως ήδη ο νόμος για τις κυρώσεις που παρακάμφθηκε με την απόφαση του Τραμπ, καθώς τις ανέστειλε  μέχρι την άνοιξη. Ο νόμος δεν παύει να είναι υπαρκτός.

Για να ανατραπεί η απόφαση του προέδρου Τραμπ απαιτούνται συγκεκριμένα 290 ψήφοι στη Βουλή και 67 στη Γερουσία. Οι Δημοκρατικοί έχουν εξασφαλίσει τουλάχιστον 254 έδρες, αλλά για τις 290, χρειάζονται τη στήριξη 36 διαφωνούντων Ρεπουπλικανών. Στη Γερουσία θα χρειαστούν επίσης τη στήριξη των Ρεπουμπλικάνων γιατί έχουν 54 έδρες και υπολείπονται έως τις 67. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρουν αυτές τις έδρες και στα δύο σώματα.

Η νέα σύνθεση στα δύο σώματα θα ισχύσει από τις 3 Ιανουαρίου πάντως και μέχρι τότε τον έλεγχο τον έχουν οι Ρεπουμπλικανοί. Οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ακόμη και πριν από τις εκλογές, προειδοποίησαν τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που εμπλέκονται στην προμήθεια ρωσικών καυσίμων, με ποινική δίωξη.

Ο Τραμπ από τη μία πλευρά έχει δηλώσει ότι είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς, από την άλλη πλευρά, είπε ότι θα ασκήσει βέτο και πρόσφατα διέταξε έρευνα σε βάρος Δημοκρατικών, με την κατηγορία ότι «απειλούν πολίτες». Όλα είναι ρευστά αυτή τη στιγμή και σίγουρα η υλοποίηση της συμφωνίας Πούτιν-Τραμπ για το ντίζελ καθυστερεί.

Τι κάνουν οι Ρώσοι

Θεωρείται ότι η Ρωσία τηρεί στάση αναμονής και ως προσωρινή λύση κατέληξε στο να κατευθυνθούν τα δεξαμενόπλοια στη Βραζιλία, την Τουρκία και τη Βόρεια Αφρική. Ο καθηγητής του Χρηματοοικονομικού Πανεπιστημίου της Μόσχας Βαλέρι Αντριάνοφ σχολίασε σε ρωσικό μέσο:

«Αυτή είναι μια παγκόσμια πρακτική, συχνά και κατά την εμπορία πετρελαϊκών προϊόντων, για πολλούς λόγους. Τα δεξαμενόπλοια μπορούν να αλλάξουν την κατεύθυνσή τους έως και δέκα φορές, ανάλογα με το ποιος είναι ο αγοραστής. Αυτές οι συμβάσεις αγοράς συνεχίζουν να είναι υπό διαπραγμάτευση και το εμπόρευμα μπορεί να μεταπωλείται μόλις τα δεξαμενόπλοια φτάσουν στον προορισμό τους. Τώρα βλέπουμε ότι τα δεξαμενόπλοια βρίσκονται κοντά στις παραδοσιακές αγορές ντίζελ, δηλαδή κοντά στη Βραζιλία, τη Βόρεια Αφρική, επομένως είναι πιθανό να παραδοθούν εκεί. Το φορτίο τους εξάλλου είναι μάλλον συμβολικό και δεν έχει σημαίνοντα όγκο».

Και οι Ρώσοι, όπως και οι Δυτικοί εκτιμούν ότι οι ποσότητες δεν θα λύσουν το πρόβλημα των τιμών και η συμφωνία ήταν περισσότερο ένα θετικό μήνυμα για την αγορά παρά μια πραγματική μετατόπιση στην ισορροπία προσφοράς και ζήτησης που θα έριχνε τις τιμές θεαματικά.

Και οι αγοραστές “το σκέφτονται”

Το Al Jazeera αναφέρει ότι οι έμποροι ντίζελ των ΗΠΑ διστάζουν έως αρνούνται να αγοράσουν ρωσικό ντίζελ μετά τη συμφωνία Τραμπ – Πούτιν γιατί με την άνοδο των Δημοκρατικών “βλέπουν” νομικό ρίσκο. Το θέμα είναι ότι ναι μεν το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ενέκρινε προσωρινά τις πωλήσεις ρωσικού ντίζελ, αλλά η απαγόρευση του Κογκρέσου σχετικά με τις εισαγωγές ενέργειας από τη Ρωσία παραμένει σε ισχύ, δημιουργώντας μεγάλη αβεβαιότητα για τους εμπόρους.

Βουλευτές προειδοποίησαν επίσης τις τράπεζες, τις λιμενικές αρχές και τους διανομείς καυσίμων ότι η διαχείριση των εισαγωγών θα μπορούσε να τους εκθέσει σε αστική ή ποινική ευθύνη, καθώς και σε μελλοντικές έρευνες του Κογκρέσου, σύμφωνα με το AlJazeera. Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι η εξαίρεση είναι νόμιμη, ενώ κανένα δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί επί της διαφοράς.

Η Μόσχα δηλώνει πάντως ότι η συμφωνία προχωρά έστω και μετ΄εμποδίων. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι «όλο το ντίζελ θα βρει τους αγοραστές του».

Η ιστορία του χωριού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το παρελθόν του Πωγωνίου. Η Χαραυγή ήταν παλαιότερα γνωστή με την ονομασία Βάλτιστα, ένα όνομα που διατηρούσε για πολλές γενιές, πριν το χωριό αποκτήσει τη σημερινή του ονομασία το 1956.

Πίσω από το παλιό όνομα κρύβεται η μνήμη ενός τόπου που γνώρισε διαφορετικές εποχές, αλλαγές και δυσκολίες, όπως τόσα άλλα χωριά της ακριτικής Ηπείρου. Η ιστορία της περιοχής διαμορφώθηκε μέσα από τη σχέση των κατοίκων με τη γη, την κτηνοτροφία, τη γεωργία και τις ιδιαίτερες συνθήκες ζωής κοντά στα σύνορα. Η παλιά ονομασία Βάλτιστα εξακολουθεί να αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της συλλογικής μνήμης του χωριού, θυμίζοντας τις ρίζες και την ταυτότητά του.

Ένα χωριό ανάμεσα στα βουνά και τα σύνορα

Η Χαραυγή βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 540 μέτρων, χτισμένη στις πλαγιές του λόφου Πλάκα, νοτιοανατολικά της οροσειράς της Μουργκάνας. Η απόστασή της από τα Ιωάννινα είναι περίπου 62 χιλιόμετρα, ενώ βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον συνοριακό σταθμό της Κακαβιάς.

Η γεωγραφική της θέση αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Εδώ, η ηπειρώτικη γη απλώνεται μέχρι τα ελληνοαλβανικά σύνορα, δημιουργώντας ένα τοπίο με έντονο ακριτικό χαρακτήρα. Τα βουνά, οι πλαγιές και οι καταπράσινες εκτάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό που αλλάζει χρώματα ανάλογα με την εποχή.

Ο λόφος Μπίτζα και η ιστορία των πρώτων κατοίκων

Η τοπική παράδοση συνδέει τη δημιουργία του χωριού με ανθρώπους που, κυνηγημένοι από τους Οθωμανούς, αναζήτησαν καταφύγιο στην κορυφή του λόφου Μπίτζα. Εκεί, σε ένα φυσικά προστατευμένο σημείο, φέρεται να δημιουργήθηκε ο πρώτος πυρήνας του οικισμού.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία αφορά την ίδια την παλιά ονομασία του χωριού. Σύμφωνα με την τοπική αφήγηση, το όνομα Βάλτιστα προήλθε από έναν βάλτο που υπήρχε παλαιότερα στο μεσοχώρι, στη θέση Αναβρυά. Με την πάροδο του χρόνου, τα νερά διάβρωσαν το έδαφος και ο βάλτος αποστραγγίστηκε.

Η Χαραυγή γνώρισε επίσης δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν το χωριό κάηκε και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε μέσα στη δεκαετία του 1950. Η σημερινή εικόνα του αποτελεί έτσι ένα κομμάτι μιας μακράς πορείας επιβίωσης και αναγέννησης.

Ένας τόπος γεμάτος νερά και καστανιές

Ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά της Χαραυγής είναι ο φυσικός της πλούτος. Πάνω από τον οικισμό απλώνονται εκτεταμένοι καστανεώνες, που σύμφωνα με την τοπική ιστορική περιγραφή καλύπτουν περίπου 600 στρέμματα. Οι καστανιές αποτελούν σημαντικό στοιχείο του τοπίου και χαρίζουν ιδιαίτερη ομορφιά στην περιοχή, ειδικά το φθινόπωρο, όταν τα φύλλα τους αποκτούν αποχρώσεις του χρυσού και του χαλκού.

Γύρω από τα σπίτια υπάρχουν περιβόλια και καρποφόρα δέντρα, ενώ οι πολλές φυσικές πηγές εξασφαλίζουν άφθονα νερά. Πέντε κεντρικές πηγές και αρκετές μικρότερες αναφέρονται στην παλιά περιγραφή του χωριού, εξηγώντας τη δροσιά και την πλούσια βλάστηση που το χαρακτηρίζουν.

Η ξενιτιά και η μνήμη ενός χωριού

Η μεταπολεμική περίοδος, ιδιαίτερα οι δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, σημαδεύτηκε από μεγάλα μεταναστευτικά κύματα. Η Γερμανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτέλεσαν προορισμούς για πολλούς Έλληνες που αναζητούσαν μια διαφορετική ζωή.

Η αναχώρηση τόσων ανθρώπων άφησε το αποτύπωμά της στη Χαραυγή. Σπίτια που κάποτε φιλοξενούσαν πολυμελείς οικογένειες άρχισαν να μένουν άδεια, ενώ οι νεότερες γενιές μεγάλωναν συχνά μακριά από τον τόπο των προγόνων τους.

Ωστόσο, η ξενιτιά δεν σήμαινε απαραίτητα και οριστικό αποχωρισμό. Οι δεσμοί με το χωριό παρέμειναν ισχυροί, μέσα από τις επισκέψεις, τις οικογενειακές παραδόσεις, τις γιορτές και τις αναμνήσεις. Για πολλούς αποδήμους και τους απογόνους τους, η Χαραυγή εξακολουθεί να αποτελεί τον τόπο καταγωγής, ένα σημείο αναφοράς που δεν ξεχνιέται.

Ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Κοσμάς στην Αετόπετρα

Σημαντική θέση στη ζωή του χωριού κατέχει ο ναός του Αγίου Δημητρίου, που αποτελεί την κεντρική εκκλησία και συνδέεται με την τοπική θρησκευτική παράδοση.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το εξωκλήσι του Αγίου Κοσμά, χτισμένο ψηλά στον λόφο της Αετόπετρας. Από το σημείο αυτό ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την πανοραμική θέα προς την ευρύτερη περιοχή, ανακαλύπτοντας μια διαφορετική οπτική της ηπειρώτικης υπαίθρου.

Στην πλατεία του χωριού ξεχωρίζει επίσης το παραδοσιακό πηγάδι, ένα ακόμη στοιχείο που θυμίζει την παλαιότερη καθημερινότητα των κατοίκων, όταν οι φυσικές πηγές και τα πηγάδια αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους.

Χαραυγή, ένα ταξίδι στην αυθεντική Ήπειρο

Η ομορφιά της Χαραυγής βρίσκεται στην απλότητα, στα καταπράσινα τοπία, στις καστανιές, στις παλιές ιστορίες και στην αίσθηση ότι εδώ η παράδοση εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητας.

Είναι ένα από εκείνα τα μικρά χωριά της ελληνικής μεθορίου που κουβαλούν μεγάλες ιστορίες. Ένας τόπος που γνώρισε δυσκολίες, καταστροφές και αλλαγές, αλλά διατήρησε την ιδιαίτερη ταυτότητά του. Ένα πέτρινο μπαλκόνι με θέα στην ιστορία, τη φύση και τις μνήμες μιας άλλης Ελλάδας.

Δείτε εδώ το βίντεο:

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου

Ο υπό τη Σαουδική Αραβία συνασπισμός είχε ανακοινώσει νωρίτερα την αναχαίτιση δύο βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύθηκαν από τους Χούθι προς το Ριάντ, λίγο αφότου οι αρχές εξέδωσαν προειδοποίηση και δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου άκουσαν ισχυρές εκρήξεις. Ανακοίνωσε επίσης την καταστροφή δύο πυραύλων κρουζ που εκτοξεύθηκαν προς το Ριάντ και το νότιο τμήμα της χώρας.

نقلت وكالة الأنباء الفرنسية، عن شهود عيان، أنّ مركز الملك عبدالله المالي في #الرياض استُهدف بهجوم الحوثيين صباح الاحد، مع تضرر مبنى أرامكو في المنطقة.وقال شاهد طلب عدم ذكر اسمه لحساسية المسألة “تم استهداف برج أرامكو في كافد”وأكّد شاهدان آخران وقوع أضرار في المبنى الزجاجي.
#riyadh https://t.co/zzh5eAhsiC

— ادم عبدالغني (@adamymni7) November 8, 2026

Η πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, κυρίως το αεροδρόμιό της, στοχοθετείται συχνά από τον Οκτώβριο από τους φιλοϊρανούς μαχητές που μάχονται κατά της κυβέρνησης της Υεμένης, η οποία υποστηρίζεται από τον συνασπισμό.

«Ο πύργος της Aramco στο KAFD έγινε στόχος, αυτό είναι βέβαιο», δήλωσε ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες, αναφερόμενος στο οικονομικό κέντρο της πόλης (King Abdullah Financial District/KAFD). Δυο άλλοι αυτόπτες μάρτυρες επιβεβαίωσαν ότι είδαν ζημιές στο κτίριο.

Αρκετοί όροφοι του κτιρίου έμοιαζαν να έχουν υποστεί ζημιές, δήλωσε ένα αυτόπτης μάρτυρες, που έκανε λόγο για σπασμένα παράθυρα και εμφανείς ζημιές σε τμήμα της πρόσοψης.

Τα πυρά εξαπολύθηκαν λίγες ώρες αφότου το υπουργείο Παιδείας της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε χθες βράδυ ότι ξεκινούν και πάλι τα μαθήματα διά ζώσης στο Ριάντ, ύστερα από αρκετές εβδομάδες τηλεκπαίδευσης μετά το πρόσφατο κύμα πληγμάτων.

Οι επιθέσεις των Χούθι ανέβαλαν κατά έναν χρόνο το Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου

ο Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου αναβλήθηκε από τις αρχές του 2027 για τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους, μετά τις πρόσφατες επιθέσεις στη διοργανώτρια χώρα, τη Σαουδική Αραβία, όπως ανακοίνωσε σήμερα, Τρίτη, η Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC).

Μια επίθεση στο διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ τον περασμένο μήνα στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 12 ανθρώπους και προκάλεσε τον τραυματισμό περισσότερων από 300, με το κίνημα των Χούθι της Υεμένης —το οποίο πρόσκειται στο Ιράν— να αναλαμβάνει την ευθύνη για την πιο φονική επίθεση στη Σαουδική Αραβία εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία.

Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν, καθώς οι Χούθι δήλωσαν χθες, Δευτέρα, ότι εξαπέλυσαν μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) με στόχο το αεροδρόμιο του Νταμάμ, εγείροντας περαιτέρω ερωτήματα σχετικά με το αν το ασιατικό κύπελλο θα μπορούσε να διεξαχθεί όπως είχε προγραμματιστεί, από τις 7 Ιανουαρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου.

Σήμερα, η AFC ανακοίνωσε ότι το τουρνουά, στο οποίο συμμετέχουν 24 ομάδες, θα διεξαχθεί τελικά από τις 23 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους έως τις 21 Ιανουαρίου 2028.

Η οργανωτική επιτροπή της διοργάνωσης ανέφερε ότι το πρόγραμμα του τουρνουά μεταβλήθηκε υπό το πρίσμα των «εξαιρετικών συνθηκών που προέκυψαν από τις εξελίξεις στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών δυσκολιών σε επίπεδο υλικοτεχνικής υποστήριξης και διαταραχών στις μετακινήσεις».

«Οι νέες ημερομηνίες διεξαγωγής του τουρνουά θα υποβληθούν στη FIFA προς έγκριση», προστίθεται στην ανακοίνωση.