Τοπικές χιονοπτώσεις θα σημειωθούν στα ορεινά της ηπειρωτικής χώρας. Οι άνεμοι στα δυτικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και στο Ιόνιο τοπικά 6 μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 4 με 6, στο Αιγαίο 7 με 8 και από το βράδυ στα νοτιοανατολικά πιθανώς έως 9 μποφόρ.

Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή πτώση στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Θα φτάσει στα δυτικά τους 19 με 20 βαθμούς και στην υπόλοιπη χώρα 15 με 17 βαθμούς Κελσίου.

Ο τόπος εδώ και πολύ καιρό πορεύεται χωρίς κεντρική ιδέα, χωρίς όραμα αναφοράς αφού κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα. Έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο μας σημείωμα, ότι ο κύριος πρωθυπουργός, έχοντας διαψεύσει ακόμη και τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του, έπρεπε να έχει κάνει εκλογές χθες…

Έχουμε επίσης ξαναπεί ότι η ΝΔ είναι χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα: Πρόκειται για εκείνο που θέλει με σημαιοφόρους τους πέντε να διασώσει την παράταξη στις επόμενες εκλογές και για ένα άλλο που με σημείο αναφοράς τον κ. Σκέρτσο, θέλει αποκλειστικά να διαφυλάξει το καθεστώς Μαξίμου και τις πολλές-μοιραίες επιλογές του, για να αποφύγουν την Δικαιοσύνη…

Είναι δυνατόν στο πρωτομαγιάτικο μήνυμα του ο πρωθυπουργός ν’ αναφέρεται στον… Ακύλα; Τέτοιος λαϊκισμός από τον άριστο των αρίστων; Τόσο ξεδιάντροπο, πολιτικό κιτς; Κι ένα ακόμη παράδειγμα: Ποιος διαδέχτηκε τον Τσιάρα*; Ο Λαζαρίδης, η μετέπειτα παραίτηση του οποίου, εκθέτει ακόμα περισσότερο τον πρωθυπουργό για τις επιλογές του…

* Τραγική ειρωνεία: Ο κ. Τσιάρας ως υπουργός Δικαιοσύνης εισήγαγε τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

ΥΓ: Δυστυχώς αυτό είναι η “κεντρική ιδέα” για τον τόπο. Αυτό το υπερμέγεθες αγγούρι από μπετόν που αυθαδιάζει στο αττικό κάλλος. Όπως την προάγουν ο Άδωνις, η κ. Μενδώνη και οι οικονομικοί φίλοι του πρωθυπουργού. Εμπορευματοποίηση και εκμετάλλευση των πάντων, από τις βουνοκορφές ως τις έσχατες παραλίες και από τα αρχαία μνημεία ως την τελευταία σπιθαμή άδολης φύσης. Όλα στους ιδιώτες επενδυτές.

Η Ελλάδα, ένα απέραντο Airbnb που δεν παράγει τίποτα κι όπου τα πάντα όταν δεν ξεπουλιούνται, ο ήλιος, η θάλασσα, η ιστορία, ο πολιτισμός, ενοικιάζονται στον πρώτο ευτυχή πλειοδότη. Ανατριχιαστικό παράδειγμα οι τουαλέτες της Ακρόπολης. Είναι κλειστές δύο χρόνια τώρα, για να δοθούν στον τυχερό επενδυτή που θα θησαυρίσει από την… ανάγκη των επισκεπτών του Ιερού Βράχου. Οι οποίοι πάντως έχουν ήδη πληρώσει 30 ευρώ! Το χρυσοφόρο κατούρημα και η αθάνατη, ελληνική επιχειρηματικότητα!

Για τους Δημοκρατικούς, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ανάκτηση του ελέγχου του Κογκρέσου. Όπως εξηγεί η πολιτική επιστήμονας στο AFP, θεωρούν ότι «ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι αξιωματούχοι αποτελούν υπαρξιακή απειλή για την Αμερική».

Από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο 79χρονος πρόεδρος επιδιώκει να διατηρήσει την πλειοψηφία και στα δύο σώματα, ώστε να συνεχίσει απρόσκοπτα την εφαρμογή της νομοθετικής του ατζέντας για το υπόλοιπο της θητείας του.

Σε διαφορετική περίπτωση, όπως προειδοποιεί ο ίδιος, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να κινήσουν άμεσα διαδικασίες παραπομπής του. Παράλληλα, ένα Δημοκρατικό Κογκρέσο θα είχε τη δυνατότητα να μπλοκάρει διορισμούς, να δρομολογήσει έρευνες και να ανακόψει σημαντικές πτυχές της πολιτικής του.

Οι εκλογές του Νοεμβρίου αφορούν και τις 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς και 33 από τις 100 έδρες της Γερουσίας. Σήμερα, οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν οριακή πλειοψηφία και στα δύο σώματα, ενώ οι Δημοκρατικοί ελπίζουν τουλάχιστον στην ανάκτηση της Βουλής.

Ο παράγοντας Τραμπ και η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων

Παραδοσιακά, οι ενδιάμεσες εκλογές δεν ευνοούν το κόμμα που κατέχει τον Λευκό Οίκο. Έξι μήνες πριν από την κάλπη, οι προοπτικές για τους Ρεπουμπλικάνους διαγράφονται δύσκολες, καθώς ολοένα και περισσότερες δημοσκοπήσεις καταγράφουν υψηλά ποσοστά δυσαρέσκειας απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ.

«Ο πρόεδρος είναι αρκετά αντιδημοφιλής και αυτό αποτελεί συνήθως έναν ισχυρό δείκτη για τις επιδόσεις του κυβερνώντος κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές», σημειώνει η Τζούλια Αζάρι, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Marquette.

Πολλοί Αμερικανοί θεωρούν ότι ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος δεν κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική τους κατάσταση, παρά τις σχετικές προεκλογικές υποσχέσεις του. Παράλληλα, ο πόλεμος με το Ιράν αποδείχθηκε ιδιαίτερα αντιδημοφιλής, ενώ η άνοδος των τιμών της βενζίνης επιβάρυνε περαιτέρω το κλίμα.

Επιπλέον, οι Δημοκρατικοί τον κατηγορούν συστηματικά για αυταρχικές τάσεις, ενώ σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης επικρίνει τη σκληρή μεταναστευτική του πολιτική.

Η αδυναμία των Δημοκρατικών να εμπνεύσουν

Παρά τη φθορά του προέδρου, οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν έντονο ενθουσιασμό υπέρ της αντιπολίτευσης.

«Οι Αμερικανοί είναι δυσαρεστημένοι τόσο με τη συνολική πορεία της χώρας όσο και με τα δύο κόμματα», υπογραμμίζει η Αζάρι.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει, στις εκλογές «κάποιος πρέπει να κερδίσει». Έτσι, δεν αποκλείεται πολλοί ψηφοφόροι, παρότι διατηρούν επιφυλάξεις απέναντι στους Δημοκρατικούς, να στραφούν προς αυτούς ως εναλλακτική επιλογή.

Αναδιαμόρφωση περιφερειών και «εκλογικό χάος»

Ένα από τα κεντρικά ζητήματα της προεκλογικής περιόδου είναι η αναδιαμόρφωση των εκλογικών περιφερειών, μια πρακτική που αξιοποιούν και τα δύο κόμματα για να ενισχύσουν τη θέση τους.

Το 2025, ο Τραμπ κάλεσε Ρεπουμπλικανικές πολιτείες να επαναχαράξουν τις περιφέρειές τους, με στόχο να περιορίσουν την εκλογική επιρροή των Δημοκρατικών και να εξασφαλίσουν περισσότερες έδρες στο Κογκρέσο. Η στρατηγική αυτή απέδωσε κυρίως στο Τέξας και τη Βόρεια Καρολίνα.

Οι Δημοκρατικοί αντέδρασαν προχωρώντας σε αντίστοιχες αλλαγές σε πολιτείες όπως η Καλιφόρνια και η Βιρτζίνια.

Την ίδια ώρα, πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, η οποία περιορίζει την ανακατανομή περιφερειών υπέρ των μειονοτήτων, αναδιαμορφώνει περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό. Ήδη, Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες σε πολιτείες όπως η Λουιζιάνα και η Αλαμπάμα έχουν ανακοινώσει νέα σχέδια επαναχάραξης.

Μια αναμέτρηση γεμάτη αβεβαιότητα

Οι συνέπειες όλων αυτών των εξελίξεων παραμένουν αβέβαιες, ενισχύοντας το κλίμα πολιτικής ρευστότητας και αυτό που η Τζούλια Αζάρι περιγράφει ως «εκλογικό χάος».

Η Μίντι Ρομέρο αποτυπώνει εύγλωττα την κατάσταση: η αβεβαιότητα που επικρατεί έξι μήνες πριν από τις εκλογές μοιάζει με «μια κινούμενη σκακιέρα, στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, σε έναν ανώμαλο επαρχιακό δρόμο».

Προφανώς, δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι η Ουάσινγκτον θέλει οι Ευρωπαίοι να αναλάβουν οι ίδιοι το κόστος λειτουργίας της Συμμαχίας, ώστε οι ΗΠΑ να εστιάσουν στην ανάσχεση της Κίνας. Ο τρόπος, ωστόσο, που διεξάγεται αυτή η συζήτηση την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν επιτρέπει μία ομαλή μετάβαση. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις ιδεολογικές διαφορές και βεβαίως στην προσωπικότητα του Τραμπ.

Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι πρότινος, η διατλαντική σχέση εδραζόταν στο γεγονός ότι η αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, σε συνδυασμό με τη στρατιωτική παρουσία της, λειτουργούσε ως εγγύηση ασφάλειας για τη Δυτική Ευρώπη και μετά το 1990 και για τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες που προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ. Το αντάλλαγμα ήταν ότι η Ευρώπη αποδεχόταν την αμερικανική ηγεμονία και λειτουργούσε ως στρατηγικό προγεφύρωμα έναντι της Σοβιετικής Ένωσης κι αργότερα πίεσης της Ρωσίας.

“Φιλελεύθερη δημοκρατία” εναντίον “αυταρχισμού”

Αυτό φάνηκε καθαρά επί προεδρίας Μπάιντεν με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Σύσσωμη σχεδόν η Ευρώπη όχι μόνο ακολούθησε την Ουάσινγκτον, αλλά μετετράπη σε βασιλικότερη του βασιλέως! Σημαία ήταν (και για τους Ευρωπαίους παραμένει σήμερα) η ρητορική υποκατάσταση της γεωπολιτικής-γεωοικονομίας από τη μεσσιανική αντίληψη ότι η “φιλελεύθερη δημοκρατία” πρέπει να νικήσει τον αυταρχισμό.

Θεωρώντας η Δύση ότι η “φιλελεύθερη δημοκρατία” είναι περίπου το “τέλος της ιστορίας” και ως εκ τούτου πρέπει να επιβληθεί παντού, επέτρεψε στον εαυτό της να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για την επίτευξη του “ιερού” σκοπού.  Ορισμένοι δυτικοί κύκλοι, μάλιστα, δίνουν κυριολεκτικό περιεχόμενο στον “ιερό σκοπό”. Εδώ παρατηρεί κανείς έναν κοινό παρονομαστή με τον κομμουνισμό, ο οποίος επίσης αναγόρευσε τον εαυτό του σε ιστορική αναγκαιότητα, η οποία δικαιολογεί τα πάντα στο όνομα ενός τόσο “ευγενικού σκοπού”!

Οι δυτικές άρχουσες ελίτ ύψωναν αυτή τη σημαία της “φιλελεύθερης δημοκρατίας” και της αντίστοιχης διεθνούς τάξης, καταφέρνοντας, μάλιστα, να ενσωματώσουν –σε μεγάλο βαθμό– και την Αριστερά στο κυρίαρχο ιδεολόγημα. Στους κόλπους της Δύσης, ωστόσο, αναδυόταν σταδιακά η άρνηση αυτού του ιδεολογήματος με τη μορφή της Νέας Δεξιάς. Με την επανεκλογή Τραμπ, μάλιστα, το ιδεολογικοπολιτικό αυτό ρεύμα πήρε μία πρόσθετη ώθηση, παρότι η εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής έχει προκαλέσει εσωτερικές τριβές.

Βολεμένες στην αμερικανική αγκαλιά, οι ευρωπαϊκές ελίτ αντιμετώπισαν την πρώτη προεδρία Τραμπ σαν δυσάρεστη παρένθεση, αλλά, όταν επανεξελέγη, περιήλθαν σε πολιτική αμηχανία. Επιχείρησαν να τον κολακέψουν και να τον χειριστούν, μη αντιλαμβανόμενοι ότι πίσω από τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του υπήρχε μία ώριμη στρατηγική μετατόπιση των ΗΠΑ ως κράτους και κοινωνίας.

Δεν είναι μόνο ο Τραμπ… 

Είναι λάθος να δούμε αυτή τη μετατόπιση σαν επιστροφή σε κάποιου είδους απομονωτισμό. Η πλειονότητα των αμερικανικών ελίτ συνειδητοποιούν ότι βαίνουμε προς ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα κι ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πλέον τις οικονομικές δυνατότητες να αναλαμβάνουν δεσμεύσεις σ’ όλη την υφήλιο, να λειτουργούν σαν παγκόσμιος χωροφύλακας. Όπως έχει ήδη φανεί, είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν βία, αλλά όπου κρίνουν ότι επιβάλλεται από τα συμφέροντά τους κι όχι για την ασφάλεια των συμμάχων τους. Αυτό, βεβαίως, δεν εμπόδισε τον Τραμπ να κατηγορήσει τους Ευρωπαίους ότι αρνήθηκαν να συμπράξουν στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Μετά το αρχικό σοκ από το άνοιγμα του Τραμπ στον Πούτιν, αρκετοί Ευρωπαίοι έτρεφαν την παρήγορη ψευδαίσθηση πως το πρόβλημα ήταν η τοξική προσωπικότητα του Αμερικανού προέδρου. Τον θεώρησαν απόκλιση από αυτό που θεωρούσαν ότι είναι οι ΗΠΑ, ένα διάλειμμα που θα τελειώσει. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι το πρόσωπο Τραμπ, αλλά –όπως προανέφερα– ο Τραμπισμός ως κυρίαρχο στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα.

Το εν λόγω ρεύμα, που είναι μία σύνθεση συντηρητικού ριζοσπαστισμού, παραδοσιακού αμερικανικού εθνικισμού και νέο-αυτοκρατορικής επιδίωξης, δεν πρόκειται να εξαφανιστεί μαζί με τον Τραμπ. Με τη μία ή την άλλη μορφή θα είναι παρόν στην αμερικανική πολιτική, γιατί είναι βαθιές οι αιτίες που το γέννησαν. Μπορεί η Ευρώπη να δυσκολεύεται να το συνειδητοποιήσει, αλλά οι ΗΠΑ αλλάζουν. Ως εκ τούτου, η θεωρία της “τραμπικής παρένθεσης” είναι φαντασίωση, παρά στρατηγική.

Η αντίδραση της Ευρώπης

Δεν είναι τυχαίο ότι η εν μέρει αποστασιοποίηση της προεδρίας Τραμπ από την πολιτική Μπάιντεν στο Ουκρανικό βιώθηκε τραυματικά από τους Ευρωπαίους, ότι την θεώρησαν ένα είδος προδοσίας. Αφού διαπίστωσαν ότι δεν αποδίδουν οι κολακείες, στις οποίες αρχικά επιδόθηκαν, οι ευρωπαϊκές ελίτ έσπευσαν να σφιχταγκαλιάσουν το Κίεβο για να μην αφήσουν τον Ζελένσκι μόνο του απέναντι στον Τραμπ. Το χάσμα διευρύνθηκε, όταν ο αντιπρόεδρος Βανς επέκρινε τους Ευρωπαίους ηγέτες στη Σύνοδο του Μονάχου (2025) και καταδίκασε ως πραξικόπημα του “φιλελεύθερου” ρουμανικού κατεστημένου την ακύρωση των προεδρικών εκλογών που είχαν αναδείξει σε φαβορί τον Γκιοργκιέσκου, ο οποίος στη συνέχεια συνελήφθη για να μη συμμετάσχει στις επαναληπτικές προεδρικές εκλογές.

Μετά από αυτά, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ άρχισαν να προσανατολίζονται στην οικοδόμηση μίας αμυντικής αυτοδυναμίας. Για να πείσουν, μάλιστα, τις κοινωνίες τους να κάνουν θυσίες για να εξοικονομηθούν τα τεράστια κονδύλια επανεξοπλισμού, καλλιέργησαν έναν υστερικό αντιρωσισμό, με τον ισχυρισμό ότι εάν ο Πούτιν κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία θα συνεχίσει, επιτιθέμενος στην ανατολική Ευρώπη! Οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν αναγορεύσει τη Ρωσία σε υπαρξιακή απειλή και για την ασφάλεια τους και για τη λεγόμενη φιλελεύθερη τάξη. Γι’ αυτό και επιδιώκουν “συνέχιση του πολέμου μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό”, υποστηρίζοντας με λόγια, πράξεις και χρήμα το Κίεβο. Έκαναν, μάλιστα, ότι περνούσε από το χέρι τους για να τορπιλίσουν τις όποιες αμερικανικές προσπάθειες για ειρηνευτική συμφωνία.

Ο Μπάιντεν είχε στριμώξει τη Μόσχα στο πλαίσιο του δόγματος της “διπλής ανάσχεσης” (πρώτα αποδυνάμωση-αποσταθεροποίηση της Ρωσίας και στη συνέχεια περικύκλωση-πίεση της Κίνας), αλλά για τον Τραμπ –όπως φάνηκε στη συνάντηση της Αλάσκας– η Ρωσία είναι ανταγωνιστής, αλλά μπορεί να είναι και εταίρος. Γι’ αυτό ήθελε να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία με διαπραγματεύσεις το ταχύτερο δυνατόν.

Τί θέλει ο Τραμπ από την Ευρώπη 

Όπως φάνηκε στο Ουκρανικό, με την επιβολή δασμών, στην υπόθεση της Γροιλανδίας και πρόσφατα στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ περιθωριοποιεί την Ευρώπη, τροφοδοτώντας τις επιφυλάξεις της, οι οποίες την εξωθούν να ενηλικιωθεί στρατηγικά. Από τα λόγια, όμως, μέχρι την πράξη μεσολαβεί τεράστια απόσταση. Η Ουάσινγκτον δεν έχει αντίρρηση να αφήσει το ΝΑΤΟ στην ευθύνη των Ευρωπαίων. Γι’ αυτό και τους εκβιάζει να αυξήσουν κατακόρυφα τις αμυντικές δαπάνες τους, εγκαταλείποντας το βόλεμα που απολάμβαναν επί 80 χρόνια υπό την αμερικανική ομπρέλα.

Το δόγμα ότι η αμερικανική ηγεμονία στηριζόταν στον άξονα ΗΠΑ-Ευρώπης, όπως μετουσιώνεται στο ΝΑΤΟ, ήταν το μεταπολεμικό ευαγγέλιο της Δύσης. Ο Τραμπ το αμφισβητεί. Θέλει τους Ευρωπαίους υποτακτικούς, αλλά όχι εταίρους, έστω και μικρότερους. Οι ΗΠΑ, βεβαίως, θα παραμείνουν στο ΝΑΤΟ και θα έχουν λόγο, αλλά δεν θα έχουν ουσιαστικές δεσμεύσεις. Αυτό, όμως, σημαίνει βαθύ μετασχηματισμό της Συμμαχίας.

Η μετατροπή της Ευρώπης από μία οικονομική ένωση σ’ έναν αυτοδύναμο πολιτικό-στρατιωτικό-διπλωματικό παράγοντα διεθνούς κλίμακας, όμως, δεν απαιτεί μόνο κονδύλια, πολεμική βιομηχανία και οπλικά συστήματα, όπως φαίνεται να πιστεύουν οι ευρωπαϊκές ελίτ. Απαιτεί και πολεμικό πνεύμα, που άλλοτε περίσσευε στη Γηραιά Ήπειρο, αλλά μετά τα τελευταία 80 χρόνια έχει εκλείψει. Εκτός αυτού, χωρίς την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, η ευρωπαϊκή ασφάλεια είναι ελλιπής. Η πρόταση Μακρόν για οικοδόμηση ευρωπαϊκής πυρηνικής αποτροπής με βάση το γαλλικό οπλοστάσιο έχει δυσεπίλυτα πολιτικά και επιχειρησιακά προβλήματα.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Δύση, όπως υπήρξε μεταπολεμικά και μέχρι προσφάτως, έχει περιέλθει σε υπαρξιακή κρίση. Το χάσμα μεταξύ της εθνικιστικής Νέας Δεξιάς και των “φιλελεύθερων σταυροφόρων της παγκοσμιοποίησης” είναι ήδη αγεφύρωτο, αλλά θα προσλάβει τις διαστάσεις ενεργού ρήξης, μόλις η Ευρώπη θεωρήσει ότι έχει σταθεί πολιτικά-αμυντικά στα πόδια της και βεβαίως εάν τότε το ρεύμα MAGA έχει εδραιωθεί στην εξουσία. Η σταδιακή αλλά ανεπίστρεπτη μετατόπιση της παραγωγής στην Ασία θα διαβρώσει και τους οικονομικούς δεσμούς ΗΠΑ-Ευρώπης, διευκολύνοντας τη ρήξη.

Η διάλυση του ΝΑΤΟ δεν είναι στον ορατό ορίζοντα, αλλά η μετάλλαξή του σε ευρωκεντρική συμμαχία απαιτεί προϋποθέσεις που ακόμα δεν υπάρχουν και είναι αμφίβολο εάν θα υπάρξουν στο ορατό μέλλον. Δεν αποκλείεται, άλλωστε, να επανέλθουν οι “φιλελεύθεροι σταυροφόροι της παγκοσμιοποίησης” στον Λευκό Οίκο. Προς το παρόν, πάντως, στα μάτια του Λευκού Οίκου μεγάλες δυνάμεις είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία και προοπτικά η Ινδία. Ο Τραμπ δείχνει να μην υπολογίζει την Ευρώπη και γι’ αυτό την παρακάμπτει στους υπολογισμούς για μία νέα ισορροπία δυνάμεων.

Δεν είναι υπερβολή, λοιπόν, να μιλήσουμε για τέλος εποχής.

Με απλά λόγια: είναι πιο εύκολο να φανταστούμε την καταστροφή του πλανήτη από το να φανταστούμε την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος! Το παράδοξο είναι ότι αυτή η θέση υιοθετείται χωρίς ενδοιασμό και από τη μέγιστη πλειοψηφία της λεγόμενης αριστεράς, που κάποτε επιθυμούσε να αλλάξει τον καπιταλισμό, μα τα τελευταία χρόνια είναι οπαδός και πρωταγωνίστρια της εφαρμογής ενός “καπιταλιστικού ρεαλισμού”, υπερακοντίζοντας υπέρ της αδυναμίας αλλαγής του συγκεκριμένου συστήματος.  

Άλλωστε, ουδεμία από αυτές τις δυνάμεις δεν ονομάζει το υφιστάμενο σύστημα ως καπιταλιστικό, απλά το αναφέρει ως “Σύστημα Αγοράς”. Όπως γράφει ο John Kenneth Galbraith, πως να επιδιωχθεί πια η αλλαγή ενός συστήματος, που δεν ονομάζεται πια έτσι αλλά απλά “Σύστημα της Αγοράς”; Η αγορά είναι κάτι το διαχρονικό, υπάρχει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από αρχαιοτάτων χρόνων και ίσως… λίγο περισσότερο. Άρα το σύστημα αγοράς είναι διαχρονικό, μόνιμο και ως εκ τούτου… φυσικό, εκ φύσεως για να μην πω εκ θεού… Δεν αλλάζει…. Ο καπιταλισμός “είναι” με αυτή την οπτική ένα αιώνιο, διαχρονικό, φυσικό σύστημα!

Ακόμη και αυτά να ισχύουν, το ακόλουθο ερώτημα εξακολουθεί να αναζητά μια απάντηση: Εντός αυτού του πλαισίου, όλες οι “αριστερές” δυνάμεις που έχουν κυβερνήσει, θέλουν να ξανακυβερνήσουν επικαλούμενες, με κάποιο τρόπο, την αριστερά και το σοσιαλισμό* (sic!), τη σοσιαλδημοκρατία, τη ριζοσπαστική αριστερά, αλλά καμία δεν τολμά να αναφέρει το εμμενές συστατικό της σύγχρονης ιστορίας – το καπιταλιστικό σύστημα – ως παράγοντα αναφοράς οποιασδήποτε πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάλυσης, που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στη διαμόρφωση των προβλημάτων της σύγχρονης πραγματικότητας και συνεπώς και στην προσπάθεια στοχασμού για κάποια λύση. 

Τα καυτά περί καπιταλισμού ερωτήματα

Το καυτό ερώτημα είναι πως οι δυνάμεις αυτές αναλύουν την “πραγματικότητα” χωρίς ουδεμία αναφορά στο καπιταλιστικό σύστημα; Τι είναι αυτό που αποτρέπει όλες αυτές τις δυνάμεις, που αυτοχαρακτηρίζονται ως αριστερές, και μάλιστα καθώς οι περισσότερες από τις οποίες έχουν δείξει συγκεκριμένα δείγματα γραφής, όταν βρέθηκαν στην κυβέρνηση, που ειρήσθω εν παρόδω καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που και οι ίδιες στα ιδεολογικά και προεκλογικά μανιφέστα τους** χαρακτηρίζουν ως αριστερές πολιτικές, να μην μπορούν να φανταστούν, έστω να φανταστούν απλά, την περίπτωση της υπέρβασης του καπιταλιστικού συστήματος; Μιας υπέρβασης για την οποία υπάρχουν αμέτρητες εκδοχές, ακόμη και σύγχρονες με αριστερά ή δεξιά πρόσημα.

Η απάντηση, εκ της συμπεριφοράς τους, είναι ότι οι δυνάμεις αυτές έχουν ασπασθεί σχεδόν στο σύνολό τους τα διδάγματα του νεοφιλελευθερισμού***, συνθηκολογώντας με τις βασικές υποστηρικτικές δυνάμεις του συστήματος και μάλιστα υπερκεράζοντας σε πλείστα όσα σημεία. Είναι απλά βολεμένες δυνάμεις, υποστηρικτές του συστήματος, που το μόνο που υπάρχει είναι να βρίσκονται στην κυβέρνηση και να καρπούνται τα καλά της εξουσίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άλλοτε κραταιό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας, το οποίο βρίσκεται συνεχώς στην κυβέρνηση σε συνεργασία με το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα από το 2005 μέχρι και σήμερα – εκτός της περιόδου 2009-2013. Η ασκηθείσα πολιτική πόρρω απέχει από τα πιστεύω ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Αποτέλεσμα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχει κατρακυλήσει στο 12,0%. Αλλά η κυβέρνηση… κυβέρνηση!

Οι δυνάμεις αυτές είναι πεπεισμένες ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αλλάξει, επειδή οι κοινωνικές δυνάμεις που στήριζαν την αλλαγή έχουν υποχωρήσει, μεταλλασσόμενες σε βολεμένους τρυφηλούς Συβαρίτες, κάτι που εξασθένισε τη συλλογική τους φαντασία, έτσι ώστε να μην μπορούν να διανοηθούν διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος. 

*Δεν ξέρω γιατί μου έρχεται αυθόρμητα η εικόνα του Γιάννου Παπαντωνίου σε κάποια κομματική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ, να εκστομίζει το αλησμόνητο: «Για το σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι σύντροφοι»!

**Το πιο πρόσφατο παράδειγμα: Στο “Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας” του Ινστιτούτου Τσίπρα, δεν αναφέρεται ούτε μια φορά η λέξη καπιταλισμός αλλά και ούτε αντιστοίχως και η λέξη σοσιαλισμός.

***Το οικονομικό υπόδειγμα της ΕΕ αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα το οποίο υπερψηφίστηκε με πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων “σοσιαλιστικής” απόχρωσης.

Ο Καρλ φον Κλάουζεβιτς είχε τονίσει στο 8ο βιβλίο στο “Περί του Πολέμου” πως «η κατάκτηση της Μόσχας και της μισής Ρωσίας στα 1812 δεν είχε καμιάν αξία για τον Βοναπάρτη, όσο δεν του έφερνε την ειρήνευση που επεδίωκε»… διότι έλειπε ένα μέρος «η καταστροφή του ρωσικού στρατού» και συμπέρανε: «Ο Βοναπάρτης δεν μπόρεσε να πετύχει το δεύτερο μέρος αργότερα, επειδή δεν είχε ήδη επιτευχθεί προηγουμένως, έτσι που το σύνολο του πρώτου μέρους του απέβη όχι μόνον άχρηστο, αλλά μοιραίο».

Αν ο πόλεμος των 12 ημερών κατά του Ιράν το 2025, άντε και ο πόλεμος των 50 ημερών του 2026 μέχρι την εκεχειρία δεν πέτυχαν να καταστρέψουν τις ιρανικές δυνάμεις, τότε η απειλή ενός τρίτου γύρου με την “ασημένια σφαίρα” για την εκμηδένιση του Ιράν, μπορεί να αποβή μοιραία. Εκτός από την απόλυτη νίκη στον πόλεμο, ο Κλάουζεβιτς επισημαίνει και μια άλλη αποτίμησή του, ότι δηλαδή «ο πόλεμος συντίθεται από επιμέρους ανεξάρτητα αποτελέσματα… και όλα εξαρτώνται από το οριστικό άθροισμα των αποτελεσμάτων». Η πρώτη εκδοχή είναι «η ρίζα των πάντων» και η δεύτερη δικαιολογεί «τις περιστάσεις».

Ο Παναγιώτης Κονδύλης στην δική του “Θεωρία του Πολέμου” αναλύοντας τον Κλάουζεβιτς εκτιμά πως ο Πρώσος θεωρητικός στην ωρίμανση της σκέψης του αποδέχεται ξεκάθαρα το «πρωτείο της πολιτικής», αντικαθιστώντας το δυαδικό σχήμα «απόλυτος» ή «πραγματικός» πόλεμος με το τριαδικό προσθέτοντας τον «πολιτικό χαρακτήρα» του πολέμου για την ερμηνεία του πολεμικού φαινομένου. Ο πολιτικός χαρακτήρας του πολέμου σχετίζεται ευθέως και με «ηθικούς παράγοντες»…

Στην περίπτωση του πολέμου κατά του Ιράν, ο Τραμπ επιχείρησε να προσδώσει κάποιο πολιτικό χαρακτήρα, επικαλούμενος ότι επί δεκάδες χρόνια οι μουλάδες δολοφονούσαν το λαό τους και να νομιμοποιήσει την επίθεση των ΗΠΑ ως προσπάθεια απελευθέρωσης. Δυστυχώς, μετά τους αμερικάνικους πολέμους του 21ου αιώνα, οι κλασικές δικαιολογίες των ΗΠΑ κατέρρευσαν μέσα στα ψέματα και την υποκρισία. Ως εκ τούτου, η μόνη πολιτική δικαιολογία ήταν η υπαρξιακή αγωνία του Ισραήλ, η οποία με εκτιμήσεις που αποδείχθηκαν λανθασμένες οδήγησαν την Ουάσιγκτον να λειτουργήσει ως proxy του Νετανιάχου.

Τρεις ξεδιάντροπες παραδοχές Τραμπ

Η απουσία πολιτικού χαρακτήρα, άρα και μιας ηθικής διάστασης που να τον δικαιολογεί, προέκυψε ξεδιάντροπα από τρεις παραδοχές του ίδιου του Αμερικανού προέδρου:

1. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει το κόστος του πολέμου 25-50 δισ. δολάρια και αναφερόμενος στην αποτελεσματικότητα του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν ομολόγησε το αδιανόητο: «Πηδάμε πάνω στο κατάστρωμα και αναλάβαμε τον έλεγχο του πλοίου. Πήραμε το φορτίο, πήραμε το πετρέλαιο… Είναι μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση. Ποιος θα φανταζόταν ότι θα κάναμε κάτι τέτοιο; Είμαστε σαν πειρατές. Είμαστε λίγο σαν πειρατές».
2. Μπροστά στην αποφασιστικότητα και την ακαμψία της Τεχεράνης και παρά την ρητορική του εκμηδενισμού του Ιράν, ο Τραμπ δήλωσε πως «ίσως είναι καλύτερα χωρίς συμφωνία με το Ιράν».
3. Παρέκαμψε με αντισυνταγματικό τρόπο την υποχρέωσή του να λογοδοτήσει στο Κογκρέσο και να λάβει έγκριση ή απόρριψη μετά την προθεσμία των 60 ημερών, υποστηρίζοντας ότι οι «εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί». Ο στρατός όμως θα διατηρήσει την παρουσία στην περιοχή για να αποτρέψει πιθανές απειλές από το Ιράν.

Η εκεχειρία και τα παραπάνω αποτελούν μέθοδο φυγής, ή προσχήματα για την συγκέντρωση νέων δυνάμεων, πυραύλων και πυρομαχικών και άλλων τεχνολογικών υποδομών για το χτύπημα της “ασημένιας σφαίρας” που θα διαλύσει τη χώρα και θα την γυρίσει στην «λίθινη εποχή»; Ή μήπως είναι ένα πολιτικό window dressing ώστε να πάει στον Σι Ζιπίνγκ όρθιος;

Διότι ο Κονδύλης, πάλι ερμηνεύοντας τον Κλάουζεβιτς, επισημαίνει υπό το πρίσμα ενός ιστορικού σχετικισμού ότι «η ένταξη του πολέμου στο μεγάλο σύνολο της “πολιτικής επικοινωνίας” σημαίνει ακριβώς την αποκατάσταση μιας στενής σχέσης ανάμεσα στη φύση του πολέμου και στη φύση των καταστάσεων».

Η ομολογία της «πειρατείας» που απευθυνόταν στο λούμπεν αμερικάνικο κοινό που είναι εξοργισμένο με τα 4 δολ. στην αντλία, αφαίρεσε κάθε επιχείρημα περί “δίκαιου πολέμου” και του αμυντικού χαρακτήρα του ναυτικού αποκλεισμού. Ταυτόχρονα όμως, στο μεγάλο σύνολο της πολιτικής επικοινωνίας, οι παραπάνω δηλώσεις και θέσεις του Τραμπ διαβάζονται ως οριστική αφαίρεση κάθε προσχήματος της αμερικάνικης δημοκρατίας και του ξεδιάντροπου ιμπεριαλισμού της.

Ακόμη και η γηραιά Ευρώπη σχολίασε την απειλή της αποχώρησης κάποιων αμερικανικών στρατευμάτων από τα εδάφη της ως εξής: «Η παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη εξυπηρετεί επίσης τα συμφέροντα των ΗΠΑ, στο πλαίσιο των παγκόσμιων ενεργειών τους»…

Ειδικότερα, σύμφωνα με το thebest.gr, οι πυροσβέστες παραμένουν σε πλήρη επιφυλακή στο σημείο αφού τα ελαστικά, λόγω της σύνθεσής τους, διατηρούν υψηλή θερμοκρασία για παρατεταμένο χρονικό διάστημα και μπορούν να προκαλέσουν νέες αναφλέξεις ακόμη και ώρες μετά την αρχική καταστολή της φωτιάς, κάτι που σημαίνει ότι η απειλή αναζωπύρωσης δεν έχει εκλείψει.

Οι φλόγες υψώθηκαν αρκετά μέτρα πάνω από τις εγκαταστάσεις, ενώ ο μαύρος καπνός που εκλύθηκε από την καύση των ελαστικών, απλώθηκε στον ουρανό της ευρύτερης περιοχής. Το θέαμα ήταν τέτοιο που το συμβάν έγινε αντιληπτό από αρκετά μακριά, ενώ η μυρωδιά και η εικόνα προκάλεσαν έντονη ανησυχία στους κατοίκους.

Μάλιστα, το ενδεχόμενο εισπνοής επικίνδυνων ουσιών οδήγησε τις Αρχές στην ενεργοποίηση του 112, με μήνυμα προς τους κατοίκους της περιοχής να παραμείνουν εντός των κατοικιών τους έχοντας κλειστά τα παράθυρα, ώστε να περιοριστεί η έκθεσή τους στους τοξικούς ρύπους.

Στην επιχείρηση κατάσβεσης συμμετείχαν τρία οχήματα και οκτώ πυροσβέστες, οι οποίοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν δυσκολίες πρόσβασης στην ίδια την εστία, ένα στοιχείο που επιβράδυνε αρχικά τη διαδικασία αντιμετώπισης. Παράλληλα, αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν στον χώρο για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας και τη διατήρηση της τάξης γύρω από το σημείο.

Η αιτία που οδήγησε στο ξέσπασμα της πυρκαγιάς δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί, με τις αρμόδιες Αρχές να έχουν ξεκινήσει σχετική διερεύνηση. Το γεγονός ότι το συμβάν εκδηλώθηκε σε χώρο μη ενεργής βιομηχανικής μονάδας, όπου είχε συσσωρευτεί μεγάλος αριθμός ελαστικών, ανοίγει διάφορα ενδεχόμενα ως προς τον τρόπο εκδήλωσης.

Πηγή: ieidiseis

Αυτό το βίντεο περιέχει «προσβολές (…) που υποβαθμίζουν την πολιτική συζήτηση σε αηδιαστικό επίπεδο», απάντησε η Χεζμπολάχ σε ανακοίνωσή της. Ενώ το LBCI ιδρύθηκε αρχικά τη δεκαετία του 1980 από τις Λιβανέζικες Δυνάμεις (LF), ένα χριστιανικό κόμμα αντίπαλο της Χεζμπολάχ, αποστασιοποιήθηκε από το κόμμα αυτό πριν χρόνια.

Σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι υποστηρικτές της Χεζμπολάχ αντέδρασαν στο βίντεο κοινοποιώντας προσβλητικές εικόνες του Πατριάρχη των Μαρωνιτών, Μπεσάρα Ράι, της ανώτατης χριστιανικής αρχής του Λιβάνου, προκαλώντας αντιδράσεις. Σε ανακοίνωση του, ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν, καταδίκασε «κάθε προβλητική επίθεση εναντίον των ηγετών των χριστιανικών και μουσουλμανικών θρησκευτικών κοινοτήτων, καθώς και εναντίον πνευματικών προσωπικοτήτων στον Λίβανο».

Απήθυνσε επίσης «έκκληση προς όλους να απέχουν από προσωπικές προσβολές (…) ιδίως υπό τις τρέχουσες συνθήκες που βρίσκεται η χώρα, που απαιτούν ισχυρή εθνική αλληλεγγύη».

Παρά τη σχετική ελευθερία έκφρασης που απολαμβάνει ο Λίβανος, σε σύγκριση με άλλες αραβικές χώρες, μέσα ενημέρωσης, καλλιτέχνες και κωμικοί υφίστανται τακτικά εκστρατείες παρενόχλησης όταν σχόλιά τους θεωρούνται προσβλητικά για ένα πολιτικό ή θρησκευτικό πρόσωπο.

Η Χεζμπολάχ έσυρε τον Λίβανο σε περιφερειακό πόλεμο στις 2 Μαρτίου εξαπολύοντας επίθεση εναντίον του Ισραήλ, το οποίο διεξάγει επιθέσεις στη γειτονική χώρα που έχουν σκοτώσει περισσότερους από 2.600 ανθρώπους, σύμφωνα με τις αρχές. Οι εχθροπραξίες συνεχίζονται παρά την εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ στις 17 Απριλίου.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

«Επισημάνθηκε ότι, κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων που διεξήχθησαν (…) για την καταστροφή τρομοκρατικής υποδομής, ένα από τα σπίτια που βρίσκονται σε έναν θρησκευτικό χώρο υπέστη ζημιές», δήλωσε σε ανάρτηση στο Χ ο αραβόφωνος εκπρόσωπος του στρατού Αβιχάι Αντραΐ.

«Δεν υπήρχε κανένα ορατό σημάδι που να υποδείκνυε ότι επρόκειτο για θρησκευτικό κτίριο. Μόλις αναγνωρίστηκαν σαφή διακριτικά χαρακτηριστικά σε ένα άλλο κτίριο στο χώρο, (ισραηλινές) δυνάμεις ενήργησαν για να αποτρέψουν περαιτέρω ζημιές στο χώρο», πρόσθεσε.

Το επίσημο λιβανέζικο πρακτορείο ειδήσεων ANI μετέδωσε χθες Παρασκευή ότι ο ισραηλινός στρατός προκάλεσε καταστροφές στη Γιαρούν, συμπεριλαμβανομένων ενός μοναστηριού, ενός ιδιωτικού σχολείου, κατοικιών και καταστημάτων.

Ο Αντραΐ δικαιολόγησε την παρουσία του στρατού στην περιοχή λέγοντας ότι η Χεζμπολάχ εκτόξευε πυραύλους προς το Ισραήλ από το σημείο.

Η γαλλική καθολική οργάνωση “Το Εργο της Ανατολής” τόνισε σε ανακοίνωσή της ότι ο στρατός «κατέστεψε» ένα μοναστήρι στο Γιαρούν που ανήκει στις Αδελφές Σαλβατοριανές, «ένα ελληνοκαθολικό θρησκευτικό τάγμα που υποστηρίζει η οργάνωση Το Εργο της Ανατολής».

Η οργάνωση κατήγγειλε την ενέργεια αυτή ως «σκόπιμη πράξη καταστροφής ενός τόπου λατρείας και συστηματική καταστροφή κατοικιών στο νότιο Λίβανο με στόχο την αποτροπή της επιστροφής του άμαχου πληθυσμού».

Το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών, ωστόσο, αρνήθηκε ότι το κτίριο, που περιγράφεται ως «μοναστήρι», έχει «καταστραφεί», συνοδεύοντας την ανακοίνωσή του με μια φωτογραφία ενός διώροφου κτιρίου.

Το περιστατικό έρχεται λίγες μέρες αφότου ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ποινή φυλάκισης ενός μηνός για δύο από τους στρατιώτες του που βανδάλισαν ένα άγαλμα του Ιησού Χριστού σε ένα άλλο χωριό στο νότιο Λίβανο.

Το Ισραήλ συνεχίζει τις θανατηφόρες επιθέσεις του στον Λίβανο και η Χεζμπολάχ συνεχίζει να αναλαμβάνει την ευθύνη για επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων, παρά την εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ στις 17 Απριλίου, με στόχο τον τερματισμό περισσότερων από έξι εβδομάδων μαχών.

Ισραηλινοί στρατιώτες επιχειρούν στο νότο, σε μια περιοχή που εκτείνεται περίπου 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα, κατεδαφίζοντας κτίρια.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Αν η ελληνική ομάδα νικήσει, θα εξασφαλίσει θέση στην τετράδα του τουρνουά και ταυτόχρονα την πρόκριση για τα τελικά του Σίδνεϊ (22 μέχρι τις 26 Ιουλίου), ενώ σε διαφορετική περίπτωση θα αγωνιστεί για τις θέσεις 5-8, διεκδικώντας ένα από τα δύο τελευταία εισιτήρια για την τελική φάση.

Tην πρόκριση θα πάρουν οι πέντε πρώτες ομάδες της κατάταξης. Αν η διοργανώτρια Αυστραλία είναι στην πεντάδα, αυτόματα εισιτήριο πρόκρισης δίνει και η 6η θέση.

Η Ολλανδία του Ευάγγελου Δουδέση πήρε το προβάδισμα στο πρώτο οκτάλεπτο με 3-1 και την Ελευθερία Πλευρίτου να σημειώνει το «γαλανόλευκο» τέρμα (ισοφάρισε 1-1 στα 4.24 από τη λήξη του). Σήμανε…αντεπίθεση στη β’ περίοδο, η Χριστίνα Σιούτη μείωσε 3-2 στα 6.49 από τη λήξη της και η Στεφανία Σάντα ισοφάρισε 3-3 στα 6.03. Οι γηπεδούχες βρήκαν τον τρόπο όμως και ξέφυγαν εκ νέου με τρία μάλιστα τέρματα (7-4) και ενώ είχε μειώσει 5-4 η Αφροδίτη Μπιτσάκου στο 1.33.

Στην παραπάνω η Λίεκε Ρόγκε έκανε το νταμπλ σκορ (8-4) στα 6.08 από τη λήξη της τρίτης περιόδου πλέον, ενώ η διαφορά άνοιξε ακόμα περισσότερο με δυο τέρματα της Σέβενιχ και της Λ.Ρόγκε (11-5 μετά το τρίτο οκτάλεπτο). Στην τελευταία περίοδο τα κορίτσια της εθνικής ομάδας με επί μέρους σκορ 3-1 μείωσαν τη ψαλίδα της διαφοράς.