Περιγράφοντας το διακύβευμα των ερχόμενων εθνικών εκλογών, ο κ. Τσουκαλάς επισήμανε ότι είναι κρίσιμο «να υπάρξει ο φορέας, ο οποίος θα πείσει την κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Είμαστε ο κεντρικός αντίπαλος πόλος, γιατί εμείς έχουμε άλλο σχέδιο για μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και τομές, με σιγουριά και ασφάλεια, χωρίς να μπει η χώρα στη περιπέτεια. Εμείς μιλάμε για προστασία πρώτης κατοικίας, ενώ η κυβέρνηση κάνει πλειστηριασμούς. Εμείς λέμε 13ο μισθό, 13η σύνταξη και επαναφορά συλλογικών συμβάσεων».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μας έκανε περίγελο

Ο κ. Τσουκαλάς τόνισε ότι «η χώρα γίνεται περίγελος, όταν 7,5 χρόνια μετά και αφού η κυβέρνηση διαχειρίστηκε 100 δισ. ευρώ, χρήματα τα οποία είχε να δει δεκαετίες ο τόπος μας, η κυβέρνηση κατάφερε να διευρυνθούν οι ανισότητες, να είμαστε τελευταίοι και σε παραγωγικότητα και σε αγοραστική δύναμη. Η κυβέρνηση μας έχει κάνει περίγελο και σε σχέση με τη λειτουργία των θεσμών στη χώρα και με την αδράνεια την οποία επιδεικνύει μπροστά στην ακρίβεια. Έχουμε πιο μεγάλο πληθωρισμό από τις υπόλοιπες χώρες, έχουμε χαμηλότερους μισθούς από όλες τις χώρες, χαμηλότερη παραγωγικότητα από όλες».

Επανέλαβε ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ είναι να συγκροτήσει προοδευτική κυβέρνηση ως πρώτο κόμμα από την πρώτη Κυριακή των εκλογών, σημειώνοντας παράλληλα πως «εάν στην πρώτη κάλπη η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη με μικρή διαφορά, με ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ απέναντί της θα ηττηθεί σίγουρα στη δεύτερη κάλπη. Γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάρει και από τα αριστερά και τα δεξιά και από το κέντρο. Κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί. Μπορεί η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη να πάρει από το κέντρο με τον Γεωργιάδη και τον Πλεύρη;».

Απηύθυνε, τέλος, γενικό κάλεσμα στους δημοκράτες και προοδευτικούς πολίτες. «Έχουμε ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανάταξης, ένα πρόγραμμα το οποίο δεν θα μπαίνει στον δημοσιονομικό κορσέ της Νέας Δημοκρατίας, αλλά θα εξηγεί πώς μπορούμε να παράξουμε πλούτο και θα βάζει μπροστά κοινωνικές προτεραιότητες. Καλούμε όποιον θέλει να υπάρχει φορολόγηση υπερκερδών, ρήξη με ολιγοπώλια, πραγματικές μεταρρυθμίσεις αναπτυξιακές να επιλέξει το ΠΑΣΟΚ. Η χώρα χρειάζεται αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, διότι, γυρίζουμε όλη τη χώρα και βλέπουμε παντού ερήμωση και υστέρηση», κατέληξε.

Δεν ήταν εύκολο. Προηγουμένως, είχαν απορρίψει δύο φορές την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μόλις προσφάτως την αγορά των F-35 αλλά εφ’ ενός ο πόλεμος στην Ουκρανία κι αφ’ ετέρου η ένταξη της Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ μετέτρεψαν την στάση της κοινής γνώμης για την “συλλογική εξωτερική ασφάλεια”. Μόλις προχθές επίσης ψήφησαν υπέρ της αυξήσεως του πληθυσμού πάνω από τα 10 εκατομμύρια κατοίκους, προφανώς δια της νομίμου μεταναστεύσεως.

Στρατηγικά, η στροφή προς την πολυμέρεια της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής αμύνης αποδίδεται στην διάψευση του συνδρόμου των “Τριών σωματοφυλάκων” (όλοι για έναν κι ένας για όλους). Το διαβόητο άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής συμμαχίας που αμφισβήτησε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ και η άρνηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων (Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία) να μετάσχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Πολλοί διαπιστώνουν ότι η συλλογική άμυνα είναι ουτοπία και προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με ad hoc αμυντικές συνεργασίες, μεταξύ ομοειδών κρατών με κοινά προβλήματα άμυνας. Μια τέτοια συμφωνία είναι εκείνη της Μέκκας. μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδαραβίας. Μία άλλη θεωρείται η Ελληνική συνεννόηση 3+1 με Ισραήλ και Κύπρο, παρουσία των ΗΠΑ για την ενεργειακή ασφάλεια. Θ’ ακολουθήσουν κι άλλες με την Ινδία και την Αίγυπτο.

Οι Βαλτικές χώρες επίσης αναπτύσσουν μία κοινή αμυντική πολιτική έναντι της Ρωσίας κι ο Καναδάς ερωτοτροπεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία σκέπτεται να επανέλθει κι η Βρετανική κυβέρνηση.

Σ’ ένα κόσμο πολύπλοκο, ευμετάβλητο κι ασταθή είναι αναγκαίο να μην στηρίζεται κανείς σήμερα στη μονομέρεια κι εξάρτηση. Για ν’ αποφεύγει δυσάρεστες εκπλήξεις.

Εκ των υστέρων φάνηκε ότι το δείπνο στην ψαροταβέρνα έχει κόστος. Κι αυτό δεν αφορά, ασφαλώς, τον λογαριασμό αλλά το πολιτικό κόστος. Μια νέα πολιτικός κάνει “κοινωνικές συναντήσεις”, έχοντας στην ατζέντα τις (πολιτικές) συναλλαγές. Και εξωθεσμικές. Είναι σαφές πως στο δείπνο στη ψαροταβέρνα επιχειρήθηκε να παγιδευτεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου και τελικά παγιδεύτηκε η ίδια. Και η παγίδα εντοπίσθηκε στο επιδόρπιο. Κάποιοι έφαγαν κι άλλοι όχι.

Η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ πρώτα εκτέθηκε ως υποψήφια για το χρίσμα και μετά απέσυρε το ενδιαφέρον της. Κάπου εδώ τελείωσε και η ανοδική της πορεία στην πολιτική. Θα έχει κόστος και στη συνέχεια. Είπε ότι  θυσιάσθηκε για το κόμμα και την ενότητά του. Ωστόσο, φαίνεται ότι θυσίασε- άθελα της- και την πολιτική της ανέλιξη, που έγινε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και συγκυριακά.

Παρεμπιπτόντως, ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί αφορά τις παρασκηνιακές κινήσεις που έγιναν τις τελευταίες ημέρες, πριν από τις ανακοινώσεις της περασμένης Πέμπτης. Από την Πινδάρου εμφανίσθηκε ένα σενάριο για απόσυρση και των τριών και αναζήτηση τρίτου προσώπου από το χώρο της δεξιάς. Αυτές οι συζητήσεις φαίνεται να προχώρησαν σε κάποιο βαθμό και τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι συζητήθηκαν ονόματα, ενώ κάποιοι που… μυρίστηκαν το κρυφό σενάριο, αυτό-προτάθηκαν! Τελικά αυτό το ενδεχόμενο δεν “περπάτησε”.

Πανικό προκάλεσε ο Αβέρωφ

Είναι σαφές πως ο Δημοκρατικός Συναγερμός πέρασε ακόμη μια περιπέτεια και εξέρχεται από αυτή λαβωμένος, παρά το γεγονός ότι η απόσυρση της υποψηφιότητας από την Πρόεδρο στόχευε να επουλώσει τις ανοικτές πληγές. Δίνεται η εντύπωση ότι η απόσυρση της υποψηφιότητας της Προέδρου του ΔΗΣΥ απέτρεψε ενδεχομένως τα χειρότερα. Και ποια θα ήταν αυτά; Μια αυτόνομη, εκτός κόμματος, υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου. Να είναι δυο, δηλαδή, οι υποψήφιοι. Είπε ο κ. Αβέρωφ ότι θα είναι εκτός κομματικής διαδικασίας υποψήφιος; Όχι, αλλά το άφησε να αιωρείται προκαλώντας πανικό στο… νηπιαγωγείο της Πινδάρου.

Αυτό ήθελε. Να προκαλέσει, δηλαδή, πανικό και να οδηγήσει στο νέο σκηνικό. Κι αυτοί τσίμπησαν. Μπορεί να αναφερθεί ότι οι κινήσεις Αβέρωφ είχαν και το στοιχείο του εκβιασμού: Ή αποσύρεται η Πρόεδρός ή κατέρχεται ο ίδιος εκτός διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό ειπώθηκαν πολλά. Περί νέας προδοσίας και σημαδεμένης τράπουλας! Περί εκβιασμού, όμως, ουδέν.

Στην πρώτη του δήλωση μετά τη συνάντηση, που έγινε στον πέμπτο όροφο των κεντρικών γραφείων του ΔΗΣΥ, ο κ. Νεοφύτου χαρακτήρισε την απόφαση της κ. Αννίτας Δημητρίου, “σώφρονα και υπεύθυνη”… που ενισχύει την ενότητα της παράταξης. Η ενότητα, ωστόσο, από ποιόν κλονίστηκε; Από αόρατο δάκτυλο; Ή από την κλιματική αλλαγή; Αυτός δεν ήταν που με την υποψηφιότητα του, και αφήνοντας να αιωρείται το φάντασμα της αυτόνομης καθόδου του πάνω από την Πινδάρου, προκάλεσε αναταράξεις;

Νέο σκηνικό στον ΔΗΣΥ, χωρίς να αποκλείεται να υπάρξει και νέα υποψηφιότητα. Ήταν τρεις οι υποψήφιοι και έμειναν δυο. Ήταν, τελικά, η κυρία Αννίτα το πρόβλημα και γιατί άραγε; Θεωρητικά, κερδισμένος παρουσιάζεται ο  κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος προφανώς και δεν τρέχει μόνος του. Θα έτρεχε στην περίπτωση κατά την οποία δεν θα ήταν υποψήφιος για το χρίσμα ο Γιώργος Παμπορίδης, ο οποίος, όμως, τους χάλασε το πάρτι.

Αυτό το τουρκικό “δώρο” δέχθηκε με ανακούφιση το ελληνικό κατευναστικό κατεστημένο, που προχώρησε στη σαθρή Διακήρυξη των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023, κείμενο που για τη μεν Τουρκία αποτέλεσε το “διαβατήριο του ειρηνοποιού”, που έλαβε από την Ελλάδα, για τη δε Ελλάδα αποτέλεσε κείμενο αυτοπεριορισμού, αφού μόνο αυτή το εφάρμοσε μονομερώς, απέχοντας από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει πραγματοποιήσει από τότε.

Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αντιθέτως, σε όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία έχοντας ως καλύτερο “σύμμαχό” της την Ελλάδα εμφανίζονταν ως χώρα που λύνει την ένταση με τους γείτονές της και κυρίως με την Ελλάδα, η οποία είχε έναν έντονο συμβολισμό τότε, τόσο στην αμερικανική πολιτική ηγεσία (κυβέρνηση Μπάιντεν-Κογκρέσο), όσο και στο εσωτερικό της ΕΕ, που για πρώτη φορά είχαν δημιουργηθεί οι συνθήκες για σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με την Τουρκία.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την άμβλυνση των σοβαρών διαφορών Τουρκίας-Δύσης με συνέπεια την δυνατότητα αυτής να μπορεί να αγοράσει Eurofighter, οπλισμό από τη Γερμανία, η οποία είχε προβεί τότε σε μερική αναστολή, πλην των υποβρυχίων, F-16 από τις ΗΠΑ και να συζητά σήμερα την επαναφορά της στο πρόγραμμα των F-35, λόγω Τραμπ, παρά την σταθερή θέση της για παραμονή των S-400. Το τελευταίο πλήγμα για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας είναι η σχετική υπονόμευση της αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία, η οποία έδωσε το πράσινο φως για την πώληση των πυραύλων meteor σε αυτή, που μέχρι τώρα αποτελούσε το στρατηγικό όπλο της χώρας στον αέρα λόγω της χρησιμοποιήσεώς του από τα Rafale.

Η Τουρκία ως διαχρονικός κίνδυνος

Σε όλη όμως αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής συνεργασίας 2023-2025, η Τουρκία διατύπωνε με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της σε βάρος της χώρας μας, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας.

Aφενός το παράνομο αφήγημα της “Γαλάζιας πατρίδας” (όλες οι θαλάσσιες εκτάσεις πέραν του 25ου μεσημβρινού επικάθονται επί της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας, πλην των 6 μιλίων χωρικών υδάτων γύρων από τα ελληνικά νησιά, τα οποία κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, σύμφωνα με την τουρκική πανουργία δεν έχουν ΑΟΖ) το μετέτρεψε πλέον σε κυβερνητικό δόγμα και αφετέρου προσπαθεί με κάθε τρόπο να εφαρμόσει στο πεδίο το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο (με το οποίο επιχειρεί να υφαρπάξει τεράστιες θαλάσσιες ζώνες από τη νόμιμη εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος).

Τέλος, είναι πλέον κυνικά ανένδοτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο. Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια. Εμφανίζεται, δε, ως έχουσα την υφαλοκρηπίδα σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες της ελληνικής ΑΟΖ, εξού και η προκλητική σκληρή στάση της στο ηλεκτρικό καλώδιο σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

Με βάση όμως την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν προφανές, ότι η αλλαγή πλεύσης του Ερντογάν και η “χείρα φιλίας” στην Ελλάδα αποτελούσε ένα πρόσκαιρο ελιγμό, που όταν θα ικανοποιούσε τους στόχους του, θα επανέρχονταν στις “εργοστασιακές” ρυθμίσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού. Αυτό που αποτελεί ιστορικό απόσταγμα η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ το παρέβλεψε, δημιουργώντας οδυνηρές συνέπειες στα εθνικά συμφέροντα μας.

Από τους Νεότουρκους στον Αττίλα

Γιατί αν κάποιος παρατηρήσει από απόσταση το ιστορικό διάβα αυτών των εκατό χρόνων θα διαπιστώσει, ότι ουδέποτε υπήρξε πραγματική περίοδος ειλικρινούς φιλικής προσέγγισης των δύο χωρών και άρσης της ιστορικής αντιπαλότητας από την πλευρά της Τουρκίας. Μετά τη σύναψη της συνθήκης της Λωζάνης το 1923 που υπήρξε η γενέθλια πράξη ιδρύσεως του σημερινού τουρκικού Κράτους, ο Κεμάλ Ατατούρκ επιδίωξε τη σταθεροποίηση και ισχυροποίηση του τουρκικού κράτους υπό τον μανδύα του φιλοδυτικού ηγέτη.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος και λόγω των τότε συνθηκών του ψυχρού πολέμου υπήρξε η ανάπτυξη μεγάλων ερεισμάτων της Τουρκίας στη Δύση. Η σχέση όμως αυτή αποδείχθηκε πάντα ετεροβαρής σχεδόν σε όλα τα επίπεδα, καθόσον ο βασικός πυρήνας του τουρκικού κεμαλικού καθεστώτος παρά τον επιφανειακό κοσμικό χαρακτήρα, παρέμεινε βαθιά αυταρχικός και υπέκρυπτε τις ανομολόγητες επιθετικές και κατακτητικές επιδιώξεις του τουρκικού κράτους.

Για αυτό όταν ισχυροποιήθηκε και αναπτύχθηκε η ενδογενής τουρκική οικονομική ολιγαρχία υπήρξε η επανάληψη της βασικής τουρκικής πολιτικής που αποτυπώθηκε στο συνέδριο των Νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη το 1911 και που ήταν η εξολόθρευση όλων των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Στο πλαίσιο αυτό έγινε ο εξανδραποδισμός της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης στα θλιβερά γεγονότα του 1955 με στόχο τη βίαιη υποκατάσταση της ακμάζουσας εμπορικής δραστηριότητας του ελληνικού στοιχείου από την αναδυόμενη τουρκική οικονομική ολιγαρχία.

Στη συνέχεια, στη δεκαετία του ’70 υπήρξε η επιχείρηση ΑΤΤΙΛΑΣ με κατάληψη της Μεγαλονήσου εξαιτίας της μικρονοητικότητας της χουντικής τριανδρίας στην Ελλάδα και η σταδιακή αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, εκμεταλλευόμενη την οποιαδήποτε ασάφεια στις υπογραφείσες συνθήκες, αλλά και τη συνεχή κατευναστική ελληνική πολιτική.

Στη συνέχεια μέσω της πολιτικής το γκριζαρίσματος των 152 βραχονησίδων με αφορμή τα Ίμια αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές επιδιώξεις της που είναι το μοίρασμα του Αιγαίου κατ’ ισομοιρίαν, η δημιουργία ασαφούς καθεστώτος κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά και η υφαρπαγή τεραστίων θαλασσίων ζωνών της εν δυνάμει ελληνικής ΑΟΖ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του παράνομου τουρκο-λιβυκού μνημονίου. Επιδιώξεις που έχουν ως τελικό σκοπό τη φινλανδοποίηση της Ελλάδος και της Κύπρου και τη μετατροπή τους σε δορυφόρους της τουρκικής επικυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή.

Η σημερινή κατάληξη των πραγμάτων στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως μέσο εξημέρωσης του “θηρίου”, είτε περί βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του γκρίζου λύκου.

Το διαρκές φοβικό σύνδρομο της Ελλάδας

Όταν το 1993 ο μεγάλος φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στο προφητικό επίμετρο του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του “Θεωρία του Πολέμου“, που αφορούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις επισήμανε με ενάργεια και επιστημονικό ορθολογισμό τους κινδύνους του Ελληνισμού από τη διαχρονική τουρκική απειλή, βάσει της προβολής που έκανε στο μέλλον (δημογραφικό, οικονομική ανάπτυξη, στρατιωτικοί εξοπλισμοί κλπ.) λοιδορήθηκε από το φοβικό ελληνικό κατεστημένο, το οποίο του προσήψε την εύκολη ετικέτα του εθνικιστή και του πολεμοκάπηλου.

Την ίδια περίπου αντιμετώπιση είχαν και όσοι έθεταν αυτό το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας έναντι του διαχρονικού τουρκικού κινδύνου και ζητούσαν να ενισχυθεί σοβαρά η αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμενων της χώρας, σε συνδυασμό με την λειτουργία και ενίσχυση του απαραίτητου παλλαϊκού συστήματος άμυνας της χώρας. Απέναντι σε αυτήν την προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας, που θρασύτατα θέτει θέμα κυριαρχίας των ελληνικών νησιών μετά από έναν αιώνα και πλέον από τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι συνήθεις απλές απαντήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών δεν φτάνουν.

Απαιτείται άμεσα η συστηματική και δυναμική έκθεση του παράνομου και επιθετικού τουρκικού αναθεωρητισμού σε όλα τα διεθνή φόρα πριν η τουρκική θρασύτητα αποκτήσει διεθνές ακροατήριο. Οι συνήθεις ανεκτικές και άχρωμες ελληνικές αντιδράσεις που οφείλονται και στο διαχρονικά διαμορφωθέν φοβικό σύνδρομο στις ελίτ των Αθηνών αν συνεχιστούν θα αποτελέσουν θανάσιμη παγίδα για τα ελληνικά συμφέροντα.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Η χώρα μας οφείλει πριν να είναι αργά, παράλληλα με την επιθετική διπλωματική διαπόμπευση του τουρκικού παραλογισμού, να προχωρήσει στην σοβαρή ενίσχυση των ελληνικών νησιών με σύγχρονα και έξυπνα πυραυλικά συστήματα, έτσι ώστε να μετατραπεί το αρχιπέλαγος του Αιγαίου σε μεγάλη αποτρεπτική ομπρέλα και χώρος αντιπρόσβασης απέναντι στην αποβατική τουρκική στρατιά του Αιγαίου.

Απαιτείται παράλληλα η επεξεργασία και κατάλληλη δημοσιοποίηση του δικαιώματος της Ελλάδος για προληπτικό χτύπημα έναντι των επιθετικών δυνάμεων της Τουρκίας προς προστασία των νησιών του Αιγαίου και της εθνικής της κυριαρχίας δεδομένου, ότι ήδη η Τουρκία απειλεί ευθέως την κυριαρχία τους έχοντας ήδη κηρύξει υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος.

Τέλος, απαιτείται η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα μέσω της παλλαϊκής άμυνας. Η αμεριμνησία και η επιβληθείσα μαλθακότητα στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αρθεί μέσω της συνειδητοποίησης των κινδύνων που απειλούνται για την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ έχουν πλέον συντριβεί μπροστά στον εξελισσόμενο δημόσια τουρκικό επεκτατισμό. Η εξωτερική πολιτική και η θέση της χώρας στον διεθνή χώρο από την οποία συναρτάται και η πορεία του Ελληνισμού στον νέο υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο οφείλει να λαμβάνει υπόψιν την δομική τουρκική απειλή, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο στις έντονες ρευστές, σημερινές, γεωπολιτικές συνθήκες. Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μίας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη, λόγω της ανεπάρκειας της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της.

Σε συνέντευξή που παραχώρησε στο Axios μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι αιφνιδιάστηκε από την εξέλιξη, την οποία χαρακτήρισε «άδικη και ανέντιμη», καθώς και αδικαιολόγητο δώρο προς τον Πούτιν. Ο Ουκρανός πρόεδρος ανέφερε ότι θα υποστήριζε τη χαλάρωση των κυρώσεων στη ρωσική ενέργεια, εφόσον γινόταν στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για παύση των επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές στην Ουκρανία και στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

«Αν το τίμημα είναι η εκεχειρία στην ενέργεια, αυτή η διαπραγμάτευση είναι καλή», είπε ο Ζελένσκι. Υποστήριξε, ωστόσο, ότι ο Τραμπ θα είχε πιθανότατα ανακοινώσει μια τέτοια επιτυχία, αν ο Πούτιν είχε συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. «Τι πήρε [ο Τραμπ]; Ότι θα έχει περισσότερο ντίζελ; Για ποιον; Περισσότερο ρωσικό ντίζελ για τους Αμερικανούς; Δείχνει αδυναμία του κόσμου», σημείωσε ο Ζελένσκι.

Ο Ζελένσκι παρομοίασε τη σημερινή συμφωνία με τη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Πούτιν στο Άνκοριτζ πέρυσι, η οποία έληξε με τον Αμερικανό πρόεδρο να αποδέχεται πολλές από τις ρωσικές απαιτήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, χωρίς να λάβει τίποτα σε αντάλλαγμα. «Μοιάζει με Αλάσκα νούμερο 2», είπε.

Τι λένε αναλυτές

Ο Νταν Πίκερινγκ, ιδρυτής και επικεφαλής επενδύσεων της Pickering Energy Partners, εκτίμησε ότι το deal αφορά ενδεχομένως αύξηση της προσφοράς κατά 5% έως 6% μέχρι το τέλος του έτους. «Είναι χρήσιμο, αλλά δεν αλλάζει ουσιαστικά τα δεδομένα για την παγκόσμια αγορά ντίζελ», ανέφερε στο CNN.

Ο ίδιος στάθηκε και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν οι ποσότητες από τον Τραμπ. Όπως παρατήρησε, υπάρχει λόγος που ο Αμερικανός πρόεδρος επέλεξε να μιλήσει για τόνους αντί για βαρέλια: Ο αριθμός ακούγεται μεγαλύτερος στο ευρύ κοινό. Κατά την εκτίμησή του, πρόκειται περισσότερο για πολιτική κίνηση παρά για μια εξέλιξη ικανή να ανατρέψει τις συνθήκες στην αγορά.

Η αμφιβολία των αναλυτών δεν περιορίζεται στην επίδραση που θα μπορούσε να έχει η συμφωνία στις τιμές. Αφορά και το κατά πόσο η Μόσχα είναι πράγματι σε θέση να διαθέσει τις συγκεκριμένες ποσότητες. Η Ρωσία είχε απαγορεύσει τις εξαγωγές ντίζελ στις αρχές Ιουλίου, καθώς τα ουκρανικά πλήγματα με drones σε διυλιστήρια είχαν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή και ελλείψεις καυσίμων στο εσωτερικό της χώρας. Η απαγόρευση, η οποία παρατάθηκε τον περασμένο μήνα, αφαίρεσε από την παγκόσμια αγορά περίπου 800.000 βαρέλια ημερησίως, σύμφωνα με το CNN. Οι απώλειες αυτές ήρθαν να προστεθούν στις πιέσεις που είχε ήδη προκαλέσει στην ενεργειακή αγορά ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν.

Για να υλοποιηθεί, επομένως, η συμφωνία που ανακοίνωσε ο Τραμπ, η Ρωσία θα πρέπει όχι μόνο να ανατρέψει τους περιορισμούς στις εξαγωγές της, αλλά και να διαθέτει επαρκή παραγωγική δυνατότητα σε μια περίοδο κατά την οποία τα διυλιστήριά της εξακολουθούν να αποτελούν στόχο ουκρανικών επιθέσεων.

Ο Γκρέγκορι Μπρου, αναλυτής της Eurasia Group για θέματα ενέργειας, κλίματος και φυσικών πόρων, περιέγραψε την ενδεχόμενη επίδραση της συμφωνίας ως ένα προσωρινό «μπάλωμα». Ακόμη κι αν ο Πούτιν παραδώσει το ντίζελ, εκτίμησε, η κίνηση δεν θα αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια βραχυπρόθεσμη λύση. Ο ίδιος εξέφρασε και την υποψία ότι ο Ρώσος πρόεδρος ενδέχεται να περιμένει ως αντάλλαγμα τη διακοπή των ουκρανικών επιθέσεων στα διυλιστήρια. Πρόκειται, πάντως, για εκτίμηση του αναλυτή και όχι για επιβεβαιωμένο όρο της συμφωνίας.

Παρά τις επιφυλάξεις, η αγορά αντέδρασε αρχικά θετικά στην ανακοίνωση, με τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του ντίζελ να υποχωρούν περίπου 4% στο κλείσιμο της Παρασκευής. Η βραχυπρόθεσμη αυτή αντίδραση, ωστόσο, δεν απαντά στο ερώτημα αν οι τιμές θα παραμείνουν χαμηλότερες.

Πέρα από την αποτελεσματικότητα της συμφωνίας στην αγορά καυσίμων, Αμερικανοί πρώην αξιωματούχοι επισημαίνουν και μια δεύτερη, πολιτικά πιο ευαίσθητη διάσταση: το μήνυμα που στέλνει η Ουάσιγκτον για τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Ο Ρίτσαρντ Νέφιου, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αρμόδιος για την πολιτική κυρώσεων, προειδοποίησε μέσω CNN ότι η ζημιά στο ευρύτερο καθεστώς περιορισμών μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το ερώτημα που θέτει είναι πώς θα μπορούν οι ΗΠΑ να ζητούν από άλλες χώρες να τηρούν τις κυρώσεις, όταν οι ίδιες επικαλούνται μια οικονομική ανάγκη για να δικαιολογήσουν τη χαλάρωσή τους.

Το δε CNN καταγράφει μια εικόνα αρκετά διαφορετική από εκείνη που επιχείρησε να παρουσιάσει ο Λευκός Οίκος: ακόμη κι αν ο Πούτιν τηρήσει όσα υποσχέθηκε, η πρόσθετη προσφορά ντίζελ ενδέχεται να αποδειχθεί πολύ μικρή για να προκαλέσει ουσιαστική και διαρκή αποκλιμάκωση των τιμών.

Το αίτημα Τραμπ στον Ζελένσκι

Οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου τους τελευταίους μήνες ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές και προκάλεσαν ενεργειακή κρίση στη Ρωσία. Σε απάντηση, η Ρωσία επέβαλε απαγόρευση στις εξαγωγές ντίζελ, ασκώντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση στις διεθνείς αγορές του καυσίμου, οι οποίες ήδη δοκιμάζονται από τον πόλεμο στο Ιράν.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι είχε δηλώσει στον Ντόναλντ Τραμπ και στους απεσταλμένους του, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, ότι ήταν διατεθειμένος να σταματήσει τις επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια, εφόσον η Ρωσία σταματούσε τις επιθέσεις στους ουκρανικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό αξιωματούχο, ο Τραμπ ήθελε η Ουκρανία να σταματήσει μονομερώς τις επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια, καθώς αυτές συνέβαλλαν στις υψηλές τιμές της βενζίνης στις ΗΠΑ. Ο ίδιος αξιωματούχος ανέφερε ότι ο Τραμπ δεν θεωρούσε τις επιθέσεις στα διυλιστήρια ισοδύναμες με τις ρωσικές επιθέσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο της Ουκρανίας.

Τι συνέβη στις συνομιλίες

Κατά τη διάρκεια των οκτάωρων διαπραγματεύσεων την Παρασκευή στο Μαϊάμι, ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ ενημέρωσαν την ουκρανική διαπραγματευτική ομάδα ότι ο πρόεδρος αναμενόταν να συνομιλήσει με τον Πούτιν και να άρει τις κυρώσεις στις ρωσικές εξαγωγές ντίζελ.

Στην ουκρανική πλευρά μεταφέρθηκε ότι ο Τραμπ αποφάσισε να προχωρήσει στη συμφωνία, επειδή η Ουκρανία αγνόησε επανειλημμένα τα αιτήματα για διακοπή των επιθέσεων στα ρωσικά διυλιστήρια, οι οποίες επηρέαζαν άμεσα τους Αμερικανούς καταναλωτές.

Ουκρανός αξιωματούχος υποστήριξε ότι, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ απείλησαν πως ο Τραμπ θα μπορούσε να διακόψει την πρόσβαση της Ουκρανίας στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, εάν συνέχιζε να αγνοεί τα αιτήματά του. Ο Αμερικανός αξιωματούχος αρνήθηκε ότι διατυπώθηκε τέτοια απειλή. Ανέφερε ότι οι δύο απεσταλμένοι τόνισαν στους Ουκρανούς πως οι ΗΠΑ αποτελούν ισχυρό εταίρο της χώρας, παρέχοντάς της πυρομαχικά και πληροφορίες. Για τον λόγο αυτό, υποστήριξαν, η Ουκρανία δεν θα έπρεπε να προβαίνει σε ενέργειες που πλήττουν τους Αμερικανούς καταναλωτές.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, η νέα κρίση γύρω από τη συμφωνία για το ντίζελ ξέσπασε αφού οι Αμερικανοί διαμεσολαβητές είχαν πραγματοποιήσει εποικοδομητικές συνομιλίες με Ουκρανούς και Ευρωπαίους διπλωμάτες στο Μαϊάμι την Παρασκευή. Κύριος στόχος των συνομιλιών ήταν η οριστικοποίηση των εγγυήσεων ασφαλείας που θα παρείχαν στην Ουκρανία οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου. Συζητήθηκαν επίσης νέες προτάσεις για εδαφικές διευθετήσεις.

Ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ παρουσίασαν ένα πακέτο μέτρων για τη μεταπολεμική Ουκρανία, το οποίο περιλάμβανε τρόπους χρηματοδότησης της ανοικοδόμησης και ανασυγκρότησης του ουκρανικού στρατού, καθώς και προτάσεις για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που έχουν προκύψει εξαιτίας του πολέμου. Οι συμμετέχοντες συζήτησαν επίσης έναν οδικό χάρτη για την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και τη μελλοντική σχέση της χώρας με το ΝΑΤΟ μετά τη λήξη του πολέμου.

Επιπλέον, οι δύο Αμερικανοί απεσταλμένοι έθεσαν το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μεταπολεμικού πλαισίου ασφαλείας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, το οποίο θα μπορούσε να είναι αποδεκτό και από τις δύο πλευρές. Ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ ενημέρωσαν τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους για πιθανές ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία, οι οποίες, σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά, θα μπορούσαν να μειώσουν τις τιμές της ενέργειας και να οδηγήσουν τη Μόσχα σε παραχωρήσεις στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε στο Axios ότι οι δύο απεσταλμένοι εξετάζουν το ενδεχόμενο να επισκεφθούν τη Μόσχα και το Κίεβο την επόμενη εβδομάδα, προκειμένου να συζητήσουν τις προτάσεις για την ειρήνη. Ωστόσο, παραμένει ασαφές πώς θα επηρεάσει τα σχέδιά τους η έντονη αντιπαράθεση που ξέσπασε την Παρασκευή.

«Ο Πούτιν πλήττει σκληρά την Ουκρανία, αλλά πιστεύουμε ότι είναι ανοιχτός σε συζήτηση για τον τερματισμό του πολέμου. Θέλουμε να εργαστούμε πάνω σε μια νέα πρόταση που θα είναι αρκετά καλή για εκείνον, ώστε να τον πείσουμε να σταματήσει» δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

Ωστόσο, στη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας διάρκειας 90 λεπτών με τον Τραμπ, ο Πούτιν αρνήθηκε να δεσμευτεί ότι θα επαναλάβει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία, σύμφωνα με όσα δήλωσε στους δημοσιογράφους ο σύμβουλός του για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Γιούρι Ουσάκοφ.

Ο Ουσάκοφ ανέφερε ότι οι ουκρανικές επιθέσεις στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις κατά τη διάρκεια των ρωσικών βουλευτικών εκλογών «ματαίωσαν τη δυνατότητα άμεσης επανέναρξης της διαπραγματευτικής διαδικασίας». «Ο πρόεδρος είπε ότι θα εξετάσουμε πότε θα μπορούσαν να επαναληφθούν αυτές οι διαπραγματεύσεις» πρόσθεσε ο Ουσάκοφ.

Ο καφές αποτελεί ήδη αναπόσπαστο κομμάτι της πρωινής ρουτίνας πολλών ανθρώπων. Για τους περισσότερους, είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι “τυπικά ξύπνιος” και στο να είσαι πραγματικά έτοιμος να λειτουργήσεις. Ωστόσο, αν συνδυάσετε το πρώτο φλιτζάνι με λίγα λεπτά διαβάσματος, μπορείτε να κάνετε τη διαδικασία αφύπνισης ακόμα πιο αποτελεσματική, ειδικά αν ο εγκέφαλός σας καλείται να λειτουργήσει σε υψηλά επίπεδα εγρήγορσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Αν και ο καφές και το διάβασμα λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της πνευματικής θολούρας και της κόπωσης, ιδίως όταν η διαδικασία αφύπνισης και πλήρους ενεργοποίησης του εγκεφάλου διαρκεί περισσότερο από το συνηθισμένο.

Γιατί ο καφές και το διάβασμα συνδυάζονται τόσο καλά

Οι άνθρωποι που ξεκινούσαν τη μέρα τους πριν από δεκαετίες με καφέ και εφημερίδα ίσως είχαν βρει κάτι πολύ σωστό. Ο καφές δίνει στο σώμα σας μια χημική ώθηση προς την εγρήγορση, ενώ το διάβασμα απαιτεί άμεσα από τον εγκέφαλο να συγκεντρωθεί. Το διάβασμα συνοδεία του πρωινού καφέ είναι στην πραγματικότητα ένας πολύ έξυπνος συνδυασμός. Ο καφές αυξάνει την εγρήγορση εμποδίζοντας τη δράση της αδενοσίνης, της χημικής ουσίας που προκαλεί υπνηλία. Το διάβασμα, στη συνέχεια, δίνει σε αυτή την εγρήγορση μια παραγωγική διέξοδο.

Συνδυάζοντας την καφεΐνη με μια συγκεκριμένη, περιορισμένη δραστηριότητα, ουσιαστικά γυμνάζετε την προσοχή σας, κάτι που είναι εξαιρετικά ωφέλιμο. Διαφορετικά, η επιπλέον ενέργεια μπορεί συχνά να διοχετευτεί στο ατέρμονο σκρολάρισμα στα social media, στον έλεγχο των email ή στη διαρκή εναλλαγή μεταξύ περισπασμών, διασπώντας έτσι τη συγκέντρωση που προσπαθούσατε να καλλιεργήσετε. Ας δούμε τι προσφέρει το καθένα από τα δύο —ο καφές και το διάβασμα— σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα…

Η επίδραση του καφέ

Η σημαντικότερη συμβολή της καφεΐνης σε αυτό το πλαίσιο είναι ξεκάθαρη: σας βοηθά να νιώθετε πιο ξύπνιοι και πιο ικανοί να διατηρήσετε την προσοχή σας. Αυτό την καθιστά χρήσιμο σύμμαχο! Οι έρευνες δείχνουν ότι η καφεΐνη βελτιώνει σταθερά την εγρήγορση, τον χρόνο αντίδρασης και τη διαρκή προσοχή — ειδικά το είδος της συγκέντρωσης που απαιτείται για να παραμείνεις αφοσιωμένος σε μια εργασία χωρίς να αποσπάται η προσοχή σου.

Αυτή η ενισχυμένη συγκέντρωση διαρκεί πολύ περισσότερο από τα λίγα λεπτά που χρειάζονται για να πιείτε τον καφέ σας. Ο μέσος χρόνος ημιζωής της καφεΐνης —δηλαδή το χρονικό διάστημα που χρειάζεται ο οργανισμός για να αποβάλει τη μισή ποσότητα— είναι περίπου πέντε ώρες, αν και αυτό το διάστημα ποικίλλει σημαντικά από άτομο σε άτομο. Αυτό σημαίνει ότι ένα φλιτζάνι καφέ το πρωί εξακολουθεί να επιδρά στον οργανισμό σας πολλές ώρες αργότερα.

Η επίδραση του διαβάσματος

Από την άλλη πλευρά, το διάβασμα προσφέρει κάτι που η καφεΐνη δεν μπορεί: Δίνει στην προσοχή σας ένα συγκεκριμένο, σκόπιμο σημείο εστίασης. Ο λόγος για τον οποίο είναι καλό να ξεκινάτε την ημέρα σας διαβάζοντας είναι ότι έχετε τον έλεγχο της προσοχής σας στην αρχή της ημέρας. Για να μην πάρει, το τηλέφωνό σας… τον έλεγχο, καλύτερα να αφιερώσετε λίγα λεπτά χωρίς περισπασμούς στο διάβασμα. Ίσως είναι ένας καλύτερος τρόπος για να “προθερμανθείτε” νοητικά, αντί να βυθιστείτε αμέσως στις ειδοποιήσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Με άλλα λόγια, το διάβασμα προσδίδει συνέχεια στην προσοχή σου, αντί να απαιτεί τη συνεχή επανεκκίνησή της —όπως συμβαίνει με το “doomscrolling” (την ατέρμονη περιήγηση σε αρνητικές ειδήσεις), το οποίο συμβάλλει σημαντικά στη νοητική κόπωση και την πνευματική νωθρότητα. Όταν διαβάζετε ενεργά (δηλαδή προσπαθείς να κατανοήσεις το περιεχόμενο), το μυαλό σας καλείται να αποθηκεύσει έννοιες, να τις συνδέσει με άλλα στοιχεία, να αξιολογήσει το υλικό καθώς το διαβάζετε και να αναπτύξετε μια ευρύτερη κατανόηση του θέματος.

Το διάβασμα απαιτεί αυτή την ενεργητική σκέψη από μέρους σας. Η άσκηση αυτού του είδους σκέψης σε καθημερινή βάση βοηθά στη βελτίωση της συνολικής σας ικανότητας να εστιάζετε τις σκέψεις σας με την πάροδο του χρόνου. Μάλιστα, έρευνες υποδεικνύουν ότι η ανάγνωση λογοτεχνικών έργων μπορεί να επιφέρει μικρά, άμεσα γνωστικά οφέλη. Σε σύνολο 70 πειραμάτων, τα οφέλη αυτά περιλάμβαναν βελτιώσεις σε τομείς όπως η κοινωνική νόηση και οι γλωσσικές δεξιότητες.

Επιπλέον, το διάβασμα για ψυχαγωγία μπορεί να προσφέρει και ένα συναισθηματικό όφελος, ιδιαίτερα χρήσιμο για το πρωί: έχει συσχετιστεί με μειωμένη ψυχολογική επιβάρυνση. Μια μελέτη σε φοιτητές έδειξε ότι όσοι διάβαζαν περισσότερο για ευχαρίστηση ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα ψυχολογικής πίεσης με την πάροδο του χρόνου.

Αυτό δεν αποδεικνύει ότι μερικές “πρωινές σελίδες” θα σας κάνουν πιο ήρεμες καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά ενισχύει την ιδέα ότι το διάβασμα μπορεί να είναι πιο αναζωογονητικό από το να ξεκινάτε τη μέρα σας κοιτάζοντας το κινητό σας.

Σε συνεργασία με το womanidol

Φυσικά δεν είπαν στον Ρούμπιο το ιστορικό “Στρατηγέ ιδού ο στρατός σας” που είχε πει λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, υποδεχόμενος στην Αθήνα τον Αμερικανό στρατηγό Τζέιμς Βαν Φλιτ, παρουσιάζοντάς του το στρατιωτικό άγημα. Άλλωστε σήμερα επί Μητσοτάκη ισχύει στο ακέραιο. Και όπως έγραψε σε πρόσφατο άρθρο ο Αντώνης Λιάκος,, ο Ρούμπιο στην ομιλία του στη Πνύκα αποκάλυψε ότι: “Θέλει μια Δύση χωρίς οικουμενικότητα. Μια δύση ως φυλετική ιδεολογία. Κι εδώ ακουμπά και την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, και το ιστορικό ρεύμα του φασισμού”.

Ρούμπιο: Και με την Τουρκία!

Και εμείς που κολλάμε; Είναι απλό. Χρειάζονται συμμετοχή της χώρας στην Μέση Ανατολή λόγω του πολέμου στο Ιράν; Την έχουν. Θέλουν συμμετοχή της Αθήνας για υποστήριξη της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία; Την έχουν. Και όπως είπε ο Αμερικανός υπουργός εξωτερικών, η Ελλάδα είναι «πυλώνας διασφάλισης της παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή».

Μα ως σύμμαχος, μας προστατεύουν από εχθρούς, μας λένε. Μα εμείς ένα εχθρό που μας απειλεί έχουμε, την Τουρκία. Και ποια είναι η γνώμη του Αμερικανού προέδρου για την Τουρκία του Ερντογάν; Μιλώντας πριν λίγο καιρό σε δημοσιογράφους έξω από τον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρθηκε στη σχέση του με τον Τούρκο ομόλογό του, χαρακτηρίζοντάς τον φίλο του.

«Πάντα θα μιλάω με τον Πρόεδρο Ερντογάν. Είναι φίλος μου και πάντα θα τον ικανοποιώ» (!) δήλωσε χαρακτηριστικά. Δεν είναι φίλος του ο Μητσοτάκης; Οι υπάλληλοι ποτέ δεν είναι φίλοι των αφεντικών. Και η Κίμπερλι αυτό εννοούσε. Ένα τηλεφώνημα αρκεί και περισσεύει για να παραιτηθεί ο Έλληνας πρωθυπουργός και να πέσει η κυβέρνηση.

Θυμάστε τι είπε ο Μακρόν στην τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα, όταν έκλεισε τη συμφωνία για νέες πωλήσεις γαλλικών οπλικών συστημάτων; Δήλωσε παρουσία του Μητσοτάκη ότι: «Αν η κυριαρχία σας απειλείται, θα είμαστε εδώ για εσάς»! Αυτός ο πλασιέ λοιπόν, πήγε και στην Τουρκία, όπου ανακοίνωσε ότι θα πουλήσει τους αντιαεροπορικούς πυραύλους Meteor που τους δοκίμασαν και απέναντι στα Rafale που αγοράζουμε. Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας! Κιχ δεν βγάλαμε.

Και τώρα μένει να δούμε αν και πότε θα φτάσει το καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από την Κρήτη στην Κύπρο. Αν τελικά δεχτούν οι Τούρκοι να δώσουν άδεια και τι θα απαιτήσουν ως αντάλλαγμα για να υποχωρήσουν. Ο κ. Ρούμπιο πάντως, προτίμησε να μην απαντήσει για ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας, όπως η γεώτρηση της Exxon Mobil, οι έρευνες νότια της Κρήτης και τα έργα ηλεκτρικής διασύνδεσης με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ. Είπε όμως ότι «το θέμα της πόντιση του καλωδίου είναι ευαίσθητο». Δεν είναι κατάλληλη στιγμή να θυμώσει ο Ταγίπ Ερντογάν, εξέχων φίλος του Τραμπ.

Και για να κατανοήσουμε τις διαφορές χώρας και αποικίας, η Τουρκία προσκλήθηκε και πήρε μέρος στην τελευταία σύνοδο των BRICS, αντίπαλο οικονομικό δέος απέναντι στη Δύση, ενώ ο Ερντογάν τηλεφώνησε πριν λίγες μέρες στον Πούτιν για ευχές στα 74α γενέθλιά του και με την ευκαιρία συζήτησαν τα κρίσιμα θέματα για το Ουκρανικό και τους πλόες στη Μαύρη Θάλασσα

Η Κέιτι Ζακαράϊα εμφανίζεται συχνά στα πλατό των δικτύων Fox News και Newsmax, τα οποία παρακολουθούν πολύ οι συντηρητικοί Αμερικανοί. Η Κάρολιν Λέβιτ είχε παραιτηθεί για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της -ή αυτό τουλάχιστον επικαλέσθηκε-, ωστόσο πλέον θα γίνει σχολιάστρια στο Fox News.

Η Ζαχαρία ανήκει επίσης στη συντηρητική οργάνωση Fix California, η οποία ιδρύθηκε από τον Ρίτσαρντ Γκρενέλ, στενό συνεργάτη του Τραμπ. Είναι πτυχιούχος Νομικής και έζησε στην Κίνα μεταξύ των ετών 2011 και 2013, όπου εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο. Είναι παντρεμένη και έχει τέσσερα παιδιά.

/

Να το πούμε αλλιώς. Όσο ο κοσμάκης, σαν καλός χριστιανός, προστατεύει την 80ντάχρονη γριούλα από την έξωση όλα είναι στη σωστή σειρά. Το καθεστώς υποχωρεί ως εκεί που πρέπει και ο κόσμος-που δεν είναι μαχόμενος λαός-χαίρεται. Εμείς, αν δεν καταλάβουμε ότι δεν βγαίνουμε από το τούνελ ακόμα και αν ο Μητσοτάκης καεί στο πυρ το εξώτερο, ακόμα και αν ο κ. “κουτσό άλογο” σπάσει και το τρίτο πόδι, αν δεν γίνει κάποιο “ελληνικό θαύμα”, θα μας πάνε άκλαυτους και θα χορεύουν οι Τούρκοι, οι Σκοπιανοί, δρυός πεσούσης ΠΑΣ ανήρ ξυλεύεται.

Τα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, οι δηλωμένοι εχθροί, είχαν καταπιεί το θανάσιμο χάπι του Ευρωκομμουνισμού. Ο εσωτερικός εχθρός εξαλείφθηκε, αλλά οι κυρίαρχες ελίτ, ανικανοποίητες, ανακάλυψαν (πάλι και πάλι) τον αιώνιο εξωτερικό εχθρό, τη Ρωσία. Αυτήν που επάνω της έσπασαν τα μούτρα τους, όχι οι μικρούληδες Λετονοί και γείτονες, αλλά οι τρανοί Γερμανοί.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον στην Ευρώπη;

Οι Ευρωπαίοι δεν πρόσεξαν(!…) ότι οι ΗΠΑ-Τραμπ αποφεύγουν τους τσαμπουκάδες με τους Ρώσους, αντιθέτως κάνουν δουλειές μαζί τους –  όποιος ρίχνει πότε-πότε μια ματιά στη διεθνή ειδησεογραφία βλέπει και καταλαβαίνει… Δεν ήταν το new deal του Ρούσβελτ που έβγαλε την Αμερική από την οικονομική καταστροφή του 1928, αλλά η στροφή στην στρατιωτική oικονομία.

Τώρα, από την ηρωική εποχή της ανάκτησης της Ευρώπης από τους Άραβες κατακτητές, έχουμε περάσει στον παλιμπαιδισμό. Ξεπέσαμε στον κ. “Κουτσό Άλογο” για να γλιτώσουμε, λέει, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με εναλλακτική την Ζωή, ή την κυρία που τρέφεται από τις σκιές των ανθρώπων. Όταν ο αριστερός Μελανσόν χάνει, η ακροδεξιά Λεπέν εγκαθίσταται στο Μέγαρο της Δημοκρατίας και, κατά τον Νόμο, η Δημοκρατία νίκησε. Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Ποια συλλογική πολιτική των δημοκρατικών κομμάτων οδηγεί “ντουγρού” στην εχθρό της Δημοκρατίας; Αυτό το έργο δύσκολο να κρατήσει πολύ, να μου το θυμηθείτε…

Πίσω στον αστό Τρικούπη… 

«Ανθ’ ημών Γουλιμής, καληνύκτα σας» είπε ο Τρικούπης όταν έχασε τις εκλογές. Να θυμόμαστε τους νεκρούς μας γιατί χωρίς αυτούς θα μας κάνουν πολτό το μυαλό μας κάτι κυρίες, όπως μία Ιστορικός του “καλού κόσμου” που έντρομη έγραψε προχθές για τον Κολοκοτρώνη ότι ήταν «άρπαγας» ή «μέγας άρπαγας», θα σας γελάσω, ανενδοίαστο σχόλιο, αντιπαράθεση στο άγαλμα του στρατηγού που επιτάσσει: “ΕΦΙΠΠΟΣ ΧΩΡΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΩΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ”.

Αγράμματη η εν λόγω κυρία, έντρομη κι αδιάβαστη, δεν έμαθε ότι ο Καβάφης, την είχε περιγράψει επακριβώς λέγοντας ότι «ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Οι Μήδοι, τελικά, εγκαταστάθηκαν δίπλα μας. “Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του” έλεγαν οι Ρηγάδες παίζοντας τους αριστερούς, όταν πια αυτό ήταν εξυπνάδα πρώτης τάξεως… με τους αυστηρούς Κνίτες να κρατάνε σιγόντο από απέναντι.

Μόνο που έτσι μπορεί να κερδίζει την υποστήριξη ενίων ισχυρών της οικονομίας και των ΜΜΕ (αν δεν τους είχε από το ξεκίνημα), αλλά δεν κερδίζει τις ψήφους εκείνου του τμήματος της κοινωνίας που αναζητά ριζική αλλαγή και που σταδιακά αυξάνεται. Ίσως για αυτό μετά την πρώτη εκτίναξη τα ποσοστά του είναι στάσιμα. Παρά τη μετατόπιση δεν προσελκύει ευρύτερα κοινά. Το όλο project για το rebranding και το come back υπό τις συμβουλές των Γάλλων επικοινωνιολόγων δεν επιβεβαιώνεται.

Ο Τσίπρας μιλάει για ένα μικρό θαύμα που έγινε στους τέσσερις μήνες της ΕΛΑΣ, παραβλέποντας ότι δεν ξεκίνησε από μηδενική βάση, αλλά από την πλατιά δεξαμενή που κάποτε είχε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Ευνοήθηκε δε από την αψυχολόγητη συμπεριφορά του Σωκράτη Φάμελλου που λίγο έλλειψε να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και από τα στελέχη που λειτουργούσαν εναντίον του κόμματος με το οποίο εξελέγησαν. 

Η οργανωτική αδυναμία του Τσίπρα

Μέχρι στιγμής πάντως, εκτός από τα δημοσκοπικά ποσοστά έχει κολλήσει και η οργανωτική συγκρότηση της ΕΛΑΣ. Πρόσφατα είπε ότι το κόμμα θα αποκτήσει εκτός από άυλη (ψηφιακή) και φυσική υπόσταση, και οργανωτικούς πυρήνες ανά την Ελλάδα. Παράλληλα διέρρευσε για μία ακόμη φορά, από τον Ιούνιο και μετά, ότι θα πραγματοποιήσει περιοδείες σε κάθε περιφέρεια της χώρας ώστε να συναντηθεί με τους πολίτες. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις η δυστοκία στην επαφή με τον κόσμο και η οργανωτική αδυναμία αντανακλάται και στα δημοσκοπικά ποσοστά της ΕΛΑΣ.

Μέχρι στιγμής, το κόμμα λειτουργεί σαν ένα διευρυμένο γραφείο Τύπου που στέλνει στελέχη στα τηλεοπτικά παράθυρα και εκδίδει δελτία Τύπου για τα θέματα της επικαιρότητας. Καθώς αυτό δεν είναι αρκετό, αξιοποιεί την επικοινωνιακή του ικανότητα με συχνές πια παρουσίες στα ΜΜΕ προκειμένου να πετύχει νέα δημοσκοπική άνοδο. Όσο για τα στελέχη, κάποια του βγήκαν κάποια όχι.

Πάντως δεν σκέπτεται να πάει σε Συνέδριο, ώστε πέραν των άλλων να αποφύγει και τις επικρίσεις για ΙΧ κόμμα, καθώς όπως λέει, ο Μητσοτάκης μπορεί να προκηρύξει ανά πάσα στιγμή εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ μετά τον πρώτο του αιφνιδιασμό πέρασε στην αντεπίθεση. Παρομοίως την δική του αντεπίθεση ξετυλίγει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συνέρχεται σταδιακά. Ο Τσίπρας δείχνει να αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού τον ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις παρακολουθεί την Κουμουνδούρου.

Την περασμένη εβδομάδα, όταν η Ρένα Δούρου ανακοίνωσε ότι θα επισκεφθεί τους κατοίκους της Κυψέλης, ο Τσίπρας έσπευσε να την προλάβει. Την Τετάρτη η Κουμουνδούρου διέρρευσε τελεσίγραφο προς τους ανεξαρτητοποιηθέντες βουλευτές να παραδώσουν τις έδρες τους. Την Πέμπτη ο Τσίπρας έστειλε το δικό του τελεσίγραφο, δηλώνοντας ότι δεν θα δεχθεί βουλευτές που θα θελήσουν να προσχωρήσουν λίγο πριν τις εκλογές. 

Τα δημοσκοπικά μηνύματα

Ο Τσίπρας εκτιμά ότι η ΝΔ δεν έχει καμία πιθανότητα να φτάσει στην αυτοδυναμία. Μιλώντας σε δημοσιογράφους είπε: «Πιο πιθανό είναι να έχει περαιτέρω φθορά, η ακρίβεια που ζούμε είναι πρωτοφανής. Η ΕΛΑΣ έχει δημιουργήσει μία νέα πραγματικότητα, έχει ταράξει τα νερά, σε κάποιες δημοσκοπήσεις φτάνει το 20% σε κάποιες άλλες το 17-18%».

Προφανώς μετρά την εκτίμηση ψήφου, αφού στην πρόθεση κινείται γύρω στο 15%. Ωστόσο είναι αισιόδοξος, καθώς περιμένει νέα ανοδική καμπύλη λόγω της εκστρατείας της ΕΛΑΣ στην κοινωνία. Για το ΠΑΣΟΚ πάντως θεωρεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση εκτίναξης. Επιπλέον υπολογίζει ότι στις εκλογές η ΕΛΑΣ θα πάρει πάνω από 17%. Ένα 20% των πολιτών, λέει, αποφασίζει τελευταία στιγμή, πάνω απ’ την κάλπη. Βέβαια κάπως έτσι υπολόγιζε και το 2023 και έπεσε στο 20%. Βάζει σαν στόχο το ακροατήριο του καναπέ και θεωρεί ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια για εισροές από αριστερά, που σημαίνει μείωση του ΠΑΣΟΚ και εκμηδένιση των μικρών κόμματων στο αριστερό φάσμα. 

Χωρίς δυναμική ανόδου

Πάντως δυναμική ανόδου επί του παρόντος δεν καταγράφεται. Η προγραμματική του μετατόπιση προς το Κέντρο με την ευθυγράμμιση σε κρίσιμα σημεία με την νεοφιλελεύθερη πολιτική Μητσοτάκη (δημοσιονομικό πλαίσιο και μεσοπρόθεσμο, ιδιωτικά ΑΕΙ, 13η σύνταξη, εξωτερική πολιτική) δεν φαίνεται να διευρύνει το κοινό του.

Συνολικά ο Τσίπρας εξακολουθεί να απευθύνεται στο αριστερό ακροατήριο, κάνοντας δεξιά μετατόπιση. Έτσι όμως περισσότερο συντηρητικοποιεί και υπό μία έννοια παραπλανά ένα θετικά διακείμενο ακροατήριο που τον ακολούθησε στο νέο του εγχείρημα, παρά το ριζοσπαστικοποιεί. Εκτός εάν θεωρηθεί ριζοσπαστική πολιτική η φορολογία του 1% που κόλλησε στις θυρίδες. 

Για τις μετεκλογικές εξελίξεις ο Τσίπρας δεν βλέπει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με Μητσοτάκη αρχηγό. Από την άλλη δεν αποκλείει το ενδεχόμενο για ένα σχήμα που θα περιλαμβάνει τη ΝΔ υπό τον Δένδια, το κόμμα Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ – όλο ή μέρος.  Ο Τσίπρας εμφανίζεται με αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία και με αταραξία “βουδιστή μοναχού” απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.

Αν και διατείνεται ότι στόχος του είναι η διακυβέρνηση, περισσότερο θέλει να κατοχυρώσει ότι θα είναι ο άλλος πόλος του συστήματος, (απέναντι σε μία κυβέρνηση ΝΔ-Σαμαρά-ΠΑΣΟΚ) και αξιωματική αντιπολίτευση, με προοπτική διεκδίκησης της εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές.