Μην τους πιστεύεις ρε Κούλη μου! Να πιστεύεις τις άλλες δημοσκοπήσεις που ψήνουν οι δικοί σου για να τις σερβίρουν στο πόπολο! Αυτές να πιστεύεις για να ανεβαίνει το ηθικό σου!

Ναι αυτές που σου δίνουν πάνω από 30%! Και είναι και αχάριστοι! Με τόσα μπικικίνια που τσεπώνουν θα έπρεπε να σε δείχνουν άντε όχι 40%, αλλά τέλος πάντων να το… προσεγγίζεις!

Και συ ρε πρωθυπουργάρα μου, τι το ήθελες αυτό το καταραμένο 25%; Είναι σόλoικο τη μια μέρα να λες γεμάτος αυτοπεποίθηση ότι πας για 40% και την άλλη να βάζεις τον πήχη στο… 25%!

Έπρεπε να τον βάλεις στο 35% για να πούνε όλοι ότι ο Κυριάκος κάπως τα έχει κανονίσει με την κάλπη και έχει στο τσεπάκι του… τρίτη θητεία και μάλιστα με αυτοδυναμία!

Όχι τίποτα άλλο, για να μη νομίζουν οι Σαμαράδες και οι Ανδρουλάκηδες πως θα σου θέσουν όρο να αποστερηθείς την πολυαγαπημένη σου καρέκλα στο Μαξίμου!

Ξέρω τι σκέφτεσαι τώρα που με διαβάζεις! Πως να το πω το ρημάδι το 35% ρε Κόμπρα, όταν οι μυστικές έρευνες με δείχνουν κάτω από 25%;

Και καλά εκεί, λίγο κάτω από 25%, αλλά όταν αυτός ο σαδιστής ο Μεσσήνιος, που μου ψήνει τόσο καιρό το ψάρι στα χείλη, ανακοινώσει το κόμμα του με βλέπω να κυνηγάω το 20%! Ποιος εγώ, ο Μητσοτάκης ο Β’, με τα δυο 40 plus!

Νόμιζα ότι με το 25% θα τρομάξω και θα κινητοποιήσω όσους έχουν καταπιεί το “Μητσοτάκης ή χάος”, αλλά το μόνο που κατάφερα είναι να σπείρω ηττοπάθεια!

Το χειρότερο, όμως, είναι άλλο. Με άκουσαν οι επίδοξοι διάδοχοι και αμέσως οι μπαγάσηδες έπιασαν δουλειά! Τους έχω ικανούς να πουν στους δικούς τους να ψηφίσουν Σαμαρά για να πέσω κάτω από 25% και να ανοίξει ο δρόμος γι’ αυτούς!

Δεν ξέρουν, όμως, με ποιον έχουνε μπλέξει! Δεν θα ‘μουνα Μητσοτάκης, αν δεν είχα κρυμμένο άσσο στο μανίκι! Μη με ρωτάτε περισσότερα! Κι αν δεν αντέχετε, ρωτήστε τον… Δρυμιώτη! Κάτι ξέρει αυτός από τα παλιά!

Η εξέγερση εκτείνεται στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, αλλά και σε άλλες χώρες, από την στιγμή που οι συνέπειες του πολέμου στο Ιράν διευρύνονται, υποχρεώνοντας σε αναθεωρήσεις των εκτιμήσεων για τις οικονομικές τροχιές και τις ανάλογες των τιμών στις αγορές. Οι συνθήκες επιβάλλουν την εστίαση της προσοχής σε ένα πρόβλημα που παραμένει στο περιθώριο επί μία και πλέον δεκαετία και αφορά απλώς την υπερπροσφορά στις αγορές χρέους.

Το παγκόσμιο χρέος υπερβαίνει τα $365 τρισεκατομμύρια στις αρχές του 2026 και εμφανίζεται επταπλάσιο από το άθροισμα της οικονομικής απόδοσης των ΗΠΑ και της Κίνας, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοοικονομίας. Κατά συνέπεια δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός το ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Κινέζος ομόλογός του Xi Jinping δίδουν πρόσφατα μία παράσταση συνεργασίας στην αμερικανική πρωτεύουσα, χωρίς όμως ουσιαστικό περιεχόμενο.

Ο οικονομολόγος της Union Bancaire Privée Carlos Casanova, θεωρεί πως «η διάσκεψη των δύο προέδρων καταλήγει στην επέκταση επί ένα δίμηνο της εμπορικής εκεχειρίας ΗΠΑ-Κίνας, χωρίς όμως άλλα σημαντικά αποτελέσματα. Η συνάντηση εστιάζεται κυρίως στην διαχείριση των διμερών εντάσεων, τον ανταγωνισμό στην Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ), τον έλεγχο των ημιαγωγών, τις κινεζικές επενδύσεις στις ΗΠΑ και στο χρόνιο ζήτημα της Ταϊβάν». Ενώ πάντως οι δύο πρόεδροι συσκέπτονται, οι αγορές ομολόγων εκπέμπουν σήματα συναγερμού για το χαοτικό παγκόσμιο περιβάλλον που πρόκειται να αντιμετωπίσουν οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, προς τα τέλη του 2026.

Σύμφωνα με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της deVere Group Nigel Green, «κάθε μεγάλη ομολογιακή αγορά υπερθερμαίνεται ταυτόχρονα και όσοι επενδυτές έχουν λάβει θέσεις αναμένοντας έναν παγκόσμιο κύκλο Πιστωτικής Επέκτασης (QE), αντιλαμβάνονται πλέον πως παγιδεύονται»

Σήματα συναγερμού για τα επιτόκια

Η Ιαπωνία εκπέμπει το πρώτο σήμα συναγερμού, όταν το επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου για πρώτη φορά μετά από μία τριακονταετία διασπά το επικίνδυνο ψυχολογικά όριο του 3%. Ακολουθούν τα αμερικανικά, όπου την αποκαλούμενη “Μαύρη Τετάρτη” στην λήξη του Σεπτεμβρίου, τα επιτόκια του δεκαετούς διασπούν ανοδικά μετά από μία εικοσαετία το επίφοβο όριο του 5%, ενώ τα επιτόκια των τριακονταετών αναρριχώνται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 22 ετών.

Στην Ευρώπη η απόδοση του γαλλικού δεκαετούς ομολόγου διασπά ανοδικά το 4,8%, επαναφέροντας μνήμες της περιόδου μετά την μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 20008. Στην Ιταλία οι ανάλογες αποδόσεις κινούνται προς το 4,7%, στην Ελλάδα προς το 4,5% και στην Γερμανία το επιτόκιο του τριακονταετούς υπερβαίνει το 3,85% και του δεκαετούς το 3,65%, στα υψηλότερα επίπεδα από το 2011.

Ο οικονομολόγος της Capital Economics που ειδικεύεται στις αναδυόμενες αγορές, John Higgins, παρατηρεί πως ορισμένοι αντιμετωπίζουν το όριο του 5% του αμερικανικού δεκαετούς με την ιδιότητα ενός δυνητικού επιπέδου κατάρρευσης, και αν και ο ίδιος δεν πείθεται για τις συνέπειες του συγκεκριμένου ορίου, επισημαίνει ότι οι υψηλότερες αποδόσεις απειλούν την χρηματοοικονομική βιωσιμότητα των ΗΠΑ και την αγορά των μετοχών.

Η οικονομολόγος Megan Horneman, της Verdence Capital, προειδοποιεί ότι η καμπύλη της τροχιάς των αποδόσεων των ομοσπονδιακών τίτλων, μετατρέπεται σε καταιγίδα για τις επενδύσεις υψηλού κινδύνου, οπότε δυνητικά θέτει τις συνθήκες “για μεγάλη αναταραχή στις αγορές μετοχών στα τέλη του έτους. Όταν εκδηλώνονται βίαιες κινήσεις στην αγορά των τίτλων, τότε οι ρωγμές καταλήγουν σε θραύσεις”.

Πάντως δεν εμφανίζονται όλοι σοβαρά θορυβημένοι και το τμήμα Διαχείρισης Παγκόσμιου Πλούτου (Global Wealth Management) της UBS εξακολουθεί να ευνοεί την ανοδική τάση των τιμών των μετοχών, παρά την αύξηση των ανατρεπτικών μεταβολών λόγω των πληθωριστικών πιέσεων, των γεωπολιτικών ανατροπών και της φοβίας για την φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ).

Όμως τον περασμένο Ιούλιο το ίδιο τμήμα, όταν η τιμή του χρυσού υποχωρεί προς τις $4.000 ανά ουγγιά, προβλέπει περαιτέρω πτώση της τιμής κατά 20%, για να διαψευσθεί παταγωδώς. Σε άλλη κατεύθυνση η Bank of America αυξάνει την πρόβλεψή της για τα επιτόκια του αμερικανικού διετούς ομολόγου πέραν του ορίου του 5% προς τα τέλη του έτους, δεδομένο που έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στον τομέα των πιστώσεων στην αμερικανική οικονομία των $32 τρισεκατομμυρίων.

Επισημάνσεις οργανισμών

Η κατάσταση εξελίσσεται δυστυχώς χειρότερα σε σχέση με την εικόνα που ανακλάται από τα μεγέθη και ο οικονομολόγος του Ινστιτούτου Διεθνούς Χρηματοοικονομίας (Institute of International Finance-IIF), Emre Tiftik, παρατηρεί πως η αύξηση των πληθωριστικών πιέσεων υποστηρίζει την επιβράδυνση της ανόδου των δεικτών χρέους προς ΑΕΠ, αλλά συγκαλύπτει τα υποκείμενα ευάλωτα σημεία. Όμως, όπως τονίζει «με τις τιμές αναφοράς στα επιτόκια να αυξάνονται, το κόστος δανεισμού απογειώνεται, όταν από την άλλη πλευρά οι δομικές πιέσεις από τις δαπάνες του τομέα της δημόσιας υγείας και των ασφαλιστικών ταμείων παραμένουν ανεξέλεγκτες χωρίς να αντιμετωπίζονται».

Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις των χωρών με ώριμες αγορές υποχρεούνται να καταβάλλουν για την εξυπηρέτηση του χρέους ποσά μεγαλύτερα από όσα ο κόσμος επενδύει στην Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ), στην άμυνα ή στην ενεργειακή μετάβαση. Όπως επισημαίνει ο Tiftik «το βασικό ερώτημα αφορά το τι έχει την δυνατότητα να προκαλέσει ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην ζήτηση αμερικανικών δολαρίων.

Κατά την διάρκεια του προηγούμενου έτους διάφορα επεισόδια προκαλούν τις αποκαλούμενες συναλλαγές υποτιμητικών τάσεων, αλλά οι αμερικανικές μετοχές εξακολουθούν να συγκεντρώνουν την ζήτηση σε πείσμα του γεγονότος ότι οι συνθήκες εξελίσσονται σε περισσότερο ευμετάβλητες, εντείνοντας τις κερδοσκοπικές τάσεις. Από την στιγμή που οι εναλλακτικές αγορές δεν διαθέτουν ανάλογο συγκρίσιμο βάθος και ρευστότητα, η κατάσταση κρίνεται φυσιολογική, αλλά οι δομικές πιέσεις που συμπεριλαμβάνουν το δυσβάστακτο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, προβάλλουν απειλητικά στον ορίζοντα, οπότε οι διακυμάνσεις της αγοράς θα πυροδοτήσουν με μεγαλύτερη συχνότητα απότομες και αιφνίδιες μεταβολές τιμών».

Καμπανάκι από οικονομολόγους

Ο βασικός οικονομολόγος του Brookings Institute, Robin Brooks, επισημαίνει πως οι αποδόσεις των ομολόγων του δημοσίου “εκτινάσσονται απότομα, προκαλώντας μεγάλες ανησυχίες”. Παρατηρεί πως οι κεντρικές τράπεζες ακολουθούν την κίνηση της καμπύλης και παραθέτει το παράδειγμα της τελευταίας εβδομάδας του Σεπτεμβρίου, όταν “η απότομη άνοδος των επιτοκίων των ομολόγων έρχεται από το χρονικά μικρότερο διάστημα ωρίμανσής τους, από το διετές και διαχέεται σε ολόκληρο το φάσμα ωρίμανσης των τίτλων”. Η κίνηση επηρεάζει διαδοχικά τα πενταετή, τα δεκαετή, τα δεκαπενταετή, τα εικοσαετή και τα τριακονταετή, αναθερμαίνοντας τις φοβίες για τις πληθωριστικές πιέσεις.

Αναμφίβολα οι υπερχρεωμένες χώρες της Δύσης εμφανίζονται εξαιρετικά ευάλωτες με “την εξαίρεση στον κανόνα, όπου οι μακροπρόθεσμες αποδόσεις παραμένουν αγκυροβολημένες στα χαρτοφυλάκια να παύει να ισχύει για την Βρετανία, την Γαλλία, την Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία”, εξηγεί ο Brooks. Επισημαίνει μάλιστα ότι στην περίπτωση της Γαλλίας οι αποδόσεις κινούνται με μεγαλύτερη ταχύτητα ανοδικά σε σχέση με τις ΗΠΑ, που υποφέρουν από ένα δανειακό βάρος της τάξης των σχεδόν $41 τρισεκατομμυρίων.

Η γενική κατάσταση υποχρεώνει την επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) Kristalina Georgieva να επισημάνει πως “κρίνεται σχεδόν αδύνατον να τονισθεί με επίταση το πόσον ζωτικό αποδεικνύεται να μειωθεί το χρέος και να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στην χρηματοοικονομική ενίσχυση.

Επιβάλλεται να προωθηθούν άμεσα δύο προτεραιότητες που αφορούν τις αποπληρωμές χρέους και την χρηματοοικονομική εδραίωση, όπως και να διασφαλισθεί ότι οι κεντρικές τράπεζες να εκπληρώσουν το καθήκον τους για την σταθεροποίηση των τιμών. Όμως κρίνεται και πάλι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει το απαιτούμενο θάρρος για να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα, από την στιγμή που πρόκειται για οδυνηρά πολιτικά βήματα με μεγάλο κόστος, αλλά επιβάλλεται να υλοποιηθούν”.

Το έτος καμπής

Ο Διεθνής Οργανισμός Συνεργασίας και Ανάπτυξης (OECD) καταλήγει σε ανάλογα συμπεράσματα και προτάσεις, αναμένοντας πως η άνοδος των επιτοκίων στις αγορές ομολόγων θα υποχρεώσουν τις κυβερνήσεις να ελέγξουν εξονυχιστικά τις δαπάνες, να ενισχύσουν την παραγωγικότητα και να συγκεντρώσουν έσοδα. Ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Stanford University, Hanno Lustig, προβάλλει το γεγονός ότι μετά το 2008 οι Κεντρικές Τράπεζες περιθωριοποιούν και σχεδόν αποκρύπτουν τους όγκους του μακροπρόθεσμου δανεισμού που πραγματικά επωμίζονται οι κυβερνήσεις.

Στην δεκαετία που ακολουθεί την κατάρρευση της Lehman Brothers, κεντρικές τράπεζες, όπως η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ECB), η Τράπεζα Αγγλίας, η Κεντρική Τράπεζα Ιαπωνίας και άλλες, απορροφούν τον μεγαλύτερο όγκο των εκδόσεων των τίτλων του δημοσίου, επιτρέποντας στην πραγματικότητα στις κυβερνήσεις να δανείζονται με επιτόκια χαμηλότερα από τα πραγματικά της αγοράς, τακτική που εντείνεται με την υγειονομική κρίση.

Το 2013 αποτελεί έτος καμπής, με την Κεντρική Τράπεζα Ιαπωνίας να προχωρεί σε επιθετική Πιστωτική Επέκταση (QE) ουσιαστικά καθηλώνοντας τα επιτόκια του δεκαετούς ομολόγου σχεδόν στο 0,0%, εξοντώνοντας τις δυνάμεις της αγοράς που τα ορίζουν και τοποθετώντας ένα όριο κατωφλίου για τις τιμές των τίτλων του δημοσίου. Επιστρέφοντας στο παρόν, ο γνωστός Mohamed El-Erian του ομίλου Allianz επισημαίνει πως οι αγορές αντιμετωπίζουν την τέλεια καταιγίδα.

Η συγκεκριμένη πυροδοτείται από τον πληθωρισμό, τον ρυθμό ανάπτυξης των ΗΠΑ κυρίως λόγω της καινοτόμου τεχνολογίας, τις εντάσεις της Μέσης Ανατολής, μία περισσότερο επιθετική Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) και την φοβία για την φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), με τους επενδυτές να παραμένουν αγκυροβολημένοι στα τεχνητά χαμηλά επιτόκια της εποχής που ακολουθεί την μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2008.

Η ανάλυση της Fitch 

Σε πρόσφατη ανάλυσή της η μονάδα παροχής χρηματοοικονομικών συμβουλών BMI του οίκου αξιολόγησης Fitch επισημαίνει ότι η άνοδος των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων κατά την διάρκεια των τελευταίων μηνών «επαναφέρει τις ανησυχίες για Πιστωτική Συρρίκνωση (QT) και σύσφιξη των χρηματοοικονομικών συνθηκών που τελικά πρόκειται να επιβραδύνουν την οικονομική δραστηριότητα.

Τα υψηλότερα επιτόκια που επιβάλλει η αγορά δεν συνεπάγονται αυτόματα σε περιορισμό της ρευστότητας, αλλά οπωσδήποτε οι επίμονες αυξήσεις στο κόστος των χρηματοδοτήσεων μάλλον θα εξωθήσει τις τράπεζες να αυστηροποιήσουν τα κριτήρια δανεισμού και να εμφανισθούν περισσότερο επιλεκτικές στη επέκταση των πιστώσεων σε οικογένειες και επιχειρήσεις».

Το αποτέλεσμα, όπως προειδοποιεί η BMI “εστιάζεται σε μία συστολή της διαθεσιμότητας πιστώσεων που ενισχύει την αρχική συρρίκνωση των χρηματοοικονομικών συνθηκών. Μία μείωση της προσφορά πιστώσεων συνεπάγεται έναν σημαντικό κίνδυνο οπισθοχώρησης των αναπτυγμένων οικονομιών της αγοράς”.

Η πίστωση, προσθέτει η BMI, αποδεικνύεται κομβική στην υποστήριξη δραστηριοτήτων, από την στιγμή που χρηματοδοτεί τις οικογενειακές δαπάνες και τις επενδύσεις των επιχειρήσεων, οι οποίες συνολικά καλύπτουν τον μεγαλύτερο όγκο την απόδοσης των αναπτυγμένων αγορών, φθάνοντας κατά μέσο όρο στο 74% του ΑΕΠ. «Μία ευρέων διαστάσεων συστολή των χρηματοοικονομικών συνθηκών”, συμπεραίνει η BMI, “διαθέτει την απαιτούμενη δυναμική να προκαλέσει μεγάλη επιβράδυνση στην οικονομική ανάπτυξη»…

Η υπογραφή πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026, στις εγκαταστάσεις του UNIC Athens στο Ελληνικό, από τον Δήμαρχο Ελληνικού – Αργυρούπολης, κ. Γιάννη Κωνσταντάτο, και τον Ανώτατο Εκτελεστικό Διευθυντή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, κ. Αντώνη Πολεμίτη.

Με κοινό όραμα την ανάδειξη του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης σε πρότυπο Δήμο Εκπαίδευσης, Καινοτομίας, Υγείας και Βιωσιμότητας, τα συμβαλλόμενα μέρη θέτουν τις βάσεις για μία σταθερή συνεργασία που συνδέει την ακαδημαϊκή γνώση και την επιστημονική έρευνα με τις ανάγκες και τις προοπτικές της τοπικής κοινωνίας. Το Μνημόνιο προβλέπει ένα ευρύ πεδίο κοινών δράσεων, από τη δημιουργία εκπαιδευτικών ευκαιριών και την προαγωγή της δημόσιας υγείας έως την κοινωνική προσφορά, την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιώσιμη αστική ανάπτυξη.

Ξεχωριστή θέση στη συνεργασία κατέχει η αναβάθμιση του δημόσιου χώρου, με την πρόβλεψη κοινών πρωτοβουλιών για την ανάπλαση, τη συνεχή συντήρηση και τη φροντίδα του «Γραμμικού Πάρκου Ρόζας Ιμβριώτη» και της «Πλατείας Μετρό Ελληνικού». Στο πλαίσιο αυτό, το UNIC Athens θα υποστηρίξει τις συγκεκριμένες παρεμβάσεις ως χορηγός και υποστηρικτής, συμβάλλοντας στην αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος και στη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων.

Με αφορμή την υπογραφή του Μνημονίου, ο Δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης, κ. Γιάννης Κωνσταντάτος, καλωσόρισε τους φοιτητές και το προσωπικό του Πανεπιστημίου, αναφερόμενος στη σημασία της δημιουργίας του παραρτήματος του Πανεπιστημίου Λευκωσίας με έδρα το Ελληνικό, θυμίζοντας την ιστορική φράση του Εμίλ Ζολά: «Όπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή». Όπως τόνισε «Έχω τη μεγάλη χαρά και τιμή να καλωσορίσω στην πόλη μας το UNIC Athens, την ακαδημαϊκή και ερευνητική βάση του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στην Ελλάδα, το πρώτο μη κρατικό Πανεπιστήμιο στο Ελληνικό, με προγράμματα Ιατρικής, Φαρμακευτικής, Νομικής, Ψυχολογίας, Πληροφορικής, Επιστήμης Δεδομένων, Διοίκησης Επιχειρήσεων, Λογιστικής και Διοίκησης Μάρκετινγκ, έναν σύγχρονο εκπαιδευτικό οργανισμό υψηλών προδιαγραφών, το οποίο αποτελεί για τον Δήμο μας ένα πραγματικό στολίδι, έναν ζωντανό πυρήνα έρευνας, εκπαίδευσης και καινοτομίας. Ευχαριστώ θερμά τον κ. Πολεμίτη και όλο το Διοικητικό Συμβούλιο και το προσωπικό του UNIC Athens, για την εμπιστοσύνη και την εξαιρετική συνεργασία μέχρι σήμερα για την υλοποίηση ενός τόσο σημαντικού έργου. Ευχαριστώ επίσης από καρδιάς τους φοιτητές του Πανεπιστημίου που παρευρέθηκαν στην τελετή και τους καλωσορίζω με μεγάλη χαρά στην πόλη μας. Εύχομαι καλή σταδιοδρομία και να ακολουθήσετε τα όνειρά σας, με όραμα, πίστη και προσήλωση στους στόχους σας». Η νέα γενιά, όπως ανέφερε, καλείται να οδηγήσει την Ελλάδα ακόμη ψηλότερα.

Από την πλευρά του, ο Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, κ. Αντώνης Πολεμίτης, δήλωσε: «Η αποστολή ενός σύγχρονου Πανεπιστημίου δεν περιορίζεται στην εκπαίδευση και την παραγωγή νέας γνώσης. Περιλαμβάνει και την ευθύνη να αξιοποιεί τις δυνατότητές του προς όφελος της κοινωνίας, να δημιουργεί ευκαιρίες και να συμβάλλει στην ανάπτυξη του τόπου στον οποίο δραστηριοποιείται. Η συνεργασία μας με τον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Μέσα από κοινές πρωτοβουλίες στην εκπαίδευση, την έρευνα, την υγεία και την αναβάθμιση του δημόσιου χώρου, επιδιώκουμε να φέρουμε την πανεπιστημιακή κοινότητα πιο κοντά στους πολίτες και να δημιουργήσουμε οφέλη με διάρκεια. Φιλοδοξία μας είναι το UNIC Athens να αποτελέσει ενεργό εταίρο στην αναπτυξιακή πορεία της περιοχής, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση του μέλλοντός της».

Ο Πρόεδρος του UNIC Athens, Καθ. Παναγιώτης Σκανδαλάκης, δήλωσε: «Το UNIC Athens είναι μέρος της τοπικής κοινότητας. Θέλουμε οι νέοι της περιοχής να βλέπουν στο Πανεπιστήμιό μας έναν χώρο ανοιχτό στη γνώση και στις προσδοκίες τους, ενώ επιθυμούμε οι φοιτητές μας να γνωρίσουν τον τόπο που τους υποδέχεται, να συμμετέχουν στη ζωή του και να προσφέρουν. Η συνεργασία με τον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης δίνει συγκεκριμένο πλαίσιο σε αυτή τη σχέση. Προχωρούμε με σαφείς προτεραιότητες και προσήλωση στην υλοποίηση όσων συμφωνήσαμε, με κοινή φιλοδοξία να αφήσουμε ένα ουσιαστικό αποτύπωμα για τη νέα γενιά».

Οι βασικοί άξονες της συνεργασίας

Το Μνημόνιο προβλέπει την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών στους ακόλουθους τομείς:

• Εκπαίδευση, υποτροφίες και διά βίου μάθηση: Δημιουργία προγράμματος υποτροφιών για δημότες, εκπαιδευτικές επισκέψεις και δράσεις επαγγελματικού προσανατολισμού για μαθητές, καθώς και διερεύνηση συνεργασιών για την ανάπτυξη προγραμμάτων διά βίου μάθησης, επαγγελματικής κατάρτισης και αναβάθμισης δεξιοτήτων.
• Έρευνα, καινοτομία και δημόσια υγεία: Ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών στους τομείς της βιωσιμότητας, των έξυπνων πόλεων, του ψηφιακού μετασχηματισμού και της προληπτικής ιατρικής, με στόχο την αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης προς όφελος των πολιτών, καθώς και διερεύνηση της συμμετοχής σε εθνικά και ευρωπαϊκά ερευνητικά και αναπτυξιακά προγράμματα.
• Κοινωνική προσφορά, πολιτισμός και περιβάλλον: Συνδιοργάνωση κοινωνικών, πολιτιστικών, περιβαλλοντικών και εθελοντικών δράσεων, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, της συμμετοχής των πολιτών και της βιώσιμης ανάπτυξης της τοπικής κοινωνίας.
• Αναβάθμιση δημόσιων χώρων και υποστήριξη τοπικών δράσεων: Συνεργασία για την ανάπλαση, τη συνεχή συντήρηση και τη φροντίδα του «Γραμμικού Πάρκου Ρόζας Ιμβριώτη» και της «Πλατείας Μετρό Ελληνικού», με το UNIC Athens ως χορηγό και υποστηρικτή, καθώς και υποστήριξη επιλεγμένων κοινωνικών, κοινωφελών και αθλητικών πρωτοβουλιών του Δήμου.
• Κοινή αξιοποίηση εγκαταστάσεων και συμμετοχή φοιτητών: Δυνατότητα χρήσης επιλεγμένων πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων από τον Δήμο και πρόσβασης των φοιτητών σε δημοτικές αθλητικές υποδομές, καθώς και διερεύνηση ευκαιριών πρακτικής άσκησης και ενεργού συμμετοχής τους σε δράσεις και έργα του Δήμου.
• Ανάπτυξη της παρουσίας του UNIC Athens στην περιοχή: Υποστήριξη της υφιστάμενης και μελλοντικής ανάπτυξης του UNIC Athens στην ευρύτερη περιοχή του Ελληνικού, με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της εκπαιδευτικής, ερευνητικής και καινοτομικής δραστηριότητας και την ανάδειξη της περιοχής σε διεθνή κόμβο εκπαίδευσης, καινοτομίας και γνώσης.

Το Μνημόνιο Συνεργασίας έχει διάρκεια τριών (3) ετών από την ημερομηνία υπογραφής του, θεσπίζοντας ένα σταθερό πλαίσιο συνεργασίας που φιλοδοξεί να δημιουργήσει διαρκή οφέλη για την τοπική και την ακαδημαϊκή κοινότητα.

^{Περισσότερες Πληροφορίες}

^{Σχετικά με το UNIC Athens}

^{Το UNIC Athens προσφέρει προγράμματα σπουδών στους τομείς της Ιατρικής, της Νομικής, της Φαρμακευτικής, της Ψυχολογίας, της Διοίκησης Επιχειρήσεων, της Λογιστικής, της Διοίκησης Μάρκετινγκ, της Πληροφορικής και της Επιστήμης Δεδομένων. Λειτουργεί από το φθινόπωρο του 2025 σε ένα ειδικά σχεδιασμένο κτίριο 12.500 τ.μ., το οποίο διαθέτει πιστοποίηση LEED Gold και σύγχρονες υποδομές για τη διδασκαλία και την έρευνα με ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα των επιστημών ζωής και υγείας, καθώς και στην ανάπτυξη κλινικών δεξιοτήτων. Το UNIC Athens είναι το μοναδικό πανεπιστήμιο που θα λειτουργήσει εντός του The Ellinikon, του μεγαλύτερου έργου αστικής ανάπλασης στην Ευρώπη. Η πανεπιστημιούπολη θα επεκταθεί σε επιπρόσθετα 150.000 τ.μ. κτιριακών υποδομών για διδακτικούς και ερευνητικούς σκοπούς, καθώς και για φοιτητικές εστίες. Οι υποδομές αυτές θα ενσωματώνουν τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, ρομποτικής και ευεξίας. Η πρώτη φάση ανάπτυξης της πανεπιστημιούπολης εντός του The Ellinikon αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028.}

^{Ιστότοπος: https://www.unic.ac.cy/el/athens/}

Πράγματι, την ίδια ημέρα, η κυβέρνηση, μέσω του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, παρουσίασε πάλι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα του οκταμήνου (Ιανουαρίου-Αυγούστου 2026) του κράτους, τα οποία για την Κεντρική Κυβέρνηση (υπουργεία κλπ) έφτασαν τα 6,5 δισ. ευρώ και για τη γενική κυβέρνηση στα 9,6 δισ. ευρώ, ως «εθνικό οπλοστάσιο και απόδειξη της δημοσιονομικής σταθερότητας της χώρας», με το κυβερνητικό «αφήγημα» να τονίζει, όπως πάντα, ότι είναι αποτέλεσμα της «συνετής και χρηστής δημοσιονομικής πολιτικής και διαχείρισης» με «την ισχυρή απόδοση των φορολογικών εσόδων (ιδίως του ΦΠΑ) και στη χρήση αυτών των πόρων για τη μείωση του δημόσιου χρέους και την αντιμετώπιση εξωτερικών κρίσεων».

Τα υπερέσοδα… κάνουν κακό

Υπενθυμίζω ότι το 2019 (προεκλογικά) κατήγγελλε δριμύτατα τον Αλέξη Τσίπρα , ο οποίος, όπως έλεγε, με το «υψηλό πλεόνασμα (που ήταν σημαντικά ισχνότερο από του Κυριάκου) «πλήττει τη μεσαία τάξη»! Δυστυχώς, αυτά αναπαρήχθησαν την ίδια ημέρα και σε μερίδα του ελληνικού Τύπου, μολονότι από τον ίδιο πίνακα καταδεικνυόταν ότι πάλι το υψηλό αυτό «πλεόνασμα» είναι αποτέλεσμα της φορομπηχτικής πολιτικής και της παράβασης βασικών αρχών του Δημοσιονομικού Δικαίου και του Δημόσιου Λογιστικού, δηλαδή βασικών αρχών εκτέλεσης των κρατικών προϋπολογισμών (της καθολικότητας, της ειλικρίνειας και ακρίβειας) και, γενικώς, σε πρακτικές και τακτικές που δεν συμβάλλουν καθοριστικά στην εξυγίανσή τους.

Με βάση, λοιπόν, αυτόν, τον πίνακα του Δελτίου Μηνιαίων Στοιχείων Γενικής Κυβέρνησης, που δόθηκε στη δημοσιότητα, όπως προαναφέρθηκε, στις 7 Οκτωβρίου 2026, κατάρτισα τον παρατιθέμενο, όπου στο ένα σκέλος παρουσιάζω τα «τις μεταξωτές κορδέλες» και στο άλλο (με σχόλια επί της νέας «δημιουργικής και φορομπηχτικής λογιστικής») ότι είναι «φύκια». Οι κυριότερες διαπιστώσεις που προκύπτουν από την εξέταση των στοιχείων και των δύο σκελών του πίνακα είναι οι ακόλουθες:

Πρώτον, αν εφαρμοζόταν συνετή και χρηστή δημοσιονομική πολιτική και οι βασικές αρχές εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού και τον Αύγουστο καθώς και οι σχετικές Οδηγίες της Ευρωπαϊκές Ένωσης και οι δεσμεύσεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας Ενισχυμένης Εποπτείας (εξακολουθούν να υπάρχουν και μετά τις 20 Αυγούστου 2018) το ισοζύγιο (πλεόνασμα» θα ήταν μόνο 800 εκατ. ευρώ αντί του εμφανιζόμενου 6,6 δισ. ευρώ, για τους λόγους που αναλυτικά αποτυπώνονται στον παρατιθέμενο πίνακα.

Δεύτερον, τα υπερέσοδα (και κυρίως από ΦΠΑ) δεν είναι αποτέλεσμα «χρηστής και συνετής δημοσιονομικής διαχείρισης», αλλά εφιαλτικής φορομπηχτικής πολιτικής, καθώς με βάση τον ονομαστική μεταβολή του ΑΕΠ (δεύτερο τρίμηνο του 2026) τα έσοδα θα έπρεπε να ήταν αυξημένα μόνο κατά 0,8 δισ. ευρώ κι όχι κατά 2,9 δισ. ευρώ. Δηλαδή, έσοδα από ΦΠΑ 1,5 δισ. ευρώ δεν δικαιολογούνται από την ανάπτυξη!

Αναντιστοιχίες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ

Τρίτον, τον ίδιο μήνα, παρά την προειδοποιητική επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συμμόρφωση της κυβέρνησης προς την κοινοτική οδηγία για πληρωμή των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων, αυτές αυξήθηκαν ακόμα περισσότερο, καθώς από 2,7 δισ. τον Ιούνιο 2026 (με βάση τον οποίο έγινε η προειδοποιητική επιστολή) τον Αύγουστο διαμορφώθηκαν στα 2,8 δισ. ευρώ. Τέταρτον, η ίδια παρατήρηση ισχύει μονίμως και για τις μη επιστροφές φόρων, που εισπράχθηκαν αχρεωστήτως και που τον Αύγουστο έφτασαν στο ένα δισ. ευρώ.

Πέμπτον, στη διαμόρφωση του θηριώδους πλεονάσματος εμφανίζονται να συμβάλλουν και οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης και οργανισμοί κοινωνικής ασφάλισης ως πλεονασματικοί κατά 545 εκατ. ευρώ και 1.603 εκατ. ευρώ αντίστοιχα, ενώ στο ίδιο δελτίο εμφανίζονται με ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις 329 εκατ .ευρώ και 733 εκατ. ευρώ αντίστοιχα, με τους τελευταίους μάλιστα να έχουν χρόνια και ζαμάνια να καταρτίζουν ισολογισμούς…

Το έργο αποκατάστασης υλοποιήθηκε από την οργάνωση Emfasis Non Profit, με τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Reale και της Υδρογείου Ασφαλιστικής. Η πρωτοβουλία έχει ιδιαίτερη σημασία για την τοπική κοινωνία, καθώς αποκαθιστά έναν χώρο που αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής. Η ριζική ανακαίνιση περιλάμβανε εκτεταμένες εργασίες επιδιόρθωσης των φθορών και αναβάθμιση των υποδομών του κτιρίου, παραδίδοντας στους κατοίκους κάθε ηλικίας ένα πλήρως λειτουργικό σημείο συνάντησης, πολιτιστικών δραστηριοτήτων και κοινωνικής ζωής για τα επόμενα χρόνια.

Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν σε θερμό κλίμα, παρουσία εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εθελοντών και κατοίκων του χωριού. Τον χώρο εγκαινίασαν ο Δήμαρχος Τρικκαίων, κ. Νίκος Σακκάς, η Γενική Διευθύντρια του Ιδρύματος Reale, κα Virginia Antonini, η Chief Communications Officer της Υδρογείου Ασφαλιστικής, κα Μαίρη Βογιατζή, ο συνιδρυτής της Emfasis Non Profit, κ. Απόστολος Βαφέας, και ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Γλίνους, κ. Κώστας Πέτρου.

Στον χαιρετισμό του, ο Δήμαρχος Τρικκαίων, κ. Νίκος Σακκάς, υπογράμμισε ότι η συνεργασία αποτελεί αναγκαία συνθήκη για να προχωρήσει μπροστά η κοινωνία, ευχαριστώντας τους φορείς υλοποίησης και υποστήριξης: «Η προσφορά σας πιάνει ήδη τόπο. Το είδα στον ενθουσιασμό του προέδρου. Το βλέπω στην τοπική κοινωνία που το συζητά. Τα παιδιά, το μέλλον μας, έχουν πλέον μια ακόμη διέξοδο». Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Γλίνους, κ. Κώστας Πέτρου, επεσήμανε πως οι σύγχρονες εγκαταστάσεις θα δώσουν ένα ισχυρό κίνητρο στους κατοίκους να συναντιούνται και να παραμείνουν στο χωριό τους, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής.

Η κα Virginia Antonini, Γενική Διευθύντρια του Reale Foundation, ανέφερε σχετικά: «Το Ίδρυμα Reale πιστεύει ακράδαντα ότι είναι σημαντικό να στηρίζει τις κοινότητες στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται ο Όμιλος. Εκφράζουμε τη βαθιά μας ικανοποίηση και χαρά για τη συμβολή μας στην αποκατάσταση του κοινοτικού χώρου του χωριού».

Η κα Μαίρη Βογιατζή, Chief Communications Officer της Υδρογείου Ασφαλιστικής, τόνισε: «Στην Υδρόγειο Ασφαλιστική και τον Όμιλο Reale θέλουμε να είμαστε δίπλα στις κοινότητες και στους ανθρώπους, εκεί που βρίσκονται και δημιουργούν. Όχι μόνο μέσα από το ασφαλιστικό μας έργο, αλλά κυρίως μέσα από πρωτοβουλίες που αφήνουν ουσιαστικό αποτύπωμα. Και το σημερινό έργο αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα».

Ο συνιδρυτής της Emfasis Non Profit, κ. Απόστολος Βαφέας, δήλωσε: «Είμαστε ιδιαίτερα συγκινημένοι και χαρούμενοι γιατί σήμερα, μετά από σκληρή προσπάθεια, υπομονή και επιμονή, και με την αγκαλιά του Reale Foundation και της Υδρογείου Ασφαλιστικής, εγκαινιάζουμε αυτόν τον χώρο και τον παραδίδουμε στο χωριό. Ευχόμαστε να γίνει τόπος συνάντησης ζωντανών ανθρώπων που κοιτούν μπροστά το μέλλον και αφήνουν πίσω τους τις καταστροφές».

Αμέσως μετά την τελετή των εγκαινίων, ο χώρος παραδόθηκε στους κατοίκους και γέμισε με παιδικές φωνές, καθώς τα παιδιά της κοινότητας τον αξιοποίησαν δημιουργικά μέσα από ζωγραφιές και χειροτεχνίες, δίνοντας το πιο αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη μέρα.

Η Υδρόγειος Ασφαλιστική και το Ίδρυμα Reale δεσμεύονται να συνεχίσουν την υλοποίηση αντίστοιχων έργων υποστήριξης, παραμένοντας σταθερά στο πλευρό των τοπικών κοινωνιών και συμβάλλοντας έμπρακτα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων.

^{Σχετικά με την Υδρόγειο Ασφαλιστική
Με πάνω από 50 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην ελληνική αγορά και με παραγωγή που το 2025 ανήλθε στα €106,4 εκατ., η Υδρόγειος Ασφαλιστική συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων εταιρειών γενικών ασφαλειών στην Ελλάδα. Από το 2024 αποτελεί μέλος του Ομίλου Reale.
Η Υδρόγειος Ασφαλιστική διαθέτει ένα σύνολο προϊόντων για την ασφάλιση του αυτοκινήτου, της κατοικίας, της επιχείρησης, της αστικής ευθύνης, της υγείας, του προσωπικού ατυχήματος, κ.α. Προσφέρει τις υπηρεσίες της σε πάνω από 400.000 ασφαλισμένους, συνεργάζεται με πάνω από 2.000 ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές και διαθέτει υποκαταστήματα και γραφεία στις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εταιρεία: www.ydrogios.gr
Σχετικά με τον Όμιλο Reale
Ο Όμιλος Reale είναι ένας διεθνής όμιλος που δραστηριοποιείται στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Χιλή και την Ελλάδα μέσω της μητρικής του εταιρείας, Società Reale Mutua di Assicurazioni—της μεγαλύτερης ιταλικής εταιρείας αμοιβαίας ασφάλισης—και των θυγατρικών του. Παρέχει λύσεις και προστασία σε περισσότερους από 4,8 εκατομμύρια πελάτες στους τομείς της ασφάλισης, της τραπεζικής, των ακινήτων και των υπηρεσιών. Με περισσότερους από 4.400 εργαζομένους σε Ιταλία, Ισπανία, Χιλή και Ελλάδα, ο Όμιλος Reale διαθέτει μία από τις υψηλότερες χρηματοοικονομικές θέσεις στην αγορά, όπως αποδεικνύεται από τον δείκτη φερεγγυότητας Solvency II 337,8% (τέλος 2025), που υπολογίζεται με το Μερικό Εσωτερικό Υπόδειγμα του Ομίλου.}

Μετά την επιβολή της χούντας των Συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967, το δικτατορικό καθεστώς (και ιδιαίτερα ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού Κωνσταντίνος Ασλανίδης) στοχοποίησε τον Μπούκοβι λόγω της ουγγρικής (κομμουνιστικής) καταγωγής του. Εξαναγκασμένος σε παραίτηση και διωγμένος, ο Μπούκοβι φεύγει κρυφά νύχτα από το ξενοδοχείο “Καστρί” που διέμενε προς το Ελληνικό (αεροδρόμιο), και εκεί πλήθος κόσμου και αγανακτισμένοι Πειραιώτες μαζεύονται για να τον αποχαιρετήσουν μέσα σε βαρύ κλίμα συγκίνησης, λύπης και οργής.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, με τη χαρακτηριστική, λιτή, βιωματική και δωρική γραφή του, δεν γράφει απλώς μια αθλητική ιστορία. Καταγράφει την ατμόσφαιρα του Πειραιά της δεκαετίας του ’60 και αποτυπώνει τη συλλογική μνήμη, το λαϊκό συναίσθημα και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων της συνοικίας. Ποιοι ήσαν αυτοί οι άνθρωποι και από που ήρθαν για να αποχαιρετήσουν τον “Πατέρα Μπούκοβι”.

Ήταν ο “Στρατός των Ατάκτων” του Πειραιά. Επρόκειτο για ανθρώπους που δεν υπήρχαν σε κανένα δημόσιο έγγραφο με το πλήρες ονοματεπώνυμό τους, παρά μόνο με τα μικρά τους ονόματα και τα παρατσούκλια που τους έδωσε ο δρόμος. Ήταν η κερκίδα του Ολυμπιακού, που γι’ αυτούς το Στάδιο Καραϊσκάκη δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία, αλλά ο μοναδικός χώρος ελευθερίας, αξιοπρέπειας και ταυτότητας απέναντι στη φτώχεια και τον αυταρχισμό της εξουσίας που σήμερα έδιωχνε τον Πατέρα τους, τον Προπονητή τους!

«Ήτανε όλοι εκεί. Οι αγαπημένοι από τα παλιά. Από την Αγία Σοφία και τα Μανιάτικα, τον Άγιο Δημήτρη, τα Ταμπούρια και την Υπαπαντή.
Αδειάσανε τα καφενεία και τα σφαιριστήρια…». «Απ’ των “Κυνηγών” το Στέκι (Αιτωλικού) ήρθε ο Τσοτσός που ταξιδεύει, ο Μαγουλάς, ο Μηνάς κι ο γαμπρός του ο Σπίγγος, ο Ψεύτης, ο Στελάκης, ο Μηνάς ο νταβατζής, οι Γεωργακαράκοι, ο Θοδωρής το Φάντασμα…» και από τα καφενεία του Τσέχα, του Μπαθρέλου, του Τσαπατσάρη,…

Ήρθανε οι παλιοί, οι “σειρές” από την 7, την 8 και τη 9… και ήσαν οι δύο χασάπηδες (που κάνανε φαντάροι στην Κορέα), ο Βαρίτης, οι Μελάδες, ο Πέτρος ο Κεφάλας, ο Μιχάλης (που τον κλάψανε όλα τα Μανιάτικα), οι δυο αδερφοί, οι Τσιριγώτες (που ‘χανε το μεγάλο μίσος με τους Κοκκινιώτες), Ο Τάκης ο Στραβός, ο Στέλιος ο Μπάσταρδος, ο Νίκος ο Τρελός, ο Γιώργης ο Κουφός, ο Γιάννης ο Πεθαμένος, ο Τάσος ο Μπόμπος, ο Μήτσος ο Φονιάς (που δεν είχε πειράξει ούτε μυρμήγκι στη ζωή του αλλά τον βγάλανε έτσι γιατί έκανε αγριεμένη φασαρία στην εξέδρα), ο Αντώνης ο Σουγιάς, ο Λευτέρης ο Κινέζος (με τα σχιστά μάτια), ο Μανώλης ο Κατσαρίδας, Τα “δεκαράκια” (τα πιτσιρίκια που τρέχανε ξωπίσω)».

“Πινακοθήκη” δεν παίζουμε!

Όλα αυτά τα ονόματα μαζί συνθέτουν τον “στρατό των ατάκτων” του Πειραιά. Η παράθεσή τους από τον Χαριτόπουλο λειτουργεί σαν ένας λαϊκός μνημονιακός κανόνας: Μνημονεύει έναν προς έναν τους ανθρώπους της βιοπάλης που δεν πέρασαν στα βιβλία της επίσημης Ιστορίας, αλλά εκείνη τη νύχτα του Δεκεμβρίου του 1967 στάθηκαν μαζί, παραμερίζοντας τις διαφορές τους, για να αποχαιρετήσουν τον Μπούκοβι.

Με λιτή, δωρική, κοφτή και βιωματική γραφή, ο Χαριτόπουλος αποφεύγει τον μελοδραματισμό. Μετατρέπει μια ποδοσφαιρική ιστορία σε ένα μνημόσυνο της λαϊκής τάξης του Πειραιά, αναδεικνύοντας το φιλότιμο, τη σιωπηλή αλληλεγγύη και την ανυπότακτη φύση των “ατάκτων” της πόλης που έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια τότε την αυταρχικότητα της χούντας. Στο καλό Διονύση, σου Χρωστάμε!

Σε πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού έχω αναφέρει αυτό το βιβλίο, μνημείο στην Ιστορία του Ολυμπιακού. Μα κανείς δεν το γνώριζε! Τι να γνωρίζουν οι Γαύροι, είναι σαν να ζητάς από της μυλωνούς τον κώλο Ορθογραφία!

Η παρατήρηση αυτή δεν αφορά μόνο τις μεγάλες δυνάμεις. Αφορά και το εσωτερικό των πολιτικών συστημάτων. Είτε πρόκειται για αριστερές, είτε για δεξιές εκδοχές εξουσίας, το κοινό χαρακτηριστικό παραμένει η προσπάθεια κατάκτησης και διατήρησης της πολιτικής ισχύος. Οι ιδεολογικές διαφορές είναι υπαρκτές, όμως συχνά υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη ελέγχου των μηχανισμών λήψης αποφάσεων στην πολιτική.

Γι’ αυτό και η επίμονη αναφορά στη λαϊκή κυριαρχία προκαλεί συχνά γέλωτα. Σε όλα τα υπάρχοντα πολιτεύματα οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε προδιαμορφωμένες κομματικές επιλογές, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα συμμετοχής στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας πολιτικής πραγματικότητας που απέχει σημαντικά από αυτή της λαϊκής κυριαρχίας.

Πολιτική αγορά

Η λαϊκή κυριαρχία δεν πρέπει να συγχέεται με την εθνική κυριαρχία. Η δεύτερη αφορά πρωτίστως τη θέση και την αυτονομία του κράτους στο διεθνές περιβάλλον, ενώ η πρώτη αφορά το ποιος ασκεί πραγματικά την εξουσία στο εσωτερικό του πολιτεύματος. Η πολιτική αγορά λειτουργεί κατά τρόπο ανάλογο με την οικονομική αγορά και υπόκειται σε παρόμοιες δυναμικές συγκέντρωσης ισχύος. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί ότι η σύγχρονη πολιτική λειτουργεί ως μια ιδιαίτερη αγορά εξουσίας, μέσα στην οποία τα κόμματα προσφέρουν πολιτικά “προϊόντα” και οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσά τους.

Η πολιτική αγορά, όπως και η οικονομική, δεν παύει να υφίσταται ακόμη και όταν η ελευθερία της περιορίζεται από ανισότητες ισχύος, πρόσβασης και επιρροής. Η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται συχνά σε ανταγωνισμό πολιτικής εμπορικότητας. Όπως στην οικονομία, έτσι και στην πολιτική, εκείνος που διαθέτει μεγαλύτερους πόρους, ισχυρότερη παρουσία και αποτελεσματικότερους μηχανισμούς προώθησης αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα, καθώς μπορεί να επηρεάζει τόσο την προσφορά όσο και τη ζήτηση πολιτικών επιλογών.

Έτσι δημιουργείται μια πολιτική υπεραξία, αντίστοιχη με εκείνη που συναντάμε στην οικονομική αγορά, η οποία απορρέει από την άνιση κατανομή πόρων, επιρροής και πρόσβασης στην εξουσία. Τα πολιτικά προϊόντα δεν προσφέρονται ποτέ σε συνθήκες πραγματικής ισότητας, αλλά ενσωματώνουν σχέσεις εξάρτησης που επηρεάζουν καθοριστικά τη διαμόρφωση της πολιτικής βούλησης.

Στο πλαίσιο αυτό, το χρήμα αποκτά καθοριστικό ρόλο. Δεν επηρεάζει μόνο την οικονομία αλλά και τη διαμόρφωση της πολιτικής ισχύος. Η πολιτική εξάρτηση, οι σχέσεις επιρροής και η διαπλοκή συμφερόντων δεν αποτελούν παρεκκλίσεις του συστήματος αλλά δομικά χαρακτηριστικά του.

Συμμετοχική δημοκρατία

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στο επίπεδο των διεθνών συμμαχιών. Κάθε χώρα διαπραγματεύεται με βάση τις δικές της προτεραιότητες. Η αρχή αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκη κατακριτέα. Αντιθέτως, σε ζητήματα εθνικής σημασίας είναι λογικό το συμφέρον της χώρας να αποτελεί βασικό κριτήριο αξιολόγησης. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι πολιτικές ηγεσίες έχουν την ικανότητα να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τα συμφέροντα των πολιτών τους και όχι απλώς τα συμφέροντα των εκάστοτε ελίτ.

Εδώ ακριβώς ανακύπτει και το ζήτημα του πολιτισμού. Πολιτισμός δεν είναι μόνο η τέχνη, τα γράμματα ή η τεχνολογία. Είναι και η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και κοινωνιών. Όταν κυριαρχεί αποκλειστικά η λογική της ισχύος και του συμφέροντος, το αποτέλεσμα δεν είναι η πρόοδος αλλά η υποχώρηση της ανθρώπινης διάστασης της πολιτικής. Η βαρβαρότητα δεν εμφανίζεται μόνο στους πολέμους. Εμφανίζεται και στην καθημερινή υποβάθμιση της δημοκρατικής συμμετοχής και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που πολλοί πολίτες αισθάνονται σύγχυση και απογοήτευση. Βλέπουν να τους αποδίδονται ευθύνες για τις πολιτικές επιλογές τους, ενώ οι ίδιες οι επιλογές προσφέρονται μέσα σε ένα περιορισμένο πλαίσιο, ελεγχόμενο σε μεγάλο βαθμό από κομματικούς μηχανισμούς, οικονομικά συμφέροντα και επικοινωνιακές στρατηγικές.

Αν υπάρχει διέξοδος από αυτή την κατάσταση, αυτή δεν μπορεί να προέλθει απλώς από την εναλλαγή προσώπων ή κομμάτων στην εξουσία. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν μπορούν να δημιουργηθούν θεσμοί πραγματικής συμμετοχής των πολιτών, που να περιορίζουν την κυριαρχία των ολιγαρχικών μηχανισμών και να επαναφέρουν τη δημοκρατία στο πραγματικό της περιεχόμενο.

Με βάση τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα, οι εκλογές από μόνες τους δεν αρκούν. Απαιτείται και μια πραγματικά ελεύθερη πολιτική αγορά, στην οποία οι πολίτες δεν θα είναι απλώς καταναλωτές πολιτικών προϊόντων αλλά συνδιαμορφωτές των ίδιων των πολιτικών επιλογών. Η προσέγγιση αυτή αναπτύσσεται αναλυτικότερα στο έργο “Δούρειος Ίππος της Δημοκρατίας” (εκδόσεις Άμμων), το οποίο τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Υπό αυτή την έννοια, η συζήτηση δεν αφορά μόνο μια επίσκεψη ξένου αξιωματούχου ούτε μόνο τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Αφορά το ίδιο το μέλλον της δημοκρατίας. Και εκεί είναι που κάθε νέα πολιτική πρωτοβουλία, κάθε προσπάθεια ανανέωσης και συμμετοχής των πολιτών, θα κριθεί τελικά: στο κατά πόσο μπορεί να μετατρέψει τον πολίτη από απλό καταναλωτή πολιτικών προϊόντων σε πραγματικό συμμέτοχο της εξουσίας.

Παρακαλώ επιβεβαιώστε τη συμμετοχή σας μέσω της παρακάτω φόρμας, για την καλύτερη οργάνωση της εκδήλωσης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Λιβύη απέστειλε στις 24 Αυγούστου 2026 ρηματική διακοίνωση προς την Αθήνα, με την οποία διαμαρτύρεται για τις σχεδιαζόμενες ελληνικές έρευνες σε θαλάσσιες περιοχές που δεν έχουν οριοθετηθεί μεταξύ των δύο χωρών. Στο ίδιο πλαίσιο, εκφράζει την αντίθεσή της στην πρόσκληση για την υποβολή προσφορών για τη διενέργεια σεισμικών ερευνών, η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 17 Αυγούστου 2026.

Η Τρίπολη υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες ενέργειες αφορούν περιοχές που θεωρεί ότι εμπίπτουν στη λιβυκή υφαλοκρηπίδα. Μάλιστα, επικαλείται τις μονομερείς θαλάσσιες διεκδικήσεις της, όπως αυτές αποτυπώθηκαν σε χάρτη που κατατέθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 27 Μαΐου 2025.

Στη διακοίνωση διατυπώνεται, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η προειδοποίηση ότι η συνέχιση των ελληνικών ενεργειών ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά την πορεία των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη παρά τις δυσκολίες και τους αργούς ρυθμούς τους.

Η ελληνική πρόσκληση αφορά τη χορήγηση αδειών για τη συλλογή σεισμικών δεδομένων μη αποκλειστικής χρήσης σε θαλάσσιες περιοχές της Δυτικής και Νότιας Ελλάδας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει οκτώ περιοχές, μεταξύ των οποίων τις ζώνες “Νότια της Κρήτης 1”, “Νότια της Κρήτης 2” και “Νοτιοδυτικά της Κρήτης”, με προβλεπόμενες σεισμικές έρευνες δύο και τριών διαστάσεων (2D και 3D).

Η ελληνική πλευρά στηρίζει τον σχεδιασμό της στον νόμο 4001/2011, ο οποίος προβλέπει τη χρήση της μέσης γραμμής ως σημείου αναφοράς για τον καθορισμό των εξωτερικών ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη.

Από την πλευρά της, η Λιβύη προβάλλει αξιώσεις που σε ορισμένα σημεία επικαλύπτονται με τις περιοχές τις οποίες εντάσσει η Ελλάδα στον ενεργειακό σχεδιασμό της. Οι διαφωνίες συνδέονται, μεταξύ άλλων, με την προσέγγιση που υιοθετεί η Τρίπολη για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών και με τη θέση της απέναντι στην επήρεια των ελληνικών νησιών.

Αντίδραση από Αθήνα

«Δεν πρόκειται για νέα Ρηματική Διακοίνωση της Λιβύης, αλλά για έγγραφο του περασμένου Αυγούστου, το οποίο επαναφέρει πάγιες θέσεις της λιβυκής πλευράς», διευκρινίζουν διπλωματικές πηγές με αφορμή σχετικά δημοσιεύματα.

Όπως αναφέρουν, «το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών έχει ήδη προχωρήσει στις δέουσες ενέργειες και έχει απαντήσει μέσω της διπλωματικής οδού, απορρίπτοντας ως ανυπόστατους τους ισχυρισμούς που προβάλλονται από τη λιβυκή πλευρά». Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι, «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, η Αθήνα εφαρμόζει τη μέση γραμμή, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο». Επισημαίνουν, μάλιστα, ότι «και η ίδια η Λιβύη έχει προκηρύξει θαλάσσια οικόπεδα με βάση τη συγκεκριμένη γραμμή».

Παράλληλα, Ελλάδα και Λιβύη συνεχίζουν τις συζητήσεις που έχουν ξεκινήσει για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των δύο χωρών. Οι διπλωματικές πηγές καθιστούν σαφές ότι η διεξαγωγή του διμερούς διαλόγου δεν συνεπάγεται ούτε αναστολή της άσκησης των νόμιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας ούτε αποδοχή μονομερών διεκδικήσεων.

Το παράτυπο μνημόνιο Άγκυρας και Τρίπολης 

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης, καθώς αποτελεί τη βάση σημαντικού μέρους των θαλάσσιων αξιώσεων που προβάλλουν η Τουρκία και η Λιβύη. Η Αθήνα απορρίπτει τις συγκεκριμένες διεκδικήσεις, υποστηρίζοντας ότι παραβλέπουν τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες.

Η αντιπαράθεση δεν περιορίζεται, επομένως, στο ζήτημα των ερευνών υδρογονανθράκων, αλλά συνδέεται άμεσα με τις ευρύτερες διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση θαλάσσιων περιοχών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ενεργειακή διάσταση προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο στις διπλωματικές ισορροπίες, καθώς η προοπτική αξιοποίησης κοιτασμάτων αυξάνει τη σημασία των περιοχών που διεκδικούνται από τις δύο πλευρές.

Νέα δεδομένα στην Ανατολική Λιβύη

Την ίδια ώρα, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Λιβύη. Η ανακοίνωση της αποχώρησης του Αγκίλα Σάλεχ από την προεδρία της Βουλής, έπειτα από περίπου 12 χρόνια, και η αντικατάστασή του από πολιτικό που συνδέεται με το περιβάλλον του Σαντάμ Χαφτάρ δημιουργούν νέα δεδομένα.

Ο Σάλεχ είχε αντιταχθεί στο παρελθόν στην υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου και διατηρούσε διαύλους επικοινωνίας με την ελληνική πλευρά. Η αποχώρησή του επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα εάν θα υπάρξει αλλαγή στάσης στη λιβυκή Βουλή ως προς την πιθανή επικύρωση του μνημονίου.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα άλλαζε αυτομάτως τα δεδομένα στις θαλάσσιες διεκδικήσεις, θα μπορούσε ωστόσο να προσδώσει διαφορετικό πολιτικό βάρος στη συμφωνία και να επηρεάσει τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, η πορεία των ερευνών νότια της Κρήτης, οι αντιδράσεις της Τρίπολης και οι εσωτερικές ισορροπίες στη Λιβύη αποτελούν παράγοντες που αναμένεται να επηρεάσουν το επόμενο διάστημα τις ελληνολιβυκές σχέσεις.

Παρέμβαση Μανιάτη

Την εξέταση επιβολής στοχευμένων ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά των υπευθύνων για τις νέες προκλήσεις της Λιβύης ζητά από την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάγια Κάλας, με γραπτή ερώτησή του, ο Αντιπρόεδρος της Ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης.

Ο Γ. Μανιάτης ζητά από την Κάγια Κάλας να εξετάσει την εισήγηση στοχευμένων κυρώσεων σε βάρος φυσικών ή νομικών προσώπων που ευθύνονται για ενέργειες αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, καθώς και να θέσει το ζήτημα στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, προκειμένου η Ευρωπαϊκή Ένωση να περάσει από τις διακηρύξεις σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.

«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει επανειλημμένα διακηρύξει ότι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, αντιβαίνει στο Δίκαιο της Θάλασσας και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για τρίτα κράτη. Η συνεχιζόμενη αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εγείρει ζήτημα έμπρακτης εφαρμογής της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής», αναφέρει.

Ελληνική Λύση για την πρόκληση της Τρίπολης

“Η Ελληνική Λύση από το 2020 καλούσε την κυβέρνηση να καταγγείλει την παράνομη, πραξικοπηματική «κυβέρνηση» της Λιβύης ή οποία υποστηρίζεται από Τούρκους και μισθοφόρους ισλαμιστές τρομοκράτες. Αντ’ αυτού, η ΝΔ (με την ανοχή Ανδρουλάκη και Τσίπρα) τη «νομιμοποίησε» με επίσημες επισκέψεις παρά τις αντιδράσεις μας και σήμερα αυτοί οι λαθραίοι ισλαμιστές αμφισβητούν την ελληνική εθνική κυριαρχία”, αναφέρει το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου.

Η Αίγυπτος για την Τριμερή της Μέκκας

Την ίδια στιγμή, σε μία άλλη ανησυχητική εξέλιξη, το ενδεχόμενο προσχώρησης στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, την οποία υπέγραψαν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν, εξετάζει σοβαρά η Αίγυπτος, σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας, Μπαντρ Αμπντελάτι.

Σε δηλώσεις του στο Bloomberg, στην Μπανγκόκ, όπου βρίσκεται για τις ετήσιες συνεδριάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), ο Αμπντελάτι αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο παροχής στρατιωτικής υποστήριξης προς τη Σαουδική Αραβία, μετά τις επιθέσεις των Χούθι της Υεμένης, οι οποίοι υποστηρίζονται από το Ιράν. «Ό,τι κι αν ζητήσουν οι Σαουδάραβες, φυσικά και θα ανταποκριθούμε. Παρέχουμε κάθε είδους υποστήριξη, χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε, παράλληλα, ότι το Κάιρο διατηρεί στενές σχέσεις και με τις τρεις χώρες που συμμετέχουν στη συμφωνία, επιβεβαιώνοντας ότι εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο προσχώρησης.

Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, η Σαουδική Αραβία είχε αντιταχθεί στην ένταξη της Αιγύπτου στην αμυντική συμφωνία που υπέγραψε με την Τουρκία και το Πακιστάν, παρά την πίεση της Άγκυρας για τη συμμετοχή και του Καΐρου. Το δε Σύμφωνο επικρίνεται, καθώς δεν αποτέλεσε “ασπίδα προστασίας” στο βασίλειο έναντι των επιθέσεων των ανταρτών Χούθι της Υεμένης.

Εμείς όμως –για να μην φεύγω και από το θέμα μου– απόψε τρώμε στης Εκάτης, στην Εκάλη βέβαια, όπου θα είναι επίσημη προσκεκλημένη και η Κίμπερλι. Μία από εμάς θα έλεγα, που έφτασαν λίγες μόνο ημέρες παραμονής στη χώρα μας για να γίνει σαν κι εμάς. Tale quale. Και βέβαια εννοώ όλους εμάς που αποτελούμε την ραχοκοκαλιά, την ελίτ και την μεγαλοαστική τάξη αυτής της χώρας. Την πολιτική, οικονομική και κοινωνική της ηγεσία.

Όλοι εμείς δηλαδή που δεν έχουμε ενδοιασμούς, δεν διαθέτουμε αξιοπρέπεια και που είμαστε έτοιμοι να προσκυνήσουμε, αν οσμιστούμε κομπίνα και κέρδος, κάθε κατουρημένη ποδιά, να συναστραφούμε κάθε αλήτη της πολιτικής και κάθε αγράμματο, πλην νεόπλουτο σκουπίδι, τον μελλοντικό χορηγό των μεγάλων, καλλιτεχνικών γεγονότων, χρησιμοποιώντας την τέχνη σαν αξιοθρήνητο άλλοθι. Σαν την γνωστή συναυλία για παράδειγμα. Αλλά και την κάθε Belle de jour που όμως σχετίζεται με “ισχυρούς” παράγοντες του χρηματιστηρίου και ενδιατρίβει στη Μύκονο.

Αρκεί μόνο να αισθανθούμε ότι είμαστε in και ότι μετέχουμε κάπως στο παιχνίδι. Κι ότι θα εξασφαλίσουμε την επόμενη, χαριστική ανάθεση η οποία, πού ξέρετε, μπορεί να κλειστεί απόψε, μεταξύ σαμπάνιας και ανάλαφρης διάθεσης, στης Εκάτης, της Θεάς της Νύχτας και του Σκότους βέβαια. Πού αλλού; Αφού έτσι παίζεται το παιχνίδι! Ένα παιχνίδι πάντα με σημαδεμένες τράπουλες που από πάρα πολύ παλιά, έχει να κάνει με προδοσίες, δωσιλογισμούς, ευτέλειες, ραγιαδισμούς, ξεπουλήματα και κάθε λογής χαμέρπεια.

Η νεότερη, πολιτική μας ιστορία δηλαδή σε συσκευασία τσέπης μαζί με σύμπαντες τους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεταλλαχθεί ελάχιστα. Όμως αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, το είπαμε ήδη, και ποιοι είμαστε εμείς για να τους αμφισβητήσουμε. Την Κίμπερλι έχουμε, μ’ αυτή θα πορευτούμε. Κι αν της αρέσουν τα σκυλιά και τα σκυλάδικα, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ούτε και λόγο, για να αντιταχθούμε στην αισθητική της Υπερδύναμης. Θα της φτιάξουμε και το ανάλογο πορτρέτο. Άλλωστε και εμείς… σκυλάδες είμαστε!

Κίμπερλι και ελληνική ελίτ

Όθεν την νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ την αγκάλιασε αμέσως και εγκάρδια η ανώτερη τάξη της χώρας γιατί είδε σ’ αυτήν κάτι από τον εαυτό της. Το ίδιο ψευτογκλάμουρ, την ίδια… γλυπτική προσώπου και σώματος, την ίδια κιτς ένδυση, την ίδια ακατάσχετη ροπή στα σκυλάδικα αλλά και την υψηλή τέχνη. Και αν o Biden αρεσκόταν να προσφωνείται Μπαϊντενόπουλος ή Μπαϊντενάκης, η Κίμπερλι άνετα μπορεί να ακούει στο Γκιλφόιγλου ή το Γκιλφοϊλάτου.

Όταν οι Έλληνες γλείφουν, γλείφουν με την ψυχή τους. Κανονικά βέβαια αν υπήρχε αστική τάξη, ή, έστω, σοβαρό πολιτικό σύστημα, ή, τέλος πάντων, στοιχειώδης εθνική αξιοπρέπεια, έπρεπε η κυρία αυτή να ήταν persona non grata μετά από τις απαράδεκτες, τηλεοπτικές της δηλώσεις περί τεμπελχανάδων Ελλήνων που λερώνουν το χαλί (sic) σαν κοπρόσκυλα κτλ.

Όμως η χώρα έχει βυθιστεί στον πιο βαθύ μιθριδατισμό και είναι έτοιμη να απορρίψει και το τελευταίο φύλλο συκής και εξηλιθίωσης. Αρκεί να έχει ένα νεύμα από το αφεντικό της Washington ή από τον προσωπικό του θίασο ώστε να εξασφαλίσει για λίγο ακόμα την ανοχή του Ερντογάν και την υπόσχεση ότι δεν θα υπάρξει άμεσα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Μόνο αυτό. Και για να επιτευχθεί αυτός, ο… “εθνικός” στόχος, δώσαμε εκτός της Πνύκας, και 3,5 δισ. στον κύριο Ρούμπιο.

Για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο και να μην χτυπήσει στις τρεις τα ξημερώματα το γνωστό τηλέφωνο! Επειδή περί αυτού πρόκειται. Όλοι αυτοί οι εθνοπατέρες το μόνο που κάνουν είναι να κερδίζουν πολιτικό χρόνο επιβίωσης. Έστω και αν έτσι υπογράφουν την μελλοντική καταδίκη της χώρας. Η Aimilia Voulvouli έγραψε τα εξής πικρά όσο και εύστοχα στα κοινωνικά δίκτυα:

«Το σκάνδαλο Guilfoyle δεν επιβεβαιώνει απλώς τις εντυπώσεις που εξαρχής δημιουργούσε η Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, μια φιγούρα επιδεικτικής χλιδής, αμφίβολης αισθητικής που υποκαθιστά την ουσία και την καλλιέργεια με το θέαμα, αλλά επίσης αναδεικνύει την αισθητική, την κουλτούρα και το αξιακό σύμπαν της ελληνικής αστικής τάξης. Αυτής που χτίζει ουρανοξύστες πάνω στην ακτογραμμή, συνωστίζεται στα ιατρεία της Καρνεάδου, συγχέει τον πλούτο με την καλλιέργεια και την επίδειξη με την κοινωνική καταξίωση. Μιας αστικής τάξης που δεν αρκείται στο να κάνει τις “δουλίτσες” της, αλλά διεκδικεί και το πολιτισμικό κύρος που θεωρεί ότι της αναλογεί. Αυτό δίπλα σε κάθε ενσάρκωση της εξουσίας, όσο κενή, σάπια, διεφθαρμένη κι αν είναι αυτή. Είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν στο πρόσωπό της το δικό τους ιδεώδες κοινωνικής καταξίωσης. Μια αστική τάξη που χαρακτηρίζεται από ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου…»

Προσυπογράφω!

ΥΓ. Μόλις χτες ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν είναι ικανοποιημένος από την πρώην νύφη του και ότι εξετάζει σοβαρά την αποπομπή της. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος, πολιτικά υπεύθυνος, σε οποιαδήποτε μέρος της Γης, θα είχε ήδη υποβάλει την παραίτηση του. Από αξιοπρέπεια. Αλλά δεν βαριέστε… Ποιος πολιτικός παραιτείται στην Ελλάδα;