Παράλληλα, νέες παραγγελίες για συστήματα παρακολούθησης ξηράς και θαλάσσης αξίας αρκετών εκατομμυρίων ευρώ ήρθαν στον Όμιλο μέσω της ΚΑΠΠΑ (εταιρία 100% ελεγχόμενη από τη THEON).

Το υπόλοιπο των νέων παραγγελιών αφορούν διάφορα φορητά συστήματα. Με την έναρξη του Δ’ τριμήνου του 2026, παρατηρείται η προτεραιοποίηση προμήθειας εξοπλισμού χερσαίων δυνάμεων, όπως αναμενόταν από τη Διοίκηση, ήδη από τις αρχές του έτους, με την εταιρεία να επιλέγεται για ευάριθμες αναθέσεις.

Οι νέες αυτές παραγγελίες ενισχύουν περαιτέρω την ηγετική θέση της THEON στον τομέα των συστημάτων για τον στρατιώτη νέας γενιάς. Κατά τις προβλέψεις της εταιρείας, περαιτέρω επιτάχυνση αναμένεται κατά το Δ’ τρίμηνο του 2026 και στις αρχές του 2027.

Ο Philippe Mennicken, Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος και Business Development Director της THEON, δήλωσε:

«Διαπιστώνουμε με ικανοποίηση ότι διαμορφώνονται ισχυρές προοπτικές σε όλους τους τομείς δραστηριότητάς μας για το Δ’ τρίμηνο του 2026 και το Α’ τρίμηνο του 2027. Πέρα από αυτή την πρώτη σειρά νέων παραγγελιών, η THEON έχει επιλεγεί για επιπλέον παραγγελίες συνολικής αξίας αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, συμπεριλαμβανομένων δικαιωμάτων αγοράς, οι οποίες βρίσκονται σε διαδικασία οριστικής επιβεβαίωσης και αναμένεται να οριστικοποιηθούν το αργότερο έως το Α’ τρίμηνο του 2027. Παρ’ όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να τηρούμε συντηρητική στάση στις εκτιμήσεις μας.

Τέλος, είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι που ο συντονισμός μεταξύ των ομάδων Business Development και Έρευνας & Ανάπτυξης επιταχύνεται ήδη σε όλους τους σχετικούς τομείς, όσον αφορά στα σταθεροποιημένα συστήματα (gimbals) και στα συστήματα αεράμυνας, στο πλαίσιο των επενδύσεων που ανακοινώθηκαν πρόσφατα. Η πλήρης επιχειρησιακή συγχώνευση θα μπορέσει να ξεκινήσει μετά τη λήψη των απαιτούμενων κανονιστικών εγκρίσεων. Η THEON έχει ήδη ξεκινήσει να προσφέρει διεθνώς ένα ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο ηλεκτροοπτικών συστημάτων».

^{Σχετικά με τη THEON GROUP
O όμιλος THEON GROUP αναπτύσσει και παράγει πρωτοποριακά συστήματα νυχτερινής όρασης και θερμικής απεικόνισης για εφαρμογές άμυνας και ασφάλειας με παγκόσμιο αποτύπωμα. Ο όμιλος ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1997 από την Ελλάδα, και σήμερα έχει ηγετικό ρόλο στον κλάδο χάρη στη διεθνή του παρουσία, μέσω θυγατρικών και εγκαταστάσεων παραγωγής στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Γερμανία, τις χώρες της Βαλτικής, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις χώρες του Κόλπου, την Ελβετία, τη Δανία, το Βέλγιο, τη Σιγκαπούρη και τη Ν. Κορέα. Το THEON GROUP έχει διαθέσει περισσότερα από 300.000 συστήματα στις Ένοπλες και Ειδικές Δυνάμεις σε 73 χώρες σε όλο τον κόσμο, 26 εκ των οποίων είναι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Η THEON INTERNATIONAL PLC είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο EURONEXT του Άμστερνταμ (AMS: THEON), από το Φεβρουάριο του 2024. www.theon.com}

Μόνο που έτσι μπορεί να κερδίζει την υποστήριξη ενίων ισχυρών της οικονομίας και των ΜΜΕ (αν δεν τους είχε από το ξεκίνημα), αλλά δεν κερδίζει τις ψήφους εκείνου του τμήματος της κοινωνίας που αναζητά ριζική αλλαγή και που σταδιακά αυξάνεται. Ίσως για αυτό μετά την πρώτη εκτίναξη τα ποσοστά του είναι στάσιμα. Παρά τη μετατόπιση δεν προσελκύει ευρύτερα κοινά. Το όλο project για το rebranding και το come back υπό τις συμβουλές των Γάλλων επικοινωνιολόγων δεν επιβεβαιώνεται.

Ο Τσίπρας μιλάει για ένα μικρό θαύμα που έγινε στους τέσσερις μήνες της ΕΛΑΣ, παραβλέποντας ότι δεν ξεκίνησε από μηδενική βάση, αλλά από την πλατιά δεξαμενή που κάποτε είχε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Ευνοήθηκε δε από την αψυχολόγητη συμπεριφορά του Σωκράτη Φάμελλου που λίγο έλλειψε να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και από τα στελέχη που λειτουργούσαν εναντίον του κόμματος με το οποίο εξελέγησαν. 

Η οργανωτική αδυναμία του Τσίπρα

Μέχρι στιγμής πάντως εκτός από τα δημοσκοπικά ποσοστά έχει κολλήσει και η οργανωτική συγκρότηση της ΕΛΑΣ. Πρόσφατα είπε ότι το κόμμα θα αποκτήσει εκτός από άυλη (ψηφιακή) και φυσική υπόσταση, με οργανωτικούς πυρήνες ανά την Ελλάδα. Παράλληλα διέρρευσε για μία ακόμη φορά, από τον Ιούνιο και μετά, ότι θα πραγματοποιήσει περιοδείες σε κάθε περιφέρεια της χώρας ώστε να συναντηθεί με τους πολίτες. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις η δυστοκία στην επαφή με τον κόσμο, και η οργανωτική αδυναμία αντανακλάται και στα δημοσκοπικά ποσοστά της ΕΛΑΣ.

Μέχρι στιγμής το κόμμα λειτουργεί σαν ένα διευρυμένο γραφείο Τύπου που στέλνει στελέχη στα τηλεοπτικά παράθυρα και εκδίδει δελτία Τύπου για τα θέματα της επικαιρότητας. Καθώς αυτό δεν είναι αρκετό, αξιοποιεί την επικοινωνιακή του ικανότητα με συχνές πια παρουσίες στα ΜΜΕ προκειμένου να πετύχει νέα δημοσκοπική άνοδο. Όσο για τα στελέχη, κάποια του βγήκαν κάποια όχι.

Πάντως δεν σκέπτεται να πάει σε Συνέδριο, ώστε πέραν των άλλων να αποφύγει και τις επικρίσεις για ΙΧ κόμμα, καθώς όπως λέει, ο Μητσοτάκης μπορεί να προκηρύξει ανά πάσα στιγμή εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ μετά τον πρώτο του αιφνιδιασμό πέρασε στην αντεπίθεση. Παρομοίως την δική του αντεπίθεση ξετυλίγει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συνέρχεται σταδιακά. Ο Τσίπρας δείχνει να αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού τον ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις παρακολουθεί την Κουμουνδούρου.

Την περασμένη εβδομάδα όταν η Ρένα Δούρου ανακοίνωσε ότι θα επισκεφθεί τους κατοίκους της Κυψέλης, ο Τσίπρας έσπευσε να την προλάβει. Τετάρτη η Κουμουνδούρου διέρρευσε τελεσίγραφο προς τους ανεξαρτητοποιηθέντες βουλευτές να παραδώσουν τις έδρες τους. Πέμπτη ο Τσίπρας έστειλε το δικό του τελεσίγραφο δηλώνοντας ότι δεν θα δεχθεί βουλευτές που θα θελήσουν να προσχωρήσουν λίγο πριν τις εκλογές. 

Τα δημοσκοπικά μηνύματα

Ο Τσίπρας εκτιμά ότι η ΝΔ δεν έχει καμία πιθανότητα να φτάσει στην αυτοδυναμία. Μιλώντας σε δημοσιογράφους είπε: «Πιο πιθανό είναι να έχει περαιτέρω φθορά, η ακρίβεια που ζούμε είναι πρωτοφανής. Η ΕΛΑΣ έχει δημιουργήσει μία νέα πραγματικότητα, έχει ταράξει τα νερά, σε κάποιες δημοσκοπήσεις φτάνει το 20% σε κάποιες άλλες το 17-18%».

Προφανώς μετρά την εκτίμηση ψήφου, αφού στην πρόθεση κινείται γύρω στο 15%. Ωστόσο είναι αισιόδοξος, καθώς περιμένει νέα ανοδική καμπύλη λόγω της εκστρατείας της ΕΛΑΣ στην κοινωνία. Για το ΠΑΣΟΚ πάντως θεωρεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση εκτίναξης. Επιπλέον υπολογίζει ότι στις εκλογές η ΕΛΑΣ θα πάρει πάνω από 17%. Ένα 20% των πολιτών, λέει, αποφασίζει τελευταία στιγμή, πάνω απ’ την κάλπη. Βέβαια κάπως έτσι υπολόγιζε και το 2023 και έπεσε στο 20%. Βάζει σαν στόχο το ακροατήριο του καναπέ και θεωρεί ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια για εισροές από αριστερά, που σημαίνει μείωση του ΠΑΣΟΚ και εκμηδένιση των μικρών κόμματων στο αριστερό φάσμα. 

Χωρίς δυναμική ανόδου

Πάντως δυναμική ανόδου επί του παρόντος δεν καταγράφεται. Η προγραμματική του μετατόπιση προς τα το Κέντρο με την ευθυγράμμιση σε κρίσιμα σημεία με την νεοφιλελεύθερη πολιτική Μητσοτάκη (δημοσιονομικό πλαίσιο και μεσοπρόθεσμο, ιδιωτικά ΑΕΙ, 13η σύνταξη, εξωτερική πολιτική) δεν φαίνεται να διευρύνει το κοινό του.

Συνολικά ο Τσίπρας εξακολουθεί να απευθύνεται στο αριστερό ακροατήριο, κάνοντας δεξιά μετατόπιση. Έτσι όμως περισσότερο συντηρητικοποιεί και υπό μία έννοια παραπλανά ένα θετικά διακείμενο ακροατήριο που τον ακολούθησε στο νέο του εγχείρημα, παρά το ριζοσπαστικοποιεί. Εκτός εάν θεωρηθεί ριζοσπαστική πολιτική η φορολογία του 1% που κόλλησε στις θυρίδες. 

Για τις μετεκλογικές εξελίξεις ο Τσίπρας δεν βλέπει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με Μητσοτάκη αρχηγό. Από την άλλη δεν αποκλείει το ενδεχόμενο για ένα σχήμα που θα περιλαμβάνει τη ΝΔ υπό τον Δένδια, το κόμμα Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ – όλο ή μέρος.  Ο Τσίπρας εμφανίζεται με αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία και με αταραξία “βουδιστή μοναχού” απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.

Αν και διατείνεται ότι στόχος του είναι η διακυβέρνηση, περισσότερο θέλει να κατοχυρώσει ότι θα είναι ο άλλος πόλος του συστήματος, (απέναντι σε μία κυβέρνηση ΝΔ-Σαμαρά-ΠΑΣΟΚ) και αξιωματική αντιπολίτευση, με προοπτική διεκδίκησης της εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές. 

Από το πρώτο του βιβλίο το 1976, ο Διονύσης Χαριτόπουλος είχε εξασφαλίσει τον έπαινο των κριτικών του πνευματικού κόσμου και ιδίως των αναγνωστών, αλλά και την αδυναμία τους να τον κατηγοριοποιήσουν. Ακατάτακτος, αταξινόμητος, αυτόνομος, είναι ορισμένα απ’ τα επίθετα που τον συνοδεύουν. Δεν ανήκει σε λογοτεχνικές σχολές, ρεύματα, παρέες, και σίγουρα δεν ακολούθησε τις επιταγές της εποχής του. Ήταν μια κατηγορία μόνος του. Μια γνήσια αντικομφορμιστική ψυχή που η γραφή της σε κάθε ένα από τα 24 βιβλία του αποπνέει την απαράμιλλη γοητεία του αυθεντικού και σχεδόν πάντα βαθιά βιωματικού. Τα βιβλία που είναι η μοναδική του κληρονομιά σε όλο τον κόσμο.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος συνεργάστηκε αψεγάδιαστα με τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ από την ίδρυσή τους το 2007. Στο διάστημα αυτό εκδόθηκαν 12 τίτλοι και επανεκδόθηκαν 12, το σύνολο των προηγούμενων.

Διονύση όλοι εδώ οι άνθρωποι των εκδόσεων ΤΟΠΟΣ σε αποχαιρετούμε σαν σιωπηλός κυκλικός χορός βλέποντάς σε να χορεύεις για μια τελευταία φορά το μόνο τραγούδι που χόρευες το βυζαντινό του Τσιτσάνη «Ίσως αύριο» και κρατάμε σαν παρακαταθήκη αυτό που διάλεξες για άνοιγμα στο τελευταίο σου βιβλίο:

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους,

έξω απ’ τα Χειμερινά Ανάκτορα, ακόμη κι αν είναι χειρότεροι

απ’ τους μέσα, γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

Μια θερμή αγκαλιά στο πανάξιο παλληκάρι σου τον Κώστα και στον αδερφό σου Γιάννη.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ

Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 2026».

Ποιος ήταν ο Δ. Χαριτόπουλος

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στον Πειραιά, στις φτωχικές συνοικίες του οποίου μεγάλωσε, ενώ εργάσθηκε σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, στο λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Νωρίς εγκατέλειψε δυο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο. Εργάσθηκε στην διαφήμιση μέχρι το 1990. Υπήρξε σύζυγος της δημοσιογράφου Μαλβίνας Κάραλη. Έγραψε πολλά βιβλία μεταξύ των οποίων την ιστορική βιογραφία του ‘Αρη Βελουχιώτη «’Αρης, ο αρχηγός των ατάκτων».

Πάντως ο έρωτας και ο γάμος που έμεινε ανεξίτηλος στη μνήμη του κοινού ήταν εκείνος με την αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη. Ήταν η συνάντηση δύο εξαιρετικά ισχυρών, αντισυμβατικών και εκρηκτικών προσωπικοτήτων. Ένας έρωτας απόλυτος, γεμάτος πάθος, πνευματική επικοινωνία, αλλά και έντονες συγκρούσεις. Για τη Μαλβίνα, ο Χαριτόπουλος ήταν το απόλυτο αρσενικό, ο άνθρωπος της «μπέσας» που ενσάρκωνε τη δωρική λεβεντιά που πάντα αναζητούσε. Για εκείνον, η Μαλβίνα ήταν μια γυναίκα μοναδική, ευφυής και ασυμβίβαστη.

Η κοινή τους πορεία, γεμάτη ένταση, οδηγήθηκε τελικά στον χωρισμό, λίγο πριν η Μαλβίνα φύγει πρόωρα από τη ζωή το 2002. Παρά το τέλος του γάμου τους, η βαθιά αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός δεν έσβησαν ποτέ. Ο Χαριτόπουλος παρέμεινε στα μάτια όλων ο «τελευταίος σύντροφος» της Μαλβίνας, ένας άνθρωπος που κράτησε τις αναμνήσεις τους προστατευμένες από τα φώτα της δημοσιότητας, με την ίδια δωρική αξιοπρέπεια που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή.

Ο ίδιος, άλλωστε, πίστευε βαθιά στη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων και των μεγάλων συναισθημάτων. Όπως είχε γράψει χαρακτηριστικά για την πολυπλοκότητα των δεσμών και την οδύνη του αποχωρισμού: «Στον χωρισμό, ο ένας υποφέρει περισσότερο. Αυτός που αγαπάει. Ο άλλος έχει βρει μια λύση…».

Η Μαλβίνα Κάραλη είχε εκφράσει έναν απόλυτο, σχεδόν ισοπεδωτικό έρωτα για τον τελευταίο της σύζυγο, Διονύση Χαριτόπουλο, μέσα από τα κείμενα, τις συνεντεύξεις αλλά και τις εκατοντάδες σελίδες ερωτικών επιστολών που του άφησε (μέρος των οποίων ο συγγραφέας μετουσίωσε αργότερα στο βιβλίο του «Ο άνεμος κουβάρι»). Ήταν τόσο έντονο το δέσιμό της μαζί του, που για μεγάλο διάστημα επέμενε να υπογράφει και να συστήνεται ως Μαλβίνα Χαριτοπούλου αντί για Κάραλη, θέλοντας να δηλώσει την απόλυτη ανήκειν της στον συγγραφέα.

Οι επιστολές που έγιναν βιβλίο

Μέσα από τη στήλη της στο περιοδικό «Γυναίκα» αλλά και στα προσωπικά της σημειώματα, τον περιέγραφε ως τον μοναδικό άνδρα που κατάφερε να την υποτάξει πνευματικά και συναισθηματικά. Έγραφε για εκείνον αναγνωρίζοντας πως ο έρωτάς τους ήταν «στα ίσια», γεμάτος πάθος αλλά και συγκρούσεις.

Η γνωριμία της Μαλβίνας Κάραλη με τον Διονύση Χαριτόπουλο υπήρξε θυελλώδης και ξεκίνησε επεισοδιακά όταν εκείνη του πήρε συνέντευξη και τον δάγκωσε στη γάμπα, προκαλώντας την άμεση και ψύχραιμη αντίδρασή του. Η σχέση τους ενέπνευσε αργότερα το βιβλίο «Ο άνεμος κουβάρι» του Χαριτόπουλου, το οποίο ενσωμάτωσε αποσπάσματα από τα εκατοντάδες προσωπικά γράμματα που του άφηνε. Μετά την έκδοση του έργου, ο συγγραφέας επέλεξε να κάψει το μεγαλύτερο μέρος των πρωτότυπων επιστολών για να διαφυλάξει την ιδιωτικότητά τους.

Εφόσον υλοποιηθούν στο σύνολό τους οι ποσότητες που περιέγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος, οι παραδόσεις θα ξεπεράσουν συνολικά τα 4,8 εκατομμύρια τόνους ντίζελ. Ο Ο Τραμπ συνέδεσε ευθέως τη συμφωνία με την προσπάθεια περιορισμού του ενεργειακού κόστους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις επιπτώσεις των υψηλών τιμών του ντίζελ στον αγροτικό τομέα και τις μεταφορές.

«Χάρη στον ΠΛΗΡΗ ΕΛΕΓΧΟ μας στα Στενά του Ορμούζ και σε αυτή τη σπουδαία ανακοίνωση σχετικά με τη ρωσική ενέργεια, οι τιμές του ντίζελ για τους Αμερικανούς και, μάλιστα, για ολόκληρο τον κόσμο, θα ΜΕΙΩΘΟΥΝ, ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΑ ΡΕΚΟΡ, ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ!» έγραψε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η εξασφάλιση χαμηλότερων τιμών αποτελεί βασική προτεραιότητα της κυβέρνησής του, ιδιαίτερα για τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους και τους οδηγούς φορτηγών, οι οποίοι εξαρτώνται άμεσα από το κόστος των καυσίμων για τις δραστηριότητές τους.

Έκλεισε, δε, με μια ακόμη κατηγορηματική τοποθέτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. «Επιπλέον, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το Ιράν δεν θα διαθέτει πυρηνικό όπλο!» ανέφερε ο Τραμπ, επαναλαμβάνοντας τη θέση του ότι η Ουάσινγκτον δεν πρόκειται να επιτρέψει στο καθεστώς της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο.

Η συμφωνία έρχεται σε μια περίοδο έντονων πιέσεων στην αμερικανική αγορά καυσίμων. Σύμφωνα με το Reuters, οι τιμές του ντίζελ στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί κατά περίπου 70% από την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, φτάνοντας στα 6,28 δολάρια ανά γαλόνι. Η αμερικανική κυβέρνηση αναζητά τρόπους αποκλιμάκωσης του κόστους, ενώ απομένουν λιγότερες από τέσσερις εβδομάδες μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.

Η άρση στο ρωσικό ντίζελ 

Η κυβέρνηση Τραμπ προχώρησε την Παρασκευή στην προσωρινή άρση των κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο ντίζελ. Η αιφνιδιαστική αυτή κίνηση ήρθε καθώς δυσκολεύεται να θέσει υπό έλεγχο τις τιμές του ντίζελ, οι οποίες έχουν φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ εξαιτίας τόσο του συνεχιζόμενου πολέμου κατά του Ιράν όσο και των ουκρανικών επιθέσεων εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.

Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X ότι «εκδίδει άμεσα μια προσωρινή γενική άδεια, η οποία θα επιτρέπει την προμήθεια ρωσικού ντίζελ στην παγκόσμια αγορά». Η Μόσχα έχει περιορίσει τις εξαγωγές ντίζελ τους τελευταίους μήνες, καθώς η Ουκρανία έχει εντείνει τις επιθέσεις της εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων, συμβάλλοντας στην παγκόσμια έλλειψη του καυσίμου.

Σύμφωνα με το Politico παραμένει ασαφές πώς θα καταφέρει η Ρωσία να προμηθεύσει τις μεγάλες ποσότητες καυσίμου που υποσχέθηκε ο Τραμπ, δεδομένου ότι σημαντικό μέρος των διυλιστηρίων της βρίσκεται εκτός λειτουργίας. Ο Τραμπ έχει εκφράσει σε επικοινωνία του με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και με δημόσιες δηλώσεις του, την δυσαρέσκεια του για τα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικές ενεργειακές υποδομές, αποδίδοντας την άνοδο των τιμών ενέργειας αποκλειστικά στο Ουκρανικό και όχι στον πόλεμο που ξεκίνησε έναντι του Ιράν και στην κατάσταση στο Ορμούζ.

Κυρώσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο 

Προηγουμένως, η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε κυρώσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο την Παρασκευή, λίγες ώρες αφότου ένας από τους πρώην δικαστές του κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης , θέτοντας τις ΗΠΑ σε νέα τροχιά διπλωματικής σύγκρουσης με τους Ευρωπαίους συμμάχους.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο καταδίκασε την κίνηση ως «επίθεση στο κράτος δικαίου και στα ίδια τα θεμέλια της διεθνούς έννομης τάξης» και κάλεσε τα 125 κράτη μέλη του να αναλάβουν δράση για να την υπερασπιστούν. «Το Δικαστήριο δεν μπορεί να σταθεί μόνο του. Η μοίρα του πλέον βρίσκεται επίσης στα χέρια των κρατών που το δημιούργησαν», ανέφερε σε ανακοίνωσή του. «Δεν πρόκειται μόνο για την υπεράσπιση ενός μόνο θεσμού, αλλά για τη διαφύλαξη της διεθνούς τάξης που βασίζεται στο κράτος δικαίου. Η ιστορία θα κρίνει αυτή τη στιγμή». Την ίδια στιγμή οργή επικρατεί στο Ισραήλ για το Νόμπελ στην Ναβί Πιλάι.

Η κυβέρνηση Τραμπ είναι εδώ και καιρό εχθρική προς το δικαστήριο, το οποίο ιδρύθηκε το 2002 για τη δίωξη εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονίας , και έχει στο παρελθόν επιβάλει κυρώσεις στους εισαγγελείς και τους δικαστές του. Η κίνηση το απόγευμα της Παρασκευής θα προχωρήσει πολύ περισσότερο, τιμωρώντας ενδεχομένως εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες στο ίδιο το δικαστήριο.

«Ο πρόεδρος Τραμπ δεν θα επιτρέψει ποτέ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να ασκήσει δίωξη κατά Αμερικανών», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σε ανακοίνωσή του, όπως πρώτο ανακοίνωσε το Reuters. «Γι’ αυτό, σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν κυρώσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Θα απαγορεύσουμε τις συναλλαγές με αυτό το δικαστήριο, διακόπτοντας τους πόρους του και παραλύοντας την ικανότητά του να λειτουργεί».

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε τις κυρώσεις με αρχική περίοδο χάριτος έξι μηνών και ορισμένες άλλες εξαιρέσεις που θα επιτρέψουν ορισμένες συναλλαγές για τηλεπικοινωνίες, λογισμικό, πληρωμή συντάξεων και συναλλαγές που σχετίζονται με κρατούμενους. Ο Ρούμπιο δήλωσε ότι οι κυρώσεις έχουν δομηθεί ώστε να δώσουν στο δικαστήριο και στα κράτη μέλη του την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες των ΗΠΑ και να προσαρμοστούν εάν δεν ικανοποιηθούν αυτές οι απαιτήσεις.

Διεθνείς αντιδράσεις

Η οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία κάλεσε σήμερα τη διεθνή κοινότητα να “αντισταθεί” στις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), καταγγέλλοντας μια “υπαρξιακή επίθεση” εκ μέρους της κυβέρνησης Τραμπ.

“Οι κυρώσεις του προέδρου (Ντόναλντ) Τραμπ έχουν στόχο να απομονώσουν και τελικά να καταστρέψουν το ΔΠΔ. Αυτή η υπαρξιακή επίθεση πρέπει να σταματήσει”, δήλωσε η Έρικα Γκεβάρα Ρόσας, αξιωματούχος της Αμνηστίας σε ανακοίνωση που εκδόθηκε από τη διεθνή οργάνωση. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Ελβετίας επανέλαβε τη στήριξή της στο ΔΠΔ και απέρριψε τις κυρώσεις που ανακοίνωσαν σήμερα οι ΗΠΑ και του θεσμού αυτού. “Η Ελβετία επαναλαμβάνει την υποστήριξή της στο ΔΠΔ ως ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστικό θεσμό”, ανακοίνωσε το ελβετικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στο μήνυμά της, η Βέρνη δηλώνει ότι η Ελβετία “απορρίπτει τις κυρώσεις, τις απειλές και κάθε άλλο μέτρο που στοχεύουν στην υπονόμευση της ανεξαρτησίας του Δικαστηρίου και στην ικανότητά του να εκπληρώνει την εντολή του”. “Ως δικαστήριο που δικάζει σε τελευταίο βαθμό, το ΔΠΔ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση της ατιμωρησίας για τα πιο σοβαρά διεθνή εγκλήματα”, πρόσθεσε το υπουργείο.

Αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, η Γερμάνια, η Δανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Βρετανία, όπως και ο Καναδάς και η Ιαπωνία δήλωσαν ότι “μένουν ενωμένες” στο πλευρό στου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες καταδίκασε, μέσω του εκπροσώπου του, κυρώσεις που “καταφέρουν σοβαρό πλήγμα στη συλλογική μας δράση υπέρ της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης”. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Φόλκερ Τουρκ χαρακτήρισε επίσης “απαράδεκτες” τις κυρώσεις και υπενθύμισε ότι η Ουάσινγκτον είχε ήδη βάλει στο στόχαστρο δικαστές και αξιωματούχους του ΔΠΔ.

Τα εντάλματα κατά του Ισραήλ 

Η Ουάσινγκτον έχει καταδικάσει το ΔΠΔ για τα εντάλματα σύλληψης που εκδόθηκαν σε βάρος Ισραηλινών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, και για μια προηγούμενη έρευνα για τις ενέργειες Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν, την οποία το ΔΠΔ χαρακτηρίζει «υποτιμημένη».

«Οι κυρώσεις αποσκοπούν στην υπονόμευση του κράτους δικαίου διεθνώς και του έργου που επιτελεί ένα ανεξάρτητο δικαστικό ίδρυμα», δήλωσε στο Reuters η αναπληρώτρια εισαγγελέας του ΔΠΔ, Ναζάτ Σαμίμ Καν. «Το έργο μας θα συνεχιστεί σε όλες τις καταστάσεις, τις έρευνές μας και τις διώξεις μας».

Το ΔΠΔ έχει δημοσίως απαγγείλει κατηγορίες σε περισσότερα από 70 άτομα, συμπεριλαμβανομένων παγκόσμιων ηγετών και σημαντικών προσωπικοτήτων σε παγκόσμιες συγκρούσεις. Εκτός από τον Νετανιάχου, έχει ζητήσει τη σύλληψη προσωπικοτήτων της Χαμάς. Άλλοι που έχουν κατηγορηθεί περιλαμβάνουν τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, τον πρώην πρόεδρο του Σουδάν Ομάρ αλ-Μπασίρ και τον πρώην ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι. Οι κατηγορίες εναντίον του προέδρου της Κένυας Γουίλιαμ Ρούτο και του πρώην προέδρου της Κένυας Ουχούρου Κενυάτα αποσύρθηκαν.

Το δικαστήριο έχει λάβει ισχυρή υποστήριξη στο παρελθόν από τα κράτη μέλη του, στα οποία περιλαμβάνονται όλες οι χώρες της ΕΕ και όλα τα μέλη της συμμαχίας του ΝΑΤΟ εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία. Έχει την έδρα του στην Ολλανδία, μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Το βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε λίγες ώρες νωρίτερα στη Νοτιοαφρικανή νομικό Navi Pillay, η οποία ήταν μέλος του Τμήματος Εφέσεων του ΔΠΔ από το 2003 έως το 2008, χαρακτηρίστηκε ρητά από την επιτροπή απονομής των βραβείων ως μια χειρονομία υποστήριξης τέτοιων δικαστηρίων σε μια εποχή που «δικαστές και θεσμοί διεθνούς δικαίου δέχονται πολιτικές επιθέσεις». «Ένα διεθνές νομικό σύστημα στο οποίο οι εγκληματίες πολέμου λογοδοτούν και τα θύματα κακοποίησης απονέμονται δικαιοσύνη αποτελεί προϋπόθεση για έναν ειρηνικό κόσμο», δήλωσε η επιτροπή του βραβείου.

Οι συνέπειες από τις κυρώσεις 

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ απαγορεύουν σε όλες τις εταιρείες με έδρα τις ΗΠΑ να συνεργάζονται με έναν οργανισμό που έχει υποστεί κυρώσεις, αναγκάζοντας τις τράπεζες να κλείσουν λογαριασμούς, τις ασφαλιστικές εταιρείες να τερματίσουν την ασφαλιστική κάλυψη και τις εταιρείες λογισμικού να διακόψουν τη συνεργασία.

Η κυβέρνηση Τραμπ είχε προηγουμένως επιβάλει στοχευμένες κυρώσεις σε δικαστικούς αξιωματούχους κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, οι οποίες ανακλήθηκαν υπό τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Η Ουάσινγκτον ανακοίνωσε νέες κυρώσεις λίγες μέρες μετά την επιστροφή του Τραμπ στο αξίωμα τον Ιανουάριο του 2025.

Οι δικαστικοί αξιωματούχοι προετοιμάζονταν εδώ και μήνες για την προοπτική κυρώσεων στο ίδιο το δικαστήριο, αλλάζοντας λογισμικό της Microsoft σε άλλα ανοιχτού κώδικα και κάνοντας νέες ρυθμίσεις για τις τραπεζικές συναλλαγές και την ασφάλιση υγείας.

Ο γραμματέας του δικαστηρίου, Osvaldo Zavala Giler, κάλεσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα την ΕΕ να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει έναν λεγόμενο «μηχανισμό αποκλεισμού» που της επιτρέπει να προστατεύει τις ευρωπαϊκές χώρες από τις εξωεδαφικές επιπτώσεις των κυρώσεων.

Στη δήλωσή του, ο Ρούμπιο είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν καθυστερήσει τις κυρώσεις τους ελπίζοντας ότι το ΔΠΔ και οι χώρες που συμμετείχαν στο ιδρυτικό Καταστατικό της Ρώμης θα αντιμετώπιζαν τις ανησυχίες των ΗΠΑ, αλλά δεν το έπραξαν. «Είτε το ΔΠΔ θα τερματίσει τις απειλές του, είτε εμείς θα τερματίσουμε το ΔΠΔ. Αναμένουμε από τους συμμάχους μας, πολλοί από τους οποίους αποτελούν μέρος του ΔΠΔ και βασίζονται σε Αμερικανούς στρατιωτικούς για την υπεράσπισή τους, να χαλιναγωγήσουν το δικαστήριο», δήλωσε ο Ρούμπιο.

Ποια είναι η Ναβί Πιλάι

Η 85χρονη Ναβί Πιλάι διετέλεσε Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το 2008 ως το 2014. Επίσης ήταν η πρώτη μη λευκή δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νότιας Αφρικής και έχει υπάρξει δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) και πρόεδρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Ρουάντα. Ήταν επικεφαλής της Ανεξάρτητης Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, η οποία σε έκθεσή της τον Σεπτέμβριο του 2025 κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας.

«Το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το 2026 απονέμεται σε ένα πρόσωπο το οποίο, με εξαιρετικό θάρρος και ακεραιότητα, πρωτοστάτησε στην πορεία προς μια πιο ολοκληρωμένη παγκόσμια έννομη τάξη. Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διασφάλιση της δίωξης για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Νορβηγικής Επιτροπής.

«Ένα κοινό νήμα συνδέει το πρώιμο έργο της για την υπεράσπιση του Νέλσον Μαντέλα και άλλων που αντιστάθηκαν στο απαρτχάιντ με τη μετέπειτα θητεία της ως δικαστή σε ορισμένες από τις σημαντικότερες διεθνείς δικαστικές υποθέσεις της εποχής μας», ανέφερε η επιτροπή.

Οργή στο Ισραήλ

Το Ισραήλ καταδίκασε με σκληρότατο τρόπο τη βράβευση της αγωνίστριας για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ναβί Πιλάι με το Νόμπελ Ειρήνης, ισχυριζόμενο ότι η Νοτιοαφρικανή νομικός, διαδίδει ψευδείς ισχυρισμούς κατά του Ισραήλ.

Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, γράφει: «Αν υπήρχε βραβείο για τα ψέματα, το μίσος και τις συκοφαντίες περί “αιματηρών εγκλημάτων”, η Navi Pillay δεν θα ήταν απλώς υποψήφια. Θα ήταν το απόλυτο φαβορί». Επίσης, κατηγόρησε την Πιλάι για «πολιτικά υποκινούμενη δαιμονοποίηση του Ισραήλ» και για προώθηση αυτού που αποκάλεσε «genoLIE» (σύνθεση των λέξεων γενοκτονία και ψέμα), αναφερόμενο στους ισχυρισμούς ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.

Το Ισραήλ απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί γενοκτονίας και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξετάζει προσφυγή που κατέθεσε η Νότια Αφρική, αλλά δεν έχει εκδώσει ακόμη τελική απόφαση. Το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι η βράβευση της Πιλάι ισοδυναμεί με «αποτρόπαια εργαλειοποίηση» του Νόμπελ Ειρήνης για τη νομιμοποίηση προκαταλήψεων κατά του Ισραήλ. «Τώρα που η επιτροπή των Νόμπελ επιβράβευσε το μεγαλύτερο ψέμα του 21ου αιώνα, ο Γιόσεφ Γκέμπελς σίγουρα χειροκροτεί από την κόλαση», κατέληξε.

Ανάλογη ήταν και η ανακοίνωση του γραφείου του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος θυμίζουμε ότι είναι είναι αντιμέτωπος με ένταλμα του για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: «Η επιτροπή του βραβείου Νόμπελ έχει χάσει τον ηθικό της προσανατολισμό. Απένειμε την ύψιστη τιμή της σε μια φανατισμένη γυναίκα, η οποία οικοδόμησε την καριέρα της επινοώντας και διαδίδοντας συκοφαντίες περί “τελετουργικών φόνων” εις βάρος του μοναδικού εβραϊκού κράτους.

Το επίτευγμα για το οποίο η Ναβί Πιλάιy υπερηφανεύεται περισσότερο ήταν η νομιμοποίηση ενός διεφθαρμένου εισαγγελέα, ο οποίος κατέφυγε στα δικά της κατασκευασμένα σενάρια κατά του Ισραήλ, ελπίζοντας ότι, συμμετέχοντας στον φανατισμένο όχλο που ζητούσε “λιντσάρισμα”, θα απέφευγε την καταδίκη για βιασμό.

Ο Καρίμ Χαν —ο οποίος κατηγορήθηκε από τους ίδιους τους υπαλλήλους του στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση— χρησιμοποίησε τα ψεύδη της Πιλάι για να στήσει μια ψευδή υπόθεση κατά του Ισραήλ. Η Πιλάι παρείχε τα ψεύδη. Ο Χαν τα μετέτρεψε σε όπλο. Και τώρα, τα παραπλανημένα μέλη της Επιτροπής Νόμπελ τιμούν τη γυναίκα που διέδωσε αυτή τη δαιμονοποίηση των Εβραίων και αυτή την παρωδία δικαιοσύνης».

Οι Σοσιαλδημοκράτες κράτησαν κάποιες ισορροπίες, καθώς το μέλος τους και βουλευτής Ραλφ Στέγκνερ είπε ότι «ο Σρέντερ είναι από τους ελάχιστους πολιτικούς της Δύσης που διατηρεί ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τον Ρώσο πρόεδρο» και πρόσθεσε ότι «ο πρώην καγκελάριος πήγε εκεί ως ιδιώτης, για να αναλάβει αλυσίδα σούπερ μάρκετ, και προσκλήθηκε στα γενέθλια του Πούτιν, και αυτή η πρόσβαση θα μπορούσε να ανοίξει πόρτες. Αν η επίσκεψη αυτή βοηθήσει την υπόθεση της ειρήνης έστω και κατά ένα χιλιοστό, τότε θα είναι επιτυχημένη».

Ο Γιόχαν Οτ, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD στη Βόρεια Ρήνανία-Βεστφαλία) δήλωσε ότι «ένας πρώην καγκελάριος οφείλει να γνωρίζει τον αντίκτυπο τέτοιων εμφανίσεων. Αυτές οι φιλικές φωτογραφίες δεν βοηθούν την ειρήνη, αλλά χρησιμεύουν αποκλειστικά στη ρωσική προπαγάνδα».

Από την άλλη, ο πρόεδρος του SPD και αντικαγκελάριος χαρακτήρισε την επίσκεψη «εντελώς απαράδεκτη, τη στιγμή που η Ρωσία διεξάγει έναν βάναυσο επιθετικό πόλεμο που φέρνει ανείπωτο πόνο και με την πράξη του ο Σρέντερ δείχνει πόσο πολύ έχει πλέον απομακρυνθεί από τις θεμελιώδεις αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας».

Ο ίδιος ο Σρέντερ, που έχει αναπτύξει προσωπική φιλία με τον Πούτιν από 20ετίας περίπου, δεν έχει κάνει καμία δήλωση. Η μόνη ενημέρωση γύρω από τη συνάντηση προέρχεται αποκλειστικά από την επίσημη ανακοίνωση που εξέδωσε η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου. Σύμφωνα με αυτήν, ο Πούτιν έμαθε από τα μέσα ενημέρωσης ότι ο Σρέντερ βρισκόταν στη Μόσχα για δικούς του επαγγελματικούς λόγους και τον κάλεσε στο σπίτι του για τα γενέθλιά του. Από την πλευρά του πρώην καγκελάριου δεν έχει υπάρξει κανένα σχόλιο.

Ο Σρέντερ και το σουπερμάρκετ

Ο ηλικίας 82 ετών Σρέντερ επισκέφθηκε την Μόσχα γιατί ανέλαβε το στρατηγικό σχεδιασμό της θυγατρικής εταιρείας  της γερμανικής αλυσίδας σουπερμάρκετ Hyperglobus. Από το 2025 η ρωσική θυγατρική (με 20 καταστήματα) διαχωρίσθηκε από την γερμανική μητρική, όμως ιδιοκτήτης και της ρωσικής και της γερμανικής παραμένει ο Γερμανός επιχειρηματίας Τόμας Μπρουχ (Thomas Bruch), μέλος της οικογένειας που ίδρυσε τον γερμανικό εμπορικό κολοσσό Globus Holding στη Γερμανία ήδη από το 1828.

Παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης της είναι Γερμανός και μοιράζεται κοινούς μετόχους με τη γερμανική μητρική, η Hyperglobus είναι ρωσική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, εγγεγραμμένη στη Ρωσία, χρησιμοποιώντας το εμπορικό σήμα (brand) κατόπιν συμφωνία. Ο ιδιοκτήτης της Hyperglobus, Τόμας Μπρουχ, έχει χαρακτηρίσει τον Σρέντερ σημαντική προσθήκη στο εποπτικό συμβούλιο, επισημαίνοντας την εμπειρία του από τη Ρωσία και τη δυνατότητά του να συμβάλει στη διατήρηση ενός διαλόγου με τη χώρα.

Από την πλευρά του, ο πρώην καγκελάριος έχει υποστηρίξει ότι η διατήρηση των οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία και η συνέχιση των επενδύσεων στη χώρα παραμένουν σημαντικές, ιδιαίτερα στον τομέα της επισιτιστικής επάρκειας.

Η σχέση του Σρέντερ με τον Πούτιν

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως καγκελάριου, από το 1998 έως το 2005, ανέπτυξε στενή σχέση με τον Πούτιν, ενώ μετά την αποχώρησή του από την πολιτική ανέλαβε θέσεις σε ρωσικές ενεργειακές εταιρείες, μεταξύ άλλων στη Rosneft και στα έργα του Nord Stream.

Οι σχέσεις του με τη Μόσχα έχουν προκαλέσει αντιδράσεις στη Γερμανία, ιδιαίτερα μετά το 2022. Ο Σρέντερ αποχώρησε τότε από το διοικητικό συμβούλιο της Rosneft και εγκατέλειψε σχέδιο συμμετοχής στη διοίκηση της Gazprom, ωστόσο συνέχισε να διατηρεί δεσμούς με τη Ρωσία.

Οι ρωσικές αρχές εν τω μεταξύ, μετά τις δυτικές κυρώσεις, έχουν θέσει υπό προσωρινό κρατικό έλεγχο περιουσιακά στοιχεία αρκετών δυτικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων και η γερμανική Metro. Ο ίδιος ο Σρέντερ έχει δηλώσει ότι οι οικονομικοί δεσμοί μπορούν να λειτουργήσουν ως δίαυλος επικοινωνίας, ακόμη και σε περιόδους έντονης πολιτικής κρίσης, θέση που έχει επαναλάβει και μετά την ανάληψη του νέου του ρόλου στη ρωσική εταιρεία. Εκτιμάται ότι ο Σρέντερ δεν αναλαμβάνει επιχειρήσεις στη Ρωσία για να πλουτίσει, αλλά γιατί είναι πολιτικά υπέρ της συνέχισης των σχέσεων Ευρώπης και Ρωσίας.

Το γερμανικό Κοινοβούλιο του αφαίρεσε πάντως κρατικά προνόμια, όπως την κρατική χρηματοδότηση του πολιτικού γραφείου. Επιπλέον, το κόμμα του (SPD) κινήθηκε δικαστικά για τη διαγραφή του, αν και τελικά παρέμεινε μέλος. Η αρμόδια επιτροπή του SPD στο Αννόβερο έκρινε ότι, παρά την έντονη πολιτική κριτική που δέχεται για τη στάση του, δεν στοιχειοθετείται παραβίαση του καταστατικού του κόμματος.

Επιπλέον, σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο, η διαγραφή ενός μέλους από πολιτικό κόμμα προϋποθέτει να αποδειχθεί ότι το μέλος προκάλεσε εσκεμμένα σοβαρή ζημιά στο κόμμα, ή παραβίασε τις θεμελιώδεις αρχές του. Η επιτροπή αποφάσισε ότι η απασχόλησή του σε ρωσικές εταιρείες ενέργειας αποτελούσε προσωπική και οικονομική δραστηριότητα, η οποία δεν αρκούσε νομικά για να δικαιολογήσει μια τόσο ακραία ποινή.

Μετά την καγκελαρία

Μετά την αποχώρησή του από τη γερμανική καγκελαρία το 2005, η πορεία του Γκέρχαρντ Σρέντερ σημαδεύτηκε από την έντονη δραστηριοποίησή του στον επιχειρηματικό κόσμο, με τις περισσότερες θέσεις που ανέλαβε να είναι σε ρωσικές εταιρείες, όπως στην κοινοπραξία Nord Stream AG (ελεγχόμενης από τη ρωσική Gazprom), ενός έργου αγωγού φυσικού αέριου που ο ίδιος είχε στηρίξει θερμά όσο ήταν καγκελάριος. Αργότερα, διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ρωσικού πετρελαϊκού κολοσσού Rosneft.

Επίσης εργάστηκε ως σύμβουλος στον επενδυτικό τραπεζικό όμιλο Rothschild (στο Ευρωπαϊκό Συμβουλευτικό Σώμα), στην ελβετική εκδοτική εταιρεία Ringier, καθώς και σε κρατικά επενδυτικά κεφάλαια, όπως στην China Investment Corporation (CIC). Παράλληλα με τα εταιρικά του καθήκοντα, διατήρησε τη δικηγορική του ιδιότητα στο Ανόβερο. Αν και απομονώθηκε σε μεγάλο βαθμό από το ίδιο του το κόμμα (SPD) λόγω των ρωσικών του διασυνδέσεων, το Κρεμλίνο τον έχει προτείνει κατά καιρούς ως πιθανό Ευρωπαίο διαμεσολαβητή για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, πρόταση που απορρίφθηκε όμως από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες.

Η μάχη για τον Nord Stream ΙΙ

Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ αρνήθηκε επανειλημμένα να καταθέσει ενώπιον της ερευνητικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για το «Ίδρυμα για το Κλίμα» του Μεκλεμβούργου (Investigative Commission regarding the Mecklenburg Climate Fund). Η συγκεκριμένη επιτροπή συστάθηκε στη Γερμανία για να διερευνήσει πώς η τοπική κυβέρνηση του κρατιδίου δημιούργησε ένα αμφιλεγόμενο «περιβαλλοντικό ίδρυμα» το οποίο, στην πραγματικότητα, χρησιμοποιήθηκε για να παρακαμφθούν οι αμερικανικές κυρώσεις και να ολοκληρωθεί η κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσητού αερίου Nord Stream 2, που τον “πολεμούσαν” με πάθος οι Αμερικανοί και επί πρώτης θητείας του Τραμπ και επί Μπάιντεν.

Ο Σρέντερ αρνήθηκε να εμφανιστεί και να καταθέσει στην επιτροπή, επικαλούμενος συναισθηματική εξουθένωση (burnout). Η επιτροπή συστάθηκε από το τοπικό Κοινοβούλιο (Landtag) του γερμανικού κρατιδίου του Μεκλεμβούργου το 2022, με την πίεση των Χριστιανοδημοκρατών αλλά και τω Πράσινων και των Φιλελεύθερων.

Η διαμάχη με τις ΗΠΑ

Σκοπός της επιτροπής ήταν να ελέγξει τις ενέργειες της τοπικής κυβέρνησης συνασπισμού (όπου τότε πλειοψηφούσαν οι Σοσιαλδημοκράτες) και η οποία είχε πρωτοστατήσει στην ίδρυση του ιδρύματος το 2021 σε απόλυτη συνεννόηση με τη ρωσική Gazprom, εκτιμώντας ότι αυτό το έργο ήταν προς το συμφέρον της Γερμανίας.

Ο Τραμπ το 2019 εκβίασε με κυρώσεις την ελβετική εταιρεία που θα πόντιζε σωλήνες και καθυστέρησε το έργο κατά ένα ολόκληρο έτος – το έργο ολοκληρώθηκε το 2021. Μετά την ολοκλήρωση οι ΗΠΑ και πάλι επέβαλαν κυρώσεις σε οιαδήποτε ευρωπαϊκή εταιρεία παρείχε ασφάλιση, ή πιστοποίηση, περνώντας την υποκριτική νομοθετική πράξη Protecting Europe’s Energy Security Clarification Act, υποτίθεται για το ενεργειακό συμφέρον της Ευρώπης. Στις 23 Φεβρουαρίου η Γερμανία πάγωσε την αδειοδότηση και η κυβέρνηση Μπάιντεν επέβαλε κυρώσεις στην διαχειρίστρια εταιρία Nord Stream 2 AG, ενέργειες που χρεοκόπησαν την εταιρεία.

Ο Σρέντερ είχε έρθει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ και για το ενεργειακο ζήτημα, αλλά και για την κάθετη στάση του εναντίον του πολέμου στο Ιράκ το 2002. Ο Σρέντερ ξεκαθάρισε ότι η Γερμανία δεν θα συμμετείχε σε έναν «στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό», ακόμα κι αν αυτός είχε την έγκριση του ΟΗΕ.

Η σκληρή αντιπολεμική του ρητορική χρησιμοποιήθηκε έντονα στην προεκλογική του εκστρατεία το 2002. Αυτό βοήθησε στην επανεκλογή του, καθώς η γερμανική κοινή γνώμη ήταν συντριπτικά κατά του πολέμου. Η στάση αυτή εξόργισε τον Λευκό Οίκο. Ο Μπους ένιωσε ότι ο Σρέντερ αθέτησε προσωπικές τους δεσμεύσεις, με αποτέλεσμα οι δύο ηγέτες να διακόψουν την ουσιαστική επικοινωνία για μεγάλο διάστημα.

Ο Σρέντερ επιδίωξε να επαναπροσδιορίσει τη γερμανική εξωτερική πολιτική, υποστηρίζοντας ότι η Γερμανία είχε πλέον “ενηλικιωθεί” πολιτικά μετά την Επανένωση και έπρεπε να ενεργεί ως «μεγάλη δύναμη στην Ευρώπη». Αυτό σήμαινε ότι το Βερολίνο δεν θα ακολουθούσε τυφλά τις επιταγές των ΗΠΑ, αλλά θα έβαζε πρώτα τα δικά του συμφέροντα. Δημιούργησε μάλιστα έναν ισχυρό άξονα Παρισιού-Βερολίνου-Μόσχας (μαζί με τον Ζακ Σιράκ και τον Πούτιν) για να ισορροπήσει την αμερικανική μονομέρεια. Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι ήθελε να απομακρυνθεί η Γερμανία απο την Δύση, αλλά ο Σρέντερ απαντούσε ότι ήθελε απλά η Γερμανία να σταθεί στα πόδια της και η Ευρώπη να μην είναι υποτελής των ΗΠΑ.

Εκείνο όμως που πραγματικά πέτυχε αριστοτεχνικά ο κ. Ρούμπιο ήταν να συνδέσει, βασισμένος και εξυμνώντας την αρχαία-κλασική ιστορία, το όλο “σκηνικό” με την ηγεμονική ιδεολογία της “υπερδύναμης” που εκπροσωπεί, αλλά και με το αμερικανικό κοινό στο οποίο απευθύνονταν, ως επίδοξος νέος “πλανητάρχης” στην μετά Τραμπ, ρευστή εποχή.

Βέβαια, πριν από τον Ρούμπιο υπήρξαν και πολλοί άλλοι πολιτικοί που πραγματοποίησαν ένα ανάλογο “όνειρο στην Ακρόπολη” – αν και αυτός ήταν ένας από τους ελάχιστους που του προσφέρθηκε γενναιόδωρα η Πνύκα του Περικλή, του Θεμιστοκλή, του Δημοσθένη και τόσων άλλων ξεχωριστών προγόνων μας.

Πολιτικοί ποικίλων αποχρώσεων, ιδεολογιών και καθεστώτων που κατά τη διάρκεια επίσημων ή ιδιωτικών επισκέψεών τους στην Αθήνα ανέβηκαν στον Ιερό Βράχο, υμνώντας επίσης τον μοναδικό πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, τη δημοκρατία, την φιλοσοφία, την ελευθερία κλπ – ανάμεσά τους ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Εδουάρδος Η΄ της Βρετανίας, ο Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, ο Γιόσιπ Τίτο και τα τελευταία χρόνια ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Εμανουέλ Μακρόν, η Χίλαρι Κλίντον, ο Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ, ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς.

Όλοι τους βεβαίως “θαυμαστές” της αρχαίας Ελλάδας, αν και πάντα μέσα από το δικό τους ιδεολογικό πρίσμα, συχνά επανεφευρίσκοντας και ενίοτε εργαλειοποιώντας την αρχαία ελληνική ιστορία. Μια τέτοια ιδιαίτερη περίπτωση υπήρξε και ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ Γιόζεφ Γκέμπελς, που έγινε ο πρώτος επίσημος φιλοξενούμενος του καθεστώτος Μεταξά, ενάμιση μόλις μήνα μετά την 4η Αυγούστου του 1936.

Ο Γκέμπελς στην Ακρόπολη 

Όποιος έχει διαβάσει το προσωπικό ημερολόγιο του Γιόζεφ Γκέμπελς θα εκπλαγεί με τον τρόπο που ο ναζιστής υπουργός του Χίτλερ προσπάθησε στην πρώτη επίσκεψή του στην Ακρόπολη το 1936 (η δεύτερη έγινε το 1939) να συνδέσει το δημοκρατικό ιδεώδες που εκφράζει το μοναδικό αυτό πολιτισμικό μνημείο της Αθήνας με την ναζιστική ιδεολογία και την «φυλετική ενότητα» ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους Γερμανούς, όπως την περιέγραψε ο Χίτλερ στο “Mein Kampf”.

Βρισκόμενος ακόμη μέσα στο αεροπλάνο, καθώς πετούσε πάνω από την Ελλάδα, ο Γκέμπελς δεν έκρυψε τα “φιλελληνικά” του αισθήματα: «Μετά από 4 ώρες πτήση. Πρώτα σκόνη [!]. Και μετά, μια βύθιση σε μια αιώνια ομορφιά. Η θάλασσα, τα βουνά, ήλιος και γαλάζιος ουρανός. Εκεί προβάλλει απειλητικός ο Όλυμπος, εκεί ο Παρνασσός. Νιώθει κανείς μια τρομερή συγκίνηση. Παλιές αναμνήσεις των νεανικών χρόνων αναδύονται. Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ο ήλιος δύει υπέροχα. Πάνω από την αιώνια Ελλάδα. Είμαι σε τρομερή έξαψη. Σουρουπώνει. Αθήνα!».

Αφού αναφέρεται πολύ σύντομα στις συναντήσεις που είχε με τον Βασιλιά και τον Μεταξά , συνεχίζει στο ημερολόγιό του (22 Σεπτεμβρίου): «Και τώρα μέσα από την Αθήνα. Από πάνω ένας λαμπερός γαλάζιος ουρανός. Αττικός ήλιος. Ακρόπολη! Ένα πραγματικό κάστρο των θεών. Έτσι δεσπόζει, πανίσχυρη και επιβλητική. Το πιο μεγαλειώδες μνημείο της βόρειας (άριας) δημιουργικής δύναμης (sic!). Είμαι τόσο συγκινημένος, τόσο ανεβασμένος, τόσο απόλυτα δοσμένος σε αυτή τη μοναδική στιγμή! Θα μπορούσα να κλάψω από χαρά. Περνώντας από τον ναό του Ηφαίστου. Αυτή η αιώνια πόλη! Απερίγραπτη!».

Στις 23 Σεπτεμβρίου γράφει σχεδόν με θρησκευτικό δέος για το “λίκνο της άριας δημιουργίας”: «Μία από τις πιο όμορφες και βαθιές πρωινές στιγμές της ζωής μου. Ανέβηκα στην Ακρόπολη. Με ελάχιστο κόσμο. Και περιπλανήθηκα για ώρες σε αυτό το πιο ευγενικό μνημείο της βόρειας τέχνης. Τα Προπύλαια, ο Παρθενώνας και το Ερέχθειο. Είμαι εντελώς ζαλισμένος. Πάνω από όλα, αυτός ο καταγάλανος αττικός ουρανός.

Μια συμφωνία ομορφιάς, χρώματος, δημιουργικής δύναμης. Εκεί βρίσκεται το Θέατρο του Διονύσου, εκεί το ρωμαϊκό θέατρο. Στο Θέατρο του Διονύσου γεννήθηκε η αττική τραγωδία. Πιο κάτω, στα βάθη, βρίσκεται η Αγορά. Ο Ναός του Δία και ο Ναός του Ηφαίστου. Εδώ η ζωή, ο Θεός και η τέχνη έγιναν ένα. Η συνολική θέαση κάθε τι όμορφου και ευγενούς στην τελειότητα. Είμαι τόσο ευτυχισμένος και γεμάτος από αυτό. Ευγνώμων που υπήρξαν τόσο σπουδαίοι άνθρωποι και δημιουργοί. Είμαι χαρούμενος που μου επιτρέπεται να τα βλέπω όλα αυτά».

Θρήνος για την «αιώνια ομορφιά» 

Αφού περιγράφει πολύ σύντομα την «απερίγραπτη ατμόσφαιρα» της Αθήνας σαν «μια μαγική εικόνα χωρίς προηγούμενο», τις γερμανικές ανασκαφές στον Κεραμεικό και τα μοντέρνα κτίρια της πόλης (Βιβλιοθήκη, Ακαδημία κα) και ότι διαβάζει ξανά την ελληνική ιστορία αντλώντας «ψυχική δύναμη από τους μεγάλους ήρωές της», συνεχίζει για την βραδινή επίσκεψή του στην Ακρόπολη: «Κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος κάθομαι μόνος μου πάνω στην Ακρόπολη. Και μεθώ από το μοναδικό παιχνίδι των χρωμάτων και των φώτων.

Η ψυχή μου είναι γεμάτη από ομορφιά. Ευτυχισμένη αρχαιότητα, που ζούσε και δημιουργούσε μέσα σε αιώνια γαλήνη, χωρίς ακόμα τον Χριστιανισμό. Μόνο με βαριά καρδιά μπορώ να αποχωριστώ αυτό το μέρος εδώ πάνω. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν Γερμανοί που το είδαν αυτό και δεν μπόρεσαν ποτέ ξανά να ξεφύγουν, έμειναν εδώ και θρηνούσαν για την αιώνια ομορφιά».

Δεν παραλείπει μάλιστα να σημειώσει, επισκεπτόμενος και τον Μαραθώνα: «Η εικόνα της αρχαίας Αττικής. Τα βουνά δεσπόζουν με μια ασημένια διαύγεια. Εδώ είναι ο μεγάλος τύμβος των Αθηναίων. Εκεί εμφανίστηκαν μέσα από τα βουνά. Εκεί νίκησαν τους Πέρσες. Ρίγη ιστορίας με περιβάλλουν» – όπως ο κ Ρούμπιο, έτσι και ο Γκέμπελς αναφέρεται στους Πέρσες.

Όλος αυτός όμως ο θαυμασμός του Γκέμπελς για την αρχαιότητα δεν μπορεί να κρύψει όμως την φυλετική διάσταση στο πλαίσιο της ναζιστικής ιδεολογίας που κατέγραψε με ρατσιστική υπεροψία και απαξίωση ο Γκέμπελς στο ημερολόγιό του για τους κακόμοιρους σύγχρονους κατοίκους «μιας φτωχής χώρας».

Και για το τέλος, αφού προηγουμένως αναφέρεται στις “τουριστικές-ιδεολογικές” επισκέψεις του σε Δελφούς, Μυκήνες, Τίρυνθα, Ναύπλιο, Σπάρτη/Μυστρά και Αίγινα, γράφει για την Αθήνα: «Περίπατος στη βραδινή πόλη. Αυτή η γαλήνια, ανάλαφρη ζωή. Αυτό το άρωμα χαράς και διαύγειας. Δεν περιγράφεται. Πρέπει να το έχει νιώσει κανείς. Πόσο ευτυχισμένος θα ήταν ο Φύρερ αν ήταν μαζί μας!». 

Η παρουσία του αρχαιολάτρη “Φύρερ” επιβάλλεται!

Είναι σαφές – και από πληθώρα άλλων κειμένων – ότι για τον Γκέμπελς «η προσάρτηση της Αρχαιότητας» στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία θα προσέδιδε στον «νέο άνθρωπο» που ήθελε να δημιουργήσει ο ναζισμός, μια ταυτότητα για την οποία «δικαιούνταν να είναι υπερήφανος». Κάτι που ήταν προφανώς αλληλένδετο και «με την κατασκευή του ολοκληρωτικού ανθρώπου», υπό το πρίσμα ασφαλώς μιας φυλετικής ιστορίας σε μια “Deutschland über alles”.

Προφανώς και όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με το “μανιφέστο” του «Αμερικανού φίλου», που είχε εντελώς διαφορετικές επιδιώξεις και απευθύνονταν σε άλλο κοινό. Τελικά, φαίνεται όμως πως η Ακρόπολη, θα εμπνέει ες αεί τους πάντες, θα σηκώνει πάνω της τον «πάσα έναν», θα «επανέρχεται πολύ συχνά και θα μας στοιχειώνει» σε κάθε εποχή, όπως έγραφε ο Σίγκμουντ Φρόιντ για την δική του επίσκεψη στην Ακρόπολη (1904). Μια επίσκεψη που δημοσιεύτηκε ακριβώς την ίδια χρονιά, το 1936, όταν ο ναζισμός κυριαρχούσε στη Γερμανία και ο Γκέμπελς υμνούσε την Ακρόπολη από τη δική του, εθνικοσοσιαλιστική σκοπιά.

ΥΓ. Το 1936 ήταν επίσης που ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε το αλησμόνητο «Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει» και εξιστορούσε ένα (προφητικά) εφιαλτικό όνειρο που είδε: Ανέβαινε, λέει, στην Ακρόπολη και είδε ένα πλήθος να παρακολουθεί εκστασιασμένο ένα πλειστηριασμό του Παρθενώνα για μια… οδοντόπαστα. Μέσα στον εφιάλτη του ο ποιητής φώναζε ταραγμένος: «Είναι δαιμόνιοι … θα πελεκήσουν τις κολόνες σε σχήμα σωληναρίου της οδοντόπαστας». Προφανώς θέλοντας έτσι να δείξει την εικόνα μιας κοινωνίας που η ίδια σβήνει το παρελθόν της… για νέες “αξίες”.

Οι προσωρινά κρατούμενοι υπέρ των οποίων υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας κανονικά πρέπει να κρατούνται χωριστά εκτός αν δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες της φυλακής. Δεν προβλέπεται χωριστή κράτηση σε μοναχικά κελιά για τους επωνύμους κρατουμένους, αλλά κατ΄ εξαίρεση προβλέπεται η χωριστή κράτηση κατά τη ανέλεγκτη κρίση της διοίκησης της φυλακής, για λόγους ασφαλείας του κρατουμένου ή για την εύρυθμο λειτουργία του σωφρονιστικού καταστήματος, αλλά πολλές φορές δίνουν την εντύπωση ότι, οι λόγοι εξαίρεσης προβάλλονται προσχηματικά για να δικαιολογήσουν τη χωριστή κράτηση επωνύμου κρατουμένου με ισχυρές διασυνδέσεις.

Λέγεται ότι το μεγαλύτερο ρουσφέτι που ζητάνε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης πολιτικοί και άλλοι  παράγοντες είναι να παραμείνει ένας κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού, φήμη που επαληθεύεται εκ του ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν στις φυλακές Κορυδαλλού 603 υπεράριθμοι κρατούμενοι χωρίς όμως να έχει δημοσιοποιηθεί πόσοι και ποιοι κρατούνται σε μοναχικά κελιά.

Η κατάσταση στις φυλακές είναι ασφυκτική λόγω του υπερπληθυσμού των κρατουμένων με αποτέλεσμα κυρίως επικίνδυνοι εγκληματίες αλλοδαποί (Αλβανοί-Αφγανοί) κρατούμενοι να συμπλέκονται μεταξύ τους με τραυματισμούς και φωτιές στα κελιά, όπως συνέβη πρόσφατα στις φυλακές Δομοκού. Παρόμοια εικόνα παρουσιάζουν και τα σωφρονιστικά καταστήματα Δράμας, Αλικαρνασσού, Αυλώνας και άλλες, όπου κρατούνται περισσότεροι αλλοδαποί, που δημιουργούν και τα περισσότερα προβλήματα από τις μεταξύ τους εσωτερικές έριδες ιδίως μεταξύ των Αλβανών.

Στις φυλακές, μεταξύ των κρατουμένων λειτουργεί ένα ιδιότυπο  αρχηγικό σύστημα με την ανοχή της διεύθυνσης των φυλακών και ενδεχόμενα με συναλλαγές με κάποιους  σωφρονιστικούς υπαλλήλους και με συμπτώματα διαφθοράς, που παρά τις έρευνες δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθούν. Γενικά οι συνθήκες κράτησης στις φυλακές της χώρας μας δεν είναι ιδανικές, όπως προκύπτει από τις επανειλημμένες ακόμα και πρόσφατα καταδίκες της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ) για υπερπληθυσμό κρατουμένων και για κακές συνθήκες κράτησης. 

Φυλακές: Απραξία και φόβος

Για την επίλυση των προβλημάτων των φυλακών γίνονται συνεχώς συσκέψεις των αρμοδίων και σε επίπεδο υπουργών, αλλά τα προβλήματα χωρίς ισχυρή πολιτική παρέμβαση κατά παράκαμψη των αντιδράσεων από ισχυρές κοινωνικές ομάδες δεν θα επιλυθούν μόνο με νομοθετικές πρωτοβουλίες, αλλά απαιτείται η αξιολογική επιλογή των καταλλήλων υπαλλήλων. Η σχεδιαζόμενη μεταφορά των φυλακών στον Ασπρόπυργο, που θα ανακουφίσει κάπως το σύστημα, θα καθυστερήσει πολύ να υλοποιηθεί.

Υπάρχουν όμως κάποιες απλές λύσεις, που οι κυβερνήσεις δεν εφαρμόζουν από το φόβο πολιτικών αντιδράσεων. Ένας μεγάλος αριθμός κρατούμενων είναι αλλοδαποί που έχουν καταδικαστεί για παράνομη είσοδο στη χώρα, οι οποίοι για την ανακούφιση του σωφρονιστικού συστήματος θα μπορούσαν να κρατηθούν σε ένα απομονωμένο νησί και στη συνέχεια να απελαθούν. Με το νέο Ποινικό Κώδικα (ν. 4619/2019) εισήχθη ο θεσμός της εκτίσεως σε βαθμό πλημμελήματος ποινής με τη παροχή κοινωφελούς εργασίας, που η εφαρμογή του ανεστάλη λόγω έλλειψης της κατάλληλης υποδομής.

Στις φυλακές κρατούνται πάνω από 2000 για καταδίκες σε βαθμό πλημμελήματος, που οι ποινές θα μπορούσαν να εκτιθούν με τη παροχή κοινωφελούς εργασίας. Δεν γνωρίζω το συνολικό κόστος για το Δημόσιο του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας, μέρος του οποίου θα μπορούσε να καλυφθεί από την αύξηση του κατωτάτου ορίου εξαγοράς των ποινών, που το κατώτερο κα συνήθως επιβαλλόμενο είναι τώρα δέκα ευρώ για κάθε ημέρα φυλάκισης.

Στα “ψιλά” η απόδραση Ριτζάι

Εξαιτίας της μεγάλης συνεχούς δημοσιότητας για το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, της δικαστικής εξέλιξης και της αναφοράς στις εναλλακτικές θεραπείες, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η είδηση, ότι ο επικίνδυνος Αλβανός κακοποιός Άλτεκ Ριτζάι καταδικασμένος δις σε ισόβια κάθειρξη για δύο ανθρωποκτονίες, δύο φορές δραπέτης από τις φυλακές με ελικόπτερο μαζί με τον Παληοκώστα με εγκληματική δραστηριότητα.

Γνωστός “κάπο” των φυλακών, κατά τη διάρκεια της αδείας (16ης) από τις φυλακές ενεπλάκη σε επεισόδιο στην Ανάβυσσο, όπου έκανε χρήση πυροβόλου όπλου, που κατείχε, πυροβολώντας στον αέρα, στη συνέχεια δεν επέστρεψε στις φυλακές Δομοκού, κηρύχθηκε δραπέτης και αναζητείται με μεγάλη κινητοποίηση της Αστυνομίας για τη σύλληψη του, που η απασχόληση στη καταδίωξη προκαλεί έλλειμμα παροχής δημόσιας ασφαλείας  στους πολίτες.  

Η κοινή γνώμη απαιτεί από τη Πολιτεία απαντήσεις πως είναι δυνατόν ένας επικίνδυνος αλλοδαπός κακοποιός δισ. δραπέτης να παίρνει τόσο πολλές άδειες εξόδου από τις φυλακές με απόφαση του πειθαρχικού συμβουλίου των φυλακών και στη συνέχεια να δραπετεύει και γιατί δεν αναζητούνται ευθύνες από τα μέλη του συμβουλίου για την απόφαση τους, που προκάλεσε δημόσιο κίνδυνο και τεράστιες δαπάνες στο δημόσιο για την αναζήτηση του δραπέτη.

Φυσικά δεν υπάρχουν απαντήσεις στα ερωτήματα παρά μόνο ότι η χώρα μας είναι failed state  ή κατά Σημίτη “εδώ είναι Ελλάδα” και ότι τα θύματα δεν έχουν δικαιώματα. Η πράξη απόδειξε ότι ο αμφιλεγόμενος θεσμός χορηγίας αδειών εξόδου στους φυλακισμένους μπορεί να έχει ευεργετικά  αποτελέσματα στους περιστασιακούς παραβατικούς, ενώ στους πορωμένους εγκληματίες δίνει μόνο την ευκαιρία να δραπετεύσουν.

Στη χώρα μας δίνονται περίπου 10.000 άδειες εξόδου από τις φυλακές το χρόνο, από τους οποίους  το 3%, συνήθως σκληροί εγκληματίες δεν επιστρέφει, συνεχίζει την εγκληματική δράση και συλλαμβάνονται τυχαία, αλλά μετά πάροδο τριών ετών δικαιούνται νέας αδείας εξόδου! Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να μεταρρυθμιστεί το άρθρο 54 του Σωφρονιστικού Κώδικα με αυστηρότερες ουσιαστικές προϋποθέσεις για τη χορήγηση άδειας εξόδου και να μη δίνονται άδειες εξόδου σε αλλοδαπούς σκληρούς εγκληματίες καταδίκους με βαριές ποινές, ούτε στους δραπέτες των φυλακών και να επανέλθει το veto για τη χορήγηση αδείας εξόδου στον εισαγγελέα, που μετέχει στο πειθαρχικό συμβούλιο των φυλακών. 

Η Κομισιόν των Βρυξελλών σπεύδει να ζητήσει απ’ την γαλλική κυβέρνηση «μέτρα λιτότητας», απ’ αυτά που ξέρουμε καλά στον τόπο μας, που όμως στη Γαλλία προσκρούουν στις διαδηλώσεις της σπουδάζουσας νεολαίας, που ζητεί κι άλλα λεφτά για την Παιδεία. Η αντήχηση θα ακουστεί κι εδώ, με σύνθημα “λεφτά για εξοπλισμούς υπάρχουν, για τα νοίκια των φοιτητών όχι”…

Η κοινωνική δυσανεξία μεταφράζεται σε πολιτική αβεβαιότητα κι εδώ και στην Γαλλία αλλά γι’ άλλους λόγους – όχι για την άνοδο των επιτοκίων που απαιτούν οι villigantes των ομολόγων, ωθούμενοι από τον υψηλό πληθωρισμό (3,5%) του πετρελαίου, αλλά εκεί για τις εντάσεις που προξενεί το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες των Γερμανών βιομηχάνων – ενώ εδώ από την έλλειψη στέγης.

Η βασική αιτία της καθελκύσεως του ευρώ στην δεκαετία το 1980 ήταν η δυσφορία των Γερμανών εξαγωγέων, από τις υποτιμήσεις του γαλλικού φράγκου και της ιταλικής λιρέτας. Με την τελωνειακή ένωση και ελευθερία κυκλοφορίας των αγαθών, δεν μπορούσαν ν’ ανταγωνισθούν τα γαλλικά τυριά και ιταλικά κρασιά.

Έτσι, γεννήθηκε το εξάμβλωμα του ευρώ, με τα πολλαπλά, χωρικά επιτόκια (έναντι ενός του δολαρίου) κι αφέθηκε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η εξομάλυνση του πολυμερούς ευρώ, για το οποίο ο διάσημος διοικητής της ΕΚΤ, ο “μάγος” Μάριο Ντράγκι είχε πει, ότι «θα κάνει μπορεί για να περισώσει το ευρώ».

Η οργή από την Γαλλία, στην Ευρώπη… 

Πράγματι, κατά την πιστωτική κρίση 2010-15, ο “μάγος” φούσκωσε τον ισολογισμό της ΕΚΤ με ομόλογα των κρατών του ευρώ, παραβαίνοντας το καταστατικό της. Σήμερα όμως ούτε η διακοπή της πιστωτικής σύσφιξης, μήτε το πάγωμα των επιτοκίων με ανερχόμενο τον πληθωρισμό του πετρελαίου, μπορεί να συγκρατήσει τις ρευστοποιήσεις ομολόγων, που στον ισολογισμό της ΕΚΤ έχουν φθάσει τα 6,6 τρισ. ευρώ.

Στην Γερμανία, επίσης, το ανερχόμενο κόμμα της πατριωτικής Εναλλακτικής επιθυμεί επαναφορά του γερμανικού μάρκου και παρόμοιες φωνές ακούγονται και σ’ άλλες χώρες που είναι στα πρόθυρα της ζώνης του “οθνείου νομίσματος”, όπως η Δανία, Ισλανδία, Σουηδία, οι οποίες σοφά διατηρούν ακόμη την νομισματική ανεξαρτησία τους.

Το όντι, εάν η Γαλλία είχε σήμερα το φράγκο θα έκανε μια υποτίμηση 34%, θ’ αύξανε τα δημόσια έσοδα ισοσκελίζοντας τον προϋπολογισμό της, τυπώνοντας φράγκα και θα ενίσχυε την ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή. Τον εντεύθεν πληθωρισμό θα τον φόρτωνε στους μουλάδες του Ιράν, όπως κάνει ο “θείος” Τράμπ.

Ο πρόεδρος του Eurogroup ημέτερος κ. Πιερρακάκης ας αφουγκρασθεί τους φοιτητές στο Σύνταγμα, την Τρίτη 14 του μηνός, γιατί το κύμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας φουσκώνει…

Στο δεύτερο μέρος της Ημερίδας θα διεξαχθεί συζήτηση στρογγυλής τράπεζας με την συμμετοχή εκπροσώπων της Ελληνικής Βιομηχανίας. Η παρούσα Μελέτη του ΙΕΝΕ, πάει πέρα από τα υφιστάμενα όρια που θέτει ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα για την πυρηνική ενέργεια και ο οποίος περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τα – απόλυτα δικαιολογημένα – ζητήματα αρχών πολιτικής, όπως το κατά πόσον η πυρηνική ενέργεια μπορεί να αποτελέσει μέρος του ενεργειακού μείγματος της χώρας. ποιοι είναι οι κίνδυνοι, ποιο ενδέχεται να είναι το κόστος και αν η κοινή γνώμη θα την αποδεχόταν.

Αντίθετα, το ερώτημα που θέτει η Μελέτη του ΙΕΝΕ, και κατ’ επέκταση η Ημερίδα, είναι πιο περιορισμένο, πιο συγκεκριμένο και με πιο άμεση σημασία: για πρώτη φορά διερευνάται συστηματικά τι μπορεί να προσφέρει η υφιστάμενη βιομηχανική βάση της Ελλάδας στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα των SMR και τι θα έπρεπε να συμβεί ώστε αυτή η συνεισφορά να μετουσιωθεί σε συμβασιοποιημένη βιομηχανική συμμετοχή.

Οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες (SMR) εισέρχονται στον εγχώριο δημόσιο διάλογο κυρίως ως ζήτημα ενεργειακής ασφάλειας. Η Μελέτη του ΙΕΝΕ υποστηρίζει ότι αυτή η προσέγγιση, αν και κατανοητή, παραβλέπει την πιο άμεση και εμπορικά σημαντική
διάσταση αυτού που αντιπροσωπεύει η παγκόσμια βιομηχανία των SMR. Η Ελλάδα έχει μια ρεαλιστική ευκαιρία, στο άμεσο μέλλον, να καταστεί μέρος της παγκόσμιας υποδομής μέσω της οποίας κατασκευάζονται οι SMRs, και όχι απλώς ένας δυνητικός καταναλωτής της ενέργειας που αυτοί παράγουν.

Η εν λόγω Μελέτη του ΙΕΝΕ, η πρώτη ολοκληρωμένη στρατηγική ανάλυση σχετικά με το θέμα, συντάχθηκε σε μια στιγμή ουσιαστικής θεσμικής σύγκλισης: στις 10 Μαρτίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε τη Στρατηγική της για τους SMR (COM/2026/117), θεσπίζοντας το σημαντικότερο πλαίσιο πολιτικής της ΕΕ για την πυρηνική ενέργεια εδώ και μια γενιά. Την ίδια ημέρα ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης προέβη σε μία ιστορική σημασίας δήλωση για την πυρηνική ενέργεια κατά την
διάρκεια της 2ης Συνόδου Κορυφής για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι.

Αυτό ενισχύθηκε από την διμερή δήλωση συνεργασίας στο τομέα της πυρηνικής τεχνολογίας, που υπεγράφη μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας κατά την επίσημη επίσκεψη του Προέδρου Μακρόν τον Απρίλιο του 2026.

Η Μελέτη του ΙΕΝΕ βασίζεται σε έρευνα πολλαπλών μεθόδων, η οποία συνδυάζει τη συστηματική βιβλιογραφική έρευνα, τη γεωχωρική χαρτογράφηση με τη χρήση συστημάτων GIS, την αξιολόγηση των βιομηχανικών δυνατοτήτων ανά κλάδο και την απευθείας διαβούλευση με τους εμπλεκόμενους φορείς.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τo πρόγραμμα της εκδήλωσης, τους ομιλητές και την εγγραφή, καθώς και για τη μελέτη του ΙΕΝΕ “Greece in the Global SMR Supply Chain”, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Σχετικά με το ΙΕΝΕ

Το Ινστιτούτο Ενέργειας ΝΑ Ευρώπης (ΙΕΝΕ) είναι ανεξάρτητος οργανισμός, ο οποίος δραστηριοποιείται σε περιφερειακή βάση στην ΝΑ Ευρώπη και καλύπτει όλο το φάσμα του ενεργειακού τομέα, με στρατηγική που είναι προσανατολισμένη στην ενεργειακή
μετάβαση και την βιώσιμη ανάπτυξη. Το ΙΕΝΕ παρέχει τακτική ενημέρωση στα μέλη του για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την περιοχή, εκπονεί μελέτες και έρευνες, οργανώνει εκδηλώσεις (συνέδρια, workshops, webinars) και εκπαιδευτικά σεμινάρια. Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε www.iene.gr και www.iene.eu