Αυτό εν μέρει οφείλεται στο ότι πολλές γυναίκες ξενιτεύτηκαν για καλύτερες συνθήκες εργασίας μετά την χρεοκοπία, αλλά και στο ότι οι γεννήσεις στον τόπο μας μειώνονται διαρκώς από το 1980, οπότε αυτή η μείωση αντανακλάται και σε άλλες ηλικιακές ομάδες πλέον. Παρόμοια μείωση καταγράφεται και στον ανδρικό πληθυσμό της ίδιας ηλικίας, αλλά η ΕΛΣΤΑΤ δεν αναφέρει το δικό τους ποσοστό επακριβώς.

Ο καθηγητής κ. Βύρωνας Κοτζαμάνης, αναφέρει στο ΑΠΕ ότι ότι οι γεννήσεις στη χώρα μας «έχουν καταρρεύσει αφού από κατά μέσο όρο 117.500 ετησίως το 2008-2009 πέσαμε στις 65.000 το 2025, δηλαδή μείωση κατά 44%» ή σχεδόν στο μισό. Η δε μέση ηλικία στην απόκτηση των παιδιών συνεχίζει να αυξάνεται – από την ηλικία των 30 το 2009 φτάσαμε στην ηλικία των 32,3 ετών το 2025.

Οι γεννήσεις παιδιών αλλοδαπών

Στα νούμερα που παραθέτει το ΑΠΕ δεν αναφέρεται το πόσα παιδιά είναι αλλοδαπών γονέων και πόσα Ελλήνων, καθώς είναι δεδομένο ότι ειδικά οι προερχόμενοι από τη Μέση Ανατολή και εν γένει οι μουσουλμάνοι κάνουν πολύ περισσότερα παιδιά από όσα πλέον οι Έλληνες και εν γένει οι χριστιανοί, με εξαίρεση τους Ρομά, που παραδοσιακά είναι πολύτεκνοι χωρίς να είναι μουσουλμάνοι. Χονδρικά το 10% των γεννήσεων στην Ελλάδα ήταν παιδιά αλλοδαπών το 2025 ενώ πριν τη χρεοκοπία τα παιδιά αλλοδαπών είχαν φτάσει το 19% των γεννήσεων (το 2010).

Ειδικότερα, το 2000, οι γεννήσεις των μεταναστών του πρώτου μεγάλου κύματος άρχισαν να αυξάνονται ραγδαία, φτάνοντας να αντιπροσωπεύουν περίπου το 17% και 19% του συνόλου των γεννήσεων στη χώρα (12.000 έως 22.000 γεννήσεις το χρόνο από τις συνολικά 103.274 γεννήσεις το 2000 και από τις συνολικά 114.766 γεννήσεις το 2010 – το 2010 γεννήθηκαν 21.574  παιδιά από αλλοδαπές).

Η μείωση των γεννήσεων αλλοδαπών οφείλεται αφ΄ ενός στο ότι πολλοί έλαβαν εν τω μεταξύ την ελληνική υπηκοότητα, αλλά κυρίως στην οικονομική κρίση και στην πανδημία που οδήγησε πολλούς μετανάστες να φύγουν απο την Ελλάδα για να βρουν καλύτερο μεροκάματο ή και εν γένει για να βρουν δουλειά. Το 2016 καταγράφηκαν μόνον 12.745 γεννήσεις από αλλοδαπές μητέρες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στο 13,7% των 92.898 συνολικών γεννήσεων. Η πτωτική πορεία συνεχίστηκε.

Το 2022 στην Ελλάδα καταγράφηκαν συνολικά 76.095 γεννήσεις ζώντων, εκ των οποίων οι 8.504 προήλθαν από αλλοδαπές μητέρες και το 2025 από τις 65.594 γεννήσεις ζώντων, οι 6.637 προήλθαν από αλλοδαπές μητέρες.

Η ηλικία της μάνας

Μέσα σε σαράντα χρόνια εξαπλασιάσθηκε το ποσοστό των γεννήσεων από γυναίκες άνω των  40 ετών. Ενώ οι Ελληνίδες έκαναν σε αυτή την ηλικία παιδιά σε ποσοστό μόλις 1,8 το 1980, το ποσοστό αυτό έφθασε το 4,5% το 2008 και εκτιμάται ότι σκαρφάλωσε στο 11% το 2025.

Σημαντικές αλλαγές έχουν επέλθει όμως και στην κατανομή των γεννήσεων ανά ηλικία της μητέρας. Έτσι, το 30% προέρχεται σήμερα από μητέρες μικρότερες των 30 ετών, ενώ το ίδιο ποσοστό το 2008-09 ανερχόταν στο 43% (το δε 1980 στο 78%). Σε αυτό έπαιξαν ρόλο κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες, αλλά και οι εξελίξεις στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Πάντως ευλόγως οι γυναίκες άνω των 40 συνήθως αποκτουν μόνον ένα παιδί και η ηλικία της μητέρας παίζει ρόλο και στη μειωση του αριθμού των γεννήσεων.

Οι γεννήσεις σε άλλες χώρες

Αν και το δημογραφικό απασχολεί και άλλα κράτη, καμιάς ευρωπαϊκής χώρας οι δείκτες δεν μειώθηκαν όσο της Ελλάδας και η αιτία είναι η οικονομική κρίση που γονάτισε την κοινωνία μετά το 2009. Οι μόνες χώρες που είχαν κάπως συγκρίσιμη δημογραφική κατάρρευση είναι οι της ανατολικής Ευρώπης, όπου η οικονομική κατάσταση έδιωξε επίσης πολλούς σε δυτικές χώρες. Εντούτοις μόνον με την Λιθουανία πλησιάζει ο δείκτης γονιμότητας της Ελλάδας.

Ο πληθυσμός της Λιθουανίας έχει μειωθεί κατά 20%. Αυτό πάντως δεν είναι παρήγορο, γιατί από αυτή τη χώρα τα τελευταία δέκα χρόνια έφυγαν πολλοί Ρώσοι και δεν έχει εισροή μεταναστών. Η Ελλάδα δηλαδή, αν δεν είχε το 10% των γεννήσεων παιδιών αλλοδαπών, θα ήταν σε χειρότερη κατάσταση ακόμα και από τη Λιθουανία.

Η κρίση επιδεινώθηκε στην Ελλάδα την τελευταία τριετία, γιατί άρχισε να γίνεται οξύτατο πρόβλημα και το στεγαστικό – κάτι που μέχρι το 2020 δεν ήταν καθοριστικός παράγοντας. Σε αυτό προστίθεται και η σημαντική επαγγελματική ανασφάλεια, που αποθαρρύνει νέους ανθρώπους να αποφασίσουν να αποκτήσουν πάνω από ένα παιδί, ενώ πολλοί διστάζουν ακόμα και για ένα.

Ιδρυμένο πριν από περίπου 600 χρόνια, το “Νοσοκομείο Sant Pau” εξελίχθηκε από ένα μεσαιωνικό σπίτι πρόνοιας σε ένα σύγχρονο νοσοκομειακό συγκρότημα. Το 1902, η κληρονομιά του τραπεζίτη Pau Gil κατέστησε δυνατή την κατασκευή ενός νέου νοσοκομείου. Έτσι, στις 15 Ιανουαρίου 1902, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής με την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου στην τρέχουσα τοποθεσία του – μόλις περίπου 1.000 μέτρα από τη Sagrada Familia. Από τότε και στο εξής, το νοσοκομείο ονομάστηκε “Νοσοκομείο de la Santa Creu i de Sant Pau” προς τιμήν του. Τριάντα χρόνια αργότερα, στις 16 Ιανουαρίου 1930, το νέο νοσοκομείο παραδόθηκε στον Ισπανό βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ΄.

Γιατί αξίζει να το επισκεφθείτε

Σήμερα η “πόλη μέσα στην πόλη”, όπως ονομάζεται επίσης το νοσοκομειακό συγκρότημα, είναι ένα από τα πιο σημαντικά και όμορφα συγκροτήματα του μοντερνισμού. Το κλινικό συγκρότημα ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1997 λόγω της “αρχιτεκτονικής μοναδικότητας και της καλλιτεχνικής ομορφιάς” του. Το 2001 γιορτάστηκε η 600ή επέτειος του νοσοκομείου.

Το Νοσοκομείο Sant Pau είναι ένα όμορφο συγκρότημα Modernsime, ένα αριστούργημα του αρχιτέκτονα Lluis Domènech i Montaner. Πάντα με σκοπό να υπηρετεί τους ανθρώπους και την υγεία τους, έχτισε ένα νοσοκομείο που, ως ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης, προσέφερε χρώμα και φρεσκάδα αντί για στειρότητα. Ως επισκέπτης, νιώθεις απόλυτα άνετα και αναρωτιέσαι γιατί τα σημερινά νοσοκομεία δεν είναι κατασκευασμένα έτσι.

Νοσοκομείο Sant Pau – Η πόλη μέσα στην πόλη

Το νοσοκομείο επρόκειτο να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό: σε ένα χαλαρωτικό, δεντρόφυτο περιβάλλον, όπου οι ασθενείς θα μπορούσαν να αναρρώσουν από τις ασθένειες και τους πόνους τους και να αναπνέουν φρέσκο, καθαρό αέρα. Η μεσαιωνική και μαυριτανικής επιρροής αρχιτεκτονική – χαρακτηριστική της καταλανικής Art Nouveau – καθιστά δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι πρόκειται για νοσοκομείο. Ο προσανατολισμός των κτιρίων προς τον άξονα βορρά-νότου του χώρου επιτρέπει τη μέγιστη ηλιακή ακτινοβολία στις προσόψεις των περιπτέρων.

Επιπλέον, ο σχεδιασμός ως “Νοσοκομείο Πάρκου” δημιούργησε ανοιχτούς χώρους για την ευημερία των ασθενών, κάτι που θεωρείτο καινοτομία εκείνη την εποχή. Η περιοχή του νοσοκομείου καταλαμβάνει σχεδόν ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο – τα σχεδόν 30 κτίρια βρίσκονται σε ένα πάρκο. Με την προσθήκη δύο κήπων ανά περίπτερο, ο αρχιτέκτονας Lluís Domènech i Montaner έδωσε στο συγκρότημα έναν χαρούμενο, αισιόδοξο χαρακτήρα, που βοήθησε τους ασθενείς και τις οικογένειές τους να αισθάνονται καλύτερα.

Ιπποκαστανιές, φλαμουριές και πορτοκαλιές πλαισιώνουν τον κεντρικό παραλιακό δρόμο και παρέχουν σκιά το καλοκαίρι. Φαρμακευτικά φυτά, όπως δάφνη, λεβάντα, δεντρολίβανο και λεμονιές φυτρώνουν στα παρτέρια δίπλα στον δρόμο. Στην κύρια είσοδο του συγκροτήματος βρίσκεται το διοικητικό κτίριο, που μοιάζει με παρεκκλήσι με μεγάλη θολωτή στέγη και μια εντυπωσιακή είσοδο με μαρμάρινες κολώνες και ψηφιδωτές οροφές. Δεν είναι τυχαίο ότι το κτίριο μοιάζει με εκκλησία, καθώς έχει σκοπό να συμβολίσει τη χριστιανική παράδοση. Ταυτόχρονα, το κτίριο θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει ένα άτομο που ανοίγει τα χέρια του και καλωσορίζει τους ασθενείς με ανοιχτές αγκάλες.

Ο Domènech χρησιμοποίησε δομικό χάλυβα για το πλαίσιο για να επιτύχει ψηλούς θολωτούς χώρους, που καλωσόριζαν το ηλιακό φως και τον καθαρό αέρα, ενώ τα κεραμικά πλακίδια ελαχιστοποιούσαν τα σημεία όπου μπορούσαν να κρυφτούν μικρόβια. Στο τέλος της αρχικής περιοχής βρισκόταν το κιόσκι του μοναστηριού. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Pere Domènech, γιο του Lluis Domenèch i Montaner. Αποτελείται από τρία μέρη, που συνδέονται με μικρές στεγασμένες πεζογέφυρες.

Οι χώροι εξυπηρέτησης του νοσοκομείου στεγάζονταν εδώ, όπως η κουζίνα, το φαρμακείο και οι χώροι διαμονής για τις μοναχές που εργάζονταν εδώ ως νοσοκόμες. Ένα νέο κτίριο, το οποίο βρίσκεται πίσω από το κτίριο του μοναστηριού, επέκτεινε το παλιό νοσοκομείο και τώρα στεγάζει το σύγχρονο νοσοκομείο. Μια διαδρομή περιηγήσεων είναι σηματοδοτημένη στο νοσοκομειακό συγκρότημα, την οποία μπορείτε να ακολουθήσετε.

Έναρξη της περιήγησης

Η επίσκεψη ξεκινά στο περίπτερο του Sant Salvador με μια έκθεση για το νοσοκομείο από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Ένας συμβολικός δράκος αποτίει φόρο τιμής στο έργο του Domènech i Montaner.

• Εξωτερικός χώρος

Το μοντέλο της κηπούπολης, που δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν το μοντέλο για τον σχεδιασμό των εξωτερικών χώρων. Μπορείτε να χαλαρώσετε εδώ σε ένα όμορφο πάρκο και να θαυμάσετε την ομορφιά των εξωτερικών προσόψεων των περιπτέρων.

• Περίπτερο Sant Rafael

Θα ζήσετε ένα ταξίδι στον χρόνο στις δεκαετίες του 1920 και του 1930: ένα ιστορικό περίπτερο νοσοκομείου αναδημιουργείται εδώ και μπορείτε να δείτε πώς λειτουργούσε ένα νοσοκομείο τη δεκαετία του 1930. Δείτε επίσης πώς έμοιαζε η Βαρκελώνη τη δεκαετία του 1920.

• Σήραγγα και κτίριο διοίκησης

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σύστημα σηράγγων που συνέδεε τα κτίρια και μέσω του οποίου οι ασθενείς μπορούσαν να μεταφερθούν γρήγορα. Η περιήγηση καταλήγει στο αντιπροσωπευτικό και πλούσια διακοσμημένο κτίριο διοίκησης, το οποίο χρησίμευε επίσης ως κιόσκι υποδοχής.

Πρώιμο παράδειγμα βιώσιμου κτιρίου

Λόγω των γεωθερμικών εγκαταστάσεων, οι οποίες εξασφαλίζουν την παροχή θερμότητας σε διάφορα κιόσκια του νοσοκομειακού συγκροτήματος με τη μορφή σχεδόν 400 φρεατίων βάθους άνω των 100 μέτρων, η εγκατάσταση αποτελεί παράδειγμα βιώσιμης κατασκευής και αποτελεσματικής ενεργειακής ισορροπίας.

Για λόγους υγιεινής, ολόκληρη η περιοχή έχει διαμορφωθεί σε κλίση. Όπως είναι γνωστό, ο ζεστός αέρας κινείται προς τα πάνω – έτσι το σύστημα εξαερισμού αναπτύχθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα βακτήρια και οι ιοί να απομακρύνονται από τους ασθενείς με το ρεύμα αέρα.

Hospital Sant Pau
Carrer de Sant Antoni Maria Claret, 167
Τηλέφωνο: +34 932 562 504

Ώρες λειτουργίας
Απρ. – Οκτ.: καθημερινά 09:30-18:30
Νοέμ. – Μαρ.: καθημερινά 09:30-17:00

Το Νοσοκομείο Sant Pau είναι προσβάσιμο σε 10-15 λεπτά με τα πόδια απευθείας από τη Sagrada Familia μέσω του όμορφου δεντρόφυτου πεζόδρομου “Avinguda de Gaudí”.

Σε συνεργασία με το womanidol

Δυτικοί ιστορικοί όπως ο Άρνολντ Τόϋνμπι, είναι τουλάχιστον ειλικρινείς όταν λένε ότι, αφού η Δύση ανέπτυξε την επιστήμη και την τεχνολογία, δικαιούται να εξουσιάζει όλη τη γη και να εκμεταλλευεται παντού τον φυσικό πλούτο, ερήμην των λαών, των εθνών και του Δικαίου. Τοιουτοτρόπως κατανοούμε σήμερα και τον πόλεμο της Ουκρανίας και τους πολέμους της Μέσης Ανατολής.

Προσπάθειες για πατριωτικά σχήματα

Λίγο προτού ο Ανδρέας Παπανδρέου πεθάνει, το 1996, πατριώτες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συζητούσαν για τη δημιουργία ενός πατριωτικού υπερκομματικού σχήματος προκειμένου να σωθεί η Ελλάδα από τους Έλληνες εκσυγχρονιστές τουρκόφιλους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο. Δεν προχώρησαν όμως, διότι δεν συμφωνούσαν ποιος θα είναι αρχηγός.

Το 2008, βλέποντας ότι έρχεται μεγάλη εθνική καταστροφή μέσα από την εκσυγχρονιστική ΝΔ, πολύ συγγενή με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, πρότεινα στον Κώστα Καραμανλή –πριν τον αναγκάσουν να προβεί σε πρόωρες εκλογές, μολονότι είχε κερδίσει τις εθνικές εκλογές με ποσοστό πάνω από 40% και τις δύο φορές– να βγει από τα στενά όρια της ΝΔ και να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας με επιφανείς Έλληνες από την Ελλάδα και την Ομογένεια.

Του έγραφα τότε σε προσωπική επιστολή: «Δεν είσαι η Νέα Δημοκρατία. Είσαι η Ελλάδα! Σε ψήφισαν δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και όλοι οι Έλληνες, διότι μίλησες για επανίδρυση του κράτους. Και σε πίστεψε και σε αγάπησε όλη η Ελλάδα».

Ποιοι κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα

Το είχα γράψει αυτό, διότι ζώντας επί 20 χρόνια από κοντά, όντας άτυπος επιστημονικός σύμβουλος σε θέματα Θράκης και ακριτικής Ελλάδας πρωθυπουργών και υπουργών, είχα αντιληφθεί ότι την Ελλάδα δεν την κυβερνούν οι πρωθυπουργοί της, αλλά οι ξένες πρεσβείες. Και βέβαια, ήμουν κακός προφήτης, διότι μετά από ένα-δύο χρόνια, ο Κώστας Καραμανλής εκδιώχθηκε για να αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου και να οδηγήσει την Ελλάδα στα Μνημόνια με το “λεφτά υπάρχουν”.

Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι ούτε μονοπρόσωπη οικογενειακή επιχείρηση ενός πρωθυπουργού, ούτε ιδιοκτησία των κομμάτων και των αρχηγών τους. Η εθνική ανεξαρτησία είναι αδιαπραγμάτευτη, πάνω από κόμματα και κυβερνήσεις. Και σήμερα, μετά από 16 χρόνια μνημονιακής πολιτικής, έχει συντελεστεί η πλέον πρωτόγνωρη κοινωνική “γενοκτονία” όχι από ξένες δυνάμεις κατοχής, αλλά από τη Βουλή των Ελλήνων, τις κυβερνήσεις και τα συστημικά κόμματα, ενορχηστρωμένα στο ίδιο σχέδιο εξόντωσης της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ως επιστήμονες έχουμε πλήρη επίγνωση του θεωρήματος: Επί ένα και πλέον αιώνα, η κομματοκρατία και η προσωπολατρεία του αρχηγού-σωτήρα έχουν στοιχίσει την εξαφάνιση του πολλών χιλιετηρίδων οικουμενικού Ελληνισμού των τριών Ηπείρων και των πολλών Θαλασσών. Η κομματοκρατία οδήγησε σε ξενοκρατία, υποτέλεια και ανθελληνισμό: ελέγχοντας τον αρχηγό, ελέγχεις τον λαό. Ο ανταγωνισμός των κομμάτων είναι η βάση του Εθνικού Διχασμού και του επικίνδυνου δόγματος “Ανήκομεν εις την Δύσιν”.

Όπως η Ελλάδα υποχρεώθηκε τότε να προδώσει την Κύπρο χάριν των δυτικών συμφερόντων, θα αναγκαστεί τώρα να θυσιάσει το Ανατολικό Αιγαίο, αλλά και την ηπειρωτική περιφέρειά της, Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρο, ίσως ακόμη και Κρήτη. Μάλιστα δε, με την στάση όλων των συστημικών κυβερνήσεων ακόμη και η κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Ρούμελη–Στερεά Ελλάδα και Θεσσαλία, είναι ετοιμόρροπες, λόγω της δημογραφικής κατάρρευσης του Ελληνισμού και της συστηματικής αντικατάστασης των Ελλήνων από λαθρομετανάστες, οι οποίοι πολιτογραφούνται Έλληνες με διαδικασίες επείγοντος, προκειμένου τα συστημικά κόμματα να αντλούν πρόθυμους ψηφοφόρους.

Έρχονται “Πρέσπες” Αιγαίου

Σήμερα, ετοιμάζεται από ξένα κέντρα η επανάληψη του ίδιου πολιτικού έργου, και με τα ίδια πρόσωπα, που παίχτηκε μετά την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου και τη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου. Μέσα σ᾽ αυτήν την επερχόμενη πολιτειακή αστάθεια ίσως συμβούν γεγονότα τραγικά για την εθνική υπόσταση και επιβίωσή μας. Υπάρχει λύση στο εθνικό δράμα μας; Ναι υπάρχει! Είναι η αλλαγή πολιτικής φιλοσοφίας και η ενεργοποίηση του ελληνικού λαού, ο οποίος μένει αδρανής μετά την προδοσία του δικού του ΌΧΙ, κατά το Δημοψήφισμα πριν το τρίτο Μνημόνιο Τσίπρα το 2015.

Πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων το δόγμα “ανήκομεν εις την Δύσιν” και ξαναχτίζουμε την πατρίδα μας σε νέες, υγιείς και στέρεες βάσεις διαχρονικά ελληνικές, ορθόδοξες και δημοκρατικές. Με αυτά τα δεδομένα, όμως, το πιο πιθανό σενάριο σε αυτές τις εκλογές είναι συγκυβέρνηση πάλι συστημικών κομμάτων, τα οποία πιθανότατα θα ολοκληρώσουν το σχέδιο διαμελισμού της Ελλάδος και γενοκτονίας του Ελληνισμού, με “Πρέσπες Αιγαίου” αυτή τη φορά, νέα Μνημόνια, και ούτω καθεξής. Εκτός, εάν τα πατριωτικά κόμματα αποφασίσουν να συνεργαστούν για να σωθεί η Ελλάδα.

Ειδάλλως, είναι βέβαιο ότι το 50% περίπου των Ελλήνων ψηφοφόρων δεν θα πειστούν να κάνουν τον κόπο να πάνε στις κάλπες και η Ελλάδα θα καταλήξει ακυβέρνητο καράβι με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό το 50% το οποίο μπορεί να εκλέξει κυβέρνηση, εάν αποφασίσει να ψηφίσει, πώς θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί; Εδώ έρχεται η πρόταση του Δικτύου Ελληνισμού για Εθνικό Επιστημονικό Συμβούλιο με επιστημονική επάρκεια και ανιδιοτέλεια, για Εθνικό Ταμείο και για Εθνικό Ψηφοδέλτιο.

Εθνικό ψηφοδέλτιο

Το Εθνικό Επιστημονικό Συμβούλιο είναι ένα υπερκομματικό, άτυπο στρατηγικό σώμα, πλήρους εθνικού σχεδιασμού, αποτελούμενο από Έλληνες με αγάπη στην Ελλάδα και ανιδιοτέλεια. Ένα σώμα ανθρώπων, δηλαδή, με ήθος Καποδίστρια, το οποίο θα καλέσει όλους τους Έλληνες σε ενότητα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την ξένη κατοχή των Μνημονίων και κυρίως του δόγματος “ανήκομεν εις την Δύσιν”. Διότι δεν ανήκουμε στη Δύση, ανήκουμε στην ιστορία μας, την παράδοσή μας, την πατρίδα μας και τον λαό μας. Μάλλον η Δύση χρωστά στην Ελλάδα όσα έχει κλέψει απ’ αυτήν.

Το Εθνικό Ταμείο είναι ένας εθνικός κουμπαράς με διαφάνεια, για να καλύψει τις δαπάνες του εθνικού αυτού αγώνα απελευθέρωσής μας. Και Εθνικό Ψηφοδέλτιο είναι ότι ο ελληνικός λαός επιλέγει ως υποψήφιους βουλευτές του τους άριστους κατά τόπους, σε Ελλάδα και Ομογένεια, για να αυτοκυβερνηθεί η Ελλάδα από τους Έλληνες. Ως άριστους, εννοούμε στη γνώση, τη σοφία και κυρίως στο ήθος, την αρετή και την ανιδιοτέλεια.

Το Εθνικό Επιστημονικό Συμβούλιο ως υπερκομματικό εθνικό σώμα σχεδιασμού υπερκομματικής εθνικής στρατηγικής μπορεί στην Ελλάδα να αλλάξει όλο το σκηνικό με θετικές συνέπειες. Όπως ήταν η Εθνοσυνέλευση μετά το 1821. Παραδείγματος χάριν, το σώμα των 91 που πρότειναν τον Αντώνη Σαμαρά, μπορεί να διευρυνθεί με σοφό τρόπο σε πανελλήνιας αναγνωρισιμότητας Εθνικό Επιστημονικό Συμβούλιο, αποτελούμενο από επιστήμονες, διπλωμάτες, στρατιωτικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, επαγγελματίες και άλλους Έλληνες, από την Ελλάδα και την Ομογένεια, με αγάπη για την Ελλάδα, με πολιτική εμπειρία, γνώση και σοφία, και κυρίως ανιδιοτέλεια.

Η κομματοκρατία στην Ελλάδα

Υπάρχουν νέοι άνθρωποι με τέτοιο ήθος, οι οποίοι θα μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία της Ελλάδος, εάν τους δοθεί η δυνατότητα να σταθούν δίπλα σε μια σοφή, ανοικτή και ανιδιοτελή κυβέρνηση εθνικής ενότητας και σωτηρίας. Εμείς, ως πολίτες είμαστε έτοιμοι να συνδράμουμε ένα τέτοιο ιστορικό εθνικό έργο.

Εάν οι ανιδιοτελείς πολιτικοί αποφασίσουν να τιμήσουν τον ελληνικό λαό με ένα άτυπο μεν, ουσιαστικό δε, θεσμό Εθνικού Επιστημονικού Συμβουλίου, τότε είναι βέβαιο ότι σύσσωμη η Ελλάδα θα εργαστεί για να ελευθερωθεί από την κομματοκρατία και την κατοχή των ξένων. Ζούμε στην κατάλληλη ιστορικά και κρίσιμη στιγμή για να αλλάξουμε όλα τα δεδομένα του παρελθόντος.

Εάν οι σημερινοί πολιτικοί δεν κατανοήσουν τον επί θύραις ευτελισμό τους και δεν μπορούν να κάνουν αυτή την τομή, τότε απομένει στον ίδιο τον ελληνικό λαό να εργαστεί για την απελευθέρωσή του μέσα από οικουμενική αυτo-οργάνωση σε Ελλάδα και Ομογένεια. Ο λαός να αναδείξει νέους Καποδίστριες και νέους Κυβερνήτες, που νοιάζονται για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό με ανιδιοτέλεια, και όχι για το κόμμα τους και την τσέπη τους.

Βεβαίως, για πολλούς επαγγελματίες πολιτικούς της σήμερον, είναι δύσκολο να δεχθούν να συνυπάρξουν με ένα υπερκομματικό Εθνικό Επιστημονικό Συμβούλιο. Όμως, φίλος ο Πλάτων, αλλά φιλτάτη η Αλήθεια. Μέχρι σήμερα οι επαγγελματίες πολιτικοί μάς έφεραν στο χείλος του γκρεμού. Ας μην επιστρέψουν στα ίδια και στα ίδια. Και εμείς ως λαός ας μην επιτρέψουμε την τελική εξαφάνιση των Ελλήνων από την Ελλάδα.

Ο Γιώργος Παύλος είναι καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Ελληνισμού.

Με βάση τις εξελίξεις στο κλάδο των ΑΠΕ, η συνέντευξη που ακολουθεί ο γενικός διευθυντής της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας ΕΛΕΤΑΕΝ Παναγιώτης Παπασταματίου απαντά στα ερωτήματά μας.

Υποστηρίζετε ότι χωρίς την συμβολή των αιολικών το ηλεκτρικό ρεύμα θα ήταν ακριβότερο-γνωρίζετε απ’την άλλη ότι στο τέλος η τιμή καθορίζεται από το φυσικό αέριο  το οποίο σταθεροποιεί το σύστημα την ώρα που οι ΑΠΕ είναι «στοχαστικές»- έτσι τα τιμολόγια είναι πάνω. Και στο φινάλε δεν υπάρχει και αποθήκευση για την πλεονάζουσα παραγόμενη ενέργεια  κατά το μεσημέρι , η οποία απορρίπεται επειδή το σύστημα δεν μπορεί να την απορροφήσει- Πως θα αλλάξει αυτός ο φαύλος κύκλος και τι κάνετε ως κλάδος , ως ΕΛΕΤΑΕΝ ;  

Τα τιμολόγια για τον καταναλωτή είναι χαμηλότερα από ό,τι θα ήταν αν δεν υπήρχαν τα αιολικά. Αν δεν είχαμε τα αιολικά που έχουμε το ρεύμα θα ήταν ακριβότερο. Για παράδειγμα κατά τη διάρκεια της τελευταίας ενεργειακής κρίσης, τα αιολικά επιδότησαν τους καταναλωτές με 4 δις ευρώ. (Λεπτομέρειες στο ask4wind.) 

Αυτή η επιδότηση συνεχίζεται: με βάση τα αποτελέσματα του τελευταίου διαγωνισμού της ΡΑΑΕΥ, κατά μέσο όρο ένα νέο αιολικό παράγει ενέργεια με κόστος στον καταναλωτή γύρω στα 65 ευρώ τη μεγαβατώρα. Το ίδιο ρεύμα από φυσικό αέριο κοστίζει σήμερα γύρω στα 140-160 ευρώ και από λιγνίτη γύρω 180-200 ευρώ. 

Να πω εδώ, ότι δεν είναι απόλυτα ακριβές ότι στο τέλος η τιμή καθορίζεται από το φυσικό αέριο. Είναι όμως ακριβές ότι το φυσικό αέριο είναι η αιτία των υψηλότερων τιμών για τον καταναλωτή. Δεν είναι επίσης ακριβές ότι χρειαζόμαστε όλο αυτό το φυσικό αέριο και το πληρώνουμε για να σταθεροποιείται στο σύστημα. Για αυτό μπορούμε (και πρέπει) να υποκαταστήσουμε την ακριβή ενέργεια από το αέριο με φθηνότερη ενέργεια. Γενικά, για χαμηλότερες τιμές χρειάζονται δύο προϋποθέσεις:

1] να παράγουμε ρεύμα με τη φθηνότερη τεχνολογία. Άρα χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα αιολικά που είναι τα φθηνότερα και χρειαζόμαστε και αποθήκευση ενέργειας

2] να έχουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα αγοράς, που θα εξασφαλίζει ότι το χαμηλό ποσό που εισπράττει ο αιολικός παραγωγός, αυτό θα βαρύνει τον προμηθευτή και άρα αυτό θα βαρύνει τον τελικό καταναλωτή. Δεν θα τον βαρύνει δηλαδή το κόστος που διαμορφώνεται στο χρηματιστήριο, για το σύνολο της ενέργειας που προμηθεύει. Με τον τρόπο αυτό, το φθηνό ρεύμα από τα αιολικά θα φθάνει ακόμα πιο άμεσα, πιο αυτούσιο και με διαφάνεια στον καταναλωτή.

Ο ρόλος μιας Ένωσης όπως η ΕΛΕΤΑΕΝ είναι να επισημαίνει το τι γίνεται καλά και τι λάθος και να υποδεικνύει τις λύσεις και τις πολιτικές που πρέπει, κατά τη γνώμη της, να εφαρμοσθούν. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Σε ενημερωτική συνάντηση ,μας είπατε ότι  το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ , φέρνει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην εθνική οικονομία και τους καταναλωτές, αφού εκτιμάται ότι  μειώνει κατά  29%  την μέση παραγωγικότητα και αυξάνει κατά 27%  το μέσο κόστος παραγωγής ενέργειας από τα νέα αιολικά πάρκα στην ηπειρωτική χώρα.Τι προτείνετε; 

Όταν βάζουμε ανεμογεννήτριες σε μέρη που φυσάει πολύ, παράγουμε περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια, με λιγότερες ανεμογεννήτριες και με λιγότερο συνολικό κόστος για τον καταναλωτή. Παράγουμε επίσης περισσότερη εγχώρια ενέργεια και ενισχύουμε την ενεργειακή ανεξαρτησία με λιγότερες εγκαταστάσεις και επεμβάσεις στο χώρο.

Για να επιτευχθεί αυτό το βέλτιστο αποτέλεσμα, προτείνουμε το κράτος να αξιολογεί κάθε συγκεκριμένη αίτηση με τα αυστηρά κριτήρια της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και να σταθμίζει κάθε φορά τα προσδοκόμενα οφέλη και τις πιθανές επιπτώσεις. Με τον τρόπο αυτό, θα αποφασίζει τεκμηριωμένα. Έτσι, μπορεί το κράτος να απορρίψει ένα αιολικό πάρκο που προτείνεται σε περιοχή χωρίς περιβαλλοντικά προβλήματα αλλά όπου φυσάει λίγο. Αντιστρόφως, μπορεί να αποφασίσει να εγκρίνει ένα αιολικό πάρκο σε μια πιο ευαίσθητη περιβαλλοντικά περιοχή, διότι εκεί φυσάει πάρα πολύ. Αυτό είναι μια απόφαση που πρέπει να λαμβάνεται κάθε φορά με βάση τα συγκεκριμένα δεδομένα του προτεινόμενου σχεδιασμού και της συγκεκριμένης προτεινόμενης θέσης εγκατάστασης. 

Αντί για αυτή την πρόταση, το νέο Χωροταξικό καθορίζει εκ των προτέρων το 61% της Επικράτειας ως ζώνη αποκλεισμού για τα αιολικά. Δηλαδή, σε αυτό το 61% το κράτος δεν θα επιτρέπει καν να υποβληθεί μελέτη για ένα αιολικό και θα έχει απορρίψει εκ των προτέρων κάθε αιολικό χωρίς καν να το αξιολογήσει. Εμείς προτείνουμε να το αξιολογεί και να αποφασίζει κάθε φορά συγκεκριμένα αν θα το εγκρίνει ή θα το απορρίψει.

Σε πολλές περιοχές ,ο κόσμος δυσανασχετεί με την εγκατάσταση των αιολικών διότι αλλοιώνουν το περιβάλλον και δεν σέβονται την μικροκλίμακα του τοπίου. Και δεν θέλουν όταν κλείνει ο κύκλος των ανεμογεννητριών να βλέπουν κουφάρια.  Ποιά είναι η άποψή σας;

Η ανησυχία για τα δήθεν κουφάρια δεν έχει βάση. Τα υλικά των παλαιών ανεμογεννητριών ανακυκλώνονται ή διαχειρίζονται κατά τη νομοθεσία. Αυτό π.χ. έγινε με περίπου 110 παλαιές ανεμογεννήτριες στα ελληνικά νησιά, που τα τελευταία χρόνια κατέβηκαν από τη ΔΕΗ, τα  υλικά όλα έφυγαν και διαχειρίστηκαν, οι χώροι αποκαταστάθηκαν και στη θέση τους μπήκαν 24 νέες ίδιας συνολικής παραγωγικής ικανότητας.

Αφού το έκανε η ΔΕΗ, εφαρμόζοντας την εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία και τους όρους των αδειών, γιατί δεν θα γίνει και με τις άλλες ανεμογεννήτριες; Και ποια ιδιωτική επιχείρηση, θα θέλει να αφήσει ανεκμετάλλευτο το αιολικό δυναμικό μιας περιοχής όπου επένδυσε και λειτουργούσε αιολικό πάρκο για τα προηγούμενα 25-30 χρόνια; (Λεπτομέρειες για τη νομοθεσία, τις διαδικασίες και παραδείγματα με φωτογραφίες μπορούν να βρεθούν σε παλαιότερη ανακοίνωσή μας εδώ: https://eletaen.gr/dt-eletaen-gia-apokatastasi/ όπως και στο ask4wind εδώ).Πάντως έχουν πράγματι υπάρξει από το παρελθόν, λίγα παραδείγματα με κουφάρια πολύ παλαιών ανεμογεννητριών που ανήκαν σε φορείς του ευρύτερου δημοσίου. 

Αυτό που τελικά πρέπει να προσέχουμε όλοι είναι η οπτική επίπτωση των εγκαταστάσεων. Και αυτό απαιτεί πολύ προσεκτικό σχεδιασμό, προσεκτική επιλογή των θέσεων εγκατάστασης και των ανεμογεννητριών και των έργων υποδομής και εξαντλητικό διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες. Δυστυχώς, στο σημείο αυτό το νέο Χωροταξικό θα κάνει τα πράγματα χειρότερα: αποκλείει όλα τα βουνά πάνω από 1.200, και έτσι σπρώχνει αδικαιολόγητα τα νέα αιολικά πάρκα πιο κοντά στα χωριά και τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες.

Αξίζει πάντως να επισημάνουμε ότι τα αιολικά είναι μια από τις λίγες παραγωγικές επενδύσεις που αποδίδουν άμεσα τέλη στους τοπικούς καταναλωτές των κοινοτήτων που τα φιλοξενούν, για την μείωση των λογαριασμών ρεύματος. (Λεπτομέρειες εδώ: https://eletaen.gr/d-t-oikonomiki-syneisfora-apo-eidiko-telos-ape-2024/ ).

Πέραν αυτών, τα αιολικά δεν επηρεάζουν αρνητικά τα θηλαστικά, ούτε  τη μελισσοκομία ή την κτηνοτροφία και είναι συμβατά με τις άλλες ανθρωπογενείς δραστηριότητες. Επίσης, δεν επηρεάζουν το μικροκλίμα. (Λεπτομέρειες εδώ: https://ask4wind.gr/climate-myth04/). Ούτε τις βροχοπτώσεις όπως θέλει ένα σχετικό fake new. (Λεπτομέρειες εδώ: https://ask4wind.gr/cons-myth08/ ).Για ανάλογα ερωτήματα μπορεί να βρεθούν απαντήσεις στο 4ο κεφάλαιο του www.ask4wind.gr

Μιλάτε για «μονοκαλλιέργεια» των φωτοβολταϊκών και αποκατάσταση της ισοροπίας των τεχνολογιών στο ενεργειακό μίγμα. Τι θα αλλάξει αν μπουν περισσότερα αιολικά για τους καταναλωτές , έχουμε πιάσει σήμερα  τους στόχους του ΕΣΕΚ (για συνδεδεμένα έργα) αν δεν κάνω λάθος Για τους στόχους του 2050 πόσα αιολικά ακόμα;

Λάθος κάνετε. Δεν έχουμε πιάσει τους στόχους. Για παράδειγμα, ο στόχος το 2030 είναι να παράγουμε το 80% του ηλεκτρισμού από ανανεώσιμες και σήμερα είμαστε στο 55%. Αν μιλήσουμε για όλη την ενεργειακή κατανάλωση (και όχι μόνο την ηλεκτρική) ο στόχος το 2030 είναι να έχουμε το 38% όλης της ενέργειας από ΑΠΕ και το 2050 το ποσοστό αυτό να έχει φθάσει στο 93%. Σήμερα είμαστε σαφώς κάτω από 25%.

Οπότε το ερώτημα είναι με τι τεχνολογίες θα πάμε από εδώ και πέρα ώστε να έχουμε τη μεγαλύτερη αξία και το ελάχιστο κόστος. Από 6 GW αιολικών που έχουμε σήμερα, το σενάριο του ΕΣΕΚ προβλέπει 25 GW το 2050. Από αυτά τα 13 GW είναι χερσαία και τα 12 GW είναι θαλάσσια. Σε κάθε περίπτωση, έχει σημασία για τους καταναλωτές το μείγμα των τεχνολογιών. 

Ας δούμε για παράδειγμα το 2030 που είναι κοντά μας: Θέλουμε να πάμε από το 55% στο 80% ΑΠΕ στον ηλεκτρισμό. Άρα θέλουμε και άλλα πράσινα ηλεκτρόνια. Ταυτόχρονα, έχουμε περικοπές ενέργειας το μεσημέρι λόγω της υπερπαραγωγής από τον ταυτοχρονισμό των φωτοβολταϊκών. Επομένως πλέον, δεν πρέπει να μιλάμε γενικά για νέα πράσινα ηλεκτρόνια, αλλά πρέπει να ζητάμε πράσινα ηλεκτρόνια που ΔΕΝ παράγονται το μεσημέρι. Διότι το μεσημέρι δεν τα χρειαζόμαστε πια και ήδη περικόπτουμε τα φωτοβολταϊκά που έχουμε. Άρα από το 55% στο 80% πρέπει να πάμε με αιολικά που παράγουν και τις μη μεσημεριανές ώρες. 

Παράλληλα θέλουμε αποθήκευση για να περιορίσουμε τις περικοπές. Όμως η αποθήκευση δεν έρχεται χωρίς κόστος. Αν συνεχίσουμε την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών θα χρειαστούμε πολύ περισσότερη αποθήκευση. Δηλαδή, με πιο πολλά αιολικά πετυχαίνουμε το στόχο με λιγότερη αποθήκευση, μειώνουμε τις περικοπές και παράγουμε περισσότερη ενέργειας με μικρότερο κόστος και τις ώρες που αυτή έχει αξία.

Από εκεί και πέρα, μετά το 2030, είναι αναγκαία η επιτάχυνση του εξηλεκτρισμού της οικονομίας. Ό,τι κάνουμε σήμερα με ορυκτά καύσιμα (θέρμανση, ψύξη, κίνηση, βιομηχανικές χρήσεις κλπ) πρέπει να γίνεται με ηλεκτρισμό και αυτός ο ηλεκτρισμός να προέρχεται από ΑΠΕ. Παράλληλα, πρέπει να προχωρήσουμε πολύ την εξοικονόμηση και αποδοτική χρήση ενέργειας παντού. 

Αν αυτά επιτευχθούν, το σενάριο το ΕΣΕΚ περιλαμβάνει μερικά εντυπωσιακά νούμερα για το 2050:

• Συνολική εξοικονόμηση ενέργειας: 21%
• Μείωση της εξάρτησης από ορυκτά καύσιμα στο 13% από 80% σήμερα
• Μείωση των εισαγωγών ενέργειας στο 25% από 83%
• Αύξηση της κατανάλωσης ηλεκτρισμού: 130%
• Αύξηση της ηλεκτροπαραγωγής από ΑΠΕ: 500%
• Μείωση του συνολικού κόστους διάθεσης ηλεκτρικής ενέργειας: 50%

Έχετε υπολογίσει πόση ενέργεια έχει χαθεί όλα αυτά τα χρόνια που γίνονται περικοπές για την αποφυγή black out;

Η βάση της ερώτησής σας δεν είναι ακριβής. Περικοπές γίνονται επειδή δεν υπάρχει αρκετή ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας κατά τις μεσημεριανές ώρες που παράγουν όλα τα φωτοβολταϊκά μαζί: δεν μπορείς να παράγεις κάτι που δεν το ζητά ο καταναλωτής. Φυσικά, αν συνεχίζεις παρόλα αυτά να θες να το παράγεις, δηλαδή εάν π.χ. γεμίζεις το μεσημέρι με νερό ένα υπερφουσκωμένο βαρέλι, μπορεί να σπάσει. Αλλά αυτό είναι παρεπόμενο: θα κλείσεις τη βρύση επειδή γέμισε το βαρέλι, όχι επειδή απλά δεν θες να σπάσει. 

Όλα τα προηγούμενα black out στην Ελλάδα (όπως αυτό λίγο πριν την Ολυμπιάδα) έγιναν λόγω έλλειψης παραγωγής. Σήμερα έχουμε το αντίθετο φαινόμενο. Οι τεχνικές προκλήσεις  σήμερα είναι άλλες. Πάντως σε κάθε ηλεκτρικό σύστημα υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο μικρής ή μεγάλης βλάβης, ακόμα και black-out. Για αυτό, μεταξύ άλλων, έχει σημασία η πολιτεία και η κοινωνία να αντιλαμβάνονται την ανάγκη των έργων που εκτελούν οι διαχειριστές και να μην τα καθυστερούν.

Όσον αφορά το μέγεθος των περικοπών: δεν έχουμε δικά μας στοιχεία και παρακολουθούμε τα δεδομένα του ΑΔΜΗΕ και τις αναλύσεις άλλων οργανισμών: Αθροιστικά για το πρώτο πεντάμηνο του 2026, οι συνολικές περικοπές εκτιμώνται στις 1,3 TWh δηλ. περίπου 10%. Αυτό το ποσοστό είναι  υψηλότερο τις μεσημεριανές ώρες λόγω του ταυτοχρονισμού της παραγωγής των φωτοβολταϊκών και πολύ μικρότερο τις υπόλοιπες ώρες. 

Φαίνεται ότι η Ελλάδα πλέον στρέφεται στους υδρογονάνθρακες ώστε να βρει το δικό της φυσικό αέριο. Έχουν πλέον θέση τα αιολικά;

Απολύτως ναι. Η κλίμακα του χρόνου έχει σημασία και για το κόστος της ενέργειας και για το στοίχημα της ενεργειακής ανεξαρτησίας. Στην περίπτωση των αιολικών ,ξέρουμε με βεβαιότητα ότι έχουμε άριστο ενεργειακό πλούτο, έχουμε την τεχνογνωσία και την εμπειρία να τον αξιοποιήσουμε με οικονομικό τρόπο σήμερα και έχουμε εκδηλωμένο επενδυτικό ενδιαφέρον από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Όλα αυτά που ισχύουν με βεβαιότητα για τα αιολικά, είναι πιθανολογήσεις για τους υδρογονάνθρακες. Επομένως, μιλάμε για δύο διαδικασίες που δεν συμπίπτουν χρονικά και δεν πρέπει να συγχέονται.

Έχει επίσης σημασία ότι ήδη τα αιολικά ενισχύουν την ενεργειακή ανεξαρτησία και ενδυναμώνουν γεωπολιτικά τη πατρίδα, με δύο τρόπους:

1] Με την μείωση των εισαγωγών ορυκτών καυσίμων και άρα τη μείωση της εξάρτησής μας από ξένες χώρες. Για παράδειγμα το 2025, τα αιολικά μας αποσόβησαν εισαγωγές 2,6 bcm δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα – φυσικού αερίου αξίας 1,5 δις ευρώ, που αντιστοιχούν στο 43% των συνολικών εισαγωγών αέριου.

2] Με τις εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως είπαμε, τα αιολικά παράγουν και τις μη μεσημεριανές ώρες, όταν δηλαδή όλη η γειτονιά ζητά ενέργεια και η ενέργεια αυτή έχει αξία. Αυτό δεν συμβαίνει το μεσημέρι διότι τότε όλες οι χώρες υπερπαράγουν από τα φωτοβολταϊκά τους. Επομένως, ήδη χάρη στα αιολικά παράγουμε ανταγωνιστική ενέργεια τις ώρες που οι γείτονές μας τη θέλουν. Εκτός από αναπτυξιακά και οικονομικά οφέλη, αυτό σημαίνει και γεωπολιτική ενδυνάμωση της πατρίδας, αφού γινόμαστε πιο χρήσιμοι στους φίλους και εταίρους μας.

email Συντάκτη: filisk24@gmail.com

Σημειώνει τη συνέχιση των παραβιάσεων «τύπου «προέλασης» (moves forward) εντός της νεκρής ζώνης, «νότια της γραμμής κατάπαυσης του πυρός, συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας ένστολων και ενίοτε οπλισμένων στρατιωτών των τουρκικών δυνάμεων κατοχής, οι οποίοι παρενοχλούν, εκφοβίζουν και απαγάγουν πολίτες εντός της νεκρής ζώνης».

Περιορίζουν την πρόσβαση Ελληνοκυπρίων

Αναφέρθηκε περαιτέρω στην προέλαση στο οροπέδιο της Πύλας «με στατική παρουσία και περιπολίες των δυνάμεων κατοχής σε μεγάλο τμήμα της νεκρής ζώνης από τον Απρίλιο του 2026, περιορίζοντας την πρόσβαση των Ελληνοκυπρίων στην περιοχή».

Το έγγραφο αναφέρεται στις απειλές για την κατασκευή δρόμου εντός της νεκρής ζώνης στην περιοχή της Πύλας, ο οποίος «θα συνδέει τις κατεχόμενες περιοχές με το προκεχωρημένο φυλάκιο TK15 των τουρκικών δυνάμεων, επεκτείνοντας έτσι την κατοχή σε επιπλέον 4 τ.χλμ. κυπριακού εδάφους, κατά παράβαση του καθεστώτος (status quo) και της συμφωνίας που επιτεύχθηκε τον Οκτώβριο του 2023».

Σχολεία και εκκλησίες εγκλωβισμένων

Ακόμη καταγγέλλει, σε σχέση με τους εγκλωβισμένους,  τη λογοκρισία σχολικών εγχειριδίων και την απόρριψη εκπαιδευτικών που διορίζονται στα σχολεία. Περαιτέρω αναφέρει ότι το τελευταίο διάστημα σημειώθηκαν περαιτέρω κατεδαφίσεις κατοικιών σε μαρωνιτικά χωριά, ενώ δεν έχουν εγκριθεί αιτήματα για επανεγκατάσταση σε αυτά. Στους εγκλωβισμένους Ελληνοκύπριους της περιοχής της Καρπασίας εξακολουθεί να στερείται η πρόσβαση στις εκκλησίες των χωριών τους, ενώ ο διορισμός νέων ιερέων «απορρίπτεται» συστηματικά από τις δυνάμεις κατοχής.

Το κατοχικό καθεστώς επιτρέπει στους Ελληνορθόδοξους την τέλεση θείων λειτουργιών από δύο ιερείς σε τέσσερις καθορισμένες λειτουργικές εκκλησίες: την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στην Αγία Τριάδα, την εκκλησία του Αγίου Συνεσίου στο Ριζοκάρπασο και την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Ριζοκάρπασο (κατόπιν άδειας). Πρόσφατα, οι δυνάμεις κατοχής απαγόρευσαν την τέλεση λειτουργιών στον Απόστολο Ανδρέα, χωρίς καμία αιτιολόγηση.

Αναβαθμίζονται εις βάρος της Κύπρου

Πρόδηλη είναι η προσπάθεια του εγκάθετου της Άγκυρας να αναβαθμίσει -μέσω “κοινών βημάτων”- εξελικτικά,  την αποσχιστική οντότητα και να την εξισώσει με την Κυπριακή Δημοκρατία. Τούτο προκύπτει και από το έγγραφο που κατέθεσε, ο Τουφάν Έρχιουρμαν στα Ηνωμένα Έθνη και περιλαμβάνεται στο παράρτημα της έκθεσης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, για τις Καλές Υπηρεσίες.

Ο Τουφάν Έρχιουρμαν, ο οποίος όχι τυχαία, δεν αναφέρεται στη μορφή της λύσης,  παρουσιάζοντας μια αποτίμηση για το τι έγινε και τι όχι την περίοδο που εξετάζει η έκθεση, προβάλλει την ανάγκη δημιουργίας μηχανισμών συνεννόησης και συνεργασίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της αποσχιστικής οντότητας.

Επικαλείται, επί τούτου, τον μηχανισμό που λειτουργεί στη Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους, αλλά και τις Τεχνικές Επιτροπές. Επαναφέρει το θέμα της συνεργασίας της Εθνικής Φρουράς και των τουρκοκυπριακών δυνάμεων ασφαλείας, για θέματα που προκύπτουν στη νεκρή ζώνη, αφήνοντας- σκοπίμως- εκτός, τις κατοχικές τουρκικές δυνάμεις. Ζητά δε να υπάρχουν διευκολύνσεις από την ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Κατηγορούν Κύπρο και Ελλάδα

Σε σχέση με το μοντέλο των Τεχνικών Επιτροπών, ο εγκάθετος της Άγκυρας, αναφέρει ότι ο στόχος παραμένει «η βελτίωση της καθημερινότητας». Κατηγορεί τη Λευκωσία ότι δεν συνεργάζεται, με το πρόσχημα ότι ενδέχεται κάποιες ενέργειες να οδηγήσουν σε αναγνώριση! Την ίδια ώρα, κατηγορεί την Κυπριακή Δημοκρατία  για πολιτική αποκλεισμών σε βάρος των Τουρκοκυπρίων, όπως στην περίπτωση της ενέργειας αλλά και των αθλητικών συναντήσεων.

Κατηγορεί περαιτέρω, την ελληνική πλευρά για τις συλλήψεις σφετεριστών, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει «να  σταματήσει να εργαλειοποιεί το περιουσιακό ζήτημα μέσω δικαστικών υποθέσεων, πρακτική που αναμφίβολα δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων». Αναφέρεται σε προσπάθεια της ελληνοκυπριακής πλευράς «να υπονομεύσει την οικονομία και την ευημερία των Τουρκοκυπρίων».

Κι αυτό με αφορμή  τη ψηφοφορία της 11ης Ιουνίου, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, για  ζητήματα που αφορούσαν τη δέσμη θεμάτων περί «δικαιωμάτων ιδιοκτησίας των εκτοπισθέντων της απόφασης του 2001» στην υπόθεση «Κύπρος κατά Τουρκίας» του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Ο ‘Ερχιουρμαν επιμένει στις προϋποθέσεις των τεσσάρων σημείων προσθέτοντας πως «μόλις συμφωνήσουμε στη μεθοδολογία, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην τελική φάση, δηλαδή στις πλήρεις διαπραγματεύσεις. Πιστεύω ακράδαντα ότι η προσήλωση σε αυτή τη σταδιακή προσέγγιση είναι υψίστης σημασίας για την ουσιαστική αύξηση των πιθανοτήτων επίτευξης μιας διευθέτησης στην Κύπρο», υποστηρίζει.

Από τη βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή της προηγούμενης δεκαετίας μέχρι την πανδημία, και από την επέλαση του πληθωρισμού μέχρι την πρωτοφανή στεγαστική κρίση που αποσαθρώνει τον κοινωνικό ιστό, η κυρίαρχη αφήγηση μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν μονόδρομο: αυτόν της μοιρολατρίας και της παθητικής αποδοχής της στασιμότητας, η οποία συχνά “βαφτίζεται” ως ανθεκτικότητα.

Σε αυτό ακριβώς το ιστορικό και πολιτικό σταυροδρόμι, όπου η ιδιώτευση, η αποχή και η ηττοπάθεια φαντάζουν ως οι μόνες ρεαλιστικές διέξοδοι για τη νέα γενιά, έρχεται να παρέμβει στον δημόσιο διάλογο μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, φρέσκια και ουσιαστική εκδοτική προσπάθεια.

Προς μια δίκαιη κοινωνία

Ο λόγος για τον συλλογικό τόμο “Η δίκαιη κοινωνία δεν είναι ουτοπία· είναι επιλογή”, ο οποίος κυκλοφορεί από τις ιστορικές Εκδόσεις Παπαζήση, υπό την επιμέλεια του γράφοντος και με τον κατατοπιστικό πρόλογο του βουλευτή Στέφανου Παραστατίδη.

Το βιβλίο αυτό δεν συνιστά απλώς άλλη μια ακαδημαϊκή καταγραφή της εγχώριας παρακμής. Αποτελεί, ουσιαστικά, ένα πολυφωνικό πολιτικό και τεχνοκρατικό μανιφέστο. Είκοσι έξι νέοι επιστήμονες, ερευνητές και επαγγελματίες, άνθρωποι που βρίσκονται στον πυρήνα της παραγωγικής διαδικασίας και βιώνουν στο πετσί τους τις αντιφάσεις του ελληνικού μοντέλου, παίρνουν τη σκυτάλη και αρνούνται να αρκεστούν στην εύκολη κριτική. Το στοίχημα που θέτουν μέσα από τις σελίδες του τόμου είναι η διατύπωση συγκεκριμένων, εφαρμόσιμων και ρεαλιστικών προτάσεων για την Ελλάδα του αύριο.

Ο κεντρικός άξονας του βιβλίου διαπερνά τον πυρήνα της σύγχρονης οικονομικής πολιτικής, αποδομώντας τον μύθο μιας ανάπτυξης που δεν αγγίζει τους πολλούς. Σε μια εποχή όπου οι μακροοικονομικοί δείκτες συχνά ευημερούν ενώ η αγοραστική δύναμη των πολιτών καταρρέει, οι συγγραφείς του τόμου θέτουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.

Στεγαστική κρίση και “gig economy”

Η στεγαστική κρίση, που αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη απειλή για την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία σήμερα, αναδεικνύεται ως κεντρικό διακύβευμα. Η στέγαση προσεγγίζεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, η εξασφάλιση του οποίου απαιτεί γενναίες κρατικές παρεμβάσεις και δημιουργία κοινωνικού αποθέματος.

Παράλληλα, το βιβλίο καταδύεται στον σκληρό πυρήνα της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Η αποκαλούμενη “gig economy” (οικονομία της πλατφόρμας) μπαίνει στο μικροσκόπιο. Η πολυδιαφημισμένη “ευελιξία” αποκαλύπτεται συχνά ως ένας ευφημισμός για τη βαθιά εργασιακή επισφάλεια, χωρίς δίχτυ προστασίας, χωρίς ωράρια και χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Μέσα από αυτή την οπτική, γίνεται απόλυτα κατανοητό γιατί το Brain Drain συνεχίζει να αποτελεί μια ανοιχτή πληγή. Η πρόκληση της επιστροφής των νέων επιστημόνων δεν μπορεί να απαντηθεί με ευχολόγια, παρά μόνο με ριζική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, με ποιοτικές θέσεις εργασίας, αξιοκρατία και μισθούς αξιοπρέπειας.

Μελέτη του “λογισμικού του κράτους”

Το Κοινωνικό Κράτος δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από αυτόν τον προβληματισμό. Με εξαιρετική έμφαση στη Δημόσια Υγεία (το ΕΣΥ που δοκιμάστηκε και εξαντλήθηκε), καθώς και στον συχνά παραγνωρισμένο τομέα της Ψυχικής Υγείας, οι συγγραφείς υπογραμμίζουν ότι η συλλογική αποσταθεροποίηση δεν αντιμετωπίζεται με όρους ατομικής ευθύνης, αλλά με την επαναθεμελίωση ισχυρών δημόσιων δομών.

Ένα από τα πιο δυνατά σημεία του τόμου είναι η ενασχόλησή του με το “λογισμικό του κράτους”: τους θεσμούς. Η Ελλάδα βιώνει τα τελευταία χρόνια μια προφανή μορφολογική εκτροπή και μια διαρκή υποβάθμιση του Κράτους Δικαίου. Όταν η δικαστική εξουσία λειτουργεί με ρυθμούς που ισοδυναμούν με αρνησιδικία, όταν οι Ανεξάρτητες Αρχές παρακάμπτονται ή αποδυναμώνονται, και όταν η διαφάνεια αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο στην “αποτελεσματικότητα” της εκτελεστικής εξουσίας, η ίδια η δημοκρατία νοσεί.

Ο συλλογικός τόμος αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική θεσμική αποτελεσματικότητα. Προτάσσει εργαλεία του 21ου αιώνα, όπως τα ανοιχτά δεδομένα για τη χάραξη τεκμηριωμένων πολιτικών, διασφαλίζοντας ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται στο φως και θα ελέγχονται από τους πολίτες.

Παράλληλα, ανατέμνει την κρίση συμμετοχής των νέων στην πολιτική, η οποία δεν ερμηνεύεται ως απάθεια, αλλά ως μια βαθιά, συστημική αντίδραση απέναντι σε ένα κλειστό, πελατειακό πολιτικό σύστημα που τους έχει αποκλείσει από τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Φακός στις πλανητικές προκλήσεις

Η συλλογιστική του έργου δεν περιορίζεται όμως στα στενά σύνορα της εγχώριας μιζέριας, αλλά ανοίγει τον φακό στις μεγάλες, πλανητικές προκλήσεις. Η κλιματική κρίση τίθεται στο επίκεντρο της συζήτησης για την περιφερειακή ανάπτυξη και τον βιώσιμο τουρισμό.

Το μοντέλο της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού, που εξαντλεί τους φυσικούς πόρους των προορισμών μας, κρίνεται οριακό και απαιτεί άμεση στροφή προς τη βιωσιμότητα. Ταυτόχρονα, οι συγγραφείς αγγίζουν τις προκλήσεις της ψηφιακής μετάβασης. Η Τεχνητή Νοημοσύνη και ο “Καπιταλισμός της Επιτήρησης” (Surveillance Capitalism) αναλύονται κυρίως ως νέες εστίες ψηφιακής ανισότητας και δυνητικής παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε ένα εξίσου ευρύ πλαίσιο, θίγονται ζητήματα γεωπολιτικής σημασίας, φτάνοντας μέχρι τον ανταγωνισμό στο διάστημα, καθώς και η ακανθώδης πρόκληση της μετανάστευσης, η οποία προσεγγίζεται υπό το πρίσμα της κοινωνικής ένταξης, της δικαιοσύνης και του δημογραφικού αδιεξόδου της χώρας.

Η γενιά της κρίσης στα ηνία

Αυτό που καθιστά το βιβλίο “Η δίκαιη κοινωνία δεν είναι ουτοπία· είναι επιλογή” ξεχωριστό, είναι η ταυτότητα των δημιουργών του. Δεν έχουμε να κάνουμε με αναλύσεις γραμμένες από την ασφάλεια κάποιων αποστειρωμένων ακαδημαϊκών εδράνων μιας παλαιότερης γενιάς που κουνάει το δάχτυλο στους νεότερους. Έχουμε να κάνουμε με τη φωνή της ίδιας της γενιάς της κρίσης.

Μιας γενιάς άρτια καταρτισμένης, με διεθνείς παραστάσεις, η οποία επιστρατεύει την επιστημονική της γνώση (από τα κλασικά γράμματα και τον πολιτισμό μέχρι την οικονομία, το δίκαιο και την τεχνολογία) για να χαρτογραφήσει τη διέξοδο. Η ισότητα ως έμπρακτη δημοκρατία, η θωράκιση των θεσμών, η δίκαιη ανανομή του πλούτου και η πρόσβαση στα δημόσια αγαθά δεν αποτελούν απομεινάρια μιας παρωχημένης ρομαντικής ουτοπίας.

Δεν είναι ανεδαφικά οράματα. Είναι καθαρές, μετρήσιμες και υλοποιήσιμες πολιτικές επιλογές. Αν η στασιμότητα και η διεύρυνση των ανισοτήτων αποτελούν την πολιτική επιλογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που εφαρμόζεται, τότε η “δίκαιη κοινωνία” αποτελεί το μοναδικό ρεαλιστικό, προοδευτικό αντίβαρο.

Το βιβλίο λειτουργεί ως ένας χρήσιμος οδικός χάρτης για την προοδευτική σκέψη στη χώρα μας. Είναι ένα εγχειρίδιο εφαρμοσμένης πολιτικής και ένα προσκλητήριο ενεργού συμμετοχής. Απευθύνεται σε κάθε πολίτη που δεν συμβιβάζεται με τον ρόλο του θεατή μπροστά στην υποβάθμιση της ζωής του, προσφέροντάς του τα απαραίτητα επιχειρήματα για να απαιτήσει το αυτονόητο: ένα κράτος και μια κοινωνία που θα λειτουργούν για τους πολλούς.

Γράφει ο Δρ. Διεθνούς Πολιτικής Μηνάς Λυριστής, Επιμελητής του τόμου “Η δίκαιη κοινωνία δεν είναι ουτοπία· είναι επιλογή”

«Άλλωστε, είχα δηλώσει εξ αρχής και με τρόπο ξεκάθαρο και εμφατικό τις προθέσεις μου. Επιπλέον δε θεωρώ σωστό να ψηφίζω για αποφάσεις που αφορούν το μέλλον ενός κόμματος από το οποίο έχω αποφασίσει να αποχωρήσω», επεσήμανε επίσης, αναφέροντας πως η επιστολή παραίτησης θα παραδοθεί στις προσεχείς ημέρες.

Παραιτήσεων συνέχεια

Νέο κύμα «εξόδου» σημειώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς την παραίτησή της υπέβαλε η μέχρι και σήμερα αναπληρώτρια Γραμματέας Αναστασία Σαπουνά και πέντε μέλη της Πολιτικής Γραμματείας.

Ειδικότερα τις παραιτήσεις τους υπέβαλαν εκτός από την Αναστασία Σαπουνά, τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας Βισβίκη Γκέλυ, Σίνου Δέσποινα, Στάχτος – Λαμπρινίδης Πάνος, Συμεωνίδου Ελένη και Τσουμέα Σταματία.

«Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να δρούμε σ’ ένα κόμμα, όπου η μειοψηφία χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν το καταστατικό του κόμματος, επιδιώκει να καταστρατηγήσει τις δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις και να μας οδηγήσει μέσω συγκρουσιακών διαδικασιών σ’ ένα νέο σχίσμα» αναφέρουν μεταξύ άλλων στη δήλωσή τους.

«Επιλέγουμε τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια, με την οποία πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά και παραιτούμαστε από μέλη της ΠΓ και της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ».
Αναλυτικά η δήλωση παραίτησης:

Την ώρα, που στη χώρα μας πολλαπλασιάζονται τα αδιέξοδα από την κυβερνητική πολιτική, στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ βιώνουμε ένα νέο κύκλο εσωστρέφειας και απαξίωσης, με απαράδεκτες και αντισυντροφικές συμπεριφορές.

Ενώ η κοινωνία μας ζητά να εργαστούμε για να υπάρχει προοδευτική διέξοδος στις επόμενες εκλογές, με την ευρύτερα δυνατή συμπαράταξη αριστερών και προοδευτικών πολιτών και συλλογικοτήτων, κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επιλέγουν τη συστηματική υπονόμευση του κόμματος και της Αριστεράς.

Πολλαπλασιάζονται συμπεριφορές και επιλογές, που δείχνουν πλήρη έλλειψη σεβασμού στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στο ίδιο το κόμμα μας, αλλά και στην ιστορία και τις αξίες της Αριστεράς.

Η Αριστερά της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και της δημοκρατίας δεν έχει καμία σχέση με δημόσιες επιθέσεις, αντιδικίες, ένταση και χαρακτηρισμούς.

Η απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, των Οργάνων του και των συλλογικών αποφάσεων, πλήττει την ιστορία, την προσφορά και τις θυσίες του χώρου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αντιμετωπίζει αυτή τη διαδρομή ως πεδίο διαχείρισης προσωπικών φιλοδοξιών.

Η μεταπολιτική της εποχής επιδιώκει ακριβώς αυτό: να εξαφανίσει τις ιδέες και να πείσει τους πολίτες ότι όλοι είναι ίδιοι και ότι η πολιτική είναι ένας ατελείωτος διαγκωνισμός ατομικής προβολής.

Απέναντι σε αυτή την ισοπεδωτική λογική, οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι.

Η Αριστερά υπάρχει για να υπερασπίζεται τη Δημοκρατία, την εργασία, το κοινωνικό κράτος, τα δημόσια αγαθά, την ισονομία, τα δικαιώματα.

Ενώ η Δεξιά οικοδομεί ανενόχλητη την πολιτική της κυριαρχία, ο προοδευτικός χώρος δεν επιτρέπεται να εγκλωβίζεται στον κατακερματισμό και στις προσωπικές διαδρομές.

Όσοι επιλέγουν να γκρεμίζουν αντί να συνθέτουν και να διχάζουν αντί να ενώνουν, ας αναλάβουν και την ευθύνη των επιλογών τους.

Γιατί όταν η Αριστερά χάνει, δεν χάνει ένα κόμμα. Χάνει η κοινωνία, που έχει ανάγκη από μια ισχυρή, αξιόπιστη και ενωμένη προοδευτική παράταξη. Η κοινωνία δεν ζητά άλλες αδιέξοδες αντιπαραθέσεις. Ζητά ενότητα και προοπτική. Ζητά από την Αριστερά να θυμηθεί γιατί δημιουργήθηκε και ποιους εκπροσωπεί.

Οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να εκφράσουν τους Αριστερούς και Προοδευτικούς πολίτες, οφείλουν να κάνουν κάθε δυνατή υπέρβαση για να έχουμε προοδευτική κυβέρνηση και όχι μία ακόμα τετραετία ανισοτήτων, αδικίας και διαφθοράς.

Όπως δήλωσε και ο πρώην Πρόεδρος του κόμματος σ. Σωκράτης Φάμελλος κατά την παραίτησή του, δεν θέλουμε να είμαστε μέρος ενός νέου διχασμού.

Δεν μπορούμε όμως και να συνεχίσουμε να δρούμε σ’ ένα κόμμα, όπου η μειοψηφία χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν το καταστατικό του κόμματος, επιδιώκει να καταστρατηγήσει τις δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις και να μας οδηγήσει μέσω συγκρουσιακών διαδικασιών σ’ ένα νέο σχίσμα.

Επιλέγουμε τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια, με την οποία πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά και παραιτούμαστε από μέλη της ΠΓ και της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Κρατάμε στην καρδιά μας τις μάχες που δώσαμε όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σε συντρόφους που μας τίμησαν και μας στήριξαν με την ψήφο τους.

Τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας

Βισβίκη Γκέλυ

Σίνου Δέσποινα

Στάχτος – Λαμπρινίδης Πάνος

Συμεωνίδου Ελένη

Τσουμέα Σταματία

Η Αναπληρώτρια Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής

Σαπουνά Αναστασία

Από τις 00:30 (ώρα Τεχεράνης· 00:00 ώρα Ελλάδας), αμερικανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν νέο κύμα βομβαρδισμών εναντίον του Ιράν. Κάτι περισσότερο από πέντε ώρες αργότερα, ανακοίνωσαν ως ολοκλήρωσαν την επιχείρησή τους.

Επλήγησαν «συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, ραντάρ παράκτιας επιτήρησης, πυραυλικές δυνατότητες, δυνατότητες μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και μικρά πλεούμενα», απαρίθμησε το μεικτό διοικητήριο που είναι αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή (CENTCOM, «κεντρική διοίκηση»).

Όπως μετέδωσαν τα ιρανικά κρατικά ΜΜΕ, επλήγησαν στόχοι σε τομείς του δυτικού και του νότιου Ιράν, ιδίως το νησί Κεσμ και η Μπαντάρ Αμπάς, στο επίπεδο του Ορμούζ, όπως και η επαρχία Χουζεστάν, που γειτονεύει με το Ιράκ.

Στη Μασάρ (νοτιοδυτικά), σε βομβαρδισμό «που έπληξε αντλιοστάσιο άρδευσης καλλιεργειών (…) ένας άνθρωπος έπεσε μάρτυρας και άλλοι τέσσερις τραυματίστηκαν», είπε στο επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA αντικυβερνήτης αρμόδιος για ζητήματα ασφαλείας στην επαρχία Χουζεστάν, ο Βαλιουλά Χαγιατί. Χθες βράδυ, το πρακτορείο είχε κάνει λόγο για νεκρό και δυο τραυματίες στη νήσο Φαρούρ, στον Κόλπο.

Ο δημόσια διακηρυγμένος στόχος της Ουάσιγκτον ήταν ο ίδιος με αυτόν του Σαββάτου προς Κυριακή: να «μειωθεί η δυνατότητά τους» (σ.σ. των Ιρανών) «να επιτίθενται εναντίον πληρωμάτων του πολιτικού ναυτικού και εμπορικά πλοία» στα Στενά του Ορμούζ.

Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν ιδίως την Τεχεράνη ότι έπληξε το σαββατοκύριακό το GFS Galaxy, πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων υπό σημεία Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ βρισκόταν στο στενό. Είκοσι τρία μέλη του πληρώματος διασώθηκαν και ένα συνέχιζε να αγνοείται, ανέφερε το σουλτανάτο του Ομάν, προσθέτοντας πως συνέχιζε τις έρευνες.

Παρέμβαση Τραμπ

Ο αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πιθανότατα θα αναλάβουν τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ και θα πρέπει να αποζημιωθούν για τον έλεγχο της ζωτικής σημασίας πλωτής οδού.

«Θα κρατήσουμε το στενό και πιθανότατα θα το διαχειριζόμαστε εμείς. Θα γίνουμε οι φύλακες του στενού. Ίσως το αποκαλέσουμε φύλακα άγγελο του στενού. Και θα πρέπει να μας αποζημιώσουν γι’ αυτό», είπε σε συνέντευξή του στο Fox News.

Χθες Κυριακή ο Ντόναλντ Τραμπ μιλώντας στο NBC δήλωσε ότι τα Στενά του Ορμούζ, την ώρα που η Τεχεράνη ανακοίνωσε την Κυριακή (12/7) ότι κλείνει ξανά τα Στενά του Ορμούζ.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας οι αμερικανικές δυνάμεις προχώρησαν σε μπαράζ πληγμάτων σε δεκάδες στόχους μετά τον πλήρη αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, με την κεντρική διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) να δηλώνει πως είναι έτοιμη να εγγυηθεί «την ελευθερία της ναυσιπλοΐας».

Στο στόχαστρο μπήκαν, σύμφωνα με τη CENTCOM «συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, ραντάρ παράκτιας επιτήρησης, πυραυλικές δυνατότητες, δυνατότητες μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και μικρά πλεούμενα».

Νωρίτερα, οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ότι έπληξαν αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία, στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Κατάφεραν χτυπήματα εναντίον της αεροπορικής βάσης Πρίγκιπας Χασάν στην Ιορδανία, αμερικανικού κέντρου διοίκησης και ελέγχου αμερικανικών drones στο Μπαχρέιν, καυώς οι βάσεις Αλί ας Σαλέμ και Άχμαντ αλ Τζάμπερ στο Κουβέιτ.

Αντίποινα

Η ιρανική διπλωματία από την πλευρά της «καταδίκασε σθεναρά» τα νέα αμερικανικά πλήγματα στην επικράτειά του, προσάπτοντας στην Ουάσιγκτον ότι «εκμηδένισε όλες τις προσπάθειες των τελευταίων μηνών» με στόχο την αποκατάσταση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Σε αντίποινα, οι Φρουροί της Επανάστασης –ο ιδεολογικός στρατός της Τεχεράνης– ανακοίνωσαν ότι έπληξαν αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία, στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Το πρακτορείο μετέδωσε πως έγιναν επιθέσεις εναντίον της αεροπορικής βάσης Πρίγκιπας Χασάν στην Ιορδανία, αμερικανικού κέντρου διοίκησης και ελέγχου αμερικανικών drones στο Μπαχρέιν, καυώς οι βάσεις Αλί ας Σαλέμ και Άχμαντ αλ Τζάμπερ στο Κουβέιτ.

Στο Μπαχρέιν τις πρώτες πρωινές ώρες ενεργοποιήθηκαν σειρήνες της αεράμυνας. Το υπουργείο Εσωτερικών κάλεσε «πολίτες και κατοίκους» να «παραμείνουν ήρεμοι και να κατευθυνθούν στην πλησιέστερη ασφαλή τοποθεσία», χωρίς άλλες λεπτομέρειες.

Χθες Κυριακή ο στρατός του Ιράν εκτόξευσε τρεις πυραύλους εναντίον της Ιορδανίας, σύμφωνα με τις ένοπλες δυνάμεις του βασιλείου. Στο Κουβέιτ, μπήκαν στο στόχαστρο τρία συνοριακά φυλάκια και υπεράκτια εξέδρα άντλησης πετρελαίου, που δεν κατηγόρησε ρητώς την Τεχεράνη.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες παρότρυνε χθες την Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη να ασκήσουν «τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση» και να «ξαναρχίσουν επειγόντως τις διαπραγματεύσεις», με ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε από τον εκπρόσωπό του Στεφάν Ντουζαρίκ.

«Επιστροφή στην ανασφάλεια»

Πάντως το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι «παραβίασαν απροκάλυπτα σχεδόν όλους τους όρους» του μνημονίου κατανόησης του Ισλαμαμπάντ και προκάλεσαν την «επιστροφή της ανασφάλειας» στο στενό του Ορμούζ, παρότι οι δυο χώρες υπέγραψαν τη 17η Ιουνίου καταρχήν συμφωνία –το «μνημόνιο»– που γέννησε ελπίδες ότι θα μπορούσε να τερματιστεί μέσω διαπραγματεύσεων ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που ξέσπασε την 28η Φεβρουαρίου, με τους σαρωτικούς αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Η καταρχήν συμφωνία προέβλεπε ότι θα άνοιγε πλήρως, καταρχήν για εξήντα ημέρες, τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το ένα πέμπτο του αργού που καταναλώνεται σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς το κλείσιμό τους από το Ιράν μια μέρα μετά το ξέσπασμα του πολέμου απογείωσε τις τιμές του πετρελαίου.

Το Ιράν διεμήνυσε χθες Κυριακή πως ξανακλείνει τα Στενά μέχρι νεοτέρας. Το θαλάσσιο πέρασμα είναι «πιο σημαντικό από δεκάδες ατομικές βόμβες» κι η Ισλαμική Δημοκρατία «θα το προστατεύσει», είπε χθες ο Μοχσέν Ρεζαεΐ, σύμβουλος για τις στρατιωτικές υποθέσεις του ανώτατου ηγέτη του Ιράν Μοτζταμπά Χαμενεΐ, κατά το πρακτορείο ειδήσεων ISNA. Από την πλευρά της, η CENTCOM διαβεβαιώνει πως το στενό είναι ανοικτό, ότι το Ιράν «δεν το ελέγχει».

Οι εξελίξεις προκάλεσαν άλμα του κόστους του πετρελαίου. Η τιμή του βαρελιού της διεθνούς ποικιλίας αναφοράς Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας προς παράδοση τον Σεπτέμβριο, αυξανόταν κατά 4% και πλέον, στα 79,06 δολάρια, περί τις 06:00 (ώρα Ελλάδας). Το ξέσπασμα του πολέμου τον Φεβρουάριο προκάλεσε απογείωση των τιμών και προβλήματα εφοδιασμού από τον Φεβρουάριο. Στην έξαψη της σύρραξης, το Μπρεντ ξεπέρασε τα 110 δολάρια το βαρέλι.

Παράλληλα η δυνατότητα τεχνικού ελέγχου της δραστηριότητας αυτών των εταιριών από εξειδικευμένους κρατικούς λειτουργούς, από τους οποίους έχει έλλειψη η χώρα, αποφεύγει υπερτιμολογήσεις και οικονομικές εκτροπές, αποκαθιστώντας με την αξιοπιστία τους και τον σεβασμό των εταιριών αυτών προς το κράτος.

Ανεξέλεγκτες και χωρίς επαρκή δικαιολόγηση, δραστηριότητες περιβαλλοντικών οργανώσεων, μπορεί όχι μόνο να καθυστερήσουν, αλλά ακόμα και να απαγορεύσουν τις πετρελαϊκές δραστηριότητες, με το πρόσχημα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Η σωστή και τεκμηριωμένη ενημέρωσή τους, σε συνδυασμό με την τήρηση των πιο αυστηρών περιβαλλοντικών προδιαγραφών μπορεί να μετατρέψει σε συμμάχους αντιπάλους του χθες, με καταλύτη την προβολή του εθνικού συμφέροντος.

Η κρατική γραφειοκρατία, η καθυστέρηση της απονομής δικαιοσύνης και η ολιγωρία αντιμετώπισης με ταχύτητα κρίσιμων δραστηριοτήτων, δημιουργεί νέα ανυπέρβλητα εμπόδια στις ξένες εταιρίες, που διακινδυνεύουν τεράστια κεφάλαια και προλειαίνει το έδαφος για εγκατάλειψη των δραστηριοτήτων.

Η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας αποτελεί έναν κρίσιμο παράγοντα, που μπορεί να αναστείλει σχεδιαζόμενες δραστηριότητες, με την απειλή που επικαλείται συνεχώς περί προσφυγής στα όπλα. Η ανάγκη δημιουργίας σχεδίου Β και η προβολή ισχύος, που ο νέος στρατιωτικός εξοπλισμός της χώρας μπορεί σήμερα να υποστηρίξει, σε συνεργασία με τις συμμαχικές δυνάμεις, μπορεί να αποτρέψει τις απειλές και να υλοποιήσει σχεδιασμούς.

Το πρόσφατο επεισόδιο στην Κάσο, αλλά και το παλαιότερο επεισόδιο στο θαλασσοτεμάχιο 3 της Κύπρου, που πολεμικά πλοία της Τουρκίας σταμάτησαν γεωτρητικό σκάφος της Ιταλίας για την εκτέλεση προγραμματισμένης γεώτρησης, αποτελούν κίνητρα για έξυπνο σχεδιασμό.

Η ελληνική φωνή για την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων πρέπει να είναι ενιαία και ανεξάρτητη της παράταξης που κυβερνά. Μια εθνική γραμμή είναι απαραίτητη, που θα πρέπει σήμερα να είναι αποκύημα της συνεχούς παραμονής μας για τα τελευταία 50 χρόνια σε ένα καθεστώς ευνομούμενης δημοκρατίας. Είναι αλήθεια ότι η ενεργειακή πρόοδος αντανακλά και την οικονομική πρόοδο. Τα πρώτα προβλεπόμενα σημαντικά έσοδα από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων θα πρέπει να μην κατασπαταληθούν σε μεταβιβαστικές πληρωμές, αλλά το μεγαλύτερο μέρος να επενδυθεί σε παραγωγικές επενδύσεις προστιθέμενης αξίας, που θα δημιουργήσουν νέες συνέργειες.

Σημερινή ενεργειακή πολιτική

Κρίσιμο και ουσιαστικό παράγοντα διατήρησης του σημερινού momentum αποτελούν και οι επικείμενες εκλογές. Πολλοί πολιτικοί σχηματισμοί στο παρελθόν έχουν απογοητεύσει με τις επαμφοτερίζουσες απόψεις τους σχετικά με την ύπαρξη και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην χώρα μας. Η οιαδήποτε απόκλιση από την σημερινή ενεργειακή πολιτική, θα αποτελέσει όχι μόνο οδυνηρό λάθος, αλλά και ενταφιασμό της ελπίδας ανάπτυξης της χώρας, με το δεδομένο του μικρού εναπομένοντος χρονικού περιθωρίου εκμετάλλευσης αυτών των πόρων το πολύ μέχρι το 2050, λόγω της σταδιακής μετατόπισης προς την πράσινη ενέργεια.

Η εθνική συναίνεση και η συνέπεια από όλους στην ενεργειακή πολιτική αποτελεί το σημερινό διακύβευμα, πάνω στο οποίο θα εκτιμηθεί αν θα μπορέσει να δομηθεί και μια μακροπρόθεσμη εθνική πολιτική, ιδιαίτερα σήμερα που το δημογραφικό και η μετανάστευση απειλούν την ύπαρξη του Ελληνισμού.

Η διατηρησιμότητα που απαιτεί σχεδιασμό και προοπτική προβάλλει απαραίτητα για την αξιοποίηση αυτών των μοναδικών σημερινών ευκαιριών. Οι συνήθειες των μεγάλων λόγων, των ανεκτέλεστων συμβάσεων και των αγορών εξοπλισμού που δεν αξιοποιούνται και σαπίζουν σε υπόγεια ή λόγω έλλειψης προσωπικού ή ανταλλακτικών, πρέπει να δώσουν την θέση τους στην υπευθυνότητα και διαρκή ετοιμότητα.

Ο πρώην υπουργός Μανιάτης σε σχετικό άρθρο του, επισημαίνει τις προϋποθέσεις για την αξιοποίηση των ευκαιριών που παρουσιάζονται στην χώρα λέγοντας ότι: «Οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες δημιουργούν εν δυνάμει ευκαιρίες για τη χώρα μας, αρκεί να υπάρχει στρατηγική στόχευση, υπομονή και επιμονή».Κοντά στη επιτυχία ελλοχεύει και ο κίνδυνος του τρόπου αξιοποίησης αυτής της μοναδικής συγκυρίας. Μοναδικός προσανατολισμός και υποδομή στήριξης θα πρέπει να είναι το εθνικό συμφέρον.

Είναι στο χέρι μας από τώρα να σχεδιασθεί μια συνετή πολιτική, που θα διαφυλάξει τα μέχρι σήμερα αποκτηθέντα προχωρώντας με αυτοπεποίθηση στο μέλλον, στην οποία θα γίνει κοινωνός ο κάθε Έλληνας για την δημιουργία του περιβάλλοντος που περιμένει από εμάς η επόμενη γενιά.

Έναν χρόνο μετά την άνοδό του στην εξουσία, το 1996, ιδρύθηκε στη Ντόχα το Al Jazeera. Η δημιουργία του αποτέλεσε μια τολμηρή επιλογή, σε μια περιοχή όπου τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης βρίσκονταν υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο. Το Κατάρ επένδυσε οικονομικά στο νέο δίκτυο, παρέχοντας τους πόρους που χρειάζονταν για να δημιουργήσει διεθνή παρουσία, να προσλάβει δημοσιογράφους, να αναπτύξει ανταποκριτές και να καλύψει γεγονότα πέρα από τα σύνορά του.

Όμως η χρηματοδότηση από μόνη της δεν μπορούσε να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο μέσο. Αυτό που έδωσε στο Al Jazeera τη διαφορετική του ταυτότητα ήταν η προσπάθειά του να παρουσιάσει μια άλλη προσέγγιση στη δημοσιογραφία του αραβικού κόσμου. Η φιλοσοφία της “γνώμης και της άλλης γνώμης” έγινε το σήμα κατατεθέν του, καθώς το δίκτυο φιλοξενούσε συχνά διαφορετικές και αντιπαρατιθέμενες απόψεις, σε μια εποχή όπου αυτό ήταν σπάνιο στην περιοχή.

Η επιτυχία του Al Jazeera δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης. Ήταν και αποτέλεσμα δημοσιογραφικής φιλοδοξίας. Καθοριστική μορφή σε αυτή την πορεία υπήρξε ο Ουάνταχ Χανφάρ, ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που ανέλαβε τη γενική διεύθυνση του δικτύου το 2003. Υπό την ηγεσία του, το Al Jazeera πέρασε από το στάδιο ενός ισχυρού αραβικού καναλιού σε έναν διεθνή οργανισμό ενημέρωσης, με κορυφαίο βήμα τη δημιουργία του Al Jazeera English. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε μέσα από τις μεγάλες κρίσεις της εποχής.

• Η κάλυψη του πολέμου στο Αφγανιστάν το 2001 έφερε το δίκτυο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής. Οι αποκλειστικές εικόνες και οι ανταποκρίσεις από περιοχές όπου τα δυτικά μέσα είχαν περιορισμένη πρόσβαση το έκαναν σημείο αναφοράς.
• Ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη φήμη του, καθώς εκατομμύρια τηλεθεατές το αντιμετώπισαν ως μια διαφορετική φωνή απέναντι στα κυρίαρχα δυτικά δίκτυα.
• Η μεγαλύτερη δοκιμασία, αλλά και η μεγαλύτερη στιγμή επιρροής του ήρθε με την Αραβική Άνοιξη το 2011. Το Al Jazeera μετέδωσε εκτενώς τις εξελίξεις από την Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Συρία, μεταφέροντας τις εικόνες των εξεγέρσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Θάνι και το Al Jazeera

Για τους υποστηρικτές του, έγινε η φωνή κοινωνιών που για δεκαετίες στερούνταν ανεξάρτητης ενημέρωσης. Για τους επικριτές του, η κάλυψή του σε ορισμένες περιπτώσεις αντανακλούσε τις στρατηγικές επιλογές της εξωτερικής πολιτικής του Κατάρ. Αυτό το δίλημμα συνοδεύει το Al Jazeera μέχρι σήμερα. Είναι ένα μέσο που άλλαξε την αραβική δημοσιογραφία, έδωσε χώρο σε νέες φωνές και απέκτησε παγκόσμια εμβέλεια. Ταυτόχρονα, παραμένει στο επίκεντρο της συζήτησης για τα όρια ανάμεσα στη δημοσιογραφική ανεξαρτησία και τη χρήση των μέσων ενημέρωσης ως εργαλείων κρατικής επιρροής.

Η ιστορία του Al Jazeera είναι, τελικά, η ιστορία μιας στρατηγικής επιλογής. Ο Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ Θάνι αντιλήφθηκε ότι η πληροφορία μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή ισχύος, όπως η ενέργεια και η διπλωματία. Το Κατάρ δημιούργησε ένα μέσο που ξεπέρασε τα γεωγραφικά του όρια και του επέτρεψε να αποκτήσει μια φωνή πολύ μεγαλύτερη από το μέγεθός του.

Στον σύγχρονο κόσμο, όπου η μάχη για την επιρροή περνά όλο και περισσότερο μέσα από την εικόνα, την αφήγηση και την πληροφορία, το Al Jazeera αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, του πώς ένα μικρό κράτος μπορεί να αποκτήσει παγκόσμια παρουσία.