Μόνον αργότερα ακούμε από τα χείλη του το τρίτον από της αληθείας, τι του τραγούδησαν οι Σειρήνες: «[Ήταν] ό,τι ήθελες. Κι ό,τι θα ’θελες να μην είχες ποτέ σου θελήσει. Η γλυκιά φαγούρα που πας να ξύσεις, που ’ναι κάτω από το δέρμα και δεν την φτάνεις. Και τότε αυτή η γλυκιά φαγούρα γίνεται αφόρητη. Σου έλεγε [το τραγούδι] ότι αυτό που θέλεις από τα πάντα πιο πολύ, είναι αυτό που πιο πολύ δεν μπορείς να ’χεις. Κι αυτό — κάτι που είχες ήδη κι έχασες».

Τότε συνειδητοποιεί ότι δεν επιθυμεί τον νόστο, γιατί δεν είναι άνδρας αντάξιος της επιστροφής, του αληθινού επιτεύγματος. Η Τροία δεν διαφέρει από τον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας του Interstellar· και τα δύο λειτουργούν ως σημεία (ψυχικά ή φυσικά) μη επιστροφής. Όπως ακριβώς λειτουργεί κι ο θάνατος του Πάτροκλου για τον Αχιλλέα — είναι το πένθος και όχι το αιώνιο κλέος που τον υποχρεώνει να μείνει στις ακτές της Τροίας.

Βαρβαρότητα και πολιτισμός

Κάθε μη κυκλοτερής εξιστόρηση, κι η πιο “πεζή” ακόμα, έχει την δική της εκδοχή του ανεπίστροφου. Εδώ, η θεία γνώση των ομηρικών Σειρήνων μετατρέπεται στην απλή φρικαλεότητα της επίγνωσης ενός ανθρώπου που μηχανεύτηκε την καταστροφή —μια επίγνωση όχι αλλιώτικη από εκείνη του Oppenheimer— κι ο Δούρειος Ίππος θυμίζει πως «Δεν υπάρχει τεκμήριο πολιτισμού που να μην είναι και τεκμήριο βαρβαρότητας», όπως έγραψε υπό άλλες συνθήκες κατά νου ο Μπένγιαμιν το 1940.

Εντούτοις, η φύση του προϊόντος του Nolan, προορισμένου για μαζική κατανάλωση, δεν επέτρεπε (;) να καταδείξει τις κτηνωδίες που προξένησαν μετατραυματικό στρες στον Οδυσσέα. Οι Τρώες φορώντας τα κράνη τους απεκδύονται τα πρόσωπά τους κι είναι για τον θεατή ήδη νεκροί μες στην ανωνυμία τους προτού καν εισβάλουν οι Αχαιοί από την πύλη.

Οι θάνατοί τους, παρότι όχι εξωραϊσμένοι όπως στις χορογραφίες της Τροίας (2004) του Brad Pitt, δεν στοιχίζουν. Οι μόνοι πράγματι άσχημοι θάνατοι λαμβάνουν χώρα στην κοιλιά του αλόγου, όταν μέρες πλαγιασμένος ο Δούρειος Ίππος στην ακρογιαλιά μπάζει νερά που πνίγουν όσους Αχαιούς είναι στα χαμηλά μπροστά στα μάτια των υπολοίπων. Τα τεκταινόμενα της άλωσης αφηγείται ο Μενέλαος στον Τηλέμαχο ενώ ο Οδυσσέας πλησιάζει στο τέλος της παραμονής του στο νησί της Καλυψώς.

Μνήμη ίσον ευθύνη

Το επεισόδιο της Καλυψώς έχει απορροφήσει εκείνα των Φαιάκων και των Λωτοφάγων, αφού στο νησί της ο Οδυσσέας πασχίζει αφηγούμενος να ανασυγκροτήσει όσα του συνέβησαν, αλλά καταφέρνει ν’ ανασύρει μόνον θραύσματα κάθε φορά, επειδή εκείνη τον ταΐζει άνθη λωτών, τα οποία διευκολύνουν την ποθητή καταπίεση των αναμνήσεών του.

Όμως, αυτό θα σημάνει πως απομένει χωρίς θύμηση του Τηλεμάχου και της Πηνελόπης, των συντρόφων του, θα έχει μονάχα μια σχεδόν μυική μνήμη και κάθε μέρα θα μαζεύει ξεβρασμένα ξύλα απ’ το καράβι του, κατασκευάζοντας ασυναίσθητα τη σχεδία που θα χρησιμοποιήσει όταν θα είναι πια πρόθυμος θυμηθεί την Ιθάκη και άρα να επιστρέψει σε αυτήν.

Μνήμη εν προκειμένω, θα πει ευθύνη. Η ίδια η Καλυψώ ωστόσο δεν υπερβαίνει τον ρόλο μιας ψυχαναλύτριας ερωτευμένης με τον αναλυόμενό της. Τα αισθήματά της, μάλιστα, μοιάζουν δραματικά βεβιασμένα για όποιον δεν είναι ήδη έστω ελαφρώς εξοικειωμένος με το πρωτότυπο κείμενο. Και είναι κρίμα διότι η ταινία σχεδόν υπαινίσσεται εδώ μια σπαταλημένη δυνατότητά της. Η θέληση για λήθη είναι μια γόνιμη προσέγγιση αφού απαλλάσσει τον χαρακτήρα του Οδυσσέα από τη βούληση των θεών και την πλήρη του εξάρτηση από μια Καλυψώ που τον έχει απλώς φυλακίσει..

Η μνήμη Οδυσσέα και θεατή

Μια τέτοια οδός όμως ανοίγει και καινούργιες παρόδους που θα μπορούσε ο Nolan να είχε περιδιαβεί μα δεν το έκανε: μιαν άλλη Καλυψώ που την αγαπά ο Οδυσσέας επειδή τον ναρκώνει, επειδή του χαρίζει έναν κόσμο μακριά από τις φρικωδίες των ανθρώπων και τη δική του ντροπή, έναν κόσμο έξω από τον κόσμο, όπου απαλλάσσεται από την ίδια την ταυτότητά του μες στο παραμύθι (ψεύδος και παραμυθία).

Του χαρίζει έναν κόσμο έξω από τον κόσμο των θρυλούμενων «ανθρώπων απ’ τη θάλασσα», των αποκτηνωμένων ανδρών που δεν σέβονται τα ήθη και τα έθιμα και σπέρνουν ένα βάρβαρο είδος καταστροφής στο διάβα τους για το οποίο προετοιμάζονται κατά τη διάρκεια της ταινίας οι πολιτισμένοι λαοί της Σπάρτης και της Ιθάκης — αντί για την απλή καταστροφή που τους είναι οικεία κατά τα φαινόμενα.

Αυτοί, φυσικά, οι άνδρες δεν είναι τελικά άλλοι από τους Αχαιούς και τον ίδιο τον Οδυσσέα. Ένας ωραίος αφηγηματικός φιόγκος, όμως ο Nolan, για να στήσει αυτό το αφηγηματικό στρώμα, προβαίνει σε δεκάδες αναφορές στον περίφημο Νόμο του Δία περί φιλοξενίας (ένα πρόπλασμα του χριστιανικού «πάντα ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς») αντιμετωπίζοντας τη μνήμη του θεατή σαν αντίστοιχη με του Οδυσσέα.

Η εμμονή του Νόλαν

Αυτή του η εμμονή στην πλήρη διασαφήνιση κάθε μηνύματος διατρέχει όλα του τα έργα και η Οδύσσεια δεν ξεφεύγει από αυτήν την τύχη. Πάντοτε σχεδόν καταλήγει σε μια διακήρυξη της βασικής ιδέας, η οποία είναι λεκιασμένη από μελοδραματικότητα και προσπαθεί να είναι ποιητική, αλλά αποτυγχάνοντας.

Στο Dark Knight: «Γιατί είναι ο ήρωας που η Γκόθαμ αξίζει, αλλά όχι εκείνος που τώρα χρειάζεται. Οπότε θα τον κυνηγήσουμε. Γιατί θα το αντέξει. Γιατί δεν είναι ο ήρωάς μας. Είναι ένας σιωπηλός φρουρός, ένας άγρυπνος προστάτης. Ένας σκοτεινός ιππότης». Στο Interstellar: «Η αγάπη είναι το ένα πράγμα που είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε και υπερβαίνει τις διαστάσεις του χρόνου και του χώρου». Στην Οδύσσεια: «Ο πολιτισμός θα υπάρξει και πάλι. Μια νέα αυγή θα χαράξει πάνω απ’ τον σκοτεινιασμένο κόσμο». Στη σκηνή των Σειρήνων βρίσκεται μια από τις ευτυχέστερες εκφάνσεις αυτού του μοτίβου και ο Nolan εγγίζει τον στόχο του. Εκεί διατηρείται μια ερμηνευτική ανοιχτωσιά που αγγίζει την επιθυμία, την απόλαυση, την έλλειψη αλλά και τη μετάνοια.

Και για να μην πολυλογώ, κακώς λέγεται Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Εάν θέλουμε τα ονόματα να αποτυπώνουν με ακρίβεια αυτό στο οποίο αναφέρονται, το κόμμα έπρεπε να λέγεται ΤΣΑΡ, Τσιπρική Αριστερά!

Θα μου πείτε ότι δεν μπορεί να είναι Αριστερά ένα απόλυτα προσωποπαγές κόμμα και θα συμφωνήσω μαζί σας. Δηλαδή κάτι περισσότερο από προσωποπαγές! Εδώ ταιριάζει η παράφραση του Λουδοβίκου: Le parti s’ est moi!

Και μάλιστα κακώς το αποκαλώ κόμμα. Μαγαζί με ιδιοκτήτη και απόλυτο αφεντικό είναι, όχι ένωση πολιτών στη βάση κοινών ιδεολογικοπολιτικών αντιλήψεων που λειτουργεί δημοκρατικά!

Άρα ούτε ΤΣΑΡ. Πιο απλό και σαφές το “Αλέξης Τσίπρας μονοπρόσωπη ΕΠΠΕ” (Εταιρεία Περιορισμένης Πολιτικής Ευθύνης)!

Τα γράφω αυτά και σκέφτομαι ότι μάλλον ο Τσιπράκος έχει τραυματικές εμπειρίες από τον ΣΥΡΙΖΑ και το πήρε ανάποδα…

Μπορεί να είναι παιδί του συριζαϊκού κομματικού σωλήνα, αλλά τελικά φαίνεται ότι τον χάλαγαν τα αριστερά του τύπου “πρώτος μεταξύ ίσων”, “συλλογικές αποφάσεις”, διαπραγμάτευση με τις φράξιες…

Μην τον βλέπετε κοντό και χαμογελαστό, νοιώθει αρχηγάρα! Και για να μην τον αμφισβητούν οι Τσακαλώτοι, οι Φίληδες και οι Σκουρλέτηδες, έφτιαξε μαγαζί από την αρχή και… σ’ όποιον αρέσει!

Σιγά που θα δίνει λογαριασμό στα παλιά συντρόφια! Στο ΣΥΡΙΖΑ τον τραβούσαν… από το μανίκι! Του ζητούσαν εξηγήσεις και που να καταλάβουν!

Άσε που ούτε ο ίδιος πολυκαταλάβαινε τι συμβαίνει με τις κρατικές υποθέσεις όταν βρέθηκε στην εξουσία! Καλός ο αριστερός ακτιβισμός, αλλά χρειάζονταν κι άλλα για να κάνεις τον εθνικό καπετάνιο!

Κάπως έτσι φτάσαμε στο τρίτο μνημόνιο! Και για να μην είμαι άδικη, αναγνωρίζω ότι ο Τσιπράκος πήρε το τιμόνι σε καταιγίδα, που οι σόιμπλε την έκαναν ακόμα χειρότερη για να στείλουν το μήνυμα σ’ όσες χώρες-μέλη άρχισαν να λοξοκοιτάνε αριστερά!

Κάπως έτσι ο Αλέξης μας έγινε παράδειγμα προς αποφυγή, κάπως έτσι κόπηκαν τα φτερά των Ποδέμος στην Ισπανία!

Και κάπως έτσι επιστρέφει τώρα… εξημερωμένος και με το στόμα των μεγάλων αφεντικών να στάζει μέλι γι’ αυτόν!

Ναι, τα ίδια τα μεγάλα αφεντικά που τον είχαν πολεμήσει λυσσαλέα πριν μια δεκαετία! Γιατί όχι; Στο μεταξύ, ο Τσιπράκος είδε… το φως το αληθινό!

Και αυτά τα ζητήματα δεν περιορίζονται μόνο στα λειτουργικά συστήματα. Στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και σε συνδρομητικές υπηρεσίες οι μηχανισμοί διαγραφής είναι εξίσου ασαφείς. Τέτοιες παρανοήσεις μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στους χρήστες, αφού μπορεί να τους εκθέσουν σε κίνδυνους σχετικούς με την ασφάλεια και την ιδιωτικότητα.

Μία επιπλέον επιπλοκή είναι ότι πολλοί χρήστες φοβούνται ότι θα χάσουν δεδομένα, αρχεία, φωτογραφίες και βίντεο με μια λανθασμένη διαγραφή, κάτι που έχει ονομαστεί διαγραφοφοβία (diagraphephobia).

Αν και δεν πρόκειται για κάποια αναγνωρισμένη παθολογία, έρευνες πάνω στη συμπεριφορά της ψηφιακής αποθήκευσης δείχνουν ότι κάποιοι χρήστες αγχώνονται μη χάσουν ή διαγράψουν κατά λάθος προσωπικά τους δεδομένα, όπως φωτογραφίες και μουσική. Τέτοιου είδους ανησυχίες εκτείνονται στο μέγεθος των προσωπικών δεδομένων που παραμένουν αχρησιμοποίητα αλλά όχι διαγραμμένα, έτοιμα για πιθανή λανθασμένη χρήση.

Διαγραφή ή οριστική εξάλειψη;

Μία κοινή παρανόηση είναι ότι πολλοί πιστεύουν πως διαγραφή σημαίνει εξάλειψη, δηλαδή έχουν την εντύπωση ότι ένα στοιχείο που διαγράφηκε δεν είναι πια φανερό, έχει σβηστεί και δεν υπάρχει τρόπος να ανασυρθεί. Αυτό, όμως, είναι λάθος.

Όταν οι χρήστες διαγράφουν αρχεία, τα δεδομένα δεν σβήνονται στην πραγματικότητα. Αυτό που γίνεται είναι ότι το σύστημα χαρακτηρίζει τον αποθηκευτικό χώρο ως επαναχρησιμοποιούμενο και ανανεώνει τα metadata για να καταργήσει τη σύνδεση με το συγκεκριμένο αρχείο. Αλλά το περιεχόμενο συνήθως μπορεί να ανασυρθεί με τα κατάλληλα εργαλεία, ειδικά όταν τα δεδομένα είναι διπλά σε πολλαπλά συστήματα ή εφαρμογές.

Οι πραγματικά ασφαλείς μέθοδοι οριστικής διαγραφής περιλαμβάνουν τη φυσική καταστροφή του μέσου αποθήκευσης, την αντικατάσταση δεδομένων με νέα δεδομένα -ώστε να θαφτεί το πρωτότυπο-, την κρυπτογράφηση των δεδομένων και την καταστροφή του κωδικού. Ωστόσο, αυτές οι μέθοδοι μπορούν να είναι πολύ δαπανηρές, συχνά αχρηστεύουν τις συσκευές και στο περιβάλλον του cloud είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστούν σωστά.

Το ίδιο ισχύει και για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το περιεχόμενο που διαγράφει κάποιος μπορεί να μην εξαλειφθεί ποτέ εντελώς, λόγω των απαντήσεων, των σχολίων ή των διαδικτυακών αρχείων που αποθηκεύουν τα πάντα.

Λογαριασμοί-ζόμπι

Ένας άλλος μύθος είναι ότι αν σβήσει κάποιος την εφαρμογή από το κινητό, αυτόματα διαγράφεται και ο λογαριασμός του. Οι χρήστες συχνά διαγράφουν μια εφαρμογή και πιστεύουν ότι ξεμπέρδεψαν, ενώ ο λογαριασμός τους στην πραγματικότητα παραμένει ενεργός. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι λογαριασμοί-ζόμπι. Εκατομμύρια χρήστες έχουν τέτοιους λογαριασμούς, αφήνοντας τα προσωπικά τους δεδομένα απόλυτα ευάλωτα σε κυβερνοεπιθέσεις και διαρροές.

Η ραγδαία ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης φέρνει ένα νέο, τεράστιο ερώτημα: Μπορούν τα δεδομένα μας να διαγραφούν πραγματικά, αν έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση μοντέλων της ΤΝ; Τα συστήματα αυτά απομνημονεύουν εύκολα τα δεδομένα με τα οποία εκπαιδεύονται, αλλά το να τα ξεχάσουν είναι πολύ δύσκολο. Θεωρητικά στην Ευρώπη και σε πολλές άλλες χώρες έχουμε το νομικό “δικαίωμα στη λήθη”.

Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να απαιτήσουμε την πλήρη διαγραφή των δεδομένων μας από μια πλατφόρμα. Στην πράξη όμως δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες για το πώς θα εφαρμοστεί αυτό στην ΤΝ. Οι ρυθμιστικές αρχές μπορεί να το απαιτούν, αλλά οι εταιρείες τεχνολογίας συχνά υποστηρίζουν ότι είναι τεχνικά αδύνατον να αφαιρέσουν συγκεκριμένα δεδομένα από έναν ήδη εκπαιδευμένο αλγόριθμο.

Επεξηγηματική διαγραφή

Για να αντιμετωπιστούν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι, υπάρχει επιτακτική ανάγκη για σαφείς, κατανοητές και ξεκάθαρες πληροφορίες γύρω από το πώς λειτουργεί η διαγραφή. Μια προσέγγιση είναι η “επεξηγηματική διαγραφή”, ένα πρωτόκολλο που αναπτύχθηκε από τον Mάρβιν Ραμοκαπάνε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.

Στόχος του είναι να κάνει τη διαγραφή διαφανή, χωρίς να βομβαρδίζει τον χρήστη με ακαταλαβίστικους όρους. Η διαδικασία χωρίζεται σε έξι κατηγορίες:

1. Τι διαγράφεται

2. Με ποιον τρόπο διαγράφεται

3. Πόσος χρόνος χρειάζεται

4. Ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα

5. Από πού διαγράφονται τα δεδομένα

6. Γιατί

Αυτή η προσέγγιση δίνει στους χρήστες τον έλεγχο, και τους επιτρέπει να επιλέξουν τον τρόπο διαγραφείς που επιθυμούν, μειώνοντας έτσι το άγχος της τυχαίας απώλειας και δίνοντας πιο σαφείς επιλογές ανάκτησης. Αν και αυτό το μοντέλο δεν εφαρμόζεται ακόμα ευρέως, οι εταιρείες τεχνολογίας θα μπορούσαν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας υιοθετώντας το, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι σέβονται τους νόμους προστασίας δεδομένων.

Χρησιμοποιούμε καθημερινά συστήματα που συλλέγουν και αποθηκεύουν τη ζωή μας. Αν αυτά τα συστήματα μας εξηγούσαν ξεκάθαρα τι κρατάνε και τι πραγματικά σημαίνει “διαγραφή”, θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε τους κινδύνους και να πάρουμε πίσω τον έλεγχο του ψηφιακού μας αποτυπώματος. Και ίσως την επόμενη φορά που θα πατήσουμε διαγραφή, να ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε.

Σε συνεργασία με το womanidol

Εκλεγμένη αρχικά με τους Δημοκρατικούς στη Βουλή των Αντιπροσώπων (116 Κογκρέσο), διακρίθηκε για το δυνατό και τον καθαρό λόγο της. Ειδικότερα ξεχώρισαν οι θέσεις της για την πολιτική της χώρας της στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων, αναδεικνύοντας τη σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία, τις διώξεις στο χριστιανικό πληθυσμό και στοχοποιώντας προσωπικά τον Τάγιπ Ερντογάν σε σειρά δημόσιων παρεμβάσεων.

Δεν δίστασε, όταν το αξιακό σύστημά της ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο με το μεταλλαγμένο ριζοσπαστικοποιημένο Δημοκρατικό κόμμα της άκρας Αριστεράς της διακυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν, να μεταπηδήσει στους Ρεπουμπλικάνους όπου και εκλέχτηκε εκ νέου στη Βουλή των Αντιπροσώπων (119 Κογκρέσο).

Στο 1,5 χρόνο θητείας η Γκάμπαρντ διακρίθηκε για:

Την αταλάντευτη προάσπιση της μη παρεμβατικής πολιτικής των υπερπόντιων πολεμικών επιχειρήσεων. Στην ακρόαση της στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων δεν υιοθέτησε την κυβερνητική άποψη για την αναγκαιότητα χρήσης στρατιωτικής βίας έναντι του Ιράν λόγω της απειλής απόκτησης πυρηνικού όπλου, αφού δεν βρέθηκε κανένα τέτοιο στοιχείο:

• Την αποκάλυψη ότι οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν 120 βιολογικά εργαστήρια σε 30 χώρες.
• Ξεσκέπασε τον Δρ. Φάουτσι και φορείς εντός της ομάδας εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν που είπαν ψέματα στον αμερικανικό λαό σχετικά με την ύπαρξη βιολογικών εργαστηρίων που χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και απείλησαν όσους επιχείρησαν να αποκαλύψουν την αλήθεια.
• Τον καυτηριασμό των χειρισμών της τωρινής συριακής κυβέρνησης, ενός πρώην τρομοκράτη τζιχαντιστή, με τις βίαιες πρακτικές ενσωμάτωσης των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων

Ιδιαίτερα οι τοποθετήσεις της στη βουλευτική θητεία της εναντίον της ερντογανικής Τουρκίας ήταν από αυτές που ανέδειξαν τη σαφή θεώρησή της για τη διεθνή πολιτική: «Ο Ερντογάν θέλει να δημιουργήσει ένα ισλαμικό χαλιφάτο στη Συρία και να ανασυστήσει την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ συνεργάζεται με την Αλ Κάιντα και άλλους τρομοκράτες για την επίτευξη του στόχου του. Επιθυμεί να γίνει ο χαλίφης στο νέο ισλαμικό χαλιφάτο που ο ίδιος δημιουργεί. Ο Ερντογάν δεν είναι φίλος μας. Είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους δικτάτορες στον κόσμο και η κυβέρνηση καθώς και τα μέσα ενημέρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχουν κανέναν λόγο να βοηθούν αυτόν τον ισλαμιστή μεγαλομανή» (29 Φεβρουαρίου 2020).

«Ο Ερντογάν συνδράμει τον ISIS και άλλους λεγόμενους τζιχαντιστές στην ίδρυση του λεγόμενου Ισλαμικού Χαλιφάτου. Βοηθά το ISIS και την Αλ Κάιντα εδώ και χρόνια. Αν και το έχει αρνηθεί, πλέον χρησιμοποιεί ανοιχτά πολιτοφυλακές αποτελούμενες από “πρώην” τρομοκράτες των οργανώσεων αυτών, αποκαλύπτοντας έτσι την πραγματική του φύση: Πρόκειται για έναν ριζοσπάστη ισλαμιστή με μεγαλομανία, ο οποίος έχει ως στόχο την εγκαθίδρυση ενός Ισλαμικού Χαλιφάτου, με τον ίδιο στον ρόλο του Χαλίφη, του ανώτατου ηγεμόνα» (30 Οκτωβρίου 2019)

Μια από τις χαρισματικές πολιτικές προσωπικότητες της νέας γενιάς των ΗΠΑ επέλεξε να βάλει την οικογένεια της και τον ανθρώπινο παράγοντα πάνω από την εξουσία. Στο επανιδείν Τούλσι Γκάμπαρντ σε μια νέα κυβερνητική θέση για το καλό των ΗΠΑ και του δυτικού πολιτισμού συνολικά!

Οι ρωσικές αρχές ανακοίνωσαν ότι πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν στην περιοχή του Ροστόφ όπου κάηκε μεταξύ άλλων ορνιθοτροφείο και  σιδηροδρομικός σταθμός, ενώ μια γυναίκα έχασε τη ζωή της από επίθεση drone σε ΙΧ αμάχων σε χωριό της περιφέρειας Κουρσκ. Αρχικά είχαν ανακοινώσει τρεις θανάτους. Οι ουκρανικές δυνάμεις όσον αφορά τους νεκρούς του Ροστόφ, ανακοίνωσαν ότι έπληξαν βιομηχανικό σύμπλεγμα παραγωγής στερεών καυσίμων για τους ρωσικούς πυραύλους.

Οι επιθέσεις

Οι ουκρανικές αρχές ανακοίνωσαν αντίστοιχα τρεις τραυματίες από τις ρωσικές επιθέσεις. Ο δήμαρχος του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο έγραψε σε ανάρτησή του ότι οι ρωσικές δυνάμεις «εξαπέλυσαν επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) στο Κίεβο τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, προκαλώντας πυρκαγιές σε τουλάχιστον δύο τομείς της ουκρανικής πρωτεύουσας. Θραύσματα προκάλεσαν πυρκαγιά σε περιοχή χωρίς κατοικίες ενός βόρειου προαστίου, αλλά αυτοκίνητα τυλίχθηκαν στις φλόγες και άλλη μία πυρκαγιά ξέσπασε σε μια περιοχή νότια του κέντρου της πόλης».

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας αναφέρεται σε μεγάλη επίθεση, αλλά ότι στόχος της ήταν αποκλειστικά στρατιωτικά εργοστάσια και διυλιστήρια σε ουκρανικές πόλεις,  όπως στο Κίεβο η εταιρεία Fire Point, η οποία παράγει εξαρτήματα για πυραύλους Flamingo, καθώς και το Kiev-111, όπου κατασκευάζονται εξαρτήματα για επιθετικά drones, συσκευές αναχαίτισης και αντιαεροπορικά drones Harpie. Επίσης επλήγη διυλιστήριο στο Κρεμεντσούγκ ενώ στο Κριβόι Ρόγκα χτυπήθηκε εργοστάσιο που κατασκευάζει εξαρτήματα όπλων. Επίσης αναφέρουν ότι ρωσικά μαχητικά έπληξαν πλοίο ξηρού φορτίου με στρατιωτική ιδιοκτησία στο λιμάνι της Οδησσού.

Όσον αφορά την ευρύτερη περιοχή της Μόσχας η επίθεση με 600 drones προκάλεσε και τον τραυματισμό τριών ατόμων, ανακοίνωσε ο δήμαρχος της ρωσικής πρωτεύουσας Σεργκέι Σομπιάνιν μέσω της πλατφόρμας Max και πρόσθεσε ότι 201 drones αναχαιτίσθηκαν μόνο στην περιφέρεια της πόλης και 400 πολύ μακρύτερα από την περιφέρεια. (Η φωτογραφία είναι από τη πέμπτη κατά σειρά νέα ουκρανική επίθεση σε εργοστάσιο της Wildberries και ελήφθη μπροστά από ένα άγαλμα σε νεκροταφείο κοντά στο Ποντόλσκ της περιφέρειας της Μόσχας)

Κουνούπια και πρόληψη αμφίβολης αποτελεσματικότητας

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την αυξημένη κυκλοφορία του ιού του Δυτικού Νείλου στην Αττική κατά τη φετινή περίοδο και επισημαίνει ότι η επιδημιολογική εικόνα επιβάλλει την άμεση ενίσχυση των μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης των κουνουπιών. «Η ίδια η επιδημιολογική εικόνα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την επάρκεια, τον έγκαιρο σχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων κουνουποκτονίας που εφαρμόστηκαν στην Αττική», αναφέρει ο ΙΣΑ τονίζοντας ότι η αντιμετώπιση του ιού του Δυτικού Νείλου δεν μπορεί να βασίζεται σε αποσπασματικούς ψεκασμούς ή σε παρεμβάσεις που εντείνονται αφού έχει ήδη καταγραφεί κυκλοφορία του ιού και ανθρώπινα κρούσματα.

«Οι ψεκασμοί θα πρέπει να ξεκινούν έγκαιρα, ήδη από τις αρχές του έτους, με συστηματικές δράσεις προνυμφοκτονίας στις εστίες αναπαραγωγής, πριν οι προνύμφες εξελιχθούν σε ενήλικα κουνούπια. Απαιτείται ολοκληρωμένη στρατηγική διαχείρισης των κουνουπιών, η οποία πρέπει να ξεκινά εγκαίρως, πριν από την περίοδο υψηλής κυκλοφορίας τους, να στηρίζεται σε συστηματική εντομολογική επιτήρηση και να προσαρμόζεται άμεσα στα επιδημιολογικά δεδομένα», αναφέρει ο ΙΣΑ.

Η έξαρση επηρεάζει κυρίως την Ανατολική Αττική. Οι δήμοι με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση και επιδημιολογική επιτήρηση περιλαμβάνουν:
Σπάτα – Αρτέμιδα
Μαρκόπουλο Μεσογαίας
Παλλήνη
Αγία Παρασκευή
Αχαρνές (με πρόσφατη καταγραφή 3 κρουσμάτων)
Μεμονωμένα περιστατικά έχουν αναφερθεί επίσης στη Γλυφάδα, τη Νέα Ιωνία, τα Βριλήσσια και τον δήμο Φυλής

Ο ΙΣΑ καλεί τους πολίτες και ιδιαίτερα όσους ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες να τηρούν με συνέπεια τα μέτρα ατομικής προστασίας και τις αρμόδιες αρχές να εντείνουν άμεσα και συντονισμένα τις δράσεις πρόληψης.

Για την ατομική προστασία συνιστώνται:

·     χρήση εγκεκριμένων εντομοαπωθητικών στο ακάλυπτο δέρμα και επάνω από τα ρούχα, σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης,

·     κατάλληλα ρούχα που καλύπτουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια του σώματος, ιδιαίτερα τις ώρες αυξημένης δραστηριότητας των κουνουπιών,

·     χρήση κουνουπιέρας, ιδιαίτερα για βρέφη και άτομα αυξημένου κινδύνου,

·     τοποθέτηση και συντήρηση αντικουνουπικών πλεγμάτων σε πόρτες και παράθυρα,

·     χρήση ανεμιστήρων ή κλιματιστικών, όπου είναι δυνατόν,

·     απομάκρυνση στάσιμων νερών από γλάστρες, πιατάκια, κουβάδες, δοχεία, υδρορροές και άλλα σημεία γύρω από το σπίτι,

·     τακτική ανανέωση του νερού σε ποτίστρες ζώων και σε άλλα δοχεία

Ο Φάρος στην Κρανάη

Ο Φάρος του Γυθείου βρίσκεται στη νήσο Κρανάη, το μικρό νησάκι που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην πόλη και συνδέεται με αυτήν μέσω ενός στενού μώλου. Ο επιβλητικός οκταγωνικός πύργος αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα σημεία του Γυθείου. Ο Δήμος Ανατολικής Μάνης τον περιγράφει ως μαρμάρινο κτίσμα με πύργο ύψους 22 μέτρων και τον χαρακτηρίζει ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Η Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού αναφέρει μάλιστα τον Φάρο Γυθείου ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξέλιξης του ελληνικού φαρικού δικτύου. Ο φάρος κατασκευάστηκε πριν ακόμη από τους περίφημους φάρους του Μαλέα και του Ταίναρου.

Ένα μνημείο του 19ου αιώνα

Η χρονολογία κατασκευής που συναντάται στις περισσότερες διαθέσιμες πηγές είναι το 1873. Ο οκταγωνικός πύργος, με την χαρακτηριστική λιτή αρχιτεκτονική του, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα φαρικά κτίσματα που έχουν διασωθεί στην Ελλάδα. Ο φάρος κατασκευάστηκε σε μια περίοδο κατά την οποία το Γύθειο γνώριζε σημαντική οικονομική και ναυτική ανάπτυξη. Η θέση του στην είσοδο του Λακωνικού κόλπου είχε ιδιαίτερη σημασία για τη ναυσιπλοΐα.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες ιστορικές πληροφορίες, αρχικά λειτουργούσε με πετρέλαιο και η φωτοβολία του έφτανε τα 15 ναυτικά μίλια. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ασετυλίνη, ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμεινε σβηστός, όπως συνέβη με πολλούς φάρους του ελληνικού δικτύου.

Ο Φάρος της Κρανάης στην Παγκόσμια Ημέρα Φάρων

Η Παγκόσμια Ημέρα Φάρων έχει καθιερωθεί ως μια ευκαιρία να αναδειχθεί η ιστορία και η σημασία των φάρων, αλλά και το έργο των φαροφυλάκων. Στην Ελλάδα, κάθε χρόνο επιλεγμένοι φάροι ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό. Ο Φάρος της Κρανάης αποτελεί σταθερά έναν από τους φάρους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις. Μάλιστα, στην επίσημη λίστα του Πολεμικού Ναυτικού για την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων 2026, περιλαμβάνεται στους επισκέψιμους φάρους και αναφέρεται ότι υπάρχει πρόσβαση στον πύργο.

Αυτό δίνει στους επισκέπτες μια σπάνια ευκαιρία να πλησιάσουν ένα κομμάτι της ελληνικής ναυτικής ιστορίας που υπό άλλες συνθήκες θα έμενε απλώς ως ένα εντυπωσιακό κτίσμα μέσα στο τοπίο.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.

Το Ιράν κατηγόρησε σήμερα το Κατάρ ότι καθυστερεί την πρόσβαση Ιρανών αξιωματούχων στο έδαφός του προκειμένου να ερευνήσουν σχετικά με την τύχη πιλότων μαχητικών αεροσκαφών, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν σύμφωνα με την Τεχεράνη στη διάρκεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή, κάτι που διέψευσε η Ντόχα.

Η Πολεμική Αεροπορία του Κατάρ είχε ανακοινώσει στις 2 Μαρτίου ότι κατέρριψε δύο βομβαρδιστικά Su-24 που προέρχονταν από το Ιράν, έπειτα από ιρανικά πυρά σε εγκαταστάσεις αερίου του εμιράτου, χωρίς να διευκρινίζει τι απέγιναν οι πιλότοι. Στα τέλη του Ιουλίου, ο ιρανικός στρατός είχε ανακοινώσει ότι ανέκτησε τη σορό ενός από τους πιλότους ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης στις αρχές Μαρτίου εναντίον της αμερικανικής αεροπορικής βάσης Αλ-Ουντέιντ στο Κατάρ.

Χθες, Σάββατο, το Ιράν δήλωσε ότι το Κατάρ είχε συλλάβει τρεις από τους πιλότους του μετά την επιχείρηση και ότι τους αιχμαλώτισε, καλώντας τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ) να “διευκολύνει την απελευθέρωσή τους”. Το καταριανό υπουργείο Εξωτερικών “διεύψευσε κατηγορηματικά” τη δήλωση αυτή, κάνοντας λόγο για “παραπλανητικές δηλώσεις” των αρχών της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Δήλωση στην οποία αντέδρασε σήμερα το Ιράν, λέγοντας ότι “ειδικοί της ιρανικής Πολεμικής Αεροπορίας περιμένουν εδώ και μήνες να μπορέσουν να μεταβούν στο Κατάρ” για να κάνουν έρευνα για την υπόθεση.

“Αντί να αρνείται τα γεγονότα και να παρεμποδίζει την έρευνα για την αλήθεια, η καταριανή κυβέρνηση θα όφειλε να επιτρέψει στην ομάδα των ειδικών (…) να μεταβεί στο Κατάρ”, δήλωσε ο στρατηγός Μοχάμαντ Μπαγερζαντέχ, επικεφαλής της Επιτροπής Αναζήτησης αγνοουμένων μελών των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Tasnim.

Το υπουργείο Εξωτερικών του Κατάρ είχε δηλώσει το Σάββατο πως το εμιράτο είχε “προσκαλέσει ιρανική ομάδα (…) προκειμένου να πληροφορηθεί με λεπτομέρειες για τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης τον Απρίλιο”. “Όμως η ιρανική πλευρά δεν έχει ακόμη απαντήσει σε αυτή την πρόσκληση”, είπε.

Ο Ιρανός αξιωματούχος είπε επίσης πως το Κουβέιτ παρακρατεί παρομοίως πληροφορίες για την τύχη τεσσάρων Ιρανών που κρατούνται στο Κουβέιτ. Τον Μάιο, το Ιράν δήλωσε πως οι εν λόγω Ιρανοί σχετίζονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης και συμμετείχαν σε θαλάσσια περίπολο προτού εισέλθουν στα χωρικά ύδατα του Κουβέιτ λόγω διαταραχής στην πλοήγηση. Το Κουβέιτ δήλωσε πως οι τέσσερις Ιρανοί θεωρούνται ύποπτοι ότι σχεδίαζαν εχθρικές ενέργειες εναντίον της χώρας.

Ο στρατηγός Μοχάμαντ Μπαγερζαντέχ, επικεφαλής της Επιτροπής Αναζήτησης Αγνοουμένων Μελών των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν, δήλωσε ότι τρεις Ιρανοί πιλότοι συνελήφθησαν ζωντανοί από δυνάμεις του Κατάρ. Κατά τον ίδιο, οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν μετά τη συντριβή των αεροσκαφών Su-24 στα οποία επέβαιναν, στις 2 Μαρτίου.

Απώλειες των ΗΠΑ

Βαρύ τίμημα φαίνεται να πληρώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο με το Ιράν, καθώς σύμφωνα με δημοσίευμα της Washington Post έχουν καταστραφεί περίπου 45 μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9 Reaper. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο του αμερικανικού στόλου των συγκεκριμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ο οποίος πριν από την έναρξη της σύγκρουσης υπολογιζόταν σε περίπου 185 μονάδες.

Οι απώλειες συνδέονται με την εντατική χρήση των MQ-9 Reaper σε αποστολές πάνω από το Ιράν και στην περιοχή του Στενού του Ορμούζ. Το ιρανικό σύστημα αεράμυνας αποτέλεσε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, μία από τις σημαντικότερες απειλές για τα αμερικανικά drones. Η σχετικά χαμηλή ταχύτητα και το επιχειρησιακό προφίλ των MQ-9 τα καθιστούν πιο ευάλωτα σε συστήματα αεράμυνας. Μάλιστα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ορισμένα MQ-9 δεν καταστράφηκαν στον αέρα, αλλά υπέστησαν απώλειες κατά τη διάρκεια ιρανικών επιθέσεων σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.

Οι απώλειες έχουν και σημαντικό οικονομικό αντίκτυπο. Σύμφωνα με τη Washington Post, η αξία ενός MQ-9 Reaper μπορεί να φτάσει έως και τα 50 εκατομμύρια δολάρια, γεγονός που σημαίνει ότι το συνολικό κόστος των περίπου 45 απωλειών θα μπορούσε να ξεπερνά το 1,3 δισεκατομμύριο δολάρια.

Η αντικατάσταση των συγκεκριμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών δεν μπορεί να γίνει άμεσα, καθώς η παραγωγή νέων μονάδων απαιτεί χρόνο, ενώ οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει παράλληλα να διατηρούν διαθέσιμα UAV για άλλες επιχειρήσεις. Οι ΗΠΑ φέρεται, μάλιστα, να έχουν στραφεί στην αγορά των διαθέσιμων MQ-9 Reaper από τα αποθέματα της General Atomics, προκειμένου να καλύψουν μέρος των απωλειών.

Οι απώλειες των MQ-9 έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία το αμερικανικό Πεντάγωνο αντιμετωπίζει αυξημένες ανάγκες σε μη επανδρωμένα συστήματα και πυρομαχικά. Στο πλαίσιο αυτό, οι ΗΠΑ αναζητούν ήδη οικονομικότερα drones που μπορούν να παραχθούν και να αναπτυχθούν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς. Το Πεντάγωνο έχει αρνηθεί να σχολιάσει το συγκεκριμένο δημοσίευμα, ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα διαψεύσει αναφορές περί εξάντλησης των αμερικανικών αποθεμάτων όπλων.

Το MQ-9 Reaper είναι μη επανδρωμένο αεροσκάφος αναγνώρισης και κρούσης που αναπτύχθηκε από την General Atomics Aeronautical Systems. Μπορεί να πραγματοποιεί αποστολές για πολλές ώρες, με επιχειρησιακή οροφή περίπου 13.000 μέτρων και μέγιστη αυτονομία που μπορεί να φτάσει περίπου τις 24 ώρες. Το Reaper μπορεί να φέρει διαφορετικούς τύπους οπλισμού, μεταξύ άλλων πυραύλους αέρος-εδάφους AGM-114 Hellfire και κατευθυνόμενες βόμβες.

Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ήταν η καταστροφή της βάσης του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στο Μπαχρέιν από ιρανικά πλήγματα που ανάγκασε το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln να βασίζεται σε μια γραμμή ανεφοδιασμού 3.540 χλμ από το νησί Ντιέγκο Γκαρσία, προκαλώντας ευρείες ελλείψεις σε εφοδιαστική υποστήριξη και εξάντληση του πληρώματος κατά τη διάρκεια της εννεάμηνης αποστολής του.

Η αναταραχή στην υλικοτεχνική υποστήριξη στο αεροπλανοφόρο οφείλεται ευθέως στην αρχική φάση της σύγκρουσης με το Ιράν, όταν ένας βομβαρδισμός με ιρανικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατέστρεψε ζωτικής σημασίας εγκατάσταση του ναυτικού των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν. Ο Τραμπ χαρακτηρίζει ψευδή τα δημοσιεύματα που μιλούν για την εξαθλίωση του πληρώματος.

Πολεμικός πυρετός στην Υεμένη

Στο άλλο καίριο μέτωπο, η Υεμένη βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον φόβο μιας γενικευμένης σύρραξης, καθώς έπειτα από χρόνια σχετικής ηρεμίας οι Χούθι εντείνουν τις επιθέσεις τους εναντίον περιοχών που ελέγχονται από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση. Για χιλιάδες κατοίκους, πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη εκτοπιστεί εξαιτίας του πολέμου, η νέα κλιμάκωση ξυπνά μνήμες από τις πιο σκοτεινές ημέρες της σύγκρουσης.

Ο Ανουάρ, πατέρας δύο παιδιών, είχε εγκαταλείψει τη Χοντάιντα και βρήκε καταφύγιο στη Μόκα, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Πίστευε ότι εκεί η οικογένειά του θα ήταν ασφαλής. Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα οι Χούθι έπληξαν το λιμάνι της πόλης, εντείνοντας τους φόβους για έναν νέο κύκλο βίας και εκτοπισμών.

Η ένταση αναζωπυρώθηκε τον περασμένο μήνα, όταν κατέρρευσε η κατάπαυση του πυρός μεταξύ των Χούθι, που υποστηρίζονται από το Ιράν, και της κυβέρνησης, η οποία υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία. Είχαν προηγηθεί πλήγματα, τα οποία αποδόθηκαν στη σαουδαραβική αεροπορία, στο αεροδρόμιο της Σανάα.

Έκτοτε, οι Χούθι έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών υποδομών και πλοίων, ενώ ανακοίνωσαν αποκλεισμό λιμανιών και πλοίων του βασιλείου στην Ερυθρά Θάλασσα. Η εξέλιξη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία λόγω του κρίσιμου ρόλου της περιοχής στο παγκόσμιο εμπόριο και στις μεταφορές υδρογονανθράκων.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση στη Μαρίμπ. Την περασμένη εβδομάδα, οι Χούθι εξαπέλυσαν τις πιο πολύνεκρες επιθέσεις των τελευταίων ετών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 58 μέλη των κυβερνητικών δυνάμεων. Δύο άμαχοι έχασαν επίσης τη ζωή τους από βομβαρδισμό σε κατοικημένες περιοχές και καταυλισμό εκτοπισμένων. Στη Μαρίμπ έχει καταφύγει περίπου το 60% των εσωτερικά εκτοπισμένων της Υεμένης, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

Λίβανος

Τουλάχιστον 11 άνθρωποι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, σκοτώθηκαν το Σάββατο από ισραηλινούς βομβαρδισμούς σε δύο κοινότητες στον νότιο Λίβανο, στον βαρύτερο ημερήσιο απολογισμό μετά τις συμφωνίες του Ιουνίου που είχαν οδηγήσει σε σχετική αποκλιμάκωση των εχθροπραξιών μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολά.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε αρχικά ότι έπληξε «τρομοκρατική υποδομή» της Χεζμπολά ως αντίποινα για ενέργεια εναντίον στρατιωτών του στον νότιο Λίβανο. Αργότερα ανέφερε ότι σε επίθεση στο χωριό Ανσάρ σκοτώθηκε ο Αλί Σαμίρ αλ Χατζ Χάσαν, τον οποίο παρουσίασε ως επικεφαλής τάγματος της επίλεκτης Δύναμης αλ Ραντουάν της Χεζμπολά.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, στο συγκεκριμένο πλήγμα έχασαν τη ζωή τους συνολικά επτά άνθρωποι, μεταξύ των οποίων τρία παιδιά και δύο γυναίκες. Ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι πληροφορήθηκε εκ των υστέρων πως μαζί με τον στόχο βρισκόταν η οικογένειά του, τονίζοντας ότι οι άμαχοι δεν αποτελούσαν στόχο. Ακολούθησε νέο πλήγμα στην κοινότητα Ντέιρ Ζαχράνι, περίπου 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα, όπου σκοτώθηκαν ακόμη τέσσερις άνθρωποι και τραυματίστηκαν 17. Μεταξύ των τραυματιών βρίσκονται ένα παιδί και 11 γυναίκες.

Οι επιθέσεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στη Βηρυτό. Ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν κατήγγειλε ότι ξεκληρίστηκε «ολόκληρη οικογένεια», εκτιμώντας ότι οι βομβαρδισμοί στέλνουν σαφές μήνυμα ενόψει της συνέχισης των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ. Ο επόμενος γύρος των συνομιλιών αναμένεται στις αρχές Σεπτεμβρίου στη Ρώμη.

Ο πρωθυπουργός Ναουάφ Σαλάμ απέρριψε την ισραηλινή επιχειρηματολογία, επισημαίνοντας ότι τα επτά θύματα στο Ανσάρ δεν αποτελούσαν «στρατιωτική υποδομή». Από την πλευρά της, η Χεζμπολά προειδοποίησε ότι θα υπάρξει «προσήκουσα απάντηση» και ζήτησε από τη λιβανική κυβέρνηση να τερματίσει τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Μετά τους βομβαρδισμούς, κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν περιοχές του νότιου Λιβάνου, με ουρές αυτοκινήτων να κατευθύνονται προς τη Σαΐντα. Το Ισραήλ έκανε λόγο για «επικίνδυνη παραβίαση της συμφωνίας» από τη Χεζμπολά και ανακοίνωσε ότι τρεις στρατιωτικοί του τραυματίστηκαν σοβαρά.

Η νέα αιματηρή κλιμάκωση δημιουργεί πλέον πρόσθετη πίεση στις εύθραυστες συμφωνίες αποκλιμάκωσης. Παρά τη μείωση της έντασης τους τελευταίους μήνες, οι λιβανικές αρχές εξακολουθούν να καταγράφουν σποραδικές ισραηλινές επιθέσεις, ενώ παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της παρουσίας ισραηλινών δυνάμεων στον νότιο Λίβανο και του προβλεπόμενου αφοπλισμού της Χεζμπολά.

Κόντρα για το Ορμούζ

Ο Ντόναλντ Τραμπ υπερασπίστηκε την Παρασκευή τη συνέχιση της σύγκρουσης, καλώντας τους Αμερικανούς να αποδεχθούν τις υψηλότερες τιμές στα καύσιμα ως κόστος της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη. Η μέση τιμή της βενζίνης στις ΗΠΑ έχει φτάσει περίπου στα 4,08 δολάρια το γαλόνι, αυξημένη κατά 29% σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Παράλληλα, ο Τραμπ δήλωσε ότι, μετά την ήττα του Ιράν, σκοπεύει να κηρύξει τα Στενά του Ορμούζ «έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών», προκαλώντας νέα αντίδραση από την Τεχεράνη.

Ιδιαίτερα σκληρό μήνυμα προς τις ΗΠΑ έστειλε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γαριμπαμπαντί. Συγκεκριμένα, σε ανάρτησή του το Σάββατο, υποστήριξε ότι το άνοιγμα και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ θα γίνεται μόνο από την Τεχεράνη. «Όσο δεν αποδέχεστε την πραγματικότητα της ήττας», ανέφερε απευθυνόμενος στις ΗΠΑ, το Ιράν θα συνεχίσει να επιβάλλει τον αποκλεισμό. Ο Ιρανός αξιωματούχος απέρριψε, παράλληλα, τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τραμπ για τον έλεγχο της περιοχής, δηλώνοντας ότι τα Στενά του Ορμούζ δεν μπορούν να καταληφθούν μέσω μιας ανάρτησης, ενός αεροπλανοφόρου ή μιας προεκλογικής ομιλίας.

Ο Βασίλειος Μαγιάσης

Ελλιπή είναι όσα γνωρίζουμε για τον ζωγράφο, ενώ δεν σώζεται και αρχείο του, όπως διαπιστώνει ο Θεοδώρου. Με καταγωγή των γονέων του από τη Λέρο, γεννήθηκε στο Κάιρο. Από παιδί έδειξε τις ικανότητές του στη ζωγραφική. Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του στην αιγυπτιακή γη, γύρω στο 1898 βρέθηκε στη Νάπολη, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης κοντά στον ζωγράφο θρησκευτικών και μυθολογικών σκηνών Domenico Morelli (1823-1901). Ακολούθησε μία ακόμα εκπαιδευτική περίοδος με επισκέψεις μουσείων και πινακοθηκών σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, χωρίς να μπορούμε να έχουμε σαφή δεδομένα.

Στο Κάιρο τον συναντάμε πάλι το 1904 να εκθέτει έργα του. Με αυτήν την αφορμή ο ήδη σημαντικός ομότεχνός του Θεόδωρος Ράλλης (1852-1909) σημειώνει επίδραση των πουαντιγιστών ζωγράφων, Γάλλων που ονομάστηκαν έτσι, επειδή στις συνθέσεις τους οι πινελιές είναι στιγμογραφικές. Εξέθεσε επίσης στο Κάιρο το 1909 και το 1910, καθώς και στη Βουδαπέστη το 1911. Το 1913 παρουσίασε έργα του στην έκθεση των Ανεξάρτητων στο Άμστερνταμ και ίσως από τότε ή νωρίτερα ζούσε με την Ολλανδή σύζυγό του στις Βρυξέλλες, όπου διακρίθηκε.

Το 1914 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Δεν άργησε και λόγω του ευπροσήγορου χαρακτήρα του να διακριθεί στους φιλότεχνους κύκλους. Απέκτησε φιλίες με εικαστικούς καλλιτέχνες, όπως με τον ζωγράφο Σταύρο Παπαναγιώτου (1885-1955), ο οποίος νυμφεύθηκε τη χήρα του φίλου του, και με τον γλύπτη Κώστα Δημητριάδη (1879-1943) με τον οποίον έγινε και κουμπάρος.

Δραστηριοποιήθηκε στον Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών και έλαβε μέρος σε όλες τις εκθέσεις του από το 1915 έως το 1926 – το 1918 εξελέγη αντιπρόεδρός του, με πρόεδρο τον επίσης Λέριο αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη (1874-1944)

Η βοήθεια του Κοσμά Στάθη

Συνδέθηκε με εμπόρους τέχνης, όπως ο Κοσμάς Στάθης (1869-1958), που διατηρούσε από το 1920 κατάστημα σε διώροφη μονοκατοικία στο τέρμα της οδού Φιλελλήνων, δίπλα στο φωτογραφείο του ονομαστού στο Λονδίνο και στη Σμύρνη, διάσημου για τη φωτογραφία του Ινδού φιλόσοφου Κρισναμούρτι (1895-1986), Γεώργιου Ι. Μπούκα (Geo Boucas, 1879-1940), υποστηρίζοντας και νεότερους καλλιτέχνες. Μαθητής του Νικηφόρου Λύτρα (1832-1904) στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας, ο Στάθης εγκατέλειψε τη ζωγραφική, διαπρέποντας στο εμπόριο της τέχνης.

«Ακούραστος αλώνιζε την Αθήνα με το τσιμπούκι του μόνιμα στο στόμα καλοταπωμένο με ντόπιο σέρτικο καπνό. Άρχιζε απ’ το πρωί κι ώς αργά το βράδυ μπαινόβγαινε στα εργαστήρια των καλλιτεχνών και τα κορνιζάδικα για να καταλήξει στα σπίτια των πελατών του που τον κρατούσαν για υψηλή συζήτηση στην τέχνη γύρω από τους Έλληνες καλλιτέχνες και τα έργα τους τα οποία ένιωθε όσο κανείς, γιατί ο ίδιος ήταν καλλιτέχνης κι αφάνταστα ευαίσθητος άνθρωπος, γι’ αυτό ήταν απίστευτα πειστικός έμπορος…», θυμόταν ο ζωγράφος Κώστας Ηλιάδης (1903-1991) στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του “Ο κόσμος της τέχνης στο Μεσοπόλεμο” (Πελασγός, Αθήνα 1978).

Ο Στάθης εξέθεσε έργα του Μαγιάση το 1931. Άλλη έκθεση έργων του έγινε το 1934 στην Καλλιθέα, ενώ το 1958 εκτέθηκαν κατάλοιπα του εργαστηρίου του στο εργαστήριο του ζωγράφου γιου του.

Πολλά αλλά όχι μελετημένα έργα

Ο Βασίλειος Μαγιάσης έφυγε νέος, φθισικός, στη Λέρο. Μεταθανάτια έκθεση εκατόν τριάντα πέντε τοπιογραφικών και θαλασσογραφικών έργων του οργάνωσε το 1927 στο ξενοδοχείο της Πλατείας Ομονοίας Μπάγκειον η σύζυγός του, με πλήθος κόσμου στα εγκαίνια.

Η έκθεση ανέδειξε τη στάθμη του άτυχου εικαστικού δημιουργού, που υπήρξε πολύ εργατικός και ταχύς. Τριακόσιοι τριάντα επτά πίνακές του έχουν θέματα θαλασσινά τοπία, ανατολίτικα θέματα, θρησκευτικές σκηνές και ηθογραφικές συνθέσεις, απόψεις μονών της Σάμου και της Πάτμου. Δυστυχώς όμως τα λιγοστά δημοσιευμένα έργα του δεν έχουν από τον ίδιον ή από τεχνοϊστορική μελέτη χρονολογηθεί. Χαρακτηριστικό της παραγνώρισής του είναι και το ότι στην έκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών που εργάστηκαν στην Αίγυπτο από το 1860 έως το 1920, η οποία είχε οργανωθεί στην Εθνική Πινακοθήκη το 1983, δεν αναφέρεται…

Στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών έχει περιέλθει το 1990 από δωρεά του γιου του Κοσμά Στάθη, καθηγητή της Ανοργάνου Χημείας στο ΕΚΠΑ Ελευθέριου Στάθη (1903-1990), με παρότρυνση της αδελφής του, δύο έργα του Βασίλειου Μαγιάση, το ένα τοπίο από την Τύνιδα μάλλον και το άλλο ακροθαλασσιά, που δείχνουν τη γραφή του στο κλίμα του Ανατολισμού και της ιμπρεσιονιστικής αντίληψης στα χρώματα (Δημήτρη Παυλόπουλου, “Συλλογή Στάθη”, Αθήνα 1993). Να σημειώσουμε ότι περίπου το 1920 ήταν δάσκαλος του Νικολή Χατζηκυριάκου-Γκίκα (1906-1994), που έμαθε κοντά του να χειρίζεται τα ελαιοχρώματα, να πλάθει ουρανούς και να αναμιγνύει τόνους, ζωγραφίζοντας πάντα στο ύπαιθρο.

Ο Σταύρος Μαγιάσης

Γιος του Βασίλειου Μαγιάση, σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1944 έως το 1950, συμμετέχοντας σε πολλές μεταπολεμικές πανελλήνιες και σε άλλες εκθέσεις. Το 1950 έργο του τιμήθηκε από το Σχέδιο Μάρσαλ. Μέλος της Ομάδας των 17 και του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, ήταν επιπλέον αγιογράφος και συντηρητής έργων τέχνης.

Στη ζωγραφική του δεν απομακρύνθηκε από την παραστατικότητα, επηρεασμένος κάπως από την πατρική τοπιογραφία και θαλασσογραφία, προχωρώντας όμως και σε προσωπογραφίες και σε ανθογραφίες. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 δεν έμεινε ασυγκίνητος από τον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό, ενώ δοκίμασε τις δυνάμεις του και στη χαρακτική, δουλεύοντας με την τεχνική της μονοτυπίας.

Πρόκειται για ανάγκες που δεν αφορούν μόνο την Κύπρο, ελεύθερες περιοχές και κατεχόμενα, αλλά και κράτη της ευρύτερης περιοχής. Εάν δε κάποιος αξιολογήσει και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, τότε πρόκειται για κίνηση, που προτάσσει μεν την… διευκόλυνση των «προσπαθειών στο Κυπριακό», ωστόσο, είναι σαφές πως εντάσσεται στους ευρύτερους σχεδιασμούς της κατοχικής δύναμης. Πρόκειται, ουσιαστικά για μια στρατηγική επιβολής νέων τετελεσμένων στον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. 

Η τουρκική πρωτοβουλία αφορά κινήσεις, ΜΟΕ, που θα πρέπει να προχωρήσουν επειδή, όπως δηλώνει, δεν βλέπει προοπτική λύσης, εκτός, βέβαια, κι εάν  η Λευκωσία αποδεχθεί το τουρκικό αφήγημα για αναγνώριση της αποσχιστικής ισότητας ως ένα από τα «δυο κράτη» στο νησί. 

Τα ΜΟΕ και ο Φιντάν 

Πώς ξετυλίγει η Άγκυρα το νήμα του σχεδιασμού της;  Το πρώτο και βασικό δεδομένο είναι πως η  κατοχική πλευρά  κινείται συστηματικά και μεθοδικά σε σχέση με τα κατεχόμενα, εδραιώνοντας την παρουσία και τον έλεγχο της. Τα έργα υποδομής, στα οποία επενδύει, διαμορφώνουν συνθήκες με τις οποίες θωρακίζει την τουρκική παρουσία στην Κύπρο. Παράλληλα, δημιουργεί δεδομένα πλήρους εξάρτησης των κατεχομένων στην ίδια.

Σε βαθμό που χωρίς αυτή δεν μπορεί να λειτουργήσει (πέραν από τη χρηματοδότηση). Είναι σαφές πως μέσα στα εναλλακτικά σενάρια είναι κι αυτό της προσάρτησης, της ενσωμάτωσης των κατεχόμενων. Ένα σενάριο που μπορεί να προωθείται με έργα, κινήσεις και αλλαγή τρόπου λειτουργίας «διοικητικά» της αποσχιστικής οντότητας, αλλά δεν προτάσσεται.

Είναι ένα σενάριο που υφίσταται, αλλά σκοπίμως λειτουργεί «σιωπηρά». Τίποτε δεν ανακοινώνεται μέχρι «να ωριμάσουν οι συνθήκες». Δηλαδή, της μη λύσης και των επαναλαμβανόμενων παρατεταμένων αδιεξόδων. Αυτό μπορεί να προωθηθεί, όταν και όποτε κριθεί ότι έχουν «ωριμάσει» οι συνθήκες είτε διά δημοψηφίσματος στα κατεχόμενα είτε με απόφαση της ψευδοβουλής. Αυτό το ενδεχόμενο φαντάζει, ωστόσο, μακρινό και θα έχει σοβαρές, ενδεχομένως και ασήκωτες, επιπτώσεις στην Τουρκία καθώς θα αφορά ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παρέμβαση Φιντάν

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στο πρακτορείο «Ανατολού», έγιναν με αφορμή την πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας (Τουρκία, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία), ωστόσο ο Τούρκος αξιωματούχος, επέλεξε να αναφερθεί εκτενώς στο Κυπριακό. Και ενώ από τις δηλώσεις αυτές αναδείχθηκαν στη δημόσια σφαίρα τα γνωστά και επαναλαμβανόμενα, για «λύση δυο κρατών» στην Κύπρο, ωστόσο, ταυτόχρονα ξεκαθάρισαν και πολλές πτυχές της ακολουθούμενης πολιτικής της Άγκυρας, που δεν αφορούν μόνο το στόχο αλλά και την τακτική.

Είναι σαφές πως η κατοχική πλευρά «κτίζει» μια πολιτική στη βάση του αφηγήματος ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί λύση, λόγω δήθεν της στάσης της ελληνοκυπριακής πλευράς, η οποία δεν αποδέχεται να προχωρήσει σε καταμερισμό των εξουσιών. Η Τουρκία υποστηρίζει σε επαφές της με τρίτους, ότι αυτή η θεώρηση της ελληνικής πλευράς δεν θα αλλάξει και ενόψει τούτου, για σκοπούς «σταθερότητας» και «ειρήνης», προτείνει σχέσεις «καλής γειτονίας».

Ο Τούρκος Εξωτερικών, λοιπόν, στη συνέντευξή του, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι υπάρχει ανάγκη από νερό, φυσικό αέριο και ηλεκτρισμό και προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να γίνουν από κοινού έργα. Πρόκειται, με βάση τα προτεινόμενα από την Τουρκία ΜΟΕ, για λύσεις, μόνιμου χαρακτήρα. Κοινά έργα, που θα αφορούν την αντιμετώπιση διαχρονικών ενίοτε και πιεστικών προβλημάτων.

Είναι, πάντως, σαφές πως κατοχική πλευρά επιδιώκει, σε περίπτωση, που τα προτεινόμενα ΜΟΕ προχωρήσουν, να δημιουργήσει και σχέσεις εξάρτησης με την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι ένας διαχρονικός στόχος, το οποίον προωθεί είτε με λύση είτε χωρίς, έχοντας ως μεγάλο στόχο τον πλήρη έλεγχο του νησιού. 

Πρέπει, περαιτέρω, να αναφερθεί πως, με βάση και τα όσα μεταδίδονται από την Τουρκία, αλλά και παλαιότερες πολιτικές παρεμβάσεις της Άγκυρας, ο αγωγός για μεταφορά φυσικού αερίου θα μπορούσε να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό για ένα ενεργειακό διάδρομο μεταφοράς από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Τουρκία και, μέσω αυτής, προς την Ευρώπη. Αυτή άλλωστε η «λύση» προτάθηκε πολλές φορές στο παρελθόν ενώ υπήρξαν και παρεμβάσεις τρίτων χωρών, ακόμη και γειτονικών, όπως το Ισραήλ, πριν οι σχέσεις του με την Τουρκία «χαλάσουν»

Μοντέλο το νερό

Η κατοχική πλευρά επικαλείται πάντα το μεγαλεπήβολο έργο με της μεταφοράς νερού από την Τουρκία στα κατεχόμενα με υποθαλάσσιους αγωγούς.  Ένα έργο, το οποίο ναι μεν καθυστέρησε, αλλά στο τέλος προχώρησε και υλοποιήθηκε. Υπενθυμίζεται ότι η μεταφορά νερού συζητείτο από την περίοδο των Ντεμιρέλ και Ντενκτάς. Ωστόσο, έγινε κατορθωτό να γίνει το 2015, με Πρόεδρο στην Τουρκία τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και κατοχικό ηγέτη, τον Μουσταφά Ακιντζί.

Σημειώνεται ότι το 2011 τέθηκε στη Μερσίνα ο θεμέλιος λίθος, τον Οκτώβριο του 2015 έγιναν τα εγκαίνια στο φράγμα των κατεχόμενων Πανάγρων, που κατασκευάστηκε για τον σκοπό αυτό. Η υλοποίηση του έργου δεν ήταν καθόλου εύκολη, ούτε και στη φάση της λειτουργίας του. Παρόλα αυτά, αποτελεί ένα γεγονός, το οποίο για την κατοχική δύναμη είναι σημείο αναφοράς. Στο παρελθόν η Τουρκία προσπάθησε να πωλήσει και σε τρίτες χώρες την τεχνογνωσία, ωστόσο, αυτό δεν προχώρησε.

Είναι σαφές από την τακτική που ακολουθείται, πως το μοντέλο του νερού θα επιχειρηθεί να μεταφερθεί και στο φυσικό αέριο. Η συμφωνία που υπογράφηκε στις 10 Ιουλίου, μεταξύ Άγκυρας και αποσχιστικής οντότητας, δρομολογεί την προώθηση του έργου, που με βάση τις εξαγγελίες, που έγιναν θα είναι έτοιμο το 2028. Σημειώνεται συναφώς ότι η κατοχική Τουρκία έχει ήδη εκδώσει NAVTEX, με ισχύ έως τις 30 Αυγούστου, για σεισμικές έρευνες στη Μεσόγειο του ερευνητικού σκάφους “Oruc Reis”. Το σκάφος εντοπίζεται στα ανοικτά της Τουρκίας.

ΜΟΕ: Η στάση της Λευκωσίας

Η Κυπριακή Δημοκρατία παρακολουθεί στενά και συνεχώς τους τουρκικούς σχεδιασμούς, τους οποίους εντάσσει στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον. Προφανώς και διάφοροι τρίτοι θα θεωρήσουν, τα συγκεκριμένα ΜΟΕ,  ως μεγάλη κίνηση και άνοιγμα της Τουρκίας προς την Κύπρο και στο Κυπριακό. Ενίοτε τους διαφεύγει το προφανές. Πρώτο, ότι οι Τούρκοι  προωθούν τα ΜΟΕ επειδή «δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία». Δεύτερο η δημιουργία σχέσεων εξάρτησης και ελέγχου.

Η Λευκωσία, εξετάζει όλα τα δεδομένα και αξιολογεί τις δυνατότητες. Ο στόχος είναι η λύση και όχι η ομηροποίηση της χώρας στην Τουρκία. Δεν μπορεί να αποδεχθεί φινλανδοποίηση της Κύπρου. Εάν, για παράδειγμα, η Τουρκία προτάσσει τα ενεργειακά ( από ποιο φυσικό αέριο θα προωθήσει το έργο;), η κυπριακή πλευρά μπορεί να προωθήσει τα ενεργειακά με λύση. Προτάσσοντάς το δικό της φυσικό αέριο. 

Πώς η Τουρκία αποκτά πρόσβαση σε φυσικούς πόρους τρίτων!

Η τουρκική επεκτατική πολιτική και στο πεδίο της ενέργειας συνδυάζει την ενίσχυση των τεχνικών δυνατοτήτων, του στόλου και τις συμφωνίες με ξένες εταιρείες και κράτη. Ο Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Alparslan Bayraktar, δήλωσε ότι η Τουρκία διαθέτει πλέον έξι πλοία-γεωτρύπανα βαθιών υδάτων και δύο σκάφη σεισμικών ερευνών, χαρακτηρίζοντας τον στόλο ως τον τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή, η οποία ξεκίνησε και αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μια επιλογή, που συνδέεται με τις ευρύτερες επεκτατικές επιδιώξεις της κατοχικής Τουρκίας.

Η Büşra Zeynep Özdemir, ερευνήτρια στο Ίδρυμα Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών (SETA), σε άρθρο της στο τουρκικό πρακτορείο Ανατολού (AA Analysis) ,σχετικά με τις διεθνείς δραστηριότητες της ΤΡΑΟ, αναφέρει πως η  εταιρεία συμμετέχει εδώ και καιρό σε διάφορα έργα στο Αζερμπαϊτζάν, το Ιράκ και τη Ρωσία, ενώ τα πρόσφατα βήματα υποδεικνύουν κάτι περισσότερο από μια απλή γεωγραφική συνέχεια προηγούμενων δραστηριοτήτων( πρώτος «σταθμός» η Σομαλία).

«Η TPAO προχωρά τώρα προς την κατεύθυνση να γίνει μια εταιρεία που διεξάγει εξερεύνηση σε διαφορετικές ηπείρους, αναλαμβάνει κινδύνους γεώτρησης, συμμετέχει σε διεθνείς κοινοπραξίες και αποκτά άμεσα μερίδια πεδίου», αναφέρεται στο άρθρο. Σημειώνεται πως τους  πρώτους μήνες του 2026, οι συμφωνίες που υπογράφηκαν διαδοχικά με εταιρείες όπως η ExxonMobil, η Chevron, η BP, η Shell και η TotalEnergies διεύρυναν το διεθνές δίκτυο συνεργασιών της τουρκικής εταιρείας TPAO. Η TPAO απέκτησε μερίδιο 15% στην BP Energy Company της Kirkuk Limited, συνεργαζόμενη με την BP και την ConocoPhillips «σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης κοιτασμάτων στο Κιρκούκ». Η TPAO δραστηριοποιείται ήδη στο Ιράκ στα έργα Missan, Badra και Siba. 

Περαιτέρω, με την έγκριση της βουλγαρικής κυβέρνησης, η τουρκική εταιρεία απέκτησε μερίδιο 33% στο έργο, το οποίο λειτουργεί η Shell με μερίδιο 42% και η OMV με μερίδιο 25%. Το κοίτασμα, έκτασης περίπου 3.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων, βρίσκεται κοντά στο κοίτασμα φυσικού αερίου Sakarya της Τουρκίας.

Σύμφωνα με την αναλύτρια, η συμμετοχή της TPAO στην ίδια κοινοπραξία με την Shell και την OMV Petrom στη θαλάσσια δικαιοδοσία μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδεικνύει σαφώς ότι η εμπειρία που έχει αποκτήσει στη Μαύρη Θάλασσα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Για τη Βουλγαρία, η TPAO προσφέρει μια συμπληρωματική συνεργασία λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας, της γνώσης πεδίου που σχετίζεται με την ίδια λεκάνη και της υπεράκτιας χωρητικότητας που έχει αποδειχθεί στη Sakarya.

Σε όλα όσα αναλύονται στο άρθρο, σημαντικό στοιχείο είναι και το γεγονός ότι η τουρκική εταιρεία αποκτά με τη διεθνή δραστηριότητα της πρόσβαση σε πόρους άλλων κρατών, ό,τι και να σημαίνει αυτό για τις στρατηγικές επεκτατικές  επιδιώξεις της κατοχικής Τουρκίας.