Τέλος στις 19.30 ο Τούρκος πρόεδρος και η σύζυγός του Εμινέ Ερντογάν θα παραθέσουν δεξίωση και επίσημο δείπνο προς τιμήν των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων και των συζύγων τους.

Ρόλος που επιτάσσει τη συμπαράταξή της με “τη σωστή πλευρά της ιστορίας” και με “τα ήρεμα νερά” και την έχει καταστήσει άβουλο παρατηρητή της ευθείας αμφισβήτησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και της συστηματικής υπονόμευσης των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Σε μια εποχή εκρηκτικής ανάπτυξης των τεχνολογικών καινοτομιών της 4^ης Βιομηχανικής Επανάστασης, που αλλάζουν διεθνώς το πεδίο και το πλαίσιο του οικονομικού ανταγωνισμού αλλά και το χαρακτήρα της ανάπτυξης, και παρά τον πακτωλό των 24 δισ. € που εισέρρευσαν στην οικονομία από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, αλλά και τις θυσίες της κοινωνίας για μια διαρθρωτική προσαρμογή της οικονομίας στο νέο διεθνές παραγωγικό πρότυπο, η χώρα όχι μόνο δεν έχει αλλάξει πρότυπο, αλλά παραμένει στο χαμηλής προστιθέμενης αξίας πρότυπο (Εξαμηνιαία Έκθεση της ΕΕ για την Ελλάδα 2026) των κατασκευών και του τουρισμού και στους ουραγούς της ΕΕ. Στις συνθήκες αυτές το αίτημα για πολιτική αλλαγή αποκτά χαρακτήρα υπαρξιακό για τη χώρα.

Προγραμματική ή διαχειριστική αλλαγή;

Τι μπορεί όμως να σημαίνει η πολιτική αλλαγή, ως πολιτική επιλογή, για μια κοινωνία και μια οικονομία όταν, οι κυριότερες πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, αυτές που προβάλουν το τεκμήριο της κυβερνησιμότητας (ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ/ΣΥΡΙΖΑ και το υπό εκκόλαψη κόμμα Σαμαρά), έχουν υπηρετήσει  – περισσότερο ή λιγότερο – τη Μνημονιακή Ατζέντα; Και όταν, ακριβώς εξ’ αιτίας της κατά την περίοδο μετά τα Μνημόνια, το εκλογικό σώμα έχει συρρικνωθεί κατά περίπου το 1/3 του (από 6-6,5 εκ. ψηφοφόρους σε 4-4,5 εκ.);

Πως μπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή σε μια κοινωνία στην οποία δεν προσφέρονται ουσιαστικά εναλλακτικές πολιτικές λύσεις, παρά μόνο ορθολογικότερης τεχνοκρατικά διαχείρισης της “πολιτικής ορθότητας” που εκφράζει η κυρίαρχη Ατζέντα της Ψηφιακής και Πράσινης μετάβασης; Πολύ περισσότερο όταν οι συνέπειες της εφαρμογής της – ενδεικτικά από το 2009, μείωση του βιοτικού επιπέδου περισσότερο από 25%, αλματώδης αύξηση του ιδιωτικού χρέους που εγκυμονεί μια νέα κρίση χρέους, επιταχυνόμενη απόκλιση της Ελληνικής οικονομίας αντί σύγκλισης με τους δείκτες της ΕΕ. και δημογραφική κατάρρευση (μείωση των γεννήσεων κατά 44%) – έχουν “αποβάλει” από την πολιτική σφαίρα το 1/3 των ψηφοφόρων;

Ειδικότερα και ενδεικτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της εξαμηνιαίας Έκθεσης της ΕΕ για την Ελλάδα 2026: το ΑΕΠ μόλις το 2025 (μετά από 15 χρόνια) ξεπέρασε τα επίπεδα του 2009, φθάνοντας τα 248,4 δις. € έναντι 237,5 δις.€ τότε, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, ΕΕ-100) έχει μειωθεί το 2025 σε 68 μονάδες από 85,9 τότε, (κατατάσσοντάς την στην τελευταία θέση της ΕΕ μαζί με τη Βουλγαρία), το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί σε 362,9 δις.€ το 2025 από 301,1 δις. € τότε, (και τούτο παρά το κατά 52,1 δις. € “κούρεμα” το 2012 με τις γνωστές επώδυνες συνέπειες στο εν εργητικό των Τραπεζών στα Ασφαλιστικά Ταμεία και στους ομολογιούχους), το ιδιωτικό χρέος έχει αυξηθεί κατακόρυφα καθώς οι ιδιωτικές οφειλές μόνο προς το Δημόσιο έχουν σκαρφαλώσει στα 113,9  δις. € το 2025 από 32,5 δις. € τότε, και ενώ οι φόροι αυξήθηκαν ιλιγγιωδώς φθάνοντας στα 71 δις. € το 2025 από 49,7 δις. € τότε και ο ΦΠΑ έφτασε στα 27,8  δις. € το 2025 από 16,6  δις. € τότε.

Τα μεγέθη αυτά δεν υποδηλώνουν μια εκσυγχρονισμένη οικονομία αλλά μια οικονομία σε διαρκή κρίση, ένα παραγωγικό πρότυπο παρωχημένο – μη ανταγωνιστικό διεθνώς και μη συμπεριληπτικό στο εσωτερικό, και μια κοινωνία που είναι αποκλεισμένη κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τα οφέλη της ανάπτυξης.  Η στρατηγική ταύτιση της Αντιπολίτευσης με την οικονομική Ατζέντα που οδήγησε σε αυτά τα καταστροφικά για τη χώρα και την κοινωνία αποτελέσματα, αλλά και η αδυναμία της να υπερασπίσει το υπό διωγμό Κράτος Δικαίου και το Κοινωνικό Κράτος οδήγησε στην απονομιμοποίηση συνολικά του πολιτικού συστήματος στο 1/3 τουλάχιστον του εκλογικού σώματος και εξέθρεψε κάθε είδους ακραίο λαϊκισμό και μη πολιτικών θεωριών συνομωσίας.

Μπορεί επομένως να υπάρξει πολιτική αλλαγή χωρίς υπέρβαση της κρίσης εμπιστοσύνης που δημιουργεί στο εκλογικό σώμα η συνταύτισή του με την κυρίαρχη Ατζέντα; Για κάθε σοβαρά σκεπτόμενο πολίτη η απλή εναλλαγή Κόμματος/των στη διακυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές στο πλαίσιο της διαχείρισης της ίδιας πολιτικής Ατζέντας, δεν συνιστά πολιτική αλλά απλά διαχειριστική αλλαγή καθώς δεν αλλάζει ποιοτικά την σχέση εμπιστοσύνης με το εκλογικό σώμα.

Συνιστά π.χ. πολιτική αλλαγή ικανή να αλλάξει το παραγωγικό πρότυπο της χώρας ή απλά αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής, η αύξηση των πάσης φύσεως επιδομάτων, η θεσμοθέτηση πλαφόν στα ενοίκια, οι δωρεάν αστικές μεταφορές, οι αποσπασματικές παροχές εν γένει με απλή αλλαγή προτεραιοτήτων στην Υγεία και την Παιδεία, ή οι εκκλήσεις στους οικονομικά ισχυρούς να είναι δίκαιοι ως πατριώτες, στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής Ατζέντας με τη σημερινή; Για πόσο καιρό ακόμη οι ασπιρίνες θα κρατούν στη ζωή ένα σοβαρά νοσούντα ασθενή;

Η αναγκαιότητα της πολιτικής αλλαγής

Σε αντιδιαστολή με την απλή αλλαγή διαχειριστή στη διακυβέρνηση, η πολιτική αλλαγή που απαιτείται σήμερα, αυτή που θα επαναφέρει τους πολίτες στο εκλογικό σώμα και θα ανατάξει την πορεία της χώρας, είναι αυτή που δεν τίθεται καν στις δημοσκοπήσεις, η Προγραμματική: η αλλαγή της κυρίαρχης πολιτικής Ατζέντας της μετάβασης στην Ψηφιακή και Πράσινη οικονομία με ένα Πρόγραμμα που προωθεί ένα νέο παραγωγικό, κοινωνικό και πολιτισμικό παράδειγμα με Κοινωνική Δικαιοσύνη, με Κράτος Δικαίου, με ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και με προάσπιση των συμφερόντων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στις συμμαχίες και στα διεθνή fora.

Ένα τέτοιο Πρόγραμμα αποσκοπεί στη ριζική μεταρρύθμιση αυτής της Ατζέντας  και όχι στο φτιασίδωμά της με χάντρες και φτερά για τους ιθαγενείς, με βάση την ανάγκη επανεξισορρόπησης του συσχετισμού κεφαλαίου εργασίας – με αναβάθμιση της θέσης της εργασίας και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας – στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και στην αύξηση της παραγωγικότητας. Όπως είναι φυσικό, ένα τέτοιο Πρόγραμμα που ανεβάζει ψηλά τον πήχη του πολιτικού διακυβεύματος στις επερχόμενες εκλογές και έρχεται σε προγραμματική σύγκρουση με τα συμφέροντα των λίγων, που έχουν οργανωθεί γύρω από την Ατζέντα της τελευταίας δεκαπενταετίας, προϋποθέτει, για την επικράτησή του, την ύπαρξη ενός μαζικού δημοκρατικού κινήματος που έχει μετασχηματίσει το γενικευμένο θυμό και τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτική πλατφόρμα εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Υπάρχουν σήμερα οι προοπτικές για ένα τέτοιο ακηδεμόνευτο και ανεξάρτητο από συμφέροντα μαζικό κίνημα που θα εμπνεύσει στο εκλογικό σώμα την πολιτική εμπιστοσύνη που απαιτεί η συγκυρία και ποιές είναι οι προϋποθέσεις της εκδήλωσής του, έτσι ώστε να οδηγήσει σε μια Προγραμματική πολιτική αλλαγή; Θα επανέλθουμε.

Ολόκληρη η ανάρτηση:

Υπό την ηγεσία του Προέδρου Ερντογάν, η Τουρκία είναι έτοιμη να υποδεχτεί τα μέλη του ΝΑΤΟ σε μια στιγμή που θα καθορίσει το μέλλον της Συμμαχίας. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν στην Άγκυρα δεν θα αντιμετωπίσουν απλώς τις άμεσες προκλήσεις — θα διαμορφώσουν το ευρωατλαντικό περιβάλλον ασφάλειας για τα επόμενα χρόνια.

Η συλλογική άμυνα παραμένει ο πυρήνας του ΝΑΤΟ, ωστόσο το στρατηγικό περιβάλλον μεταβάλλεται. Οι απειλές είναι πολυδιάστατες, ταχύτερες και πιο περίπλοκες. Οι παραδοσιακοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται πλέον σε αυτή την πραγματικότητα. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι το αποτέλεσμα: η δυνατότητα ανάπτυξης δυνάμεων, η βιομηχανική ικανότητα και η επιχειρησιακή ετοιμότητα.

Μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή συμβολή είναι απαραίτητη — ωστόσο, οι περιορισμοί στη συνεργασία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα και επιβραδύνουν την αντίδραση. Αυτοί οι περιορισμοί έχουν μετατραπεί σε στρατηγικά μειονεκτήματα. Οι ευρωπαϊκές αμυντικές πρωτοβουλίες πρέπει να συνεχίσουν να περιλαμβάνουν πλήρως όλους τους Συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι μόνο το πώς ανταποκρινόμαστε, αλλά και το πώς οργανώνουμε τη συνεργασία με τρόπο που να αντανακλά τις σημερινές πραγματικότητες. Η Σύνοδος Κορυφής της Άγκυρας θα καθοδηγήσει τη Συμμαχία στην προσαρμογή των δομών της στον κόσμο που αντιμετωπίζει. Ο στόχος της Τουρκίας είναι σαφής: μια πιο συνεκτική, πιο ικανή και πιο ανθεκτική Συμμαχία.

Η κίνηση των εμπορικών πλοίων μειώθηκε δραματικά εξαιτίας του πολέμου στη Μέση Ανατολή από την 1η Μαρτίου, όταν το Ιράν ουσιαστικά έκλεισε αυτή τη θαλάσσια οδό ζωτικής σημασίας, σε αντίποινα για την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση που άρχισε την 28η Φεβρουαρίου. Οι ΗΠΑ σε ανταπόδοση επέβαλαν αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο.

Η διεθνής ναυσιπλοΐα ξανάρχισε αφού υπογράφτηκε το μνημόνιο κατανόησης από τους προέδρους των ΗΠΑ και του Ιράν τη 17η Ιουνίου, ενόψει διαπραγματεύσεων για τον οριστικό τερματισμό του πολέμου. Όμως η Τεχεράνη επαναλαμβάνει, παρά την αντίθεση της Ουάσιγκτον, πως δεν θα υπάρξει επιστροφή στο status quo ante, την προπολεμική κατάσταση, όταν η διέλευση γινόταν δωρεάν, ενώ απειλεί τα πλοία που αποπειρώνται να παρακάμψουν τη μόνη διαδρομή που επιτρέπει, κατά μήκος των ιρανικών ακτών.

Στα τέλη Ιουνίου, δυο πλοία χτυπήθηκαν από βλήματα άγνωστης προέλευσης — οι επιθέσεις αποδόθηκαν στην Τεχεράνη από τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος δυο 24ωρα αργότερα βομβάρδισε το Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία ανταπέδωσε εξαπολύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα εναντίον γειτόνων της στον Κόλπο, ιδίως του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν. Τα μέρη κατόπιν συνεννοήθηκαν, ανέστειλαν τις εχθροπραξίες.

Το στενό του Ορμούζ βρίσκεται πάνω στη βασική θαλάσσια οδό που συνδέει τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μέσης Ανατολής με τον υπόλοιπο κόσμο, πάνω απ’ όλα με τις ασιατικές αγορές.

Το 2024, περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια αργού πέρναγαν από εκεί σε ημερήσια βάση, ή αλλιώς σχεδόν το 20% του πετρελαίου σε υγρή μορφή που καταναλωνόταν σε παγκόσμια κλίμακα, κατά την αμερικανική υπηρεσία πληροφόρησης για την ενέργεια (EIA).

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που κύρια απειλή για την ασφάλεια και των δυο χωρών του Ελληνισμού (Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία) είναι η Τουρκία, χώρα-οικοδεσπότης της Συνόδου Κορυφής. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή που ο Ερντογάν διεκδικούσε -αποκλειστικά για τη χώρα του, καθώς για τους υπόλοιπους ήταν απλώς αδιανόητο- το να διατηρεί σχέσεις ταυτόχρονα και με την ηγεσία της χώρας που επισήμως θεωρείται κύρια απειλή ασφαλείας για το ΝΑΤΟ! Της Ρωσίας του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών, εν μέσω των δυο σύγχρονων συρράξεων, με επίκεντρο την Ουκρανία και το Ιράν άλλαξαν τα δεδομένα. Παρά τις σημαντικές εξελίξεις στο επίπεδο της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, πέραν των «εξουδετερωμένων» S-400 δεν υπήρχε άλλο αξιόπιστο σύστημα αντιπυραυλικής προστασίας, με αποτέλεσμα να χρειαστεί τη συνδρομή των αναβαπτισμένων στη διεθνή αγορά Patriot, από συμμαχικές χώρες.

Στην οδό της επιστροφής

Γενικότερα, είναι πολλά τα σημάδια που παραπέμπουν σε τάση ολικής επαναφοράς της Τουρκίας στο «δυτικό στρατόπεδο». Σε έναν τουλάχιστον βαθμό, η κατάσταση θυμίζει… την παραβολή του Aσώτου! Της «άσωτης» Τουρκίας εν προκειμένω. Με τον «πατέρα της Συμμαχίας», τον Τραμπ, να «σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό» για να τον υποδεχθεί!

Το αμερικανικό «βαθύ κράτος» εμφανίζεται ανίκανο να διαχειριστεί και να ξεπεράσει το -εγκληματικό για τη δυτική ασφάλεια- αφήγημα περί «αναντικατάστατης Τουρκίας». Εγκληματικό στο μέτρο που διαιωνίζει την εκβιαστική συμπεριφορά ενός γενικευμένα απροσάρμοστου συμμάχου, τόσο στη συμπεριφορά όσο και πολιτισμικά – στο επίπεδο κοινών αρχών & αξιών.

Όλα όσα γίνονται ανεκτά για την Τουρκία, θεωρούνται αδιανόητα για όλους τους υπόλοιπους. Και στο τέλος της ημέρας, Αθήνα και Λευκωσία βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώνουν, ότι άπαντες παρακολουθούν με απάθεια και «χαϊδεύουν» το… εκλεγμένο δικτατορικό καθεστώς Ερντογάν, ενώ παράλληλα επιτίθενται λάβροι, με ακραία υποκριτική και επιλεκτική ευαισθησία για τα περί δημοκρατίας, όταν η κουβέντα στρέφεται στη Ρωσία.

Μέχρι και η γαλλική πλευρά εμφανίζει σημάδια «χαλάρωσης» μπας και εξασφαλιστεί η επιλογή του αντιαεροπορικού – αντιπυραυλικού γαλλοϊταλικού SAMP/T, με τα γνωστά στην Ελλάδα από τις φρεγάτες FDI, βλήματα αναχαίτισης ASTER 15/30. Θα ήταν βέβαια ένα είδος «εκδίκησης» από Εμάνουελ Μακρόν και Τζόρτζια Μελόνι η επιλογή του συστήματος, έναντι των Patriot, από τους Τούρκους. Τόσες προσβολές που έχουν υποστεί από τον σημερινό ένοικο του Λευκού Οίκου…

Κανείς βέβαια δεν τολμά να εκθέσει δημόσια τα ασύστολα τουρκικά ψεύδη, ότι η ευθύνη επιλογής των S-400 έναντι των Patriot ανήκε στους Αμερικανούς που δεν το αποδέσμευαν! Διότι δεν του παρέδιδαν την τεχνολογία, για να φτιάξει δικό του και να τους ανταγωνίζεται στις διεθνείς αγορές! Με τη δική τους τεχνολογία!

Το δε ψεύδος είναι τόσο κραυγαλέο, αφού τεχνολογία φυσικά δεν πήρε ούτε από τους Ρώσους! Τους δε Κινέζους που αποδέσμευαν κυριολεκτικά τα πάντα για το HQ-9 (FD-2000) επίσης τους κορόιδεψε ο Ερντογάν! Τους πούλησε ενώ είχε συμφωνήσει, επιλέγοντας το ρωσικό σύστημα! Κυρίως για να αποδείξει ότι είναι αποφασισμένος να παίζει με όλους…

Συμμαχική… μαριονέτα

Συμμαχικός «πρωτομάστορας» όμως της κατευναστικής συμπεριφοράς τόσο απέναντι στον Ερντογάν όσο και απέναντι στον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο και τις «ιδιορρυθμίες» του, είναι ο ίδιος ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας, ο Ολλανδός Μαρκ Ρούτε! Δεν βρήκε ούτε μια κουβέντα να αρθρώσει όταν ο Τραμπ συμπεριφέρεται με τον γνωστό άξεστο -και ουχί μόνον διπλωματικά- τρόπο απέναντι σε άλλες χώρες-μέλη.

Πώς να περιμένεις από έναν τέτοιο ηγέτη-μαριονέτα να ενδιαφερθεί για την ελληνική άμυνα; Για ποιον λόγο να το πράξει όμως όταν η ίδια η Αθήνα χαρακτηρίζει -εγγράφως- ως «φίλη» την Τουρκία και όταν όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλιστεί η ελληνική συναίνεση για να προχωρήσει η δημιουργία νέων συμμαχικών, χερσαίου και ναυτικού, στρατηγείων, προς όφελος της Τουρκίας;

Παρόμοια αφωνία επικρατεί στην Αθήνα και ενώπιον της προοπτικής «δώρων» της Ουάσινγκτον προς τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Μπορεί άλλοι, πολεμώντας μόνοι τους, αβοήθητοι και καταβάλλοντας βαρύ κόστος, να κατόρθωσαν ώστε να μην μπορεί να κουνηθεί σήμερα ούτε καν ο ανεξέλεγκτος Τραμπ στο ζήτημα των F-35. Επισήμως όμως, η ελληνική πλευρά παρακολουθεί αμήχανη, αφήνοντας μόνο τον Ισραηλινό Νετανιάχου να λέει τα αυτονόητα, μαζί με άλλα μέλη της κυβέρνησής του…

Κι ας προβαίνει σε δηλώσεις ο πολύς Τραμπ λέγοντας ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός γνωρίζει «ποιος είναι το αφεντικό». Για να λάβει προ ωρών μια ισορροπημένη διπλωματικά και ιδιαιτέρως ευγενή απάντηση. Με την αιχμηρή προσθήκη για την απίστευτη υποστήριξη που απολαμβάνει το εβραϊκό κράτος από μια χώρα 1,4 δισεκατομμυρίου ψυχών… Την Ινδία.

Ωχ αδερφέ μου…

Η Αθήνα δεν ασχολείται με έννοιες όπως η «ισορροπία δυνάμεων» στην περιοχή. Κι όταν τίθεται το ερώτημα της ακύρωσης στην πράξη του «ελληνικού πλεονεκτήματος» μέσω της προμήθειας μιας πολεμικής Μοίρας F-35, πιάνουν δουλειά οι συνήθεις «παπαγάλοι» για να προπαγανδίσουν με καθημερινή… συνέπεια, ότι εμείς θα τα παραλάβουμε συντομότερα και ότι το «αεροπορικό πλεονέκτημα» είναι εξασφαλισμένο. Ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω.

Δυστυχώς, η αφωνία της Αθήνας στο να διατυπώνει με διπλωματική ευπρέπεια τα αυτονόητα και να συνδέει την ικανοποίηση των ΝΑΤΟϊκών επιλογών με την προστασία της ελληνικής ασφάλειας, ή τουλάχιστον την εξασφάλιση χειροπιαστών ανταλλαγμάτων για να… «συμμορφωθεί», καταγράφεται με ανησυχία, σε πρωτεύουσες όπου βλέπουν στην Ελλάδα έναν σύμμαχο για την ανάσχεση του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Θα έπρεπε να μας απασχολεί ζωηρά. Εκτός κι αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως υπογράφοντας εξοπλιστικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων, αγοράζουμε ασφάλεια. Ιδίως όταν συνεχίζουμε, με εκνευριστική αδιαφορία, να αγοράζουμε… σκέτες πλατφόρμες. Οι οποίες σε περίπτωση που κάτι δεν πάει σύμφωνα με τις στερεοτυπικές μας πεποιθήσεις, σε μερικές μέρες «θα μπορούν» να εξαπολύουν στον εχθρό (σ.σ. θα χρησιμοποιούμε πλέον τη λέξη, έχοντας μόλις πέσει από τα σύννεφα διαπιστώνοντάς το στην πράξη)… μόνο πέτρες.

Σε συνεργασία με το defence-point.gr

Όσοι υποψήφιοι δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν password, μπορούν να απευθύνονται στο Λύκειό τους, είτε τις προγραμματισμένες ημέρες εφημερίας είτε τις δύο (2) επιπλέον ημέρες που θα λειτουργήσουν τα Λύκεια εντός Ιουλίου. Όσοι υποψήφιοι δεν θυμούνται το password που ήδη είχαν αποκτήσει στο σχολείο τους, μπορούν είτε να απευθύνονται στο Λύκειο, είτε εναλλακτικά και εφόσον είχαν δηλώσει προσωπικό mail (κατά την απόκτηση του password), να ορίσουν νέο password μέσα από την εφαρμογή του Μ.Δ. με την επιλογή «Ξέχασα τον Κωδικό Ασφαλείας», χωρίς να μεταβούν στη σχολική μονάδα.

Από το υπουργείο Παιδείας προτείνεται οι υποψήφιοι να εκτυπώσουν ή/και να αποθηκεύσουν στον υπολογιστή τους το υποβληθέν οριστικοποιημένο μηχανογραφικό (που θα έχει αποκτήσει αυτόματα και αριθμό πρωτοκόλλου), ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορούν να δουν τις τελικές προτιμήσεις τους.

Επίσης, υπενθυμίζεται ότι η προθεσμία υποβολής των Μηχανογραφικών είναι αποκλειστική και μετά την παρέλευσή της κανένας υποψήφιος δεν θα μπορεί να προβεί στην οριστικοποίηση τους.

Για οποιαδήποτε πληροφορία, υποστήριξη, ακόμα και χρήση υπολογιστή που τυχόν δεν διαθέτουν, οι υποψήφιοι θα μπορούν να απευθύνονται στα Λύκειά τους, τα οποία θα είναι ανοιχτά τις ημέρες με τις προγραμματισμένες εφημερίες κάθε Λυκείου και επιπλέον την Παρασκευή 10-7-2026 και την Πέμπτη 16-7-2026.

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι οι υποψήφιοι που παραπέμπονται στις Επαναληπτικές Πανελλαδικές Εξετάσεις του Σεπτεμβρίου 2026, θα καταθέσουν Μηχανογραφικό Δελτίο με τις προτιμήσεις τους, μετά τις Επαναληπτικές Εξετάσεις, οπότε και θα μπορέσουν να αποκτήσουν προσωπικό κωδικό ασφαλείας (password).

Βεβαίωση Συμμετοχής στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ 2026

Όπως ανακοινώθηκε, επίσης από το υπουργείο Παιδείας, την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 θα ενεργοποιηθεί η δυνατότητα εκτύπωσης Βεβαιώσεων Συμμετοχής για όσους συμμετείχαν στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις των ΓΕΛ ή των ΕΠΑΛ. Η Βεβαίωση Συμμετοχής περιλαμβάνει τους γραπτούς βαθμούς όλων των πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων (Γενικής Παιδείας, Προσανατολισμού ή Ειδικότητας και Ειδικά-Μουσικά Μαθήματα).

Οι υποψήφιοι θα μπορούν να παραλαμβάνουν τη βεβαίωση συμμετοχής τους από το ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ, στο οποίο υπέβαλαν την Αίτηση-Δήλωση για τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται, η Τουρκία “πουλάει” τα εξής: Περισσότερα εξοπλιστικά, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, ανάληψη στρατιωτικών βαρών και πιο σκληρή περιφερειακή πολιτική. Και βρίσκει πρόθυμους αγοραστές. Η Ιταλία συνεργάζεται με την Baykar. Η Γαλλία επιδιώκει εκ νέου προσέγγιση με την Άγκυρα. Η Ισπανία αγοράζει τουρκικά εκπαιδευτικά αεροσκάφη Hürjet. Η Πολωνία προμηθεύτηκε έγκαιρα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar. Η Πορτογαλία βλέπει θετικά την συνεργασία με την τουρκική βιομηχανία drones.

Για πρώτη φορά δε στο πρόγραμμα της Συνόδου του ΝΑΤΟ εντάσσεται επίσημα και το Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας (Defense Industry Forum). Επομένως, θα υπάρξουν συζητήσεις για την αντιαεροπορική άμυνα, τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, τον ηλεκτρονικό πόλεμο, τις δυνατότητες αναγνώρισης, την παραγωγική ικανότητα και την βιομηχανική βάση. Αυτή είναι η νέα μορφή του ΝΑΤΟ: Λιγότερες ομιλίες για κοινές αξίες και περισσότερη έμφαση στην αμυντική βιομηχανία και στη στρατιωτική ικανότητα. Η Τουρκία μοιάζει να ταιριάζει σε αυτή τη νέα πραγματικότητα και πολλοί στην Δύση είναι διατεθειμένοι να “κλείσουν τα μάτια” στις ουκ ολίγες παρασπονδίες της…

Τί λένε συνοπτικά οι Τούρκοι; “Εμείς εδώ και χρόνια δαπανούμε πάνω από το όριο του 2% για την άμυνα, διαπραγματευόμαστε ταυτόχρονα με την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα και απαντάμε σε ερωτήματα που χώρες, όπως η Γερμανία, απέφευγαν επί χρόνια: Ποιος πληρώνει; Ποιος παράγει; Ποιος παραδίδει; Ποιος διαθέτει δυνατότητες, που δεν υπάρχουν μόνο σε θεωρητικά έγγραφα, αλλά έχουν δοκιμαστεί σε πραγματικά πεδία μάχης;”.

Και ΝΑΤΟ και S-400!

Η περίπτωση της Ιταλίας είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Το ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τα Bayraktar TB3 στο αεροπλανοφόρο Cavour. Αν συμβεί αυτό, ένα τουρκικό drone θα ενσωματωθεί σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο θαλάσσιας ισχύος. Η Τουρκία, λοιπόν, δεν επιστρέφει στην Ευρώπη μέσω της μεγάλης πόρτας της διεύρυνσης της ΕΕ. Μπαίνει από την πίσω πόρτα, μέσω των ενόπλων δυνάμεων και της πολεμικής βιομηχανίας της.

Η Τουρκία περιγράφεται ορθώς ως ταραχοποιός ή δύσκολος εταίρος, εξ ου και η ΕΕ την κρατά σε πολιτική απόσταση. Στην ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία, όμως, έχει ήδη αρχίσει να την ενσωματώνει. Μία στάση αναμφισβήτητα αντιφατική, την οποία βλέπουμε και σε επιχειρησιακό επίπεδο στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία φιλοξενεί δομές του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, ενώ σχεδιάζονται νέες εγκαταστάσεις στα Άδανα και στον Βόσπορο. Από το 2028 πρόκειται να αναλάβει τη διοίκηση της Allied Response Force.

Όλα αυτά δείχνουν μία χώρα πλήρως ενσωματωμένη στον μηχανισμό του ΝΑΤΟ και εμφανίζεται να διαδραματίζει έναν κομβικό ρόλο στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται σήμερα. Από την άλλη, είναι εκτός του προγράμματος των αμερικανικών F-35, καθώς έχει προμηθευτεί τους ρωσικούς S-400! Παραδόξως, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι βολεύονται μ’ αυτή την αντίφαση.

Η Γαλλία βλέπει στην Τουρκία την Ανατολική Μεσόγειο, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράν, τα drones και την πολεμική βιομηχανία. Η Ιταλία βλέπει ναυπηγεία, αεροπλανοφόρα, την Baykar και τα κενά των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνατοτήτων. Η Πολωνία βλέπει τη Ρωσία, την Ουκρανία, την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και την ανάγκη για άμεση στρατιωτική αποτελεσματικότητα. Η Ισπανία βλέπει εκπαιδευτικά αεροσκάφη, βιομηχανική συνεργασία και εξοπλιστικά προγράμματα.

Η Γερμανία βλέπει κυρίως τον Ερντογάν. Και συχνά σταματά εκεί. Οι γερμανικές συζητήσεις για την Τουρκία είναι συχνά ηθικά ακριβείς, αλλά στρατηγικά ασαφείς. Περιγράφουν με ακρίβεια τα προβλήματα της διακυβέρνησης Ερντογάν, αλλά σπανιότερα αναρωτιούνται τι σημαίνουν αυτά για το ΝΑΤΟ που κυριαρχείται από ρωσοφοβία. Από μία άποψη, η Τουρκία είναι ο άβολος προάγγελος του νέου ΝΑΤΟ, όπως διαμορφώνεται σήμερα.

Ο Παύλος Μαρινάκης που ανέλαβε να απαντήσει, μέσα στην βιασύνη του αποκάλυψε ότι εκείνο που πανικοβάλλει την κυβέρνηση είναι η σύνδεση των υποκλοπών με τον πρωθυπουργό. Είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Θυμίζω ότι η υπόθεση αυτή ως προς το σκέλος των παραιτήσεων και το σκέλος που αφορούσε τις νόμιμες επισυνδέσεις του κυρίου Ανδρουλάκη ξεκίνησε να συζητείται το 2022. Στην συνέχεια το 2023 ο κύριος Σαμαράς ήταν και υποψήφιος με την ΝΔ».

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν το άφησε να πέσει κάτω, απάντησε μέσω των συνεργατών του, σημαδεύοντας αυτή την φορά κατευθείαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Αν θυμόμαστε καλά, η ΝΔ το 2023 είχε πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έχει κάποια σχέση η ΝΔ με την υπόθεση; Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μήπως; Γιατί λοιπόν ο κ. Μαρινάκης συσχετίζει την παρακολούθηση του κ. Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία και τις εκλογές του 2023;». 

Βιντεάκια Σαμαρά 

Η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης άρχισε την Κυριακή με την απάντηση που έδωσε ο Σαμαράς στις επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον του, με δύο βιντεάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο πρώτο απαντά στην κατηγορία ότι αφαιρεί την προοπτική της αυτοδυναμίας από τη ΝΔ, λέγοντας ότι «η αυτοδυναμία θέλει 37%, η ΝΔ είναι στο 20%, έχοντας χάσει 20 μονάδες». Στο δεύτερο απαντά απαξιωτικά στην Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά την προσπάθεια αποδόμησης του: «Έχουν περάσει 17 χρόνια και δεν έχει συνέλθει (την ήττα της). Ας τα βρει πρώτα με τον αδελφό της». 

Ο τελευταίος – προς το παρόν – γύρος άρχισε με τις αντιδράσεις στην κατάθεση της αίτησης του Σαμαρά στον εισαγγελέα.  Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σχολίασε υποτιμητικά το όλο εγχείρημα του Σαμαρά, συγκρίνοντάς το με το τηλεοπτικό Ρετιρέ: «Στην τηλεόραση βλέπουμε πολλές επαναλήψεις από παλιές σειρές που σκίζουν στα νούμερα τηλεθέασης. Προχθές, για παράδειγμα, έβλεπα το Ρετιρέ. Δε σημαίνει όμως ότι αυτό που αποδίδει στην ελληνική τηλεόραση θα αποδώσει και στην πολιτική», είπε ο Παύλος Μαρινάκης.

Η Ντόρα Μπακογιάννη επανήλθε υποστηρίζοντας ότι μόνος στόχος του Σαμαρά είναι να βλάψει τη ΝΔ. Στο παιχνίδι μπήκε και ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος έβαλε στο ίδιο τσουβάλι τον Σαμαρά με τους Τσίπρα, Κασσελάκη, Ανδρουλάκη, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο. «Δεν ξέρω αν με αυτούς θέλει να κάνει παρέα, αλλά η κατηγορία που είπε – για το Ταμείο Ανάκαμψης – δεν είναι αλήθεια». 

Την αγωνία του Μαξίμου έβγαλε πρώτος ο Ανδρέας Δρυμιώτης, ο οποίος δήλωσε ευθαρσώς ότι εάν η ΝΔ πέσει κάτω από 25%, τότε οι πολιτικοί αντίπαλοι θα έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να παραπέμψουν τον Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Αλλά και ο Μητσοτάκης στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Liberal δήλωσε: «Να μας πουν. Πρώτη θα είναι η ΝΔ. αλλά εμείς θα μαζευτούμε όλοι μαζί, όλοι οι υπόλοιποι, να τους βάλουμε φυλακή».

Η ΕΛΑΣ απάντησε ότι «οι κυβερνήσεις ούτε βάζουν, ούτε βγάζουν από την φυλακή. Αυτό το κάνουν οι δικαστές».  Σημειώνεται ότι μέχρι στιγμής η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ έχουν μιλήσει για έλεγχο των οικονομικών και διερεύνηση των σκανδάλων, αλλά όχι για παραπομπή ή Ειδικό Δικαστήριο.

Το θέμα των υποκλοπών προκαλεί υπόγειους κραδασμούς στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Το ενδεχόμενο να φέρει η κυβέρνηση φωτογραφική διάταξη για τον Ταλ Ντίλιαν – όπως κυκλοφορεί ευρέως στα πολιτικά και δημοσιογραφικά παρασκήνια – ήδη προκαλεί αντιδράσεις. Υπάρχουν βουλευτές που στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους λένε ότι δεν είναι βέβαιο ότι θα ψηφίσουν. 

Και πάλι σενάρια πρόωρων εκλογών 

Η αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Σαμαρά φουντώνει με φόντο τις πολιτικές εξελίξεις και τα σενάρια πρόωρων εκλογών που επανέρχονται με πιθανές ημερομηνίες την 27η Σεπτεμβρίου και τις 4 ή 11 Οκτωβρίου. Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει η βεβαιότητα ότι το κόμμα Σαμαρά σε κάθε περίπτωση θα αφαιρέσει ένα κρίσιμο ποσοστό – περί τις τρεις ποσοστιαίες μονάδες. Έτσι όμως είναι αρκετά πιθανό η ΝΔ να πέσει κάτω από το 25% και να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου της αμφισβήτησης του Μητσοτάκη.

Έμπειρος δημοσκόπος έλεγε σε συνδαιτημόνες του ότι, υπό προϋποθέσεις – το ποσοστό του κόμματος Σαμαρά και την συμμετοχή – δεν αποκλείεται ακόμη και το ακραίο σενάριο να έχει η ΝΔ το ένα μπροστά στο τελικό της ποσοστό. Σε κάθε περίπτωση το ενδοπαραταξιακό παιχνίδι μόλις ξεκίνησε και προβλέπεται ότι θα έχει πολλά και σκληρά ακόμη επεισόδια.

Στο ερώτημα γιατί ο Κυριάκος να εγκαταλείψει την άσκηση της εξουσίας έξι ή επτά μήνες νωρίτερα και να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, μπορεί να υπάρξει μία απάντηση: Για να προλάβει περαιτέρω υποχώρηση της ΝΔ, να διατηρήσει έστω και αποδυναμωμένος τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων και να έχει καθοριστικό ρόλο στον σχηματισμό της κυβέρνησης της επόμενης ημέρας.

Αν και υπάρχουν στελέχη που σκέπτονται την διαδοχή, επί του παρόντος κανείς δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα. Από την άλλη παρότι διαρρέει ότι ο Μητσοτάκης δεν θα εγκαταλείψει σε καμία περίπτωση την ηγεσία και ενώ είναι σαφές ότι το Μέγαρο Μαξίμου καταστρώνει στρατηγική δεύτερης κάλπης, σε σημαντικό βαθμό τα σχέδια θα εξαρτηθούν από το ποσοστό που θα αποσπάσει στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Κάπου εδώ μπαίνει και ο παράγων Σαμαράς.

Υπάρχουν στελέχη που θεωρούν ότι θα λειτουργήσει σαν καταλύτης και για εξελίξεις στο εσωτερικό της ΝΔ. Και αυτό ανεξάρτητα από τις δικές του προθέσεις. Πολύ περισσότερο μάλιστα που μπορεί να παίξει ρόλο στον σχηματισμό δικομματικής, ή τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας – πάντα χωρίς τον Κυριάκο. Στο εσωτερικό της ΝΔ υπάρχουν βουλευτές – και δεν είναι λίγοι – που συμφωνούν με τον Σαμαρά και τις αιτιάσεις του για την κυβέρνηση, ιδίως για τα ελληνοτουρκικά και την οικονομία, ασχέτως εάν για λόγους πολιτικής αυτοσυντήρησης ευθυγραμμίζονται με την ηγεσία.

Το εμπορικό έλλειμμα αγαθών και υπηρεσιών των ΗΠΑ για το 2025 διαμορφώθηκε στα 901,5 δισ. δολάρια, μειωμένο μόλις κατά 0,2% σε σχέση με το 2024 – παρά τη σφοδρή επίθεση δασμών του Τραμπ. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό για την αμερικανική οικονομία είναι ότι το έλλειμμα στο εμπόριο αγαθών μόνο έσπασε ρεκόρ, φτάνοντας τα 1,24 τρισ. δολάρια. Δηλαδή ο βασικός στόχος της πολιτικής Τραμπ – αγαθά – πήγε ανάποδα.

Τι συνέβη στην πράξη: Το έλλειμμα με την Κίνα μειώθηκε κατά 93 δισ. δολάρια στα 202 δισ., αλλά το εμπόριο απλώς εκτράπηκε – το έλλειμμα με Ταϊβάν διπλασιάστηκε στα 147 δισ. και με Βιετνάμ εκτοξεύτηκε 44% στα 178 δισ. Μόνο ο εμπορικός εταίρος άλλαξε, όχι το μέγεθος του ελλείμματος. Μετά από ένα χρόνο υψηλών δασμών, το έλλειμμα αγαθών παραμένει σε προ-δασμικά επίπεδα (2022–2024) – και ακόμα μεγαλύτερο αν αφαιρεθούν οι εξαγωγές πετρελαίου λόγω του πολέμου στο Ιράν και οι ανώμαλες ροές χρυσού που στρεβλώνουν τα νούμερα στην αμερικανική οικονομία. 

2. Ισοζύγιο τρέχουσων συναλλαγών – Διαρθρωτικό πρόβλημα

Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (που περιλαμβάνει και τις υπηρεσίες, τα εισοδήματα και τις μεταβιβάσεις) παραμένει βαθιά αρνητικό. Κατά τους 12 μήνες που έληξαν τον Φεβρουάριο 2026, το έλλειμμα αγαθών και υπηρεσιών ήταν 775,6 δισ. δολάρια, μειωμένο 14% σε σχέση με το 2024 – αλλά αυτή η βελτίωση οφείλεται κυρίως στη στατιστική επίδραση της υπερφόρτωσης εισαγωγών του 2025 που τώρα εκτονώνεται.

3. Δημόσιο χρέος – Εκτός ελέγχου

Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ ανερχόταν στα 39,28 τρισ. δολάρια τον Ιούνιο 2026 – υπερβαίνοντας το συνολικό ΑΕΠ της χώρας. Ως ποσοστό ΑΕΠ, το χρέος ήταν στο 123% στο τέλος του 2025. Το χρέος αυξάνεται με ρυθμό 8,19 δισ. δολάρια ανά ημέρα – 341 εκατ. ανά ώρα – και σε ένα χρόνο έχει ανέβει κατά 2,99 τρισ. δολάρια.

Το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης χρέους ξεπερνά τα 1,04 τρισ. δολάρια – περισσότερο από ό,τι δαπανά η χώρα για την εθνική άμυνα.
Το πραγματικό έλλειμμα για το 2025 ήταν 1,8 τρισ. δολάρια, ενώ το Congressional Budget Office (Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου των ΗΠΑ) προβλέπει έλλειμμα 1,9 τρισ. για το 2026 και άνοδο ως 2,8 τρισ. έως το 2034.

Το United States Government Accountability Office -GAO (Ελεγκτικό Συνέδριο των ΗΠΑ) έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου τον Ιούνιο 2026: το δημόσιο χρέος προβλέπεται να μεγαλώνει διπλάσια ταχύτητα από την οικονομία  –φτάνοντας το 123% το 2036 και εκτοξευόμενο στο 251% έως το 2056, αν δεν αλλάξει τίποτα.

4. Πληθωρισμός και αμερικανική οικονομία – Οι δασμοί πυροδότησαν νέα έξαρση

Η Fed του Σεντ Λούις διαπίστωσε ότι οι δασμοί ευθύνονται για 0,5 μονάδες του γενικού πληθωρισμού και 0,4 μονάδες του πυρήνα μεταξύ Ιουνίου-Αυγούστου 2025. Το Yale Budget Lab υπολογίζει ότι οι δασμοί κόστισαν κατά μέσο όρο 1.800 δολάρια ανά νοικοκυριό το 2025, με τιμές ενδυμάτων να ανεβαίνουν 17% και τρόφιμα 2,8% αποκλειστικά λόγω δασμών.

Ο δείκτης PCE εκτινάχθηκε από 2,9% τον Φεβρουάριο στο 3,8% τον Απρίλιο 2026, με τον ενεργειακό πληθωρισμό να αναρριχάται πάνω από 17 μονάδες λόγω της σύρραξης στη Μέση Ανατολή. Η Fed διατηρεί τα επιτόκια σταθερά στο 3,50-3,75% και δεν αναμένονται μειώσεις το 2026.

5. Μισθοί – Ψευδής νίκη έναντι του πληθωρισμού

Οι μέσοι ωριαίοι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα ανέβηκαν 3,8% σε ετήσια βάση τον Φεβρουάριο 2026. Η αύξηση μισθών, αν και μετριάζεται, ξεπέρασε τον πληθωρισμό κατά περίπου 1%, και οι απολύσεις παρέμειναν ιστορικά χαμηλές. Ωστόσο, από τον Φεβρουάριο 2025 ως τον Ιανουάριο 2026, το μέσο νοικοκυριό πλήρωσε επιπλέον 1.700 δολάρια λόγω δασμών, και δύο σημαντικές μελέτες απέδωσαν στους δασμούς αυξημένο πληθωρισμό – δηλαδή τα μισθολογικά κέρδη ανταγωνίζονταν πληθωρισμό που οι ίδιοι οι δασμοί παρήγαγαν.

Στη μεταποίηση ειδικά, η ζήτηση εργασίας παραμένει μουδιασμένη, και η αύξηση μισθών αναμένεται να μετριαστεί περαιτέρω, ενώ ο υψηλός πληθωρισμός περιορίζει αυτή τη μετριοποίηση καθώς οι εργαζόμενοι ζητούν αποζημίωση για το αυξημένο κόστος ζωής.

6. Επενδύσεις στη μεταποίηση – Η μεγάλη απογοήτευση

Εδώ εντοπίζεται η βαθύτερη αντίφαση της πολιτικής Τραμπ: Επί Μπάιντεν, οι επενδύσεις στην κατασκευή μεταποιητικών εγκαταστάσεων έφτασαν ιστορικό υψηλό – το 2023 σημειώθηκε αύξηση 78% σε ετήσια βάση, η υψηλότερη από τότε ξεκίνησε η καταγραφή δεδομένων το 2002. Αντίθετα, οι επενδύσεις στη μεταποίηση βυθίστηκαν 14% από τον Δεκέμβριο 2024 ως τον Δεκέμβριο 2025 επί Τραμπ. Λόγω δασμών, αύξησης μισθών και άλλων οικονομικών πιέσεων, σχεδόν κάθε κατηγορία κόστους στους προϋπολογισμούς των κατασκευαστών έχει ανέβει. Οι επιχειρήσεις αναμένεται να έχουν περιορισμένη δυνατότητα κεφαλαιακών επενδύσεων το 2026.

Η έρευνα της Fed της Νέας Υόρκης αποκαλύπτει ένα παράδοξο φαινόμενο: ενώ οι δαπάνες έρευνας και ανάπτυξης στη μεταποίηση αυξάνονται, η παραγωγικότητα του κλάδου καταρρέει﮲ η αβεβαιότητα από τους δασμούς και το υψηλότερο κόστος εισροών αποθαρρύνουν ακριβώς τις επενδύσεις κεφαλαίου που οδηγούν σε βελτίωση την παραγωγικότητα.

7. Απασχόληση μεταποίησης – Ο στόχος που αντιστράφηκε

Στη μεταποίηση μεταξύ Απριλίου2025 (Liberation Day) και Ιούνιο 2026 οι απώλειες έφτασαν τις 87.000 θέσεις. Από την άνοιξη του 2026, το εργατικό δυναμικό στον τομέα της μεταποίησης στις ΗΠΑ παραμένει υπό διαρθρωτική πίεση και όχι υπό βραχυπρόθεσμη αναστάτωση. Τα βασικά επίπεδα απασχόλησης παρέμειναν περιορισμένα κοντά στα 12,6 εκατομμύρια, αλλά η πίεση προσλήψεων επιμένει, οι απαιτήσεις σε δεξιότητες αυξάνονται και η μακροπρόθεσμη διαθεσιμότητα εργατικού δυναμικού παραμένει περιορισμένη.

Η απασχόληση στον τομέα της μεταποίησης ήταν ασταθής, αλλά περιορισμένη στις αρχές του 2026, διατηρώντας σχεδόν 12,6 εκατομμύρια σε εποχικά προσαρμοσμένη βάση. Οι θέσεις παραγωγής και οι μη εποπτικοί ρόλοι αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% του εργατικού δυναμικού, υπογραμμίζοντας τη συνεχιζόμενη εξάρτηση του τομέα από την πρακτική λειτουργική εργασία. Η δυναμική της απασχόλησης έχει σαφώς αποδυναμωθεί σε σύγκριση με την επέκταση του 2023-2024, αλλά τα δεδομένα δεν υποστηρίζουν ακόμη μια αφήγηση σαφούς συρρίκνωσης.

Συμπέρασμα για την αμερικανική οικονομία

Η πραγματικότητα ειρωνεύεται με σαρδόνιο τρόπο την οικονομική πολιτική Τραμπ: Η πολιτική των δασμών που υποτίθεται ότι θα μείωνε τα ελλείμματα και θα χρηματοδοτούσε φοροελαφρύνσεις, ούτε το εμπορικό έλλειμμα μείωσε ουσιαστικά, ούτε απέτρεψε την περαιτέρω διόγκωση του δημοσίου χρέους.

Παράλληλα οι δασμοί – που επιβλήθηκαν για να αναγεννήσουν τη μεταποίηση – αύξησαν το κόστος εισροών για τους ίδιους τους Αμερικανούς κατασκευαστές, μείωσαν τις επενδύσεις τους λόγω αβεβαιότητας, και τελικά επιτάχυναν απώλειες θέσεων εργασίας στον κλάδο που υποτίθεται ότι προστάτευαν.