Παράλληλα με το ζήτημα της ανωνυμίας, ο κ. Φλωρίδης προανήγγειλε νομοθετική παρέμβαση για τα deepfake βίντεο, λέγοντας πως η ελληνική κυβέρνηση εξετάζει το νομικό πλαίσιο της Δανίας, ώστε να καταστεί αδίκημα η κακόβουλη χρήση προσώπου μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Υπογράμμισε ωστόσο ότι η υλοποίηση της ονομαστικοποίησης απαιτεί ένα «ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο», το οποίο τελεί υπό διαμόρφωση.

Η κυβερνητική πρωτοβουλία φαίνεται να αποκτά οριζόντιο χαρακτήρα, καθώς ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την τελευταία συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, αναφέρθηκε στην ανάγκη ενός «φυσικού αντίβαρου» απέναντι στην «ανώνυμη, χυδαία τοξικότητα του διαδικτύου». Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, μια τέτοια ρύθμιση θα λειτουργήσει προστατευτικά για δημοσιογράφους, ακτιβιστές, αλλά και πολιτικά πρόσωπα που στοχοποιούνται από ανώνυμους λογαριασμούς.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, τόνισε από το Φόρουμ των Δελφών ότι οι τεχνολογικές πλατφόρμες διαθέτουν ήδη το απαραίτητο «know-how» για να υποστηρίξουν την ταυτοποίηση των χρηστών.

Υπενθυμίζεται ότι ο Παύλος Μαρινάκης είχε ανοίξει τον δρόμο για τη σχετική συζήτηση τον περασμένο Μάρτιο στο «Athens Alitheia Forum», ζητώντας να «βγάλουμε τις κουκούλες από το διαδίκτυο». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε διευκρινίσει τότε τον στόχο της πρότασης:

«Μιλάμε για την ανάγκη να ξέρουμε πίσω από το κάθε ψευδώνυμο, πίσω από τον κάθε χρήστη ποιος κρύβεται στην πραγματικότητα. […] Να μπορεί πολύ εύκολα η δικαιοσύνη σε επικοινωνία με τις πλατφόρμες να αναζητήσει ποιος είναι αυτός ο οποίος κρύβεται από μία ενδεχόμενη παράνομη ενέργεια».

Ο κ. Μαρινάκης έσπευσε πάντως να καθησυχάσει τις ανησυχίες περί λογοκρισίας, ξεκαθαρίζοντας ότι το μέτρο δεν αφορά την ελεύθερη έκφραση γνώμης ή την κριτική, αλλά τη δυνατότητα απόδοσης ευθυνών σε περιπτώσεις παράνομων πράξεων.

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ δήλωσε σήμερα στο Πεκίνο «ευτυχής» που υποδέχθηκε τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, στον οποίο τόνισε ότι οι δυο υπερδυνάμεις οφείλουν να είναι «εταίροι, όχι αντίπαλοι», παρ’ όλες τις διαφωνίες τους.

«Η συνεργασία ωφελεί και τα δυο μέρη, ενώ η σύγκρουση βλάπτει και τα δύο. Θα οφείλαμε να είμαστε εταίροι, όχι αντίπαλοι, πρέπει να βοηθήσουμε η μια χώρα την άλλη για να τα καταφέρουμε, να ευημερήσουμε μαζί, χαράσσοντας έτσι νέο δρόμο, της κατανόησης ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις σε αυτή τη νέα εποχή», είπε ο κ. Σι στον κ. Τραμπ, συμπληρώνοντας πως ο κόσμος βρίσκεται σε «σταυροδρόμι».

Την ίδια ώρα ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ προειδοποίησε σήμερα τον αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ πως οι δυο χώρες τους θα μπορούσαν να εμπλακούν σε «σύγκρουση» αν η Ουάσιγκτον διαχειριστεί με λαθεμένο τρόπο το ζήτημα της Ταϊβάν, μετέδωσε η κρατική τηλεόραση.

«Το ζήτημα της Ταϊβάν είναι το σημαντικότερο στις σινοαμερικανικές σχέσεις. Αν ο χειρισμός του είναι καλός, οι σχέσεις των δυο χωρών» θα παραμείνουν «συνολικά σταθερές». Όμως «αν ο χειρισμός του είναι κακός, οι δυο χώρες θα αντιπαρατεθούν», θα μπορούσαν ως και να «εμπλακούν σε σύγκρουση», είπε ο κ. Σι, χρησιμοποιώντας λέξη στη μανδαρινική γλώσσα που πάντως δεν σημαίνει απαραιτήτως ένοπλη σύρραξη.

Στα περιστατικά παράτυπης εισόδου συνελήφθησαν 999 αλλοδαποί και 29 διακινητές, ενώ στην κατηγορία της παράτυπης εξόδου -η οποία αφορά αλλοδαπούς που επιχείρησαν να μεταβούν παράνομα σε άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε. μέσω Ελλάδας- καταγράφηκαν 15 συλλήψεις αλλοδαπών και μία σύλληψη διακινητή.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στις υποθέσεις παράτυπης εξόδου κατασχέθηκε ένα όχημα, ενώ εντοπίστηκαν και δύο πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα. Δεν καταγράφηκαν κατασχέσεις σκαφών κατά τον συγκεκριμένο μήνα.

Όπως επισημαίνεται από τη Διεύθυνση Ασφάλειας και Προστασίας Θαλάσσιων Συνόρων του Λιμενικού Σώματος, τα στατιστικά στοιχεία αφορούν αποκλειστικά περιστατικά στα οποία επιλήφθηκαν οι κατά τόπους λιμενικές αρχές.

Στο μεταξύ λέμβος με 31 μετανάστες εντοπίστηκε σήμερα στη θαλάσσια περιοχή 42 ναυτικά μίλια νότια της Γαύδου, έπειτα από επιχείρηση επιτήρησης που πραγματοποιήθηκε από εναέριο μέσο της Frontex.

Στην περιοχή έσπευσε πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, που προχώρησε στην περισυλλογή των αλλοδαπών οι οποίοι μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο λιμάνι της Παλαιόχωρας Χανίων.

«Κρατά και τα χρήματα του αυτά σε Τράπεζες του Εξωτερικού όπως μάθαμε πλέον άπαντες… Είναι όλα αυτά νόμιμα; Μάλλον. Είναι όμως και ηθικά; Σίγουρα όχι!» γράφει ο υπουργός Υγείας.

«Πριν κατηγορήσετε ξανά τους άλλους ας δείτε τον εαυτό σας στον καθρέπτη κύριε Πρόεδρε» καταλήγει ο κ. Γεωργιάδης στην ανάρτησή του για τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Γιατί η μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει μόνο από τα κόμματα. Ούτε μόνο από την κοινωνική οργή. Χρειάζεται μία νέα ιστορική συμμαχία. Χρειάζεται ένα τμήμα της παραγωγικής, μορφωμένης και δημιουργικής Ελλάδας να αποφασίσει ότι το σημερινό μοντέλο δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Η αστική τάξη στην Ιστορία δεν υπήρξε μόνο οικονομική δύναμη. Υπήρξε δύναμη μεταρρυθμίσεων, δημιουργίας θεσμών και εθνικής ανασυγκρότησης.

Η άνοδος της Ευρώπης συνδέθηκε με την ανάδυση μίας αστικής τάξης, που συγκρούστηκε με τα φεουδαρχικά συστήματα εξουσίας και απαίτησε κράτος δικαίου, σταθερούς θεσμούς, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση και αξιοκρατία. Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι τη βιομηχανική Αγγλία και από τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της δυτικής Ευρώπης μέχρι τη συγκρότηση των σύγχρονων κρατών, η αστική τάξη λειτούργησε ως ιστορικός φορέας προόδου.

Η παρακμή του αστικού πολιτισμού της Ελλάδας

Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα στις μεγάλες στιγμές της εθνικής αναγέννησης. Η ελληνική αστική τάξη της διασποράς χρηματοδότησε την Επανάσταση του 1821, ίδρυσε σχολεία, πανεπιστήμια και κοινωφελή ιδρύματα, δημιούργησε τράπεζες, υποδομές και εθνικούς θεσμούς. Από τον Ζάππα και τον Αβέρωφ μέχρι τον Συγγρό και τους μεγάλους εθνικούς ευεργέτες, ένα κομμάτι της ελληνικής αστικής τάξης αντιλαμβανόταν ότι η προσωπική ευημερία δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς μία ισχυρή και σύγχρονη πατρίδα.

Αυτή η σχέση διακόπηκε σταδιακά μετά τη Μεταπολίτευση. Η ελληνική αστική τάξη δεν λειτούργησε ως δύναμη θεσμικής ανασυγκρότησης, αλλά ως μηχανισμός προσαρμογής στο πελατειακό κράτος. Αντί να απαιτήσει βαθιές μεταρρυθμίσεις, συμβιβάστηκε με τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία και την κομματοκρατία. Ένα μεγάλο μέρος της έμαθε να επιβιώνει μέσα από κρατικές εξαρτήσεις, δημόσιες σχέσεις και πολιτικές διασυνδέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα μοντέλο χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς σοβαρούς θεσμούς και χωρίς πραγματική ευρωπαϊκή λειτουργία.

Η Ελλάδα μπήκε στην ΕE, αλλά δεν έγινε ποτέ κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Δεν απέκτησε ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, σταθερό φορολογικό σύστημα, λειτουργικό κράτος ή πραγματική αξιοκρατία. Για 45 χρόνια, το πολιτικό σύστημα αναπαρήγαγε μία χώρα χαμηλής εμπιστοσύνης, μικρών εξαρτήσεων και διαρκούς παρακμής. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε το πρόβλημα. Η κρίση των θεσμών το επιβεβαιώνει. Και η σημερινή κρίση νομιμοποίησης το ολοκληρώνει.

Οι ευθύνες της αστικής τάξης είναι τεράστιες γι’ αυτή την παρακμή. Ανέχτηκε χωρίς καμία αντίσταση την υποβάθμιση στην κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη “Εποχή της Ασημαντότητας”. Ο Παναγιώτης Κονδύλης έχει αναλύσει σε βάθος από τη δεκαετία του ΄90 την απουσία της από τη διαμόρφωση μιας νέας ρωμαλέας αντίληψης για τη χώρα, με αποτέλεσμα την πολλαπλή κρίση όλων των θεμελιωδών δεδομένων της εθνικής ζωής.

Η εποχή της ασημαντότητας

Τώρα, όμως, το ίδιο το κοινωνικό έδαφος κάτω από την αστική τάξη αρχίζει να εξαφανίζεται. Αν δεν ξυπνήσει, θα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Η ακραία συγκέντρωση πλούτου που παρατηρείται παγκοσμίως διαλύει τη μεσαία τάξη και μαζί της διαλύει και την κοινωνική ισορροπία των δημοκρατιών. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε μία χώρα δύο ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, μία πολύ μικρή οικονομική ελίτ με τεράστια ισχύ. Από την άλλη, μία κοινωνία φτωχοποιημένη, χωρίς πρόσβαση στη στέγη, χωρίς προοπτική κοινωνικής ανόδου και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Σε ένα τέτοιο μοντέλο δεν θα υπάρχει πραγματική αστική τάξη. Θα υπάρχουν μόνο υπερβολικά πλούσιοι και μαζικά φτωχοί. Και τότε η ίδια η Δημοκρατία θα καταστεί εξαιρετικά εύθραυστη. Η ιστορία δείχνει ότι όταν οι αστικές τάξεις χάνουν την αίσθηση της ιστορικής τους αποστολής, ανοίγει ο δρόμος είτε για ολιγαρχικά καθεστώτα είτε για μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις. Καμία κοινωνία δεν παραμένει σταθερή όταν καταρρέει η μεσαία τάξη και όταν οι θεσμοί λειτουργούν αποκλειστικά υπέρ των ισχυρών.

Γι’ αυτό η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μία υπαρξιακή επιλογή. Ή θα συνεχίσει να βολεύεται μέσα στο παλιό σύστημα μέχρι να καταρρεύσει μαζί του ή θα αναλάβει ενεργό ρόλο στη δημιουργία μίας Νέας Μεταπολίτευσης. Μίας μεγάλης θεσμικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, που θα αποκαταστήσει τη λειτουργία της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, της Παιδείας και της παραγωγής.

Η εποχή των μικρών διορθώσεων έχει τελειώσει. Η χώρα χρειάζεται νέα αρχιτεκτονική. Νέους θεσμούς. Μια νέα σχέση ανάμεσα στην οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική εξουσία. Χρειάζεται η Ελλάδα να γίνει πραγματικά Ευρώπη. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη συμμετοχή εκείνων που εξακολουθούν να διαθέτουν οικονομική, μορφωτική και κοινωνική ισχύ. Η ώρα της αστικής τάξης έφτασε. Όχι για να υπερασπιστεί τα προνόμιά της. Αλλά για να σώσει την ίδια τη χώρα και μαζί της τον ιστορικό της ρόλο.

Φοβάμαι όμως, ότι η λύση αυτή ούτε νόμιμη, ούτε βιώσιμη είναι και θα δημιουργήσει σε βάθος χρόνου περισσότερα προβλήματα από ότι φαινομενικά λύνει, γιατί αφενός θα προκαλέσει περαιτέρω μείωση στην εμπιστοσύνη του κοινού στη Δικαιοσύνη και στη δικαστική ανεξαρτησία, που σε σωρεία δημοσκοπήσεων συγκεντρώνουν ποσοστά εμπιστοσύνης γύρω στο 20%, αφετέρου θα προκαλέσει σύγκρουση της χώρας μας με ανεξάρτητα όργανα της ΕΕ και ενδεχόμενη καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Το μέλλον των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων

Το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχει αποφασίσει την ανανέωση της θητείας των τριών Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων για πέντε χρόνια. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, που προτείνει την ανανέωση μόνο για δύο χρόνια είναι γνωμοδοτική και δεν δεσμεύει το Κολέγιο της ΕΕ. Στη περίπτωση που το Κολέγιο της ΕΕ εμείνει στην απόφαση του, τότε η χώρα μας μπορεί να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, χωρίς ελπίδα επιτυχίας, γιατί ο κανονισμός της ΕΕ είναι υπέρτερος νόμος και δεσμεύει τη χώρα μας.

Αφού από τον κανονισμό 2017/1939 προβλέπεται για τους Έλληνες Ευρωπαίους Εισαγγελείς θητεία πέντε ετών, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν μπορεί να προτείνει ανανέωση θητείας για λιγότερο χρόνο, γιατί έτσι παραβιάζει κανονισμό της ΕΕ. Εξάλλου ο όρος, όπως οι τρεις Έλληνες Ευρωπαίοι Εισαγγελείς να διερευνούν μόνο τις εκκρεμείς υποθέσεις αποτελεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην εσωτερική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που είναι ανεξάρτητη αρχή.

Η δικαστική ανεξαρτησία είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου εξασφαλίζοντας, ότι οι δικαστές απονέμουν δικαιοσύνη ελεύθερα από παρεμβάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Στη χώρα μας η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας κατοχυρώνεται από το άρθρο 87 του Συντάγματος και περιλαμβάνει τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστών, που υπακούν μόνο στο Σύνταγμα και τους νόμους. Η δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι προνόμιο των δικαστών, αλλά εγγύηση υπέρ των πολιτών για την εμπέδωση του κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη στην Ελλάδα;

Στο World Economic Forum στο Νταβός δημοσιεύεται κάθε χρόνο πίνακας, όπου στη κατηγορία ανεξαρτησία της δικαιοσύνης (judicial independence) κατατάσσονται διάφορες χώρες. Η κατηγορία αυτή αφορά κατά πόσο η δικαιοσύνη σαν διακεκριμένη εξουσία κάθε κράτους είναι ανεξάρτητη από τη κεντρική εξουσία και ο βαθμός εξάρτησης της. Η χώρα μας για το 2025 κατετάγη στην όχι και τόσο ζηλευτή 47η θέση μεταξύ 142 χωρών και σχεδόν τελευταία μεταξύ των χωρών της ΕΕ, έναντι της για το 2020 83ης θέσης μεταξύ 141 χωρών.

Σαφώς η παραπάνω άνοδος, που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τους αρμοδίους, αποτελεί εύθραυστη πρόοδο, που κινδυνεύει να ανατραπεί από αδέξιους δικαστικούς χειρισμούς, όπως η παραπάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου για τους Έλληνες Ευρωπαίους Εισαγγελείς, που δίνει την εντύπωση στη κοινή γνώμη και στις διεθνείς μετρήσεις, ότι η δικαιοσύνη, κρατώντας τα προσχήματα, παρέχει ευήκοον ους στις κυβερνητικές υποδείξεις.

Δεν γνωρίζω βάση ποίων κριτηρίων γίνεται η κατάταξη των χωρών στους παραπάνω πίνακες. Σαφώς όχι με βάση των Συνταγμάτων των χωρών, γιατί όλες διασφαλίζουν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης praescriptis verbis, αλλά με βάση αποφάσεων ημεδαπών και διεθνών δικαστηρίων, όπως το ΕΔΑΔ, το οποίο έχει επιβάλλει στη χώρα μας σωρεία καταδικών για παράβαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, ή από εκθέσεις διεθνών οργανισμών ή δημοσιογραφικές πληροφορίες. Ειδικότερα για τη χώρα μας δυσμενής παράγων φαίνεται ότι αποτελεί και ο τρόπος επιλογής της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων, που δημιουργεί τη καχυποψία, ότι τα ανώτατα δικαστήρια είναι πάντοτε με το γκουβέρνο.

Νομίζω, ότι δεν μακρηγόρησα για τη διεθνή πίνακα δικαστικής ανεξαρτησίας, γιατί τα συμπεράσματα και η κατάταξη στο πίνακα αυτόν παίζουν ένα αποφασιστικό ρόλο στην απόφαση του διεθνούς επενδυτή για τη μελέτη και στη συνέχεια υλοποίηση ενός επιχειρηματικού project, γιατί στις βασικές προϋποθέσεις μιας επένδυσης περιλαμβάνεται και η ασφάλεια δικαίου, στοιχείο της οποίας είναι ο τρόπος και χρόνος απονομής δικαιοσύνης.

Από τα παγκόσμια αποθέματα (που συγκεντρώνονται σε ένα βαθμό σε ΗΠΑ-Κίνα), σύμφωνα με Morgan Stanley και JPMorgan το Μάρτιο-Απρίλιο αντλήθηκαν 4,8 mb/d και τον Απρίλιο άγγιξαν τα 7,1 mb/d. Επίσης, σε 4,3 mb/d εκτιμάται η “ψευδομείωση” της ζήτησης, που δεν οφείλεται δηλαδή ακόμη σε καταστροφή ζήτησης εξαιτίας υψηλών τιμών, αλλά σε φυσική αδυναμία κάλυψης πρόθυμων αγοραστών από τις διαταραχές προσφοράς. Όλα αυτά μας δίνουν ένα τελικό πραγματικό έλλειμμα προσφοράς προς την ζήτηση 2-3 mb/d που ακούγεται μικρό, αλλά διαμορφώνει μια μη διατηρήσιμη ανισορροπία.

Τα futures διατηρούνται ακόμη σε χαμηλά επίπεδα συγκριτικά με τον κίνδυνο, αλλά οι φυσικές τιμές spot ιδιαίτερα στην Ασία είναι δεκάδες δολάρια υψηλότερες. Τα διυλισμένα ακόμη χειρότερα. Η αρχική εκτόξευση των τιμών όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, οφειλόταν στην απόσυρση πετρελαίου από την αγορά προς τα αποθέματα (Slpress 28/03/2026). Στη συνέχεια τα αποθέματα άρχισαν να καλύπτουν μεγάλο μέρος του πρωτογενούς ελλείματος στην αγορά, και σήμερα τα futures διατηρούνται χαμηλά γιατί οι αγορές επιμένουν να θεωρούν ότι το άνοιγμα των Στενών θα έρθει, πριν αρχίσει η αντίστροφη πορεία του πετρελαίου από την αγορά ξανά προς τα αποθέματα. 

Παιχνίδι με τη φωτιά στον Κόλπο

Το επικρατέστερο σενάριο είναι η υποχώρηση των ΗΠΑ σε ιρανικές απαιτήσεις χωρίς ή μετά από ένα νέο γύρο κλιμάκωσης (Slpress 29/04/2026), υποχώρηση που είναι ο μόνος δρόμος να ξανανοίξουν τα Στενά. Οι αγορές έχουν μέχρι σήμερα χειραγωγηθεί τόσες φορές από τις δηλώσεις Τραμπ, που δεν αποκλείεται να βασίζουν την αισιοδοξία τους στην αισιοδοξία Τραμπ ότι θα επιβάλει με τις απειλές και το ναυτικό αποκλεισμό ό,τι δεν επέβαλε με τον πόλεμο, ή ότι με ένα δεύτερο γύρο θα καταφέρει ό,τι δεν κατάφερε με τον πρώτο. 

Σε κάθε περίπτωση οι αγορές αντιλαμβάνονται σίγουρα πως αν δεν ανοίξουν τα Στενά θα ήταν αυτοκτονία της παγκόσμιας και αμερικανικής οικονομίας και προεξοφλούν ότι αυτό θα γίνει με τον ένα ή άλλο τρόπο. Αυτό που υποτιμούν είναι η υπαρκτή πιθανότητα μια νέα κλιμάκωση να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εμπλοκή, με μικρή δυνατότητα επιστροφής στο τωρινό σημείο (αν)ισορροπίας. Όπως έγινε και με το ναυτικό αποκλεισμό.

Σύμφωνα με τη Goldman Sachs τα ορατά αποθέματα από 7.864 δισ. βαρέλια πριν τον πόλεμο έχουν πέσει στα 7.505 (αν αφαιρέσουμε την αύξηση των αποθεμάτων στον Κόλπο που είναι δώρο-άδωρο). Τα 6.800 είναι το όριο κατά την Goldman Sachs πέραν του οποίου απειλείται η λειτουργία αγωγών και διυλιστηρίων, που λειτουργούν συνεχώς ως κυκλοφορικό σύστημα και δεν έχει τη δυνατότητα να αδειάζει ή να σταματά, χωρίς να προκαλέσει δομικές ζημιές. Το όριο αυτό και μόνο που θα πλησιαστεί θα προκαλέσει το δικό του σοκ στην προσφορά και στις τιμές, μεγαλύτερο και από το κλείσιμο των Στενών. 

Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση το πιθανότερο δεν πρόκειται η τιμή να υπερβεί τα $200 όπως η αριθμητική προσφοράς και ζήτησης προβλέπει. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι δεν πρόκειται να τα υπερβεί, γιατί πολύ νωρίτερα θα έχει ξεκινήσει η καταστροφή της ζήτησης, με ό,τι αυτό σημαίνει ως ύφεση ή και καταρρεύσεις στην παγκόσμια οικονομία. Η υποσημείωση της Morgan Stanley ότι οι τρέχουσες τιμές έχουν ενσωματώσει ως πρίμιουμ αυτό τον κίνδυνο, δεν σημαίνει πρακτικά απολύτως τίποτα.

Με αυτήν τη φωτιά παίζει σήμερα ο Τραμπ, ίσως γιατί ακούει συμβούλους που του λένε ότι έχει ακόμη καιρό, ή άλλους που του συστήνουν σκληρότερη στάση, όπως το φιλο-ισραηλινό Foundation for Defense of Democracies. 

Άλλη μια “επιτυχία” των ΗΠΑ

Όπως χτυπήθηκε η Φουτζάιρα και θα χτυπηθεί ξανά αν οι ΗΠΑ επανέλθουν στον πόλεμο, μπορεί θεωρητικά χτυπηθεί και ο αγωγός προς Γιανμπού. Εξαρτάται από τη “συνεννόηση” Ριάντ-Τεχεράνης, ειδικά μετά το διαζύγιο των ΗΑΕ από τον ΟΠΕΚ και την καθαρή πλέον προσκόλληση σε ΗΠΑ και Ισραήλ σε βάρος της Σαουδικής Αραβίας, η οποία θεωρεί ότι το Αμπού Ντάμπι συμμετείχε εξαρχής στην εξαπόλυση του πολέμου στον Κόλπο.

Ο Τουρκί αλ Φεϊζάλ, γιός του Βασιλιά και επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών μέχρι το 2001, υποστηρίζει σε πρόσφατο του άρθρο ότι στόχος του Ισραήλ με αυτόν τον πόλεμο ήταν και ένας πόλεμος μεταξύ Σαουδικής Αραβίας-Ιράν, ώστε «το Ισραήλ θα είχε καταφέρει να επιβάλει τη θέλησή του στην περιοχή και να γίνει ο μόνος παράγων στα πέριξ».

Είτε αληθεύει, είτε όχι, πως η προσωρινή άρνηση του χώρου της Σαουδικής Αραβίας στις ΗΠΑ ήταν η αιτία που ματαιώθηκε εν τη γενέσει η αμερικανική “Επιχείρηση Ελευθερία” στα Στενά (αν ήταν αυτό, γιατί δεν επαναλήφθηκε η επιχείρηση, όταν ξαναδόθηκε ο χώρος την επομένη;). Το βέβαιον είναι ότι το Ριάντ κινείται ήδη αντίθετα από προφανείς αμερικανο-ισραηλινούς υπολογισμούς πριν τον πόλεμο. Άλλη μια μεγάλη… επιτυχία Τραμπ-Νετανιάχου. Σχετική ήταν και η δήλωση του αθυρόστομου Τραμπ για το Μπιν Σαλμάν που του “φιλάει τον κώλο”!

Το Ριάντ τα είχε βρει με τους εχθρούς Χούθι μετά από έναν σκληρό πόλεμο που άφησε πικρίες. Συνεπώς, δεν του λείπεται η ευελιξία, αν βλέπει ως μόνη λύση ένα κάποιο modous vivendi στον Κόλπο με Τεχεράνη. Η Κίνα πιέζει Τεχεράνη και Ριάντ προς την κατεύθυνση αυτή. 

Καμμιά σχέση με τον κόσμο του Φουκουγιάμα 

Η τρέχουσα αναταραχή συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων ιδιαίτερα στον επισιτισμό, ακόμη και αν αύριο έληγε η κρίση, δεν θα μείνουν χωρίς πολιτικές συνέπειες. Δεν υπάρχει ούτε μια ιστορική περίπτωση, από τις επαναστάσεις του 18ου αιώνα μέχρι την Αραβική Άνοιξη το 2011, που να μην συνδέεται με μια απότομη επισιτιστική, ή οικονομική επιδείνωση από φυσικά ή πολιτικά αίτια. Κάθε επιδείνωση δεν γεννά λαϊκή έκρηξη, αλλά η επιδείνωση σε εκτεταμένες περιοχές του πλανήτη είναι απίθανο να μην γεννήσει αναταραχές. Μέχρι πού θα φτάσουν και προς τα πού, κανείς δεν γνωρίζει, αλλά η προοπτική αυτή συγκαταλέγεται στα λιγοστά καλά μελλούμενα του κόσμου που ζούμε.

Καλό νέο είναι και η ανθεκτικότητα μιας χώρας και του λαού της, του Ιράν, να υπερασπίσει την κυριαρχία και ανεξαρτησία του απέναντι στον νταή του πλανήτη, όποιο και είναι το εσωτερικό καθεστώς. Πολλοί που από την αρχή του πολέμου είδαν σε αυτόν ελπίδες περισσότερης δημοκρατίας δεν παραβλέπουν μόνο την αρχή ότι αυτό είναι κυρίως εσωτερική υπόθεση κάθε λαού και σίγουρα όχι ξένης στρατιωτικής επέμβασης. Ειδικά επειδή πρόκειται για επέμβαση των ΗΠΑ, μοιάζει να ζουν σε κάποιον άλλο πλανήτη όπου δεν προηγήθηκε η νωπή εμπειρία Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρίας, Λιβύης κλπ που οδήγησαν σε δραματική επιδείνωση των όρων ζωής, εξανδραποδισμό ή κρατική διάλυση και ούτε σε ίχνος περισσότερης δημοκρατίας, κάτι που δεν επιθυμεί κανείς Ιρανός, πλην Παχλεβί και ομοίων.

Από κοντά οι βέβαιες παγκόσμιες γεωπολιτικές επιπτώσεις της αποτυχίας των ΗΠΑ στο Ιράν, που θα αλλάξουν το πλανητικό τοπίο περισσότερο και από την αποτυχία στην Ουκρανία. Από κοντά και η σημαντική πιθανότητα για ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό επεισόδιο μέχρι και το 2027, πιθανότητα που οι αγορές, όχι μόνο δεν “ενσωματώνουν”, αλλά τρέχουν καταπάνω. Με μια κουβέντα, ζούμε σε έναν κόσμο, όπως ακριβώς τον φανταζόταν ο… Φουκουγιάμα!

Στην επιστολή τους προς τον πρόεδρο της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αναφέρουν:

«Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Σας ζητούμε, σύμφωνα με το άρθρο 43 Α του Κανονισμού της Βουλής, την κλήση σε ειδική συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, , προκειμένου να πραγματοποιηθεί ακρόασή του για θέματα που αφορούν λειτουργικά ζητήματα της δικαιοσύνης προς τον σκοπό της ενίσχυσης της διαφάνειας καθώς και του Διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών κ. Θεμιστοκλή Δεμίρη, για την άσκηση του προβλεπόμενου κοινοβουλευτικού ελέγχου για τα ζητήματα που αφορούν τη δραστηριότητα της Ε.Υ.Π.

Οι Αιτούντες Βουλευτές

Παναγιώτης Δουδωνής

Α΄ Αντιπρόεδρος Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας

Μπιάγκης Δημήτριος

Ευαγγελία Λιάκουλη

Ο Νικόλας Φαραντούρης ενημέρωσε την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την κυοφορούμενη απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία σύμφωνα με διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, ετοιμάζεται να θεσπίσει νόμο για τον χωροταξικό σχεδιασμό της που δεν θα αναγνωρίζει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα στα ελληνικά νησιά κατά παράβαση του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Ενημέρωσε επίσης για τη σημερινή παρενόχληση ανοικτά της Αστυπάλαιας καθώς και για τις παρενοχλήσεις στην Κάσο για την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου.

Ο κ. Φαραντούρης αναφέρθηκε επίσης στην γραπτή ερώτηση που κατέθεσαν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ για το θέμα.

«Έθεσα τις απαράδεκτες τουρκικές απειλές στο ανώτατο κοινοβουλευτικό επίπεδο στην Ευρώπη. Χρειάζεται αποφασιστηκότητα και όχι ολιγωρία Ο,τιδήποτε θίγει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, θίγει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα», σημείωσε ο Έλληνας ευρωβουλευτής, σε δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με την Πρόεδρο του ευρωπαϊκού θεσμού.