Ειδικότερα, όπως προέκυψε ο ανήλικος, με ακόμα ένα άγνωστο άτομο, κατά το χρονικό διάστημα από την 09 έως την 11.05.2026 από κοινού ή κατά μόνας, φέρεται να προέβη στη διάπραξη επτά (7) περιπτώσεων κλοπής ηλεκτρικών πατινιών.

Τα αφαιρεθέντα πατίνια βρέθηκαν και αποδόθηκαν στους ιδιοκτήτες τους. Η προανάκριση συνεχίζεται από την Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ρεθύμνου.

Ανάμεσά τους βρίσκεται εν ενεργεία αντιδήμαρχος, ο οποίος διέθετε κέντρα υποδοχής δηλώσεων, καθώς και οι δύο λογιστές , οι οποίοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης.

Οι κατηγορίες κατά περίπτωση αφορούν:

Συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, το επίκεντρο της οποίας ήταν η τέλεση περισσοτέρων πράξεων απάτης
Διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης
Απάτη με επιχορηγήσεις από κοινού τελεσθείσα σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε. και Δημοσίου η οποία υπερβαίνει το ποσό των 120 χιλιάδων ευρώ κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση
Άμεση συνέργεια σε απάτη

Στο τραπέζι βρέθηκαν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος, ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρίστος Δήμας και ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης.

Η ίδια δημοσίευσε φωτογραφίες από τη βραδιά και έγραψε: «Ήταν τιμή να παραθέσω γιορτή για τον αγαπητό μου φίλο δήμαρχο Rudy Giuliani στο Jefferson House χθες το βράδυ, με την ευκαιρία των 82ων γενεθλίων του. Ο Rudy δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός φίλος για τον @POTUS. Επίσης, κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της Αμερικής για την ακλόνητη ηγεσία του μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Εύχομαι στον δήμαρχο καλή υγεία, ευτυχία και πολλά χαρούμενα χρόνια μπροστά!»

It was a privilege to host a celebration for my dear friend Mayor Rudy Giuliani at Jefferson House last night on the occasion of his 82nd birthday. Rudy is not just a great friend to @POTUS. He also holds a special place in America’s heart for his unwavering leadership following… pic.twitter.com/Jurpp4QnVd

— Ambassador Kimberly Guilfoyle (@USAmbassadorGR) May 29, 2026

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αποκάλυψε επίσης ότι πριν από την άφιξή τους στην Ελλάδα ταξίδεψε μαζί με τον Ρούντι Τζουλιάνι στη Σόφια, όπου είχαν επαφές με ανώτατους Βούλγαρους αξιωματούχους.

Στο πλαίσιο των συναντήσεων, συζήτησαν ζητήματα που σχετίζονται με την ενεργειακή συνεργασία και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας στην περιοχή, με έμφαση στον Κάθετο Διάδρομο Αερίου.

It was a privilege to host a celebration for my dear friend Mayor Rudy Giuliani at Jefferson House last night on the occasion of his 82nd birthday. Rudy is not just a great friend to @POTUS. He also holds a special place in America’s heart for his unwavering leadership following… pic.twitter.com/Jurpp4QnVd

— Ambassador Kimberly Guilfoyle (@USAmbassadorGR) May 29, 2026

Στην ανάρτησή της ανέφερε: «Είχα την τιμή να ταξιδέψω στη Σόφια της Βουλγαρίας αυτή την εβδομάδα, συνοδευόμενος από τον φίλο μου, τον δήμαρχο Rudy Giuliani, για να συναντήσω την πρόεδρο Iliana Iotova, την υπουργό Ενέργειας, Iva Petrova, και άλλους Βούλγαρους ηγέτες. Συζητήσαμε ευκαιρίες για την προώθηση των κοινών μας προτεραιοτήτων στον ενεργειακό τομέα.

Κάτω από την ηγεσία του @POTUS, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάζονται με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και άλλους εταίρους της περιοχής για να προωθήσουν ένα κοινό όραμα για την ενεργειακή ασφάλεια κατά μήκος του Κάθετου Διαδρόμου Αερίου».

– Ασύγκριτη ποιότητα

– Μεγάλη ποικιλία προϊόντων

– Πραγματικά χαμηλές τιμές

Όλα τα απαραίτητα για το καθημερινό τραπέζι, αλλά και για κάθε ανάγκη του σπιτιού, θα βρίσκονται στους πάγκους των λαϊκών αγορών, με τη φρεσκάδα, την ποιότητα και την εξυπηρέτηση που οι καταναλωτές εμπιστεύονται διαχρονικά. Τη Δευτέρα 1 Ιουνίου οι λαϊκές αγορές θα είναι ανοιχτές και σας περιμένουν κανονικά για τις αγορές της εβδομάδας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

@silas.racing

Avg day in karting #cotfa #tornado #karting creds : @Marcel Matyjewicz Official @Christian @m.barry.35

♬ original sound – 𝕊𝔼

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η μόνη είδηση που «έβγαινε» από την ΕΔΕΚ ήταν διαγραφές. Οι διαγραφές ήταν συνεχείς και έμοιαζαν με εκκαθαρίσεις. Ό,τι κινείτο «ύποπτα» διαγραφόταν. Οι διαγραφές, οι εσωκομματικές κρίσεις, ήταν στην πρώτη γραμμή κι αυτό ήταν εκείνο που απασχολούσε την κοινή γνώμη, αλλά και το κόμμα.

Παράλληλα, όμως, η ΕΔΕΚ τα τελευταία χρόνια βίωνε και κρίση ταυτότητας. Ένα σοσιαλιστικό κόμμα, το οποίο κινείται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς, πρέπει να έχει κοινωνικοκεντρική πολιτική. Να λειτουργεί και να κινείται σε πεδία που αναδεικνύουν την ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα. Την ίδια ώρα, το γεγονός ότι στελέχη παρουσιάζονταν να εμπλέκονται και σε υποθέσεις διαφθοράς, τούτο ενίσχυσε, αύξησε, την απαξίωση.

Η σκιά του Λυσσαρίδη

Ο προεκλογικός σχεδιασμός, σε αυτές τις εκλογές, στηρίχθηκε πρωτίστως την αξιοποίηση της ιστορίας. Κατέφυγαν στον… κουμπαρά της ιστορίας και θέλησαν να αντλήσουν ό,τι ήταν δυνατό από αυτό. Έστω και «δανεικά». Όταν, όμως, στην ΕΔΕΚ επικαλούνται την ιστορία του κόμματος, τον ιδρυτή της, τον Βάσο Λυσσαρίδη, προφανώς τους διαφεύγει το προφανές. Άλλη η ΕΔΕΚ τότε, και διαφορετική σήμερα. Και δεν είναι μόνο οι συνθήκες και τα δεδομένα, που αλλάζουν. Αλλά και πολλά άλλα.

Προφανώς και στην πολιτική είναι θεμιτό να γίνεται επίκληση της ιστορίας, αλλά αυτό δεν μπορεί να λειτουργεί ως σωσίβιο. Είναι σαφές πως η ιστορία, τους μόνους που συγκινεί και ενδεχομένως κινητοποιεί είναι τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Οι νεότεροι για να στραφούν προς ένα κόμμα, μια πολιτική δύναμη, θέλουν να ακούσουν θέσεις, να διαπιστώσουν δράσεις, οι οποίες να προσφέρουν προοπτικές.

Η ΕΔΕΚ, έλεγε ο Βάσος Λυσσαρίδης*, ιδρύθηκε για δυο λόγους. Να προωθήσει το δημοκρατικό σοσιαλισμό και μια σωστή λύση στο Κυπριακό, «διότι έβλεπε ότι το εθνικό θέμα οδηγείτο σε εκτροπή. Δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός που μας οδήγησε στη δημιουργία του κόμματος. Είναι και το εθνικό θέμα».

Από το βράδυ της περασμένης Κυριακής, που οριστικοποιήθηκαν τα αποτελέσματα, ξεκίνησε μια συζήτηση. Ξεκίνησε μια συζήτηση με προδήλως απούσα την αυτοκριτική ενώ υπάρχουν και οι εξαφανισμένοι. «Ούτε φωνή ούτε ακρόαση». Ξεκίνησε μια συζήτηση χωρίς παραιτήσεις, που ενδεχομένως να διευκόλυναν την επόμενη ημέρα. Και όταν γίνεται λόγος για παραιτήσεις αυτό αφορά σύσσωμη την ηγεσία, κεντρικά και επαρχιακά.

Τι θα γίνει τώρα η ΕΔΕΚ;

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η ΕΔΕΚ δεν θα είναι για τα επόμενα πέντε χρόνια στη Βουλή και ευτυχώς για την ηγεσία της, τους νυν και τους τέως, ο Βάσος Λυσσαρίδης δεν βρίσκεται στη ζωή. Όπως ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο του κόμματος, συζήτηση θα ξεκινήσει από τις 7 Ιουνίου, ημέρα την οποία έχει συγκληθεί η Κεντρική Επιτροπή της ΕΔΕΚ.

Μια συζήτηση για να έχει σημασία, θα πρέπει να εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα. Της επανεκκίνησης, της επανίδρυσης. Ή οποιουδήποτε άλλου ενδεχόμενου.

*Το 2014 είχα πραγματοποιήσει μια σειρά από συναντήσεις με τον Γιατρό. Συνεντεύξεις για πολλά και διάφορα ζητήματα. Η δέσμευση που είχα αναλάβει ήταν να μη δημοσιοποιηθεί οτιδήποτε από τις συνομιλίες μας ενόσω ήταν εν ζωή.

Η πρωτοτυπία αυτού του κοσμικού Εβραίου, που έβλεπε τον εαυτό του ως «λαθροθήρα της γνώσης», έγκειται στην άρνηση του κατακερματισμού της γνώσης, υπέρ ενός διεπιστημονικού πολιτιστικού και επιστημονικού οράματος, προκειμένου να αντιμετωπίσει «την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας».

Αποκαλούνταν «παγκόσμιος στοχαστής» επειδή, μέσω της έννοιας της «σύνθετης σκέψης», στόχευε να «συνδέσει αυτό που, κατά τη συνήθη αντίληψή μας, δεν είναι συνδεδεμένο».

Ο Εντγκάρ Μορέν πίστευε ότι όσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι των κρίσεων, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες λύσεων. Στην ερώτηση που του έκαναν συχνά αν ήταν αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, απαντούσε: «Είμαι αισιό-απαισιόδοξος, ελπίζω σε ένα φόντο απελπισίας».

Γεννημένος μοναχοπαίδι στις 8 Ιουλίου 1921 στο Παρίσι, σε μια εβραϊκή οικογένεια με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, ο Έντγκαρ Ναχούμ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1941 και στην Αντίσταση με το ψευδώνυμο Μορέν.

Άσκησε ισχυρή επίδραση με την έκδοση του «Autocritique» το 1959, η οποία αφηγείται την αποβολή του από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF), του οποίου ήταν ηγετική φυσιογνωμία, και τη δική του “τύφλωση” απέναντι στον Σταλινισμό. Εκείνη την εποχή, ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Επιτροπής Διανοουμένων Ενάντια στον Αλγερινό Πόλεμο.

Πρόδρομος της «κοινωνιολογίας του παρόντος», επικεντρώθηκε σε φαινόμενα που ελάχιστα μελετώνται από την κοινωνιολογία: κινηματογράφος, νέες τεχνολογίες, αθλητισμός, μεταμόρφωση της υπαίθρου…

Στον πέμπτο τόμο του πρωτοποριακού του έργου, «La Méthode» (Η Μέθοδος), έγραψε: «Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για την ανθρωπότητα, τόσο λιγότερο την καταλαβαίνουμε. Οι διαιρέσεις μεταξύ των επιστημονικών κλάδων την κατακερματίζουν, την αδειάζουν από ζωή, από ουσία, από πολυπλοκότητα, και ορισμένες επιστήμες που θεωρούνται ανθρώπινες αποστραγγίζουν ακόμη και την ίδια την έννοια της ανθρωπότητας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ορολογία δεν είναι σαφής, δηλαδή αν πρόκειται για ανάκληση (που σημαίνει ρήξη) ή απλώς κλήση. Υπενθυμίζεται ότι το κλίμα είναι βαρύ και στις 7 Ιουνίου γίνονται στην Αρμενία κρίσιμες εκλογές, με τρία φιλορωσικά κόμματα να στοχεύουν στην αθροιστική πλειοψηφία και με απέναντί τους το κυβερνών κόμμα του Πασινιάν, που ακολουθεί πλέον ανοιχτά αντιρωσική πολιτική, όχι μόνον επειδή έδωσε βήμα στον Ζελένσκι (κατά τη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων στο Γερεβάν προ ημερών), αλλά και γιατί προ τριών ετών εντάχθηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Πούτιν -όλα τα μέλη της ΕΕ τυπικά αποδέχονται το ΔΠΔ,. Όμως η Αρμενία δεν είναι ακόμη μέλος και εντάχθηκε στην ουσία επειδή έχασε τον πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν και θεώρησε ότι η Ρωσία είχε υποχρέωση να υπερασπιστεί τα αρμενικά εδάφη. Το Δικαστήριο είχε ήδη εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Πούτιν από τον Μάρτιο του 2023.

Τον Φεβρουάριο, το αρμενικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο για την έναρξη της διαδικασίας ένταξης στην ΕΕ. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν τόνισε τότε ότι η Αρμενία έχει ασφαλώς το δικαίωμα να επιλέγει τους δικούς της εταίρους, αλλά ότι είναι αδύνατο μία χώρα να βρίσκεται ταυτόχρονα σε τελωνειακή ένωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. Κάλεσε το Γερεβάν να αποφασίσει για αυτό το ζήτημα το συντομότερο δυνατόν με δημοψήφισμα τονίζοντας τα οικονομικά οφέλη που είχε από τη Ρωσία όλα αυτά τα χρόνια της συνύπαρξής τους.

Την προηγούμενη ημέρα, μετά τη σύνοδο κορυφής της Ευρασιατικής στο Καζακστάν, οι πρόεδροι της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, του Καζακστάν και της Κιργιζίας κάλεσαν επισης την Αρμενία να διεξάγει δημοψήφισμα για την ένταξη στην ΕΕ στο εγγύς μέλλον. Ο Πασινιάν δεν συμμετείχε επικαλούμενος “την προεκλογική περίοδο” στη χώρα του.

Ο Πούτιν προειδοποίησε σε συνέντευξη Τύπου μετά την σύνοδο ότι με την ένταξη στην ΕΕ, η Αρμενία θα έχανε την πρόσβαση σε συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών και θα αντιμετώπιζε αυστηρότερες απαιτήσεις για τις εταιρείες μεταφοράς προϊόντων, οι μετανάστες της (που είναι το 20% των αποδήμων Αρμενίων) θα έπρεπε να λάβουν άδειες για να εργάζονται στη Ρωσία, θα υπήρχαν πλέον δασμοί στα τελωνεία και οι τιμές των καυσίμων θα αυξάνονταν, κοστίζοντάς της το 14% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, ο Πούτιν σημείωσε ότι οιεσδήποτε οικονομικές αποφάσεις λάβει το Γερεβάν για να προσεγγίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα βλάψουν τους ανθρωπιστικούς δεσμούς με τη Μόσχα.

Γι’ αυτό και η ιδέα μιας συνεργασίας του κόμματος ΕΛΑΣ με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν παρουσιάζεται ως πολιτική επιλογή, αλλά ως δήθεν μονόδρομος. Εξάλλου πρέπει κάποιο κόμμα να ξεπλύνει τη ΝΔ. Έτσι αναζητείται συνέταιρος της συνεχιζόμενος παρακμής για να συγκυβερνήσει με το κόμμα της ΝΔ και να δημιουργηθεί ένα Μαύρο Μέτωπο. Οι ίδιοι κύκλοι που για χρόνια επένδυσαν στην απορρύθμιση των θεσμών, στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, στη διάχυση του φόβου και στην ηθική κόπωση της κοινωνίας, εμφανίζονται σήμερα ως εγγυητές της “ομαλότητας”.

Ποιας ομαλότητας όμως;

Της ομαλότητας των απευθείας αναθέσεων; Της ομαλότητας των υποκλοπών; Της ομαλότητας των δικογραφιών που ταξιδεύουν ανάμεσα στην ελληνική και την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη; Της ομαλότητας ενός κράτους που λειτουργεί ως λάφυρο; Η Ελλάδα των τελευταίων ετών οικοδομήθηκε πάνω σε μια ιδιότυπη σύμπραξη πολιτικής και επικοινωνιακής εξουσίας. Τα μέσα ενημέρωσης δεν λειτούργησαν ως ελεγκτές της κυβέρνησης, αλλά ως πολλαπλασιαστές της κυβερνητικής αφήγησης. Η εξουσία δεν αρκέστηκε στη διαχείριση του κράτους αλλά επιχείρησε επίσης να ελέγξει τη γλώσσα, την πληροφορία, την αλήθεια την ίδια.

Έτσι, η κοινωνία εκπαιδεύτηκε να φοβάται περισσότερο την αλλαγή παρά τη διαφθορά. Να θεωρεί φυσιολογικό ότι τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα καταλήγουν ξανά στους ίδιους επιχειρηματικούς ομίλους. Να αποδέχεται ότι το δημόσιο συμφέρον θα υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην ιδιωτική κερδοφορία. Το Ταμείο Ανάκαμψης, αντί να αποτελέσει ευκαιρία ανασυγκρότησης της κοινωνίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε νέο εργαλείο άνισης αναδιανομής. Οι μικρές επιχειρήσεις παραμένουν αποκλεισμένες, η εργασία αποδυναμώνεται, η περιφέρεια ερημώνει, και η νέα γενιά εγκαταλείπει τη χώρα ή τέλος πάντων συμβιβάζεται με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, το κρίσιμο ερώτημα επιστρέφει επίμονα: Θα συνεργαστεί το κόμμα ΕΛΑΣ με τη ΝΔ; Και ακόμη περισσότερο: Θα θελήσει ο Αλέξης Τσίπρας να συγκυβερνήσει με μια κυβέρνηση που συνοδεύεται από σκιές θεσμικής εκτροπής και δικαστικών ερευνών;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι υπαρξιακό για ολόκληρη την αντιπολιτευτική παράταξη. Διότι κάθε σύμπραξη με την εξουσία που κατηγορήθηκε για απαξίωση των θεσμών κινδυνεύει να εκληφθεί ως ιστορική αμνησία. Και η αμνησία στην πολιτική δεν συγχωρείται εύκολα.

Οι υποστηρικτές μιας τέτοιας συνεργασίας θα μιλήσουν για “ρεαλισμό”. Όμως ο ρεαλισμός χωρίς ηθικό πυρήνα μετατρέπεται σε απόλυτο κυνισμό. Και ο κυνισμός είναι η τελευταία ιδεολογία των παρακμασμένων συστημάτων. Αν πράγματι δεν υπάρξει αυτοδυναμία, η χώρα θα βρεθεί μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Από τη μία, η αναπαραγωγή ενός συστήματος εξουσίας που έχει ήδη εξαντλήσει τα κοινωνικά του αποθέματα. Και βέβαια από την άλλη, η δύσκολη αλλά αναγκαία αναζήτηση μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής ισορροπίας.

Συγκυβέρνηση θα πει αργός θάνατος

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι μεγάλες κρίσεις δεν γεννούν μόνο αυταρχισμό, αλλά γεννούν και ευκαιρίες αναγέννησης. Το ζήτημα όμως είναι αν υπάρχουν ακόμη πολιτικές δυνάμεις πρόθυμες να συγκρουστούν με τα κέντρα ισχύος ή αν όλες έχουν αποδεχθεί τον ρόλο του διαχειριστή. Οι ολιγάρχες δεν ενδιαφέρονται για ιδεολογίες. Ενδιαφέρονται για τη συνέχεια του μοντέλου που τους ευνοεί. Για ένα κράτος ελεγχόμενο, για μια κοινωνία κουρασμένη, για μια δημοκρατία χωρίς πραγματική συμμετοχή. Γι’ αυτό και επενδύουν στη σύγχυση. Θέλουν οι διαφορές να μοιάζουν ασήμαντες, ώστε τίποτε ουσιαστικό να μην αλλάξει.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει συγκυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει αντιπολίτευση με ιστορική συνείδηση. Αν θα υπάρξει πολιτική δύναμη που θα αρνηθεί να νομιμοποιήσει την παρακμή στο όνομα της “σταθερότητας”. Διότι υπάρχουν στιγμές όπου η σταθερότητα δεν είναι αρετή. Είναι απλώς η παράταση της σήψης.