Μέσα σε αυτό το θέατρο, εμφανίζεται εκ νέου η πολιτική παρουσία του Αλέξη Τσίπρα. Και εδώ η Ιστορία, αυτή η σαρκαστική γερόντισσα που γελάει με τις βεβαιότητες των ανθρώπων, επιφυλάσσει μία από τις πιο απολαυστικές ειρωνείες της. Διότι είτε ως υπαρκτή πολιτική δύναμη, είτε ως φάντασμα που εξακολουθεί να στοιχειώνει το πολιτικό φαντασιακό, λειτούργησε ως ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες συσπείρωσης της Νέας Δημοκρατίας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε, το σύστημα θα έπρεπε να τον εφεύρει.

Γιατί κάθε εξουσία έχει ανάγκη τον αντίπαλό της, όχι απαραίτητα για να τον νικήσει, αλλά για να δικαιολογεί τη δική της ύπαρξη. Χρειάζεται το φόβητρο, τον καθρέφτη, τον “άλλο” που επιτρέπει στο κατεστημένο να εμφανίζεται ως η λογική και ασφαλής επιλογή. Έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση παύει να είναι σύγκρουση προγραμμάτων και μετατρέπεται σε διαχείριση φόβων. Η πολιτική, άλλωστε, ζει περισσότερο από τους φόβους, παρά από τις ιδέες.

Η περίπτωση Σαμαρά

Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κινείται σαν ομπρέλα παραδομένη στον άνεμο, μία προς τα δεξιά, μία προς τα αριστερά, μία προς την αντιπολίτευση, μία προς τη συναίνεση. Ένας οργανισμός που αναζητά τον εαυτό του μέσα σε έναν λαβύρινθο καθρεφτών και κινδυνεύει να χαθεί πριν τον βρει. Κι ενώ τα κόμματα αναζητούν ταυτότητες, η κοινωνία αναζητά νόημα. Γιατί το βαθύτερο πρόβλημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα.

Δεν βρίσκεται στους αρχηγούς, στους υπουργούς ή στους επίδοξους διαδόχους, αλλά βρίσκεται στο γεγονός ότι ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα αρχίζει να θυμίζει πυροτεχνήματα λίγο πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη. Δηλαδή λάμψεις χωρίς διάρκεια, θόρυβος χωρίς ουσία, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Κάθε εκλογή παρουσιάζεται ως ιστορική, κάθε πολιτική μάχη ως υπαρξιακή και κάθε νέος αρχηγός ως μεσσίας ή καταστροφέας. Και στο τέλος, η κοινωνία επιστρέφει στην ίδια πραγματικότητα, απλώς με διαφορετικές αφίσες στους τοίχους. Οι πολιτικοί στρατηλάτες των τηλεοπτικών παραθύρων, οι αρχιτέκτονες της επικοινωνίας, οι επαγγελματίες της εικόνας και οι οικονομικοί ολιγάρχες, που επιθυμούν τη διαιώνιση των ίδιων ισορροπιών, επιδιώκουν μια σταθερά που είναι να μακιγιάρουν τα ίδια πρόσωπα χωρίς να αλλάζει το σύστημα. Αυτή είναι η μεγάλη τέχνη κάθε κατεστημένου, να μεταμφιέζει τη συνέχεια σε αλλαγή, να βαφτίζει τη συντήρηση μεταρρύθμιση, να παρουσιάζει το χθες ως αύριο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για ένα πιθανό κόμμα του Αντώνη Σαμαρά αποκτά ενδιαφέρον, όχι επειδή προαναγγέλλει κάποια εθνική λύτρωση. Οι κοινωνίες σπάνια σώζονται από πρόσωπα. Αποκτά ενδιαφέρον επειδή θα μπορούσε να διαταράξει τις βεβαιότητες του υπάρχοντος πολιτικού χάρτη. Η πραγματική απειλή για κάθε σύστημα δεν είναι ο ισχυρός αντίπαλος. Είναι ο απρόβλεπτος παράγοντας. Εκείνος που χαλάει τα σχέδια, ανατρέπει τις ισορροπίες και αναγκάζει τους μηχανισμούς να ξαναγράψουν τα σενάριά τους.

Και εδώ γεννιέται το πιο επικίνδυνο ερώτημα. Μήπως ζούμε το τέλος των κομμάτων όπως τα γνωρίσαμε; Και κυρίως το τέλος των κομματικών μηχανισμών, που για δεκαετίες διεκδικούσαν το μονοπώλιο της λαϊκής έκφρασης. Διότι τι είναι σήμερα τα περισσότερα κόμματα; Εργαστήρια ιδεών ή συμβολαιογραφικά γραφεία εξουσίας; Θεσμοί δημοκρατικής συμμετοχής ή μηχανισμοί διαχείρισης πολιτικών πελατειών;

Κόμματα εκτός εποχής, τόπου, χρόνου

Σε πολλές περιπτώσεις τα κόμματα θυμίζουν περισσότερο συμβολαιογραφικά γραφεία, παρά κινήματα πολιτών. Συντάσσουν συμβόλαια ελπίδας πριν από τις εκλογές και πρωτόκολλα συμβιβασμού μετά από αυτές. Επικυρώνουν συμφωνίες, ανακυκλώνουν στελέχη, διαχειρίζονται ισορροπίες και μεταβιβάζουν εξουσίες. Η διαφορά είναι ότι ο συμβολαιογράφος υποχρεούται να λέει την αλήθεια για το περιεχόμενο του εγγράφου. Η πολιτική όχι πάντοτε. Έτσι γεννιέται η μεγάλη παραμυθολογία των μαζών. Κάθε κόμμα κατασκευάζει τον δικό του μύθο, το μύθο της προόδου, της σταθερότητας, της επανάστασης, της σωτηρίας.

Και όταν ένας μύθος φθείρεται, αντικαθίσταται από έναν νέο. Όχι για να αλλάξει η πραγματικότητα, αλλά για να συνεχιστεί η διαχείρισή της. Η πολιτική μετατρέπεται έτσι σε βιομηχανία αφηγημάτων. Και εδώ βρίσκεται ίσως το ουσιαστικότερο ζήτημα της εποχής μας. Μήπως δεν αρκεί να αλλάξουν τα κόμματα; Μήπως πρέπει να αλλάξει η φορά του ίδιου του πολιτικού ρεύματος; Επί δεκαετίες η ροή ήταν μονόδρομος. Τα κόμματα μιλούσαν και οι πολίτες άκουγαν, τα κόμματα αποφάσιζαν και οι πολίτες επικύρωναν, τα κόμματα όριζαν την ατζέντα και η κοινωνία ακολουθούσε.

Τι θα συνέβαινε όμως αν η φορά αντιστρεφόταν; Αν οι πολίτες έπαυαν να είναι πελάτες κομματικών οργανισμών και γίνονταν οι ίδιοι διαμορφωτές της δημόσιας ζωής; Αν απαιτούσαν λογοδοσία αντί για συνθήματα; Διαφάνεια αντί για επικοινωνιακά τεχνάσματα; Συμμετοχή αντί για ανάθεση;

Τότε ίσως θα αποκαλυπτόταν η μεγαλύτερη αδυναμία του σημερινού συστήματος. Ότι έχει μάθει να λειτουργεί με παθητικούς ψηφοφόρους και δυσκολεύεται να συνυπάρξει με ενεργούς πολίτες. Όμως καμία κοινωνία δεν σώζεται όταν αναθέτει διαρκώς τη σωτηρία της σε άλλους. Γιατί όταν οι κοινωνίες αρχίζουν να αμφισβητούν όχι μόνο τους διαχειριστές αλλά και τον τρόπο διαχείρισης, τότε οι σκηνοθεσίες καταρρέουν, οι μύθοι ξεθωριάζουν και τα συμβόλαια της εξουσίας χάνουν την ισχύ τους μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων.

Και τότε η Ιστορία, αδιάφορη για κομματικά γραφεία, δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα, ανοίγει μια νέα σελίδα. Μια σελίδα που δεν τη γράφουν οι μηχανισμοί, αλλά οι πολίτες που αποφασίζουν να πάψουν να είναι θεατές και να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές του μέλλοντός τους. Και μέσα σε αυτό το τοπίο της γενικευμένης ομοιομορφίας, ο Αντώνης Σαμαράς ενδέχεται να αναδειχθεί σε πόλο διαφορετικότητας.

Όχι κατ’ ανάγκη ως φορέας μιας νέας πολιτικής εποχής, αλλά ως εκείνη η απρόβλεπτη μεταβλητή, που διαταράσσει τις βολικές ισορροπίες, αμφισβητεί τα προσχεδιασμένα σενάρια και υπενθυμίζει ότι η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση συσχετισμών, αλλά και σύγκρουση ιδεών, επιλογών και ιστορικών κατευθύνσεων. Σε μια περίοδο όπου πολλοί μοιάζουν ίδιοι, η διαφορετικότητα από μόνη της αποκτά πολιτική αξία.

Σύμφωνα με δυτικές σφυγμομετρήσεις το κόμμα του Πασινιάν στις εκλογές θα λάβει μάλλον το 37%, αλλά τα κόμματα της φιλορωσικής αντιπολίτευσης αθροίζουν μεγαλύτερο ποσοστό -από 40έως 49%.

Όπως ανέφερε, «το κείμενο της πλειοψηφίας της Πολιτικής Γραμματείας δεν περιγράφει κανένα σχέδιο δράσης για τον ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα, δεν περιγράφει πολιτικές πρωτοβουλίες, δεν περιγράφει οργανωτικές πρωτοβουλίες, δεν περιγράφει διαδικασίες συνεργασίας, δεν περιγράφει καν πώς θα λειτουργήσει το κόμμα μέχρι τις επόμενες εκλογές».

«Αυτό δεν είναι σχέδιο πολιτικής επανεκκίνησης. Είναι σχέδιο πολιτικής αναμονής και αυτοακύρωσης», τόνισε και διερωτήθηκε «πώς μπορούμε να συζητάμε για στήριξη ενός άλλου πολιτικού φορέα όταν δεν υπάρχει συμφωνία, δεν υπάρχει κοινό πρόγραμμα, δεν υπάρχει θεσμικός διάλογος και δεν υπάρχει καν επίσημη συζήτηση, δεν υπάρχει καν επαφή;».

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αυτοδιαλύεται. Δεν αναστέλλει τη λειτουργία του. Δεν μετατρέπεται σε δεξαμενή στελεχών εν αναμονή. Οι ιδέες, οι αξίες, το πρόγραμμα και η ιστορία του μπορούν να αποτελέσουν το κοινό σπίτι της ευρύτερης Αριστεράς και των προοδευτικών πολιτών. Όπως έγινε και την προηγούμενη δεκαετία», σημείωσε, τονίζοντας πως απαιτούνται άμεσα συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, όπως επικοινωνία του Σωκράτη Φάμελλου με τον Αλέξη Τσίπρα, συγκρότηση και πλήρης λειτουργία του Εκτελεστικού Γραφείου σύμφωνα με το καταστατικό, συγκρότηση επιτροπής διεύρυνσης, ψηφοδελτίων, συγκρότηση επιτροπής προγράμματος με βάση τις επεξεργασίες του κόμματος και τις προτάσεις «10+1», συγκρότηση εκλογικής οργανωτικής επιτροπής.

«Η περιουσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκποιείται. Χτίστηκε με τους αγώνες χιλιάδων ανθρώπων, με τις συνδρομές των μελών του και με τη συλλογική προσπάθεια δεκαετιών. Δεν αποτελεί πρώτη ύλη για κανένα σχέδιο διάλυσης, απορρόφησης ή εκχώρησης», κατέληξε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, απηύθυνε μήνυμα προς τον πρόεδρο του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν, ο οποίος μία ημέρα νωρίτερα είχε καλέσει την Τεχεράνη να σταματήσει να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας του. Ο Ιρανός υπουργός προέτρεψε τον Λιβανέζο πρόεδρο να προστατεύσει τη χώρα του από τον «πραγματικό της αντίπαλο», το Ισραήλ.

Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο Αραγτσί σημείωσε ότι, με βάση τα όσα δήλωσε ο Αούν, «θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως το Ιράν είναι εκείνο που κατέχει το ένα πέμπτο του λιβανικού εδάφους, έχει εκτοπίσει το ένα τέταρτο των πολιτών του και βομβαρδίζει καθημερινά τη χώρα», αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά του Ισραήλ χωρίς να το κατονομάσει.

Οι αιχμές της Τεχεράνης προς τον Αούν

Ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας υποστήριξε ακόμη ότι, εάν ο Λίβανος αποτελούσε διαπραγματευτικό μέσο πίεσης για την Τεχεράνη, «θα είχε επιτευχθεί συμφωνία εδώ και πολύ καιρό». Παράλληλα, κάλεσε τον Λιβανέζο πρόεδρο να στρέψει την προσοχή του προς αυτόν που χαρακτήρισε ως «πραγματικό εχθρό» της χώρας.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε την Παρασκευή στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN, ο Ζοζέφ Αούν εξαπέλυσε μία από τις πιο αυστηρές επικρίσεις του κατά του Ιράν και της συμμάχου του στον Λίβανο, της Χεζμπολάχ. Ο Λιβανέζος πρόεδρος κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι αξιοποιεί τον Λίβανο ως εργαλείο πίεσης στις διαπραγματεύσεις που διεξάγει με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τον τερματισμό του πολέμου.

«Ο λιβανικός λαός πληρώνει το κόστος για την εξυπηρέτηση των ιρανικών συμφερόντων», υπογράμμισε ο Αούν, τονίζοντας ότι η χώρα του δεν ανήκει σε καμία ξένη δύναμη. Παράλληλα, κάλεσε το Ιράν να σταματήσει κάθε μορφή ανάμειξης στις λιβανικές υποθέσεις.

Συνεχίζοντας στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος του Λιβάνου δήλωσε ότι η χώρα του δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί στις συνομιλίες μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, χαρακτηρίζοντας μια τέτοια πρακτική «απαράδεκτη».

Οι όροι του Ιράν και το ζήτημα της εκεχειρίας

Η Τεχεράνη έχει ξεκαθαρίσει ότι βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ο τερματισμός των συγκρούσεων τόσο στη Γάζα όσο και στον Λίβανο. Παράλληλα, οι Φρουροί της Επανάστασης ζήτησαν την Πέμπτη την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από το λιβανικό έδαφος.

Την ίδια ημέρα, η Χεζμπολάχ απέρριψε νέο σχέδιο κατάπαυσης του πυρός, το οποίο είχε διαμορφωθεί με τη συμφωνία των κυβερνήσεων του Λιβάνου και του Ισραήλ υπό αμερικανική διαμεσολάβηση. Η απόρριψη αυτή ήρθε μετά την αποτυχία εφαρμογής προηγούμενης εκεχειρίας που είχε ανακοινωθεί στις 17 Απριλίου.

Κεντρικός όρος της προτεινόμενης συμφωνίας ήταν η παύση των επιθέσεων από τη σιιτική οργάνωση και η απομάκρυνση των μαχητών της από τις περιοχές του νότιου Λιβάνου.

Ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κάσεμ, υποστήριξε σε γραπτή ανακοίνωσή του ότι η συγκεκριμένη συμφωνία δεν βρίσκει σύμφωνο «ένα μεγάλο τμήμα της λιβανικής κοινωνίας».

Η απάντηση Αούν και η έκκληση για διάλογο

Απαντώντας στις δηλώσεις του επικεφαλής της Χεζμπολάχ, ο Ζοζέφ Αούν τόνισε ότι η οργάνωση οφείλει να αντιληφθεί πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από τον διάλογο. Όπως είπε, μόνο μέσα από διαπραγματεύσεις και διπλωματικές πρωτοβουλίες μπορεί να διασωθεί ό,τι έχει απομείνει από τη χώρα.

Παράλληλα, διευκρίνισε ότι ο λιβανικός λαός δεν ταυτίζεται με τις θέσεις του Ναΐμ Κάσεμ, υπογραμμίζοντας πως η πλειονότητα των πολιτών έχει κουραστεί από τη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ.

Ο Αούν εκτίμησε επίσης ότι, παρότι το Ισραήλ διαθέτει τη δυνατότητα να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές στον Λίβανο, δεν θα μπορέσει να πετύχει τους στρατηγικούς του στόχους. Ως παράδειγμα ανέφερε τη Γάζα, σημειώνοντας ότι η Χαμάς εξακολουθεί να διατυπώνει απαιτήσεις παρά τις επιχειρήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί εκεί.

Ο Λιβανέζος πρόεδρος έκανε λόγο για μια σημαντική ευκαιρία τερματισμού της μακροχρόνιας εχθρότητας ανάμεσα στον Λίβανο και το Ισραήλ, επισημαίνοντας ωστόσο ότι το ζήτημα της Χεζμπολάχ μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα από εσωτερικές διαδικασίες και εθνικό διάλογο.

Απευθυνόμενος τέλος προς το Ισραήλ, ο Αούν υπογράμμισε την ανάγκη να υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση για τον τερματισμό του πολέμου. «Εμείς είμαστε έτοιμοι, διαθέτουμε τη βούληση και τη δέσμευση. Το ερώτημα είναι αν είστε έτοιμοι κι εσείς», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Χεζμπολάχ οδήγησε τον Λίβανο στην περιφερειακή σύγκρουση της Μέσης Ανατολής στις 2 Μαρτίου, όταν εξαπέλυσε επιθέσεις κατά του Ισραήλ ως αντίποινα για τις αμερικανοϊσραηλινές επιχειρήσεις που είχαν προηγηθεί εναντίον του Ιράν.

«Σε σχέση με δηλώσεις του Ραχμί Κοτς σε βίντεο που δημοσιεύτηκαν από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, η υπηρεσία μας ξεκίνησε αυτεπάγγελτη έρευνα για το αδίκημα της “δημόσιας υποτίμησης ενός τμήματος της κοινωνίας”», ανέφερε η εισαγγελία.

Οι δηλώσεις προκάλεσαν αντιδράσεις

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Κοτς αφηγήθηκε ένα αστείο που αφορούσε μια Κούρδισσα ασθενή και έναν γιατρό.

Οι δηλώσεις προκάλεσαν επικρίσεις από πολιτικούς και χρήστες των κοινωνικών δικτύων, οι οποίοι υποστήριξαν ότι το αστείο υποτιμούσε τόσο τις γυναίκες όσο και μια εθνοτική ομάδα.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης της Τουρκίας επιβεβαίωσε την έρευνα και δήλωσε ότι η Δικαιοσύνη δεν θα ανεχθεί δηλώσεις που υπονομεύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

«Η ζυγαριά της δικαιοσύνης δεν λειτουργεί με βάση τον πλούτο, τον τίτλο ή τη θέση κανενός· η Δικαιοσύνη προστατεύει πάντοτε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον νόμο», δήλωσε ο Γκιουρλέκ.

«Δηλώσεις που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των γυναικών, θίγουν την τιμή τους και είναι ασύμβατες με τις κοινωνικές μας ευαισθησίες είναι απαράδεκτες, ανεξάρτητα από το ποιος τις κάνει», πρόσθεσε.

Ο Γκιουρλέκ είπε επίσης ότι το να παρουσιάζονται τέτοιες δηλώσεις ως χιούμορ δεν μειώνει τον αντίκτυπό τους.

«Τέτοιου είδους λόγια, που λέγονται στο όνομα του “αστείου” ή του χιούμορ, δεν μειώνουν την αγένεια που στρέφεται εναντίον των γυναικών και ενός τμήματος της κοινωνίας μας», δήλωσε.

Ο Κοτς ζήτησε συγγνώμη

Μετά τις αντιδράσεις, ο Τούρκος μεγιστάνας, Ραχμί Κοτς, εξέδωσε δημόσια συγγνώμη μέσω ανακοίνωσης που δημοσιεύθηκε στους λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης της Koç Holding.

«Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη για τα λόγια μου, τα οποία δεν είχαν πρόθεση να στοχοποιήσουν κάποια ταυτότητα. Θέλω να εκφράσω τη λύπη μου με ειλικρίνεια», δήλωσε ο Κοτς.

Παράλληλα, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος AKP, Ομέρ Τσελίκ, επέκρινε επίσης τις δηλώσεις.

«Καταδικάζουμε κάθε υποτιμητικό λόγο που στρέφεται κατά των γυναικών. Οι δηλώσεις που αφορούν τις γυναίκες πρέπει να είναι σεβαστικές, προσεκτικές και υπεύθυνες», είπε ο Τσελίκ.

«Κανένα τμήμα της κοινωνίας μας δεν μπορεί να γίνεται στόχος υποτιμητικής, διακριτικής ή αποκλειστικής ρητορικής λόγω πίστης, εθνότητας, κουλτούρας, ταυτότητας ή φύλου», πρόσθεσε.

Ο Τσελίκ επέκρινε επίσης τη χρήση της έκφρασης «Κούρδισσα γυναίκα» σε αυτό που χαρακτήρισε υποτιμητικό πλαίσιο, λέγοντας ότι τέτοιες δηλώσεις ήταν προσβλητικές τόσο για τους Κούρδους πολίτες όσο και για τις γυναίκες.

«Η χρήση της έκφρασης “Κούρδισσα γυναίκα” με αυτόν τον τρόπο είναι λανθασμένη και άσχημη», δήλωσε.

Τα μέλη του οργάνου καλούνται να αποφασίσουν ανάμεσα στην πρόταση του Σωκράτη Φάμελλου, που βρίσκεται ήδη στο βήμα, για εκλογική συμπόρευση με την ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα και στις εισηγήσεις των κκ. Παππά και Πολάκη για αυτόνομη εκλογική κάθοδο.

Προσερχόμενος ο Νίκος Παπάς είπε ότι «Σήμερα η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πει «όχι» στην αυτοδιάλυση και “ναι” στις συντεταγμένες συνεργασίες».

Πριν την έναρξη της συνεδρίασης έγινε γνωστό κείμενο 36 στελεχών, μεταξύ των οποίων και ο Παύλος Πολάκης που μιλούν «αντιστροφή της πορείας απαξίωσης και διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ» και ζητούν συγκρότηση επιτροπών προγράμματος και ψηφοδελτίων, ενώ αφήνουν αιχμές κατά συντρόφων τους, που «φλερτάρουν» με το κόμμα Τσίπρα, αναφέροντας ότι «βουλευτές και στελέχη εμφανίζονται ως εν αναμονή υποψήφιοι άλλου κόμματος»

«Όχι» στη συμπόρευση από Πολάκη, Παππά, Δούρου και άλλα έξι μέλη της Π.Γ.

Την πρόταση του κ. Φάμελλου καταψήφισαν εννέα στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας. Πρόκειται για τους Παύλο Πολάκη, Νίκο Παππά, Ρένα Δούρου, Γιώργο Παναγιωτόπουλο, Τρύφωνα Αλεξιάδη, Ηλία Γκιουλάκη.Φωτεινή Καρυστινάκη, Γιάννη Μπουλέκο και Χρήστο Λαμπρίδη.

Ο διαγραφείς από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, Παύλος Πολάκης, εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση στον κ. Φάμελλο, καταλογίζοντάς του την πλήρη ευθύνη για τη δημοσκοπική καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυστηρή κριτική στον κ. Φάμελλο άσκησε και ο Νίκος Παππάς, ο οποίος κάλεσε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τηλεφωνήσει στον κ. Τσίπρα και να του ζητήσει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του.

Σε αυστηρό τόνο τοποθετήθηκε και η Ρένα Δούρου. «Τρεις μήνες τώρα λειτουργούμε χωρίς ενημέρωση με παραπολιτικά, με ψευδοδιλήμματα, με την εμπιστοσύνη να έχει διαρραγεί», ανέφερε.
Στον αντίποδα, ο εκπρόσωπος Τύπου, Κώστας Ζαχαριάδης στήριξε την εισήγηση του προέδρου του κόμματος, υπογραμμίζοντας ότι η Κουμουνδούρου δεν πρέπει να βρίσκεται σε «αντιπαραθετικό ψηφοδέλτιο» με την ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα.

«Πρέπει να παρακολουθήσουμε με θετικό τρόπο τις ανασυνθετικές διαδικασίες που συντελούνται δίπλα μας και να συμβάλλουμε θετικά σε αυτές» σημείωσε.

Είναι αδύνατον να ξέρουμε τι ακριβώς ισχύει, καθώς για λόγους προπαγάνδας κάθε χώρα δίνει διαφορετική εικόνα, αλλά η απώθηση στρατευμάτων δεν θεωρείται ούτε κατάληψη ούτε ανακατάληψη -δείχνει μια ενεργή γκρίζα ζώνη.

«Φαίνεται μάλιστα ότι αυτή η εξήγηση έχει δοθεί επίσημα από τις ουκρανικές αρχές εδώ και μέρες σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς και τις διαρροές εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Άλλωστε, όλα τα κρίσιμα ερωτήματα που από την πρώτη στιγμή έθεσε το ΚΚΕ για το συγκεκριμένο περιστατικό η κυβέρνηση τα έχει αφήσει αναπάντητα. Να σπάσει η σιωπή! Η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να δώσει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό. Με τις πλάτες και των υπολοίπων κομμάτων του συστήματος, “νέων” και παλιών, που συμφωνούν με την πολιτική της εμπλοκής στους αμερικανοΝΑΤΟϊκους σχεδιασμούς, συγκαλύπτει τους τεράστιους κινδύνους που φέρνει αυτή η πολιτική για τη χώρα και τον λαό της! Αυτούς άλλωστε τους κινδύνους επιβεβαιώνει και το πρόσφατο περιστατικό με την έκρηξη ενός παρόμοιου drone στο λιμάνι της Κωστάντζας της Ρουμανίας», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η Άμεση Δημοκρατία, του κ. Φειδία Παναγιώτου, ο οποίος προτιμά να ασκεί πολιτική υψηλού επιπέδου από τις Βρυξέλλες, δεν… πρόλαβε να ζητήσει την άποψη των πολιτών μέσω της εφαρμογής (application), για την επιλογή που θα έκανε το κόμμα. Αυτό υποσχέθηκε ότι θα πράττει για σημαντικές κι όχι μόνο αποφάσεις. Εξήγησε πως δεν είχε τα τεχνικά μέσα και γι’ αυτό εισήλθε σε παρασκηνιακές συζητήσεις και σε πάρε-δώσε.

Ζήτησε χάρες και επέλεξε το πλέον κατεστημένο κόμμα του τόπου. Στήριξε την κ. Αννίτα Δημητρίου για Πρόεδρο της Βουλής, καθορίζοντας με τις τέσσερις ψήφους του κόμματος, ποιοι θα περνούσαν στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας. Το χαλαρό, το… αθώο, η λογική “δεν ξέρω θα μάθω”, διέψευσε τους πάντες.  Έμαθε πιο γρήγορα από ότι περιμέναμε και μπήκε στη λογική του πάρε-δώσε.

Παρουσιάσθηκε χωρίς θέσεις, δεσμεύσεις, σχέδια. Ήταν ένα κόμμα του χαβαλέ που άρεσε στις ευρωεκλογές σε πολλούς και στις βουλευτικές σε λιγότερους. Αλλά άρεσε σε τόσους, όσους χρειαζόταν για να μπει στη Βουλή. Και μόλις μπήκε, βρήκε το μονοπάτι προς τα ψηλά δώματα. Έκανε επιλογή, “δέσμευσε” το μεγάλο κόμμα μέσα από μια παράσταση στο Τικ Τοκ και δήλωσε με… αποφασιστικότητα πως η ενσωμάτωση του στο σύστημα έγινε πριν την πρώτη συνεδρίαση της Βουλής. 

ΑΛΜΑ και ΕΛΑΜ

Το ΑΛΜΑ, που δεν… δέχεται μύγα στο σπαθί του, ξέχασε τι έλεγε προεκλογικά για το ΑΚΕΛ και τα όσα απαράδεκτα προσπάθησε να φορτώσει στον ηγέτη του, Στέφανο Στεφάνου. Αυτόν στήριξε για την Προεδρία της Βουλής. Αυτόν, δηλαδή, που κατηγορούσε προεκλογικά. Προφανώς το εγχειρίδιο της “διεθνούς πρακτικής” δεν αναφέρεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Το εγχειρίδιο αναφέρεται μόνο στον “αποκεφαλισμό” του Παπαδάκη, προς τον οποίον μετά το πόρισμα της Αστυνομίας για την υπόθεση “Σάντη”, δεν ζήτησαν ούτε και τυπικά συγνώμη. Ακόμη και ο Πάπας, που έχει το αλάθητο, παραδέχεται λάθη. Μάλλον, όμως, δεν ήταν λάθος, σκοπίμως έγινε. Το ΑΛΜΑ, λοιπόν, των μοναδικών πολέμιων της διαφθοράς και της διαπλοκής, που κρίθηκε στις εκλογές, με το καλημέρα, έδειξε τις προθέσεις του. Διάλεξε πόλο και θα πορευθεί. 

Την ίδια ώρα, το ΕΛΑΜ, το οποίο κάνει προσπάθειες πλήρους “κανονικοποίησης”, και παρουσίας του ως κόμματος της άλλης δεξιάς (κι όχι ακροδεξιάς που είναι), κινήθηκε ως εξής: Είχε δηλώσει εξαρχής πως δεν πρόκειται να ψηφίσει την κ. Αννίτα Δημητρίου επειδή δεν του συμπεριφέρθηκε σωστά! Μετά ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να στηρίξει ούτε Αννίτα Δημητρίου, ούτε Στέφανο Στεφάνου. Στο τέλος, βέβαια, με την αποχή το ΕΛΑΜ τι κέρδισε; Εκλέχθηκε η κ. Δημητρίου. Η υποψηφιότητα του προέδρου του κόμματος κατατέθηκε για την τιμή των όπλων και η αποχή τηρήθηκε για τον ίδιο λόγο. 

Αντισυστημικοί… με το σύστημα!

Τα αντίσυστημικά κόμματα, με βάση τον ορισμό τους, στέκονται απέναντι στο σύστημα. Όταν ευθυγραμμίζεται κανείς, ταυτίζεται, στηρίζει ή ανέχεται με την αποχή, τότε έχει περάσει στην όχθη των συστημικών. Κι εάν φωνάζει, διαμαρτύρεται, επιτίθεται ρητορικά, η ουσία είναι πως όλα αυτά είναι, στο τέλος, έπεα πτερόεντα. 

Τα νέα κόμματα,  αυτά που κατάφεραν να εισέλθουν στη Βουλή, παρουσιάσθηκαν ότι δήθεν είναι  απέναντι στο σύστημα για να το αλλάξουν. Μάλλον θέλουν να το… αλώσουν διά της ενσωμάτωσης τους σε αυτό.

«Σήμερα βάζουμε τέλος στη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ», αναφέρουν και εξηγούν: «Στόχος μας ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο των προοδευτικών δυνάμεων, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ θα συμμετέχει ως κόμμα και όχι «δανείζοντας» στελέχη μετά από ατομικές συμφωνίες».

Στην περίπτωση δε, που δεν ευοδωθούν οι προσπάθειες για ενωτικό σχήμα, τότε οι «37» προτείνουν τη συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές «με τις προοδευτικές δυνάμεις και τα πρόσωπα που συνεκτιμούν την αναγκαιότητα και το επιθυμούν».

Ο Παύλος Πολάκης και οι άλλοι 36 σύντροφοί του επισημαίνουν ότι «πολιτική είναι η τέχνη της οριοθέτησης, όχι η διαχείριση της ρευστοποίησης» και επικρίνουν όλους εκείνους, βουλευτές και στελέχη, που «λειτουργούν ως εν αναμονή υποψήφιοι ενός άλλου κόμματος».

Το κείμενο προτείνει να συγκροτηθεί επιτροπή ψηφοδελτίων, επιτροπή προγράμματος και εκλογική οργανωτική επιτροπή.

Σημειώνεται ότι η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ απαρτίζεται από 276 μέλη περίπου, δεδομένου ότι έχουν υπάρξει και αποχωρήσεις της τελευταίας στιγμής.