Εξάλλου οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι έχουν αυξήσει τη συνεισφορά τους στις δυνάμεις που έχει στη διάθεσή της η Συμμαχία σε περίπτωση κρίσης, σημείωσε ο Ρούτε.

Παράλληλα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ χαιρέτισε τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν ΗΠΑ και Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου, υπογραμμίζοντας ότι το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ είναι «ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός».

«Η αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ θα είναι ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός. Γνωρίζω ότι πολλοί σύμμαχοι – μέσω της πρωτοβουλίας της Γαλλίας και της Βρετανίας—είναι έτοιμοι να προσφέρουν την υποστήριξή τους», επεσήμανε.

Πολλά έχουν καταγραφεί μέσα από την έρευνα, αν και λόγω των αρμοδιοτήτων της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς, πρέπει το παζλ να συμπληρωθεί μέσα από την έρευνα που θα ξεκινήσει με οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα. Εάν η Αρχή είχε θωρακιστεί από εξουσίες και αρμοδιότητες, θα προχωρούσε πολύ πιο γρήγορα. Θα μπορούσε, εάν το νομικό πλαίσιο λειτουργίας της Αρχής, που συζητείται από το 2017, της έδινε την εξουσία να έστελνε τις υποθέσεις ενώπιον της Δικαιοσύνης, χωρίς να περνούν από τη Νομική Υπηρεσία. Το που… κόλλησαν αυτές οι αλλαγές είναι γνωστό, όπως προφανώς και το γιατί.

Σύμφωνα με τον νομικό, Ηλία Στεφάνου, (συνέντευξη στην Κάτια Σάββα, στον “Άλφα), το πόρισμα μπορεί να αποτελέσει το «προζύμι» για να διενεργηθεί ανεξάρτητη ποινική διερεύνηση, ωστόσο οι ανακριτές που θα διοριστούν θα πρέπει να κάνουν «δεύτερη δουλειά» αφού η Αρχή δεν έχει ανακριτικές εξουσίες. Αυτές, δηλαδή, που θα έπρεπε να είχε και δεν της δόθηκαν.

Προσεγγίζοντας το πόρισμα

Θα πρέπει προφανώς να είμαστε προσεκτικοί και να μην προτρέχουμε, γεγονός το οποίο σημείωσε και η Αρχή. Η υπόδειξη της Αρχής ότι «το τεκμήριο της αθωότητας και το γεγονός ότι μόνο αρμόδιο στο να αποφανθεί για την ενοχή κάποιου προσώπου είναι το Δικαστήριο», είναι σωστή. Αυτό, όμως, δεν προσφέρει σε κανένα το οποιοδήποτε άλλοθι. Η δημοσιοποίηση των βασικών στοιχείων, δίνει τη δυνατότητα αξιολόγησης τους και συζήτησης στη δημόσια σφαίρα. Και έτσι πρέπει να γίνεται. Στο πλαίσιο της διαφάνειας.

Διαβάζοντας το πόρισμα, δημιουργείται η εντύπωση ότι λειτουργούσε ένα δίκτυο συνεννόησης, που παρουσιάζεται να παρακάμπτει θεσμούς και διαδικασίες του κράτους. Εάν αυτά επιβεβαιωθούν, τότε σημαίνει ότι υπήρχαν διαδικασίες που λειτουργούσαν παράλληλα και χωρίς το κράτος. Η νέα έρευνα έχει την ευθύνη να το διερευνήσει εξαντλητικά, καθώς πρόκειται για σοβαρό ζήτημα, που έχει σοβαρές προεκτάσεις. Αφορά τον πυρήνα του κράτους.

Όσοι αναφέρονται στο πόρισμα έχουν ασφαλώς το δικαίωμα να δώσουν τις δικές τους εξηγήσεις, να απαντήσουν. Προφανώς το έπραξαν ενώπιον και της Επιτροπής διερεύνησης. Θα το πράξουν και ενώπιον των ερευνητών. Κανείς δεν έχει την αρμοδιότητα να τους καταδικάσει, πλην των Δικαστηρίων.

…όπως μα συμφέρει

Γι’ αυτό και θα πρέπει να ξεκινήσει μια ανεξάρτητη έρευνα, από ανεξάρτητους ποινικούς ανακριτές, που θα διορισθούν από το υπουργικό συμβούλιο. Και η έρευνα να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί το συντομότερο. Και να αγγίξει όλες τις παραμέτρους, κι όλα τα ζητήματα που αναφέρονται στο πόρισμα. Να αγγίξουν και υποθέσεις, που έχουν κι άλλες διαστάσεις, πέραν από αυτές που καταγράφει το πόρισμα, το οποίο στηρίχθηκε στο βιβλίο του κ. Δρουσιώτη. Όπως, για παράδειγμα, είναι η υπόθεση Focus.

Το πόρισμα δεν αιφνιδίασε, αλλά σόκαρε καθώς τα όσα αναφέρονται είναι πολύ σοβαρά. Γι΄ αυτό και δεν θα πρέπει τα ζητήματα αυτά να αφεθούν στο χρόνο και να εγκλωβιστούν σε διαδικασίες διερεύνησης ή να στοιβαχτούν για να πάρουν σειρά στα Δικαστήρια. Την ίδια ώρα, η αντίδραση κομμάτων ήταν η αναμενόμενη. Για μια ακόμη φορά το κάθε κόμμα αντιμετώπισε το περιεχόμενο αναλόγως, πόσο αυτό το… αγγίζει.

«Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι η επισπεύδουσα δύναμη για το μέλλον των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων, είναι ιστορικό χρέος και πράξη ισχύος», ανέφερε μεταξύ άλλων καθιστώντας σαφές πως «έχουμε το κλειδί» και πως «δεν θα υπάρξει αναίρεση των εθνικών μας συμφερόντων» για την ένταξη.

Όπως είπε, η Ελλάδα παρακολουθεί στενά το ζήτημα των περιουσιακών δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας και ο ίδιος έχει ήδη ξεκαθαρίσει στον Αλβανό ομόλογό του πως δεν θα υπάρξει πρόοδος, χωρίς τον πλήρη σεβασμό τους, καθώς και πως θα πρέπει να υπάρξουν απτά αποτελέσματα προκειμένου να κλείσουν τα ενταξιακά κεφάλαια.

Ακόμη επεσήμανε ότι η Ελλάδα μεριμνά ώστε να αυξηθεί η απόδοση των τίτλων, επισημαίνοντας πως κι αυτό συνιστά προϋπόθεση για την ένταξη, ενώ υπενθύμισε πως κατά την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, η χώρα μας επέβαλε ρητή αναφορά ως σημείο συμμόρφωσης, το σεβασμό της ελληνικής εθνικής μειονότητας, ιδίως σε ό,τι αφορά το περιουσιακό. «Ενεργήσαμε προληπτικά και ουσιαστικά», υπογράμμισε με νόημα.

Ακόμη απαντώντας στον ανεξάρτητο βουλευτή σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, τόνισε πως «αναπτύσσεται μία συζήτηση», σημειώνοντας σε κάθε περίπτωση πως είναι ήδη καταγεγραμμένο μέσα στις προϋποθέσεις ότι η συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι προϋπόθεση για την ενταξιακή διαδικασία.

«Η ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας δεν μπορεί να μετατρέπεται σε λευκή επιταγή», ανέφερε από την πλευρά του ο Μιχάλης Χουρδάκης, και υποστήριξε πως εάν η Ελλάδα δεν θέσει εγκαίρως τους όρους της, οι εταίροι θα ισχυριστούν πως δεν γνώριζαν τις επιφυλάξεις μας.

Από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και έπειτα, το Ιράν βρέθηκε αντιμέτωπο με έναν σχεδόν μόνιμο μηχανισμό κυρώσεων, αποκλεισμών και γεωπολιτικών πιέσεων. Για δεκαετίες αποκλείσθηκε από σημαντικά τμήματα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, είδε τα αποθέματά του να περιορίζονται, βρέθηκε αντιμέτωπο με εμπάργκο και επανειλημμένες απειλές στρατιωτικής δράσεως.

Πολλοί θεωρούσαν ότι τελικώς θα λυγίσει. Ότι μια χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει επί δεκαετίες εκτός της κανονικής παγκόσμιας οικονομικής ροής. Όμως η Τεχεράνη φαίνεται πως επέλεξε διαφορετική στρατηγική. Αντί να προσπαθήσει να ενσωματωθεί στους δυτικούς όρους, άρχισε σταδιακά να δημιουργεί παράλληλους δρόμους επιβιώσεως.

Ανέπτυξε εναλλακτικά δίκτυα εξαγωγής πετρελαίου. Δημιούργησε συστήματα εμπορίου που παρακάμπτουν, όσο είναι δυνατόν, το δολάριο. Ενίσχυσε τις σχέσεις του με πολλές ασιατικές δυνάμεις, αξιοποίησε γκρίζες αγορές, ανέπτυξε ένα πλέγμα εμπορικών διαδρομών και έμαθε να λειτουργεί υπό πίεση. Αυτό που για άλλες χώρες θα αποτελούσε προσωρινή κρίση, για το Ιράν έγινε σχεδόν μόνιμη κατάσταση.

Και εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο δίδαγμα. Οι μεγάλες γεωπολιτικές αναμετρήσεις δεν κερδίζονται πάντοτε με την άμεση σύγκρουση. Συχνά κερδίζονται με την επίδειξη αντοχής. Με την ικανότητα ενός κράτους να επιβιώνει υπό αδιαλλαξία παρά την πίεση που του ασκείται.

Το Ιράν έμοιαζε επί δεκαετίες με χώρα υπό διαρκή πολιορκία. Όμως μια χώρα που μαθαίνει να ζει υπό πολιορκία, αργά ή γρήγορα, αποκτά ανοσία απέναντι στην πίεση. Μαθαίνει να οργανώνει εναλλακτικά δίκτυα. Να αντέχει οικονομικά σοκ. Να προσαρμόζεται. Και κάποια στιγμή μπορεί να μετατρέψει την αδυναμία σε γεωπολιτικό πλεονέκτημα.

Το επίτευγμα του Ιράν

Τα τελευταία γεγονότα στον Περσικό Κόλπο ερμηνεύονται από αρκετούς αναλυτές ως ένδειξη ότι το Ιράν ξεκάθαρα πλέον πλησιάζει σε μια φάση μεγαλύτερης διαπραγματευτικής ισχύος. Η Τεχεράνη, μετά από δεκαετίες πιέσεων, κατάφερε να διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες ώστε η πλήρης στρατιωτική ή οικονομική υποταγή της να καθίσταται υπερβολικά δαπανηρή για τους αντιπάλους της.

Το μεγαλύτερο επίτευγμά της δεν είναι στρατιωτικό. Είναι στρατηγικό. Διότι αυτό σημαίνει ότι μια χώρα κατάφερε, μέσα από δεκαετίες καρτερίας, να διεκδικήσει αυξημένο έλεγχο επί των δικών της πόρων και των όρων διαθέσεώς τους. Εδώ βρίσκεται ίσως και η μεγάλη παγκόσμια συζήτηση που ανοίγει. Τι σημαίνει πραγματική εθνική κυριαρχία;

Μια χώρα δεν είναι κυρίαρχη επειδή διαθέτει κοιτάσματα. Ούτε επειδή έχει σημαία και σύνορα. Κυρίαρχη είναι όταν μπορεί να αποφασίζει ποιος εκμεταλλεύεται τον πλούτο της, υπό ποιους όρους και προς όφελος τίνος. Η ιστορία είναι γεμάτη κράτη που διέθεταν τεράστιους φυσικούς πόρους αλλά παρέμειναν ουσιαστικά εξαρτημένα. Άλλοι όριζαν τις τιμές, άλλοι τις διαδρομές μεταφοράς, άλλοι τους κανόνες του εμπορίου και άλλοι τελικά απολάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας. Ο πλούτος βρισκόταν στο έδαφός τους, αλλά η πραγματική κυριαρχία βρισκόταν αλλού.

Το Ιράν φαίνεται να επιδίωξε κάτι διαφορετικό. Να υπομείνει ένα τεράστιο ιστορικό κόστος με την ελπίδα ότι κάποτε θα μπορέσει να διαπραγματεύεται από θέση μεγαλύτερης αυτονομίας. Η διαδρομή αυτή ήδη προσφέρει ένα μάθημα. Ότι οι χώρες που θέλουν πραγματικά να γίνουν κυρίες του πλούτου τους χρειάζονται τέσσερα πράγματα: υπομονή, αντοχή, στρατηγικό σχέδιο και βαθιά κατανόηση της γεωγραφίας τους.

Η γεωγραφία δεν είναι απλώς χάρτης. Είναι δύναμη. Το Ιράν βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές περιοχές του πλανήτη, δίπλα σε θαλάσσιες οδούς από τις οποίες διέρχεται τεράστιο μέρος της παγκόσμιας ενεργειακής ροής. Μια χώρα που κατανοεί τη γεωστρατηγική της θέση και οικοδομεί την πολιτική της πάνω σε αυτήν αποκτά πλεονεκτήματα που δεν εξαντλούνται σε στρατούς ή οικονομικούς δείκτες.

Το βαθύτερο δίδαγμα όμως είναι άλλο: Οι λαοί συχνά θέλουν άμεσα αποτελέσματα. Γρήγορο πλούτο, εύκολες λύσεις, γρήγορες ενσωματώσεις σε διεθνή συστήματα που υπόσχονται ευημερία. Όμως η ιστορία δείχνει ότι η πραγματική αυτονομία ποτέ δεν χαρίζεται. Κατακτάται με μακρά καρτερία.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπενθύμισε ότι πλέον υπάρχει νομοθετική υποχρέωση τα κόμματα να παρουσιάζουν κοστολογημένα προγράμματα πριν από τις εκλογές, αφήνοντας παράλληλα αιχμές για προτάσεις που, όπως είπε, εμφανίζονται στον δημόσιο διάλογο χωρίς να συνοδεύονται από συγκεκριμένη χρηματοδότηση.

«Έχει ψηφιστεί ένας νόμος όπου υποχρεωτικά τα κόμματα πρέπει να κοστολογούν τα προγράμματά τους προεκλογικά. Εγώ θα πω γιατί όχι να μην δούμε να κοστολογούνται και μεμονωμένα κάποιες προτάσεις που κατά καιρούς ως πυροτεχνήματα εμφανίζουν στον δημόσιο διάλογο οι αρχηγοί τους;», ανέφερε.

Ειδική αναφορά έκανε στις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από την αντιπολίτευση για δωρεάν παροχές. «Τζάμπα μέχρι τους νέους 25 ετών λέει ο ένας, τζάμπα σε όλους το εισιτήριο ο άλλος. Το τζάμπα τι είναι; Τα χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Ο κ. Τσίπρας έβαλε πάνω από 30 νέους φόρους. Όλα αυτά, λοιπόν, εγώ τα ακούω βερεσέ», είπε χαρακτηριστικά.

«Θα υπάρξουν και άλλες μειώσεις φόρων»

Αντιπαραβάλλοντας τη στάση της κυβέρνησης, ο κ. Μαρινάκης υποστήριξε ότι κάθε μέτρο που ανακοινώνεται συνοδεύεται από συγκεκριμένη πρόβλεψη χρηματοδότησης. Όπως είπε, η κυβέρνηση έχει ήδη προχωρήσει σε σημαντικές φορολογικές ελαφρύνσεις, μεταξύ των οποίων και η κατάργηση του φόρου για τους νέους εργαζόμενους, εξηγώντας προηγουμένως από πού προέρχονται οι αναγκαίοι πόροι.

«Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση πριν ανακοινώσει τα μέτρα τα οποία εφαρμόζει, εξήγησε πώς βρήκε τα λεφτά για αυτό. Αρκούν όλα αυτά, επειδή είναι αυξημένο το κόστος ζωής; Απαντώ πως όχι. Αλλά εμείς που μειώσαμε ή καταργήσαμε 83 άμεσους και έμμεσους φόρους, έχουμε την αξιοπιστία να κοιτάμε τον κόσμο στα μάτια», τόνισε.

Παράλληλα προανήγγειλε νέο πακέτο φορολογικών παρεμβάσεων στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, σημειώνοντας ότι υπάρχει ήδη διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ.

«Βεβαίως θα υπάρξουν κι άλλες φοροελαφρύνσεις. Στη ΔΕΘ θα ανακοινωθεί ένα σημαντικό πακέτο περαιτέρω μειώσεων φόρων. Ήδη υπάρχει ένας χώρος ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Μακάρι να αυξηθεί και λίγο παραπάνω», ανέφερε.

Αναφερόμενος στα σενάρια που θέλουν τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να εξετάζει το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα, ο Παύλος Μαρινάκης κράτησε αποστάσεις, σημειώνοντας ότι μένει να φανεί ποιες θα είναι τελικά οι αποφάσεις του.

«Να δούμε τι θα κάνει στο τέλος ο κ. Σαμαράς», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι κάθε φορά που ακούει αναφορές στην «ψυχή της παράταξης», σκέφτεται τους απλούς ψηφοφόρους και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που διαχρονικά στηρίζουν την παράταξη χωρίς προσωπικά ανταλλάγματα.

«Κάθε φορά που ακούω επίκληση στην ψυχή της παράταξης, σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους που πραγματικά εκπροσωπούν και εκφράζουν την ψυχή της παράταξης, που είναι οι ανώνυμες και οι ανώνυμοι νεοδημοκράτες, αυτοί που δηλαδή επέλεξαν να μην παίξει κάπου το όνομά τους, δεν ζήτησαν κάτι», είπε.

Όπως υπογράμμισε, πρόκειται για ανθρώπους που «αγωνίζονται για τις ιδέες τους» και παραμένουν σταθεροί στις επιλογές τους ανεξαρτήτως πολιτικών συνθηκών. «Έχουν έναν βασικό κανόνα: στα εύκολα και στα δύσκολα, να μένουν εκεί. Είναι εκείνοι που αγωνίζονταν διαχρονικά για αυτό, χωρίς ποτέ να ζητήσουν τίποτα», σημείωσε.

Καταλήγοντας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνισε πως η βάση της Νέας Δημοκρατίας επιθυμεί πάνω απ’ όλα τη διατήρηση της ενότητας της παράταξης. «Νομίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί, αυτό που θέλουν, είναι την παράταξη ενωμένη», ανέφερε.

«Υποκριτική η ανθρωποφαγία για την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου»

Τέλος, κληθείς να σχολιάσει την τελευταία εξέλιξη της εισαγγελικής πρότασης για ενοχή της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου στην υπόθεση διαρροής e-mails, ο κ. Μαρινάκης σημείωσε το εξής:

Σε ανθρώπινο και πολιτικό επίπεδο, να πω ότι είναι εντελώς υποκριτική και κάτι παραπάνω από υπερβολική αυτή η ανθρωποφαγία. Οι άνθρωποι αυτοί, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, κατηγορούνται στην πραγματικότητα για ένα μέιλ, έτσι; Θα δούμε τι θα πει το δικαστήριο, μη βιαζόμαστε. Σε μια εποχή που κάθε μέρα παίρνουμε μην πω εκατοντάδες SMS, από ανθρώπους που δεν τους έχουμε δει ποτέ στη ζωή μας, τους αντιμετωπίζουμε περίπου σαν εγκληματίες».

Ερωτηθείς για τη θέση του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις σημείωσε ότι «το αποτέλεσμα της κάλπης δεν καθορίζεται από τις δημοσκοπήσεις» και συνέχισε λέγοντας πως αν το ΠΑΣΟΚ λάβει την εντολή, η χώρα μπορεί να αποκτήσει μια άλλη κυβέρνηση σταθερή και αξιόπιστη, με κανόνες στην αγορά, διαφάνεια και ουσιαστική αντιμετώπιση της διαφθοράς. «Είναι αναγκαίο να μπουν ισχυρά εμπόδια στη σημερινή κλιμάκωση των φαινομένων διαφθοράς» είπε.

Σήμερα, ωστόσο, το φαινόμενο έχει λάβει πιο σύνθετες μορφές. Το σύγχρονο “σύστημα” δεν περιορίζεται σε κυβερνήσεις, κόμματα ή κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Αποτελεί ένα ευρύτερο πλέγμα πολιτικής, οικονομικής, επικοινωνιακής και θεσμικής ισχύος, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο η πραγματική εξουσία σπάνια ταυτίζεται με τα πρόσωπα που εμφανίζονται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα ή στα έδρανα της Βουλής.

Η πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα γιγαντιαίο θέατρο διαχείρισης εντυπώσεων. Οι συγκρούσεις συχνά μοιάζουν αυθεντικές, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργούν ως σκηνικά μιας προαποφασισμένης παράστασης. Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τα συνθήματα ανανεώνονται, οι κομματικές σημαίες αντικαθίστανται, αλλά οι βασικοί μηχανισμοί διατήρησης της εξουσίας παραμένουν αναλλοίωτοι. Οι ελίτ εμφανίζονται ως οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, ενώ στην πραγματικότητα συχνά λειτουργούν ως βιτρίνες ενός πολύ βαθύτερου και λιγότερο ορατού συστήματος επιρροής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι εντολοδοτούμενοι αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι οι άνθρωποι που εμφανίζονται τη σωστή στιγμή για να ανακόψουν μια πολιτική πρωτοβουλία, να αποδυναμώσουν ένα ανερχόμενο πρόσωπο ή να κατευθύνουν μια εσωκομματική κρίση προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται να διαθέτουν ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση, αρκεί να κατέχουν τη θέση εκείνη που τους επιτρέπει να επηρεάζουν κρίσιμες αποφάσεις.

Πότε επιτρέπεται η πολιτική ανανέωση

Το φαινόμενο γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στην ελληνική πολιτική ζωή. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε κόμματα να εμφανίζονται με εντυπωσιακή ταχύτητα και να εξαφανίζονται με ακόμη μεγαλύτερη. Πολιτικοί σχηματισμοί που φαίνονται να διαθέτουν κοινωνική δυναμική και να  καταλήγουν σε εσωτερικές συγκρούσεις, σε διασπάσεις ή αδιέξοδα. Άλλοι, παρά την περιορισμένη κοινωνική τους απήχηση, επιβιώνουν ανεξήγητα στο πολιτικό προσκήνιο, απολαμβάνοντας δυσανάλογη προβολή και θεσμική στήριξη. Το σύστημα έχει στην τσέπη του τη λύση. Να γιατί έπρεπε να γεννηθεί ένα κόμμα Τσίπρα, επίσης να γκρεμιστεί ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ ή να μην εμφανιστεί ένα κόμμα Σαμαρά. 

Ακόμη πιο ανησυχητικό βέβαια, είναι το γεγονός ότι πολλοί πολίτες αποθαρρύνονται πλέον από την ίδια την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης. Η ίδρυση νέων κομμάτων αντιμετωπίζεται είτε με καχυποψία, είτε με ένα πλέγμα θεσμικών, επικοινωνιακών και οικονομικών εμποδίων, που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την ανάπτυξη εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η πολιτική ανανέωση επιτρέπεται μόνο εφόσον δεν απειλεί τις βασικές ισορροπίες του συστήματος.

Η δημοκρατία, όμως, δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση προκαθορισμένων επιλογών. Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού, όταν οι πολιτικές εξελίξεις μοιάζουν προαποφασισμένες και όταν οι φορείς της εξουσίας εναλλάσσονται χωρίς να αλλάζει η ουσία των πολιτικών επιλογών, τότε η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς διαβρώνεται επικίνδυνα. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη πολιτικών ελίτ, γιατί κάθε κοινωνία παράγει ελίτ. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η αδιαφάνεια των μηχανισμών, που τις αναπαράγουν και η αδυναμία των πολιτών να ελέγξουν ουσιαστικά όσους επηρεάζουν τις δημόσιες αποφάσεις.

Όσο οι “φρουροί του συστήματος” παραμένουν αθέατοι και όσο οι εντολοδοτούμενοι συνεχίζουν να λειτουργούν ως αόρατοι διαχειριστές των πολιτικών εξελίξεων, η πολιτική θα θυμίζει περισσότερο σκηνοθετημένη παράσταση παρά πεδίο γνήσιας λαϊκής κυριαρχίας. Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας, να αποκαλυφθεί δηλαδή ποιος πραγματικά γράφει το σενάριο πίσω από τη σκηνή και ποιος απλώς υποδύεται τον πρωταγωνιστή μπροστά στα φώτα.

Τη στιγμή εκείνη, διερχόμενο δίκυκλο, με οδηγό έναν άντρα 41 ετών, προσέκρουσε στην ανοιχτή πόρτα του αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα ο αναβάτης να τραυματιστεί ελαφρά. Παρά το ατύχημα, η οδηγός φέρεται να αποχώρησε από το σημείο χωρίς να προβεί στις ενέργειες που προβλέπει η νομοθεσία.

Έπειτα από αναζητήσεις, αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Τροχαίας Θεσσαλονίκης την εντόπισαν και τη συνέλαβαν, το πρωί της επόμενης μέρας.