Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Σι Τζινπίνγκ συναντήθηκαν την Πέμπτη στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο, υπήρχε όλη η αναμενόμενη μεγαλοπρέπεια: προσεκτικά παραταγμένοι Κινέζοι στρατιώτες, παιδιά που κρατούσαν αμερικανικές και κινεζικές σημαίες, ανώτατοι αξιωματούχοι και κορυφαίοι επιχειρηματίες των ΗΠΑ.
Όμως υπήρχε και κάτι ακόμη που τράβηξε την προσοχή: από καμία πλευρά δεν υπήρχε γυναίκα στο τραπέζι. Η εικόνα αυτή επικρίθηκε γρήγορα από πολλούς και ερμηνεύτηκε ως ξεκάθαρη ανδρική επίδειξη ισχύος.

Σαν φωτογραφία του τέλους της αξιοκρατίας

Η καθηγήτρια Οικονομικών του Χάρβαρντ, Γκίτα Γκοπινάθ, σε ανάρτησή της που συγκέντρωσε πάνω από 22 χιλιάδες likes μέσα σε μία νύχτα, έγραψε: «Μοιάζει σαν φωτογραφία του τέλους της αξιοκρατίας: η συνάντηση των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου και ούτε μία γυναίκα στο τραπέζι».

Μιλώντας αργότερα στην The Guardian, εξήγησε: «Κατά κάποιο τρόπο επιστρέψαμε στην ιδέα ότι αυτό που μετράει δεν είναι το ταλέντο αλλά το περιβάλλον και οι διασυνδέσεις σου. Και αυτό καθορίζει αν θα έχεις θέση στο τραπέζι. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί πώς, ενώ υπάρχουν τόσες ικανές γυναίκες στον κόσμο, καταλήγουμε σε ένα τραπέζι αποκλειστικά με άνδρες».
«Η φωνή των γυναικών στην παγκόσμια πολιτική μπαίνει ξανά στο περιθώριο»

Η Χαλίμα Καζέμ, βοηθός διευθύντρια του προγράμματος Φύλου στο Στάνφορντ, εξέφρασε παρόμοια άποψη. Συγκρίνοντας τις εικόνες της Πέμπτης με τις συναντήσεις ΗΠΑ–Κίνας επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε: «Πήγαμε προς τα πίσω. Στις συνόδους της εποχής Ομπάμα υπήρχαν γυναίκες στο τραπέζι. Τώρα, και οι δύο υπερδυνάμεις δείχνουν ότι δεν θεωρούν απαραίτητη την παρουσία γυναικών εκεί όπου ασκείται η μεγάλη πολιτική ισχύος. Αυτό δεν είναι μόνο αποτυχία της Αμερικής, αλλά και ένα κοινό μήνυμα ότι οι γυναίκες δεν θεωρούνται σημαντικές στη διαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης».

Στην εποχή Ομπάμα υπήρχαν γυναίκες στο τραπέζι

Στις συναντήσεις της εποχής Ομπάμα, στο τραπέζι βρίσκονταν γυναίκες όπως η πρώην αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης Λιου Γιαντόνγκ, η σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Σούζαν Ράις και η τότε υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον.

Η Καζέμ τόνισε ότι αυτό σχετίζεται άμεσα με την εικόνα ισχύος που επιδιώκεται να προβληθεί: «Το ζήτημα δεν ήταν η έλλειψη ικανών γυναικών. Και οι δύο χώρες διαθέτουν πολλές εξαιρετικά ικανές γυναίκες στη διπλωματία και την ασφάλεια. Το θέμα ήταν το ποια εικόνα εξουσίας ήθελαν να δείξουν: αρρενωπή, μιλιταριστική και αποκλειστική. Όταν δύο υπερδυνάμεις παρουσιάζουν έτσι την ισχύ, ορίζουν μαζί πώς μοιάζει η “σοβαρή” διπλωματία και ποιοι μένουν εκτός αυτής».

Οι γυναίκες που συνόδευσαν τον Τραμπ

Παρότι στη συνάντηση στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού δεν υπήρχαν γυναίκες, στο διήμερο ταξίδι του Τραμπ στο Πεκίνο τον συνόδευσαν αρκετές γυναίκες. Μεταξύ αυτών ήταν η νύφη του, Λάρα Τραμπ, η CEO της Citigroup Τζέιν Φρέιζερ και η πρόεδρος της Meta, Ντίνα Πάουελ ΜακΚόρμικ.

*Είσπραξη ποσού τουλάχιστον 3,2 δισ. ευρώ έναντι παλαιών ληξιπρόθεσμων οφειλών των φορολογουμένων. Είσπραξη ποσού τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ έναντι παλαιών ληξιπρόθεσμων οφειλών στην κατηγορία του ΦΠΑ.

*Εισπράξεις της ΕΜΕΙΣ από μεγάλους οφειλέτες και στοχευμένες δράσεις, ύψους τουλάχιστον 850 εκατ. ευρώ.

*Εισπράξεις 28 εκατ. ευρώ έναντι των συνολικών ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την Τελωνειακή Διοίκηση. Σημειώνεται ότι, το 71% οφειλετών της Φορολογικής Διοίκησης και το 80% της Τελωνειακής Διοίκησης τελούν υπό αναγκαστικά μέτρα είσπραξης.

* Επεξεργασία αιτήσεων αναδιάρθρωσης οφειλών Εξωδικαστικού Μηχανισμού ν.4469/2017 και ν.4738/2020 από την ΕΜΕΙΣ, σε ποσοστό τουλάχιστον 90%.

*Αξιολόγηση οφειλετών ληξιπρόθεσμων οφειλών σε περιοδική βάση.

*Έλεγχο και επαναξιολόγηση τουλάχιστον του 70% των υποθέσεων των μεγάλων οφειλετών για τα τελευταία πέντε χρόνια, εντός του έτους.

*Εισπραξιμότητα 35% επί των νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών των φορολογουμένων.

Για την αύξηση των εισπράξεων έναντι ληξιπρόθεσμων οφειλών, την εκκαθάριση του χαρτοφυλακίου και τη λήψη μέτρων για τον περιορισμό της αύξησης των νέων ληξιπρόθεσμων, χρησιμοποιούνται η σύγχρονη τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη.

Η ΑΑΔΕ ενημερώνει τους φορολογούμενους (μέσω sms, email, push notifications) για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους, αλλά και για τη διατήρηση και εξόφληση των ρυθμίσεών τους. Ενώ, εφαρμόζει στην πράξη τη μεθοδολογία PARE (Payment capacity- Attitude- Recency- Event) για τη δημιουργία αναλυτικού προφίλ φορολογούμενου, με βάση την ικανότητα να αποπληρώσει τις οφειλές του (αναλύοντας τα στοιχεία των τραπεζικών του λογαριασμών, των εισοδημάτων και της περιουσίας του), την παρελθούσα συμπεριφορά του ως προς την αποπληρωμή των οφειλών, την παλαιότητα των οφειλών του, αλλά και σημαντικά οικονομικά γεγονότα που μπορεί να έχουν επηρεάσει σε κρίσιμο βαθμό τη συμπεριφορά ή την ικανότητα προς εκπλήρωση των υποχρεώσεών του.

Μέσω του Συστήματος Προηγμένης Επιχειρησιακής Νοημοσύνης (ΒΙ) και Ανάλυσης Δεδομένων (Data Analytics), αναπτύσσονται προγνωστικά μοντέλα, με χρήση τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης, για τη βελτίωση της στόχευσης δράσεων είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών. Και επεκτείνεται η δυνατότητα επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτων με ηλεκτρονικά μέσα, ενώ συνεχίζεται η διασταύρωση των πληροφοριών από αλλοδαπές αρχές, μέσω της Διεθνούς Διοικητικής Συνεργασίας και την αποστολή στοχευμένων αιτήσεων αμοιβαίας συνδρομής στην είσπραξη.

Όμως, η επιχειρησιακή και η τεχνητή νοημοσύνη δεν περιορίζονται στις ληξιπρόθεσμες οφειλές, αλλά αξιοποιούνται και στους στοχευμένους ελέγχους και έρευνες, με την ανάλυση κινδύνου και επιλογή των υποθέσεων για έλεγχο. Επίσης, αξιοποιείται η τεχνητή νοημοσύνη στην ανάλυση δεδομένων (big data) και στις ψηφιακές διασταυρώσεις.

Σύμφωνα με την ΑΑΔΕ, με τις νέες τεχνολογίες στην «φαρέτρα» της, οι φορολογικοί έλεγχοι και οι έρευνες θα επικεντρωθούν μεταξύ άλλων σε κλάδους και επιχειρήσεις με μεγάλο φορολογικό κενό, υψηλή παραβατικότητα και αποκλίσεις μεταξύ δηλωθέντων εισοδημάτων και δαπανών.

Παράλληλα, οι Δυνάμεις Ελέγχου Οικονομικών Συναλλαγών, αξιοποιώντας τα συστήματα, τα δεδομένα και τις διαθέσιμες πληροφορίες, θα συμβάλλουν, μεταξύ άλλων, στην αποκάλυψη κυκλωμάτων και μεγάλων υποθέσεων φοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου και δασμοφοροδιαφυγής.

Επίσης, θα ενισχύσουν την αντιμετώπιση της απάτης στον ΦΠΑ, την αποκάλυψη φαινομένων αδήλωτης εργασίας και παράνομων οικονομικών συναλλαγών, την ανάκτηση ενισχύσεων και επιδοτήσεων και την αντιμετώπιση σύνθετων περιπτώσεων οικονομικού εγκλήματος.

Η Ρωσία, η οποία τον Φεβρουάριο του 2022 εξαπέλυσε ευρείας κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία, εξαπολύει συχνά κύματα αεροπορικών επιδρομών εναντίον της γειτονικής της χώρας. Μόνο την Πέμπτη, 24 άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο εξαιτίας ρωσικών πληγμάτων στο Κίεβο.

Από την πλευρά τους, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπολύουν επιθέσεις με drones εναντίον της ρωσικής επικράτειας. Η περιφέρεια του Μπέλγκοροντ, κοντά στα ουκρανικά σύνορα, έχει βρεθεί κατ’ επανάληψη στο στόχαστρο ουκρανικών επιθέσεων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ευχαρίστησε επίσης την κυβέρνηση της Νιγηρίας για τη συνεργασία της στην επιχείρηση. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει παλαιότερα ότι οι χριστιανοί στη Νιγηρία υφίστανται διωγμό από ισλαμιστές τρομοκράτες, πράγμα το οποίο είχε διαψεύσει η κυβέρνηση της αφρικανικής χώρας. Οι ΗΠΑ είχαν πλήξει βάσεις ισλαμιστών, σύμφωνα με τις ίδιες, στη βορειοδυτική Νιγηρία τα Χριστούγεννα πέρυσι, μετά τις κατηγορίες του προέδρου Τραμπ.

Άλλωστε και στην ομιλία του οι μόνες ιστορικές αναφορές ήταν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και προς το τέλος στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ακούγεται σαν αστείο αλλά, στα 200 χρόνια της ιστορίας του ελληνικού κράτους στην αντίληψή του ξεχωρίζουν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εάν μάλιστα δεν ήθελε να απευθυνθεί για ψηφοθηρικούς λόγους στο συγκεκριμένο τμήμα της κομματικής βάσης, πιθανόν θα παρέλειπε και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. 

Δίχως αφήγημα η μητσοτακική ΝΔ

Παρά τις προσπάθειες των διοργανωτών πάντως το κλίμα δεν ήταν πανηγυρικό. Το χειροκρότημα ήταν χλιαρό και χαμηλότερο από την προσδοκία του ομιλητή. «Αυτή η ανεπανάληπτη υποδοχή είναι το πιο ισχυρό μήνυμα ότι είμαστε αποφασισμένοι να πάμε μαζί», είπε ξεκινώντας την ομιλία του, αλλά η υποδοχή από τους συνέδρους κάθε άλλο παρά ενθουσιώδης ήταν. Πρόσθεσε απευθυνόμενος προς τους πολλούς απόντες: «Είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους μας θέλουν δήθεν πληγωμένους και, παράλληλα, η πιο τρανή απόδειξη του παλμού αυτής της παράταξης που “γεννήθηκε” από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για να υπηρετεί την πατρίδα».  

Ο Κυριάκος δεν ήταν ποτέ δεινός ρήτορας, αλλά η συγκεκριμένη ομιλία, αυτοαναφορική και υπερφίαλη, ήταν χαμηλότερη από τον προσωπικό του μέσο όρο. Παρά το σύνθημα “Μαζί για την Ελλάδα του 2030”, ήταν σαφής η απουσία του συνεκτικού και οραματικού αφηγήματος. Η απαρίθμηση των οικονομικών επιτυχιών και των φοροελαφρύνσεων διαψεύδεται από την ακρίβεια, την υψηλή έμμεση φορολογία και την συνολική υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης. Η αναφορά στην αγορά των οπλικών συστημάτων δεν καλύπτει τις εθνικές υποχωρήσεις και ταπεινώσεις, ενώ η πρόταξη της συνταγματικής μεταρρύθμισης για την προστασία των θεσμών μόνο σαν κακόγουστο αστείο εκλαμβάνεται όταν εκφέρεται από τον Μητσοτάκη. 

Μη έχοντας όραμα για το μέλλον κατέφυγε στο παρελθόν και στην κομματική αντιπαράθεση. Επιχειρηματολόγησε ότι η ΝΔ πρέπει να κερδίσει και τρίτη τετραετία: «γιατί κρατήσαμε την Ελλάδα στα δύσκολα. Γιατί, επίσης, μια τρίτη τετραετία σημαίνει ότι δεν θα ρισκάρουμε να γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω. Είμαστε η μόνη, είμαστε η κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να εγγυηθούμε ότι όσα έχουμε πετύχει θα εδραιωθούν, χωρίς να τα ανατρέψει η ακυβερνησία ή, ακόμα χειρότερα, να ναυαγήσουν από μία κυβέρνηση μειοψηφίας ετερογενών δυνάμεων, με αποφάσεις που είτε θα καθυστερούν είτε θα χάνονται μέσα στους διαδρόμους των κομματικών παζαριών.

»Αν έπρεπε, λοιπόν, να το πω με μια εικόνα, γιατί κάποιος να μας ξαναψηφίσει, ας σκεφτεί μόνο ότι αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 03:00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας; Γι’ αυτό και λέω, το δίλημμα της επόμενης κάλπης είναι συγκεκριμένο. Δεν είναι “Μητσοτάκης ή χάος”. Είναι “Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης”. Είναι “Μητσοτάκης ή Τσίπρας”. Είναι “Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου”, “Μητσοτάκης ή οποιοσδήποτε άλλος”».

Επίθεση στην αντιπολίτευση

Επιτέθηκε στον “εμπαθή και θυμωμένο” Νίκο Ανδρουλάκη και στον Τσίπρα που μιλά για μία κουρασμένη κυβέρνηση, ενώ δεν έχει κουραστεί από τις ήττες. Η λέξη που ακούστηκε περισσότερες φορές στην ομιλία του ήταν η “παράταξη”, και μετά η “πατρίδα” και ο “πατριωτισμός”, μία επίκληση, ως απάντηση στις αιτιάσεις των δύο πρώην προέδρων και των στελεχών που έχουν αποστασιοποιηθεί κατηγορώντας τον ακριβώς ότι επί των ημερών του η παράταξη έχασε την ψυχή της. 

Είναι αμφίβολο εάν με την ομιλία του ο πρόεδρος της ΝΔ πέτυχε να εμπνεύσει τους αποστασιοποιημένους ψηφοφόρους στους οποίους απευθύνθηκε στο κλείσιμο ζητώντας τους να συμπορευτούν και να δώσουν την μάχη των εκλογών. Ίσως το μόνο επιχείρημά του να είναι η διατήρηση της εξουσίας με την “ευγενική χορηγία” των πολιτικών και εσωκομματικών του αντιπάλων. 

Το συνέδριο συνεχίζεται το Σάββατο με τις ομιλίες των συνέδρων. Κάπου το μεσημέρι προς το απόγευμα έχει στριμωχτεί η ομιλία του Νίκου Δένδια σε μία επίσης προσπάθεια υποβάθμισης του υπουργού Αμύνης, ο οποίος άλλωστε δήλωσε ήδη από το περασμένο Σάββατο την πίστη του στον πρωθυπουργό. 

Όσον αφορά τα οργανωτικά, ο απόλυτος έλεγχος της Κεντρικής Επιτροπής είναι ήδη εξασφαλισμένος από τον Θανάση Νέζη που κάνει το παιχνίδι για λογαριασμό του Μεγάρου Μαξίμου. Τα τρία υποσυστήματα του Κωστή Χατζηδάκη, του Παύλου Μαρινάκη και του Γρηγόρη Δημητριάδη λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά. Ειδικά για τον Γρηγόρη Δημητριάδη θα συμπιεστεί παρά την προσπάθεια που καταβάλει. Ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Νίκος Δένδιας μικρή επιρροή έχουν. 

Εν τέλει, ο Κυριάκος με το συνέδριο πετυχαίνει τον στόχο του, μια καθαρά δική του ΝΔ, άσχετα από το εάν συρρικνωθεί, εργαλείο για την επομένη των εκλογών. 

Η “Ασπίδα του Αχιλλέα” σχεδιάζεται ως ένα ενιαίο πλέγμα αεράμυνας που θα συνδυάζει αντιαεροπορικά, αντιβαλλιστικά και anti-drone συστήματα, αισθητήρες, ραντάρ και κέντρα διοίκησης και ελέγχου. Στόχος είναι η δημιουργία μιας πολυεπίπεδης προστασίας απέναντι σε πυραυλικές επιθέσεις, drones, UAVs, αεροσκάφη αλλά και άλλες ασύμμετρες απειλές, με έμφαση αρχικά στη Θράκη και στο ανατολικό Αιγαίο.

Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, το ενδιαφέρον των ξένων αμυντικών κολοσσών επικεντρώνεται κυρίως σε τέσσερα επιμέρους σκέλη: τα συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, τις λύσεις μεσαίου βεληνεκούς, τα anti-drone συστήματα και τα κέντρα διασύνδεσης και διοίκησης.

Στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων βρίσκονται ισραηλινές εταιρείες, καθώς το μοντέλο της ελληνικής “Ασπίδας του Αχιλλέα” παραπέμπει σε αντίστοιχα συστήματα ολοκληρωμένης αεράμυνας που χρησιμοποιεί ήδη το Ισραήλ. Η Israel Aerospace Industries (IAI) εμφανίζεται να προωθεί το σύστημα Barak MX, ένα ολοκληρωμένο αντιαεροπορικό και αντιβαλλιστικό σύστημα πολλαπλών αποστάσεων που μπορεί να αντιμετωπίσει αεροσκάφη, drones, πυραύλους cruise και βαλλιστικές απειλές. Το συγκεκριμένο σύστημα θεωρείται από τα επικρατέστερα για τον βασικό πυλώνα της ελληνικής αρχιτεκτονικής αεράμυνας.

Παράλληλα, η Rafael Advanced Defense Systems εμφανίζεται να διεκδικεί σημαντικό μέρος του έργου μέσω των συστημάτων David’s Sling και Spyder. Το πρώτο αφορά κυρίως αναχαίτιση πυραύλων και προηγμένων απειλών μέσης και μεγάλης εμβέλειας, ενώ το δεύτερο χρησιμοποιείται για προστασία μικρότερων περιοχών και αντιμετώπιση UAVs και αεροπορικών στόχων. Το ισραηλινό ενδιαφέρον ενισχύεται και από το γεγονός ότι οι δύο χώρες έχουν ήδη αναπτύξει στενή αμυντική συνεργασία τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο εκπαίδευσης, τεχνολογίας και εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Οι ίδιες πηγές της αγοράς αναφέρουν ότι, ενδιαφέρον φέρονται να έχουν εκδηλώσει και ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες για επιμέρους υποσυστήματα, κυρίως σε τομείς αισθητήρων, ραντάρ, ηλεκτρονικού πολέμου και συστημάτων διασύνδεσης. Ωστόσο, μέχρι στιγμής οι ισραηλινές λύσεις εμφανίζονται να διαθέτουν προβάδισμα λόγω επιχειρησιακής ωριμότητας και δυνατότητας άμεσης ενσωμάτωσης.

Το επιχειρηματικό ενδιαφέρον, πάντως, δεν περιορίζεται στους ξένους ομίλους. Η ελληνική πλευρά επιδιώκει ισχυρή συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, με στόχο σημαντικό μέρος της προστιθέμενης αξίας να παραμείνει στην Ελλάδα. Το υπουργείο Εθνικής ‘Αμυνας φέρεται να πιέζει για συμπαραγωγές, συμμετοχή ελληνικών εργοστασίων και ανάληψη έργου συντήρησης και τεχνικής υποστήριξης από ελληνικές εταιρείες.

Στόχος είναι τουλάχιστον το 25% του έργου να περάσει στην εγχώρια βιομηχανία μέσω συμπαραγωγών και ανάπτυξης υποσυστημάτων ενώ μεγάλη έμφαση θα δοθεί και σε καινοτόμα συστήματα και συστήματα σύγχρονης τεχνολογίας τα οποία ήδη επεξεργάζεται το ΕΛΚΑΚ.

Μεταξύ των εταιρειών που εμφανίζονται να διεκδικούν ρόλο στο πρόγραμμα είναι η Intracom Defense, με εμπειρία σε ηλεκτρονικά και συστήματα επικοινωνιών, η THEON International στα οπτρονικά και τα συστήματα επιτήρησης, καθώς και η METLEN Energy & Metals, η οποία επιδιώκει μεγαλύτερη παρουσία στην ευρωπαϊκή αμυντική αλυσίδα αξίας. Στο ίδιο κάδρο βρίσκονται επίσης τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα και η ΕΑΒ, κυρίως για έργα ολοκλήρωσης, υποστήριξης και συντήρησης. Ακόμη, ενδιαφέρον παρουσιάζεται και από εταιρείες όπως οι Miltech, Scytalys, Akmon και Ναυπηγεία Σαλαμίνας, ενώ εξετάζεται και συμμετοχή ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, AKTOR κ.α. , σε κατασκευαστικό και υποστηρικτικό έργο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ΕΛΒΟ έχει ήδη τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της συμμετοχής της στο πρόγραμμα, υπογραμμίζοντας ότι διαθέτει τεχνογνωσία σε στρατιωτικά οχήματα, ειδικές πλατφόρμες και ολοκληρωμένα αμυντικά συστήματα. Η εταιρεία εκτιμάται ότι ενδιαφέρεται κυρίως για το σκέλος των κινητών φορέων εκτόξευσης, των οχημάτων διοίκησης και μεταφοράς συστημάτων αλλά και για έργο τεχνικής υποστήριξης.

Παράλληλα, πληροφορίες της αγοράς αναφέρουν ότι ενδιαφέρον διερευνούν και ελληνικές εταιρείες ηλεκτρονικών, λογισμικού, τηλεπικοινωνιών και αμυντικών εφαρμογών, οι οποίες επιδιώκουν να συμμετάσχουν στην ανάπτυξη λογισμικού διαχείρισης μάχης, στην ενσωμάτωση αισθητήρων και στη διασύνδεση των επιμέρους συστημάτων.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί σταδιακά έως το τέλος της δεκαετίας. Η πρώτη φάση, η οποία θεωρείται και η πλέον κρίσιμη, αναμένεται να αφορά την εγκατάσταση των βασικών συστημάτων αεράμυνας και αντιβαλλιστικής προστασίας σε κρίσιμες γεωγραφικές περιοχές. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει η ανάπτυξη πρόσθετων δυνατοτήτων anti-drone προστασίας, η ενσωμάτωση περισσότερων αισθητήρων και η επέκταση της επιχειρησιακής κάλυψης.

Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι το πρόγραμμα επρόκειτο να εισαχθεί προς τελική έγκριση στο ΚΥΣΕΑ εντός του 2026, ώστε να ξεκινήσουν οι οριστικές συμβατικές διαπραγματεύσεις με τους υποψήφιους αναδόχους. Παράλληλα, τεχνικά και νομικά κλιμάκια των ενδιαφερόμενων εταιρειών βρίσκονται ήδη σε επαφή με την ελληνική πλευρά για τη διαμόρφωση του τελικού μοντέλου συνεργασίας.

Με βάση το υφιστάμενο χρονοδιάγραμμα, οι δεσμευτικές προσφορές και η οριστικοποίηση των βασικών συμφωνιών εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθούν εντός του 2026 ή στις αρχές του 2027. Εφόσον δεν υπάρξουν καθυστερήσεις, η σταδιακή παράδοση των πρώτων συστημάτων θα μπορούσε να ξεκινήσει από το 2027 και να εξελιχθεί σε πολλαπλές φάσεις μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Στην αγορά εκτιμάται ότι η “Ασπίδα του Αχιλλέα” θα αποτελέσει έναν από τους βασικούς μοχλούς ανάπτυξης για την ελληνική αμυντική βιομηχανία τα επόμενα χρόνια, καθώς πέρα από τις άμεσες συμβάσεις αναμένεται να δημιουργήσει και ένα ευρύτερο οικοσύστημα τεχνολογίας, υποστήριξης και βιομηχανικής συνεργασίας. Οι ίδιες εκτιμήσεις συνδέουν το πρόγραμμα και με την ευρύτερη προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ενισχύσει την αμυντική αυτονομία της Ευρώπης και να αυξήσει την παραγωγική ικανότητα των κρατών-μελών στον τομέα της άμυνας.

Η “Ασπίδα του Αχιλλέα” εντάσσεται συνολικά στο νέο μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, το οποίο εκτείνεται σε ορίζοντα 12ετίας και περιλαμβάνει μεγάλες επενδύσεις σε αεροπορία, ναυτικό, συστήματα αεράμυνας και ψηφιακές υποδομές άμυνας.

Με τον νέο αυτό νόμο, που καθημερινά πλέον προβάλλεται με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, τηλεόραση και κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα «δίκαια» της Τουρκίας! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας και για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομική δραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ). Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την «αλλά Τούρκα» εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας!

Με βάση αυτό τον παραλογισμό διεκδικεί το μισό Αιγαίο, μέσω της επιθετικής ρητορικής, των στρατιωτικών πιέσεων και τώρα με τη θεσμοθέτηση αυτού με εσωτερικό νόμο. Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Και αυτό γιατί με την ψήφιση αυτού του νόμου εξαφανίζεται η οποιαδήποτε θεωρητική «ευελιξία» της Άγκυρας για κάποιο έντιμο συμβιβασμό, αφού τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα προβάλει ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, αυτά που θα προβλεφθούν σε αυτό τον νόμο.

Τουρκία: Το παρελθόν της προκλητικότητας

Την ίδια άλλωστε πολιτική έχει εφαρμόσει η Άγκυρα μέσω της «σαλαμοποίησης» μέχρι σήμερα (casus belli, γκρίζες ζώνες, παράνομες NAXTEX, παράνομες έρευνες κλπ.). Το σύνολο αυτών των διεκδικήσεων σε βάρος του Ελληνισμού στην περιοχή είναι προφανές, ότι θα αποτυπωθούν μέσω της νέας εθνικής νομοθεσίας τους για την κατοχύρωση της «γαλάζιας πατρίδας», η οποία ξεκίνησε ως «ναυτική στρατηγική» και κατέληξε να αποτελεί τον πυρήνα της εθνικιστικής, αναθεωρητικής κοσμοθεωρίας του τουρκικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου. 

Αυτή η οδυνηρή κατάληξη πλέον στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις, με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν, ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως μέσο εξημέρωσης του «θηρίου», είτε μέσω βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του «γκρίζου λύκου».

Μπροστά στην πραγματικότητα της δομικής τουρκικής απειλής, όπου η Τουρκία εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» έχει παγιώσει την συνολική επιθετική, αναθεωρητική της πολιτική, έναντι των νομίμων δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και Μεσόγειο (με το ιδεολόγημα της γαλάζιας πατρίδας διεκδικεί το μισό Αιγαίο, ενώ με το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις από της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο), ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων και στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, που υποτίθεται σύμφωνα με το αφήγημα του ελεγχόμενου εν πολλοίς ελληνικού τύπου είναι επιτυχημένη!

Το πολυδιαφημισθέν κέρδος της χώρας μας βάσει του κυβερνητικού αφηγήματος, του περιορισμού δηλαδή των τουρκικών αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, είναι τελικά πολύ μικρό για να αντισταθμιστεί με τα σοβαρά πολύπλευρα κέρδη της Τουρκίας, η οποία πέτυχε να απεγκλωβιστεί από τον τότε επικείμενο πλήρη αμερικανικό αποκλεισμό της, καθώς και τη σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με τη φοβική ΕΕ, η οποία είχε οδηγηθεί στην ανάγκη να της επιβάλει οικονομικές κυρώσεις για τον τότε επιθετικό, υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος κατά την περίοδο 2020-2022. 

Τα ήρεμα (;) νερά στο Αιγαίο

Σε όλη αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής «συνεργασίας» 2023-2025, η Τουρκία δεν έπαψε να διατυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας. Παράλληλα έχει γίνει απόλυτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο.

Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, αλλά και την μελλοντική ένταξή της στις πυρηνικές δυνάμεις, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια έναντι της χώρας μας. Μέσω, δε, των συνεχών NAVTEX (πριν λίγους μήνες ανακοίνωσε, ότι εξέδωσε τέτοιες αορίστου χρόνου) και των συνεχών ανακοινώσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αυτής, επιχειρείται στο πεδίο να «γκριζάρει» το μισό Αιγαίο, ως φυσικό επακόλουθο των μέχρι τώρα υπολογισμένων τακτικών της.

Τελικά χωρίς καμία αμφιβολία αποδείχθηκε, ότι η σαθρή διακήρυξη των Αθηνών εφαρμόσθηκε μονομερώς μόνο από την Ελλάδα!!! η οποία απείχε από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει κάνει. Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Η οδυνηρή πραγματικότητα ανεξαρτήτως των φληναφημάτων της κατευναστικής πολιτικής και αντίληψης του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, περί συμβιβασμού και λύσης της μοναδικής διαφοράς που είναι ο καθορισμός της ΑΟΖ, είναι ότι συστηματικά το στρατο-ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας πρώτα υπό τον μανδύα του δυτικού κεμαλισμού και εν συνεχεία υπό τον μανδύα του αντιδυτικού ισλαμο-οθωμανισμού, χωρίς όμως καμία ρωγμή μεταξύ τους ως προς τις επεκτατικές επιδιώξεις του, φιλοτέχνησε τις ανύπαρκτες νομικές με βάση τις υπογραφείσες συνθήκες και το διεθνές δίκαιο παράνομες διεκδικήσεις του, που έχουν ως στόχο την κατάληψη του μισού Αιγαίου, χωρίς μέχρι τώρα τη στιβαρή και οργανωμένη ελληνική αντίδραση.

Τα κυβερνητικά λάθη

Χωρίς αμφιβολία η αποτυχία των κυβερνητικών επιλογών της ΝΔ στην εξωτερική πολιτική και ειδικότερα αυτή των ήρεμων νερών από το 2023 ως σήμερα, απαιτεί την άμεση αλλαγή της πολιτικής της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και του επανακαθορισμού της θέσης της στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. Αυτό προϋποθέτει την πολύπλευρη προσέγγιση και αξιοποίηση των αντιθέσεων μεταξύ των πόλων και της μη λειτουργίας μας ως πειθήνιου εταίρου, κάτι που μετατρέπεται στις σημερινές συνθήκες στον «χρήσιμο ηλίθιο» της ιστορίας. 

Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ έχουν πλέον συντριβεί μπροστά στον εξελισσόμενο δημόσια τουρκικό επεκτατισμό. Η εξωτερική πολιτική και η θέση της χώρας στον διεθνή χώρο από την οποία συναρτάται και η πορεία του Ελληνισμού στον νέο υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση του οποιοδήποτε πρωθυπουργού ή μίας κυβέρνησης. Αποτελεί εθνική υπόθεση.

Έτσι όταν πιστοποιείται η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών αυτών απαιτείται άμεσα η αλλαγή τους, καθώς και τη χάραξη μίας εθνικής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψιν την δομική τουρκική απειλή, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο στις έντονες ρευστές, σημερινές, γεωπολιτικές συνθήκες. Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μίας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη, λόγω της ανεπάρκειας της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της.

Θα πρέπει άμεσα να διατυπωθεί παντού στον ΟΗΕ και κυρίως στην ΕΕ, αλλά και στις ΗΠΑ με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης. Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά. 

Ειδικότερα, εν σχέσει με την προαναγγελία της νομοθέτησης της «γαλάζιας πατρίδας», η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε ισχυρές συμβολικές κινήσεις, όπως την επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια νοτίως της Κρήτης και τις άμεσες διαδικασίες για το κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση μέσω της ΕΕ). Μόνο έτσι μπορεί να εξισορροπηθεί ο τεράστιος κίνδυνος, για τον Ελληνισμό από την δηλητηριώδη κίνηση του «γκρίζου λύκου» για τη νομιμοποίηση του ακραίου αναθεωρητικού δόγματος της γαλάζιας πατρίδας σε εσωτερικό τουρκικό νόμο.  

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μέγεθος της ελληνικής αποτυχίας. Η Αθήνα έσπευσε να μετατραπεί σε έναν από τους πιο πρόθυμους και δεδομένους συμμάχους της ουκρανικής υπόθεσης. Χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση. Χωρίς στρατηγικά ανταλλάγματα. Χωρίς στοιχειώδη επιφύλαξη. Η ελληνική κυβέρνηση έδωσε την εντύπωση ότι θεωρεί πως η γεωπολιτική λειτουργεί ως διαγωνισμός “καλής συμπεριφοράς” απέναντι στη Δύση. Μόνο που η ίδια η πραγματικότητα κατέρριψε αυτή τη λογική.

Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα αυτοπαρουσιαζόταν ως ο πιο πειθήνιος και προβλέψιμος δυτικός σύμμαχος, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ουκρανία συνέχιζαν συστηματικά να αναβαθμίζουν την Τουρκία. Η Άγκυρα διατηρεί σχέσεις και με τη Ρωσία και με το ΝΑΤΟ. Συνομιλεί με όλες τις πλευρές. Παίζει ρόλο διαμεσολαβητή. Ελέγχει κρίσιμες θαλάσσιες οδούς. Αναπτύσσει αμυντική βιομηχανία. Παράγει drones. Συμμετέχει σε ενεργειακούς σχεδιασμούς και αποσπά ανταλλάγματα από παντού. Και ενώ η Τουρκία λειτουργεί με καθαρό εθνικό συμφέρον, η Ελλάδα έδειξε να λειτουργεί περισσότερο ως ιδεολογικός χειροκροτητής, παρά ως σοβαρό κράτος.

Το ακόμη πιο σοβαρό όμως είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να αποδυναμώσει ακόμη και την άμυνα των νησιών, προκειμένου να σταλεί στρατιωτικός εξοπλισμός στην Ουκρανία. Και αυτό συνέβη, ενώ η Τουρκία όχι μόνο συνεχίζει να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά ενισχύει συνεχώς τη στρατιωτική και γεωπολιτική της θέση. Εδώ πλέον γεννάται ένα εύλογο ερώτημα. Πρόκειται απλώς για ακραία στρατηγική αφέλεια ή μήπως όλα αυτά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο ενδοτικό πλαίσιο, το οποίο παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως “υπεύθυνη δυτική στάση”;

Δεν είναι η εξωτερική πολιτική επικοινωνιακή καμπάνια

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται τώρα να αποκαλυφθεί και η πλήρης γεωπολιτική υποκρισία της ουκρανικής στάσης απέναντι στην Ελλάδα. Διότι ενώ η Αθήνα έσπευσε να προσφέρει όπλα, πολιτική στήριξη και πλήρη διπλωματική ευθυγράμμιση προς το Κίεβο, η ίδια η Ουκρανία φέρεται να ζητά εγγυήσεις ότι drones, που ενδεχομένως θα παραχωρηθούν στην Ελλάδα, δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της Τουρκίας.

Δηλαδή η Ελλάδα μπορεί να αποδυναμώνει τα νησιά της για χάρη της Ουκρανίας, αλλά όταν τίθεται ζήτημα ελληνικής άμυνας απέναντι στην Τουρκία, τότε εμφανίζονται όροι, περιορισμοί και “ευαισθησίες” για να προστατευθούν οι τουρκικές ισορροπίες. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταρρεύσει ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα περί “σωστής πλευράς της Ιστορίας”.

Διότι αποδεικνύει ότι όλα τα κράτη λειτουργούν με βάση το δικό τους συμφέρον. Η Ουκρανία θεωρεί την Τουρκία κρίσιμο στρατηγικό εταίρο και δεν επιθυμεί να διαταράξει αυτή τη σχέση. Από τη δική της σκοπιά αυτό είναι απολύτως λογικό. Το παράλογο βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στην ελληνική πολιτική τάξη που έδειξε να πιστεύει ότι οι διεθνείς σχέσεις λειτουργούν με ηθικά συνθήματα και όχι με ψυχρούς υπολογισμούς ισχύος. Και μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο ήρθε και η υπόθεση με το θαλάσσιο drone, που εντοπίστηκε κρυμμένο στη Λευκάδα, για να αναδείξει πόσο επικίνδυνη έχει γίνει αυτή η κατάσταση για την ίδια την Ελλάδα.

Διότι εδώ πλέον δεν μιλάμε θεωρητικά. Μιλάμε για πιθανή εμπλοκή ελληνικού εδάφους σε μία πολεμική σύγκρουση τεράστιας κλίμακας. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το drone προοριζόταν για χρήση εναντίον ρωσικών στόχων. Και βρέθηκε όχι σε κάποια απομονωμένη στρατιωτική περιοχή, αλλά σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Αντιλαμβάνονται άραγε στην Αθήνα τι σημαίνει αυτό; Αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για μια χώρα που στηρίζεται στον τουρισμό, στη σταθερότητα και στην εικόνα ασφαλούς προορισμού να εμφανίζεται ως πιθανός χώρος διέλευσης ή υποστήριξης επιχειρήσεων σε έναν τόσο επικίνδυνο πόλεμο;

Οι σοβαρές χώρες δεν λειτουργούν έτσι. Δεν μετατρέπουν την εξωτερική πολιτική σε επικοινωνιακή καμπάνια. Δεν εμπλέκονται άκριτα σε συγκρούσεις, χωρίς να υπολογίζουν κινδύνους και συνέπειες. Και κυρίως δεν φέρονται σαν να προστατεύονται από κάποιο αφηρημένο “ηθικό πλεονέκτημα της Ιστορίας”. Ένα κράτος δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ. Ούτε λογαριασμός στα κοινωνικά δίκτυα. Οφείλει να λειτουργεί με βάση το εθνικό του συμφέρον.

Και όταν μία χώρα αποδυναμώνει την άμυνά της, εκθέτει τα νησιά της, βλέπει τους συμμάχους της να αναβαθμίζουν τον βασικό γεωπολιτικό της αντίπαλο, αποδέχεται ή έστω συζητά περιορισμούς, ακόμη και στον εξοπλισμό που λαμβάνει και τελικά εμπλέκεται έμμεσα σε πολεμικές διαδρομές, που μπορούν να απειλήσουν ακόμη και τον τουρισμό και τη σταθερότητά της, τότε πλέον δεν μιλάμε απλώς για λανθασμένη πολιτική.

Το άλλο θέμα, η τύχη του κ. Μητσοτάκη, εξαρτάται κυρίως από τους σχεδιασμούς, του “ξένου” παράγοντα, των Αμερικανών. Οι Ευρωπαίοι, ως υποτελείς, δεν νομίζω ότι έχουν βαρύνοντα λόγο, ούτε το Παρίσι ούτε το Βερολίνο. Οι Αμερικάνοι ό,τι θέλουν θα το πάρουν, ως συνήθως. Τι θέλουν; Δεν το ξέρω και δεν είμαι σίγουρος ότι το ξέρουν αυτοί. Νομίζω ότι θέλουν αυτό που πάντα ήθελαν: Μοιρασιά της περιοχής με πάνω την Τουρκία, αλλά όχι “σβήσιμο” της Ελλάδας. Αρκεί να το ήθελε και η Ελλάδα, να το υπερασπιζόταν…

Η χώρα δεν έχει ξαναβρεθεί σε τέτοια κατακόρυφο ευτελισμό του πολιτικού προσωπικού. Ούτε η κοινωνία είχε βυθιστεί σε τόση κακομοιριά, απογοήτευση και τόση λάσπη. Στη μεταπολίτευση δεν άνθισαν τα ωραιότερα λουλούδια. Η πτώση της Χούντας δεν ανασυγκρότησε την χώρα, αλλά, σταδιακά, την ξεχείλωσε, Εθνικά και Οικονομικά. Ο Αντρέας αποκατέστησε γενιές ανθρώπων, που κυνηγήθηκαν από την “επάρατο” δεξιά, αν και ο Καραμανλής, επιστρέφοντας από το Παρίσι, είχε ανοίξει ένα δρόμο.

Η αποκατάσταση των χαμένων γενεών συνοδεύτηκε, όμως, από μια “χαλαρότητα” στο “ύφος και ήθος” της πολιτικής ζωής, που αποχαλινώθηκε επί Σημίτη και τον άκρατο ενθουσιασμό που έτρεφε γι’ αυτόν ο χώρος του ΚΚΕεσωτ και του ΣΥΡΙΖΑ. Έκτοτε το σύνολο του αριστερού χώρου πήρε την κατηφόρα, ακολουθώντας την καθοδική πορεία της Αριστεράς στην Ευρώπη, όπου εξαφανίστηκαν τα δυο βασικά ΚΚ, το Γαλλικό και το Ιταλικό. Η αναλαμπή Τσίπρα αποδείχθηκε πως βασίζονταν στην ψευδαίσθηση ότι μπορούσε να αναβιώσει το παρελθόν, των διακηρύξεων, σε άλλους καιρούς, πιο αθώους.

Η πολιτική απέναντι στη Τουρκία

Μετά, είπαμε, ήρθε ο Σημίτης με την μνημειώδη ερώτηση: Πόλεμο θέλετε; Δεν θέλαμε. Θέλουμε, όμως, τα σημερινά ρεζιλίκια να μην μπορούμε να ποντίσουμε ένα καλώδιο στα νερά μας και οι Τούρκοι να κάνουν Νόμο του Κράτους τις επιδιώξεις τους, δηλαδή κατάκτησης της Ελλάδας; Και τα ελληνικά κόμματα να το καταπίνουν αμάσητο; Ο πολιτικός κόσμος μιλάει πρόθυμα εναντίον κάθε υποχώρησης προς την Τουρκία, αλλά δεν υπάρχει ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από τις αντιπολιτεύσεις μια λογική και συνεκτική πρόταση, μια στρατηγική πρόταση αντιμετώπισης της Τουρκίας. Η πολιτική απέναντι στην Τουρκία είναι απλώς ευκαιρία για ορισμένους να πουλήσουν εύκολο πατριωτισμό με υψηλές κορώνες

Η σύγχυση που επικράτησε με αφορμή το θαλάσσιο “drone” που κυκλοφορούσε ανέτως και θα μπορούσε, από μόνο του, να κάνει ασύμμετρη ζημιά και τον Υ/Άμυνας να παραληρεί και να τοποθετεί ένα ελληνικό νησί εκτός της ελληνικής επικράτειας (!) είναι αποκαλυπτικό σύμπτωμα της γενικότερης παθογένειας. Κανείς από τις ηγεσίες δεν φαίνεται ικανός και διατεθειμένος να αναλάβει το Σισύφειο έργο της ανάταξης. Κρίμα.