Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι ο άνδρας είχε βάλει στόχο τους πεζούς που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο.

Στο πλαίσιο της περιοδείας του στην Πάτρα, ο Στέφανος Κασσελάκης επισκέφθηκε το ίδρυμα “Κιβωτός Αγάπης” και ζήτησε την άμεση ικανοποίηση αιτημάτων του ιδρύματος. Μάλιστα, όπως είπε, «η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, παιδιά με σοβαρά θέματα υγείας, στο έλεος της ελάχιστης χρηματοδότησης από το κράτος, που όμως δεν ανταποκρίνεται ούτε στις βασικές τους ανάγκες».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πλεονέκτημα επειδή ο σκοπός της σκηνοθέτιδας και της αφήγησης της ταινίας, που στο σενάριό της συμβάλλει και η δημιουργός του σχετικού μυθιστορήματος Μάγκι Ο’ Φάρελ, είναι να χτίσει αυξητικά το δράμα χωρίς να αποκαλύπτει πολλά για την ταυτότητα των εμπλεκόμενων χαρακτήρων, κάτι που επιτυγχάνεται. Το όνομα του πρωταγωνιστή και το τι ακριβώς κάνει στο Λονδίνο που εργάζεται αποκαλύπτεται στο τελευταίο τέταρτο της δίωρης ταινίας.

Μέχρι τότε υπάρχουν αποσπασματικές πληροφορίες, υπαινιγμοί και μία ερωτική, ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται σε δράμα, ενώ το ζευγάρι απομακρύνεται καθώς χάνουν αναπάντεχα το μικρό τους γιο. Και σε εκείνα τα σημεία επικρατεί η αμηχανία να καλυφτούν τα κενά και οι ασάφειες του πρωταγωνιστή, καθώς μένει ασαφές το πόσο συχνά λείπει στο Λονδίνο και γιατί ακριβώς (υπάρχουν αναφορές, χωρίς όμως εικόνα), αφήνοντας την αξιαγάπητη γυναίκα του Άνιες με τρία παιδιά πίσω. Η έλλειψη πληροφοριών για ποιο ακριβώς είναι το θέμα της ταινίας παρέμεινε έτσι και μειονέκτημα, επειδή ακριβώς δεν φαινόταν το κρυφό νόημα πολλών σεκάνς, ενώ υπήρχε.

Καθώς οι ευτυχισμένες στιγμές εκλείπουν, η Άνιες- παιδί του δάσους, οριακά στοιχειό του, με ιστορίες γοτθικής εμπνεύσεως να στρώνονται πίσω της με ισχυρούς ψιθύρους και με ένα πορφυρό φόρεμα να την ακολουθεί σχεδόν σε όλην την ταινία (αυτό και αν ήταν αμήχανο), μοιάζει γραμμικά ανακριβές έως ένα σημείο και χωρίς στόχο και σκοπό, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα, τι θέλει να δείξει η σκηνοθέτιδα, που ακριβώς το πάει. Ο θεατής μπορεί να αντιληφθεί στιγμιότυπα. Στιγμιότυπα δράματος, χαράς, παιχνιδιού, φανταστικών αποχρώσεων δεισιδαιμονιών, σε μία κοινωνία επαρχιακή, που μοιάζει νωρίς αποχριστιανοποιημένη ή προφορικής ιστορίας και μαρτυρίας.

“Άμνετ”

Η ρομαντική ιστορία δύο ερωτευμένων νέων, ενός δασκάλου λατινικών που εργάζεται και στην οικογενειακή επιχείρηση κατασκευής γαντιών, και μίας αλλοπρόσαλλης, άγριας ομορφιάς νεαρής, που η φήμη της ως μάγισσας τρέχει στους λογισμούς μίας δεισιδαιμονικής, επί το πλείστον μικρής επαρχιακής κοινωνίας, φαίνεται να λειτουργεί σε ένα πρώτο επίπεδο. Τα προβλήματα των οικογενειών και της αποδοχής της ξεπερνιούνται γρήγορα, όταν ο πρωταγωνιστής φαίνεται να πνίγεται σε αυτό που έχει ως συνθήκη ζωής, αλλά χωρίς να ξεκαθαρίζεται γιατί.

Η διπλή ζωή που εξασφαλίζει στο Λονδίνο και το πήγαινε-έλα φέρνει προβλήματα στη σχέση του κι εκεί είναι που οι περιγραφές σκοτεινιάζουν, η αφήγηση μένει αποσπασματική. Η οικογενειακή δυστυχία και δυσφορία εντείνεται με τον άξαφνο χαμό του μικρού τους γιου. Ο Πολ Μεσκάλ αφήνει σε στιγμές να ξεδιπλωθεί το ταλέντο του, αλλά δίπλα στην ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ, δημιουργεί μία απόσταση. Αν και η ταινία θέλει να μας μιλήσει για το προσωπικό δράμα του σημαντικού Άγγλου δημιουργού, τελικά στρέφεται στην Άνιες, τη γυναίκα του, η οποία διαφαίνεται πως δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει τι κάνει ο σύζυγός της στο Λονδίνο.

Όταν θα βρεθεί στην πρεμιέρα του Άμλετ, που είναι η μεταφορά και η δραματική ψυχοθεραπεία του Σαίξπηρ μέσα από την τέχνη της δραματουργίας, θα εντυπωσιασθεί και θα ταυτιστεί με αυτόν που αναγνωρίζει ως τον γιο της που τον βλέπει να πεθαίνει και επί σκηνής. Η ταινία κορυφώνεται σε αυτό το σημείο και αποκαλύπτεται στο σύνολό της όλη η κρυψίνοια και η ασάφεια της προηγούμενης ώρας.

Όλο αυτό το προσωπικό δράμα γίνεται τέχνη. Όταν η Άνιες βρεθεί μπροστά στο θέατρο και αντιληφθεί τι ακριβώς κάνει ο άντρας της στο Λονδίνο αρχικά θα θυμώσει, μετά θα εντυπωσιαστεί και στο τέλος θα συγκινηθεί και μαζί με αυτήν και εμείς. Οι τελευταίες στιγμές της ταινίας ξεπερνούν τις προηγούμενες αμηχανίες, το θέατρο αναδεικνύεται και εδώ άψογα μέσα από το σινεμά, αποκτά μία άλλη σημασία.

Όπως το είδαμε και στον “Εθνικό Θησαυρό” (Σανγκ-ιλ Λι, 2025), το βλέπουμε και εδώ, όπου με τη σκηνοθετική της μαεστρία η Ζάο, καταφέρνει σε μερικά λεπτά να αναδείξει δύο-τρία επίπεδα ανάγνωσης, και το δράμα του ήρωα Άμλετ και το προσωπικό δράμα του πατέρα (Ουίλιαμ) και της μητέρας (Άνιες) που έχασαν το παιδί τους, και τη δύναμη μίας τέχνης σαν τη θεατρική. Τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπο της Άνιες και η εκπληκτική ερμηνεία της Μπάκλεϊ σε εκείνο το σημείο είναι εξαιρετικά, συμπληρώνουν και ερμηνεύουν ό,τι είδαμε το προηγούμενο δίωρο.

Τα συν και τα μείον

Η ταινία διαθέτει μία εξαιρετική φωτογραφία, αλλά αυτά τα σκηνοθετημένα επαλειμμένα πλάνα στο δάσος, σε σημεία που μένουν αναπάντητα οριακά κουράζουν, πριν επεξηγηθούν περίτεχνα στο τέλος. Παρότι, δηλαδή, σκηνοθετικά οι επιλογές της Ζάο είναι καινοτόμες και πρωτότυπες, παραμένουν σε σημεία της ατάκτως ειρημένες, σαν ένα σπασμένο μοντάζ, παρά τη συνεχή εντυπωσιακή ερμηνεία της πρωταγωνίστριας. Δεν καταφέρνει, όμως, να εκμεταλλευτεί εξίσου και τον Μεσκάλ, που παρόλα αυτά πείθει, όσο του επιτρέπεται, ως πονεμένος πατέρας που γίνεται Σαίξπηρ, γίνεται ο ίδιος τέχνη για χάρη της απώλειας του γιου του.

Η ταινία κρύβει μία ανισότητα, αλλά και μία σπανιότητα ως σύλληψη για να αφηγηθεί με πρωτότυπο τρόπο και από μία άλλη οπτική έναν μεγάλο δραματουργό της ανθρώπινης ιστορίας. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, η ταινία κερδίζει σε κριτικές και προτιμήσεις, παρά τις ανισότητές της.

Όπως αναφέρει η La Repubblica που επικαλείται ανάρτηση του δημοσιογράφου από τις Μαλδίβες, ο λοχίας πιστεύεται ότι κατέληξε είτε επειδή ανήλθε πολύ γρήγορα στην επιφάνεια είτε επειδή παρέμεινε πολλή ώρα σε μεγάλο βάθος.

Πρόκειται για τον 30χρονο Mohamed Mahudhee, που συμμετείχε στις επιχειρήσεις έρευνας στην ατόλη Vaadu, στις οποίες παρέστη προσωπικά και ο πρόεδρος των Μαλδίβων Mohamed Muizzu. Στην ανάρτηση βλέπετε την τελευταία φωτογραφία του, όπου εξηγεί στους λιμενικούς ποιο είναι το πλάνο της επιχείρησης.

Μέχρι σήμερα έχει ανασυρθεί μόνον το σώμα του 44χρονου Ιταλού Gianluca Benedetti που ήταν ο εκπαιδευτής τους και μόνιμος κάτοικος Μαλδίβων τα τελευταία χρόνια.  Οι άλλοι τέσσερις, ήταν η καθηγήτρια οικολογίας Μόνικα Μοντεφαλκόνε, 52 ετών, που ερευνούσε θαλάσσια οικοσυστήματα, η 23χρονη κόρη της φοιτήτρια βιοϊατρικής, και δύο ερευνητές που μετείχαν στην έρευνα της Μοτεφαλκόνε στο Πανεπιστήμιο, ηλικίας 31 ετών.

Οι ερευνητές ήταν η Μιρέλα Οντενίνο και ο Φεντερίκο Γκουαλτιέρι. Μάλιστα, η διπλωματική εργασία του Γκουαλτιέρι πέρσι αφορούσε τα κοράλλια των Μαλδίβων και είχε γίνει υπό την επίβλεψη της νεκρής πλέον καθηγήτριας. Ο Γκουαλτιέρι εργαζόταν παράλληλα και ως πιστοποιημένος εκπαιδευτής κατάδυσης. Ο εκπαιδευτής και θεωρούμενος επικεφαλής βρέθηκε νεκρός στον πρώτο θάλαμο του λαβυρινθώδους σπηλαίου. Οι άλλοι τέσσερις βρίσκονται στα ενδότερα του επικίνδυνου, κατασκότεινου και με ισχυρά ρεύματα σπηλαίου. Αναμένονται ειδικοί από την Ιταλία, με την ελπίδα η ανάσυρση των νεκρών να μη στοιχίσει άλλη ζωή.

A morire nel tentativo di ritrovare i corpi dei sommozzatori italiani scomparsi è stato Mohamed Mahudhee, uno dei soldati impiegati nelle operazioni di ricerca intorno all’atollo di Vaadu, seguite di persona anche dal presidente delle Maldive Mohamed Muizzu. Qui lo vediamo… pic.twitter.com/kxbg44RqR4

— Repubblica (@repubblica) May 16, 2026

»Ποιος με την πολιτική του κρατά την ακρίβεια στις τσέπες των πολιτών; Ποιος χρησιμοποιεί την ακρίβεια για να κερδοσκοπεί το κράτος και να παράγονται τα μεγάλα υπερπλεονάσματα;

»Ποιος στερεί πόρους από την αγορά; Ποιος αρνείται τη μείωση των έμμεσων φόρων που έκαναν άλλες χώρες; Ποιος κατέστησε τη χώρα ουραγό στις μεταρρυθμίσεις, την αγοραστική δύναμη και την παραγωγικότητα;

»Είναι δικό του επίτευγμα η συσσώρευση της ακρίβειας που τόσο τον …πονά. Εκτός και αν ο κ. Μητσοτάκης νιώθει απλά Υπουργός στην κυβέρνηση Γεωργιάδη, οπότε κάνει εσωκομματική αντιπολίτευση», αναφέρει.

Η βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ, κ. Ασπασία Κουρουπάκη, έχει ήδη καταθέσει από τις 12 Μαΐου αίτημα προς τον Πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για την κλήση σε ακρόαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα και του Διοικητή της ΕΥΠ κ. Θεμιστοκλή Δεμίρη, παρουσία του αρμόδιου Υπουργού. Η κλήτευση των ανωτέρω προσώπων καθίσταται πλέον υποχρεωτική, καθώς έχει συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός βουλευτών για την ενεργοποίηση της διαδικασίας, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής.

Η θεσμική σιωπή δεν μπορεί να μετατραπεί σε κανονικότητα. Οι πολίτες απαιτούν απαντήσεις για μια υπόθεση που τραυμάτισε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Η διαφάνεια και ο ουσιαστικός κοινοβουλευτικός έλεγχος δεν είναι επιλογή, είναι δημοκρατική υποχρέωση».

Ανέφερε ότι η σχέση της ΝΔ με τους ψηφοφόρους της στηρίζεται στις αρχές «του έθνους, της θρησκείας και της οικογένειας», σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά που, όπως είπε, οικοδόμησαν τη δική τους σχέση αποκλειστικά πάνω στην ευημερία. «Όταν το κόμμα τους δίνει το ψηφίζουν και όταν δεν δίνει καταρρέει», είπε χαρακτηριστικά.

Στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ασφάλειας και του μεταναστευτικού, σημειώνοντας ότι η Νέα Δημοκρατία διαχρονικά ενδιαφερόταν για «προστατευμένα σύνορα, ισχυρή πατρίδα και ελεγχόμενο μεταναστευτικό». Τόνισε ότι η παράνομη μετανάστευση «δεν μπορεί να είναι λύση για κανένα πρόβλημα γιατί είναι η ίδια το πρόβλημα».

Αναφερόμενος στην Ευρώπη, είπε ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς η μετακίνηση πληθυσμών αλλά «ένα σκληροπυρηνικό Ισλάμ που έρχεται επιθετικά στην Ευρώπη», προσθέτοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να προστατευθεί. Παράλληλα, απέρριψε τη λογική ότι το δημογραφικό μπορεί να λυθεί μέσω της μετανάστευσης, υπογραμμίζοντας ότι «το δημογραφικό είναι εθνικό πρόβλημα και όχι αριθμητικό».

Ο Θάνος Πλεύρης ανέφερε ακόμη ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να γεννιούνται περισσότεροι Έλληνες μέσω κινήτρων και πολιτικών στήριξης της οικογένειας.

Κλείνοντας την ομιλία του, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου δήλωσε πως είναι «δεξιός πολιτικός» και απάντησε σε όσους – όπως είπε – κατηγορούν τη Νέα Δημοκρατία για ιδεολογικές εκπτώσεις. Υποστήριξε ότι ποτέ στο παρελθόν η χώρα δεν είχε «πιο σκληρή μεταναστευτική πολιτική, πιο σκληρή πολιτική ασφάλειας και πιο εξοπλισμένη χώρα» από ό,τι σήμερα επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παράλληλα προκάλεσε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως πιο δεξιοί εκτός ΝΔ να ανοίξουν δημόσια συζήτηση πάνω στα ζητήματα ασφάλειας, μεταναστευτικής πολιτικής και άμυνας, λέγοντας ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί «τον βασικό της αξιακό κώδικα, τον κώδικα της γαλάζιας παράταξης».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βέβαια η εν λόγω τοποθέτηση του πρωθυπουργού δεν συγκίνησε κανέναν, καθώς μοιάζει περισσότερο με μια πολιτικά αναγκαία φράση διαχείρισης φθοράς, παρά με μια ουσιαστική πολιτική παραδοχή ή εξαγγελία. Είναι το είδος της δήλωσης που επιχειρεί να δείξει ενσυναίσθηση, χωρίς να παράγει κάποια πολιτική ουσία. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα, τόσο για τον ίδιο, όσο και τους βουλευτές της ΝΔ, που σε λίγο χρονικό διάστημα θα προχωρήσουν στο δύσκολο για τους ίδιους βήμα των περιοδειών στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία από το 2019 και η κρίση ακρίβειας έχει παγιωθεί ήδη από το 2022, το να δηλώνει ο πρωθυπουργός «λυπάμαι και θυμώνω» ακούγεται περισσότερο ως διαπίστωση αδυναμίας, παρά ως μήνυμα αποφασιστικότητας. Όταν βρίσκεσαι στη πηδάλιο της χώρας επτά συναπτά έτη αυτοδύναμος, τότε οι πολίτες δεν αξιολογούν πλέον προθέσεις ή συναισθήματα. Αναπόφευκτα πλέον αξιολογούν αποτελέσματα. Και στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, η ακρίβεια παραμένει σταθερά το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της κοινωνίας, πάνω ακόμη και από υποθέσεις που προκάλεσαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη βαθύ πολιτικό και θεσμικό τραύμα, όπως τα Τέμπη ή οι υποκλοπές.

Ο οικονομικός παράδεισος Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει επικοινωνιακά στην εικόνα της οικονομικής σταθερότητας και της «αναβάθμισης της χώρας». Όμως για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αυτή η «αναβάθμιση» δεν μεταφράζεται στην καθημερινότητα. Όταν το σουπερμάρκετ, η ενέργεια, το ενοίκιο απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, οι μακροοικονομικοί δείκτες χάνουν πολιτική αξία. Ο πολίτης δεν μετρά spreads και επενδυτικές βαθμίδες. Μετρά αν βγαίνει ο μήνας. Και το διαθέσιμο εισόδημα ολοένα και λιγοστεύει.

Γι’ αυτό και η επίκληση της δικαιολογίας του «παγκόσμιου φαινομένου» έχει αρχίσει να εξαντλεί τα όριά της πολιτικά. Πράγματι, η πληθωριστική κρίση ήταν διεθνής. Όμως επτά χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης και τέσσερα χρόνια μετά την έκρηξη της ακρίβειας, η κοινωνία περιμένει κάτι περισσότερο από περιγραφές του προβλήματος. Περιμένει παρέμβαση. Περιμένει μόνιμες πολιτικές που θα περιορίσουν τις στρεβλώσεις της αγοράς, θα ενισχύσουν πραγματικά το διαθέσιμο εισόδημα και θα δώσουν την αίσθηση ότι υπάρχει κράτος που συγκρούεται με τις αιτίες της ακρίβειας. Όχι απλώς κυβέρνηση που αναγνωρίζει ότι αυτή υπάρχει…