Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του, οι τοποθετήσεις του κ. Δημητριάδη υπογραμμίζουν την «εξόφθαλμη συγκάλυψη» του σκανδάλου των παράνομων παρακολουθήσεων, η οποία, σύμφωνα με το κόμμα, «συντελείται εδώ και τέσσερα χρόνια, προκειμένου να “μαζέψουν” τη δυσωδία της αυλής του Μαξίμου.»

Το ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζει τις δηλώσεις του Γρηγόρη Δημητριάδη περί «αυταπάρνησης» και «αυτοθυσίας», καθώς και τη διαβεβαίωσή του ότι δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ, ως «ευθείες απειλές προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη».

Κατά την ανακοίνωση, με τις συγκεκριμένες αναφορές ο κ. Δημητριάδης στοχοποιεί τον Πρωθυπουργό ως ενορχηστρωτή των παράνομων παρακολουθήσεων του μισού Υπουργικού Συμβουλίου, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων.

Κατόπιν, στέκεται ακόμη στον χαρακτηρισμό «αφεντικό», τον οποίο, όπως σημειώνει, χρησιμοποίησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ώστε να μην αφήσει καμία αμφιβολία για «τις μεθόδους, τη δομή και τον τρόπο διοίκησης του Μεγάρου Μαξίμου».

ΠΑΣΟΚ: “Δεν κρίθηκαν το 2023 οι υποκλοπές”

Το ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει ότι το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων δεν κρίθηκε στις εκλογές του 2023.

Όπως αναφέρει, εκεί κρίθηκε «η ομερτά και η εργαλειοποίηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας ως συνενόχων σε ένα έγκλημα», το οποίο, για ορισμένους, ήταν εις βάρος των δικαιωμάτων τους και των δημοκρατικών τους ελευθεριών. Παράλληλα, σημειώνει ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης διεκδικεί, με όλες τις νομικές ενέργειές του, την απόδοση ευθυνών στους δράστες αυτού του, όπως το χαρακτηρίζει, πρωτοφανούς σκανδάλου που έπληξε το κράτος δικαίου.

«Στη δημοκρατία αυτό είναι κεκτημένο ετών», προσθέτει.

Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ακόμη ότι η επίθεση του Γρηγόρη Δημητριάδη στον πρόεδρό του αποκαλύπτει πλήρως πως το Μέγαρο Μαξίμου και ο ίδιος φοβούνται ότι, σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ, θα λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για όσα έκαναν, καθώς θα σταματήσουν, όπως αναφέρει, «τα παιχνίδια της Νέας Δημοκρατίας με τους θεσμούς».

Στην ανακοίνωση γίνεται επίσης αναφορά στη σύμπτωση απόψεων με τον κ. Δρυμιώτη, για τον οποίο το κόμμα διερωτάται «με ποιον ρόλο» είχε εκφράσει τις αντίστοιχες αγωνίες του κ. Μητσοτάκη.

Προς το τέλος της ανακοίνωσης, το ΠΑΣΟΚ απευθύνεται προσωπικά στον Γρηγόρη Δημητριάδη, τονίζοντας ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει καμία εμμονή μαζί του, αλλά εμμένει στην προστασία της εθνικής ασφάλειας.

Όπως αναφέρει, η εθνική ασφάλεια «στα χέρια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έγινε ξέφραγο αμπέλι», όταν παρακολουθούνταν η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, υπουργοί και πλήθος δημόσιων αξιωματούχων από απόστρατους τρίτων χωρών.

«Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει επιμονή και προσήλωση στους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη, όρους άγνωστους για εσάς», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η συνέντευξη Δημητριάδη που άναψε “φωτιές”

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε ο πρώην Γενικός Γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, στον Θανάση Λάλα, αναλύοντας τη διαδρομή του στο Μέγαρο Μαξίμου, τις σχέσεις του με πολιτικά πρόσωπα και τη διαχείριση της εξουσίας.

Αναφερόμενος στην αποχώρησή του από το Μέγαρο Μαξίμου, ο Γρηγόρης Δημητριάδης είπε ότι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης αποτελεί μέρος της δουλειάς όσων κατέχουν κυβερνητικές θέσεις.

Όπως σημείωσε, όταν προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα “δεν μπορείς να λες ότι δεν ήξερες”, προσθέτοντας πως αυτό περιλαμβάνεται, όπως χαρακτηριστικά είπε, στο “job description” της θέσης. Επικαλέστηκε μάλιστα τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη “να αγαπάς την ευθύνη”.

Ξεκαθάρισε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να προσθέσει τίποτα περισσότερο από όσα έχει ήδη πει. “Το μόνο που έκανα ήταν να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Κάποιος έπρεπε να την αναλάβει, έπρεπε να προχωρήσει η κυβέρνηση και δεν σκοπεύω να πω ποτέ και τίποτα παραπάνω. Αλλά όταν σας λέω ποτέ, εννοώ ποτέ”.

Υποστήριξε ότι αντίστοιχα ζητήματα με λογισμικά όπως Predator και Pegasus εμφανίστηκαν σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς, όπως είπε, να προκληθεί αντίστοιχη πολιτική αναταραχή.

“Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσω ποτέ για αυτό το ζήτημα. Πρέπει να σεβαστώ το κράτος, τις μυστικές υπηρεσίες, την κυβέρνησή μου, την παράταξή μου. Εμένα η δουλειά μου είναι να προστατεύω όλα αυτά και όχι να κάνω κακό. Συνεπώς, δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσω και να πω κάτι παραπάνω. Αυτό, για να είμαστε καθαροί. Προστατεύω πράγματα που είναι ανώτερα από μένα, δεν αφορά τον Γρηγόρη Δημητριάδη”, δήλωσε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι γύρω από την υπόθεση ασκήθηκε πίεση από συγκεκριμένα μιντιακά συστήματα, ενώ εκτίμησε πως πολιτικά το θέμα έχει ήδη κριθεί στις εκλογές του 2023.

“Έχω πάει 2 φορές στη Βουλή και έχω πάει και μια φορά στον Άρειο Πάγο με την ιδιότητα του μάρτυρα. Δεν αξιολογήθηκε ποτέ ότι είχα κάποια παραπάνω εμπλοκή και μάλιστα ο Άρειος Πάγος αυτό το είχε ερευνήσει ήδη τρεις φορές, όχι μία. Συνεπώς πότε τελειώνει αυτό; Πόσες φορές ακόμα θα με φωνάζει η αντιπολίτευση;”.

Σχολιάζοντας την αντιπολίτευση, ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας “έκανε σπέκουλα μόνο με τις υποκλοπές” και “είδαμε πού κατέληξε”, ενώ είπε πως ο Νίκος Ανδρουλάκης, επιμένοντας στο ίδιο θέμα, “φλερτάρει με το κάτω από 10%”, υποστηρίζοντας ότι η κοινωνία ενδιαφέρεται πλέον για διαφορετικά προβλήματα.

“Έχω ανάγκη να μιλήσω. Δεν έχω μιλήσει ποτέ. Και υπάρχει λόγος που δεν έχω μιλήσει ποτέ. Όταν υπηρετείς την κυβέρνηση από τη δικιά μου τη θέση, η δουλειά σου δεν είναι να μιλάς. Η δουλειά σου είναι να πράττεις. Αυτός που μιλάει είναι ο πρωθυπουργός, ο εκπρόσωπος Τύπου, ο υπουργός Επικρατείας που έχει την ευθύνη του χαρτοφυλακίου του, και οι υπουργοί κατά τα πορτοφόλια τους. Η δουλειά η δικιά μου ήταν αυτό που λένε στα αγγλικά “back office”. Εάν πας να μιλήσεις, πέραν του ότι δεν είναι δουλειά σου, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Δεν θες 2-3 ώρες προετοιμασία για μια συνέντευξη; Δεν θες άλλες 2-3 ώρες για να κάνεις τη συνέντευξη; Δεν θες και 2-3 ώρες μετά να σπινάρεις τη συνέντευξη;”.

Για να προσθέσει λέγοντας: “Σήμερα ιδιωτεύω. Τότε θεωρούσα και εκτιμούσα ότι δεν θα έκανα την υπόλοιπη δουλειά σωστά. Επίσης, όλοι έχουμε τη ματαιοδοξία μας. Άλλωστε, στο Devil’s Advocate λέει ο Διάβολος στον γιο του ότι “Vanity is my favourite sin”, η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα. Όλοι θέλουμε να πούμε την ιστορία μας, όλοι θέλουμε να κάνουμε πράγματα. Την ώρα που κάνεις αυτή τη δουλειά, δεν γίνεται. Πρέπει να μη μιλάς. Γιατί ό,τι λες εσύ, είσαι η φωνή του πρωθυπουργού”.

“Πυρά” κατά Ανδρουλάκη-Τσίπρα

Ο κ. Δημητριάδης χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα συνολικά “κακό πρωθυπουργό”, διευκρινίζοντας πάντως ότι δεν θεωρεί πως όλα όσα έκανε ήταν αρνητικά.

Ως θετικό παράδειγμα ανέφερε τη ρύθμιση των 100 δόσεων, εκτιμώντας ότι αποτέλεσε σωστή πολιτική επιλογή.

Τόνισε, ωστόσο, ότι εκείνο που τον ενοχλεί περισσότερο είναι “ο αμοραλισμός του”, ενώ ξεκαθάρισε πως δεν τον θεωρεί προδότη, χαρακτηρίζοντας τη λέξη αυτή υπερβολικά βαριά.

Αναφερόμενος στη σημερινή παρουσία του πρώην πρωθυπουργού, σημείωσε ότι βλέπει έναν πολιτικό που επιχειρεί ένα νέο ξεκίνημα ύστερα από αρκετά χρόνια εκτός πρώτης γραμμής και εκτίμησε ότι πολλοί υποτιμούν τη στρατηγική που ακολουθεί.

“Εμένα ο Τσίπρας με ενοχλεί ως προς τον αμοραλισμό του. Δεν τον αισθάνομαι ότι είναι πατριώτης, αυτό όμως είναι μια προσωπική εκτίμηση. Όχι ότι είναι προδότης, η λέξη προδοσία είναι πολύ βαριά. Προδότης είναι ο Εφιάλτης κατά τον μύθο. Δεν υπάρχει προδοσία, αυτά από μένα δεν θα τα ακούσετε ποτέ. Εντάξει; Και θέλει και προσοχή, γιατί είναι αυτό που λέγαμε πριν, οι λέξεις να μετράνε. Επουδενί δεν λέω αυτό. Εν πάση περιπτώσει, εγώ θεωρώ ότι ήταν ένας κακός πρωθυπουργός κατά μέσο όρο, αλλά κοιτάζω το νέο προϊόν Τσίπρας. Γιατί ο Τσίπρας έκατσε 3-4 χρόνια πάγκο, προφανώς σκέφτηκε, διάβασε, μίλησε με ανθρώπους, και παρουσιάζει τώρα κάτι καινούριο. Ή τέλος πάντων, πάει να μας πει ότι είναι κάτι καινούριο. Νομίζω τον υποτιμάνε. Δηλαδή, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει κάνει μια στρατηγική η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη”.

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε και απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Χαρακτήρισε τον Νίκο Ανδρουλάκη “λίγο” και “ρηχό”, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει καταφέρει να ανοίξει το κόμμα του σε νέα κοινωνικά ακροατήρια.

Παράλληλα, άσκησε κριτική στην επιλογή του ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει εκ των προτέρων κάθε ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, λέγοντας ότι σε ένα πιθανό μετεκλογικό σκηνικό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τη φυσική συστημική επιλογή για μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Όπως είπε, η εκ των προτέρων άρνηση συμμετοχής σε μια τέτοια προοπτική δεν ανταποκρίνεται, κατά την άποψή του, στις πραγματικές πολιτικές συνθήκες.

Κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες από κάθε γωνιά του πλανήτη ταξιδεύουν στο νησί για να θαυμάσουν από κοντά αυτό το μοναδικό φυσικό τοπίο, το οποίο έχει γίνει σύμβολο του ελληνικού καλοκαιριού.

Η ιστορία πίσω από το Ναυάγιο

Το σημείο έγινε παγκοσμίως γνωστό το 1980, όταν το εμπορικό πλοίο MV Panagiotis προσάραξε στην ακτή ύστερα από κακοκαιρία. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, το πλοίο φέρεται να μετέφερε λαθραία τσιγάρα και καταδιωκόταν από τις ελληνικές αρχές. Οι ναυτικοί εγκατέλειψαν το σκάφος και αυτό παρέμεινε στην παραλία, μετατρέποντάς την σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αξιοθέατα της Ελλάδας.

Σήμερα, το κουφάρι του πλοίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας της παραλίας και βασικό πόλο έλξης για τους επισκέπτες.

Ένα μοναδικό φυσικό τοπίο

Η ομορφιά της παραλίας οφείλεται στον εντυπωσιακό συνδυασμό φυσικών στοιχείων. Κρυστάλλινα νερά σε αποχρώσεις του γαλάζιου και του τιρκουάζ. Ψηλοί λευκοί βράχοι που φτάνουν σε ύψος εκατοντάδων μέτρων. Λευκά βότσαλα που αντανακλούν το φως του ήλιου. Απόλυτη απομόνωση, καθώς η πρόσβαση γίνεται μόνο από τη θάλασσα (όταν επιτρέπεται).

Το εντυπωσιακό ανάγλυφο και η καθαρότητα των νερών δημιουργούν ένα σκηνικό που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στη Μεσόγειο.

Πώς θα φτάσετε

Η πρόσβαση στην παραλία γίνεται αποκλειστικά με σκάφος, όταν οι καιρικές συνθήκες και τα μέτρα ασφαλείας το επιτρέπουν. Κατά τη θερινή περίοδο οργανώνονται ημερήσιες εκδρομές από διάφορα λιμάνια της Ζακύνθου.

Για όσους θέλουν να απολαύσουν την πιο διάσημη θέα του Ναυαγίου, υπάρχει ειδικό σημείο θέας στην κορυφή των βράχων, από όπου μπορεί κανείς να αντικρίσει ολόκληρη την παραλία και να τραβήξει εντυπωσιακές φωτογραφίες.

Γιατί αξίζει να την επισκεφθείτε

Η Παραλία Ναυάγιο δεν είναι απλώς μία όμορφη παραλία· αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της Ελλάδας και ένα τοπίο που συνδυάζει ιστορία, φυσική ομορφιά και μοναδική ατμόσφαιρα. Είτε την αντικρίσετε από το σημείο θέας είτε τη θαυμάσετε από τη θάλασσα, η εμπειρία μένει αξέχαστη.

Το Ναυάγιο συνεχίζει να αποτελεί το «σήμα κατατεθέν» της Ζακύνθου και έναν από τους κορυφαίους ταξιδιωτικούς προορισμούς της Μεσογείου, προσελκύοντας επισκέπτες που αναζητούν εικόνες απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς κ8αι στιγμές που θα θυμούνται για πάντα.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.

Πώς ξέσπασε η πυρκαγιά

Η καταστροφική πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο ξεκίνησε το πρωί της Πέμπτης 9 Ιουλίου 2026 σε συνεργείο-επιχείρηση ανταλλακτικών φορτηγών στη συμβολή των οδών Μεγαρίδος και Χίου. Σύμφωνα με τις έρευνες της Πυροσβεστικής, αρχικά εκτιμήθηκε ότι η φωτιά εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών με χρήση φλόγιστρου και επεκτάθηκε αμέσως, φθάνοντας σε σταθμευμένο βυτιοφόρο όχημα που μετέφερε υγροποιημένο αέριο (προπάνιο) και βρισκόταν εκεί για συντήρηση. Τότε προκλήθηκε τρομακτική έκρηξη.

Η έρευνα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μάλλον το κακό έγινε από πιθανή διαρροή εύφλεκτου αερίου από φιάλη προπανίου ή ασετιλίνης μέσα στον χώρο του συνεργείου. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ανάφλεξη προκλήθηκε όταν εργαζόμενος επιχείρησε να ανάψει τσιγάρο με αναπτήρα, με αποτέλεσμα να αναφλεγεί το αέριο μείγμα που είχε σχηματιστεί. Η εστία της μοιραίας διαρροής δεν είναι γνωστή σε εμάς.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση αυτοψίας της ΔΑΕΕ, «η πυρκαγιά τροφοδοτούμενη από τα υπάρχοντα καύσιμα υλικά επεκτάθηκε στον όμορο χώρο που βρισκόταν το βυτίο με το προπάνιο. Έγινε βίαιη διάρρηξη του βυτίου προκαλώντας δεύτερη ισχυρή έκρηξη με απότομη εκτόνωση του προπανίου και περαιτέρω επέκταση της πυρκαγιάς».

Συλλήψεις και έρευνες στον Ασπρόπυργο

Ελέγχεται εν τω μεταξύ το καθεστώς πυροπροστασίας της επιχείρησης. Σύμφωνα με πληροφορίες του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1, το συνεργείο βαρέων οχημάτων, με επιφάνεια περίπου 500 τετραγωνικών μέτρων, δεν υπαγόταν στην υποχρέωση έκδοσης πιστοποιητικού ενεργητικής πυροπροστασίας, καθώς κατατάσσεται στις εγκαταστάσεις χαμηλού κινδύνου.

Ως εκ τούτου, οι προβλεπόμενοι έλεγχοι πραγματοποιούνται μόνο δειγματοληπτικά, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η επιχείρηση λειτουργεί εντός βιομηχανικής ζώνης. Ειδικοί επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη πρόβλεψη αναδεικνύει σημαντικές αδυναμίες του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου.

Ο ιδιοκτήτης του συνεργείου υποστηρίζει ότι είχαν τηρηθεί όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας και ότι τη στιγμή της έκρηξης δεν εκτελούνταν εργασίες στις εγκαταστάσεις. Όπως ανέφερε, το βυτιοφόρο περιείχε περίπου 1,5 έως 2 τόνους προπανίου και είχε μεταφερθεί στο συνεργείο από την προηγούμενη ημέρα, προκειμένου να εξεταστεί βλάβη στη σούστα του, εν αναμονή απόφασης για την επισκευή του.

Η έρευνα συνεχίζεται με τους πραγματογνώμονες να εξετάζουν και τη μελέτη πυροπροστασίας που είχε κατατεθεί από τον αρμόδιο μηχανικό, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν σε αυτήν είχαν δηλωθεί οι φιάλες αερίων που χρησιμοποιούνταν στις εγκαταστάσεις. Οι δύο συλληφθέντες, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες για δύο κακουργήματα και δύο πλημμελήματα, έλαβαν προθεσμία για να απολογηθούν την Τετάρτη 15 Ιουλίου.

Έχει συλληφθεί ο ιδιοκτήτης του συνεργείου και ο οδηγός (και ιδιοκτήτης) του βυτιοφόρου. Ο εισαγγελέας άσκησε σε βάρος τους ποινική δίωξη για δύο κακουργήματα (έκρηξη και εμπρησμός από τα οποία προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο) και δύο πλημμελήματα (μη λήψη μέτρων ασφαλείας και σωματική βλάβη από αμέλεια). Μετά το θάνατο του ενός εργάτη, η κατηγορία θα αναβαθμιστεί.

Πέθανε δύο μέρες μετά τα γενέθλια του και μόλις 24 ώρες μετά την επιστροφή του από το Κίεβο, όπου αφού είδε εργοστάσιο παραγωγής drone, στην συνέχεια είχε θερμή συνάντηση με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, του οποίου ήταν σθεναρός υποστηρικτής.

Ο Γκράχαμ εκλεγόταν στη Νότια Καρολίνα από το 2003 και θεωρείτο “γεράκι” σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Πανηγύριζε όταν  ο Τραμπ επιτέθηκε στο Ιράν και απογοητεύθηκε όταν ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε συμφωνία για κατάπαυση πυρός, λέγοντας ότι «δεν θα αποδώσει αυτή η συμφωνία και θα πρέπει να καταλάβουμε τα Στενά».

Για την Τουρκία

Αν και ήταν ένθερμος υποστηρικτής της απομόνωσης της Τουρκίας λόγω των S-400, είχε σταδιακά  αλλαξογνωμήσει και ήδη από το 2019 προσπαθούσε να χτίσει γέφυρες –  συναντήθηκε επί τούτου και με τον Ερντογάν. Τρεις μέρες προτού πεθάνει έκανε και ανάρτηση στο twitter εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τη διεξαγωγή της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και εν γένει τους τελευταίους μήνες τασσόταν υπέρ της επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35.

Σε συνέντευξή το στο Turkiye Today εκφράζει την ελπίδα του η Τουρκία να επανενταχθεί στο πρόγραμμα των μαχητικών, λέγοντας ότι αυτό μπορεί να σκαλώσει, “αλλά μπορεί να βρεθεί λύση”:

Για Ρωσία

Ήταν κάτι παραπάνω από ένθερμος υποστηρικτής των αυστηρών κυρώσεων κατά της Ρωσίας και το 2018 προσπάθησε να εγκριθεί (αλλά δεν τα κατάφερε) το νομοσχέδιο “Υπεράσπιση της Αμερικανικής Ασφάλειας από την Επιθετικότητα του Κρεμλίνου”, το οποίο θα απαγόρευε σε Αμερικανούς πολίτες να “παίζουν” με μετοχές που σχετίζονται με τη Ρωσία ή να συναλλάσσονται με ρωσικές τράπεζες.

Το 2025, ο γερουσιαστής συνυποστήριξε μια πρόταση για την επιβολή δασμών 500% στις εισαγωγές από χώρες που αγοράζουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο και άλλα προϊόντα από τη Ρωσία. Το 2023, το ρωσικό υπουργείο Εσωτερικών έθεσε τον Γκράχαμ στη λίστα καταζητούμενων και το 2024, η Rosfinmonitoring τον πρόσθεσε στη λίστα εξτρεμιστών και τρομοκρατών. Τρεις μέρες προτού πεθάνει είχε κάνει πάλι μια έντονα αντιρωσική ανάρτηση:

https://t.co/RIMEahG0VR

— Lindsey Graham (@LindseyGrahamSC) July 8, 2026

Γράφει σχετικά: «Η Ουκρανία ξεπέρασε κάθε προσδοκία στο πεδίο της μάχης. Τώρα είναι η ώρα να ασκήσουμε τη μέγιστη πίεση στον Πούτιν για να τερματίσει το λουτρό αίματος. Πιστεύω ότι η νομοθεσία μου για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας με τον Γερουσιαστή Blumenthal είναι εξαιρετικά επίκαιρη. Θα επέτρεπε στον Πρόεδρο Τραμπ να επιβάλει δασμούς στις χώρες που αγοράζουν φθηνό ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε μεγάλες ποσότητες για να στηρίξουν τον Πούτιν. Χαιρετίζω την απόφαση του Προέδρου Τραμπ να χορηγήσει στην Ουκρανία άδεια για την παραγωγή των δικών της πυραύλων αναχαίτισης Patriot. Πιστεύω ότι αυτό θα είναι ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός. Αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει τελικά μέσω διαπραγματεύσεων, και όσο πιο γρήγορα βρεθούμε στο τραπέζι, τόσο το καλύτερο για όλους».

Για Ιράν και Ισραήλ

Μιλώντας στην εκπομπή Face the Nation του CBS μετά από μια πολύωρη συνάντηση που είχε με τον Τραμπ, ο Γκράχαμ περιέγραψε πριν από λίγες μέρες με απόλυτο τρόπο ποιο θα είναι το σκληρό πλάνο των ΗΠΑ εάν αποτύγχαναν οι διπλωματικές συνομιλίες με την Τεχεράνη, Έλεγε «Θα τους αφανίσουμε για τα Στενά του Ορμούζ» και προειδοποιούσε για «ολοκληρωτικό στρατιωτικό πλήγμα εάν το Ιράν επιχειρήσει να κλείσει ή να ελέγξει τη στρατηγική θαλάσσια δίοδο των Στενών του Ορμούζ».

«Εάν αυτή η διπλωματική προσπάθεια αποτύχει, ο Πρόεδρος Τραμπ πρόκειται να καταλάβει τα Στενά του Ορμούζ με τη βία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ελέγχουν τα Στενά και θα χρεώνουμε τέλη σε όσους διέρχονται για να αποσβεστεί το κόστος της επιχείρησής μας εκεί. Και αν το Ιράν αμφισβητήσει τον έλεγχο των ΗΠΑ, θα τους αφανίσουμε από προσώπου γης» (obliterate them).

Ο Λίντσεϊ Γκράχαμ υπήρξε ένας από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του Ισραήλ στο αμερικανικό Κογκρέσο μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του. Λίγο μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, ο Νετανιάχου δήλωσε συγκινημένος ότι «το Ισραήλ έχασε έναν από τους μεγαλύτερους φίλους του». «Θα είμαι με το Ισραήλ μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω» είχε δηλώσει προ τριμήνου.

Παράλληλα, είναι πρόδηλο ότι στις επαφές ζητούν να δουν “τα χαρτιά” των συνομιλητών τους πριν “παρουσιάσουν” τα δικά τους. Επιχειρούν, τουτέστιν, να εξασφαλίσουν εκ προοιμίου τα δώρα, τα ανταλλάγματα, και μόνον εν συνεχεία να κουβεντιάσουν οτιδήποτε σχετικά με το Κυπριακό ή ενδεχομένως και τα ελληνοτουρκικά. 

Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως ούτε από πλευράς των Ευρωπαίων υπάρχει διάθεση να ανοίξουν ανεξέλεγκτα την “κάνουλα” προς την Τουρκία, χωρίς διαβουλεύσεις μεταξύ των κρατών-μελών αλλά και αλλαγή στάσης της Άγκυρας. Είναι σαφές πως στην Ένωση, σε διαφορετικά ζητήματα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και συμφέροντα και τούτο λαμβάνεται υπ’ όψιν από τους θεσμούς. Για παράδειγμα, στο θέμα της θεώρησης διαβατηρίων για Τούρκους υπηκόους, υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις από κράτη-μέλη. 

Η σύνοδος στην Άγκυρα

Η Τουρκία μετά και το δείπνο Ερντογάν, θεωρεί πως έχει αποκτήσει σημαντικά πλεονεκτήματα, ότι επιβεβαιώθηκε η “χρησιμότητά” της σε περιφερειακές εξελίξεις και στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Η κατοχική δύναμη, η οποία βγήκε ενισχυμένη από τη σύνοδο, αλλά και από τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρεί πως διεθνείς παίκτες επενδύουν σε αυτήν και αυτή, με την σειρά της, επενδύει στην υλοποίηση των επεκτατικών σχεδιασμών της πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά. 

Βέβαια, το παιχνίδι επικράτησης συνεχίζεται και τίποτε δεν έχει τελειώσει. Θα φανεί στη συνέχεια και σε σχέση με το Ισραήλ, που για δικούς του λόγους που συνδέονται με τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις προσπάθειες ελέγχου, αντιδρά τόσο στην αναβάθμιση της Άγκυρας όσο και στη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν. 

Παράλληλα, με βάση τα όσα παρακολουθήσαμε το διήμερο 7-8 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της συνόδου του ΝΑΤΟ, η Άγκυρα έκλεισε συμφωνίες στον αμυντικό τομέα και οι εταίροι της στη Συμμαχία έδειξαν να θέλουν τη “συμβολή” της στο ουκρανικό μέτωπο. 

Διασύνδεση με ευρωτουρκικά 

Είναι σαφές πως όλες οι προσπάθειες έχουν επικεντρωθεί στη διασύνδεση Κυπριακού με τα ευρωτουρκικά. Τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση επενδύουν σε αυτή τη διασύνδεση. Και εργάστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση και υπήρξαν συζητήσεις με την Άγκυρα. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον συμπατριώτη του, Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, ενώ μίλησε και με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η προσοχή τις τελευταίες ημέρες ήταν επικεντρωμένη στο δείπνο Ερντογάν και Φιντάν με Αντόνιο Κόστα και Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στην Άγκυρα. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ο οποίος ενημερώθηκε τηλεφωνικά από τους Κόστα και φον ντερ Λάιεν για τα διαμειφθέντα, θα συναντηθεί την ερχόμενη Τρίτη με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο Παρίσι. Θα βρίσκονται αμφότεροι στο Παρίσι για να παραστούν στους γιορτασμούς για την εθνική επέτειο της Γαλλίας. Στη συνάντηση αυτή αναμένεται ότι θα ειπωθούν λεπτομέρειες για τις συζητήσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων με την τουρκική ηγεσία, αλλά και θα συζητηθούν τα επόμενα βήματα. 

Είναι σαφές πως ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η διασύνδεση Κυπριακού και ευρωτουρκικών δεν “περπάτησε” όσο θα έπρεπε, τόσο η Λευκωσία όσο και οι Βρυξέλλες, συνεχίζουν σε αυτή την πορεία. Θεωρούν πως αποτελεί την μόνη, υπό τις περιστάσεις, διέξοδο για να προχωρήσει μια προσπάθεια στο Κυπριακό. 

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο διορισμός Απεσταλμένου της Προέδρου της Κομισιόν για το Κυπριακό, που αναμένεται να γίνει σύντομα. Μετά από το διορισμό αναμένεται να υπάρξει μια πιο συστηματική προσπάθεια στο Κυπριακό. Δεν θα περιορίζονται εν πολλοίς οι προσπάθειες μόνο στο υψηλότερο επίπεδο. 

Τα σενάρια της Ολγκίν 

Στο πεδίο των Ηνωμένων Εθνών, η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, ετοιμάζεται για νέα περιοδεία. Πέρα από τις Βρυξέλλες, έχει εντάξει κι άλλες χώρες στην περιοδεία της, όπως τη Ρώμη. 

Πάντως, όσο η σύγκληση της άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό καθυστερεί, δυσκολεύει και την πραγματοποίηση της. Ανατρέπονται τόσο οι σχεδιασμοί του Γενικού Γραμματέα όσο και της κ. Ολγκίν. Όπως σημείωσαν ενημερωμένες πηγές, μετά το καλοκαίρι, όταν τα Ηνωμένα Έθνη θα βρίσκονται στην τελευταία στροφή πριν τη διαδοχή του Αντόνιο Γκουτέρες, δεν θα υπάρχουν δυνατότητες για σοβαρές εξελίξεις.

Οι ίδιες πηγές επιστράτευσαν και έναν όρο που χρησιμοποιείται στη διπλωματική γλώσσα, αυτόν της “κουτσής πάπιας” (lame duck), που περιγράφει κάποιον που βρίσκεται στο τέλος της θητείας του, είναι απερχόμενος, δεν έχει επιρροή και δεν μπορεί να δεσμεύσει το διάδοχό του. Αυτό μετά το καλοκαίρι θα ισχύσει για τον κ. Γκουτέρες.

Η κ. Ολγκίν γνωρίζει τα χρονικά περιθώρια και βάσει αυτών κινείται. Οι επαφές της, και οι συζητήσεις στις οποίες μετέχει, στηρίζονται στην τακτική της διασύνδεσης ενώ παρουσιάζει και τις διάφορες ιδέες, που έθεσε και στη Λευκωσία. Εν όψει του γεγονότος ότι πιέζει ο χρόνος, δεν αποκλείεται να προχωρήσει – όπως έχει ακουστεί, όπερ σημαίνει συζητήθηκε – και να θέσει ενώπιον των εμπλεκόμενων τις ιδέες της, να τους ζητήσει να τις αποδεχθούν και εφόσον αυτό γίνει, τότε να συγκληθεί από τον Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού η άτυπη Πενταμερής. Μια τέτοια εξέλιξη, ιδιαίτερα εάν δεν είναι ώριμες οι συνθήκες, θα προκαλέσει αρνητικά αποτελέσματα. 

Ανέλαβε την εξουσία το 1995 και παρέμεινε εμίρης έως το 2013, όταν προχώρησε σε μια σπάνια για την περιοχή οικειοθελή μεταβίβαση της εξουσίας στον γιο του, τον σημερινό εμίρη, σεΐχη Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι. Κατά τη διάρκεια της 18χρονης διακυβέρνησής του, το Κατάρ μετατράπηκε σε μία από τις ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου, χάρη στο πετρέλαιο, τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, ενώ ενίσχυσε σημαντικά τη διεθνή επιρροή του στη διπλωματία, τις επενδύσεις και τα ΜΜΕ.

Ο Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ Θάνι συνδέθηκε με το Al Jazeera, το οποίο μετατράπηκε σε παγκόσμιο ενημερωτικό δίκτυο, μεταδίδοντας δηλώσεις του Οσάμα Μπιν Λάντεν όταν οι ΗΠΑ είχαν εισβάλει στο Αφγανιστάν και καλύπτοντας εκτενώς τον πόλεμο στο Ιράκ που ακολούθησε, με τον αμερικανικό στρατό να φτάνει να βομβαρδίζει το γραφείο του στην Βαγδάτη! Το Al Jazeera διέρρηξε την μιντιακή κυριαρχία του CNN, που είχε συνδεθεί με τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου.

Ήταν αυτός που αποδέσμευσε την εξωτερική πολιτική της Ντόχα από την παραδοσιακή εξάρτηση της από το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, χαράσσοντας μια αυτόνομη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Καλλιέργησε το προφίλ του μεσολαβητή σε μία σειρά από διεθνείς συγκρούσεις (Λίβανος, Σουδάν, Σομαλία) και καλλιέργησε διευρυμένους διαύλους με το Ιράν, τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, ακόμη και με τους Ταλιμπάν. Ταυτόχρονα, το εμιράτο φιλοξένησε τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην περιοχή, την Al Udeid!

Ήταν όμως και ο “πατέρας” της στρατηγικής σχέσης του εμιράτου με την Τουρκία, η οποία οδήγησε αρχικά στην βάση του Tariq bin Ziyad όπου αναπτύχθηκαν οι πρώτες τουρκικές δυνάμεις, ενώ Ντόχα και Άγκυρα υποστήριξαν από κοινού το ξέσπασμα της “Αραβικής Άνοιξης”  (από τα τέλη του 2010, με πρώτο σταθμό την Τυνησία) με όραμα μία “μεταπολίτευση” του πολιτικού Ισλάμ στον αραβικό κόσμο, με αποτέλεσμα να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις παραδοσιακές σουνιτικές δυνάμεις, με κυριότερη την Σαουδική Αραβία.

H οικογένεια Αλ Θάνι

Μία χούφτα ανθρώπων, η οικογένεια Αλ Θάνι, διαχειρίζεται τον εντυπωσιακό ενεργειακό και χρηματικό πλούτο του Κατάρ. Η δυναστεία αυτή κυριαρχεί στην περιοχή εδώ και σχεδόν δύο αιώνες. Ο οίκος των Αλ Θάνι διοικεί το Κατάρ καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της ανεξάρτητης ιστορίας του. Το οικονομικό θαύμα στηρίχθηκε στο γεγονός ότι το Κατάρ αποτελεί τον μεγαλύτερο εξαγωγέα φυσικού αερίου στον κόσμο.

Στην περιοχή, οι Αλ Θάνι εγκαταστάθηκαν από τον 18ο αιώνα ενώ από το 1868 οι διάδοχοι του οίκου είναι αυτοί που ασκούν την εξουσία ως φύλαρχοι. Πατριάρχης ήταν ο Μοχάμεντ Μπιν Αλ Θάνι με καταγωγή από την Μπανού Ταμίμ, μία εκ των μεγαλύτερων φυλών της Αραβικής Χερσονήσου. Όπως προαναφέρθηκε, ο εμίρης του Κατάρ είναι ο 46χρονος σήμερα Ταμίμ Μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, ο νεότερος βασιλιάς σε μοναρχία του Κόλπου που διαδέχθηκε το 2013 τον εκλιπόντα πατέρα του, σε μία ασυνήθιστη όπως προαναφέραμε για το εμιράτο εκούσια μεταβίβαση της εξουσίας.

Η πατρική αυτή γενναιοδωρία δεν συνηθίζεται στη δυναστεία των Αλ Θάνι. Ο πατέρας που αποποιήθηκε την εξουσία του προς όφελος του γιου του, δεν είχε διστάσει να ανατρέψει τον δικό του πατέρα, σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα. Σε μια αναίμακτη εξέγερση ο 63χρονος τότε εμίρης Χαλίφα Μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, έκτος ηγεμόνας του Κατάρ και ο δεύτερος από τη δυναστεία των Αλ Θάνι, είχε ανατραπεί από τον γιο του, ενώ βρισκόταν στην Ελβετία!

Ο όγδοος εμίρης του Κατάρ

Απολαμβάνοντας, λοιπόν, αρκετές πρωτιές ο νεαρός Θάνι έγινε ο όγδοος κατά σειρά εμίρης της οικογένειας, παίρνοντας την βαριά κληρονομιά του πατέρα του. Από την πρώτη μέρα καλλιέργησε στον διεθνή χώρο τον μύθο του μεταρρυθμιστή. Μεταξύ άλλων, ήταν και εμπνευστής της ιδιότυπης αθλητικής διπλωματίας του Κατάρ, με το εμιράτο να φιλοξενεί τους αγώνες της Formula 1 το 2021 και βεβαίως το Μουντιάλ το 2022. Στην αθλητική διπλωματία αυτή κάνει κουμάντο ο πακτωλός των πετροδολαρίων, ενώ έχει συνδεθεί και με ουκ ολίγα σκάνδαλα, βλ. το γνωστό μας Qatargate.

Το Μουντιάλ, το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός της τετραετίας, εκτός από μία προσπάθεια διεθνούς προβολής, ήταν και μια ευκαιρία να αξιοποιηθούν τα τεράστια λιμνάζοντα κεφάλαια που διαθέτει το εμιράτο. Ενδεικτικό είναι ότι για τα έργα υποδομής ξοδεύτηκαν 220 δισεκατομμύρια δολάρια. Μία σύγκριση είναι ενδεικτική: Το 2006 η Γερμανία είχε δαπανήσει για την ίδια ποδοσφαιρική εκδήλωση 4,3 δισεκατομμύρια. Το 2010, η Νότιος Αφρική 3,6 δισ. Το 2014 η Βραζιλία 15 δισεκατομμύρια και το 2018 η Ρωσία 11,6 δισεκατομμύρια.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η βασιλική οικογένεια ασκεί σχεδόν ολοκληρωτικά τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, ενώ ελέγχει και τη δικαστική. Υπολογίζεται ότι σχεδόν 50.000 Καταριανοί ανήκουν στην ευρύτερη βασιλική οικογένεια. Τουλάχιστον χίλιοι από αυτούς κατέχουν όλες τις κομβικές θέσεις στο κράτος. Η πρώτη οικογένεια του Κατάρ, άλλωστε, διαθέτει μία τεράστια περιουσία, η οποία φημολογείται πως ξεπερνά τα 335 δισ. δολάρια.

Ο πλούτος της χώρας κατανέμεται ως εξής: Το 25% καταλήγει στον ίδιο τον εμίρη, 25% στους στενότερους συγγενείς του και ένα άλλο 25% στην ευρύτερη οικογένεια. Το υπόλοιπο 25% πηγαίνει στο Quatar Investment Authority, ένα κρατικό fund, το οποίο και λειτουργεί υπό τον απόλυτο έλεγχο του εμίρη.

Ο ρόλος της Σέικα

Αναβαθμισμένο ρόλο σε αυτό έχει και η Σέικα, μητέρα του σημερινού εμίρη και δεύτερη σύζυγος του πατέρα του. Ο οίκος Valentino, o οίκος Balmain και το πολυκατάστημα Harrods έχουν πλέον περάσει στα χέρια του Κατάρ, με την Σέικα να συμμετέχει στη διοίκησή τους. Εξάλλου, αυτή θεωρείται η κινητήριος δύναμη πίσω από τον θρόνο του Κατάρ. Οι φήμες θέλουν να άσκησε τεράστια πίεση στον εκλιπόντα σύζυγό της, ώστε να παραδώσει τον θρόνο στον μεγαλύτερο γιό της κι αυτός να γίνει ο νεότερος μονάρχης στον κόσμο.

Οι πόροι αυτού του καταριανού fund ξεπερνούν τα 460 δισ. ευρώ. Ας σημειωθεί ότι έχει επενδύσει μέσω αυτού πάνω από 335 δισ. δολάρια διεθνώς σε μεγάλες κυρίως δυτικές εταιρείες. Μεταξύ αυτών των επενδύσεων είναι το 17% των μετοχών της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen (αποτιμάται στα 11 δισ. ευρώ στις αρχές του 2022). Το μέλος της βασιλικής οικογένειας Αλ Θάνι και πρώην πρωθυπουργός της χώρας, ήταν που αγόρασε σημαντικό μερίδιο στη Deutsche Bank, όταν έγινε η αύξηση κεφαλαίου του γερμανικού χρηματοπιστωτικού κολοσσού το 2014.

Επίσης, το Κατάρ κατέχει στη Βρετανία το 6,3% των μετοχών της τράπεζας Barclays, σημαντικό ποσοστό της Credit Suisse, το 9% της αγγλοελβετικής βιομηχανίας Glencore, το 22% της δεύτερης μεγαλύτερης βρετανικής αλυσίδας σουπερμάρκετ Sainsbury, σημαντικό ποσοστό της Harrods Group, το 2,13% της πετρελαϊκής Royal Dutch Shell Plc, το 20% του αεροδρομίου Heathrow, το 20% της British Airways, ακίνητα στο συγκρότημα κτιρίων Canary Wharf στο Λονδίνο, τον πύργο της τράπεζας HSBC, το ξενοδοχείο Savoy, το Olympic Village. Στην Γαλλία, η Qatar Sports Investment έχει αγοράσει την ποδοσφαιρική ομάδα Paris Saint-Germain, στην Ιταλία τον οίκο Valentino, στη Ρωσία το 10% της πετρελαϊκής Rosneft και το 24,9% του αεροδρομίου της Αγίας Πετρούπολης.

Στην Κίνα πραγματοποιεί τις μισές εξαγωγές LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο), έχει ανακοινώσει επενδύσεις συνολικού ύψους 20 δισ. δολαρίων κατέχει το 12,99% της Αγροτικής Τράπεζας της Κίνας, εξαγόρασε το Asia Square Tower στη Σιγκαπούρη προς 2,5 δισ. δολάρια, ενώ έχει αποκτήσει συμμετοχή σε πολλά ακίνητα.

Τέλος, το Κατάρ αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ξένους επενδυτές στις ΗΠΑ, με το κρατικό επενδυτικό του ταμείο (QIA) να υλοποιεί μακροπρόθεσμα επενδυτικά πλάνα. Επί κυβέρνησης Μπάϊντεν έλαβε το σημαίνον καθεστώς του Major Non-NATO Ally. Οι δε σχέσεις του εμιράτου με τον Ντόναλντ Τραμπ έχουν περάσει σε άλλη “πίστα”, με το Κατάρ να δωρίζει στον Αμερικανό πρόεδρο ένα υπερπολυτελές Boeing 747-8 (αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων), που χρησιμοποιείται ως προσωρινό Air Force One. Μετά το ισραηλινό πλήγμα στην Ντόχα κατά της αντιπροσωπείας της Χαμάς, ο Τραμπ ανάγκασε το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη από το εμιράτο και με προεδρικό διάταγμα παρέχει εγγυήσεις στο Κατάρ τύπου του νατοϊκού “Άρθρου 5”.

Εγγυήσεις που αποδείχτηκαν κενό γράμμα στον πόλεμο του Ιράν, όπου το Κατάρ – παρά τις πάγιες-καλές του σχέσεις με την Τεχεράνη, την μεσολαβητική του προσπάθεια στην σύγκρουση, αλλά και το μεγαλύτερο υπεράκτιο κοίτασμα φυσικού αερίου που μοιράζονται στον κόσμο, το γνωστό South Pars – αποτελεί στόχο των ιρανικών αντιποίνων, λόγω της αμερικανικής βάσης. Ο υιός Θάνι αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πρόκληση στην νεότερη ιστορία του Εμιράτου, που δεν απειλεί μόνο την κληρονομιά του πατρός του, αλλά και ολόκληρη την περιοχή.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Γιαβουζγιλμάζ υποστήριξε ότι η προσφυγή για την ακύρωση της απόφασης του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, με την οποία επιδικάστηκε σε βάρος της Τουρκίας αποζημίωση 1 δισ. 471 εκατ. δολαρίων, δεν είχε αποτέλεσμα.

Παραθέτοντας ορισμένα έγγραφα, ανέφερε τα εξής: «Το AKP έχασε τη δίκη στο Παρίσι! Φτάσαμε στο αποτέλεσμα μιας δίκης που είχε αποκρυφθεί. Τεκμηριώσαμε ότι απορρίφθηκε η προσφυγή που είχε ασκήσει το AKP στο Εφετείο του Παρισιού με αίτημα την ακύρωση της απόφασης του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, το οποίο είχε επιδικάσει σε βάρος της Τουρκίας αποζημίωση ύψους 1 δισ. 471 εκατ. δολαρίων λόγω παρατυπιών στον αγωγό μεταφοράς αργού πετρελαίου Ιράκ-Τουρκίας. Πλέον άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την καταβολή της διαιτητικής αποζημίωσης ύψους 1 δισ. 471 εκατ. δολαρίων».

Πώς φτάσαμε στην αποζημίωση

Στις 13 Φεβρουαρίου 2023, το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι, κατά το διάστημα από τις 21 Μαΐου 2014 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2018, το AKP:

• Μετέφερε παράτυπα πετρέλαιο που ανήκε στο Ιράκ μέσω του αγωγού Ιράκ-Τουρκίας, χωρίς την άδεια της κυβέρνησης του Ιράκ.
• Προχώρησε στη φόρτωσή του στο λιμάνι του Τζεϊχάν.
• Πούλησε το πετρέλαιο σε τιμή χαμηλότερη από εκείνη που είχε καθορίσει το ιρακινό κράτος.

Για τους λόγους αυτούς αποφασίστηκε ότι η Τουρκία όφειλε να καταβάλει στο Ιράκ καθαρή αποζημίωση ύψους 1 δισ. 471 εκατ. δολαρίων. Ήμασταν οι πρώτοι που δημοσιοποιήσαμε την τελική διαιτητική απόφαση των 277 σελίδων μαζί με τα σχετικά έγγραφα, υποστήριξε ο Γιαβουζγιλμάζ.

Το AKP, από την πλευρά του, είχε ανακοινώσει ότι είχε προσφύγει στα δικαστήρια του Παρισιού, ζητώντας την ακύρωση της συγκεκριμένης διαιτητικής απόφασης. Ωστόσο, από την έρευνά μας διαπιστώσαμε ότι το AKP έχασε την “αγωγή ακύρωσης της απόφασης” που είχε ασκήσει ενώπιον του Εφετείου του Παρισιού κατά της διεθνούς διαιτητικής απόφασης. Το αποτέλεσμα είναι ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την καταβολή της αποζημίωσης ύψους 1 δισ. 471 εκατ. δολαρίων.

Παράλληλα, η αμερικανική διοίκηση στρέφεται κατά της Τεχεράνης, κάνοντας λόγο για «αδικαιολόγητη ιρανική επιθετικότητα, παρενοχλήσεις, απειλές και αυθαίρετες δηλώσεις».

«Τα Στενά του Ορμούζ είναι ανοιχτά για όλα τα πλοία που επιθυμούν να διέλθουν νόμιμα από τη διεθνή αυτή θαλάσσια οδό. Οι αμερικανικές δυνάμεις είναι ανεπτυγμένες και έτοιμες να διασφαλίσουν τη διατήρηση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, παρά την αδικαιολόγητη ιρανική επιθετικότητα, τις παρενοχλήσεις, τις απειλές και τις αυθαίρετες δηλώσεις. Το Ιράν δεν ελέγχει τα στενά. Η κυκλοφορία διεξάγεται κανονικά».

Κλείνει το Ορμούζ – Πλήγματα σε πλοία

Σε τεντωμένη σκοινί βρίσκεται η Μέση Ανατολή παρά το Μνημόνιο Κατανόησης που έχουν υπογράψει ΗΠΑ και Ιράν. Η Τεχεράνη έπληξε πλοίο με κυπριακή σημαία και ανακοίνωσε το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Οι ΗΠΑ απάντησαν με βομβαρδισμούς σε 140 στόχων. Η CENTCOM ανακοίνωσε ότι ένα μέλος του πληρώματος του πλοίου μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων M/V GFS Galaxy αγνοούνταν μετά το χτύπημα που δέχθηκε, ενώ διέσχιζε το Ορμούζ. Οι υπόλοιποι διασώθησαν. Η Ινδία ανακοίνωσε ότι ο αγνοούμενος είναι υπήκοος της. Λίγο μετά βρέθηκε νεκρός.

Μάλιστα, οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν σήμερα ότι έπληξαν και αδρανοποίησαν δεύτερο σκάφος στο Στενό του Ορμούζ και ότι στοχοποίησαν (μεταξύ άλλων) τη στρατηγική αμερικανική αεροπορική βάση στο Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ με βαλλιστικούς πυραύλους, καταστρέφοντας, σύμφωνα με τους ίδιους, το κέντρο του συντήρησης μαχητικών αεροσκαφών και εγκατάσταση διοίκησης και ελέγχου.

Ο ιδεολογικός στρατός του Ιράν ανακοίνωσε επίσης ότι οι αεροδιαστημικές δυνάμεις του διεξήγαγαν βαριά επίθεση σε πλατφόρμες υποστήριξης και ανεφοδιασμού αμερικανικού αεροπλανοφόρου στο λιμάνι Ντουκμ, στο Ομάν, κατά το τρίτο στάδιο της απάντησής του στην, όπως την αποκάλεσε, αμερικανική στρατιωτική “επίθεση”. Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) πρόσθεσε ότι η επιχείρηση είχε στόχο κέντρα επιμελητειακής υποστήριξης για αμερικανικά ναυτικά σκάφη.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανέφεραν ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά μέχρι νεωτέρας. Σύμφωνα με την ιρανική κρατική τηλεόραση, ύστερα από το επεισόδιο με το πλοίο αποφασίστηκε το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ μέχρι νεωτέρας και «έως ότου σταματήσει η αμερικανική παρέμβαση στην περιοχή». Υπογραμμίζεται επίσης ότι δεν θα επιτραπεί σε κανένα πλοίο να περάσει από τα Στενά του Ορμούζ και ότι εάν ο εχθρός χρησιμοποιήσει ως πρόσχημα το συμβάν για να εξαπολύσει νέες επιθέσεις εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τότε θα λάβει «σκληρή απάντηση».

Το χρονικό 

Το ιρανικό Ναυτικό αργά το Σάββατο ανέφερε ότι έριξε προειδοποιητικές βολές κατά πλοίου το οποίο φέρεται να είχε επιχειρήσει να διέλθει τα Στενά ακολουθώντας μη εγκεκριμένη διαδρομή. Κατά το Ιράν, το πλοίο είχε απεργοποιήσει τον μηχανισμό (transponder) που δείχνει συνέχεια τη θέση του. Το ημι-επίσημο πρακτορείο Fars μετέδωσε στη συνέχεια ότι το πλοίο χτυπήθηκε με πύραυλο κρουζ και ότι αγνόησε τις εκκλήσεις των ιρανικών Αρχών.

Οι ΗΠΑ απάντησαν με βομβαρδισμούς (τους τρίτους αυτή την εβδομάδα) που ξεκίνησαν στις 2:15 ώρα Ελλάδος (19:15 ώρα Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ) «αφού δυνάμεις του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης επιτέθηκαν κατάφωρα στο M/V GFS Galaxy, ένα πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων υπό κυπριακή σημαία που διέσχιζε το Στενό του Ορμούζ. Ένα μέλος του πληρώματος, πολίτης, αγνοείται, ενώ το πλοίο δεν είναι σε θέση να συνεχίσει το ταξίδι του λόγω πυρκαγιάς επί του σκάφους και σημαντικών ζημιών στο μηχανοστάσιο» (σημ. λίγο μετά ο αγνοούμενος βρέθηκε νεκρός).

Σε νεότερη ανακοίνωση γνωστοποιήθηκε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις «έπληξαν περίπου 140 ιρανικούς στρατιωτικούς στόχους με πυρομαχικά ακριβείας που εκτοξεύτηκαν από μαχητικά αεροσκάφη ξηράς και θάλασσας, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ναυτικά σκάφη. Οι στόχοι περιλάμβαναν ιρανικές θέσεις πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ναυτικές δυνατότητες, εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυρομαχικών, δίκτυα επικοινωνιών και τοποθεσίες παράκτιας επιτήρησης».

Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ δήλωσε σήμερα ότι «το Ιράν έκανε μια κακή επιλογή», ανοίγοντας πυρ εναντίον εμπορικού πλοίου στα Στενά του Ορμούζ, και ότι «τώρα πληρώνει» το τίμημα. Κάνοντας, μάλιστα, απολογισμό όσων συνέβησαν κατά τις τρεις αμερικανικές επιθέσεις την τελευταία εβδομάδα η CENTCOM ανακοίνωσε ότι «έπληξε περισσότερους από 300 στόχους κατόπιν εντολής του Αρχηγού του Στρατεύματος (σ.σ. ο Ντόναλντ Τραμπ) για να υποβαθμίσει την ικανότητα του Ιράν να επιτίθεται σε ναυτικούς και εμπορικά πλοία που διέρχονται ελεύθερα το στενό. Οι διελεύσεις εμπορικών πλοίων μέσω του ζωτικού διεθνούς θαλάσσιου διαδρόμου συνεχίζονται».

Κατά την ίδια ανακοίνωση, «από τις αρχές Μαΐου, οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν βοηθήσει στη διευκόλυνση της επιτυχούς διέλευσης περισσότερων από 800 εμπορικών πλοίων και 400 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου μέσω των Στενών του Ορμούζ».

Πύραυλοι κατά αραβικών κρατών

Μετά τους βομβαρδισμούς από τις ΗΠΑ, τα ξημερώματα της Κυριακής ακούστηκαν εκρήξεις στο Κουβέιτ, αλλά και το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως και την Ιορδανία. Οι Φρουροί της Επανάστασης ισχυρίστηκαν αρχικά ότι χτύπησαν στην Ιορδανία βάση από όπου οι ΗΠΑ ελέγχουν τα drone MQ-9.

Το υπουργείο Άμυνας των Εμιράτων ανακοίνωσε πως ενεργοποιήθηκε η αντιαεροπορική άμυνα για την αναχαίτιση πυραύλων και drones που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν. Εκρήξεις ακούστηκαν στην πρωτεύουσα του Κατάρ, όπου δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) είδε αναχαιτίσεις βλημάτων και οι κάτοικοι έλαβαν στα κινητά τηλέφωνά τους μήνυμα από τις αρχές προκειμένου να παραμείνουν στα σπίτια τους. Σειρήνες συναγερμού ήχησαν στο Μπαχρέιν, όπου το υπουργείο Εσωτερικών κάλεσε τους πολίτες να παραμείνουν ψύχραιμοι και να αναζητήσουν ασφαλή καταφύγια.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ιορδανίας ανακοίνωσαν σήμερα ότι τρεις ιρανικοί πύραυλοι έπεσαν στο έδαφος του βασιλείου το ξημέρωμα, χωρίς να προκληθούν θύματα, εν μέσω της επανάληψης των εχθροπραξιών ανάμεσα στο Ιράν και τις ΗΠΑ. “Τρεις πύραυλοι που ρίφθηκαν από το ιρανικό έδαφος έπεσαν το ξημέρωμα σε σημεία του βασιλείου, χωρίς να προκληθούν θύματα. Οι ζημιές περιορίζονται σε μικρές υλικές ζημιές”, ανέφερε στρατιωτική πηγή την οποία επικαλέστηκαν οι ένοπλες δυνάμεις στην ανακοίνωσή τους.

Η “λίστα θανάτου” του Ιράν

Ενδεικτικό της κλιμάκωσης είναι ότι η ιρανική εφημερίδα «Hamshari», η οποία ανήκει στον Δήμο της Τεχεράνης, δημοσίευσε λίστα θανάτου με ονόματα κορυφαίων δυτικών ηγετών, παρουσιάζοντάς τους ως υπεύθυνους για την δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ.

Συγκεκριμένα, ανάμεσα στα πρόσωπα που εμφανίζονται στη δημοσίευση, βρίσκονται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, και ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς. Στην εικόνα που δημοσίευσε η «Hamshari» από το Ιράν, η Τζόρτζια Μελόνι απεικονίζεται να φορά πορτοκαλί στολή κρατουμένου, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φαίνονται με στόχο ζωγραφισμένο στο μέτωπό τους.

Η δημοσίευση έγινε λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση γραπτού μηνύματος του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου και διαδόχου του ανώτατου ηγέτη, ο οποίος έκανε λόγο για «αναπόφευκτη εκδίκηση» απέναντι σε όσους θεωρεί υπεύθυνους για τη δολοφονία του πατέρα του. Εκτός από τους Ντόναλντ Τραμπ, Τζόρτζια Μελόνι, Εμανουέλ Μακρόν, Κιρ Στάρμερ και Φρίντριχ Μερτς, στη δημοσίευση εμφανίζονται ακόμη ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ο διοικητής της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM), Μάικλ Κούπερ, ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, καθώς και οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, Ίσραελ Κατς, Γκίντεον Σάαρ και Εγιάλ Ζαμίρ.

Πάντως, η εν λόγω δημοσίευση εντάσσεται στο κλίμα έντονης αντιπαράθεσης που επικρατεί μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ κατά τη διάρκεια των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων στο Ιράν, τις επανειλημμένες δηλώσεις περί εκδίκησης από την πλευρά της Τεχεράνης και τις αναφορές Τραμπ ότι 1.000 πύραυλοι θα πλήξουν το Ιράν, αν τυχόν τον δολοφονήσει!

Η μέχρι τώρα θεωρούμενη πλειοψηφία έχει μείνει ακέφαλη μετά την παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου, ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών (βουλευτές και στελέχη) είναι με το ένα πόδι στην έξοδο από το κόμμα, προκειμένου να ενταχθούν άμεσα, ή σε δεύτερο χρόνο στην ΕΛΑΣ. Ήταν εμφανής η απροθυμία των στελεχών που υποστηρίζουν την άνευ όρων συμπόρευση με την ΕΛΑΣ να συμμετέχουν και να δώσουν μία εσωκομματική μάχη, ενώ είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν. Πέραν των άλλων υπάρχει και ένα ζήτημα πολιτικής ηθικής.

Κάπως έτσι συμπληρώθηκε η απαιτούμενη απαρτία των 140 στελεχών προκειμένου να συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή, την οποία είχε ζητήσει το 1/4 των μελών. Σημειώνεται ότι η αναπληρώτρια γραμματέας Αναστασία Σαπουνά αφέθηκε μόνη της να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Προσπάθησε να αποτρέψει την συνεδρίαση της Κ.Ε. – ενδεικτικό του κλίματος που επικράτησε είναι ότι το Σάββατο ήταν κλειδωμένα τα γραφεία της Κουμουνδούρου, προφανώς για να μην “μπουκάρουν” οι διαφωνούντες και κάνουν “κατάληψη”.

Η θέση “να αυτοδιαλυθούμε για να πάμε σπίτια μας και να περιμένουν την κλήση από τον Τσίπρα”, ενώ είναι πλειοψηφική, δεν είναι υποστηρίξιμη. Για αυτό άλλωστε όλο το προηγούμενο διάστημα, από τις 6 Ιουνίου και μετά, ο Φάμελλος έμεινε μόνος του να προβάλλει την απόφαση της αυτοδιάλυσης και να δέχεται τα πυρά από τους Πολάκη, Παππά, Δούρου. Μέλη της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής που συμφωνούν με αυτή την προοπτική άρχισαν να παραιτούνται και οι βουλευτές να παραδίδουν τις έδρες τους – Γιώργος Καραμέρος και Κατερίνα Νοτοπούλου – ενώ καμιά δεκαριά ακόμη είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν. Σάββατο μόνο έξι βουλευτές έδωσαν το παρόν.

Κεντρική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ: Η επόμενη μέρα

Την ομόφωνη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής των 140 συμμετεχόντων ανέγνωσε ο Νίκος Παππάς. Συμπυκνωμένα η Κ.Ε. αποφάσισε ότι η πολιτική στήριξη άλλου κόμματος (της ΕΛΑΣ) έχει καταστεί κενή περιεχομένου, μετά και τις δηλώσεις του προέδρου και στελεχών της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης που αποκλείουν την συνεργασία. Αποφασίσθηκε η επιτάχυνση των διαδικασιών στην κατεύθυνση των εκλογικών συμμαχιών (χωρίς να προσδιορίζονται οι εν δυνάμει σύμμαχοι), ενώ καλείται η Πολιτική Γραμματεία να χαράξει οδικό χάρτη προς τις εκλογές.

Τέλος, η Κεντρική Επιτροπή έκρινε ως πολιτικά αναγκαία την ανάκληση διαγραφής του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Την ικανοποίηση του εξέφρασε ο Πολάκης, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι υποψήφιος πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, εφόσον βέβαια αρθούν τα εμπόδια για την επιστροφή του, κάτι που προϋποθέτει μία ερμηνεία του κανονισμού της Βουλής και την έγκριση του Νικήτα Κακλαμάνη.

Το παιχνίδι βέβαια έχει και άλλο ημίχρονο καθώς την Δευτέρα συγκαλείται η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το επόμενο Σαββατοκύριακο θα συνεδριάσει εκ νέου η Κεντρική Επιτροπή, προκειμένου να αποφασίσει τα επόμενα βήματα για την προετοιμασία του κόμματος για τις εκλογές. Πιθανότατα θα εκλέξει την προσωρινή ηγεσία. Ένα ερώτημα είναι εάν η εν αποδρομή θεωρούμενη πλειοψηφία θα μείνει για να δώσει την μάχη της ανατροπής της απόφασης πριν αποχωρήσει οριστικά από το κόμμα. Θα είναι όμως ωσάν – ενώ είναι θέμα χρόνου η προσχώρησή τους σε άλλο κόμμα – να δίνουν την μάχη προκειμένου να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι τώρα ο Τσίπρας έμεινε εκτός κάδρου ακριβώς για να μην έχει πολιτικό κόστος από τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Εάν το κόμμα περάσει στην τρόικα Πολάκη-Παππά-Δούρου είναι ανοικτό ποιος θα είναι ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, παρότι το πιθανότερο είναι να κερδίσει ο Πολάκης και ποιοι θα τον πλαισιώνουν σαν κομματική ηγεσία.

Εκ των πραγμάτων ένας υπό νέα ηγεσία ΣΥΡΙΖΑ που θα διεκδικεί την κοινοβουλευτική του επιβίωση θα κινηθεί ανταγωνιστικά με την ΕΛΑΣ, ειδικά εάν πρόεδρος γίνει τελικά ο Πολάκης. Το τι ποσοστό θα αποσπάσει είναι ζητούμενο…

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί ο Πούτιν απέφευγε όχι μόνο την κλιμάκωση, αλλά και δραστικές απαντήσεις, όποτε το Κίεβο κλιμακώνει. Η απάντηση είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως αποκλειστικά στρατιωτική αναμέτρηση. Για το Κρεμλίνο, η Ουκρανία αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης γεωπολιτικής σύγκρουσης με τη Δύση, η οποία αφορά τη θέση της Ρωσίας στο αναδυόμενο διεθνές σύστημα. Συγκεκριμένα, ο Πούτιν θεώρησε ότι η εκλογή Τραμπ συνιστούσε ευκαιρία, λόγω του γεγονότος ότι έχει ταχθεί κατά της παγκοσμιοποίησης και είχε επιδείξει διάθεση συνεννόησης με τη Μόσχα.

Η συνάντηση στο Άνκορατζ (Αύγουστος 2025) φάνηκε να επιβεβαιώνει αυτή τη θεώρηση. Για την ακρίβεια, το Κρεμλίνο θεώρησε ότι από κοινού ΗΠΑ και Ρωσία θα μπορούσαν να διαμορφώσουν το νέο διεθνές σύστημα, γεγονός που θα συνιστούσε εγγύηση για την εθνική ασφάλεια της “Αρκούδας” και θα αναβάθμιζε τον ρόλο της. Στο πλαίσιο αυτό, στην Αλάσκα ο Πούτιν έκανε πίσω από τους όρους που είχε θέσει τον Ιούνιο 2024 για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Ενώ είχε θέσει ως όρο τη μετατροπή της Ουκρανίας σε κράτος-μαξιλάρι (αποναζιστικοποίηση και μερική αποστρατιωτικοποίηση), στο Άνκορατζ περιόρισε τις απαιτήσεις του απλώς στην παράδοση του τμήματος του Ντονμπάς που βρισκόταν υπό ουκρανικό έλεγχο.

Είχε φύγει, μάλιστα, από τη συνάντηση κορυφής, θεωρώντας ότι είχε συνάψει μέχρι συμφωνία με τον Τραμπ. Η αλήθεια είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος στη συνέχεια πίεσε τον Ζελένσκι να αποδεχθεί αυτόν τον συμβιβασμό, αλλά ο Ουκρανός πρόεδρος –λόγω και της παρέμβασης των Ευρωπαίων– τον απέρριψε. Για τον Λευκό Οίκο η παραχώρηση κάποιων ουκρανικών εδαφών ήταν ασήμαντο τίμημα. Το σημαντικό ήταν να σταματήσει ο πόλεμος και κατ’ αυτόν τον τρόπο να αποτραπεί μία καθαρή ρωσική στρατιωτική νίκη, που θα ανέβαζε εντυπωσιακά τις μετοχές της Μόσχας διεθνώς.

Το “πνεύμα του Άνκορατζ”

Ο Πούτιν, όχι μόνο “αγόρασε” το “πνεύμα του Άνκορατζ”, αλλά και μέχρι τώρα κάνει ό,τι μπορεί για να το κρατήσει ζωντανό, παρότι ο Λευκός Οίκος από ένα σημείο και πέρα, σιωπηλά το εγκατέλειψε. Πριν λίγες ημέρες, μάλιστα, ο Ρούμπιο το ενταφίασε, δηλώνοντας ότι στο Άνκορατζ δεν υπήρξε συμφωνία, αλλά απλώς μία πρόταση! Και για να μην αφεθεί περιθώριο παρερμηνείας, στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του G7 στη Γαλλία, ο Τραμπ μετατοπίστηκε σαφώς υπέρ της Ουκρανίας και κατά της Ρωσίας. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, μάλιστα, ο Τραμπ υποσχέθηκε στον Ζέλένσκι ότι θα δοθεί άδεια στην Ουκρανία να κατασκευάζει πυραύλους αεράμυνας Patriot.

Η εξέλιξη αυτή δικαίωσε τον Λαβρόφ και ευρύτερα τη μερίδα της ρωσικής ηγετικής ομάδας, η οποία εδώ και πολλούς μήνες υποστήριζε ότι το “πνεύμα του Άνκορατζ”, ακόμα κι αν υπήρξε στην αρχή, έχει εξατμισθεί. Ως εκ τούτου, άρχισε να ασκεί πιέσεις στον Πούτιν να προσαρμόσει τη ρωσική πολιτική και πιο συγκεκριμένα να υιοθετήσει πολύ πιο δραστικά στρατιωτικά μέτρα στην Ουκρανία, ειδικά μετά την έναρξη των ουκρανικών επιθέσεων σε ρωσικά διυλιστήρια.

Ο Πούτιν, όμως, δεν ήθελε να κλιμακώσει, θεωρώντας πως –εκτός των άλλων– αυτό μπορεί να έδινε τη χαριστική βολή στο “πνεύμα του Άνκορατζ”. Θεωρούσε πως μία ταχύτερη στρατιωτική νίκη στην Ουκρανία ήταν λιγότερο σημαντική από την αμερικανορωσική προσέγγιση και την εξ αυτού διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ασφάλειας που θα αναγνώριζε τη Ρωσία ως ισότιμη μεγάλη δύναμη και στα μάτια των ΗΠΑ. Στο Κρεμλίνο αρκετοί ακόμα θεωρούν πως ο Τραμπ θέλει, αλλά συναντάει εμπόδια από το “βαθύ κράτος” και ως εκ τούτου πρέπει να τον διευκολύνουν!

Ο εγκλωβισμός του Πούτιν στο “πνεύμα του Άνκορατζ” εξηγεί και το γεγονός ότι παρά τις εντεινόμενες ουκρανικές επιθέσεις στη ρωσική επικράτεια, η Μόσχα απέφευγε να πλήξει με Ορέσνικ κέντρα διοίκησης και να καταστρέψει κρίσιμες για τον ουκρανικό εφοδιασμό υποδομές (γέφυρες, αποθήκες και πρατήρια καυσίμων, σιδηροδρόμους κλπ). Βασικός λόγος ήταν ο φόβος του Κρεμλίνου ότι επειδή στα ουκρανικά κέντρα διοίκησης βρίσκονται Αμερικανοί και Ευρωπαίοι στρατιωτικοί σύμβουλοι, ένα θανατηφόρο πλήγμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.

Ένας πρόσθετος λόγος της διστακτικότητας του Πούτιν να καταστρέψει κρίσιμες ουκρανικές στρατιωτικές υποδομές (με καθυστέρηση προχωράει τώρα σε κάποιες τέτοιες ενέργειες) που βρίσκονται σε αστικό ιστό είναι για να διατηρήσει τη συμπάθεια του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου προς τη Ρωσία. Ένας αποτελεσματικός βομβαρδισμός, που αναπόφευκτα θα προκαλούσε απώλειες αμάχων, εκ των πραγμάτων θα υπονόμευε αυτό το διπλωματικό κεφάλαιο.

Πιέσεις για κλιμάκωση

Σε αντίθεση με όσους στη Μόσχα επιδιώκουν την κλιμάκωση με σκοπό να τελειώσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία με μία καθαρή ρωσική στρατιωτική νίκη και τη συνθηκολόγηση του Κιέβου, ο Πούτιν θα προτιμούσε ο πόλεμος να τελειώσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά σε μεγάλο βαθμό με βάση τους ρωσικούς όρους. Αυτό, όμως, που φαίνεται να μην συνειδητοποιεί επαρκώς είναι ότι οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν να παρατείνουν όσο γίνεται περισσότερο τον πόλεμο. Αδιαφορούν για το τεράστιο κόστος που πληρώνει η Ουκρανία. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μεγιστοποιήσουν την εντεινόμενη φθορά της Ρωσίας. Με άλλα λόγια, γι’ αυτούς η Ουκρανία είναι το εργαλείο για να επιφέρουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία, ή τουλάχιστον να την αποδυναμώσουν όσο γίνεται περισσότερο. Πόλεμος, λοιπόν, μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό!

Ο Τραμπ είχε άλλη οπτική, αλλά δεν μπόρεσε να πιέσει αποτελεσματικά ούτε τον Ζελένσκι, ούτε τους Ευρωπαίους. Τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, δείχνει να απολαμβάνει τη δύσκολη θέση, στην οποία έχει περιέλθει η Ρωσία λόγω των ουκρανικών επιθέσεων. Δήλωσε, άλλωστε, πως η συνεχής αιμορραγία της Ρωσίας θα υποχρεώσει τον Πούτιν να διαπραγματευθεί πιο κοντά στους δυτικούς όρους με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για το κύρος της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ ενισχύουν το Κίεβο. Θεωρούν ότι ακόμα κι αν οι ουκρανικές επιθέσεις δεν υποχρεώσουν τον Πούτιν να ζητήσει κατάπαυση του πυρός, σίγουρα αποδυναμώνουν τη διαπραγματευτική θέση του.

Η ιστορία, ωστόσο, δείχνει πως το Κρεμλίνο ναι μεν αυτοσυγκρατείται, αλλά δεν υποκύπτει, όταν δέχεται πίεση. Μάλλον θα εγκαταλείψει τον μετρημένο τρόπο που διεξάγει τον πόλεμο, καταφεύγοντας σε πιο δραστικά μέτρα. Προς το παρόν, ο Πούτιν δίνει έμφαση στο γεγονός ότι στο έδαφος ο ρωσικός στρατός αργά, αλλά σταθερά προελαύνει, θέτοντας υπό τον έλεγχό του ολοένα και περισσότερες ουκρανικές περιοχές. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι προφανές ότι η Ρωσία δεν μπορεί να ανέχεται για πολύ ακόμα τα ουκρανικά πλήγματα στο εσωτερικό της, τα οποία τους τελευταίους μήνες κλιμακώθηκαν.

Εκτός από εντυπωσιακές εικόνες που αξιοποιήθηκαν από τα δυτικά συστημικά Μίντια, οι ουκρανικές επιθέσεις επιφέρουν μεγάλο οικονομικό-κοινωνικό κόστος Η έλλειψη καυσίμων μιλάει από μόνη της για να περιοριστώ σ’ αυτό. Όσο, όμως, η Ρωσία δεν αντιδρά με ό,τι μέσο διαθέτει και η κατάσταση αυτή παρατείνεται, τόσο διαβρώνεται η διεθνής θέση της. Είναι ενδεικτικό ότι χάνει συνεχώς ερείσματα και στη γειτονιά της (Αρμενία, στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν με Κίεβο κλπ).

Αναμφίβολα, οι εναέριες ουκρανικές επιθέσεις έχουν και πολιτικό κόστος, το οποίο ασκεί πίεση στον Πούτιν. Η πίεση, όμως, που του ασκείται και από την κοινωνία και από την άρχουσα ελίτ είναι κυρίως για να κλιμακώσει τη στρατιωτική πίεση στο Κίεβο με σκοπό να τελειώσει τον πόλεμο με τους ρωσικούς όρους, παρά να διαπραγματευθεί την ειρήνευση με τον Ζελένσκι από σχετικά μειονεκτική θέση. Με άλλα λόγια, η κύρια πίεση είναι προς την κατεύθυνση μίας ποιοτικής κλιμάκωσης.

Η πίεση, λοιπόν, που ασκείται στον Πούτιν κι από μεγάλη μερίδα της ηγετικής ομάδας κι από τη ρωσική κοινωνία, έχει ήδη φέρει τα πρώτα αποτελέσματα. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, για πρώτη φορά δήλωσε ότι η ειδική στρατιωτική επιχείρηση έχει –λόγω της εμπλοκής των δυτικών– μεταλλαγεί σε πόλεμο. Η αλλαγή ορολογίας δεν είναι άνευ σημασίας. Αντιθέτως, μάλλον σηματοδοτεί μία κλιμάκωση. Ήδη, η Ρωσία μετατοπίζει το κέντρο βάρους της πολεμικής της προσπάθειας, χωρίς να είναι σαφές ακόμα μέχρι που θα φθάσει.

Γι’ αυτό το ζήτημα, όμως, στο επόμενο άρθρο.