Ο πρωθυπουργός ‘Αλμπιν Κούρτι επισήμανε κατά την συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ότι «με αυτήν την απόφαση, το Κόσοβο συνεισφέρει στην προστασία της διεθνούς ασφάλειας, των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο Κούρτι αποκάλεσε το IRGC «στρατιωτική δομή που χρησιμοποιεί την τρομοκρατία και την οργανωμένη βία ως μέσο εξωτερικής πολιτικής, συμβάλλοντας στην περιφερειακή και παγκόσμια αποσταθεροποίηση».

Ο ίδιος τόνισε ότι «η κυβέρνησή του παραμένει ευθυγραμμισμένη με την πολιτική των στρατηγικών συμμάχων του Κοσόβου, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, στην καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας».

Σημειώνεται ότι το Ιράν δεν αναγνωρίζει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος και δεν έχει επίσημες διπλωματικές σχέσεις μαζί του.

Αντίθετα το Βελιγράδι συντηρεί τις διπλωματικές επαφές με την Τεχεράνη. Στις 6 Απριλίου ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς δέχτηκε τον πρέσβη του Ιράν Μοχάμεντ Σαντέκ Φαζλί με τον οποίο συνομίλησαν για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Ο πρόεδρος Βούτσιτς δήλωσε ότι «η Σερβία υποστηρίζει μια ειρηνική λύση, με σεβασμό στον καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, την εδαφική ακεραιότητα και το απαραβίαστο των συνόρων όλων των κρατών».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η συμμετοχή στις εκλογές, που ξεπέρασε το 51%, το υψηλότερο ποσοστό από το 2021, σύμφωνα με το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Market Links. «Πρόκειται για τη νίκη της ελπίδας επί της δυσπιστίας, νίκη της ελευθερίας επί του φόβου και εν τέλει, αν θέλετε, τη νίκη της ηθικής» δήλωσε ο Ράντεφ στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Ο φιλορώσος Ράντεφ θεωρείται ευρωσκεπτικιστής, ο οποίος έχει εναντιωθεί στην παροχή στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, με τη «γραμμή» ότι δεν θέλει να παρασύρει τη χώρα του στη σύρραξη. Υπενθυμίζεται ότι, ο ίδιος παραιτήθηκε από την προεδρία τον Ιανουάριο προκειμένου να διεκδικήσει το αξίωμα του πρωθυπουργού. Η προηγούμενη κυβέρνηση κατέρρευσε τον Δεκέμβριο εν μέσω μαζικών κινητοποιήσεων.

«Η Βουλγαρία θα προσπαθήσει να συνεχίσει την ευρωπαϊκή της πορεία, αλλά πιστέψτε με, μια ισχυρή Βουλγαρία και μια ισχυρή Ευρώπη χρειάζονται κριτική σκέψη και ρεαλισμό» είπε ο Ράντεφ. «Η Ευρώπη έχει πέσει θύμα της ίδιας της της φιλοδοξίας να είναι ηθικός ηγέτης σε έναν κόσμο που διέπεται από νέους κανόνες» ανέφερε.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ συνεχάρη τον Ράντεφ, σχολιάζοντας όμως ότι: «Το να κερδίσεις τις εκλογές είναι ένα πράγμα, το να κυβερνάς ένα άλλο».

Ποιος είναι ο Ράντεφ

Ευρωσκεπτικιστής, πρώην πιλότος μαχητικών αεροσκαφών και αντίθετος στην παροχή υποστήριξης προς την Ουκρανία στον πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας, ο Ράντεφ διετέλεσε πρόεδρος της Βουλγαρίας από το 2017 ως το 2026, μια κυρίως τιμητική θέση. Παραιτήθηκε τον Ιανουάριο για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία μετά την παραίτηση της κυβέρνησης τον Δεκέμβριο έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις.

Εκμεταλλεύθηκε το κύμα αγανάκτησης που επικρατεί στη Βουλγαρία, μια χώρα 6,5 εκατ. κατοίκων, έπειτα από χρόνια πολιτικής αστάθειας, με τους πολίτες να είναι εξοργισμένοι από τη διαφθορά και τα παραδοσιακά κόμματα που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στην πολιτική σκηνή.

Η συμμετοχή, η υψηλότερη από το 2021, σύμφωνα με το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Market Links, καταδεικνύει ότι ο Ράντεφ ενσαρκώνει για ένα κομμάτι των Βούλγαρων μια ευκαιρία συσπείρωσης. Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν εξάλλου, ότι κάποιοι ψηφοφόροι που προηγουμένως είχαν ψηφίσει φιλοδυτικά κόμματα προτίμησαν εκείνον σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση.

«Η Βουλγαρία θα προσπαθήσει να συνεχίσει την ευρωπαϊκή της πορεία, αλλά πιστέψτε με, μια ισχυρή Βουλγαρία και μια ισχυρή Ευρώπη χρειάζονται κριτική σκέψη και ρεαλισμό», είπε ο Ράντεφ. «Η Ευρώπη έχει πέσει θύμα της ίδιας της της φιλοδοξίας να είναι ηθικός ηγέτης σε έναν κόσμο που διέπεται από νέους κανόνες», εκτίμησε.

Πριν τις εκλογές είχε δηλώσει ότι συμμερίζεται την άποψη της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας σχετικά με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, λέγοντας ότι «δεν έβλεπε το όφελος» που θα είχε αυτό «για τη φτωχή χώρα μου». Η προεκλογική εκστρατεία του Ράντεφ θύμισε σε πολλούς τον απερχόμενο πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βικτόρ Όρμπαν, ένθερμο υποστηρικτή της Μόσχας ακόμη και μετά την εισβολή της στην Ουκρανία.

Ωστόσο, ο Ράντεφ δεν έχει δώσει σαφείς διευκρινίσεις για την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει και δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν και κατά πόσο θα αλλάξει την εξωτερική πολιτική της Βουλγαρίας, χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, η οποία εντάχθηκε στην ευρωζώνη τον Ιανουάριο- μια κίνηση την οποία έχει επικρίνει.

Μαζικές διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς προκάλεσαν την πτώση της κυβέρνησης Μπορίσοφ, που βρισκόταν στην εξουσία επί σχεδόν 10 χρόνια, και στη συνέχεια τον διαδέχθηκε μια σειρά βραχύβιων, αδύναμων κυβερνητικών συνασπισμών. Τον Δεκέμβριο, η κυβέρνηση της Βουλγαρίας αναγκάστηκε να παραιτηθεί έπειτα από μαζικές κινητοποιήσεις κατά της διαφθοράς και λόγω του προϋπολογισμού που περιελάμβανε πρόταση για υψηλότερους φόρους.

Στη συνέχεια ο κ. Μαρινάκης αναφέρθηκε στην υπογραφή σύμβασης μεταξύ της κοινοπραξίας ExxonMobil – Energean – HELLENiQ Energy και της εταιρείας Stena Drilling για την έναρξη της γεώτρησης στο Βορειοδυτικό Ιόνιο.

«Το γεωτρύπανο αναμένεται να ξεκινήσει τις εργασίες τον Φεβρουάριο του 2027. Αυτό σημαίνει ότι, για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 50 χρόνια, θα πραγματοποιηθεί ερευνητική υπεράκτια γεώτρηση στη χώρα μας» τόνισε ο κ. Μαρινάκης.

Ακολούθως είπε ότι σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση θέσαμε, έως τις 4 Μαΐου, έχει τεθεί το σχέδιο νόμου που αφορά στην «Αδειοδότηση παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης περιφερειακής εμβέλειας».

«Πρόκειται για το τρίτο κατά σειρά νομοσχέδιο που εισάγουμε, μέσα σε λίγους μήνες, για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης», τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Ο κ. Μαρινάκης είπε στη συνέχεια ότι από την ένταξη 13 επιχειρηματικών σχεδίων, συνολικού προϋπολογισμού 320 εκατ. ευρώ, στο καθεστώς των «Μεγάλων Επενδύσεων» του νέου Αναπτυξιακού Νόμου δημιουργούνται 700 νέες θέσεις απασχόλησης.

Οι επενδύσεις αυτές αφορούν τους τομείς των Data Centers, logistics, αγροδιατροφής, χαρτοβιομηχανίας, αλουμινίου, υφασμάτων, υπηρεσιών τεχνολογιών, τσιμεντοβιομηχανίας και της ενέργειας.

Περισσότερα από τα μισά κονδύλια κατευθύνονται στη Βόρεια Ελλάδα (Μακεδονία και Θράκη), ενώ ακολουθούν η Στερεά Ελλάδα και η Ήπειρος, πρόσθεσε.

Αναφερόμενος στα έργα κατασκευής του Flyover στη Θεσσαλονίκη, ο υφυπουργός τόνισε ότι βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, με τον ρυθμό υλοποίησης να χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα ταχύς.

Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Μάιο του 2027, ενώ σε φάση πλήρους υλοποίησης βρίσκεται η κατασκευή 17 υπερσύγχρονων σχολικών μονάδων σε Θεσσαλονίκη και Κατερίνη, μέσω του προγράμματος ΣΔΙΤ της εταιρείας «Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.».

Όπως είπε ο κ. Μαρινάκης στις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης, σήμερα, κυκλοφορούν 510 λεωφορεία, καλύπτοντας περίπου το 80% του στόλου, έναντι 41% το 2019. Παράλληλα, έχει σημειωθεί σημαντική ανανέωση, με τον μέσο όρο ηλικίας των οχημάτων να μειώνεται στα 7,8 έτη από 14,5 έτη το 2019, με την άφιξη 100 νέων ηλεκτρικών λεωφορείων στα τέλη Απριλίου, ενώ τον Ιούλιο αναμένεται η παραλαβή των πρώτων 50 ηλεκτρικών αρθρωτών λεωφορείων για τον ΟΑΣΘ.

Αναφορικά με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είπε ότι εκτελείται η επέκταση του προβλήτα 6, στο πλαίσιο της ευρύτερης αναβάθμισης των δυνατοτήτων του από πλευράς logistics.

Χάρη στις παρεμβάσεις, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα μπορεί να εξυπηρετήσει περισσότερα εμπορικά πλοία, ακόμα και της μεγαλύτερης κατηγορίας με χωρητικότητα άνω των 20.000 εμπορευματοκιβωτίων, αναβαθμίζοντας τον ρόλο της Δυτικής Μακεδονίας ως διαμετακομιστικού κόμβου για τη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Τα έργα υπολογίζεται πως θα δημιουργήσουν περίπου 4.000 θέσεις εργασίας κατά την κατασκευαστική περίοδο.

Τέλος ο κ. Μαρινάκης είπε ότι ο πρωθυπουργός σήμερα στις 16:30 θα προεδρεύσει σε σύσκεψη με αντικείμενο τα μέτρα αντιμετώπισης της λειψυδρίας, στην έδρα της Περιφέρειας Κρήτης.

Στη συνέχεια θα συμμετάσχει σε συζήτηση στο πλαίσιο του 4ου προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, με θέμα: «Ελλάδα προορισμός για όλους – Μεγάλα έργα και υποδομές».

«Την ίδια στιγμή που λένε ότι προτεραιοποιούν τη διπλωματία και δηλώνουν έτοιμες να διαπραγματευθούν, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθετούν συμπεριφορές που δεν μαρτυρούν σε τίποτα δέσμευση σε διπλωματική διαδικασία», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου, ο Εσμαΐλ Μπαγαεΐ, κατά την εβδομαδιαία συνέντευξη Τύπου.

Πρόσθεσε πως η κατάληψη ενός ιρανικού φορτηγού πλοίου, ο ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών και οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο συνιστούν «πρόδηλες παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός».

Στο πλαίσιο αυτό, πρόσθεσε ο εκπρόσωπος, η Τεχεράνη δεν έχει λάβει ακόμη απόφαση σχετικά με ενδεχόμενη συμμετοχή της σε νέες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον, που προβλέπεται να διεξαχθούν στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν, ενώ η εκεχειρία λήγει σε δύο ημέρες.

«Προς το παρόν, αυτή τη στιγμή που σας μιλάω, δεν έχουμε σχέδιο για τον επόμενο κύκλο των διαπραγματεύσεων και καμία απόφαση δεν έχει ληφθεί για το θέμα αυτό», είπε.

Μεταξύ των κυριότερων σημείων διαφωνίας είναι τα αποθέματα ουρανίου του Ιράν εμπλουτισμένου σε υψηλό βαθμό καθώς και τα στρατηγικά στενά του Ορμούζ, που έχει κλείσει ουσιαστικά η Τεχεράνη από την έναρξη της σύγκρουσης.

«Όσον αφορά τα περί μεταφοράς εμπλουτισμένου ουρανού, ούτε κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων ούτε προηγουμένως, έχει αναφερθεί μία τέτοια επιλογή», είπε ο Μπαγαεΐ. «Ποτέ δεν εξετάστηκε από την πλευρά μας».

Το Ιράν διέψευσε την περασμένη εβδομάδα ότι αποδέχθηκε μεταφορά αυτού του πυρηνικού υλικού, αντίθετα απ΄ό,τι είχε πει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα υπέστη σημαντικές ζημιές στον πόλεμο των 12 ημερών του Ιουνίου του 2025 και κατά την εκστρατεία σφοδρών αμερικανοϊσραηλινών βομβαρδισμών των τελευταίων εβδομάδων.

Όμως η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαθέτει σημαντική ποσότητα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου 60%, επίπεδο που είναι κοντά στο όριο του 90% που απαιτείται για την κατασκευή ατομικού όπλου, χωρίς να υπολογίζεται το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου 20%, ένα κρίσιμο όριο που επιτρέπει την ταχεία άνοδο στο 60% και στη συνέχεια στο 90%.

Η Ισλαμική Δημοκρατία, την οποία οι Δυτικοί υποψιάζονται ότι θέλει να αποκτήσει ατομικό όπλο, απορρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς και υπεραμύνεται του δικαιώματός της στην πυρηνική ενέργεια για μη στρατιωτική χρήση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πέρα από τη μνήμη, οι παπαρούνες μπορούν επίσης να συμβολίσουν τον ύπνο, την ανάρρωση, ακόμη και την ομορφιά, ανάλογα με το χρώμα τους. Τα ντελικάτα πέταλά τους και τα έντονα χρώματά τους τα καθιστούν σημαντικές προσθήκες σε κήπους και ανθοδέσμες.

Η συμβολική σημασία των παπαρουνών χρονολογείται από την αρχαιότητα. Στην Ελλάδα και τη Ρώμη, συνδέονταν με τον ύπνο και τον θάνατο λόγω των ηρεμιστικών τους ιδιοτήτων. Οι παπαρούνες χρησιμοποιούνταν συχνά σε τελετουργίες ως προσφορές στους θεούς, αντιπροσωπεύοντας την ανάπαυση και τη μετά θάνατον ζωή.

Στην Περσία, αυτά τα λουλούδια εμφανίζονταν στην ποίηση και την τέχνη, συμβολίζοντας τη βαθιά αγάπη και τη θυσία. Σε όλους αυτούς τους πολιτισμούς, οι παπαρούνες έφεραν συναισθηματικό βάρος, αντανακλώντας θέματα ομορφιάς, παροδικότητας και συναισθηματικού βάθους.

Παπαρούνες και Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι κόκκινες παπαρούνες άρχισαν να φυτρώνουν στα σημαδεμένα από τις μάχες χωράφια της Ευρώπης. Η ξαφνική εμφάνισή τους εν μέσω της καταστροφής άφησε μια ισχυρή εντύπωση.

Το ποίημα “Στα Πεδία της Φλάνδρας” του John McCrae βοήθησε να μετατραπεί το λουλούδι σε έναν διαρκή φόρο τιμής στους πεσόντες στρατιώτες. Η ζωντανή εικόνα του αποτύπωσε τα συναισθήματα της θλίψης και της μνήμης με έναν απλό αλλά διαρκή τρόπο.

Μετά τον πόλεμο, οι κόκκινες παπαρούνες υιοθετήθηκαν από οργανώσεις βετεράνων ως τρόπος τιμής στους πεσόντες. Οι έρανοι που πωλούσαν τεχνητές παπαρούνες έγιναν ευρέως διαδεδομένοι, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και τις χώρες της Κοινοπολιτείας.

Με την πάροδο του χρόνου, η χρήση παπαρούνας κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων μνήμης έγινε μια κοινή παράδοση, η οποία συνεχίζεται σήμερα ως ένας ήσυχος αλλά ισχυρός τρόπος για να θυμόμαστε όσους έδωσαν τη ζωή τους.

Θυσία, θάρρος, μνήμη

Οι κόκκινες παπαρούνες είναι ευρέως αναγνωρισμένες για τη σύνδεσή τους με την τιμή όσων πέθαναν στον πόλεμο. Συμβολίζουν το θάρρος, την απώλεια και τη διαρκή ελπίδα για ειρήνη. Η χρήση ή η επίδειξη κόκκινων παπαρουνών έχει γίνει ένας τρόπος να αναλογιστούμε το θάρρος και να θυμηθούμε όσους έδωσαν τη ζωή τους.

Λευκές παπαρούνες: Ειρήνη και αθωότητα

Οι λευκές παπαρούνες συνδέονται με την ειρήνη και τη δέσμευση στη μη βία. Αντανακλούν επίσης την αγνότητα, την αθωότητα και την ήσυχη σκέψη. Μερικοί άνθρωποι επιλέγουν το λευκό αντί για το κόκκινο για να εκφράσουν μια ευρύτερη επιθυμία για αρμονία χωρίς να επικεντρώνονται στη στρατιωτική σύγκρουση.

Κίτρινες και πορτοκαλί παπαρούνες

Φωτεινές και χαρούμενες, οι κίτρινες και πορτοκαλί ποικιλίες συχνά θεωρούνται σύμβολα ευτυχίας και έμπνευσης. Φέρνουν ενέργεια και ζεστασιά σε κάθε χώρο. Αυτά τα χρώματα είναι ιδανικά για να γιορτάσουν την αισιοδοξία, τα νέα ξεκινήματα και ένα ζωντανό πνεύμα.

Ροζ παπαρούνες:
Οι απαλές ροζ αποχρώσεις συνδέονται με τη στοργή, την ευγένεια και τη συναισθηματική θεραπεία. Συχνά επιλέγονται για να μεταφέρουν φροντίδα και εγκάρδια συναισθήματα. Κάποιοι τις βλέπουν επίσης ως σύμβολο βαθύτερης συναισθηματικής ή πνευματικής ανάπτυξης.

Μπλε και μωβ
Λιγότερο συχνά εμφανίζονται, οι μπλε και μωβ παπαρούνες ξεχωρίζουν για τη μοναδική τους γοητεία. Αντιπροσωπεύουν τη δημιουργικότητα, το μυστήριο και την ατομικότητα. Τα σπάνια χρώματά τους τις καθιστούν ιδιαίτερα σημαντικές για όσους εκτιμούν τη μοναδικότητα και την προσωπική έκφραση.

Ηνωμένο Βασίλειο και Κοινοπολιτεία

Στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε πολλά έθνη της Κοινοπολιτείας, η κόκκινη παπαρούνα στις αρχές Νοεμβρίου α σηματοδοτεί την Ημέρα Μνήμης. Τιμά όσους πέθαναν στη στρατιωτική θητεία, ειδικά στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύμβολο είναι ευρέως αναγνωρισμένο και συχνά εμφανίζεται σε πέτα, στεφάνια και δημόσια μνημόσυνα. Αντανακλά μια κοινή στιγμή σεβασμού και συλλογικής μνήμης.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι παπαρούνες συνδέονται με την Ημέρα Μνήμης, η οποία λαμβάνει χώρα στα τέλη Μαΐου. Εμπνευσμένοι από το ίδιο ποίημα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν την κόκκινη παπαρούνα για να τιμήσουν τους πεσόντες στρατιώτες. Σήμερα, εθελοντικές ομάδες εξακολουθούν να διανέμουν παπαρούνες για να συγκεντρώσουν χρήματα για τους βετεράνους, διατηρώντας την παράδοση ζωντανή από γενιά σε γενιά.

Κίνα, Περσία και Ανατολικές Παραδόσεις

Στους ανατολικούς πολιτισμούς, οι παπαρούνες έχουν διαφορετικές σημασίες. Στην αρχαία Περσία, το λουλούδι συνδέθηκε με την αγάπη, την απώλεια και την ποιητική ομορφιά. Συχνά εμφανιζόταν στη λογοτεχνία ως σύμβολο αφοσίωσης και θυσίας.

Στην Κίνα, οι παπαρούνες μπορούν να αντιπροσωπεύουν τόσο την ομορφιά όσο και τη θλίψη. Τα πλούσια χρώματα και τα ντελικάτα πέταλά τους θαυμάζονται, αλλά το λουλούδι μπορεί επίσης να συνδεθεί με θέματα θλίψης και νοσταλγίας, ανάλογα με τα συμφραζόμενα.

Συσχέτιση με τον Ύπνο και τα Όνειρα

Οι παπαρούνες έχουν από καιρό συνδεθεί με την ανάπαυση και τον κόσμο των ονείρων. Αυτή η ιδέα προέρχεται εν μέρει από τις ηρεμιστικές ιδιότητες ορισμένων ειδών παπαρούνας, ειδικά της παπαρούνας του οπίου, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική για την ανακούφιση από τον πόνο και την προώθηση του ύπνου.

Συμβολικά, το λουλούδι συχνά αντιπροσωπεύει γαλήνια ανάπαυση, βαθύ ύπνο, ακόμη και τη μετάβαση μεταξύ ζωής και θανάτου. Για πολλούς, είναι μια απαλή υπενθύμιση της ανάγκης για γαλήνη και εσωτερική ηρεμία.

Συμβολισμός Τσάκρα και Ενέργειας

Σε ορισμένες πνευματικές πρακτικές, οι παπαρούνες συνδέονται με τα τσάκρα της καρδιάς και του στέμματος. Τα απαλά, ανοιχτά πέταλά τους θεωρούνται σύμβολα ανοιχτότητας, συμπόνιας και συναισθηματικής θεραπείας.

Ανάλογα με το χρώμα, μια παπαρούνα μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει τη διαύγεια, τη δημιουργικότητα ή την πνευματική επίγνωση. Αν και δεν είναι κοινή σε όλες τις παραδόσεις, αυτή η λεπτή ενεργειακή σύνδεση προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο στη σημασία του λουλουδιού για όσους έλκονται από την ολιστική ή συνειδητή ζωή.

Ιατρική ιστορία και ανακούφιση από τον πόνο

Η παπαρούνα του οπίου (Papaver somniferum) χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες στην παραδοσιακή ιατρική. Οι φυσικές της ενώσεις οδήγησαν στην ανάπτυξη ισχυρών αναλγητικών όπως η μορφίνη και η κωδεΐνη, τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην υγειονομική περίθαλψη σήμερα.

Αυτές οι ιατρικές χρήσεις έχουν σώσει ζωές και έχουν ανακουφίσει τον πόνο, ειδικά σε χειρουργικές επεμβάσεις και στη διαχείριση χρόνιου πόνου. Ο ρόλος του λουλουδιού στην επούλωση είναι ένα βασικό μέρος της σύνθετης κληρονομιάς του.

Πολιτιστικές και νομικές διαμάχες

Παρά την ιατρική της αξία, η παπαρούνα του οπίου συνδέεται επίσης με σοβαρά προβλήματα. Η κακή χρήση της έχει συμβάλει στον εθισμό, το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών και τα κοινωνικά προβλήματα σε πολλά μέρη του κόσμου.

Εξαιτίας αυτού, η καλλιέργεια και η διανομή παπαρούνας του οπίου ρυθμίζονται αυστηρά στις περισσότερες χώρες. Η όμορφη εμφάνιση του λουλουδιού έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις προκλήσεις που συνδέονται με τις πιο επικίνδυνες χρήσεις του, καθιστώντας το ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σύμβολα στον κόσμο των λουλουδιών.

Πολιτικός συμβολισμός και συμβολισμός διαμαρτυρίας

Πέρα από την παράδοση, οι παπαρούνες έχουν γίνει επίσης σύμβολα διαφορετικών απόψεων. Οι λευκές παπαρούνες φοριούνται από όσους προωθούν την ειρήνη και τη μη βία. Οι μωβ τιμούν τα ζώα που υπηρέτησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι μαύρες παπαρούνες χρησιμοποιούνται για να αναγνωρίσουν τη συμβολή των μαύρων, αφρικανικών και καραϊβικών κοινοτήτων σε συγκρούσεις.

Αυτές οι εκδοχές δείχνουν πώς ένα λουλούδι μπορεί να πάρει πολλές σημασίες, να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για να υπενθυμίζει αλλά και για να μιλήσει, να ευαισθητοποιήσει και να ξεκινήσει συζητήσεις για την ιστορία, την ένταξη και τη δικαιοσύνη.

Τα λουλούδια παπαρούνας έχουν ισχυρό νόημα, από την τιμή της μνήμης έως την έκφραση ειρήνης, αγάπης και ανθεκτικότητας. Κάθε χρώμα αφηγείται μια ιστορία, είτε πρόκειται για θάρρος με κόκκινο, ελπίδα με λευκό, είτε δημιουργικότητα με κίτρινο και πορτοκαλί.

Σε όλους τους πολιτισμούς και τους αιώνες, οι παπαρούνες παρέμειναν σύμβολα ομορφιάς με συναισθηματικό βάθος. Είτε χαρίζονται σε περιόδους απώλειας είτε σε στιγμές εορτασμού, μιλούν ήσυχα αλλά με νόημα.

Σε συνεργασία με το womanidol

Το 1987 δημιούργησε την επιχείρηση «Εμπόριο Ποτών Καββαδάς».Την περίοδο 2006 – 2010 διετέλεσε πρόεδρος της ομάδας μπάσκετ ανδρών «Δόξα Λευκάδας», επιτυγχάνοντας, μαζί με τους συνεργάτες του, την άνοδό της στην Α2 Εθνική. Το 2010, στην πρώτη του υποψηφιότητα σε δημοτικές εκλογές, εξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος από τον συνδυασμό των «Ενεργών Πολιτών».Κατά τα έτη 2011 – 2014 διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκάδας. Από το 2013 έως και το 2021 κατείχε την θέση του Αντιπρόεδρου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας. Το 2014 στις δημοτικές εκλογές, επανεκλέγεται πρώτος σε ψήφους από όλους τους συνδυασμούς και τον Ιανουάριος 2015 θέτει για πρώτη φορά υποψηφιότητα στις Εθνικές Εκλογές.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής, όντας μάλιστα ο μοναδικός Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Το 2016 ανακηρύσσεται τακτικό μέλος της Αεροπορικής Ακαδημίας Ελλάδος Την περίοδο 2016 – 2019 ήταν Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Συμμετείχε ως μέλος στη:

Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων

Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων

Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας

Ειδική Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων.

Τον Ιούλιο του 2019 στις εθνικές εκλογές, επανεκλέγεται διπλασιάζοντας τους σταυρούς προτίμησης σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Σε αυτή την τετραετία (2019-2023) διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων.

Συμμετείχε ως μέλος στη:

Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων

Ειδική Διαρκή Επιτροπή του απολογισμού και του γενικού ισολογισμού του Κράτους

Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών, και Νησιωτικών και Ορεινών Περιοχών.

Έχει διατελέσει επίσης Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας με τη Δανία και μέλος στις Ομάδες Φιλίας με την Αυστραλία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, την Ιταλία.

Κατά το παρελθόν συμμετείχε στις ομάδες Κοινοβουλευτικής Φιλίας με την Κούβα και τη Σερβία.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε λόγο για «εξαιρετικά προβληματικό» χαρακτηρισμό για τα όσα ανέφερε ο Μάριος Σαλμάς. «Με έχουν ελέγξει οι πάντες, δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Σέβομαι ότι είχε εκλεγεί βουλευτής της ΝΔ. Στα δικαστήρια θα κληθεί να αποδείξει αυτά που λέει», υπογράμμισε ο υπουργός Υγείας.

Τι είχε δηλώσει ο Μάριος Σαλμάς – Οι αιχμές στον Άδωνι Γεωργιάδη

Σημειώνεται πως ο Μάριος Σαλμάς, μιλώντας στο Κρήτη TV αναφέρθηκε σε «παράνομες δουλειές» εντός νοσοκομείων, κάνοντας λόγο για αδιαφανείς προσλήψεις αλλά και αναθέσεις σε ιατρικό και φαρμακευτικό εξοπλισμό. Παράλληλα, υποστήριξε ότι οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν περιορίζονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, προειδοποιώντας πως «θα έρθουν και για την Υγεία».

«Ούτε το 5% των υποθέσεων διαφθοράς δεν έχει βγει στη φόρα», ανέφερε χαρακτηριστικά, αφήνοντας να εννοηθεί ότι επίκεινται νέες αποκαλύψεις. Αιχμές άφησε και προς τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, υποστηρίζοντας ότι «δεν μπορεί να απαντήσει», καθώς –όπως είπε– γνωρίζει εκ των έσω τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος.

Έκτοτε, ήταν η Ελλάδα, που υπέστη το Τουρκικό “μπούλινγκ” με τις έρευνες του πλοίου ΧΟΡΑ έως το Κάβο Ντόρο, το casus belli αν πάει τα ΧΥ στα 12 μίλια στο Αιγαίο, στα Ίμια με απώλεια τριών Ελλήνων αξιωματικών, με τις χιλιάδες παραβιάσεις του εναερίου χώρου και επικίνδυνες εμπλοκές με την κατάρριψη ενός Ελληνικού F-16 του ήρωα, πιλότου Ηλιάκη, έως την εισβολή εκατοντάδων φτωχοδιάβολων, που ξαπέστειλε ο Ερντογάν στον Έβρο τον Ιανουάριο 2019, η οποία απέτυχε χάρις στον στρατηγό Αλκιβιάδη Στεφανή. Ακόμη και σήμερα ο φράκτης στον Έβρο δεν έχει αποπερατωθεί, διότι ο Ερντογάν διαμαρτύρεται. 

Ποίος λοιπόν απειλεί με πόλεμο, σύντροφε Λαβρώφ, προσκεκλημένε στην Αττάλεια: η Ελλάδα ή μήπως η Τουρκία; Ά, ας μην ξεχάσουμε, τον Αύγουστο 1974, που η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, προσκληθείσα ως “εγγυήτρια” δύναμη υπό του “αδεσμεύτου” Κυπρίου προέδρου, ενώ ο έτερος “εγγυητής”, ο Βρετανός ΥΠΕΞ, Κάλαχαν, “σφύριζε αμέριμνα”.

Μέχρις σήμερα, 52 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, η γενοκτονία των Κυπρίων συνεχίζεται με την εγκατάσταση “εποίκων” από την Ανατολία, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία αδυνατεί να προστατεύσει ακόμη και το χωρίον Πύλη, στην ουδέτερα ζώνη, που χωρίζει τις δύο κοινότητες, από την κατάληψη 15 Τουρκικών τανκς εκ των 40.000  στρατιωτών της Τουρκικής δυνάμεως κατοχής. Η Κύπρος είναι η τελευταία διχοτομημένη χώρα της Ευρωπαϊκής “διαίρεσης”, τελείως ανίσχυρη να προστατευτεί από μία νέα Τουρκική εισβολή, άνευ έξωθεν υποστηρίξεως, που δεν διαφαίνεται έτσι που έχει γίνει άνω-κάτω η Τραμπική διεθνής τάξη.

Αττάλεια: Φόβος για τη Τουρκία το Ισραήλ

Σε ένα μόνο θέμα έχουν δίκιο οι φόβοι του Ερντογάν: την ισχυρή αεροπορία του Ισραήλ, γιατί ο στρατός του δεν αφήνεται από τους Ευρωπαίους να ξεπαστρέψει τους Τρομοκράτες της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τους Χούθι στην Υεμένη. Αλλά με μόνον Ισραηλινούς βομβαρδισμούς δεν πέφτουν  30νταετή καθεστώτα, όπως των Μουλάδων και Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν, που σκοτώνουν τη νεολαία τους. 

Έναν λόγον θα είχε το Ισραήλ να τα βάλει με την Τουρκία, ότι φιλοξενεί τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, θανάσιμους εχθρούς του και της Αιγύπτου, αλλά δεν το επιτρέπει ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, ο Μπάρακ. Εδώ όμως ανακύπτει μία κολοσσιαία αντίφαση της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: το πυρηνικό εργοστάσιο 4000 Μεγαβάτ, που κατασκευάζουν οι Ρώσοι στο Ακουγιού της Μερσίνας, εύκολα μπορεί να τροποποιηθεί, ώστε να παραγάγει ατομικά όπλα. 

Θα δώσουν τα μαχητικά F-35  στη Τουρκική αεροπορία; Και πώς μετά θα μπορέσει η Ισραηλινή να βομβαρδίσει το Ακουγιο, όταν θα αρχίσει να παράγει πλουτώνιο για την Ισλαμική ατομική βόμβα, όπως σήμερα κάνει η Αμερική για την Ιρανική στα βάθη των ορέων του Ιράν; Τι θα πουν τότε οι 40 τριτοκοσμικοί ηγέτες της σύναξης στην Αττάλεια; Θα οικτίρουν αυτούς που κυβερνούν επί μισό αιώνα την Ελλάδα, ασχολούμενοι πώς θα συμφάγουν τους Κοινοτικούς πόρους.

«Έχω σπουδάσει στο ΕΑΠ στην Πάτρα και σαν δημοσιογράφος έχω πιστοποίηση από το υπουργείο Παιδείας» τόνισε επαναλαμβάνοντας όσα έγραψε σε ανάρτησή του ο βουλευτής της ΝΔ και πρόσθεσε ότι «δυστυχώς έχει επικρατήσει μια προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα. Παρακολουθούμε στο διαδίκτυο μια σειρά συναδέλφων να κάνουν σπέκουλα».

«Ο κόσμος έχει προβλήματα. Αυτό είναι το ζήτημα;» αναρωτήθηκε ο Δημήτρης Μαρκόπουλος λέγοντας, μετά από σχετική ερώτηση, ότι «έχουν γίνει λάθη από τον Μακάριο Λαζαρίδη και τα έχει αποδεχθεί και χάρηκα που τα αποδέχθηκε. Από εδώ και πέρα υπήρξε η παραίτησή του, ανέλαβε το κόστος της ενέργειας και από εδώ και πέρα με ενδιαφέρει πώς θα αναδείξουμε στη Βουλή το δίκιο μας και το δίκιο των πολιτών».

«Εγώ είμαι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Όποιος θέλει να πάει να δει τα πτυχία μου, δίνω την άδεια στην πρυτανεία του ΕΑΠ στην Πάτρα να δώσει τα πτυχία μου. Ο βούρκος θέλει να πέσουμε στη λάσπη, όποιος θέλει θεσμικά ας κάνει ερώτηση εκεί που θέλει αλλά και να ετοιμαστεί για τη δική μου αντίδραση για τα ψέματα που έχει πει» κατέληξε ο Δημήτρης Μαρκόπουλος.

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση, το βιβλίο κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στα ελληνικά από τις εκδόσεις της “ΕΣΤΙΑΣ”, διατηρώντας τον τίτλο της αγγλικής έκδοσης (Στην Ελλάδα των συνταγματαρχών). Η μετάφραση, οι σημειώσεις και το επίμετρο ανήκουν στον Αλέξανδρο Δ. Μπαζούκη, ο οποίος έχει ασχοληθεί συγγραφικά με τον Ρούφο, και ο πρόλογος στον Πάνο Λουκάκο, ο οποίος γνώριζε τον Ρούφο. Η εισαγωγή είναι από την αγγλική έκδοση του 1971 και γράφτηκε από τον Richard Clogg. 

Από τα πολλά και ενδιαφέροντα που αναφέρονται στο βιβλίο, στεκόμαστε στα όσα σημειώνει για τον Ανδρέα Παπανδρέου, μετέπειτα  το 1981 Πρωθυπουργό της Ελλάδος: «Από τις πρώτες-πρώτες αρχές της πολιτικής καριέρας του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Τύπος της Δεξιάς τον είχε επιλεκτικά στοχοποιήσει ως αποδιοπομπαίο τράγο, εξαπολύοντας επιθέσεις ενάντια τόσο στα προτερήματα όσο και στα ελαττώματά του, τόσο στα επιτεύγματα όσο και στα λάθη του, τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια ζωή του.

»Η εκστρατεία αυτή, που ενορχηστρώθηκε σε ένα επίπεδο ασυνήθιστα χαμηλό ‒ακόμη και για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα‒ δίνει αναμφίβολα και μια εξήγηση για την ολοένα και μεγαλύτερη σφοδρότητα των ανταπαντήσεων του Ανδρέα. Συγχρόνως, ο Ανδρέας δημιούργησε εχθρούς στην πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, επιμένοντας στην άμεση ανάκληση ενός Αμερικανού αξιωματούχου, υπεύθυνου για ορισμένες ραδιοφωνικές εκπομπές της “Φωνής της Αμερικής”, οι οποίες είχαν θεωρηθεί εχθρικές προς την Ελλάδα.

»​Οι εκπομπές αυτές αφορούσαν το Κυπριακό Ζήτημα, το οποίο ήταν σε κρίσιμη καμπή καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου που η Ένωση Κέντρου βρισκόταν στην εξουσία, δημιουργώντας επιπρόσθετα προβλήματα στην κυβέρνηση και απορροφώντας πολύ μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς της. Οι Δυτικές Δυνάμεις, και συγκεκριμένα οι ΗΠΑ, είχαν παροτρύνει την Ελλάδα να αποδεχθεί στο Κυπριακό μια συμβιβαστική λύση με την Τουρκία ‒ μια λύση, όμως, που θεωρούνταν ένας απαράδεκτος συμβιβασμός από την ελληνική κυβέρνηση. 

»Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος είχε τα προηγούμενα χρόνια ασκήσει κριτική σε κάποιες από τις παραχωρήσεις της κυβέρνησης Καραμανλή ως αδικαιολόγητες, επιδίωκε να δείξει ότι ο ίδιος ήταν πιο αποφασιστικός από τον προκάτοχό του. Η μακρά αντίστασή του στις αμερικανικές πιέσεις και η πρωτοβουλία αποστολής μονάδων του ελληνικού στρατού στην Κύπρο, δεν τον καθιστούσαν και πολύ δημοφιλή στην αμερικανική κυβέρνηση. Έτσι, κάποιοι αντιπολιτευτικοί κύκλοι στην Ελλάδα άδραξαν την ευκαιρία να μεταφέρουν κρυφά στα αυτιά των Αμερικανών το μήνυμα ότι μια πιο δεξιόστροφη κυβέρνηση θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο ευέλικτη στο Κυπριακό».

Σύμφωνα με τις επεξηγηματικές υποσημειώσεις του Αλέξανδρου Δ. Μπαζούκη, ο Ρούφος αναφέρεται εδώ στα λεγόμενα “Σχέδια Άτσεσον” (από το όνομα του εμπνευστή τους, πρώην Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Dean Acheson) για επίλυση του Κυπριακού. Ο Ανδρέας, ο οποίος είχε ανοικτά κανάλια επικοινωνίας με τον Μακάριο, ήταν αυτός που έπεισε τον πατέρα του, τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, να απορρίψει το σχέδιο Άτσεσον, παρά το γεγονός ότι αρχικά αντιμετώπιζε θετικά την αμερικανική πρόταση.

Στην ίδια επεξηγηματική υποσημείωση υπενθυμίζεται η απόφαση για τη “μυστική” και σταδιακή αποστολή μιας ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο εντός του 1964, η οποία λήφθηκε από την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου, υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, ύστερα από την επανάληψη των διακοινοτικών συγκρούσεων στο νησί από τα τέλη του 1963 έως και τον Αύγουστο του 1964 ‒ συγκρούσεις που συνοδεύτηκαν από τουρκικούς βομβαρδισμούς στη βορειοδυτική Κύπρο και ρητές απειλές της Τουρκίας για άμεση εισβολή στο νησί. 

Η παραίτηση Ρούφου

Η επιβολή της απριλιανής δικτατορίας βρίσκει τον διπλωμάτη Ρόδη Ρούφο (1924-1972) να υπηρετεί στην Αθήνα, στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, ύστερα από την επιστροφή του από το Παρίσι όπου είχε διατελέσει Σύμβουλος της εκεί Ελληνικής Πρεσβείας κατά το διάστημα 1960-1964. Ως συγγραφέας  είχε παρουσιάσει σημαντικό έργο το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, αναγνωρίσθηκε χρόνια μετά. Τυχαία, το 1967, μερικές μέρες πριν την επιβολή της δικτατορίας κυκλοφόρησε το βιβλίο του “Οι Γραικύλοι”, το οποίο είχε δημοσιευθεί σε συνέχειες στην εφημερίδα το ΒΗΜΑ. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο λόγω της δικτατορίας δεν έτυχε της υποδοχής που του έπρεπε.

Με την επιβολή της δικτατορίας, ο Ρούφος έπραξε αυτό που μόνο ενδεχομένως για αυτόν θεωρείτο αυτονόητο. Για τους πολλούς η “κανονικότητα” συνεχιζόταν και επί χούντας!  Δεν επέστρεψε στη θέση του στο Υπουργείο Εξωτερικών για όσο διάστημα η δημοκρατία στη χώρα του θα έμενε στον “γύψο”, προκαλώντας με τον τρόπο αυτόν και την απόλυσή του από τη διπλωματική υπηρεσία στις αρχές του 1969 «λόγω αυτογνωμόνου απουσίας εκ των καθηκόντων του».

Σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Μπαζούκη, δεν αρκέστηκε στη σιωπηρή διαμαρτυρία εναντίον της χούντας, αρνούμενος τη δημοσίευση οποιουδήποτε κειμένου του στην Ελλάδα, εφόσον αυτό θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει εκ των προτέρων την άδεια της λογοκρισίας· αλλά έσπευσε να αποδυθεί σε ένα μείζον εγχείρημα άμεσης και ηχηρής καταγγελίας της δικτατορίας στο εξωτερικό, με στόχο να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τη διεθνή κοινή γνώμη έναντι της πολιτικής και των πρακτικών της στρατιωτικής χούντας στην Ελλάδα. 

Ο Ρούφος έφυγε από τη ζωή διαρκούσης της δικτατορίας των συνταγματαρχών, το 1972. Δεν έζησε την πτώση της χούντας και την καταστροφή της Κύπρου, με την οποία σε όλη τη διαδρομή του ταυτίσθηκε. Όπως αναφέρεται στο επίμετρο, παρά το γεγονός ότι το βιβλίο του καλύπτει (με τις προσθήκες της αγγλικής έκδοσης) την περίοδο ως τις αρχές του 1971, ακούγεται σε πολλά σημεία ευκρινώς “η μυστική βοή των προσιόντων”, των επερχόμενων δηλαδή γεγονότων, τεκμήριο της διορατικότητας του συγγραφέα και της πολύ καλής γνώσης της κατάστασης στην Ελλάδα, όπως και των ζυμώσεων που βρίσκονταν τότε σε εξέλιξη στον χώρο της διανόησης και της αντίστασης, καθώς και στους κόλπους των ίδιων των (εξόριστων ή υπό περιορισμό) πολιτικών – ακόμη και των αξιωματικών (κυρίως του Ναυτικού). 

Προέβλεψε εξελίξεις… 

Εντυπωσιάζουν, ακόμη, οι δυσοίωνες προβλέψεις του συγγραφέα για την αδυναμία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (ιδίως της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και του Στρατού Ξηράς) να εκπληρώσουν την αποστολή τους σε περίπτωση που αυτό χρειαζόταν, εξαιτίας των μαζικών αποστρατεύσεων ανώτατων αξιωματικών και της παρεπόμενης δραματικής υποβάθμισης του αξιόμαχου του στρατεύματος, καθώς και της απώλειας κάθε σεβασμού στην αρχαιότητα και κάθε αίσθησης αλληλεγγύης και στρατιωτικής τιμής (esprit de corps)

Με αφορμή την απόφαση για εσπευσμένη απόσυρση της ελληνικής “μεραρχίας” από την Κύπρο στα τέλη του 1967, κατόπιν απειλών της Τουρκίας για εισβολή στο νησί και σχετικών πιέσεων των Αμερικανών, ο Ρούφος θα σχολίαζε δηκτικά ότι «η χούντα δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την κρίση που θα προκαλούσε μια γενική επιστράτευση και δεν ήταν σε θέση να εμπιστευτεί τους ένοπλους εφέδρους». 

Στο βιβλίο του ο Ρούφος δίνει απαντήσεις σε όσους θεωρούσαν το καθεστώς της χούντας μια κανονικότητα. Αντικρούει τον ισχυρισμό ότι η χούντα διέθετε ισχυρό λαϊκό έρεισμα, επειδή «δήθεν η πλειονότητα των Ελλήνων, κουρασμένη από την ακυβερνησία και τις συνεχείς ταραχές και κινητοποιήσεις της περιόδου 1963-1967, έβλεπε με ανακούφιση την τάξη και την ασφάλεια να επικρατεί επιτέλους στη χώρα. Ως απόδειξη των λεγομένων του, ο συγγραφέας επικαλείται, μεταξύ άλλων γεγονότων, τη μεγαλειώδη αντιχουντική διαδήλωση στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου (Νοέμβριος 1968), την οποία και περιγράφει με φανερή συγκίνηση…».

Το ίδιο έντονος είναι απέναντι «και σε επιχειρήματα νομιμοποίησης των απριλιανών κινηματιών από κύκλους προσκείμενους στους Αμερικανούς και στους ντόπιους υποστηρικτές τους, οι οποίοι αποδέχονταν την κατάσταση στη χώρα με το σκεπτικό ότι οι δικτατορίες ήταν έτσι κι αλλιώς ένα ενδημικό φαινόμενο για την υποανάπτυκτη Ελλάδα και απαραίτητος όρος για την εκ των άνω επιβολή αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, εξαιτίας και της ανεπάρκειας του πολιτικού της δυναμικού».

Διαβάστε την συνέχεια στο philenews