Ο κ. Κικίλιας υπογράμμισε ότι «στο κομμάτι της παράνομης αλιείας έχουμε πραγματικά προβλήματα, τα οποία ζητούμε – επειδή τα θαλάσσια σύνορά μας είναι και ευρωπαϊκά σύνορα και το δίκαιο της θάλασσας ισχύει για όλους – να ρυθμιστούν αναλόγως. Ζητούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να παρέμβει σε αυτό το επίπεδο. Θέλουμε να δοθούν λύσεις σε ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας για έναν πολύ σημαντικό κλάδο για τη χώρα μας, που είναι η αλιεία».

Αντιθέτως, στο πεδίο της παράνομης μετανάστευσης, ο Υπουργός σημείωσε ότι με την Τουρκία «υπάρχει συνεργασία και προσπάθεια, έτσι ώστε να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές», επισημαίνοντας ότι «το 2025 οι ροές από τη γείτονα χώρα μειώθηκαν κατά 45%».

Από την πλευρά του, ο κ. Καδής παρουσίασε τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο πλαίσιο του Συμφώνου για τον Ωκεανό και της στρατηγικής για την προστασία και αειφόρο διαχείριση των θαλασσών, ενώ αναφέρθηκε και στην εναρμόνιση των διαδικασιών ελέγχου της αλιείας στην Ελλάδα. Επιβεβαίωσε, δε, την εξαιρετική συνεργασία με το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, τονίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρίσκεται στη διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης για τη στήριξη της εφαρμογής των ευρωπαϊκών πολιτικών στη χώρα μας.

Με τα τελευταία τουμ λόγια ο θανατοποινίτης ζήτησε συγγνώμη από την οικογένειά του και συγχώρεση από αυτήν του θύματος, ανέφερε ανακοίνωση της υπηρεσίας σωφρονισμού του Τέξας.

Η Λόρα Λι Κρέιν «ήταν αξιαγάπητη, δεν ήθελα ποτέ να της κάνω κακό. Είμαι αληθινά συντετριμμένος», είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Η υπεράσπιση του Έντουαρντ Λι Μπέσμπι προσπάθησε να εμποδίσει την εκτέλεση της ποινής, επιχειρηματολογώντας πως ο άνδρας παρουσίαζε νοητική υστέρηση και κατά συνέπεια δεν ήταν ικανός να εκτελεστεί, χαρακτηρίζοντας την ποινή «απάνθρωπη και ασυνήθιστη» για άνθρωπο με πρόβλημα ψυχικής υγείας, κάτι που απαγορεύει το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο–στο οποίο κυριαρχούν συντηρητικοί δικαστές–απέρριψε την προσφυγή της υπεράσπισης και ακύρωσε την αναστολή της εκτέλεσης που είχε αποφασίσει κατώτερο δικαστήριο.

Με την εκτέλεση αυτή έφθασαν τις 12 ο αριθμός αυτών που έχουν γίνει από την αρχή της χρονιάς στις ΗΠΑ.

Ο Έντουαρντ Λι Μπέσμπι είναι ο 600ός κρατούμενος που εκτελέστηκε στο Τέξας από το 1982, τη χρονιά που η πολιτεία αυτή κατέστησε εκ νέου δυνατή την επιβολή της εσχάτης των ποινών.

Το Τέξας είναι η αμερικανική πολιτεία που καταφεύγει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην θανατική ποινή. Στην πελώρια πολιτεία αυτή γίνεται το ένα τρίτο των εκτελέσεων στη χώρα.

Η ποινή του θανάτου έχει καταργηθεί σε 23 από τις 50 αμερικανικές πολιτείες. Σε άλλες τρεις–Καλιφόρνια, Όρεγκον, Πενσιλβάνια–εφαρμόζεται μορατόριουμ στην εφαρμογή της, δυνάμει αποφάσεων των κυβερνητών τους.

Το Σάββατο 16 Μαΐου, στις 11.30, ο πρωθυπουργός θα συμμετάσχει σε πάνελ συζήτησης για την τεχνητή νοημοσύνη στο πλαίσιο του Συνεδρίου. Την Κυριακή 17 Μαΐου, στις 12.05, ο πρωθυπουργός θα μιλήσει στο κλείσιμο των εργασιών του Συνεδρίου.

Το Σάββατο 16 Μαΐου θα πραγματοποιηθούν οι ομιλίες του Γενικού Διευθυντή της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Σμυρλή, του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Manfred Weber, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, του Γενικού Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Μάξιμου Χαρακόπουλου, των αντιπροέδρων του κόμματος Κωστή Χατζηδάκη και Άδωνι Γεωργιάδη και του Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Χαιρετισμό κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συνεδρίου θα απευθύνουν εκπρόσωποι κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και εκπρόσωποι άλλων κομμάτων του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Παράλληλα, τη δεύτερη μέρα των εργασιών του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν οι τοποθετήσεις των συνέδρων σε οκτώ θεματικές ενότητες, οι οποίες είναι: «Κοινωνικό Κράτος για όλους – Νέες προοπτικές και ευκαιρίες», «Ισχυρή Ελλάδα», «Δυνατή Οικονομία – Δυνατή Ελλάδα», «Ελλάδα προορισμός για όλους – Μεγάλα έργα & υποδομές», «Σύγχρονο Κράτος για όλους», «Ασφαλής Ελλάδα», «Με τους νέους οικοδομούμε την Ελλάδα του μέλλοντος» και «2030: Η Ελλάδα δυνατή, η Νέα Δημοκρατία μπροστά».

Την Κυριακή 17 Μαΐου θα πραγματοποιηθούν οι ομιλίες του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής Στέλιου Κονταδάκη, του Επιτρόπου Βιώσιμων Μεταφορών και Τουρισμού Απόστολου Τζιτζικώστα, της Γενικής Γραμματέως του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Dolors Montserrat, της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου και του Δημοκρατικού Συναγερμού Αννίτας Δημητρίου και του Προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής Θεόδωρου Ρουσόπουλου, ενώ χαιρετισμό θα απευθύνουν η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Roberta Metsola και ο πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker.

Στο Συνέδριο θα υπάρχουν περίπτερα ξένων Ιδρυμάτων που έχουν διαχρονική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία (Konrad-Adenauer, Wilfried Martens, Hanns Seidel), περίπτερο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής (ΙΔΚΚ), καθώς και δύο περίπτερα νεοφυών επιχειρήσεων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Στην περίπτωση αυτή αφενός η ανερχόμενη δύναμη ζητά μεγαλύτερο ρόλο, επιρροή και ασφάλεια, ενώ από την άλλη η κυρίαρχη δύναμη φοβάται απώλεια της ισχύος της κι έτσι δημιουργείται αμοιβαία καχυποψία, ενώ ακόμα και μικρές κρίσεις μπορούν να κλιμακωθούν δυσανάλογα. Τούτο προς το παρόν εδράζεται σε περιφερειακούς πολέμους, όπως είναι και η επίθεση στο Ιράν, η οποία έχει δυσμενή αποτελέσματα, εκτός από την παγκόσμια οικονομία, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας για την Κίνα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα οδηγηθούμε απαραίτητα σε ολοκληρωτικό πόλεμο, όμως δημιουργείται ένα περιβάλλον αυξημένης έντασης και ανασφάλειας ανάμεσα στα κράτη και οι διεθνείς σχέσεις γίνονται πιο εύθραυστες και απρόβλεπτες. Ένα από τα βασικότερα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης είναι η κλιμάκωση του ανταγωνισμού σε όλα τα επίπεδα, όπως το στρατιωτικό, το οικονομικό, το τεχνολογικό, αλλά και το διπλωματικό.

Τα κράτη αυξάνουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες, ενισχύουν τις συμμαχίες τους και επιδιώκουν να περιορίσουν την επιρροή του αντιπάλου τους. Παράλληλα, αναπτύσσεται ένα αρνητικό κλίμα που δυσκολεύει τη συνεργασία ακόμη και σε ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος, όπως η παγκόσμια οικονομία, η ενεργειακή ασφάλεια ή η κλιματική κρίση.

Η “παγίδα του Θουκυδίδη” και η ιστορία

Ωστόσο, η ιστορία δείχνει επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να αποφύγουν τη σύγκρουση όταν επιλέγουν τη διπλωματία, τον διάλογο και την ισορροπία συμφερόντων, κάτι που δοκιμάστηκε μεταπολεμικά, έστω ως “ισορροπία τρόμου” μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Κατά συνέπεια αν μπορούμε να πούμε ότι η παγίδα του Θουκυδίδη έχει σήμερα μία ιδιαίτερη αξία, αυτή είναι ότι “δεν προβλέπει έναν αναπόφευκτο πόλεμο, αλλά ότι λειτουργεί ως προειδοποίηση για τις μεγάλες δυνάμεις, πως όταν κυριαρχούν στις διεθνείς σχέσεις ο φόβος και η ανασφάλεια, οι λανθασμένοι χειρισμοί μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρους λαούς και πολιτισμούς”.

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο βγήκαν και οι δυο πόλεις χαμένες, όπως και οι σύμμαχοί τους, αλλά το κυριότερο είναι ότι διεκόπη με δραματικό τρόπο η εξέλιξη του πολιτισμού και των πολιτικών κοινωνιών, που είχε φτάσει πριν από αυτόν σε επίπεδα αξιοζήλευτα και αξεπέραστα, ακόμα κι από την δική μας εποχή.

Η βίαιη αυτή διακοπή της εξελικτικής κοινωνίας υψηλότατου επιπέδου, που αποδυνάμωσε τις πιο ισχυρές και οργανωμένες πολιτικές οντότητες του τότε γνωστού κόσμου, οδήγησε ουσιαστικά στην κατάρρευσή του, με συνέπεια τη σταδιακή αντικατάστασή του, αρχικά από την αυτοκρατορική περίοδο και στη συνέχεια από τον Μεσαίωνα και τον σκοταδισμό με την κυριαρχία διάφορων θρησκευτικών φανατισμών, οι οποίοι κρατούν ακόμα δέσμια την ανθρωπότητα.

Το γεγονός των αλλεπάλληλων συρράξεων σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, εδώ και 100 χρόνια, αλλά και των τρομοκρατικών επιθέσεων σε όλον τον κόσμο με γνώμονα τις φανατικο-θρησκοληπτικές διαφοροποιήσεις, καταδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο, τον (δύσκολο) δρόμο που πρέπει να διανύσουμε ως παγκόσμια κοινότητα, για να δημιουργηθούν σήμερα ελεύθερες πολιτικές-δημοκρατικές κοινωνίες.

Συμπερασματικά, οι υπερδυνάμεις θα πρέπει να σκέφτονται πρωτίστως τις συνέπειες (και για τις ίδιες) που μπορεί να έχουν αυτές οι μεγάλης ισχύος και αποτελέσματος συρράξεις (ιδιαίτερα με τα όπλα μαζικής καταστροφής που έχουν αναπτυχθεί) για το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και συνολικά για την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη.

Στο σημείο ειδοποιήθηκαν και έσπευσαν άμεσα οι αρμόδιες αρχές και ασθενοφόρο, ωστόσο ήταν ήδη αργά.

Τα ακριβή αίτια του θανάτου της παραμένουν μέχρι στιγμής αδιευκρίνιστα, ενώ οι αρχές διεξάγουν έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τραγικό περιστατικό.

Πάντως, η ίδια η ανάλυση αυτή δεν είναι ουδέτερη. Εδράζεται σε συγκεκριμένες πολιτισμικές και γνωσιακές παραδοχές της Δύσης, οι οποίες συχνά προβάλλονται ως καθολικές. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να δείξει ότι η “Παγίδα του Θουκυδίδη” αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μια αυθαίρετη πολιτισμική κατασκευή, προϊόν της δυτικής αντίληψης περί γραμμικού και ντετερμινιστικού χρόνου και του ατομοκεντρικού παραδείγματος που χαρακτηρίζει τον Δυτικό Πολιτισμό.

Συγκεκριμένα, η Ρεαλιστική Σχολή των Διεθνών Σχέσεων αποδίδει μεγάλη βαρύτητα στους συσχετισμούς ισχύος και στις δομικές πιέσεις που αυτοί δημιουργούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η “Θουκυδίδεια Παγίδα” αποκτά τη μορφή νόμου της ιστορίας. Δηλαδή, όταν εμφανίζεται μια αναδυόμενη δύναμη τότε αυτή απειλεί μια εδραιωμένη, ακριβώς λόγω της ανόδου της και τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.

Η ανάγνωση αυτή, όμως, αντλεί από τη δυτική πολιτισμική πρόσληψη του χρόνου και της ιστορίας ως γραμμικής, τελεολογικής και νομοτελειακής διαδικασίας. Το κυρίαρχο στη νεωτερικότητα νευτώνειο επιστημολογικό παράδειγμα, έχοντας ως “κυρίαρχη μεταφορά” (dominant metaphor) την εικόνα του “κόσμου-ρολογιού”, καλλιεργεί την εντύπωση ότι η ιστορία κινείται βάσει αναγκαιότητας, οδηγώντας σε μια μορφή ιστορικής μοιρολατρίας.

Ο Σι ανέφερε την θεωρία ως παράδειγμα προς αποφυγή για τις αμερικανοκινεζικές σχέσεις: Δήλωσε στον Τραμπ πως «οι οικονομικές σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ είναι αμοιβαία επωφελείς και χαρακτηρίζονται από αμοιβαίο όφελος» και πως «η επίτευξη της μεγάλης αναζωογόνησης του κινεζικού έθνους και το “Make America Great Again” μπορούν να συμβαδίζουν, στον αντίποδα αυτής της μοιρολατρίας. Να σημειωθεί ότι και ο ίδιος ο Άλισον δεν θεωρεί αναπόφευκτη την σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας.

ΗΠΑ, Κίνα και η “αναπόφευκτη” σύγκρουση

Στο υπόβαθρο της νοοτροπίας που περιγράψαμε διακρίνεται και η θεολογική-πολιτισμική κληρονομιά του Προτεσταντισμού και ιδίως του Καλβινισμού, όπου το δόγμα του προκαθορισμού έχει σημαντική θέση. Ο Μαξ Βέμπερ έχει δείξει πώς αυτό το πνευματικό υπόστρωμα επηρέασε τη συγκρότηση του καπιταλιστικού μοντέλου. Στο αμερικανικό φαντασιακό, η ιδέα ότι η πορεία είναι προκαθορισμένη επηρεάζει όχι μόνο τις οικονομικές και κοινωνικές αντιλήψεις, αλλά και τη γεωπολιτική συμπεριφορά.

Η αντίληψη ότι ΗΠΑ και Κίνα “πρέπει” να συγκρουστούν εντάσσεται σ’ αυτήν την κοσμοαντίληψη. Όμως, οι σύγχρονες θεωρίες του Χάους και της Πολυπλοκότητας (ChaoPlexity) ανατρέπουν αυτήν την εικόνα της νομοτέλειας. Στο πλαίσιο ενός χαοπλεξικού παραδείγματος πρόσληψης του κόσμου και των φαινομένων σ’ αυτόν, δεν υπάρχει αναγκαίο παρελθόν ούτε προκαθορισμένο μέλλον. Μικρές διαφοροποιήσεις μπορούν να παράγουν δυσανάλογες συνέπειες, διάχυτες στον χώρο και στον χρόνο (“φαινόμενο της πεταλούδας”). Η ιστορία δεν είναι μηχανιστική και μονογραμμική, αλλά ανοικτή και δυναμική. Υπό αυτό το πρίσμα, η “Θουκυδίδεια Παγίδα” δεν είναι νομοτελειακή πραγματικότητα, αλλά πολιτισμική προβολή.

Η “Θουκυδίδεια Παγίδα” ως φαντασιακή κατασκευή

Επιπροσθέτως, η Δύση, ιδίως μετά τον προτεσταντισμό και τον καπιταλισμό, διαμόρφωσε μια ατομοκεντρική κοσμοαντίληψη. Τα άτομα στο εσωτερικό των κρατών και τα κράτη στο διεθνές σύστημα νοούνται ως αυτόνομες μονάδες που βρίσκονται σε εγγενή ανταγωνισμό μεταξύ τους. Αυτή η θεώρηση, θεσμοθετημένη από θεωρίες όπως ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο φιλελευθερισμός και ο νεοφιλελευθερισμός, φθάνει σήμερα στην ακραία της εκδοχή με την woke κουλτούρα, όπου το άτομο αποσυνδέεται από κάθε συλλογικό πλαίσιο.

Αντιθέτως, τόσο η αρχαιοελληνική παράδοση (πολίτης-οπλίτης, φάλαγγα) όσο και ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός (εκκλησιοκεντρικότητα, κοινωνιοκεντρικότητα) θεμελιώνουν την ύπαρξη πάνω στη σχέση, την κοινότητα και τη μετοχή κι όχι στην ανταγωνιστική μοναχικότητα.

Συνακόλουθα, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, η ελληνοχριστιανική πολιτισμική παράδοση μπορεί σήμερα να προσφέρει ένα εναλλακτικό μοντέλο στη μελέτη των Διεθνών Σχέσεων, αλλά και στην πρακτική διαμόρφωση του διεθνούς συστήματος, όπου η ενότητα των δρώντων διατηρείται “εν ετερότητι”.

Συνδυαζόμενη με τη φιλοσοφία της αλληλεξάρτησης που προωθεί η Πρωτοβουλία για τον Παγκόσμιο Πολιτισμό της Κίνας (GCI), αυτή η προοπτική μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στις ατομοκεντρικές και ντετερμινιστικές παραδοχές της Δύσης, προσφέροντας νέες δυνατότητες συνεργασίας και αποφυγής συγκρούσεων. Δεν είναι διόλου τυχαίο το βάρος που δείχνει η Κίνα στις Ελληνορωμαϊκές Κλασικές Σπουδές, που βρίσκονταν υπό διωγμό από μεγάλο μέρος του ακαδημαϊκού κατεστημένου της Δύσης.

Εν κατακλείδι λοιπόν, η “Θουκυδίδεια Παγίδα” δεν είναι μια παγκόσμια αναγκαιότητα, αλλά δυτική φαντασιακή κατασκευή. Η απελευθέρωση από την ντετερμινιστική φυλακή του μοιρολατρικού-γραμμικού χρόνου και του ατομοκεντρισμού αναδεικνύει τον ρόλο εναλλακτικών πολιτισμικών μοντέλων. Ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός, με τον κοινωνιοκεντρικό και εκκλησιοκεντρικό του χαρακτήρα, προσφέρει μια διαφορετική γνωσιακή βάση για την κατανόηση και τη διαχείριση των διεθνών σχέσεων, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα νέο μοντέλο συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης παγκοσμίως.

Το κόμμα του απέσυρε την στήριξη προς την κυβέρνηση, θεωρώντας ότι κακώς αποδόθηκε ολιγωρία στον “δικό τους” υπουργό. Ανεξαρτήτως των αιτιάσεων των “Προοδευτικών”, υπάρχει αντικειμενικά κενό στο αμυντικό σύστημα αυτής της μικρής χώρας, συν το γεγονός ότι πολλοί πολίτες “προειδοποιήθηκαν” για πτήση και πτώση drone με SMS 60 λεπτά…. μετά το περιστατικό.

Το drone για το οποίο ξεσηκώθηκαν όλοι (αν και έχουν πέσει κι άλλα ουκρανικά drone στην πατρίδα τους) ήταν αυτό που προκάλεσε πυρκαγιά σε αποθήκη καυσίμων στην ανατολική πόλη Ρέζεκνε – μια πόλη που το 2015 είχε πληθυσμό κατά 45% ρωσικό, αλλά πλέον πολλοί έχουν παλιννοστήσει στην Ρωσία.

Τι λένε οι Ρώσοι

Η Λετονική κυβέρνηση, έντονα αντιρωσική, έχει βρεθεί σε αμηχανία, όπως και άλλες κυβερνήσεις βαλτικών κρατών, ήδη από τον Μάρτιο, λόγω πτώσης ουκρανικών drone στο έδαφός τους, πιθανόν από αστοχία των Ουκρανών. Το τελευταίο περιστατικό στη Λετονία, το πιθανότερο είναι να μην οφείλεται σε αστοχία, αλλά σε παρεμβολή της ρωσικής αεράμυνας. Τα drone, που είτε ξεκίνησαν, είτε διέσχισαν τον εναέριο της Λετονίας προτού καταρριφθούν σύμφωνα με τους Ρώσους, είχαν στόχο την Αγία Πετρούπολη, η οποία απέχει από το σημείο που έπεσε το ένα από αυτά, όσο η Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη.

Οι Ρώσοι είπαν ότι αναχαίτισαν έξι drones με στόχο την Αγία Πετρούπολη και δεν αναφέρονται σε αποπροσανατολισμό ή κατάρριψη, όμως αναφέρουν ότι το ένα κατέπεσε στο Ρέζεκνε. Ευλόγως, δεν θα άφηναν τα drones να πλήξουν ρωσική μητρόπολη. Επιπλέον οι Ρώσοι καταγγέλλουν διαρκώς εδώ και μήνες ότι “κακώς οι χώρες της Βαλτικής εμπλέκονται όλο και περισσότερο στη σύγκρουση, διαθέτοντας τον εναέριό τους για επιθέσεις”. Όντως, τα drone αυτά δεν μπορούν να πλήξουν την περιφέρεια της Πετρούπολης, παρά μόνον περνώντας από τον εναέριο των όμορων κρατών.

Οι Λετονοί, όπως και οι Εσθονοί, αλλά και οι Λιθουανοί και οι Πολωνοί, επισήμως αρνούνται ότι έχουν εκχωρήσει τον εναέριό τους χώρο για επιθέσεις στη Ρωσία. Στην πράξη όμως, όχι μόνον δεν παίρνουν μέτρα για να αποτραπούν οι υπερπτήσεις των ουκρανικών drones, αλλά και όταν το Μάρτιο (ή και τώρα) πέφτουν ουκρανικά drones στα εδάφη τους, λένε ότι φταίνε οι Ρώσοι που τα αναχαιτίζουν, ή παρεμβαίνουν στην πλοήγησή τους και τα στέλνουν αλλού. Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε αν μπορούν οι Ρώσοι να παρέμβουν στην πλοήγηση drone και να ορίσουν πολύ συγκεκριμένο νέο στόχο, αλλά σίγουρα μπορούν να προκαλέσουν “σύγχυση” στο λογισμικό και να αποπροσανατολίσουν το όχημα.

Οι Ουκρανοί θέλουν να βοηθήσουν!

Οι Ουκρανοί εν τω μεταξύ προσφέρθηκαν και να… συνδράμουν την Λετονία στην άμυνά της… κατά των Ρώσων. Όπως υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Αντρίι Σιμπίχα, «οι εκτροπές των drone οφείλονται στον ρωσικό ηλεκτρονικό πόλεμο που παρεμβάλλεται στα συστήματα πλοήγησης των αεροσκαφών» και προσέφερε μάλιστα στην Λετονική κυβέρνηση συνεργασία για την αποτροπή τέτοιων περιστατικών.

Οι κυβερνώντες Λετονοί, όσο αντι-Ρώσοι και αν είναι, δεν επιθυμούν να εμπλακούν περισσότερο στη σύγκρουση αναμιγνύοντας τους Ουκρανούς στην αεράμυνα της Λετονίας και ουσιαστικά δίνοντάς τους επισήμως πρόσβαση στα αμυντικά τους συστήματα εναντίον της Ρωσίας. Από την άλλη, δεν θέλουν ο “θόλος” τους να καταρρίπτει τα σμήνη των ουκρανικών drones, που οι Ρώσοι λένε ότι περνούν συστηματικά από τις χώρες της Βαλτικής.

Εκείνο που θέλουν είναι να παραμείνουν επισήμως αμέτοχοι στη σύγκρουση, κάνοντας απλώς τα στραβά μάτια στα ουκρανικά μη επανδρωμένα οχήματα. Τώρα μάλλον θα ζητήσουν – ανεπισήμως – από την Ουκρανία να σταματήσει τις υπερπτήσεις, διότι επισήμως δεν μπορούν να ζητήσουν κάτι που έχουν δηλώσει ότι δεν ισχύει. Μιλάμε για μια αραιοκατοικημένη χώρα που έχει την μισή έκταση της Ελλάδας και λιγότερο από 1,8 εκατ. πληθυσμό – όλη η Βαλτική πάντως είναι αραιοκατοικημένη, με κατά μέσο όρο 30 κατοίκους ανά τ. χλμ.

Άγνωστο κατόπιν ποιας συμφωνίας, η όλη κατάσταση με τα ουκρανικά drone εκτραχύνθηκε από το Μάρτιο. Αν και λόγω της εντονότατης αντιρωσικής στάσης των κυβερνήσεων των χωρών της Βαλτικής, κάποιες πτώσεις αδέσποτων ουκρανικών drone αποσιωπώνται, εκτός και αν είναι ρωσικά: Έχει γίνει γνωστό ότι στη Φινλανδία έπεσαν πάνω από τρία, δύο έπεσαν μόνον στην πόλη Kouvola τον Μάρτιο, στην Εσθονία αναφέρθηκαν άλλα δύο επίσης τον Μάρτιο (καθώς ένα έπεσε σε καμινάδα εργοστασίου παραγωγής ενέργειας στο Auvere και δεν μπορούσε να αποσιωπηθεί), στην Λιθουανία έχει πέσει ένα σε λίμνη κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία, και στη Λετονία πάνω από τρία – στις 7 Μαΐου έπεσαν δύο, με το ένα όπως προαναφέρεται να προκάλεσε πυρκαγιά σε αποθήκη καυσίμων.

Αν και οι Ρώσοι επιμένουν ότι έχουν πέσει σε αυτές τις χώρες πάνω από 150 ουκρανικά drones, οι Ουκρανοί (όχι οι χώρες της Βαλτικής) έχουν διαψεύσει, χαρακτηρίζοντας τον αριθμό “ρωσική προπαγάνδα”.

Οι πολιτικοί συσχετισμοί

Όσον αφορά τα πολιτικά πράγματα στην Λετονία, έτσι κι αλλιώς τον Οκτώβριο θα γίνονταν εκλογές. Στις τελευταίες εκλογές, το 2022, το κόμμα της πρωθυπουργού, η “Νέα Ενότητα” είχε λάβει το 18,9% των ψήφων και έβγαλε 26 έδρες, από τις συνολικά εκατό της Βουλής. Η Ένωση Πράσινων και Αγροτών το 12,44% έβγαλε 16 έδρες, το καθαρά δεξιό κόμμα “Ενωμένη Λίστα” (AS) έλαβε 11% και 15 έδρες – έχει κόντρα με το κυβερνών κόμμα, παρότι διαφωνούν σε ελάχιστα θέματα – το ακόμα πιο δεξιό Εθνική Συμμαχία έλαβε 9% και 13 έδρες.

Το κόμμα “Για τη Σταθερότητα!” (Stabilitātei! – S!) της Λετονίας είναι μεν κεντροδεξιό, αλλά ευρωσκεπτικιστικό και χαρακτηρίζεται από τους δυτικούς φιλορωσικό – έλαβε 7% και 11 έδρες. Το “τραμπικό”  κόμμα “Πρώτα η Λετονία” (LPV) που θέλει πιο συμβιβαστική στάση έναντι της Ρωσίας, έλαβε 6% και 9 έδρες, οι δε “Προοδευτικοί”, ευρωπαϊστές Σοσιαλδημοκράτες, έλαβαν επίσης 6% και 9 έδρες, ενώ δύο φιλορωσικά κόμματα διασπάστηκαν, πήραν 4% και 5,0% έκαστο και έμειναν εκτός Βουλής – το “Αρμονία” και το “Λετονική Ρωσική Ένωση”. Το τι θα γίνει τον Οκτώβριο, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει, αλλά θεωρείται πιο πιθανό να σχηματιστεί και πάλι κυβέρνηση με την κεντροδεξιά “Νέα Ενότητα” τους “Πράσινους και Αγρότες”, με τρίτο εταίρο την Ενωμένη Λίστα, παρά τις μικροδιαφορές τους,

Η κυβέρνηση πάντως αντιμετώπιζε προβλήματα εδώ και μήνες και ίσως η κρίση με τα drones να ήταν απλώς η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η έως σήμερα πρωθυπουργός Σιλίνια ανέφερε σε ανάρτησή της στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Χ πως «η προτεραιότητά μου ήταν πάντα και παραμένει η ευημερία και η ασφάλεια του λαού της Λετονίας». Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της χώρας Έντγκαρς Ρίνκεβιτς προγραμματίζει διαβουλεύσεις με τα κόμματα για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Ο Ρίνκεβιτς, έντονα αντιρώσος και ανοιχτά gay, δεν θέλει επ ουδενί στην κυβέρνηση ακροδεξιά κόμματα που παίρνουν θέση κατά του γάμου και της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους.

Υπάρχει και το θέμα της παύσης του υπουργού Γεωργίας και ενός ακόμη πολιτικού προερχομένου από το κόμμα των Πράσινων και Αγροτών, αλλά αυτές οι δύο περιπτώσεις είναι άσχετες από το πρόβλημα των drones και αφορούν κακοδιαχείριση, ή και διαφθορά σε σχέση με την επεξεργασία και εξαγωγή ξυλείας.

Τα ερωτήματα πολλά: Υπάρχουν μηχανισμοί στις ένοπλες δυνάμεις που παρακολουθούν επικίνδυνα αντικείμενα και μάλιστα εντός των χωρικών υδάτων; Θα μάθουν ποτέ και πώς έφτασε στη Λευκάδα το συγκεκριμένο υπερεξοπλισμένο drone; Γιατί η σύμμαχος Ουκρανία την οποία ο κ. Μητσοτάκης στηρίζει με χρήματα, μετέχοντας στο δάνειο των 90 δισ. που αποφάσισε το ευρω-ιερατείο και μας αναλογεί το ποσό των τριών δισεκατομμυρίων (!) προκαλεί;

Γιατί ποτέ δεν μάθαμε επισήμως, πόσο μας κόστισε το πολεμικό υλικό που στείλαμε στο Κίεβο και πόσο η δωρεά ηλεκτρικής ενέργειας; Ποιόν εξυπηρετούσε η κήρυξη πολέμου στη Ρωσία, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός σε επίσκεψή του στις ΗΠΑ το 2022, δήλωνε ότι «διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και προσπαθούμε να υποστηρίξουμε την Ουκρανία», θέτοντας σε κίνδυνο τη χώρα, αν και κείται μακριά; Και να θυμίσουμε μια ακόμη πρόκληση του Κιέβου που διαπραγματευόταν πώληση εναερίων drones στην Ελλάδα με τον όρο, αυτά να μην χρησιμοποιηθούν εναντίον της Τουρκίας!

Θα χτυπούσε το drone στο Ιόνιο;

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ουκρανοί στοχεύουν με θαλάσσια drones ρωσικά πλοία μεταφοράς καυσίμων στη Μεσόγειο. Στις 19 Δεκεμβρίου έπληξαν πετρελαιοφόρο του “σκιώδους στόλου” στα ύδατα της Μεσογείου, σύμφωνα με πηγή στους κόλπους των ουκρανικών υπηρεσιών ασφαλείας SBU, την οποία επικαλείται τo Reuters. Κατά την ίδια πηγή, το πλήγμα πραγματοποιήθηκε σε απόσταση μεγαλύτερη των 2.000 χιλιομέτρων (!) από την Ουκρανία και το πετρελαιοφόρο ήταν άδειο τη στιγμή της επίθεσης.

Τη δεύτερη φορά στις 4 Μαρτίου του 2026 χτυπήθηκε ένα δεξαμενόπλοιο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) το οποίο βυθίστηκε στη Μεσόγειο, μεταξύ της Λιβύης και της Μάλτας, μετά από εκρήξεις και πυρκαγιά, σύμφωνα με λιμενικές αρχές της Λιβύης. Και αυτές οι επιχειρήσεις με τους Ουκρανούς να ανοίγουν τον πόλεμο μέχρι τη Μεσόγειο πραγματοποιούνται από βάση που έχει εξασφαλίσει το Κίεβο στην Δυτική Λιβύη, η κυβέρνηση της οποίας υποστηρίζεται από την Τουρκία!

Το άλλο ανησυχητικό της περίπτωσης στην Λευκάδα: Αν το προετοιμαζόμενο πλήγμα γινόταν στο Ιόνιο πέλαγος, θα προκαλούσε σοβαρές ανησυχίες και στην Ιταλία και αναταραχή για την τουριστική ασφάλεια της περιοχής, αν πετύχαινε το στόχο του.

Εξωτερική πολιτική για πάρτι του…

Πάμε παρακάτω… Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν αντέδρασε όταν ήξερε και όφειλε να ξέρει για την επιχείρηση του ισραηλινού ναυτικού κατά του στόλου των ακτιβιστών που θα μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα δυτικά της Κρήτης και νότια από τα Κύθηρα σε διεθνή ύδατα, με ευθύνη επιτήρησης της Ελλάδας; Διότι όπως μάθαμε το ζήτησαν οι Ισραηλινοί, που ήθελαν να αποφύγουν τη δράση ανατολικότερα στην τουρκο-λιβυκή ζώνη, με πιθανή άμεση αντίδραση της Τουρκίας…

Ας μην το κουράζουμε πολύ. Η εξωτερική πολιτική του Μητσοτάκη γίνεται με γνώμονα την προσωπική του ασφάλεια και προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις που παρακαλούνται να συστήσουν στην Τουρκία να κάτσει ήσυχη, όσο αυτός κυβερνά. Δεν υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο, ούτε τα εθνικά συμφέροντα, όταν έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία. Προσπαθεί γλείφοντας ηγέτες της Δύσης (Τραμπ, Μερτς, Μακρόν) να εξασφαλίσει την εικόνα ενός ισχυρού παίκτη για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αυτό κοστίζει ακριβά, καθώς εξασφαλίζεται με δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος για αγορές οπλικών συστημάτων…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Περισσότεροι από 20 γιατροί διαφορετικών ειδικοτήτων πάλευαν να σταθεροποιήσουν το κορίτσι που νοσηλευόταν στη ΜΕΘ του ΚΑΤ, καθώς έφερε σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις στο ήπαρ και πνεύμονα, καθώς και βαρύ κάταγμα στη λεκάνη.

Το φρικτό περιστατικό έγινε το μεσημέρι της Τρίτης, όταν οι δύο κοπέλες που είχαν πάρει τα κλειδιά της ταράτσας από την πολυκατοικία στην οποία διέμενε η μια εκ των δύο, ανέβηκαν πάνω σε αυτήν και πήδησαν στο κενό.