1. ΔΕΠΑ Εμπορίας — ο πιο άμεσος δικαιούχος: Η ΔΕΠΑ Εμπορίας εμπορεύεται και προμηθεύει φυσικό αέριο, εισάγοντάς το μέσω αγωγών από Βουλγαρία/Τουρκία και μέσω του τερματικού Ρεβυθούσας, ενώ ελέγχεται 100% από το ΤΑΙΠΕΔ (δημόσιο). Είναι ενεργή σε νέες συμφωνίες LNG: διπλασιάζει τις ποσότητες LNG από τις ΗΠΑ μέσω της Venture Global, στέλνει νέα φορτία LNG στη Ρεβυθούσα, και υπέγραψε δήλωση προθέσεων μεταφοράς αερίου με τη Naftogaz για τον χειμώνα 2025-2026. Επίσης κατέχει το 29% στην Ηλεκτροπαραγωγή Αλεξανδρούπολης (840 MW) και το 20% στη Gastrade, που λειτουργεί το FSRU Αλεξανδρούπολης — άρα κερδίζει και από την υποδομή εισαγωγής, όχι μόνο από την εμπορία.

2. Mytilineos — κάθετα ολοκληρωμένος όμιλος με βαρύ αποτύπωμα στο αέριο. Ο όμιλος στοχεύει σε μερίδιο 30% στην προμήθεια ρεύματος έως το 2026, με τον ΔΕΗ και τη Mytilineos να ελέγχουν μαζί το 75% της αγοράς. Σημαντικό: ο κλάδος Ενέργειας ευνοήθηκε από την ενδυνάμωση παρουσίας στην προμήθεια φυσικού αερίου στα Βαλκάνια και τη ΝΑ Ευρώπη, με σχέδια επέκτασης σε όλη την Ευρώπη, και απάντηση στις μειωμένες τιμές αερίου ήταν η γεωγραφική επέκταση με νέο γραφείο διανομής αερίου στη Δυτική Ευρώπη.

3. HELLENiQ ENERGY (πρώην ΕΛΠΕ). Αν και πούλησε το 35% της ΔΕΠΑ Εμπορίας στο ΤΑΙΠΕΔ τον Δεκέμβριο του 2024, παραμένει βασικός παίκτης στα πετρελαιοειδή /αέριο και συμμετείχε στην έκτακτη σύσκεψη ασφάλειας εφοδιασμού με το ΥΠΕΝ μαζί με τη Motor Oil. 4. ΔΕΗ. Προωθεί ενεργά και φυσικό αέριο για το σπίτι, ως ο μεγαλύτερος πάροχος ρεύματος στην Ελλάδα, και διατηρεί μονάδες αερίου στο χαρτοφυλάκιο ηλεκτροπαραγωγής της παράλληλα με τις ΑΠΕ.

5. Chevron και ExxonMobil — οι νέοι “μεγάλοι ξένοι παίκτες” στους υδρογονάνθρακες. Αυτές είναι οι εταιρείες που εμφανίζονται πιο έντονα στις πρόσφατες δηλώσεις της νέας ηγεσίας: Ο Σταύρος Παπασταύρου έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην παρουσία Chevron και ExxonMobil στην Ελλάδα, με ένα πιθανό κοίτασμα να εκτιμάται έως 10 δισ. ευρώ, ενώ το ενδιαφέρον της ExxonMobil βρέθηκε στο επίκεντρο συνάντησης εργασίας του υπουργού και του υφυπουργού.

6. Διαχειριστές υποδομών αερίου (ΔΕΣΦΑ, Gastrade/FSRU, TAP, IGB). Αυτές οι εταιρείες υποδομής (αγωγοί, τερματικοί σταθμοί) κερδίζουν από τη ροή αερίου ανεξαρτήτως του ποιος το προμηθεύει — όσο περισσότερο αέριο διέρχεται, τόσο μεγαλύτερα τα έσοδα από τέλη διαμετακόμισης. Ο “διάδρομος Νότου-Βορρά” που περιέγραψε ο Παπασταύρου τους αφορά άμεσα.

Η έλλειψη μπαταριών ευνοεί το αέριο

Μια σημαντική παρατήρηση: η κατάσταση στην ενέργεια δεν είναι “είτε-είτε” (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ή Φυσικό Αέριο). Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μεγάλοι όμιλοι (Mytilineos, ΔΕΠΑ, ΔΕΗ) δεν είναι αμιγώς εταιρείες αερίου — έχουν επίσης τεράστιο χαρτοφυλάκιο σε ΑΠΕ: η Mytilineos είχε συνολικό χαρτοφυλάκιο ΑΠΕ 13,7 GW, και η ΔΕΠΑ αναπτύσσει φωτοβολταϊκά πάνω από 800 MW με χρηματοδότηση 390 εκατ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Αυτό σημαίνει ότι το ζήτημα δεν είναι τόσο “αέριο εναντίον ΑΠΕ” στο επίπεδο εταιρικών συμφερόντων — οι ίδιοι όμιλοι κερδίζουν και από τα δύο. Το πραγματικό ζήτημα είναι μάλλον ότι η έλλειψη αποθήκευσης διατηρεί τη δομική ανάγκη για αέριο ως εφεδρεία, πράγμα που ευνοεί ειδικά όσους ελέγχουν μονάδες αερίου και υποδομές εισαγωγής — δηλαδή η καθυστέρηση στις μπαταρίες λειτουργεί έμμεσα προς όφελος της υπάρχουσας υποδομής αερίου, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των επιμέρους εταιρειών.

Η αμερικανική Venture Global

Η Venture Global, είναι ο αμερικανικός προμηθευτής LNG που η ΔΕΠΑ Εμπορίας διπλασίασε τις ποσότητες μαζί της. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2013 από τον Michael Sabel, τραπεζίτη ενέργειας, και τον Robert Pender, δικηγόρο. Ο Pender είχε εργαστεί πάνω από 28 χρόνια στη χρηματοδότηση ενεργειακών έργων, ήταν επί μία δεκαετία επικεφαλής στη Hogan Lovells σε διεθνή χρηματοδότηση έργων, με συνολική εμπειρία σε έργα αξίας 35+ δισ. δολαρίων (αιολικά, βιομάζα, υδροηλεκτρικά, LNG, πυρηνικά).

Η δομή ελέγχου είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Μετά το IPO (αύξηση μετοχικού κεφαλαίου μέσω δημόσιας προσφοράς) τον Ιανουάριο του 2025, η κεφαλαιοποίηση έφτασε τα 60,5 δισ. δολάρια, αλλά οι δύο ιδρυτές διατήρησαν το 98% του συνολικού ποσοστού των ψήφων, μέσω προνομιακών μετοχών που έχουν 10 ψήφους η καθεμία έναντι 1 ψήφου για τις κοινές μετοχές κατηγορίας. Δηλαδή, παρόλο που η εταιρεία είναι πλέον εισηγμένη και ανοιχτή σε δημόσιους επενδυτές, ο πραγματικός έλεγχος παραμένει αποκλειστικά στα χέρια Sabel-Pender, μέσω της Venture Global Partners II, LLC, που είναι η ελέγχουσα μέτοχος.

Βασικοί επενδυτές πριν το IPO: Η Stonepeak Infrastructure Partners επένδυσε 1,3 δισ. δολάρια στο τερματικό Calcasieu Pass, με άλλους βασικούς επενδυτές την Kiewit Corporation και την Energy Capital Partners — όλα μεγάλα ονόματα στην υποδομή /ιδιωτικά κεφάλαια ενέργειας στις ΗΠΑ. Πελάτες-εταίροι μεγάλης κλίμακας: Η εταιρεία είχε εξασφαλίσει μακροχρόνια συμβόλαια με μεγάλους ενεργειακούς ομίλους όπως η Shell και η BP, και είχε συμβόλαια αγοράς (SPAs) με αναμενόμενα συνολικά έσοδα περίπου 107 δισ. δολαρίων στη διάρκεια ζωής τους.

Η Venture Global είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς αμερικανικού LNG παγκοσμίως — στοχεύει να έχει πάρει υπό τον έλεγχό της έως το 2030 πάνω από το 25% των εξαγωγών LNG των ΗΠΑ. Η συμφωνία της με τη ΔΕΠΑ Εμπορίας εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο: οι ΗΠΑ προσπαθούν να αντικαταστήσουν το ρωσικό αέριο στην ευρωπαϊκή αγορά με αμερικανικό LNG, και η Ελλάδα (μέσω Ρεβυθούσας και του σχεδιαζόμενου “διαδρόμου Νότου-Βορρά” που ανέφερε ο Παπασταύρου) λειτουργεί ως σημείο εισόδου αυτού του αερίου στα Βαλκάνια.

Άρα η αυξανόμενη εξάρτηση της Ελλάδας από εισαγόμενο LNG εξυπηρετεί ταυτόχρονα: (α) τα ιδιωτικά συμφέροντα ιδρυτών/επενδυτών της Venture Global, (β) τη γεωπολιτική στρατηγική ΗΠΑ-ΕΕ απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο, και (γ) τα ελληνικά εγχώρια συμφέροντα (ΔΕΠΑ, Mytilineos) που μεσολαβούν και επωφελούνται από τη διανομή. Είναι ένα ωραίο παράδειγμα του πώς η καθυστέρηση στην εγχώρια αποθήκευση δεν είναι απλά “τεχνικό κενό” — διατηρεί ζωντανή μια ολόκληρη αλυσίδα εμπορικών σχέσεων γύρω από το εισαγόμενο αέριο.

Η ουκρανική εταιρεία Naftogaz

Η Naftogaz είναι 100% κρατική εταιρεία της Ουκρανίας. Ο ιδρυτής και μοναδικός μέτοχος είναι το ίδιο το ουκρανικό κράτος. Είναι η μεγαλύτερη εθνική εταιρεία πετρελαίου και αερίου της Ουκρανίας, υπαγόμενη στην κυβέρνηση, με κάθετα ολοκληρωμένη δραστηριότητα σε έρευνα, άντληση, μεταφορά και προμήθεια φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Η εταιρεία λειτουργεί 38.200 χλμ. αγωγών διαμετακόμισης υψηλής πίεσης και διαθέτει πάνω από 30 δισ. κυβικά μέτρα χωρητικότητας αποθήκευσης αερίου, υποδομή που βρίσκεται ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση και την έχει φέρει στο επίκεντρο της περιφερειακής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι η Naftogaz δεν είναι απλά προμηθευτής — είναι κομβικός παίκτης στο πώς κινείται το αέριο μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και Ευρώπης.

Έχει γίνει ακόμα “πιο κρατικοποιημένη” μέσα στον πόλεμο. Με αποφάσεις της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Naftogaz έχει γίνει μεγαλύτερη και με περισσότερη αγοραστική δύναμη — είναι πια μονοπώλιο στην προμήθεια αερίου σε νοικοκυριά, καλύπτοντας πάνω από το 98% της αγοράς, ενώ της δόθηκε ο έλεγχος 26 εταιρειών διανομής αερίου που προηγουμένως ανήκαν στον ουκρανό ολιγάρχη Dmytro Firtash, καθώς και δίκτυο πρατηρίων που ανήκε στον Viktor Medvedchuk (ο οποίος έχει συλληφθεί).

Το 2021 η συμβολή της Naftogaz αντιστοιχούσε στο 10,7% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού — άρα είναι ζωτικής σημασίας για τα δημόσια οικονομικά της Ουκρανίας εν καιρώ πολέμου. Από τον Μάιο του 2025 πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο κ. Koretskyi, ο οποίος προηγουμένως διηύθυνε τις κρατικές εταιρείες Ukrnafta και Ukrtatnafta, αυξάνοντας την παραγωγή πετρελαίου/αερίου και καταγράφοντας ιστορικά κερδοφόρα αποτελέσματα. Η περίπτωση Naftogaz είναι ουσιαστικά αντίστροφη από τη Venture Global:

• Venture Global = ιδιωτικά συμφέροντα δύο ιδρυτών-δισεκατομμυριούχων (Sabel, Pender) που κερδίζουν εμπορικά από την πώληση LNG.
• Naftogaz = το ίδιο το ουκρανικό κράτος, που έχει γεωπολιτικό και όχι μόνο εμπορικό συμφέρον: χρειάζεται έσοδα και ασφάλεια εφοδιασμού εν μέσω πολέμου, και η συμφωνία με τη ΔΕΠΑ εξυπηρετεί διπλό σκοπό: εξασφαλίζει εφοδιασμό για την Ουκρανία τον χειμώνα (πιθανότατα μέσω αντίστροφης ροής από Ελλάδα/Βαλκάνια προς Ουκρανία, δεδομένων των ρωσικών πληγμάτων στις υποδομές της) και ενισχύει τα κρατικά έσοδα της Ουκρανίας σε μια κρίσιμη περίοδο.

Άρα εδώ δεν μιλάμε για το “ποιος πλουτίζει ιδιωτικά” αλλά και για κρατική στρατηγική επιβίωσης — η Ουκρανία χρειάζεται διεθνείς συνεργασίες αερίου τόσο για ενεργειακή ασφάλεια όσο και για δημοσιονομικά έσοδα, ενώ η Ελλάδα/ΔΕΠΑ αποκτά έναν ακόμη γεωπολιτικό ρόλο ως κόμβος διαμετακόμισης στην ευρύτερη περιοχή.

Η ατζέντα των επαφών

Κατά την παραμονή του στην Αθήνα στο επίκεντρο του Στρατηγικού Διαλόγου θα βρεθούν βασικές προτεραιότητες της αμερικανικής κυβέρνησης, μεταξύ των οποίων η αμυντική συνεργασία, καθώς και η περιφερειακή και ενεργειακή ασφάλεια.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Ρούμπιο θα ηγηθεί της αντιπροσωπείας των Ηνωμένων Πολιτειών στον έκτο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου, με στόχο την περαιτέρω εμβάθυνση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στους συγκεκριμένους τομείς.

Πριν από την Ελλάδα, ο Αμερικανός υπουργός θα μεταβεί στο Ρέικιαβικ, όπου θα συναντηθεί με Ισλανδούς αξιωματούχους για συνομιλίες σχετικά με την οικονομική συνεργασία και τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας.

Στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Λισαβόνα, όπου θα έχει συναντήσεις με Πορτογάλους αξιωματούχους με αντικείμενο την προώθηση της συνεργασίας στους τομείς της άμυνας, της οικονομίας και της τεχνολογίας.

Ας μελετήσουμε ποια είναι η διαδικασία κοστολόγησης του ηλεκτρικού ρεύματος. Στις 30 Σεπτεμβρίου η τιμή της TTF φυσικού αερίου ήταν 69 ευρώ την Mwh (Ολλανδικό χρηματιστήριο ενέργειας), και η ελληνική χονδρική τιμή ηλεκτρικής ενέργειας ( ΤΕΑ) ήταν 109,57 ευρώ την Mwh, δηλαδή 10,957 λεπτά την Kwh. Την συγκεκριμένη ημέρα είχαμε: ΑΠΕ 72,2 % του μείγματος,  φυσικό αέριο 15,9% του μείγματος, Υδροηλεκτρικά 3,3 %, Λιγνίτης 5 %, Εισαγωγές 0.5%, αποθήκευση κοντά στο 1%.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η τιμή της χονδρικής δεν είναι ο μέσος όρος του κόστους όλων αυτών των μονάδων. Στην αγορά της επόμενης ημέρας, η τιμή καθορίζεται από την προσφορά που χρειάζεται να καλυφθεί η ζήτηση. Και όταν μπαίνουν στην οριακή θέση μονάδες φυσικού αερίου, το ακριβότερο κόστος καθορίζει την τιμή ολόκληρης της αγοράς. Και όπως αντιλαμβάνεστε, τα παραπάνω στοιχεία αλλάζουν καθημερινά.

Υπολογισμοί

Πάμε να κάνουμε ένα ρεαλιστικό υπολογισμό, και ας πάρουμε μία σύγχρονη μονάδα CCGT με απόδοση κοντά στο 60%. Κόστος φυσικού αερίου: 69 / 60% = 115 ευρώ την Mwh. Άρα το καύσιμο κοστίζει περίπου 115 ευρώ την Mwh ηλεκτρικής ενέργειας. Διοξείδιο του Άνθρακος CO2: Ας υποθέσουμε κοντά στα 86 €/t CO2 και εκπομπές 0,33 t / Mwh, τότε έχουμε 86 x 0,33= 28,4  €/ Mwh. Άρα: 115+ 28,4= 143,4 €/Mwh

Γιατί όμως η σημερινή τιμή είναι στα 109,57 €/Mwh; Γιατί εδώ παίζουν σημαντικό ρόλο οι ΑΠΕ που καλύπτουν περίπου το 72% του μείγματος ενώ το φυσικό αέριο κοντά στο 16%. Επομένως το φυσικό αέριο δεν καθορίζει την τιμή της κάθε ώρας. Για παράδειγμα, αν μια ώρα υπάρχει μεγάλη παραγωγή φωτοβολταϊκών, τότε: Τα φωτοβολταϊκά προσφέρουν πολύ χαμηλή τιμή, Αιολικά επίσης, Υδροηλεκτρικά ανάλογα με την προσφορά, Φυσικό αέριο μπορεί να μην χρειαστεί καθόλου ή να χρειαστεί μόνο για ένα μέρος της ζήτησης. Επομένως μία οριακή μονάδα μπορεί να είναι φθηνότερη από μία μονάδα αερίου, και η τιμή να πέσει σημαντικά.

Το σημαντικό  συμπέρασμα είναι ότι δεν πρέπει να συγκρίνουμε TTF 69 ευρώ/ Mwh με την χονδρική στα 109 ευρώ / Mwh. Η σύνδεση αυτών είναι: TTF – κόστος παραγωγής αερίου — προσφορές παραγωγών –ποια μονάδα είναι οριακή κάθε ώρα – χονδρική τιμή. Όλα αυτά που μνημόνευσα αντιστρέφονται όπως την 24η Σεπτεμβρίου, όταν η τιμή της TTF ήταν 74,6 ευρώ την Mwh και η χονδρική τιμή ήταν 175,59 ευρώ την Mwh, με ΑΠΕ στο 51% και φυσικό αέριο 28,8%, Υδροηλεκτρικά 4,5%, Λιγνίτη 2,4%, εισαγωγές 9,3%. Ωστόσο η λογική κοστολόγησης παραμένει η ίδια.

Πλαφόν στο περιθώριο κέρδους

Στους ηλεκτροπαραγωγούς, η ΕΕ είχε επιβάλει πλαφόν 180€/Mwh στα έσοδα παραγωγών χαμηλού κόστους, όπως ΑΠΕ, πυρηνικά και Λιγνίτης. Τα έσοδα πάνω από αυτό το όριο μπορούσαν να ανακτηθούν και να κατευθυνθούν στους καταναλωτές. Ωστόσο αυτό δεν εφαρμόστηκε στις μονάδες φυσικού αερίου, επειδή το κόστος τους εξαρτάται άμεσα από το καύσιμο, και θεωρήθηκε ότι ένα τέτοιο πλαφόν θα μπορούσε να υπονομεύσει την οικονομική τους λειτουργία, που κατ’ εμέ την θεωρώ λάθος λόγω οικονομικών συμφερόντων.

Στους παρόχους το κράτος μπορεί να ρυθμίσει τις λιανικές τιμές υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, αλλά ένα γενικό “ο πάροχος δεν μπορεί να έχει κέρδος πάνω από x %” είναι δύσκολο να εφαρμοστεί, γιατί πρέπει να ξεχωρίσουμε ,το κόστος αγοράς ρεύματος + κόστος αντιστάθμισης+προσωπικό+ λειτουργικά έξοδα+ χρηματοοικονομικό κόστος+επισφάλειες + κέρδος. Αν π χ πούμε μέχρι 5% κέρδος, πρέπει να αποφασίσουμε το 5% πάνω σε ποια βάση θα κινηθεί.

Η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβάλει ένα ανώτατο επιτρεπόμενο περιθώριο κέρδους ή ανώτατη τιμή, με μηχανισμό ελέγχου κόστους. Και αυτό δεν είναι θεωρητικό ως προς την κρατική παρέμβαση στην αγορά. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο επιτρέπει δημόσιες παρεμβάσεις στις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, ακόμη και προσωρινή τιμή κάτω από το κόστος, εφόσον τηρούνται συγκεκριμένοι όροι και αποζημιώνονται οι προμηθευτές. Ωστόσο αυτό η κυβέρνηση αδυνατεί να το εφαρμόσει προφανώς για λόγους αμοιβαίων οικονομικών συμφερόντων, παρότι τα νοικοκυριά πονάνε από το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος, και μας περιμένει ένας δύσκολος χειμώνας.

Επίσης, αντί για πλαφόν στο κέρδος, η κυβέρνηση θα μπορούσε να βάλει, από τώρα τον μηχανισμό ανάκτησης ενός ποσού που θεωρείται ότι ξεπερνά το επιτρεπόμενο επίπεδο. Ως παράδειγμα αναφέρω: Έστω ότι έχουμε κόστος παραγωγής 100€ / Mwh, επιτρεπόμενο έσοδο 150 €/Mwh, η αγορά δίνει στον παραγωγό  220  €/Μwh. Η διαφορά είναι 220-150= 70 €/Mwh. Και με ένα σοβαρό κρατικό μηχανισμο, το κράτος μπορεί να ανακτήσει μέρος ή όλο από τα 70€/Mwh και να τα χρησιμοποιήσει για επιδότηση λογαριασμών ή μείωση χρεώσεων.

Όπως αντιλαμβάνεστε, η κυβέρνηση διαθέτει τα όπλα να μειώσει το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος, αρκεί να θελήσει να συγκρουστεί με τους οικονομικούς “καρχαρίες”.

Η εικόνα αυτή διαμορφώνεται σε ένα διεθνές τουριστικό περιβάλλον με πιέσεις. Σύμφωνα με τον UN Tourism, περίπου 690 εκατομμύρια τουρίστες ταξίδεψαν διεθνώς από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 2026, μόλις 3 εκατομμύρια περισσότεροι σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2025.

Οι διεθνείς αφίξεις αυξήθηκαν κατά 2% το πρώτο τρίμηνο, αλλά μειώθηκαν κατά 1% το δεύτερο, ενώ τον Ιούνιο καταγράφηκε πτώση 3% σε ετήσια βάση.
Ο UN Tourism αποδίδει την επιβράδυνση στις επιπτώσεις της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, στις υψηλότερες τιμές του πετρελαίου, στον πληθωρισμό και στην αύξηση του κόστους των ταξιδιών.

Στην Ευρώπη οι διεθνείς αφίξεις αυξήθηκαν κατά 3% το πρώτο εξάμηνο, ενώ στη Νότια Μεσόγειο η αύξηση έφτασε το 4%. Σύμφωνα με τον UN Tourism, ορισμένοι προορισμοί της περιοχής φαίνεται να επωφελήθηκαν από τη μετατόπιση ταξιδιωτών που διαφορετικά θα κατευθύνονταν προς προορισμούς της Μέσης Ανατολής. Στην τελευταία, οι αφίξεις μειώθηκαν κατά 22%.

Η Ελλάδα στο +15%

Η Ελλάδα καταγράφει από τις υψηλότερες αυξήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Οι διεθνείς τουριστικές αφίξεις αυξήθηκαν κατά 15% το πρώτο εξάμηνο του 2026, ενώ κατά 15% αυξήθηκαν και τα τουριστικά έσοδα.
Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνουν ότι οι εισερχόμενες ταξιδιωτικές ροές αυξήθηκαν κατά 15,4%, φτάνοντας τα 13,49 εκατομμύρια την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουνίου. Την ίδια περίοδο, οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 14,8%, στα 8,80 δισ. ευρώ.

Πτώση στην Τουρκία

Στην Τουρκία, αντίθετα, οι είσοδοι ξένων επισκεπτών μειώθηκαν κατά 2,96% κατά το πρώτο εξάμηνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, 20,77 εκατομμύρια ξένοι επισκέπτες εισήλθαν στη χώρα τους πρώτους έξι μήνες του έτους, έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2025. Μόνο τον Ιούνιο, οι είσοδοι μειώθηκαν κατά 4,02%, στα 5,54 εκατομμύρια.

Ανάλογη ήταν η εικόνα και στο δεύτερο τρίμηνο, σύμφωνα με την TÜİK. Ο αριθμός των επισκεπτών μειώθηκε κατά 5,1% σε ετήσια βάση, στα 15,58 εκατομμύρια, την περίοδο Απριλίου-Ιουνίου, ενώ τα τουριστικά έσοδα υποχώρησαν κατά 2,6%, στα 15,87 δισ. δολάρια.

Στόχος της Τουρκίας τα 65 δισ. δολάρια

Παρά τη μείωση των επισκεπτών, η Τουρκία διατηρεί υψηλό στόχο για τα τουριστικά της έσοδα. Σύμφωνα με το μήνυμα του προέδρου Ερντογάν για την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού, στις 27 Σεπτεμβρίου, τα τουριστικά έσοδα της χώρας ανήλθαν σε 25,746 δισ. δολάρια το πρώτο εξάμηνο του 2026. Ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι η κυβέρνηση αναμένει τα συνολικά έσοδα για το έτος να φτάσουν τα 65 δισ. δολάρια.

Η σχέση μεταξύ του αριθμού των επισκεπτών και των εσόδων αποτελεί διαχρονικό ζήτημα για το τουρκικό τουριστικό μοντέλο. Η Τουρκία έχει θέσει ως στόχο να φτάσει τα 100 δισ. δολάρια τουριστικών εσόδων έως το 2028.
Το 2025 τα τουριστικά έσοδα ανήλθαν σε 65,2 δισ. δολάρια, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται αύξηση περίπου 35 δισ. δολαρίων για την επίτευξη του στόχου των 100 δισ. Παράλληλα, η κυβέρνηση αναθεώρησε προς τα κάτω την πρόβλεψή της για το 2026. Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου μείωσε την εκτίμηση για τα τουριστικά έσοδα από 68 δισ. σε 65 δισ. δολάρια.

Η σύγκριση Ελλάδας-Τουρκίας θέλει προσοχή

Τα στοιχεία αποτυπώνουν διαφορετικές τάσεις στις δύο χώρες, ωστόσο δεν αποτελούν μια απολύτως συγκρίσιμη στατιστική κατάταξη. Ο UN Tourism χρησιμοποιεί τον δείκτη των διεθνών τουριστικών αφίξεων, το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού καταγράφει εισόδους ξένων επισκεπτών, ενώ τα ελληνικά στοιχεία βασίζονται στις εισερχόμενες ταξιδιωτικές ροές. Οι ορισμοί και οι μεθοδολογίες επομένως διαφέρουν.

Παρά τη διαφορά αυτή, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι το πρώτο εξάμηνο του 2026 η τουριστική κίνηση προς την Ελλάδα αυξήθηκε σημαντικά, την ώρα που οι είσοδοι ξένων επισκεπτών στην Τουρκία μειώθηκαν. Την ίδια στιγμή, ο UN Tourism έχει αναθεωρήσει προς τα κάτω την πρόβλεψή του για την παγκόσμια τουριστική κίνηση το 2026. Ο οργανισμός αναμένει πλέον αύξηση των διεθνών τουριστικών αφίξεων κατά 1%-2%, έναντι της προηγούμενης πρόβλεψης για αύξηση 3%-4%.

Για την περίοδο Σεπτεμβρίου-Δεκεμβρίου, το 45% των ειδικών του τουρισμού που συμμετείχαν στην έρευνα του UN Tourism αναμένει καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με έναν χρόνο νωρίτερα, το 34% αναμένει περίπου τα ίδια επίπεδα και το 21% χειρότερα αποτελέσματα.

Η εικόνα του πρώτου εξαμήνου δείχνει έτσι μια σημαντική διαφοροποίηση στις τουριστικές επιδόσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου η ανάπτυξη του τουρισμού επιβραδύνεται και οι γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες επηρεάζουν ολοένα περισσότερο τις ταξιδιωτικές επιλογές.

Αλλά αφού η Τουρκία προχωρεί μονομερώς στην ίδρυση ανεξαρτήτου κράτους στα κατεχόμενα εδάφη, ποίον το νόημα της συνεχίσεως των διαπραγματεύσεων για την επανένωση της Μεγαλονήσου;

΄Εμμεση απάντηση έδωσε εχθές ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Μάρκο Ρούμπιο που έδιωξε, πύξ λάξ απ’ την Νέα Υόρκη την Ιρανική αντιπροσωπεία στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ ως και τον Ιρανό ΥΠΕΞ Αγάτσι, όταν οι Αμερικανικές προτάσεις για άνοιγμα των διεθνών στενών του Ορμούζ στον Περσικό κόλπο απερρίφθησαν εξ αιτίας της αδιαλλαξίας των Μουλάδων.

Πράγματι, τι έννοια έχει η συνέχιση των αενάων συζητήσεων (ακόμη κι υπό “Κυπριακήν καθοδήγηση” κατά τον κ. Ρούμπιο) που δεν προσφέρουν μία λύση ενός προβλήματος παρά μόνον απώλεια χρόνου και δημιουργία εντυπώσεων άνευ ουσίας.

Τουτ’ αυτό ισχύει και δια το Κυπριακό. Οι προτάσεις Γκουτέρες, για την επίλυση του προβλήματος απερρίφθησαν υπό της Τουρκίας,  παρά το γεγονός ότι θεωρήθησαν ως υποχωρητικές υπέρ της Τουρκοκυπριακής κοινότητος της κατεχομένης νήσου.

Ευτυχώς. Διότι αποτελεί παγία Τουρκική τακτική: Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Η αναγνώριση Τουρκοκυπριακού κράτους στην βόρειο Κύπρο σημαίνει διατήρηση των 40.000 Τούρκων στρατιωτών  στα κατερχόμενα εδάφη και προβολή επεκτάσεως της κατοχής στο νότο όταν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες λχ. μία απόβαση των Τουρκικών ειδικών δυνάμεων σ’ ένα Ελληνικό νησί του Αιγαίου ή στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Δηλ. διπλή απειλή που βεβαίως πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος για να την αγνοήσει.

Ποιος εμπιστεύεται την Τουρκία;

Συνεπώς τί έννοια έχουν τα “μέτρα οικοδομήσεως εμπιστοσύνης” στην Κύπρο και το άνοιγμα νέων συνοριακών φυλακίων κατά μήκος της διχαστικής οριογραμμής της Λευκωσίας;

Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.Μίκος Χριστοδουλίδης οφείλει να διακόψει αμέσως κάθε επαφή με την διοίκηση του ψευδοκράτους και να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ενωση την επιβολή κυρώσεων επί της Τουρκίας, που είναι η υπεύθυνη για την αδιαλλαξία και  σωρείας “τετελεσμένων” κι όχι μόνον στην Κύπρον, όπως ζητεί ο Ευρωβουλευτής κ. Γιάννης Μανιάτης, αλλά εις όλην την Εγγύς Ανατολή, των εγκαθέτων της στην ΕΕ και την Αφρικήν.

Η Τουρκία ξέρει μόνο μία γλώσσα. Των αντιποίνων στις αυθαιρεσίες της  :Οδόντα αντί οδόντος κι οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Όπως κάμνει ο “θείος Τράμπ”.

Δεν είναι τραγικά αυτά τα πρόσωπα. Είναι τραγικωμικά. Εξ ου και ο νεολογιστικός αλλά δόκιμος πλέον όρος “ντραμεντί”. Το ίδιο συνέβη και στη Νέα Αττική Κωμωδία (κύριος εκπρόσωπός της είναι ο κωμωδιογράφος Μένανδρος, πρόδρομος τού δικού μας Φώσκολου και όλων των σεναριογράφων καθημερινών τηλεοπτικών σήριαλ ευρείας καταναλώσεως).

Το ίδιο συμβαίνει και με αυτή την αστυνομική ταινία. Η κεντρική ηρωίδα παρασύρεται από το συναίσθημα, λειτουργεί εν πολλοίς παράτυπα κι αντιδεοντολογικά, απαλλάσσεται λόγω άδηλης και άτυπης ενεργοποίησης τού υποσυνείδητου και της έμφυτης ανθρωπιάς της και καταφεύγει σε βίντεο με γάτες που παίζουν προκειμένου να χαλαρώσει μετά από μια δύσκολη ημέρα δουλειάς στο γραφείο όπου υπηρετεί τη Γαλλική Δημοκρατία και το Δημόσιο.

Συμφέρον βεβαίως. Ακριβώς το ίδιο κάνει κι η γηραιά μητέρα της, ενόσω ο πατέρας της σκοτώνει βίαια αρουραίους με το φτυάρι. Το στερεότυπο τού επιθετικού βίαιου αρσενικού φαλλοκράτη φαίνεται καθαρά πως λειτουργεί εδώ κι εφαρμόζεται δραματουργικά.

Το τέλος δεν είναι μήτε αίσιον-happy μήτε καταστροφικό για το κεντρικό πρόσωπο πάνω στο οποίο (και μέσα στο οποίο) εστιάζεται ο αφηγηματικός φακός. Βεβαίως, κάποιοι (κατά Ουγκώ) “Άθλιοι” παρίες είναι φύσει και θέσει, εξ ορισμού και ex officio χαμένοι, εξανδραποδισμένοι, loosers… Και δεν στέκει ως άλλοθι ότι ακόμα και η Αθηναϊκή Δημοκρατία τού Περικλή είχε τους σκλάβους της. Κι εδώ μπαίνουμε στο κοινωνικό-πολιτικό θέμα αυτής της ταινίας.

Όλες οι κοινωνίες σε υπερταχύ μετασχηματισμό βιώνουν ωδίνες, συγκρούσεις, αντιμετωπίζουν προκλήσεις, ταραχές, αναταραχές, αναταράξεις προκειμένου να μεταβούν στο επόμενο πολιτισμικό στάδιο, δεδομένου ότι όλα τα χαοτικά συστήματα αυτορυθμίζονται. Αυτό συνέβη στη γνωστή Ιστορία πολλές φορές, κάθε φορά που μία αυτοκρατορία ή μία επίσημη θρησκεία κατακρημνιζόταν.

Η Τέχνη απλώς είναι το αντικαθρέφτισμα τού ιστορικού γίγνεσθαι στην ενεργοπληροφοριακή λίμνη τής Συλλογικής Συνειδητότητας. Κάθε επιστημονική θεωρία βρίσκει όχι μόνον τεχνολογικές εφαρμογές αλλά συνταράσσει το Φαντασιακό ολάκερης τής Ανθρωπότητας. Το ίδιο έγινε με την Θεωρία τής Σχετικότητας και τώρα με την Ρομποτική Τεχνητή Νοημοσύνη. Η εντός ολίγου εφαρμογή “σοφών” τάχιστων υπολογιστικών μηχανών που θα βασίζονται στην Κβαντομηχανική θα επιφέρει τόσο ραγδαίες κοινωνικές-πολιτικές-οικονομικές-ιδεολογικές-αισθητικές αλλαγές που μόνον να τις εικάσουμε μπορούμε.

Από όλες αυτές τις απόψεις, σας συνιστώ να δείτε αυτή την ταινία με κριτικό πνεύμα. Δεν είναι σαν τις αστυνομικές σειρές τής τηλεόρασης και το δραματουργικό επίτευγμα, εδώ έγκειται ότι κρατάει ίσες αποστάσεις από την πολιτική επικαιρότητα.

Ίδωμεν.

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/fakelos_137-10091281/

Ταινία: Φάκελος 137

Dossier 137 / Case 137, 2025, Έγχρωμη ταινία, Διάρκεια Ταινίας: 115′, Αστυνομική, Γαλλική.

Υπόθεση Ταινίας: Διεκπεραιώνοντας μια υπόθεση ρουτίνας, μια ερευνήτρια στο τμήμα εσωτερικών υποθέσεων της παρισινής αστυνομίας θα βρεθεί μπροστά σε ένα απροσδόκητο στοιχείο το οποίο θα την προβληματίσει. Η έρευνα που ακολουθεί θα μετατρέψει το “φάκελο 137” σε κάτι περισσότερο από έναν απλό αριθμό.

Σκηνοθεσία ταινίας: Ντομινίκ Μολ

Με τους: Λεά Ντρούκερ, Σάντρα Κολόμπο, Ματίλντ Ροέρικ.

Η υπερσύγχρονη διασύνδεση που κατασκεύασε ο ΑΔΜΗΕ, μέσω της θυγατρικής του Ariadne Interconnection, υλοποιήθηκε με τη σημαντική αρωγή του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Στο έργο συμμετείχαν κορυφαίοι κατασκευαστές από την Ελλάδα και την Ευρώπη, ειδικότερα οι Prysmian, Nexans, ΝΚΤ-Hellenic Cables και Siemens-ΤΕΡΝΑ.

Για το ηλεκτρικό σύστημα της Ελλάδας και τον ΑΔΜΗΕ, η δεύτερη διασύνδεση της Κρήτης με την ηπειρωτική χώρα, μέσω Αττικής, αποτέλεσε ένα σημαντικό ορόσημο.

Η νέα διασύνδεση, που ξεκίνησε να μεταφέρει τα πρώτα ηλεκτρικά φορτία προς την Κρήτη τον Μάιο του 2025, έθεσε οριστικά τέλος στην ενεργειακή απομόνωση του νησιού, ενισχύοντας την ασφάλεια και την αξιοπιστία της ηλεκτροδότησής του. Παράλληλα, η ενεργειακή υποδομή του ΑΔΜΗΕ βελτιώνει τη συνολική ευστάθεια και ανθεκτικότητα του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος.

Με μεταφορική ικανότητα 1.000 MW, αποτελεί τη νησιωτική διασύνδεση με τη μεγαλύτερη ισχύ στον κόσμο, μαζί με τη Σαρδηνία και μία από τις βαθύτερες διεθνώς καθώς τα δύο υποβρύχια καλώδια υψηλής τάσης συνεχούς ρεύματος (HVDC), μήκους 335 χλμ. και τάσης 500 kV, ποντίστηκαν σε βάθη έως 1.200 μέτρων στον πυθμένα του Αιγαίου.

Λόγω της παύσης λειτουργίας των τοπικών πετρελαϊκών μονάδων, στις οποίες βασιζόταν μέχρι πρότινος η ηλεκτροδότηση του νησιού, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα υπολογίζεται ότι περιορίζονται κατά περίπου 1,5 εκατ. τόνους ετησίως. Εξίσου σημαντικό είναι και το οικονομικό αποτύπωμα της διασύνδεσης, καθώς το έργο εκτιμάται ότι θα επιτρέψει εξοικονόμηση της τάξης των 5 δισ. ευρώ έως το 2035, για όλους τους καταναλωτές της χώρας, μέσω της ελάφρυνσης των χρεώσεων Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας στους λογαριασμούς ρεύματος.

Η Γενική Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών, κ. Δέσποινα Παληαρούτα, δήλωσε σχετικά: “Είμαστε πολύ υπερήφανοι που βραβεύεται ένα ενεργειακό έργο αυτής της εμβέλειας. Ως Κυβέρνηση και Υπουργείο υποστηρίζουμε σταθερά τέτοιου είδους υποδομές καθώς έχουν μεγάλη σημασία για τη χώρα. Κάθε πολίτης, κάθε νοικοκυριό, επιχείρηση ή τουριστικό κατάλυμα στην Κρήτη πλέον εξασφαλίζει αξιόπιστη τροφοδοσία ηλεκτρικής ενέργειας. Παράλληλα, η λειτουργία της διασύνδεσης συμβάλλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους καταναλωτές σε όλη τη χώρα, μέσα από τη μείωση των χρεώσεων Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας. Θέλω να ευχαριστήσω τον ΑΔΜΗΕ και τους αναδόχους, γιατί έδωσαν ένα εξαιρετικό παράδειγμα άριστης συνεργασίας σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό έργο. Πολλά συγχαρητήρια”.

Ο Αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ και Γενικός Διευθυντής Τεχνολογίας, Ανάπτυξης Συστήματος και Στρατηγικής, κ. Ιωάννης Μάργαρης, δήλωσε: “Η σημερινή βράβευση αποτελεί μεγάλη τιμή για τον ΑΔΜΗΕ και την Ariadne Interconnection. Το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης-Αττικής ανήκει στους ανθρώπους του Διαχειριστή, στους συνεργάτες και τους αναδόχους μας. Καταφέραμε να την ολοκληρώσουμε σε μόλις 4,5 χρόνια, επίδοση που ξεπερνά πολλά ανάλογα έργα στην Ευρώπη. Αυτό δεν θα ήταν εφικτό χωρίς την αμέριστη στήριξη της κυβέρνησης καθόλη τη διάρκεια της κατασκευής, που έδωσε λύσεις σε θέματα, όπως η χρηματοδότηση και η αδειοδότηση. Το έργο αυτό είναι το εφαλτήριο για τις επόμενες διασυνδέσεις που σχεδιάζουμε τα επόμενα χρόνια για την ενίσχυση του ηλεκτρικού συστήματος της Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής”.

Η διασύνδεση Κρήτης-Αττικής διεκδικεί επιπλέον διάκριση, καθώς συγκαταλέγεται ανάμεσα στις τελικές υποψηφιότητες των ετήσιων βραβείων “Regiostars 2026” που διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (DG Regio) και συνιστά το ευρωπαϊκό σήμα αριστείας για τα πιο επιδραστικά έργα περιφερειακής ανάπτυξης στην Ε.Ε.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Αττικής υλοποιήθηκε με συγχρηματοδότηση από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΥΜΕΠΕΡΑΑ (ΕΣΠΑ 2014-2020) και από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα “Περιβάλλον και Κλιματική Αλλαγή” του ΕΣΠΑ 2021–2027, μέχρι το ποσό των 535,5 εκατ. ευρώ.

Πρόσθεσε ότι η συμφωνία με τη Meridiam είναι κρίσιμη προκειμένου να πραγματοποιηθεί ένα γαλλοελληνικό έργο, το οποίο η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει ιεραρχήσει ως το δεύτερο σημαντικότερο από τους οκτώ μεγαλύτερους ηλεκτρικούς διαδρόμους στην Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, ευχαρίστησε το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδας, για τη συνδρομή του στην ωρίμανση της συμφωνίας με τη γαλλική πλευρά, καθώς και το Ελληνογαλλικό Επιμελητήριο.

Αναφερόμενος στις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει το έργο κατά την περασμένη περίοδο, απέδωσε ιδιαίτερη σημασία στις σχέσεις εμπιστοσύνης με τη γαλλική ανάδοχο εταιρεία κατασκευής των ηλεκτρικών καλωδίων. “Χάρη στη συνεργασία που έχουμε με τη Nexans, έχουμε κρατήσει το έργο ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια”, σχολίασε.

Η επιτυχία της διασύνδεσης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο, σύμφωνα με τον Πρόεδρο του ΑΔΜΗΕ, θα ολοκληρώσει το διασυνδεδεμένο ευρωπαϊκό σύστημα και θα θέσει τις βάσεις για να προχωρήσει η εμβάθυνση και η πύκνωση του ευρωπαϊκού ηλεκτρικού δικτύου, όπως ορίζει το Grids Package.

Ήδη η Ελλάδα, μέσω του Διαχειριστή, έχει συνδέσει τα Ιόνια νησιά, τις Κυκλάδες και την Κρήτη με το ηπειρωτικό σύστημα και θα επενδύσει άλλα 4,5 δισ. ευρώ για τη διασύνδεση των Δωδεκανήσων και των νησιών του Βορείου Αιγαίου.

Σύμφωνα με τον κ. Μανουσάκη “το ηλεκτρικό σύστημα του μέλλοντος θα είναι ολοένα και πιο διασυνδεδεμένο πέρα από τα εθνικά σύνορα”. Εξήγησε ότι οι διασυνδέσεις επιτρέπουν στις χώρες να μοιράζονται πόρους και εφεδρείες, να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα τις διαταραχές, να ενσωματώνουν μεγαλύτερους όγκους ΑΠΕ και να εξομαλύνουν τις διαφορές παραγωγής και ζήτησης σε μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή.

Αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της τροπολογίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος για έναν μόνιμο μηχανισμό προσαρμογής του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, αναφέροντας ότι όταν η χώρα θα έχει πολύ μεγάλα έσοδα επιπλέον από τον ΦΠΑ λόγω αύξησης της τιμής, αυτά να μη μένουν ως φορολογικά έσοδα, αλλά να επιστρέφονται στον καταναλωτή ως μειωμένος ειδικός φόρος κατανάλωσης.

Ο κ. Τσουκαλάς σχολίασε ότι κυβερνητικά στελέχη στο πρόσφατο παρελθόν χαρακτήριζαν ως λαϊκισμό τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για 120 δόσεις ή για μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

Αναφερθείς ειδικότερα στο ζήτημα του ιδιωτικού χρέους, στον απόηχο των εξαγγελιών του πρωθυπουργού για ρύθμιση 120 δόσεων, σχολίασε ότι ο κ. Μητσοτάκης «αν ήταν μικρός στην ηλικία και αντέγραφε, θα κοβόταν στο μάθημα και θα τον έπιαναν. Διότι, ενώ προσπαθεί να ακολουθήσει την ατζέντα που βάζει το ΠΑΣΟΚ και να φανεί ότι ανταποκρίνεται, στην πραγματικότητα, αυτό που φέρνει είναι ένα ημίμετρο, καθώς οι 120 δόσεις που έφερε, δεν έχουν καμία σχέση με τις 120 δόσεις τις οποίες έχει ανάγκη η αγορά».

Ποιες 120 δόσεις εισηγείται το ΠΑΣΟΚ

Τόνισε ότι το ΠΑΣΟΚ μιλά για 120 δόσεις με κούρεμα τόκων και προσαυξήσεων, εν αντιθέσει με την κυβέρνηση που τις φέρνει χωρίς κούρεμα. «Αυξάνει το εύρος, μεν, αλλά με επιτόκιο 5,84%. Γιατί; Ο εξωδικαστικός έχει 3%. Η ρύθμιση των 120 το 2019 έχει 3%. Γιατί να ληστεύει με το επιτόκιο κάποιους που δεν τους διαγράφει ούτε μέρος τόκων και προσαυξήσεων και τους επιβαρύνει πάρα πολύ με αυτήν τη ρύθμιση;», ρώτησε. Σημείωσε ακόμη ότι μειώνονται πάρα πολύ οι δικαιούχοι.

Διερωτήθηκε, δε, «για ποιο λόγο οι 120 δόσεις αφορούν μόνο οφειλές έως το 2024» και γιατί να μην μπορούν και όσοι έχουν οφειλές το 2025 και το 2026. Σχετικά με τη θεσμοθέτηση μέγιστης προκαταβολής (15%) που θα μπορεί το fund να ζητήσει για να μην κάνει πλειστηριασμό, είπε ότι αν χρωστάς 200.000 ευρώ δάνειο, πρέπει να βρεις 30.000 ευρώ σε ένα μήνα για να μη σου πάρουν το σπίτι. «Κατά τα άλλα, υπερηφανεύεται ο πρωθυπουργός, ότι βάζει κανόνες», σχολίασε.

Επιπλέον επέστησε την προσοχή και στην έτερη τροπολογία που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ την Τετάρτη και αφορά στη στεγαστική κρίση και ειδικότερα, μεταξύ άλλων, στην κατάργηση της golden visa και την αντικατάστασή της από την angel visa.

Το ιδιωτικό χρέος

Ο κ. Τσουκαλάς τόνισε ότι «δεν αρκεί να κάνεις μικρά βήματα απλά και μόνο γιατί σε στριμώχνει η αξιωματική αντιπολίτευση και πάντα να είσαι πίσω», όπως έκανε η ΝΔ με μέρος των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ για τις 120 δόσεις. «Πρέπει να πιστεύεις μια πολιτική», τόνισε. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν την πιστεύει και ότι «την κάνει για τα μάτια του κόσμου και γι’ αυτό την κάνει κολοβά και χωρίς αποτέλεσμα».

Σημείωσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα φέρει άμεσα δική του πρόταση νόμου με μία ολιστική προσέγγιση για το ιδιωτικό χρέος και «θα καλέσουμε την κυβέρνηση να την ψηφίσει, αφού πια διαπιστώνει το πρόβλημα και ομολογεί ότι απέτυχε». «Η κυβέρνηση, λοιπόν, θα πρέπει να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα και να μας εξηγήσει γιατί θα επιμείνει εμμονικά στο να μη δίνει τις λύσεις που θέλει η αγορά. Και οι πολίτες θα μπορούν να κρίνουν, να αξιολογήσουν και να συγκρίνουν», είπε.

Ο κ. Τσουκαλάς είπε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι «το κόμμα που βάζει την ατζέντα και που έχει έτοιμη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση για το αύριο, ριζικά αντιπαραθετική με τη ΝΔ», την οποία και αναγκάζει να κάνει μικρές αλλαγές. Και προσέθεσε ότι το ΠΑΣΟΚ «πετυχαίνει νίκες για τους πολίτες σε χρόνο ενεστώτα, την ώρα που ακούμε άλλα κόμματα στην ουσία να συμφωνούν με την κυβέρνηση».

Για τον Φλωρίδη

Παράλληλα κάλεσε τον λαό να εμπιστευθεί το ΠΑΣΟΚ «για να σταματήσει και ο θεσμικός κατήφορος». Επ’ αυτού αναφέρθηκε στον υπουργό Δικαιοσύνης λέγοντας ότι τον άκουσε «να μιλάει για συνωμότες, ενώ ο ίδιος είναι ο υπουργός που επιχείρησε να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη». Σημείωσε ότι για να διασφαλιστεί η διαφάνεια και η πορεία για μια δίκαιη δίκη, πρέπει να μην είναι υπουργός ο κ. Φλωρίδης.

«Όσο μένει, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν θα υπάρχει ανοιχτός, καθαρός διάδρομος στη Δικαιοσύνη για να κάνει και δουλειά της. Πρέπει να παραιτηθεί ή, αν αρνηθεί να παραιτηθεί, ο πρωθυπουργός να τον αποπέμψει», σημείωσε.

Κατ’ αρχάς, ένιωσα αυτή την πλημμύρα συγκίνησης, διότι με τον Γιάννη Μαρίνο, ως διευθυντή επί 31 χρόνια και την ταπεινότητά μου ως αρχισυντάκτη (διευθυντή Σύνταξης) από το 1971 έως το 1996 (όταν εκείνος «αποκεφαλίστηκε» και με τη σειρά μου μπήκα στο «ψυγείο!), ήμουν από το πρωί έως το βράδυ στα γραφεία του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» επί 25 χρόνια από συνολικά 31 της επικής εξέλιξης σε «θεσμό» του ιστορικού οικονομικού κι όχι μόνο περιοδικού. Και το αριστοκρατικό και πνευματικό μεγαλείο του Γιάννη Μαρίνου εκδηλώνεται ότι στον αποχαιρετισμό χαρακτηρίζει τη συνεργασία μου μαζί ως «πολύτιμη»!

Ο «αποχαιρετισμός» του Γιάννη Μαρίνου

Ύστερα, χαρακτήρισα την απόφασή του τερματίσει την επί 71 χρόνια αρθρογραφία του ως «ηρωϊκή», διότι, στη συχνή επικοινωνία μας, όλο μού έλεγε ότι θα σταματούσε, αλλά κάθε Κυριακή διάβαζα το γνωστό άρθρο του που έγραφε μόνο για το «Βήμα της Κυριακής» (σημειώνω ότι Γιάννης Μαρίνος ουδέποτε αρθρογράφησε στον νέο, ηλεκτρονικό “Οικονομικό Ταχυδρόμο”, δηλαδή το έντυπό μας, όπως και η ταπεινότητά μου τους τελευταίους μήνες!), απολαμβάνει τον δικαιοσύνης, της δικαίωσης στέφανον επί χρόνια.

Ακόμη, ένιωσα ικανοποίηση, καθώς ο αποχαιρετισμός του μού θύμισε την περίφημη φράση του Aποστόλου Παύλου στην «Προς Τιμόθεον Β»΄ (κεφάλαιο 4, στίχος 7) επιστολή του: Ο Γιάννης Μαρίνος «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισται, τὸν δρόμον τετέλεκε, τὴν πίστιν τετήρηκε», δηλαδή αγωνίστηκα με τίμιο και ηρωικό τρόπο στον δύσκολο, αεί εμπόλεμο, δημοσιογραφικό ενημέρωσης των χιλιάδων αναγνωστών του, έφτασε μέχρι το τέλος της συναρπαστικής δημοσιογραφικής, συγγραφικής και πνευματικής του διαδρομής και τήρησε την πίστη στις αρχές της πραγματικής δημοσιογραφίας.

Και τώρα, λοιπόν, με αποχαιρετισμό στα όπλα του ελεύθερου, κοινού του και της προφητικής τους γραφίδας (δανείζομαι τον τίτλο από το εμβληματικό μυθιστόρημα «Αποχαιρετισμός στα όπλα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, με τα γνωστά βαθιά μηνύματα που εκπέμπει), απολαμβάνει «τον της δικαιοσύνης, τον της δικαίωσης στέφανον, ον επί ἀπέδωσαν» οι χιλιάδες αναγνώστες του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», «Τα Νέα», το «Βήμα» κλπ, όπως θα έλεγε ο Απόστολος Παύλος.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση τερματίζω με το σημερινό σημείωμα την τακτική επικοινωνία με τους αναγνώστες μου από το πάντα φιλόξενο «Βήμα» και γενικά την αρθρογραφική μου συνεισφορά στα έντυπα του οργανισμού Alter Ego, αφού προηγήθηκε από το 1965 η τακτική αρθρογραφία μου στο περιοδικό «Οικονομικός Ταχυδρόμος», του οποίου διετέλεσα διευθυντής από το 1965 έως το 1996. Το βαθύ γήρας (είμαι 96 ετών) και η επίπονη δέσμευση να αρθρογραφώ κάθε Κυριακή με οδήγησαν να την τερματίσω.

Η σημερινή μου απόφαση είναι επώδυνη και χρειάστηκε κάποιους μήνες έως ότου οριστικοποιηθεί, καθώς δεν άντεχα πια την κυριακάτικη αρθρογραφική μου δέσμευση. Αυτή σημαίνει τον τερματισμό της τακτικής συνεχούς αρθρογραφίας μου που είχε ως αφετηρία το μακρινό έτος 1965 έως σήμερα, δηλαδή επί 61 χρόνια. Η περίοδος της αρθρογραφικής μου ακμής ταυτίζεται με την εποχή που υπήρξα διευθυντής του περιοδικού «Οικονομικός Ταχυδρόμος», δηλαδή από το 1965 έως το 1996.

Ας σημειωθεί ότι κατά την περίοδο που διετέλεσα διευθυντής του, πέραν του κυρίου άρθρου, που συνήθως ήταν εκτεταμένη μελέτη ενός θέματος της επικαιρότητας, κάλυπτα ακόμη κάθε εβδομάδα δύο σελίδες υπό τον τίτλο «Αντιοικονομικά» και με υπογραφή «Κριτόβουλος». Επί πολλά έτη επίσης αρθρογραφούσα στο «Βήμα» υπό τον τίτλο «Κοινός Νους» και υπογραφή «ένας εργαζόμενος νέος». Προέκταση του Κοινού Νου υπήρξαν τα έως και σήμερα άρθρα μου στο «Βήμα».