Το νέο στοιχείο που προκαλεί ιδιαίτερη κινητικότητα αφορά πληροφορίες ότι το κυβερνών AKP εξετάζει πρόβλεψη που θα επιτρέπει στον Ερντογάν να προχωρά ακόμη και σε μονομερή ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) έως και 200 ναυτικά μίλια, ενισχύοντας ουσιαστικά τη στρατηγική της λεγόμενης Γαλάζια Πατρίδα.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στόχος του νομοσχεδίου είναι να δημιουργηθεί ένα πλήρες νομικό πλαίσιο που θα καθορίζει τις τουρκικές θαλάσσιες αρμοδιότητες και θα ενσωματώνει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας τις τουρκικές διεκδικήσεις σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.

Στο προσχέδιο προβλέπεται ότι κάθε οικονομική, ενεργειακή, επιστημονική ή περιβαλλοντική δραστηριότητα στην τουρκική ΑΟΖ, καθώς και κάθε δραστηριότητα στον βυθό και το υπέδαφος της υφαλοκρηπίδας, θα απαιτεί άδεια ή συναίνεση της Τουρκίας. Οι προβλέψεις αυτές αφορούν τόσο ζωντανούς όσο και μη ζωντανούς πόρους, όπως υδρογονάνθρακες, ορυκτά και ενεργειακές πηγές από άνεμο, ρεύματα και ηλιακή ενέργεια.

Το τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιβεβαίωσε την εμπλοκή του στη διαδικασία, υποστηρίζοντας ότι το νομοσχέδιο θα καλύψει «κενά» της τουρκικής νομοθεσίας στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες, ενώ παράλληλα διαμήνυσε ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν να προστατεύουν «τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας».

Από ελληνικής πλευράς, η αντίδραση υπήρξε άμεση. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης χαρακτήρισε την τουρκική πρωτοβουλία προσπάθεια νομιμοποίησης της «Γαλάζιας Πατρίδας», τονίζοντας ότι δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα βάσει του διεθνούς δικαίου. Υπογράμμισε επίσης ότι οι διατάξεις της UNCLOS αποτελούν μέρος του εθιμικού διεθνούς δικαίου και δεσμεύουν ακόμη και κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Νίκος Δένδιας κατηγόρησε την Άγκυρα για «αναθεωρητικούς στόχους», επαναλαμβάνοντας ότι όλα τα ελληνικά νησιά διαθέτουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας.

Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα εμφανίζονται να θεωρούν την κατάσταση προς το παρόν «διαχειρίσιμη», επισημαίνοντας ωστόσο ότι η Ελλάδα παραμένει σε εγρήγορση και προετοιμάζεται για όλα τα πιθανά σενάρια, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία.

Πηγή: Bloomberg

Ο Σι δεν δίστασε να στείλει εμπράκτως το μήνυμα, γεγονός που προσγείωσε τον Αμερικανό ομόλογό του και σε μεγάλο βαθμό προσδιόρισε το πλαίσιο της επίσημης επίσκεψης. Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αναγνωρίσουν την Κίνα σαν σχεδόν ισάξιά τους μεγάλη δύναμη. Ως εκ τούτου, αναγκάζονται να αναζητήσουν μαζί της ένα modus vivendi, το οποίο ναι μεν θα χαρακτηρίζεται από ανταγωνισμό, αλλά ταυτοχρόνως θα διέπεται από όρια.

Μπορεί η επίσκεψη Τραμπ να απογοήτευσε τις αγορές και τα χρηματιστήρια, που ανέμεναν εντυπωσιακές διακρατικές και επιχειρηματικές συμφωνίες, αλλά αυτές οι προσδοκίες υπεραισιόδοξες, με την έννοια ότι ήταν ασύμβατες με τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Το θετικό στοιχείο που προέκυψε στο Πεκίνο είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος φάνηκε να συνειδητοποιεί ότι δεν πρέπει οι διμερείς σχέσεις να διολισθήσουν στην ανεξέλεγκτη ένταση και πολύ περισσότερο στη σύγκρουση. Μία τέτοια εξέλιξη θα είχε βαρύτατο κόστος και για τις δύο πλευρές.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον επανέρχεται η ιδέα μιας ευρύτερης συνεννόησης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, όχι μόνο στο οικονομικό-εμπορικό πεδίο, αλλά και στη γεωπολιτική. Όποιοι, ωστόσο, ανέμεναν πως θα προέκυπτε μια “μεγάλη συμφωνία” κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Τραμπ –όπως προανέφερα– υποτιμούσαν τα σοβαρά εμπόδια που παρεμβάλλονται.

Δύσβατος δρόμος

Αν και ο Τραμπ, όπως και οι προκάτοχοί του, έχει υψώσει τη σημαία της ανάσχεσης της Κίνας, διαφέρει από τους Μπάιντεν και Ομπάμα. Μπορεί οι δύο πρώην πρόεδροι να ήταν υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης, όπως και το Πεκίνο, αλλά προσέγγιζαν τις σχέσεις μαζί του με ιδεολογικούς όρους (ανθρώπινα δικαιώματα κλπ). Ήταν ο πάγιος τρόπος τους για να βάλουν την Κίνα σε μειονεκτική θέση. Αντιθέτως, ο Τραμπ κινείται περισσότερο με συναλλακτικούς όρους, κατανοώντας την ανάγκη ισορροπίας ισχύος.

Οι σινοαμερικανές σχέσεις, λοιπόν, δεν πρόκειται να εξομαλυνθούν ούτε σύντομα ούτε πλήρως. Ο δρόμος είναι δύσβατος και τα πισωγυρίσματα αναπόφευκτα. Το πλαίσιο, ωστόσο, έχει διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό και εντός του θα λάβουν χώρα οι διαπραγματεύσεις για τα επιμέρους γεωπολιτικά και εμπορικά ζητήματα. Στο εμπορικό επίπεδο δεσπόζει η επιδίωξη της Κίνας να χαλαρώσουν οι περιορισμοί στην πρόσβασή της σε αμερικανικές τεχνολογίες αιχμής, ιδιαίτερα στους ημιαγωγούς και στα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης.

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν το στρατηγικό τους προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία, αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο αποκλεισμός της Κίνας δεν είναι ρεαλιστικός στόχος. Αυτό φαίνεται πως έχει αρχίσει να το κατανοεί ως ένα βαθμό η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση. Αφού η διάχυση της τεχνολογίας δεν μπορεί να αποφευχθεί για πολύ χρόνο, το ζητούμενο γι’ αυτήν μετατίθεται στο να εξασφαλίσει σοβαρά ανταλλάγματα.

Ο αγκάθι της Ταϊβάν

Ο Σι, όπως αναμενόταν, έθεσε στην πρώτη γραμμή των συνομιλιών του με τον Τραμπ, το ζήτημα της Ταϊβάν. Είναι, ωστόσο, αφελές να πιστεύει κανείς πως αυτό είναι ο πυρήνας του προβλήματος στις διμερείς σχέσεις. Για τους Κινέζους, βεβαίως, η Ταϊβάν είναι εθνικό ζήτημα, αλλά για τους Αμερικανούς είναι απλώς ένα σημαντικό πιόνι στην προσπάθεια ανάσχεσης του “Δράκου”. Ο μόνος λόγος για τον οποίο η Κίνα θα εξωθείτο σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ θα ήταν εάν αυτές οπισθοδρομούσαν κι αναγνώριζαν την ανεξαρτησία της Ταϊβάν.

Για δεκαετίες, η Ουάσινγκτον έχει υιοθετήσει την πολιτική της “μίας Κίνας”, διατηρώντας, όμως, τις σχέσεις της με την Ταϊβάν. Μπορεί στις ΗΠΑ να συζητούν πολύ το ενδεχόμενο μίας κινέζικης εισβολής στο νησί και της αμερικανικής αντίδρασης, αλλά τίποτα δεν δείχνει πως το Πεκίνο θα κάνει αυτό το βήμα. Οι Κινέζοι θεωρούν ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ τους και ως εκ τούτου δείχνουν στρατηγική υπομονή. Επιπροσθέτως, στόχος τους είναι να ενσωματώσουν κάποτε στην Ταϊβάν χωρίς πόλεμο.

Ο Σι θα ήθελε μία καθαρή δήλωση από τον Τραμπ ότι αντιτίθεται στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν, αλλά δεν την πήρε και ούτε υπήρχε περίπτωση να την πάρει, λόγω και της θέσης του Κογκρέσου. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει αναγορεύσει την Ταϊβάν σε εμβληματικό κρίκο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού. Το γεγονός αυτό εκ των πραγμάτων εμπόδισε την πρόοδο των διαπραγματεύσεων σε άλλα ζητήματα και πολύ περισσότερο τη σύναψη συμφωνιών.

Ακολουθώντας τη σκέψη του Κίσινγκερ, η κυβέρνηση Τραμπ αντιλαμβάνεται το διεθνές σύστημα με όρους ισορροπίας στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα. Αυτός είναι ένας λόγος που υποτιμά την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Από ορισμένες απόψεις μπορεί ο ίδιος ο Τραμπ να είναι μία παρένθεση, αλλά το MAGA όχι. Η εγκατάλειψη των δογμάτων του Ψυχρού Πολέμου ήταν αναπόφευκτη. Ο Μπάιντεν και η στρατηγική της “διπλής ανάσχεσης” ήταν το κύκνειο άσμα αυτών των δογμάτων.

Ο “Δράκος” στον Κόλπο

Προφανώς, ο πόλεμος στον Κόλπο ήταν βασικό θέμα των συνομιλιών Τραμπ-Σι. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, πως το αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει η Ουάσινγκτον σ’ αυτό το μέτωπο αποδυνάμωσε τη διαπραγματευτική ισχύ του Αμερικανού προέδρου στο Πεκίνο. Ο “Δράκος”, ωστόσο, είναι πολύ προσεκτικός απέναντι στις ΗΠΑ. Δεν επιδιώκει εμφανώς να εκμεταλλευθεί τα λάθη τους, ούτε επιδίδεται σε πόλεμο δια αντιπροσώπων. Τάχθηκε καθαρά εναντίον της επίθεσης κατά του Ιράν, αλλά δεν έχει αναλάβει δεσμεύσεις έναντι της Τεχεράνης.

Αντιθέτως, επιδιώκει να έχει ισορροπημένες σχέσεις με όλα τα κράτη του Κόλπου. Το Πεκίνο δεν είχε κανένα ενδοιασμό να δηλώσει πως είναι αντίθετο και με την απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τεχεράνη και με την επιβολή διοδίων στο Ορμούζ. Επίσης, διαβεβαίωσε ότι δεν στέλνει όπλα στους Ιρανούς. Αυτό που στέλνει είναι –όπως και στην περίπτωση της Ρωσίας– υλικά διπλής χρήσης, δηλαδή υλικά που χρησιμοποιούνται και από την πολιτική κι από την πολεμική βιομηχανία.

Στην πραγματικότητα, ο “Δράκος” ναι μεν δεν θέλει να εκτεθεί, έστω και ως εμμέσως, ως εμπλεκόμενος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, αλλά έχει συνείδηση πως εάν γονατίσει το Ιράν, ο ίδιος θα βρεθεί σε δυσμενή θέση. Γι’ αυτό φροντίζει να στηρίζει παρασκηνιακά το Ιράν με ποικίλους τρόπους. Ουσιαστικά ακολουθεί μία προσεκτική πολιτική, η οποία δεν αφήνει περιθώρια να παρασυρθεί σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, ούτε καν με τη μορφή εμπορικού πολέμου.

Αυτό, ωστόσο, όπως έχω ήδη προαναφέρει, δεν σημαίνει πως δεν αντιδρά όταν εκδηλώνονται έμπρακτες αμερικανικές πιέσεις. Είναι ενδεικτικό ότι η Κίνα όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τις αμερικανικές κυρώσεις, αλλά και οικοδομεί ένα σύστημα και για να μην υφίστανται εταιρείες της αρνητικές επιπτώσεις, αλλά και για να απαντά κατά το δυνατόν ισοδύναμα. Το μήνυμα που έδωσε ο Σι στον Τραμπ με ποικίλους τρόπους είναι ότι η Κίνα είναι πολύ μεγάλη και πολύ ισχυρή για να την αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ σαν κατώτερη δύναμη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, ο κλάδος περιλαμβάνει πάνω από 700 επιχειρήσεις και οργανισμούς, δημιουργώντας άμεσα και έμμεσα πάνω από 10.000 θέσεις εργασίας, κυρίως σε νησιωτικές, παράκτιες και παραμεθόριες περιοχές.

Ο υπουργός τόνισε ότι περίπου το 80% της ελληνικής παραγωγής κατευθύνεται σε διεθνείς αγορές, με τα ελληνικά ψάρια να λειτουργούν πλέον ως «πρεσβευτές ποιότητας και αξιοπιστίας της ελληνικής παραγωγής και της μεσογειακής διατροφής».

Αναφερόμενος στις κυβερνητικές παρεμβάσεις στήριξης του κλάδου, υπογράμμισε τους πιο ξεκάθαρους κανόνες χωροταξίας, τις ταχύτερες διαδικασίες αδειοδότησης και τη βελτίωση της επενδυτικής προβλεψιμότητας.

Επίσης σημείωσε ότι το Πρόγραμμα Αλιείας και Θαλάσσιας Υδατοκαλλιέργειας (2021–2027), με προϋπολογισμό 519 εκατομμυρίων ευρώ, αποτελεί το βασικό εργαλείο για τη νέα εποχή του κλάδου, στηρίζοντας παραγωγικές επενδύσεις, εκσυγχρονισμό εγκαταστάσεων και δράσεις για βιώσιμη διαχείριση θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Αναφέρθηκε ακόμη σε νέο μέτρο χρηματοδότησης 16 εκατομμυρίων ευρώ για επενδύσεις στον στόλο αλιευτικών σκαφών, που, όπως είπε, ενισχύει ενεργά τη βιωσιμότητα και την παραγωγική ικανότητα του τομέα.

Ο Σχοινάς τόνισε ότι η εθνική στρατηγική έως το 2030 προβλέπει μέση ετήσια αύξηση παραγωγής 5%, καθώς και προσπάθειες ενίσχυσης της προστιθέμενης αξίας και της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων.
Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτήρισε ως βασική προτεραιότητα την ολοκλήρωση του καθορισμού Οργανωμένων Περιοχών Ανάπτυξης Υδατοκαλλιέργειας, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση εργάζεται για ένα σύγχρονο και λειτουργικό κανονιστικό πλαίσιο για το επόμενο στάδιο ανάπτυξης του κλάδου.
«Γυρίζουμε σελίδα στον πρωτογενή τομέα της Ελλάδας», δήλωσε ο Σχοινάς, καταλήγοντας ότι «η ελληνική υδατοκαλλιέργεια θα αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος αυτής της εθνικής προσπάθειας».

Σημαντική είναι η ανάδειξη νεοφανών σχηματισμών που απευθύνονται στους πολίτες που αποστασιοποιούνται από τα παραδοσιακά κόμματα: Από τη μια η “Άμεση Δημοκρατία” του οποίου ηγείται ο κατά τεκμήριο αδαής και απολίτικος Φειδίας, ο οποίος ομολογεί ότι δεν γνωρίζει πολλά για την UNFICYP (Ειρηνευτική Δύναμη ΟΗΕ στην Κύπρο, παρούσα από το 1964, ή για τον “κανονισμό της πράσινης γραμμής” του 2004), και ότι στο Ευρωκοινοβούλιο ψηφίζει κρίσιμα νομοσχέδια (π.χ. προϋπολογισμός) χωρίς να τα διαβάζει προηγουμένως!

Από την άλλη το “Άλμα” του παυθέντος πρώην Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη που λειτουργεί μονοθεματικά (σφοδρός πολέμιος της διαφθοράς), κρύβοντας κάτω από το χαλί κρίσιμα θέματα όπως το Κυπριακό, προς αποφυγή ανάδειξης σοβαρών εσωκομματικών διαφορών.

Πρώτη κάθοδος Τουρκοκύπριου σε εκλογές!

Όλα τα πιο πάνω έχουν ευρέως αναδειχθεί και συζητηθεί, δεν έχω όμως προσωπικά εντοπίσει την ανάδειξη ενός συνταρακτικού κατά τη γνώμη μου γεγονότος: Την για πρώτη φορά συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές ενός Τουρκοκύπριου υποψηφίου, του Οζ Καραχάν, στο ψηφοδέλτιο ενός Ελληνοκυπριακού κόμματος – αυτού των Οικολόγων!

Σύμφωνα με το δοτό Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960, που προέκυψε από τις ελληνο-τουρκικές συμφωνίες σε Ζυρίχη και Λονδίνο, οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθε ΜΟΝΟ εντός της δικής τους κοινότητας διαιωνίζοντας έτσι το οθωμανικό σύστημα των θρησκευτικών κοινοτήτων (μιλλέτ)!  Το “Σύνταγμα της Ζυρίχης” όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται, θεσμοθετεί με άλλα λόγια, μαζί με πλήθος άλλων προνοιών, τον διαχωρισμό του Κυπριακού λαού σε εθνοτικές – θρησκευτικές κοινότητες με έντονο το στοιχείο του διαχωρισμού και της δυσλειτουργικότητας, κάτι που υποθάλπει τη διχοτόμηση (όπως συνέβηκε το 1964 και κυρίως το 1974)!     

Είναι για τον λόγο αυτό που η συμμετοχή του Τουρκοκύπριου Οζ Καραχάν (και μάλιστα σαν μέλος ΕΚ κόμματος και όχι σαν ανεξάρτητος υποψήφιος) στις βουλευτικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί ρήγμα στο σιδεροκλούβι της Ζυρίχης που δεν αντικρύζει τον λαό σαν ενιαίο σύνολο, παρά μόνο αυστηρά χωριστά, σαν εθνο-θρησκευτικές κοινότητες!

Για να γίνει όμως αυτό δυνατόν, προηγήθηκε ο αγώνας ενός άλλου ΤΚ πολιτικού ακτιβιστή, του Ιμπραχήμ Αζίζ, ο οποίος στη δεκαετία του 1990 κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μετά που η Κυπριακή Δημοκρατία απέρριψε αίτημα του να κατέλθει τότε σαν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές – λόγω ακριβώς των προνοιών του Συντάγματος της Ζυρίχης! 

Ο Ιμπραχήμ Αζίζ δικαιώθηκε αφού το ΕΔΑΔ αποφάνθηκε ότι ανεξαρτήτως του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα πολιτικά δικαιώματά του καταπατούνται, και ότι εφόσον είναι πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και κατοικεί σε περιοχή που ελέγχεται από την ΚΔ (δηλ. στο μη κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου) για περίοδο τουλάχιστον έξι μηνών, έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι! Σημ. τόσο ο Ιμπραχήμ Αζίζ όσο και ο Οζ Καραχάν είναι μόνιμοι κάτοικοι στα ελεύθερα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.     

Με άλλα λόγια, ο Οζ Καραχάν, κατερχόμενος σήμερα σαν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές, σπάζοντας τους δοτούς εθνο-θρησκευτικούς διαχωρισμούς του σιδερόκλουβου της Ζυρίχης, “πατά” στους ώμους του Ιμπραχήμ Αζίζ!

Το χρέος

Κάποιοι θα αντιτείνουν ότι η πρωτιά συμμετοχής σε εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήκει σε άλλους Τουρκοκύπριους, όπως τον Σενέρ Λεβέντ (εκδότη της Τουρκοκυπριακής αντιπολιτευτικής εφημερίδας “Αβρούπα” στα Κατεχόμενα και αντικατοχικού αγωνιστή για μια ενιαία Κύπρο), τον Ιμπραχήμ Αζίζ (μαζί και με άλλους Τουρκοκύπριους με τον συνδυασμό “Γιασεμί” του Σενέρ Λεβέντ) και τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, καθηγητή στο κρατικό Πανεπιστήμιο Κύπρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποψήφιο με το ΑΚΕΛ, “φεντεραλιστή”, οπαδό της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), με προμετωπίδα της πολιτικής του ατζέντας την απόκτηση κυπριακής υπηκότητας  για παιδιά μεικτών γάμων (Τουρκοκύπριων με έποικους εκ Τουρκίας) κάτι που η Κυπριακής Δημοκρατίας απορρίπτει αφού κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε το έγκλημα πολέμου του εποικισμού των κατεχομένων.

Η παρατήρηση αυτή είναι ορθή αλλά μόνο εν μέρει, αφού οι πιο πάνω Τουρκοκύπριοι συμμετείχαν μεν σε προηγούμενη εκλογική διαδικασία (ο ΝΚ μάλιστα εκλέγηκε για μια θητεία με το ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ το 2019), που όμως αφορούσε σε Ευρωεκλογές και όχι σε Βουλευτικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Αφενός μεν στις Ευρωεκλογές η κάθε χώρα θεωρείται σαν μια ενιαία εκλογική περιφέρεια (άρα όλοι οι πολίτες με ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, συμμετέχουν στις Ευρωεκλογές ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας τους), αφετέρου δε, όταν καταρτιζόταν το Σύνταγμα του 1960 δεν υπήρχαν Ευρωεκλογές ώστε να προβλεφθούν κι εδώ τα στεγανά που επιβλήθηκαν στις άλλες εκλογικές διαδικασίες της Κυπριακής Δημοκρατίας (δημοτικές, βουλευτικές, προεδρικές)!

Έτσι η θέση ότι η συμμετοχή ενός Τουρκοκύπριου υποψηφίου (Οζ Καραχάν) σε βουλευτικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας (και μάλιστα με το ψηφοδέλτιο ΕΚ κόμματος – αυτού των Οικολόγων), ανεξάρτητα από την έκβαση των εκλογών, αποτελεί ιστορική πρωτιά, που δημιουργεί μια πρώτη ρωγμή στο σιδεροκλούβι της Ζυρίχης, είναι απολύτως σωστή και καίρια, αφού καταργεί τους αποικιοκρατικούς εθνοτικούς – θρησκευτικούς  διαχωρισμούς που μας επιβλήθηκαν!

ΕΟΚΑ και αντιαποικιακός αγώνας

Αυτή η ιστορικής σημασίας της για πρώτη φορά συμμετοχής ενός Τουρκοκύπριου στις βουλευτικές εκλογές, αποκτά ακόμα περισσότερη βαρύτητα λόγω των πολιτικών θέσεων του, όπως π.χ. γράφει σε άρθρο του για την επέτειο της 1ης Απριλίου (έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955): «(…) η ΕΟΚΑ παραμένει ένα από τα λαμπρότερα αστέρια στην ιστορία του αντιαποικιακού αγώνα σε όλο τον κόσμο.

Για να το καταλάβει κανείς αυτό, δεν χρειάζεται να χαθεί στις λεπτομέρειες: στον θαυμασμό που έτρεφαν για τον αγώνα της ΕΟΚΑ τα αντιαποικιακά στελέχη της Γκάνας, στη συντροφικότητα που οικοδομήθηκε ανάμεσα σε Ιρλανδούς κρατούμενους του IRA και αγωνιστές της ΕΟΚΑ στις βρετανικές φυλακές, στο κάλεσμα του Ναζίμ Χικμέτ προς τους Τουρκοκύπριου να συμμετάσχουν στον αντιαποικιακό αγώνα κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, στην αμοιβαία αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη που ανέπτυξε η ΕΟΚΑ με την Αίγυπτο της εποχής του Νάσερ, στην εγγύτητα που επέδειξε προς την υπόθεση του FLN στην Αλγερία και στον χαιρετισμό του Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος είδε στον αγώνα της ΕΟΚΑ ένα παράδειγμα για την αναζήτηση της ελευθερίας του δικού του λαού, φαίνεται καθαρά πως η απήχηση της ΕΟΚΑ έχει πια ενσωματωθεί στην κοινή μνήμη των καταπιεσμένων λαών του κόσμου.

Η επιστολή του Αλμπέρ Καμύ ενάντια στην εκτέλεση του πρώτου μάρτυρα, του Μιχαλάκη Καραολή, τα λόγια του Κυριάκου Μάτση — «Αυτή η γη ανήκει σ’ αυτούς που τη δουλεύουν, είτε είναι Έλληνες είτε Τούρκοι» —, το κλαδί ελιάς που κουβαλούσε στην τσέπη του ο Παναγιώτης Τουμάζος καθώς βάδιζε ηρωικά προς τον θάνατο, όλα αυτά αρκούν για να δείξουν πόσο βαθύς, πόσο ανθρώπινος και πόσο ιστορικός υπήρξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ.

Γνωρίζοντας ότι ακόμη και σήμερα έχουμε μια πατρίδα που δεν έχει ολοκληρώσει την αποαποικιοποίησή της, δεν πρέπει να ξεχνούμε το χρέος που βαραίνει τους ώμους μας. Και αυτό το χρέος είναι η πλήρης ελευθερία της Κύπρου. Είναι ταυτόχρονα και το χρέος μας απέναντι σε όλους τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για τούτο τον τόπο (…)

Όμως αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε. Γιατί η πλήρης ελευθερία της Κύπρου είναι χρέος τιμής απέναντι στην ιστορία, τη γη και τη θυσία».

Φωτό: Ο υπογράφων (αριστερά) με τους Ιμπραχήμ Αζίζ (κέντρο) συγγραφέα του εμβληματικού βιβλίου “Η Άγνωστη Τουρκοκυπριακή Αριστερά” και του Οζ Καραχάν (δεξιά), υποψήφιου βουλευτή με το κόμμα των Οικολόγων.                                

«Έθεσα στον Επίτροπο ένα μείζον ζήτημα για την Ελλάδα που αφορά τους ψαράδες μας και την αλιεία μας, καθώς και την προκλητική συμπεριφορά των Τούρκων γειτόνων μας όσον αφορά την παράνομη αλιεία, τη μη τήρηση του δικαίου της θάλασσας και την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων», δήλωσε ο Κικίλιας.

«Ζητούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να παρέμβει», πρόσθεσε ο Κικίλιας, τονίζοντας ότι τα ελληνικά θαλάσσια σύνορα είναι και ευρωπαϊκά σύνορα.

«Αντιφατικά μηνύματα» μας έχουν κάνει διστακτικούς σχετικά με την πραγματική πρόθεση των Αμερικανών στις διαπραγματεύσεις, τόνισε ο Αραγτσί, προσθέτοντας ότι η διαδικασία μεσολάβησης από το Πακιστάν δεν έχει αποτύχει, αλλά βρίσκεται σε «δύσκολη κατάσταση».

«Λάβαμε ξανά μηνύματα από τους Αμερικανούς που υποδεικνύουν ότι είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν τις συζητήσεις και να διατηρήσουν επαφή», δήλωσε από το Νέο Δελχί σε δημοσιογράφους όπου συμμετέχει στην διάσκεψη των Brics

Εκεχειρία ισχύει από τις 8 Απριλίου, μετά από σχεδόν 40 ημέρες ισραηλινών και αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών στο Ιράν και αντίποινα της Τεχεράνης στην περιοχή. Αν και η κατάπαυση του πυρός έχει παραταθεί, μετά από πρώτες συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών στις αρχές Απριλίου στο Ισλαμαμπάντ, οι διαπραγματεύσεις έχουν βαλτώσει.

Οι δύο χώρες εξακολουθούν να διαφωνούν σε πολλά ζητήματα, περιλαμβανομένων των πυρηνικών φιλοδοξιών της Τεχεράνης και τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.

Ο Ιρανός ΥΠΕΞ δήλωσε επίσης πως όλα τα πλοία μπορούν να διέλθουν από τα Στενά του Ορμούζ εκτός από εκείνα που εμπλέκονται στον πόλεμο με την Ισλαμική Δημοκρατία, προσθέτοντας ότι τα πλοία που επιθυμούν να διέλθουν θα πρέπει να συντονιστούν με το ιρανικό Πολεμικό Ναυτικό.

Το Ιράν προσπαθεί να διατηρήσει την εκεχειρία για να δώσει μια ευκαιρία στη διπλωματία, αλλά είναι επίσης έτοιμο να επιστρέψει στις μάχες, είπε.

Από το Πεκίνο, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι η υπομονή του με το Ιράν εξαντλείται και συμφώνησε σε συνομιλίες με τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ ότι η Τεχεράνη πρέπει να ανοίξει ξανά τα Στενά.

Στις 10 Μαΐου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ καταδίκασε την αντίδραση της Τεχεράνης στην αμερικανική πρόταση για τερματισμό του πολέμου, χαρακτηρίζοντάς την «εντελώς απαράδεκτη».

Ο Ιρανός υπουργός παράλληλα είπε ότι είναι ανοικτός σε κάθε βοήθεια, και εκ μέρους του Πεκίνου, για την επίλυση της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή.

«Εκτιμούμε κάθε χώρα που μπορεί να βοηθήσει, κυρίως στην Κίνα», δήλωσε ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας.

«Διατηρούμε πολύ καλές σχέσεις με την Κίνα, είμαστε στρατηγικοί εταίροι και γνωρίζουμε ότι οι Κινέζοι έχουν καλές προθέσεις. Κάθε πρωτοβουλία εκ μέρους τους που μπορεί να υποστηρίξει την διπλωματία θα ήταν λοιπόν ευπρόσδεκτη για την Ισλαμική Δημοκρατία».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη σημερινή κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας ζήτησε την αναβολή της συζήτησης καταγγέλλοντας ότι δεν ήταν επαρκής ο χρόνος για να λάβει γνώση των δικογραφιών. Παράλληλα, κατέθεσε αίτημα εξαίρεσης του προέδρου Γιώργου Γεωργαντά, καταλογίζοντάς του μεροληπτική συμπεριφορά, ενώ έκανε λόγο και για ακυρότητα της όλης διαδικασίας.

Το αίτημά της απορρίφθηκε μεν από τρία κόμματα (με τα άλλα να δηλώνουν “παρών”), όμως με την όλη διαδικασία διαφώνησε σύσσωμη η αντιπολίτευση η οποία κατήγγειλε και ακυρότητα καθώς, όπως έλεγε, το προβλεπόμενο τριήμερο για την ενημέρωση της Επιτροπής Δεοντολογίας δεν είχε τηρηθεί. Μετά από ένα -γεμάτο ένταση- τετράωρο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποχώρησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας και η εισήγηση της Επιτροπής στην Ολομέλεια για άρση της ασυλίας για δύο αιτήματα της εισαγγελίας, έγινε με τις ψήφους αποκλειστικά της «γαλάζιας» πλειοψηφίας. Τη Δευτέρα αναμένεται η συνεδρίαση για τα υπόλοιπα τρία αιτήματα της Εισαγγελίας.

ματα, ενώ στηρίχθηκε μόνο από τον εκπρόσωπο της Πλεύσης Ελευθερίας, Αλέξανδρο Καζαμία. Τελικά, η Επιτροπή Δεοντολογίας αποφάσισε να συνεχίσει τη συζήτηση και να πάρει σήμερα απόφαση για τις δύο δικογραφίες οι οποίες αφορούν:

– Μηνυτήρια αναφορά δύο δικαστικών λειτουργών με την κατηγορία παραβίασης προσωπικών δεδομένων και διατάραξης λειτουργίας υπηρεσίας που φέρονται να έχουν τελεσθεί στη Λάρισα στις 19 Μαρτίου κατά τη δίκη των Τεμπών.

– Συκοφαντική δυσφήμιση που κατήγγειλε ο Άδωνις Γεωργιάδης, για δηλώσεις σε βάρος του σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Οι πέντε δικογραφίες αφορούν  η μια παράνομη βιντεοσκόπηση (επειδή η κα Κωνστναντοπούλου ανήρτησε βίντεο μέσα από την αίθουσα του δικαστηρίου), παραβίαση προσωπικών δεδομένων, παραβίαση απορρήτου προφορικών συνομιλιών, σοβαρή διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας, απλή συνέργεια σε απόπειρα φθοράς δημόσιας περιουσίας και συκοφαντική δυσφήμιση.

Οι τέσσερεις μηνυτήριες αναφορές έχουν υποβληθεί από δικαστικούς λειτουργούς και αστυνομικούς, με μία να είναι αυτεπάγγελτη, και φέρεται να έχουν τελεστεί κατά τη διάρκεια της δίκης των Τεμπών στη Λάρισα και η πέμπτη από τον  Άδωνι Γεωργιάδη.

Την έρευνα ανέσυρε η βρετανικήTelegtaph που γράφει ότι είναι πιθανόν ο ιός  να μεταδίδεται μέσω σεξουαλικής επαφής πολύ καιρό αφότου ο ασθενής βγει αρνητικός. Το ρεπορτάζ στηρίζεται σε ελβετική έρευνα, σύμφωνα με την οποία 55χρονος που υποβάλλετο συχνά σε εξετάσεις μετά την ανάρρωσή του (είχε κολλήσει το στέλεχος των Άνδεων κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στη Νότια Αμερική), διαπίστωσαν 71 μήνες μετά, ότι ναι μεν πλέον δεν είχε ίχνη του ιού στο αίμα, στα ούρα ή στους πνεύμονες, αλλά είχε στο σπέρμα.

Η ανίχνευση του ιού μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να επανεξεταστεί πόσο καιρό πρέπει οι ασθενείς να τηρούν προφυλάξεις κατά την ερωτική επαφή.

Ο λόγος που ο ιός επιβιώνει στους όρχεις (όπως και πάρα πολλοί ιοί) είναι ότι τα σπερματοζωάρια είναι “προγραμματισμένα” να προστατεύονται από το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να διασφαλίζεται η αναπαραγωγή. Αυτό το βιολογικό φράγμα δημιουργεί άθελά του ένα περιβάλλον φιλοξενο για ιούς. Το συγκεκριμένο περιβάλλον μπορεί να φιλοξενεί τουλάχιστον 27 εν δυνάμει μεταδοτικούς ιούς -το κατά πόσον όμως αυτοί θα μεταδοθούν στην σύντροφο, παραμένει για πολλούς από αυτούς τους ιούς, άγνωστο.

Η Telegraph κάνει παραλληλισμούς με την επιδημία Έμπολα το 2021 στη Γουινέα, η οποία προκάλεσε 23 κρούσματα και 12 θανάτους. Οι έρευνες συνέδεσαν την έξαρση με έναν επιζώντα της επιδημίας 2014–2016, ο οποίος μετέδωσε τον ιό σεξουαλικά κάποια (άγνωστο πόσα) χρόνια μετά. Ακόμα κι αν αυτό όντως ευσταθεί, δεν σημαίνει ότι μπορεί να μεταδοθεί και ο χανταϊός. Το μειονέκτημα (ή και θετικό) είναι ότι ο χανταϊος προκαλεί σπανίως κρούσματα, και κατά συνέπεια δεν υπάρχει η δυνατότητα για τόσο ειδική μελέτη, ώστε είτε να επιβεβαιωθεί είτε αντιθέτως να διαψευσθεί η πιθανότητα μετάδοσής του με την ερωτική επαφή.

«Σε μια εποχή όπου η κατάθλιψη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τα συστήματα υγείας διεθνώς, η ανάγκη για νέες, ασφαλείς και αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η συγκεκριμένη μελέτη, που ξεκίνησε πριν από τρεις μήνες και ήδη έχουν ενταχθεί οι πρώτοι ασθενείς, δεν αφορά απλώς τη χορήγηση μιας ψυχεδελικής ουσίας. Αντίθετα, αποτελεί ένα ολοκληρωμένο μοντέλο κλινικής έρευνας, όπου η θεραπευτική παρέμβαση μελετάται με αυστηρούς κανόνες ασφάλειας, συνεχή παρακολούθηση και εξειδικευμένη υποστήριξη.

»Περιλαμβάνει προσεκτική επιλογή των συμμετεχόντων, κλινικές και ψυχομετρικές αξιολογήσεις, παρακολούθηση ζωτικών σημείων, διαδικασίες φαρμακοεπαγρύπνησης και ψυχολογική υποστήριξη πριν και μετά τη χορήγηση», ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Κλινικής Φαρμακολογίας και επιστημονικά υπεύθυνος της μελέτης, Γεώργιος Παπαζήσης, με αφορμή την παρουσίαση της μελέτης από τον ίδιο και την ψυχολόγο, θεραπεύτρια των ψυχεδελικών συνεδριών της μελέτης Αικατερίνη Στραβοράβδη, στο πλαίσιο του 39ου Βορειοελλαδικού Ιατρικού Συνεδρίου της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Παπαζήσης ανέφερε ακόμη ότι ψυχεδελικές ουσίες όπως η ψιλοκυβίνη, η ψιλοσίνη, η αγιαχουάσκα, το LSD η ιμπογκαΐνη αλλά και το MDMA βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο έντονου διεθνούς επιστημονικού ενδιαφέροντος, καθώς ερευνητικές ομάδες σε μεγάλα ακαδημαϊκά και κλινικά κέντρα διερευνούν τον πιθανό ρόλο τους σε ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, η διαταραχή γενικευμένου άγχους και η μετατραυματική αγχώδης διαταραχή.

«Η συμμετοχή της Ιατρικής Θεσσαλονίκης και του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου σε μια τέτοια διεθνή ερευνητική προσπάθεια αναδεικνύει τη δυναμική των ελληνικών κλινικών και ακαδημαϊκών δομών να συμβάλλουν σε επιστημονικές εξελίξεις αιχμής. Παράλληλα, ανοίγει έναν ουσιαστικό διάλογο για το πώς οι νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις στην ψυχική υγεία μπορούν να μελετηθούν με υπευθυνότητα, τεκμηρίωση και αυστηρή δεοντολογική εποπτεία», συμπλήρωσε ο κ. Παπαζήσης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ