Στο πλαίσιο αστυνομικής επιχείρησης που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου, συνελήφθησαν δύο αλλοδαποί ηλικίας 43 και 51 ετών, ενώ στη δικογραφία περιλαμβάνεται ακόμη ένα άτομο που έχει ταυτοποιηθεί. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν, κατά περίπτωση, κατηγορίες για σύσταση συμμορίας και διακεκριμένες κλοπές κατ’ εξακολούθηση και κατά συναυτουργία.

Σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, τα μέλη της ομάδας δρούσαν τουλάχιστον από τον Νοέμβριο του 2025, έχοντας διακριτούς ρόλους. Οι κατηγορούμενοι εντόπιζαν εργοτάξια ή οικοδομές, παραβίαζαν συστήματα ασφαλείας και αφαιρούσαν επαγγελματικά εργαλεία, ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, οικοδομικά υλικά και οικιακές συσκευές. Ένα από τα μέλη φέρεται να είχε αναλάβει τον ρόλο της επιτήρησης του χώρου, προκειμένου να ειδοποιεί τους συνεργούς του σε περίπτωση παρουσίας αστυνομικών.

Κατά τις έρευνες στις οικίες των συλληφθέντων κατασχέθηκαν ρούχα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάπραξη των κλοπών, καθώς και πλήθος κλοπιμαίων, ενώ κατασχέθηκε και το όχημα που χρησιμοποιούσαν ως μέσο τέλεσης των αξιόποινων πράξεων.

Μέχρι στιγμής έχουν εξιχνιαστεί 13 περιπτώσεις κλοπών σε Βάρη, Βούλα, Βουλιαγμένη, Γλυφάδα, Παλαιό Φάληρο, Φιλοθέη και Μαρούσι. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Οι Σπέτσες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Χάρη στον ισχυρό εμπορικό και πολεμικό τους στόλο, οι κάτοικοι του νησιού συνέβαλαν καθοριστικά στον αγώνα για την ανεξαρτησία.

Συνδεδεμένη άρρηκτα με το νησί είναι η μορφή της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας. Το αρχοντικό της παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού, προσελκύοντας επισκέπτες που επιθυμούν να γνωρίσουν την ιστορία και την προσφορά της στον απελευθερωτικό αγώνα. Η ναυτική παράδοση των Σπετσών αποτυπώνεται σε πολλά μνημεία, μουσεία και ιστορικά κτίρια, που διατηρούν ζωντανή τη μνήμη του παρελθόντος.

Τί να δείτε στις Σπέτσες

Η καρδιά του νησιού χτυπά στην Ντάπια, το παλιό λιμάνι που αποτελεί σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες. Εκεί βρίσκονται καφετέριες, εστιατόρια και σημαντικά ιστορικά κτίρια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Μουσείο Μπουμπουλίνας, όπου εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα, έγγραφα και κειμήλια της ηρωίδας.

Εξίσου σημαντικό είναι το Μουσείο Σπετσών, το οποίο φιλοξενεί εκθέματα που αναδεικνύουν την ιστορία, τη ναυτική παράδοση και την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να περιηγηθούν στο Παλιό Λιμάνι, μια από τις πιο γραφικές περιοχές των Σπετσών, γεμάτη παραδοσιακά καΐκια, ιστιοπλοϊκά και όμορφα νεοκλασικά κτίρια.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.

Στην Ημερίδα συμμετέχουν σημαντικοί εκπρόσωποι του επιστημονικού χώρου και της αγροτικής παραγωγής, που με τις παρεμβάσεις και την ενεργή συμμετοχή των πολιτών θα δώσουν την πραγματική εικόνα της ελληνικής γης, όπως παρουσιάζεται σήμερα. Συγχρόνως με τις προτάσεις που θα κατατεθούν θα δείξουν, μια διαφορετική πτυχή για την ανάπτυξη της Αγροτικής Οικονομίας.

Τα σχόλια του Μοχάμαντ Τζαφάρ Ασάντι έγιναν μετά από τα πλήγματα του Ισραήλ κατά των νότιων προαστίων της Βηρυτού, τα οποία, σύμφωνα με το Ισραήλ είχαν στόχο την Χεζμπολάχ που είναι σύμμαχος του Ιράν στον Λίβανο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα σχόλια του έγιναν μετά από τα πλήγματα του Ισραήλ κατά των νότιων προαστίων της Βηρυτού, τα οποία, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ είχαν στόχο την φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις ενημέρωσαν την Κεντρική Στρατιωτική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) λίγο πριν από την πραγματοποίηση του πλήγματος κατά της Βηρυτού, ανέφερε στο Χ ο Μπαράκ Ραβίντ, δημοσιογράφος του Axios.

Η κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο αποτελεί μέρος της συμφωνίας που έχουν στο τραπέζι ΗΠΑ-Ιράν και ο Τραμπ είχε μπλοκάρει προ ημερών το σχέδιο επίθεσης του Τελ Αβίβ στη Βηρυτό ώστε να μην δημιουργηθεί ζήτημα στις διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, καθώς οι Ουάσινγκτον και Τεχεράνη φαίνεται να έχουν έρθει πιο κοντά, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αποφάσισε τελικά να χτυπήσει την Κυρικακή την πρωτεύουσα του Λιβάνου.

Συγκεκριμένα το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι έπληξε τα νότια προάστια της Βηρυτού, ενώ εκρήξεις σημειώθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης. Ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι οι επιθέσεις έγιναν ως απάντηση σε πυρά της Χεζμπολάχ προς ισραηλινό έδαφος. Σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του υπουργού Άμυνας Ισραέλ Κατς, ο στρατός φέρεται να στόχευε θέσεις της Χεζμπολάχ στην πρωτεύουσα του Λιβάνου.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός είχε καταστήσει σαφές από την αρχή ότι πίστευε πως επιδίωξη του πολέμου είναι η ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη και πως μέχρι να συμβεί αυτό, το Ισραήλ δεν πρόκειται να «τελειώσει» με το Ιράν. Ο δε υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραήλ Κατζ, δήλωσε την Παρασκευή (12/6) ότι ο Τραμπ επιδιώκει μια συμφωνία «με βάση τη δική του εκτίμηση για τα αμερικανικά συμφέροντα», συμπληρώνοντας όμως ότι το Ισραήλ περιμένει από αυτόν να υπερασπιστεί τις κοινές τους «αρχές» έναντι του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, των πυραύλων και των οργανώσεων-πληρεξουσίων του (proxies).

Ο Κατζ ξεκαθάρισε επίσης ότι το Ισραήλ διατηρεί την ικανότητα να δρα ανεξάρτητα προκειμένου να αποτρέψει το Ιράν από την απόκτηση πυρηνικού όπλου και ότι θα προετοιμαστεί ανάλογα. Για τον Νετανιάχου, και ενόψει εκλογών στο Ισραήλ, η υπογραφή μιας συμφωνίας που τερματίζει τον πόλεμο χωρίς να έχουν επιτευχθεί οι διακηρυγμένοι στόχοι του, αποτελεί ένα βαρύτατο στρατηγικό και πολιτικό πλήγμα.

Σφοδρή κριτική Λαπίντ

Σφοδρή επίθεση κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου εξαπέλυσε ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ, με αφορμή την πιθανολογούμενη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, υποστηρίζοντας ότι δεν επιτυγχάνεται κανένας από τους πολεμικούς στόχους του Ισραήλ και κάνοντας λόγο για «πλήρη αποτυχία» της κυβέρνησης, την ώρα που η ισραηλινή ηγεσία συγκαλεί το συμβούλιο ασφαλείας για να εξετάσει τις εξελίξεις.

Ο Γιαΐρ Λαπίντ, με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ αργά το βράδυ του Σαββάτου, υποστήριξε ότι μια πιθανή συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν δεν εξυπηρετεί τους στόχους του Ισραήλ στον πόλεμο. «Μέσω της πιθανολογούμενης συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δεν επιτυγχάνεται κανένας από τους πολεμικούς στόχους του Ισραήλ – το καθεστώς της Τεχεράνης επιβιώνει, το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα υφίσταται και το Ιράν μπορεί να αναβιώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα», ανέφερε.

Παράλληλα, χαρακτήρισε τη συμφωνία «πλήρη αποτυχία» του Μπενιαμίν Νετανιάχου, σημειώνοντας ότι «μετατρέπει το Ισραήλ σε προτεκτοράτο το οποίο λαμβάνει εντολές σχετικά με την εθνική του ασφάλεια». Ο Λαπίντ πρόσθεσε επίσης ότι η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί «να αποκαταστήσει τη ζημιά που προκλήθηκε από την αδυναμία του Νετανιάχου να μετατρέψει τα στρατιωτικά επιτεύγματα σε στρατηγικές επιτυχίες».

Τί μεταδίδει το Reuters

Το Ιράν έχει συμφωνήσει να μην παράγει ή αποκτήσει πυρηνικό όπλο, σύμφωνα με προσχέδιο μνημονίου κατανόησης ανάμεσα στην Τεχεράνη και την Ουάσιγκτον, όπως δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος του Ιράν στο Reuters. Η πληροφορία, εφόσον επιβεβαιωθεί και από την αμερικανική πλευρά, θα συνιστά κρίσιμο βήμα στις διαπραγματεύσεις για την αποκλιμάκωση της κρίσης, την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Πάντως, το πιο δύσκολο πολιτικά και τεχνικά ζήτημα παραμένει το μέλλον του ήδη εμπλουτισμένου ουρανίου. Σύμφωνα με τον Ιρανό αξιωματούχο, οι λεπτομέρειες για το τι θα γίνει με το υφιστάμενο απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν θα συζητηθούν σε διάστημα 60 ημερών μετά την επίτευξη της αρχικής συμφωνίας. Το Ιράν κατά την ίδια πηγή, επιδιώκει η διαδικασία αραίωσης του πυρηνικού υλικού να γίνει εντός των ιρανικών συνόρων και υπό δικό του χειρισμό.

Το προσχέδιο, όπως το περιγράφει η ιρανική πλευρά, προβλέπει επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα άρουν για περιορισμένο χρονικό διάστημα τις κυρώσεις στο ιρανικό πετρέλαιο, επιτρέποντας στην Τεχεράνη να πραγματοποιεί πωλήσεις και να διατηρεί τα έσοδα από αυτές. Πρόκειται για ένα από τα βασικά ανταλλάγματα που φέρεται να ζητά το Ιράν, καθώς τα ενεργειακά έσοδα παραμένουν κρίσιμα για την οικονομία του.

Κεντρικό σημείο της υπό διαμόρφωση συμφωνίας αποτελεί και η άμεση επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ για όλα τα εμπορικά πλοία. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ φέρονται να αποδέχονται την άρση του ναυτικού αποκλεισμού στα ιρανικά λιμάνια, στοιχείο που θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την ένταση σε μία από τις πιο ευαίσθητες θαλάσσιες διόδους για την παγκόσμια αγορά ενέργειας.

Σύμφωνα πάντα με την ιρανική εκδοχή που μετέδωσε το Reuters, η Ουάσιγκτον συμφωνεί να μην επιβάλει νέες κυρώσεις στο Ιράν έως την επίτευξη τελικής συμφωνίας, ενώ προβλέπεται και η αποδέσμευση 25 δισ. δολαρίων παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων. Η αποδέσμευση αυτή θα μπορούσε να γίνει μέσω απευθείας μεταφορών μετρητών, συνεργασίας περιφερειακών χωρών και χρηματοδοτικών πιστωτικών γραμμών.

Στο πυρηνικό σκέλος, η Τεχεράνη φέρεται να δεσμεύεται όχι μόνο ότι δεν θα παράγει ή αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά και ότι θα διατηρήσει το σημερινό status quo μέχρι την τελική συμφωνία. Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την ίδια πηγή, ότι δεν θα προχωρήσει σε νέο εμπλουτισμό ουρανίου ούτε σε επέκταση των πυρηνικών εγκαταστάσεών της.

Παρά τη σημασία των πληροφοριών, παραμένει κρίσιμο ότι πρόκειται για την εκδοχή ενός Ιρανού αξιωματούχου και όχι για κοινή ή επίσημη ανακοίνωση των δύο πλευρών. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επιβεβαίωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες για το περιεχόμενο του προσχεδίου, ενώ τις τελευταίες ημέρες έχουν καταγραφεί διαφορετικές διαρροές και αντικρουόμενες εκτιμήσεις για το πόσο κοντά βρίσκονται Ουάσιγκτον και Τεχεράνη σε μια συμφωνία. Άγνωστο αν η πολεμική τροπή στον Λίβανο επηρεάσει τελικώς τις διαπραγματεύσεις.

«Εντός 24 ωρών»

Την υπογραφή συμφωνίας των ΗΠΑ με το Ιράν σήμερα για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή προανήγγειλε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ. Κι ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος προέβλεψε άμεσο άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, οι πληροφορίες από τις δύο πλευρές για μια πιθανή αρχική συμφωνία, που θα ανοίξει τον δρόμο για διαπραγματεύσεις σε τεχνικό επίπεδο, έχουν αποκλίσεις και ασαφές χρονοδιάγραμμα. Πάντως, μετά τις νέες επιθέσεις της τελευταίας εβδομάδας και των φόβων για νέα περιφερειακή ανάφλεξη, οι δύο χώρες άφησαν να εννοηθεί ότι έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο προς έναν συμβιβασμό.

Ο πρόεδρος του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ, του οποίου η χώρα έχει ρόλο μεσολαβητή στη σύγκρουση, δήλωσε χθες σε ανάρτηση στο Χ ότι αναμένει την «οριστικοποίηση» της συμφωνίας «στις επόμενες 24 ώρες» και ότι ετοιμάζεται για την «ηλεκτρονική υπογραφή» της, πριν από «τεχνικές συνομιλίες» την επόμενη εβδομάδα.Ο Αμερικανός πρόεδρος, που έχει ήδη ανακοινώσει πολλές φορές ότι επίκειται συμφωνία χωρίς αυτό να υλοποιείται, δήλωσε στη συνέχεια ότι η υπογραφή «έχει προγραμματιστεί» για σήμερα, ημέρα των 80ών γενεθλίων του.

«Μόλις υπογραφεί, τα Στενά του Ορμούζ θα είναι ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ», έγραψε χθες ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε ανάρτησή του στο Truth Social, προσθέτοντας ότι οι Ιρανοί «δεν θέλουν πλέον πυρηνικό όπλο». Σήμερα η υπογραφή συμφωνίας με το Ιράν λέει ο Τραμπ, δεν επιβεβαιώνει το χρονοδιάγραμμα η Τεχεράνη Η ιρανική διπλωματία, από την πλευρά της, αναφέρθηκε σε συμφωνία «τις επόμενες ημέρες», αλλά όχι σήμερα, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Irna.

Κάποιες από τις παραχωρήσεις που έχουν αναφερθεί έχουν προκαλέσει την αντίδραση συντηρητικών ηγετών. Χθες βράδυ, ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο στο οποίο εμφανίζονται δεκάδες διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα κατά του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί.

Διαδηλώσεις στο Ιράν κατά του Ιρανού ΥΠΕΞ

Ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων δημοσιοποίησε χθες Σάββατο ένα βίντεο που έδειχνε διαδηλωτές στην ιερή πόλη Μασχάντ (βορειοανατολικά) να φωνάζουν συνθήματα κατά του υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, καθώς πιθανολογείται πως είναι θέμα ωρών η επίτευξη μιας ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Δεκάδες άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πολλών γυναικών, συγκεντρώθηκαν έξω από κτίριο του υπουργείου Εξωτερικών, ζητώντας την παραίτηση του επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας, σύμφωνα με βίντεο που μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Fars.

Την Παρασκευή, ο Αραγτσί εμφανίστηκε αισιόδοξος στην ιρανική τηλεόραση για το ενδεχόμενο επίτευξης συμφωνίας με τις ΗΠΑ με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή. «Θάνατος στον ανέντιμο Αραγτσί», φώναζαν γυναίκες που φορούσαν μαύρα τσαντόρ και ανέμιζαν σημαίες, όπως φαίνεται στα πλάνα.

Σχολιάζει ότι «ο Πρωθυπουργός σχολιάζοντας τις αποκαλύψεις για το κύκλωμα διαφθοράς στην πολεοδομία δήλωσε σαν να εμφανίστηκε τώρα στη χώρα ότι ‘δεν υπάρχουν άβατα, δεν υπάρχουν ανέγγιχτοι’. Λες και δεν επέλεξε αυτός την ηγεσία του Υπουργείου, λες και δεν έχει ευθύνες».

«Εδώ ταιριάζει απόλυτα η ρήση του λαού μας ‘εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι’», προσθέτει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μνησικακία δεν πέφτει από τον ουρανό. Δεν είναι ατύχημα της ψυχολογίας κάποιων τάξεων. Δεν είναι ούτε απλώς η πικρία αυτών που κατρακυλούν κοινωνικά. Είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, παραγόμενη από θεσμούς που λειτουργούν νόμιμα αλλά άδικα, από εξουσίες που αποτυγχάνουν και αποποιούνται ευθύνες, από ένα σύστημα που υπόσχεται ισότητα και παράγει συστηματικά τα αντίθετα.

Ποιον ρωτάμε και ποιον δεν ρωτάμε: Το κείμενο του Παναγιωτόπουλου εξετάζει αποκλειστικά τον ψηφοφόρο: γιατί σκέφτεται έτσι, τι βιώνει, πώς η θέση του στην κοινωνική ιεραρχία διαμορφώνει τις επιλογές του. Ορθό και αναγκαίο. Αλλά δεν εξετάζει καθόλου την άλλη πλευρά: τι ακριβώς συμβαίνει στους θεσμούς και στις ελίτ που αυτός ο ψηφοφόρος παρατηρεί εδώ και χρόνια. Και αυτή η απουσία δεν είναι αθώα.

Σκάνδαλα παρακολουθήσεων που μένουν ουσιαστικά ατιμώρητα. Δάνεια δισεκατομμυρίων που ανακυκλώνονται αντί να διώκονται. Φοροδιαφυγές που “διακανονίζονται”. Ρυθμιστικές αρχές που καταλήγουν να υπηρετούν αυτούς που οφείλουν να ελέγχουν. Μια δικαιοσύνη που κινείται αστραπιαία για τον μικροπαραβάτη και σέρνεται επί χρόνια για τον ισχυρό. Αυτά δεν είναι ψευδαισθήσεις. Είναι η καθημερινή εμπειρία εκατομμυρίων ανθρώπων, και είναι αληθινά.

Νόμιμο, αλλά απαράδεκτο

Υπάρχει μια κατηγορία πράξεων – θεσμικών, πολιτικών, επιχειρηματικών – που δεν σπάνε κανένα νόμο αλλά παράγουν βαθιά άδικα αποτελέσματα. Το αφορολόγητο bonus σε εποχή λιτότητας. Η μετακύλιση ζημιών στο δημόσιο και η ιδιωτικοποίηση κερδών. Η πρόσβαση σε ευκαιρίες που εξαρτάται από γνωριμίες κι όχι από αξία. Αυτές οι πράξεις είναι νόμιμες. Και είναι απαράδεκτες.

Με τον χρόνο, το πρόβλημα γίνεται βαθύτερο: η αδικία κανονικοποιείται. Δεν προκαλεί πλέον σοκ – γίνεται αναμενόμενη. Ο πολίτης δεν αγανακτεί μόνο επειδή βλέπει το άδικο· αγανακτεί επειδή προβλέπει ότι θα συμβεί ξανά και ξανά, χωρίς συνέπειες. Η προβλεψιμότητα της ατιμωρησίας διαβρώνει κάτι πιο θεμελιώδες από την εμπιστοσύνη: την προσδοκία ότι το κράτος λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής. Ο άνθρωπος που τα βλέπει αυτά και αγανακτεί δεν πάσχει από μνησικακία. Αξιώνει ισονομία. Αυτό είναι θεμελιωδώς διαφορετικό θέμα – αν το θεωρούμε ψυχολογική παθολογία διακινδυνεύουμε την απαλλαγή των υπευθύνων.

Το ελληνικό παράδοξο και η μνησικακία 

Στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία συνυπάρχει συχνά μια διπλή συνείδηση: αυστηρές απαιτήσεις για νομιμότητα από τους “άλλους” και ανοχή ή εκλογίκευση των παραβιάσεων όταν μας αφορούν άμεσα. Αυτή η αντίφαση δεν αναιρεί την αγανάκτηση· την επιτείνει.Γιατί ο καθένας βιώνει τον εαυτό του ταυτόχρονα ως θύμα και ως μικρής κλίμακας συμμέτοχο σε ένα σύστημα που θεωρεί άδικο. Από αυτή τη διάψευση γεννιέται μια πιο πικρή μορφή μνησικακίας: όχι μόνο απέναντι στους “από πάνω”, αλλά και απέναντι στο ίδιο το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναγκάζεται να λειτουργεί.

Μνήμη αδικίας και κοινωνικό τραύμα: Η εμπειρία της οικονομικής κρίσης προσέθεσε ένα επιπλέον στρώμα: τη βιωμένη αίσθηση συλλογικής τιμωρίας χωρίς αντίστοιχη, δίκαια κατανεμημένη ευθύνη. Για πολλούς, η λιτότητα δεν εκλήφθηκε απλώς ως αναγκαία πολιτική, αλλά ως άδικη επιβολή που βάρυνε δυσανάλογα τους ίδιους.

Έτσι, η μνησικακία δεν αφορά μόνο τις σημερινές ανισότητες. Φέρει και το βάρος ενός ανεκπλήρωτου αιτήματος δικαιοσύνης από το πρόσφατο παρελθόν.

Ποιος γεμίζει το κενό

Κι εδώ έρχεται το πιο επείγον ερώτημα: γιατί αυτή η πολύ κατανοητή αγανάκτηση δεν τρέφει ένα ισχυρό αίτημα δημοκρατικής ανανέωσης, αλλά συχνά καταλήγει σε αντιδραστικές επιλογές ή σε αποχή; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στην ψυχολογία του εκλογικού σώματος. Βρίσκεται και στο τι του προσφέρεται. Αλλά και στο τι δεν έχει πειστεί ότι μπορεί να υπάρξει: μια πραγματική σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα. Όταν οι πολιτικές δυνάμεις – ιδίως οι προοδευτικές – ούτε αγγίζουν με πειστικό τρόπο τις υλικές αδικίες ούτε αποδεικνύουν ότι είναι διατεθειμένες να συγκρουστούν με αυτές, η δυσπιστία γενικεύεται.

Σε αυτό προστίθεται και ένα περιβάλλον πληροφόρησης όπου η υπερπληθώρα και η πόλωση καθιστούν δύσκολη τη διάκριση μεταξύ ουσίας και επικοινωνιακής διαχείρισης. Όταν όλα μοιάζουν αμφισβητήσιμα, η δυσπιστία μετατρέπεται σε γενικευμένη πεποίθηση ότι “όλοι το ίδιο είναι”. Ο “λαϊκισμός” τότε δεν είναι παρά η μορφή που παίρνει η πολιτική όταν η θεσμική πολιτική δεν πείθει. Και, σε αυτό το πεδίο, επικρατούν όσοι προσφέρουν εύκολες, αλλά λανθασμένες, απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα.

Η ερώτηση πριν την ερώτηση

Ο Παναγιωτόπουλος ρωτά: “αυτήν τη μικροαστική μνησικακία ποιος θα την κερδίσει;”. Είναι η σωστή ερώτηση για τον επόμενο εκλογικό κύκλο. Αλλά πριν απαντηθεί, χρειάζεται μια άλλη: “ποιος την παράγει”; Αν κάτι ενοποιεί τις εμπειρίες που περιγράφηκαν, δεν είναι η “μικρότητα”, αλλά το αίσθημα προσβεβλημένης αξιοπρέπειας. Η μνησικακία, σε αυτή τη μορφή, δεν είναι απλώς ένα αρνητικό συναίσθημα. Είναι ένα παραμορφωμένο αίτημα αναγνώρισης: να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους, να μην υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

Γιατί αν η απάντηση βρίσκεται όχι στην ψυχολογία του ψηφοφόρου αλλά στην αποτυχία εκείνων που κυβερνούν – νόμιμα, αλλά πολύ συχνά απαράδεκτα – τότε το πρόβλημα δεν λύνεται με καλύτερη επικοινωνία ή πιο έξυπνο πολιτικό μάρκετινγκ. Το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα “κερδίσει” τη μνησικακία, αλλά ποιος θα την καταστήσει περιττή.

Και αυτό απαιτεί κάτι πολύ πιο δύσκολο: θεσμική ειλικρίνεια, πραγματική λογοδοσία χωρίς εξαιρέσεις, και ένα κράτος που εφαρμόζει τον νόμο το ίδιο για όλους. Όσο αυτά απουσιάζουν, η μνησικακία δεν θα είναι παθολογία. Θα είναι η αναμενόμενη απάντηση.

Ο Νίκος Πασσάς είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας και Ποινικής Δικαιοσύνης στο Northeastern University της Βοστώνης. Ειδικεύεται στο διεθνές ποινικό δίκαιο, οικονομικό έγκλημα, τη διαφθορά και τη διακυβέρνηση.

Σε συνέντευξή του στη σερβική εφημερίδα «Politika», ο υπουργός Εξωτερικών ανέφερε ότι η Ελλάδα θεωρεί τα Δυτικά Βαλκάνια αναπόσπαστο τμήμα της ευρωπαϊκής οικογένειας και τάχθηκε υπέρ της επιτάχυνσης της διαδικασίας διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο κ. Γεραπετρίτης υπενθύμισε ότι η Ελλάδα πρωτοστάτησε με την Ατζέντα της Θεσσαλονίκης το 2003 στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων και σημείωσε ότι η σημερινή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία για νέα ώθηση στη διαδικασία ένταξης. Όπως ανέφερε, στόχος της Αθήνας ενόψει της ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027, είναι να καταστεί εφικτή η ένταξη μίας ή περισσότερων χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ.

«Δεν μπορούμε να φανταστούμε μία Ευρώπη χωρίς τη Σερβία και τα Δυτικά Βαλκάνια», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι το ζήτημα αφορά, τόσο τη σταθερότητα και την ασφάλεια της περιοχής, όσο και την αξιοπιστία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Σερβία, την οποία χαρακτήρισε γεωπολιτικά κρίσιμο παράγοντα για την περιοχή, επαναλαμβάνοντας την πλήρη στήριξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή της πορεία. Παράλληλα, σημείωσε ότι η χώρα θα πρέπει να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις και την προσαρμογή της στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ενώ υπενθύμισε το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν Αθήνα και Βελιγράδι τον Σεπτέμβριο του 2025 για την παροχή ελληνικής τεχνογνωσίας σχετικά με την ενταξιακή διαδικασία.

Αναφερόμενος στις διμερείς σχέσεις Ελλάδας και Σερβίας, ο υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι οι δύο χώρες συνδέονται με μακρούς ιστορικούς, πολιτιστικούς και θρησκευτικούς δεσμούς, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν αποκτήσει στρατηγικό χαρακτήρα. Επισήμανε ότι η Κοινή Διακήρυξη που υπεγράφη στην Αθήνα το 2019 και το Μνημόνιο Κατανόησης του 2024, αποτυπώνουν τη βούληση των δύο πλευρών για περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας σε όλους τους τομείς.

Παράλληλα, επανέλαβε τη σταθερή ελληνική θέση υπέρ του διαλόγου μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να συγκαταλέγεται μεταξύ των πέντε κρατών-μελών της ΕΕ που δεν αναγνωρίζουν τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στην ενεργειακή συνεργασία των δύο χωρών. Ο κ. Γεραπετρίτης ανέφερε ότι η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε βασική νότια ενεργειακή πύλη για τα Δυτικά Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, συμβάλλοντας στη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού και στη μείωση της εξάρτησης από μεμονωμένους προμηθευτές.

Όπως τόνισε, κομβικό ρόλο διαδραματίζουν η πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης φυσικού αερίου της Αλεξανδρούπολης, καθώς και ο τερματικός σταθμός LNG της Ρεβυθούσας, ενώ ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ανάπτυξη του Κάθετου Διαδρόμου φυσικού αερίου μέσω των διασυνδέσεων Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας και Βόρειας Μακεδονίας – Σερβίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών εκτίμησε ότι η συνεργασία των δύο χωρών μπορεί να επεκταθεί πέραν του φυσικού αερίου, περιλαμβάνοντας τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και νέες τεχνολογίες, όπως το υδρογόνο.

Σε ό,τι αφορά το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον, ο κ. Γεραπετρίτης περιέγραψε την Ελλάδα ως δύναμη σταθερότητας σε μια περίοδο αυξημένων περιφερειακών εντάσεων. Ανέφερε ότι η Αθήνα παραμένει προσηλωμένη στη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες και επενδύει στη δημιουργία γεφυρών συνεργασίας με όλες τις χώρες της περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό σημείωσε ότι η Ελλάδα έχει οικοδομήσει μια δομημένη σχέση με την Τουρκία, η οποία, όπως είπε, αποδίδει απτά αποτελέσματα, ενώ παράλληλα διατηρεί λειτουργικές σχέσεις με όλες τις πλευρές στη Λιβύη. Επισήμανε ακόμη τις στρατηγικές σχέσεις της χώρας με το Ισραήλ, αλλά και τους στενούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα αποτελεί αξιόπιστο συνομιλητή και εταίρο στην περιοχή.

Αναφορά έκανε και στη συμμετοχή της χώρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη διετία 2025-2026, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να ενισχύσει περαιτέρω το διπλωματικό της αποτύπωμα ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Τέλος, σχολιάζοντας το μεταναστευτικό, ο υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να σηκώνει δυσανάλογο βάρος λόγω της γεωγραφικής της θέσης, ενώ ταυτόχρονα καλείται να προστατεύει τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο κ. Γεραπετρίτης ανέφερε ότι η γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή και την Αφρική δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για ενδεχόμενη αύξηση των μεταναστευτικών ροών, τονίζοντας ωστόσο ότι η αντιμετώπιση του φαινομένου αποτελεί ευρωπαϊκή και διεθνή πρόκληση. Πρόσθεσε ότι η Ελλάδα εφαρμόζει μια δίκαιη αλλά αυστηρή μεταναστευτική πολιτική, ενώ εργάζεται για τον περιορισμό των ροών από τη Λιβύη μέσω συνεργασίας με όλες τις πλευρές της χώρας.

Παράλληλα, υπογράμμισε τη σημασία του Νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το ‘Ασυλο, επισημαίνοντας ότι η ουσιαστική αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων που οδηγούν στις μεταναστευτικές μετακινήσεις, όπως οι ένοπλες συγκρούσεις, η φτώχεια, η επισιτιστική ανασφάλεια και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο κύκλος αυτός αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο την τακτική με την οποία συχνά προσεγγίζουμε σοβαρά ζητήματα στη δημόσια σφαίρα της χώρας μας. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις – ένας γνώριμος και ιδιαίτερα φορτισμένος θεσμός της ελληνικής εκπαίδευσης – αναδεικνύουν μια βαθύτερη συλλογική μας αδυναμία: Τη δυσκολία να στραφούμε στην ουσία, να σχεδιάσουμε με μακροπρόθεσμο ορίζοντα και να υπερβούμε τη λογική της αποσπασματικής διαχείρισης.

Εξήντα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές

Το 1964, επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, επιχειρήθηκε μια από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις της νεότερης ελληνικής εκπαίδευσης. Η προσπάθεια αυτή έφερε τη σφραγίδα του Ευάγγελου Παπανούτσου και στόχευε στην προσαρμογή του ελληνικού σχολείου στις μεταπολεμικές εξελίξεις που είχαν ήδη συντελεστεί στις περισσότερες δυτικές χώρες. Μεταξύ των σημαντικών παρεμβάσεων της εποχής ήταν και η εισαγωγή του περίφημου “Ακαδημαϊκού Απολυτηρίου”, ενός τίτλου που θα λειτουργούσε ταυτόχρονα ως πιστοποίηση της σχολικής γνώσης και ως διαβατήριο για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν έμελλε βέβαια να μακροημερεύσει, καθώς η έλευση της Χούντας το 1967 ματαίωσε την περαιτέρω εφαρμογή του.

Έξι δεκαετίες αργότερα, η δημόσια συζήτηση επανέρχεται ουσιαστικά στο ίδιο σημείο, αυτή τη φορά υπό τον τίτλο “Εθνικό Απολυτήριο”. Η ονομασία αλλάζει, η συσκευασία εκσυγχρονίζεται, το βασικό ζητούμενο όμως παραμένει εντυπωσιακά ίδιο: Πώς να εισάγουμε με αδιάβλητο και παιδαγωγικά ισορροπημένο τρόπο τα παιδιά μας στο Πανεπιστήμιο. Όσο καλοπροαίρετα και να το προσεγγίσει κανείς, δεν παύει να προκαλεί προβληματισμό το ότι δεν έχουμε ακόμη επιλύσει ένα πρωτίστως διαδικαστικό ζήτημα, που δυστυχώς έχει μονοπωλήσει τον διάλογο για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, στρέφοντάς τον μακριά από τα ουσιαστικά και καίρια ζητήματα στα οποία οφείλει να αποκριθεί.

Στο ενδιάμεσο, διαδοχικές μεταρρυθμίσεις άλλαξαν συστήματα βαθμολόγησης, αριθμό μαθημάτων, επιστημονικά πεδία και τρόπους υποβολής μηχανογραφικού. Πολύ λιγότερο συζητήθηκαν, όμως, τα θεμελιώδη ερωτήματα: Τι Σχολείο και τι Πανεπιστήμιο θέλουμε;
Ποιον πολίτη επιθυμούμε να διαμορφώνει η εκπαίδευση; Ποιες ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας καλείται να υπηρετήσει; Έτσι, επί δεκαετίες, το βαθύτερο ερώτημα του τι διδάσκουμε, γιατί το διδάσκουμε και με ποιον τρόπο το διδάσκουμε, παραμένει συχνά στο περιθώριο.

Η ατέρμονη μεταρρύθμιση

Ο σημαντικός παιδαγωγός και μελετητής της ελληνικής εκπαίδευσης Αλέξης Δημαράς περιέγραψε αυτή την πορεία με τον εύστοχο όρο “Ανακοπτόμενο Άλμα”. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να βρει πιο επίκαιρη περιγραφή. Στην εκπαίδευση – όπως και σε πολλά άλλα πεδία της δημόσιας ζωής – η χώρα μας συχνά δείχνει μεγαλύτερη προσήλωση στις διαδικασίες, παρά στους στόχους. Μέτρα που εισάγονται για να θεραπεύσουν ένα πρόβλημα καταλήγουν πολλές φορές να δημιουργούν νέα, τα οποία αντιμετωπίζονται με νέες παρεμβάσεις, χωρίς να εξετάζονται πάντοτε οι βαθύτερες αιτίες.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Τράπεζας Θεμάτων. Παρουσιάστηκε ως εργαλείο ενίσχυσης της αντικειμενικότητας της αξιολόγησης. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή της δημιούργησε εύλογους προβληματισμούς. Όταν τα πιθανά θέματα είναι εκ των προτέρων γνωστά, είναι θεμιτό να αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο ενισχύεται η ουσιαστική κατάκτηση της γνώσης ή η αναπαραγωγή έτοιμων λύσεων. Πρόκειται για ένα ζήτημα που αξίζει μεγαλύτερη παιδαγωγική συζήτηση απ’ όση συνήθως λαμβάνει, ειδικά σε μια εποχή όπου η ικανότητα απόκρισης στο απρόσμενο θεωρείται κρίσιμη δεξιότητα για τους νέους μας.

Ανάλογα ερωτήματα προκύπτουν και από την εφαρμογή της “Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής”. Από το 2021 και μετά, δεκάδες χιλιάδες θέσεις έχουν παραμείνει κενές στα πανεπιστήμια. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει μια δομική αντίφαση: σε ένα σύστημα που θεσπίστηκε για να κατανέμει περιορισμένες θέσεις σε περισσότερους υποψηφίους, ένα σημαντικό μέρος των διαθέσιμων θέσεων παραμένει τελικά αναξιοποίητο. Παράλληλα, η επέκταση του ακαδημαϊκού χάρτη και η δημιουργία πολλών ομοειδών τμημάτων σε ολόκληρη τη χώρα (ειδικά μετά την εσπευσμένη διαδικασία ανωτατοποίησης των ΤΕΙ 2018-19), συχνά χωρίς έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, δημιούργησαν νέα δεδομένα, τα οποία σήμερα καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Τι μας αποκαλύπτουν οι Πανελλαδικές

Αν αντιμετωπίσει κανείς τις Πανελλαδικές όχι μόνο ως εξεταστικό μηχανισμό αλλά και ως κοινωνικό φαινόμενο, δύσκολα θα αποφύγει να αναγνωρίσει σε αυτές ορισμένα διαχρονικά χαρακτηριστικά της δημόσιας ζωής της χώρας. Πρώτον, τη δυσκολία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Εκπαιδευτικά συστήματα που σήμερα θεωρούνται επιτυχημένα, όπως της Φινλανδίας, της Εσθονίας ή της Σιγκαπούρης, οικοδομήθηκαν μέσα από στρατηγικές δεκαετιών και με αξιοσημείωτη συνέχεια στους βασικούς τους προσανατολισμούς, παρά τις κυβερνητικές εναλλαγές. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, κάθε αλλαγή πολιτικής ηγεσίας συνοδεύεται συχνά από αλλαγή προσανατολισμού.

Δεύτερον, την απουσία μιας ευρύτερης συζήτησης για το παραγωγικό και επιστημονικό πρότυπο που επιθυμούμε ως χώρα. Ποιες δεξιότητες και ποιες ειδικότητες θα χρειαστεί περισσότερο η Ελλάδα των επόμενων δεκαετιών; Πώς μεταφράζονται αυτές οι ανάγκες σε εκπαιδευτικές επιλογές; Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η περιορισμένη προτίμηση που εμφανίζουν οι υποψήφιοι προς τις θετικές και τεχνολογικές σπουδές, παρά το εύρος των επαγγελματικών και ακαδημαϊκών επιλογών που αυτές προσφέρουν (κάτω από το 20% των υποψηφίων κατευθύνεται στο πεδίο που φιλοξενεί τα περισσότερα τμήματα και τις περισσότερες θέσεις εισακτέων).

Πρόκειται ασφαλώς για ένα σύνθετο φαινόμενο, στο οποίο συντρέχουν εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί, οικονομικοί και πολιτισμικοί παράγοντες. Ωστόσο, δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι δυναμικά πεδία γνώσης, που αναγνωρίζονται διεθνώς ως νευραλγικά για την ικανότητα των κοινωνιών να ανταποκριθούν στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, δεν ελκύουν τους μελλοντικούς μας φοιτητές. Και αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα.

Τρίτον, τη διαχρονική δυσκολία υπέρβασης επιμέρους συμφερόντων προς όφελος μιας συνολικότερης στρατηγικής. Η πίεση τοπικών, κλαδικών ή συντεχνιακών επιδιώξεων συχνά επηρεάζει αποφάσεις που θα έπρεπε να εντάσσονται σε έναν ευρύτερο εθνικό σχεδιασμό.
Υπάρχει διέξοδος; Η Ελλάδα δεν είναι καταδικασμένη να αναπαράγει αυτόν τον κύκλο. Προϋπόθεση, όμως, είναι η μετάβαση από την απλή διαχείριση σε μια προσέγγιση με χρονικό βάθος και συγκεκριμένη στόχευση. Χρειάζεται στοιχειώδης εθνική συνεννόηση σε βασικές αρχές της εκπαιδευτικής πολιτικής. Χρειάζεται να απαντήσουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια στο ερώτημα για τις ανάγκες της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και να μεταφράσουμε τις απαντήσεις αυτές σε εκπαιδευτικές επιλογές: Αναλυτικά προγράμματα, επαγγελματικό προσανατολισμό, ακαδημαϊκό χάρτη, τεχνική εκπαίδευση.

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να επανασυνδέσουμε το σχολείο με την κοινωνία και τη γνώση με τη δημιουργία. Ένα σχολείο δεν μπορεί να περιορίζεται στην προετοιμασία υποψηφίων για εξετάσεις. Οφείλει να διαμορφώνει ανθρώπους ικανούς να σκέφτονται, να συνεργάζονται, να δημιουργούν και να προσαρμόζονται σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται με πρωτοφανείς ρυθμούς.

Πανελλαδικές: Το ερώτημα που επιμένει

Οι Πανελλαδικές δεν είναι το πρόβλημα. Υπήρξαν ίσως ο πιο αξιοκρατικός θεσμός της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και συνέβαλαν αποφασιστικά στην κοινωνική κινητικότητα. Αυτό δεν πρέπει να λησμονείται. Ωστόσο, επί έξι δεκαετίες, η δημόσια συζήτηση μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το ίδιο διαδικαστικό ερώτημα: Πώς θα εξετάζουμε. Την ίδια στιγμή, ο κόσμος γύρω μας μετασχηματίζεται με ταχύτητες πρωτόγνωρες και οι κοινωνίες που προοδεύουν είναι εκείνες που γνωρίζουν όχι μόνο πώς αξιολογούν, αλλά κυρίως πού θέλουν να πάνε.

Ίσως λοιπόν το ουσιαστικό ερώτημα να μην είναι πλέον μόνο πώς αλλάζουμε τον τρόπο εξέτασης, αλλά ποιο σχολείο, ποιο πανεπιστήμιο και τελικά ποια κοινωνία θέλουμε να οικοδομήσουμε. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη συζήτηση που οφείλουμε, ως κοινωνία, να ανοίξουμε χωρίς άλλες αναβολές.

Ο Αργύρης Μυστακίδης είναι Φυσικός, Φροντιστής, Εκπαιδευτικός Αναλυτής.

Ο Ιράνος αξιωματούχος δήλωσε ότι το σχέδιο του μνημονίου περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

Στενά του Ορμούζ: Το Ιράν ανοίγει έμσα τα Στενά του Ορμούζ για όλα τα εμπορικά πλοία, ενώ οι ΗΠΑ άρουν το ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών.

Οικονομικά: Οι ΗΠΑ συμφωνούν στη μη επιβολή νέων κυρώσεων κατά του Ιράν μέχρι την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας. Οι ΗΠΑ θα αναστείλουν τις πετρελαϊκές κυρώσεις κατά του Ιράν για μία καθορισμένη περίοδο, επιτρέποντας στην Τεχεράνη την πώληση πετρελαίου και την είσπραξη των εσόδων. Οι ΗΠΑ συμφωνούν για τη διάθεση 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης, της άμεσης διάθεσης οικονομικής ρευστότητας, της συνεργασίας μεταξύ περιφερειακών χωρών, αλλά και μέσω πιστωτικών γραμμών.

Πυρηνικά: H Τεχεράνη συμφωνεί ότι δεν θα παράγει ούτε θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Η Τεχεράνη συμφωνεί να διατηρήσει το πυρηνικό status quo μέχρι την επίτευξη τελικής συμφωνίας, συμπεριλαμβανομένου και του μη εμπλουτισμού ουρανίου, αλλά και της μη επέκτασης των πυρηνικών εγκαταστάσεών της. Οι ΗΠΑ συμφωνούν ότι η Τεχεράνη θα αραιώσει το απόθεμα ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού εντός του Ιράν με έναν μηχανισμό, ο οποίος θα συζητηθεί εντός των 60 ημερών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ