Ο Αντόνιο Γκουτέρες, έρχεται στην Κύπρο έχοντας ως στόχο να πετύχει τη σύγκληση άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό, με στόχο να αφήσει «κληρονομιά» στον διάδοχό του. Όπως έγινε γνωστό από τα Ηνωμένα Έθνη, τούτο θα γίνει εάν και εφόσον, διασφαλισθεί πως η νέα άτυπη σύναξη θα έχει προοπτική επιτυχίας. Δηλαδή, να δεσμευθούν οι εμπλεκόμενοι πριν τη σύγκληση της, ότι μετά την Πενταμερή θα υπάρξει συνέχεια, με στόχο πάντα την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Εάν τούτο δεν καταστεί εφικτό, τότε ο Γενικός Γραμματέας, θα συντηρήσει την προσπάθεια, δίνοντας συνέχεια. Θα επιλέξει να πραγματοποιήσει επαφές με τους εμπλεκόμενους, το Σεπτέμβριο, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Τούτο θα γίνει για την ομαλή διαβίβαση του «φακέλου Κύπρου», στο διάδοχό του.

Η τουρκική στάση

Όλα εξαρτώνται από τη στάση της κατοχικής δύναμης. Η Άγκυρα, όπως προκύπτει από τα όσα αναφέρουν αξιωματούχοι της, δεν απορρίπτει συναντήσεις, επαφές, αλλά αποφεύγει επιμελώς να πει κατά πόσο θα διαφοροποιήσει τη στάση της στο Κυπριακό. Εάν θα εγκαταλείψει, δηλαδή, τις μαξιμαλιστικές θέσεις της. Άλλωστε, αυτό που καταγράφεται είναι ότι η κατοχική πλευρά διατυπώνει και δημόσια τις θέσεις της, όπως έπραξε και στις 20 Ιουλίου, στα πανηγύρια για την εισβολή, ο Τούρκος Αντιπρόεδρος, Cevdet Yılmaz.

Ο τελευταίος επανέλαβε ότι η μόνιμη λύση στο νησί περνά μέσα από την αναγνώριση της «κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος των δύο κρατών». Θέση, που δεν διατυπώθηκε, λόγω του «πανηγυρικού κλίματος», αλλά είναι η τουρκική θέση στο Κυπριακό. Σημειώνεται ότι και ο ηγέτης της αποσχιστικής οντότητας, Τουφάν Έρχιουρμαν, σε έγγραφο που κατέθεσε στα Ηνωμένα Έθνη (περιλαμβάνεται στην έκθεση Γκουτέρες για τις Καλές Υπηρεσίες), σημειώνει ότι «η τουρκοκυπριακή πλευρά κατανοεί ότι η πολιτική ισότητα, καθώς και μια τελική διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος με οποιαδήποτε μορφή, θα πρέπει να απορρέει και να βασίζεται στα εγγενή και αναφαίρετα ίσα κυριαρχικά δικαιώματα καθενός από τους δύο λαούς του νησιού».

Είναι σαφές πως τα Ηνωμένα Έθνη και οι άλλοι παίκτες, χρειάζονται μια γενική τοποθέτηση των Τούρκων, για να κάνουν το επόμενο βήμα. Εάν οι Τούρκοι δηλώσουν, για παράδειγμα, ότι είναι έτοιμοι να συζητήσουν, να συναντηθούν, θα αξιοποιούν την αναφορά αυτή, αφήνοντας κατά μέρος την ουρά, που είναι και η ουσία. Τούτο, όμως, αφορά τις εντυπώσεις και όχι την προοπτική.

Τα ευρωτουρκικά

Η διασύνδεση του Κυπριακού με τα ευρωτουρκικά αποτελεί μια στρατηγική, την οποία προώθησε η Λευκωσία και υιοθέτησε στη συνέχεια ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι σημαντικό ότι στην εξίσωση βρίσκονται οι Βρυξέλλες. Είναι, όμως, σαφές πως δεν υπάρχει έτοιμη συνταγή να δοθεί στην Τουρκία. Υπάρχουν οι διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν από την Ένωση ενώ χρειάζεται και η συναίνεση των κρατών-μελών. Την ίδια ώρα, θα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της η κατοχική Τουρκία. Αρχικά είχαν τεθεί μια σειρά “κινήτρων”, που θα μπορούσαν να συζητηθούν με την κατοχική δύναμη, ώστε να δεχθεί να συνεργασθεί.

Το πρώτο, που διακαώς επιδιώκει η κατοχική δύναμη, είναι η συμμετοχή στο αμυντικό πρόγραμμα SAFE. Το θέμα δεν προχωρά, αν και η Τουρκία θεωρεί ότι έχει δικαίωμα καθώς διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ! Αλλά σε αυτή τη συμμετοχή έχει ασκήσει βέτο η Ελλάδα, λόγω της εμμονής της Άγκυρας στο casus belli. Η Άγκυρα, πάντως, έχει βρει διαδικασίες έμμεσης συμμετοχής, με τη δημιουργία κοινών προγραμμάτων με την ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως ιταλικές, τσέχικες κ.ά.

Το δεύτερο, είναι το θέμα της άρσης των θεωρήσεων, που επίσης αντιμετωπίζει δυσκολίες. Παρά το γεγονός ότι Τουρκία προβάλλει το επιχείρημα ότι θα ανέμενε αντάλλαγμα λόγω του ρόλου της στο μεταναστευτικό («ελέγχει την παράτυπη μετανάστευση»!), ωστόσο ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, προβάλλουν επιφυλάξεις. Συνεπώς δύσκολα προχωρά και το θέμα της βίζας.

Το τρίτο, είναι η επικαιροποίηση/ αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης-Τουρκίας. Στο πεδίο αυτό υπάρχουν εκατέρωθεν οικονομικά συμφέροντα, αλλά δεν μπορεί να προχωρήσει αυτόματα. Στις συζητήσεις που έχουν διεξαχθεί στο παρελθόν, υπήρξε πρόοδος, ωστόσο, είναι σαφές πως υπάρχουν υποχρεώσεις που πρέπει να υλοποιήσει η Τουρκία, περιλαμβανομένων και των κυπρογενών. Σε περίπτωση κατά την οποία θα επιλεγεί η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης, αυτό για να προχωρήσει χρειάζεται χρόνος.

Η Άγκυρα ζητάει προκαταβολή

Η Άγκυρα, ωστόσο, ζητά όπως υπάρξουν προκαταβολικά δώρα από την Ένωση για να εξετάσει το ενδεχόμενο να συνεργασθεί στο Κυπριακό. Αυτό δεν φαίνεται να είναι εφικτό. Σημειώνεται, πάντως, ότι η κατοχική έχει σημειώσει προς τους Ευρωπαίους αξιωματούχους πως τα ευρωτουρκικά αφορούν τεχνικά ζητήματα και δεν μπορούν να διασυνδεθούν με ένα πολιτικό πρόβλημα, όπως είναι το Κυπριακό.

Είναι σαφές πως στην Τουρκία γνωρίζουν τις ευρωπαϊκές προθέσεις. Πρόσφατα έχουν επισκεφθεί την Άγκυρα οι Πρόεδροι του Ευρ. Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα και της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν καθώς και τρεις Επίτροποι και έχουν τεθεί όλα αυτά τα ζητήματα και δόθηκαν απαντήσεις και διευκρινίσεις.

Επίσης είναι προφανές ότι η κατοχική πλευρά προτάσσοντας το ρόλο και τις δυνατότητες της κατοχικής δύναμης στην περιοχή αλλά και ευρύτερα, διαμηνύει πως δεν υπάρχει επαρκές κίνητρο για να διαφοροποιήσει τη θέση της στο Κυπριακό. Κι αυτό ενδεχομένως να καθορίσει και το παιχνίδι.

Η τακτική Γκουτέρες

Θα φανεί κατά τις επαφές του στην Κύπρο, κατά πόσο ο κ. Αντόνιο Γκουτέρες, θα ακολουθήσει μια δική του τακτική και θα επιμένει στο δικό του Πλαίσιο ή θα υιοθετήσει την τακτική της Προσωπικής του Απεσταλμένης. Η στάση του ενδεχομένως να εξαρτηθεί και από την αποτίμηση του ταξιδιού Ολγκίν στην Άγκυρα.

Ωστόσο, υπάρχει ένα δεδομένο, το οποίο δεν μπορεί να υποβαθμισθεί: Ότι η Προσωπική του Απεσταλμένη, πραγματοποιεί επαφές και συζητά με τους συνομιλητές της διάφορες ιδέες για ένα μελλοντικό μοντέλο για την Κύπρο. Το συζητούμενο μοντέλο, παραπέμπει σε μια χαλαρή, ανοιχτή σχέση δυο κρατιδίων. Σημειώνεται ότι κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου, τα κόμματα εξέφρασαν την ενόχλησή τους για το γεγονός ότι η κ. Ολγκίν σε επιλεκτικές συναντήσεις της, εκφράζει απόψεις «εκτός του κουτιού».

Το θέμα, που θα φανεί στη διάρκεια των συζητήσεων στη Λευκωσία, είναι κατά πόσο ο Γενικός Γραμματέας θα επιμένει στο δικό του Πλαίσιο, του 2017 ή θα θέσει προς συζήτηση τις ιδέες που διακινεί η Προσωπική του Απεσταλμένη. Εάν ισχύσει το δεύτερο, τότε θα πρόκειται για ανατροπή. Η Λευκωσία, πάντως, παρουσιάζεται έτοιμη και για τα δυο ενδεχόμενα, έχοντας επεξεργασθεί απαντήσεις. Την ίδια ώρα, υποδεικνύει προς τα Ηνωμένα Έθνη πως είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. κι αυτή η παράμετρος μπαίνει στην εξίσωση σε σχέση με το περιεχόμενο μιας συμφωνίας.

Η μητέρα είναι γιατρός και βρήκε το παιδί της στον πυθμένα της πισίνας, οπότε εφάρμοσε αμέσως ΚΑΡΠΑ. Το αγοράκι απέκτησε ξανά σφυγμό αλλά δεν ξέρουμε ακόμη αν έχει υποστεί εγκεφαλική βλάβη, καθώς αυτή εξαρτάται από το πόση ώρα  έμεινε χωρίς οξυγόνωση ο εγκέφαλος.

Το παιδί διακομίστηκε αρχικά στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Ωστόσο, λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, κρίθηκε αναγκαία η διασωλήνωσή του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Ανησυχία πάντως προκαλεί το γεγονός ότι το παιδί παρουσίασε μειωμένη συνείδηση.

Σώνοντας κόρη και πατέρα

Μια μητέρα έσωσε τη 16χρονη κόρη της στην Πέλλα, εφαρμόζοντας προ εικοσαημέρου άμεσα ΚΑΡΠΑ όταν το κορίτσι υπέστη ξαφνική καρδιακή ανακοπή στο σπίτι τους. Προ μηνών ένα 16χρνο κορίτσι είχε σώσει τον πατέρα του με ΚΑΠΡΑ και ο πατέρας είναι πλέον εν ζωή στο σπίτι τους.

Όσον αφορά στην 16χρονη που σώθηκε χάρη στη μητέρα της και η οποία (η έφηβη) πάσχει από χρόνιο πρόβλημα υγείας, υπέστη μέσα στη νύχτα ανακοπή στους Προμάχους Αλμωπίας στην Πέλλα, ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό. Η μικρή κόρη της οικογένειας ξύπνησε όταν άκουσε την αδελφή της να αναπνέει βαριά και κινητοποίησε τους γονείς της. Η μητέρα, η οποία είχε εκπαιδευτεί από το Kids Save Lives ξεκίνησε ΚΑΡΠΑ και ο πατέρας κάλεσε το ΕΚΑΒ, σπεύδοντας να φέρει από την πλατεία έναν από τους δύο απινιδωτές που διαθέτει το χωριό.

Ο απινιδωτής εφαρμόστηκε σε λιγότερο από δύο λεπτά και με την πρώτη απινίδωση η αναπνοή της 16χρονης επανήλθε. Το ΕΚΑΒ την παρέλαβε ζωντανή 45 λεπτά αργότερα, λόγω της μεγάλης απόστασης του χωριού και άρχισαν οι μαραθώνιες μεταφορές σε Κέντρο Υγείας Αριδαίας, Νοσοκομείο Έδεσσας, ΜΕΘ Λάρισας, καταλήγοντας στο Ωνάσειο Αθήνας, όπου και τοποθετήθηκε εσωτερικός βηματοδότης – απινιδωτής τελευταίας γενιάς. Μετά από περίπου δύο εβδομάδες, το κορίτσι γύρισε στο σπίτι του.

«Όλα δούλεψαν σωστά στην Αλυσίδα Επιβίωσης, αποδεικνύοντας πως οι εκπαιδευμένοι πολίτες και οι απινιδωτές μπορούν να κάνουν τη διαφορά, ειδικά στην επαρχία, στις απομακρυσμένες περιοχές και τα Ελληνικά νησιά!», αναφέρει σε σχετική ανάρτηση το «Kids Save Lives – Τα Παιδιά Σώζουν Ζωές»

Η Ασία κυριαρχεί στον τομέα, καθώς παράγει περίπου το 89% της παγκόσμιας υδατοκαλλιέργειας. Ο FAO εκτιμά ότι μέχρι το 2034 η παραγωγή από εκτροφές θα συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η αλιεία από τη θάλασσα θα παραμείνει περίπου στα ίδια επίπεδα.

Η Τουρκία παρήγαγε το 2025 συνολικά 1,037 εκατομμύρια τόνους ψαριών και προϊόντων αλιείας. Οι 626.591 τόνοι προήλθαν από ιχθυοκαλλιέργειες, ενώ οι 410.428 τόνοι από την αλιεία. Στις θαλάσσιες εκτροφές πρωταγωνιστούν: Το λαβράκι με 174.859 τόνους, η τσιπούρα με 164.643 τόνους. Η παραγωγή πέστροφας στα εσωτερικά ύδατα έφτασε, επίσης, τους 185.310 τόνους. Η αλιεία αυξήθηκε, κυρίως λόγω του γαύρου, όμως οι εκτροφές εξακολουθούν να έχουν το προβάδισμα.

Η “μάχη” για τις ιχθυοκαλλιέργειες

Η Ελλάδα και η Τουρκία αποτελούν τους δύο σημαντικούς παίκτες στην Ανατολική Μεσόγειο στην παραγωγή λαβρακιού και τσιπούρας. Η Ελλάδα έχει ισχυρή παρουσία στις εξαγωγές, με περίπου το 80% της παραγωγής της να κατευθύνεται σε ξένες αγορές.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή της. Το 2003 η Ελλάδα παρήγαγε περισσότερο λαβράκι και τσιπούρα από την Τουρκία. Μέχρι το 2023 όμως η εικόνα είχε αλλάξει: Η τουρκική παραγωγή ξεπέρασε την ελληνική, κατά περίπου 35%. Η συνολική αξία της τουρκικής παραγωγής λαβρακιού και τσιπούρας ήταν σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερη από την ελληνική.

Παρά τον ανταγωνισμό, οι δύο χώρες συνδέονται στενά στην ίδια αγορά. Το 2024 η Τουρκία ήταν ο μεγαλύτερος προμηθευτής ζωντανών και μη επεξεργασμένων ψαριών στην Ελλάδα. Οι τουρκικές εξαγωγές αυτής της κατηγορίας έφτασαν τα 169,3 εκατομμύρια δολάρια, ενώ μόνο οι εξαγωγές λαβρακιού ανήλθαν περίπου στα 43 εκατομμύρια δολάρια. Παράλληλα, περισσότερους από 12.000 τόνους φρέσκων ψαριών τουρκικής προέλευσης διακίνησε η Ελλάδα το 2023.

Οι προκλήσεις για το μέλλον

Η αύξηση της παραγωγής δεν οδηγεί πάντα σε ανάλογη αύξηση των εσόδων. Η τουρκική παραγωγή λαβρακιού αυξήθηκε σημαντικά, όμως τα έσοδα δεν αυξήθηκαν στον ίδιο βαθμό, λόγω της πτώσης της αξίας της τουρκικής λίρας. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, αντιμετώπισε προβλήματα το 2024 λόγω υψηλών θερμοκρασιών, που επηρέασαν την παραγωγή μεγάλων λαβρακιών.

Ο κλάδος αντιμετωπίζει κοινά προβλήματα: Αυξημένο κόστος ζωοτροφών, ασθένειες, άνοδο της θερμοκρασίας της θάλασσας, πιέσεις από τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Η Τουρκία έχει αποκτήσει ισχυρό προβάδισμα στην παραγωγή, όμως η Ελλάδα παραμένει σημαντικός παίκτης λόγω της εμπειρίας, των εξαγωγών και της παρουσίας της στις ευρωπαϊκές αγορές. Η “μάχη” της τσιπούρας και του λαβρακιού στην Ανατολική Μεσόγειο συνεχίζεται.

Τουλάχιστον τρία μεγάλα πύρινα μέτωπα σχηματίζουν κλοιό δυτικά της Μαδρίτης, ενώ οι μετεωρολόγοι προειδοποιούν για νέο κύμα καύσωνα. Οι γαλλικές αρχές πραγματοποιούν την μεγαλύτερη επιχείρηση εκκένωσης που έχει γίνει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Ζιρόντ, λόγω πρωτοφανών φαινομένων «καταιγίδας φωτιάς». Οι ισχυροί δυτικοί άνεμοι ενισχύουν τη φωτιά, προκαλώντας καταστροφικούς στροβιλισμούς.

Στην προσπάθεια περιορισμού της πυρκαγιάς χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στρατιωτικό μεταγωγικό αεροσκάφος Airbus A400M, το οποίο έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί ρίψεις έως 20 τόνων νερού ή επιβραδυντικού υγρού. Οι ισπανικές αρχές διέταξαν το βράδυ του Σαββάτου την εκκένωση άλλων οκτώ δήμων κοντά στο Τολέδο, λόγω του πύρινου μετώπου δυτικά της Μαδρίτης, με τον υπουργό Εσωτερικών να μην κρύβει την ανησυχία του.

«Λόγω της δασικής πυρκαγιάς, εκδόθηκε προειδοποίηση για την εκκένωση των κάτωθι δήμων του Τολέδο: Μπουεναβεντούρα, Ναβαμορκουέντε, Ρεάλ ντε Σαν Βιθέντε, Χινοχόσα ντε Σαν Βιθέντε, Καστίγιο ντε Μπαγιουέλα, Γκαρσιοτούμ, Νούνιο Γκόμεθ και Πελαουστάν», αναφέρει η ανακοίνωση του ισπανικού υπουργείου Εσωτερικών στην πλατφόρμα Χ.

«Η κατάσταση είναι περίπλοκη», είπε σε δημοσιογράφους ο υπουργός Εσωτερικών Φερνάντο Γκράντε-Μαρλάσκα. «Σήμερα, είμαστε λίγο πιο απαισιόδοξοι από χθες. Οι καιρικές συνθήκες, όπως διαπιστώσατε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, δεν βοήθησαν καθόλου. Η νύχτα δεν προβλέπεται ιδιαίτερα ευνοϊκή, δεν θα είναι διόλου εύκολη για εμάς», συμπλήρωσε.

Εφιάλτης σε Ισπανία-Γαλλία

Νέες εντολές εκκένωσης εξέδωσαν οι γαλλικές αρχές, καλώντας περίπου 8.000 κατοίκους δήμων κοντά στην πόλη Μπορντό να απομακρυνθούν λόγω «της αναζωπύρωσης της πυρκαγιάς» η οποία μαίνεται από την Τετάρτη στη Ζιρόντ της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Η απόφαση αφορά πολλές συνοικίες των δήμων Μαρσπρίμ και Σεστά, που βρίσκονται περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπορντό, αναφέρει η ανακοίνωση της νομαρχίας.

Εκπρόσωπος Τύπου της Πυροσβεστικής δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) πως το πύρινο μέτωπο ενισχύθηκε εκ νέου, δημιουργώντας στροβιλισμούς που το καθιστούν απρόβλεπτο και δύσκολο να τεθεί υπό έλεγχο. «Θα είναι άλλη μια δύσκολη νύχτα», είπε ο πυραγός Νικολά Μπραζ.

Οι αρχές της Ζιρόντ ανακοίνωσαν τη σύλληψη δύο υπόπτων, ηλικίας 19 και 21 ετών, οι οποίοι εργάζονταν σε εστιατόριο και κατηγορούνται ότι προκάλεσαν πυρκαγιά εκτοξεύοντας πυροτεχνήματα. Παράλληλα, ένας 33χρονος συνελήφθη λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο Λορμόν της Ζιρόντ, στα προάστια του Μπορντό, με την κατηγορία του εμπρησμού από αμέλεια, καθώς βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ ενώ εκτελούσε βάρδια ως οδηγός ασθενοφόρου.

Στην πόλη Μανίσες της Βαλένθια, ένας 70χρονος εντοπίστηκε νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του, το οποίο είχε παγιδευτεί σε χαράδρα, εξαιτίας πυρκαγιάς που δεν σχετίζεται με το μεγάλο πύρινο μέτωπο στην περιοχή της Μαδρίτης.

Σύμφωνα με την BILD, o Αμπντούλ Μπαλούτ είναι Γερμανός πολίτης λιβανέζικης καταγωγής και γεννήθηκε στο Βερολίνο το 2005. Μέχρι τον περασμένο Μάιο κρατείτο σε φυλακή ανηλίκων, για αδικήματα όπως επίθεση και εκβιασμός, ενώ θεωρείται υποστηρικτής της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος. Η γείτονάς του δήλωσε στο FOCUS ότι τον γνωρίζει από παιδί και περιέγραψε τις έρευνες κατά τη διάρκεια της νύχτας ως «απόλυτο χάος», καθώς, όπως είπε, οι πόρτες γειτονικών διαμερισμάτων έχουν υποστεί ζημιές από την ελεγχόμενη έκρηξη που προκάλεσε η αστυνομία για να εισβάλει στο διαμέρισμα του αναζητούμενου στο Βερολίνο, Οι έρευνες δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα.

Η αστυνομία εξέδωσε κατεπείγουσα ανακοίνωση με τη φωτογραφία του υπόπτου και τα στοιχεία του, ζητώντας τη βοήθεια των πολιτών. Ο άνδρας περιγράφεται ως εξής: Αδύνατος, ύψους 1,90μ, με μαύρα μαλλιά και θεωρείται ότι φορούσε μαύρο φούτερ με κουκούλα και λευκό παντελόνι.

«Ποιος έχει γίνει μάρτυρας οτιδήποτε θα μπορούσε να σχετίζεται με το έγκλημα; Ποιος μπορεί να παράσχει πληροφορίες σχετικά με την πιθανή τρέχουσα κατάστασή του; Εάν τον συναντήσετε, παρακαλούμε μην τον πλησιάσετε σε καμία περίπτωση και αποφύγετε την άμεση επαφή. Μπορεί να είναι οπλισμένος και επικίνδυνος! Επικοινωνήστε αμέσως με τον αριθμό έκτακτης ανάγκης της αστυνομίας 110», τονίζεται στην ανακοίνωση της αστυνομίας. Νωρίτερα εκπρόσωπος της αστυνομίας είχε δηλώσει ότι δεν υπάρχουν έως τώρα πληροφορίες «σχετικά με τα συγκεκριμένα κίνητρά του, την ακριβή ακολουθία των γεγονότων ή τον ρόλο του στην επίθεση».

Ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και 16 τραυματίστηκαν αργά χθες (Σάββατο) το βράδυ, όταν ένα μίνι βαν έπεσε πάνω σε συγκεντρωμένο πλήθος που συμμετείχε στον εορτασμό της Ημέρας της Οδού Christopher στο κέντρο του Βερολίνου. Ο οδηγός εγκατέλειψε το όχημα και διαφεύγει τη σύλληψη.

Το χρονικό του τρόμου στο Βερολίνο

Στις 22:15 (τοπική ώρα) χιλιάδες άνθρωποι γιόρταζαν ακόμη στο κεντρικό πάρκο Tiergarten του Βερολίνου την Ημέρα της Οδού Christopher, η οποία είναι αφιερωμένη στα δικαιώματα της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+ και περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες εκδηλώσεις του κινήματος Pride στην Ευρώπη, όταν ένα λευκό βαν έπεσε πάνω στο πλήθος, τραυματίζοντας 17 άτομα. Μια γυναίκα υπέκυψε λίγο αργότερα στα τραύματά της. Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε δέντρο και ο οδηγός το εγκατέλειψε και επιχείρησε να διαφύγει, ενώ, σύμφωνα με την εφημερίδα BILD, κρατούσε αιχμηρό αντικείμενο, πιθανόν μαχαίρι, το οποίο έστρεψε προς το πλήθος. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν μάλιστα στην εφημερίδα ότι είδαν ανθρώπους να φέρουν τραύματα από μαχαίρι.

Τις τελευταίες ώρες βρίσκεται σε εξέλιξη μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με τη συμμετοχή ειδικών δυνάμεων GSG 9 και ελικοπτέρων, για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του δράστη. Γερμανικά ΜΜΕ μετέδωσαν νωρίτερα ότι έχει συλληφθεί ένας ύποπτος, ενώ ένα σχετικό βίντεο κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αστυνομία διέψευσε ωστόσο την πληροφορία και διευκρίνισε ότι οι συλλήψεις στα βίντεο αφορούν περιστατικά που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων.

Ο φερόμενος ως δράστης της επίθεσης σε φεστιβάλ της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+ στο Βερολίνο προέρχεται από τον «ισλαμιστικό χώρο», δήλωσε εκπρόσωπος της γερμανικής αστυνομίας τα ξημερώματα, συμπληρώνοντας πως ο ύποπτος δεν έχει συλληφθεί ακόμη. «Έχουμε ταυτοποιήσει πλέον τον ύποπτο. Σε εξέλιξη είναι η επιχείρηση για τον εντοπισμό του φερόμενου ως δράστη, ο οποίος δεν έχει συλληφθεί ακόμη. Ωστόσο, ο ύποπτος είναι γνώριμος στην αστυνομία και προέρχεται από τον ισλαμιστικό χώρο, εδώ στο Βερολίνο», είπε σε δημοσιογράφους.

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς καταδίκασε την επίθεση ως «ειδεχθή πράξη» και, σύμφωνα με εκπρόσωπό του, βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον ομοσπονδιακό υπουργό Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ και ενημερώνεται συνεχώς από τις υπηρεσίες ασφαλείας. Ο καγκελάριος και ο υπουργός Εσωτερικών «ευχαριστούν τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και θα εργαστούν με όλες τους τις δυνάμεις προκειμένου να διασφαλίσουν τη διερεύνηση και τη δίωξη της αποτρόπαιας αυτής πράξης», ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. O κ. Ντόμπριντ έχει ήδη θέσει τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες στη διάθεση των αντίστοιχων αρχών του Βερολίνου.

Ο κυβερνήτης/δήμαρχος του Βερολίνου Κάι Βέγκνερ (CDU) έκανε από την πλευρά του λόγο για «μια επίθεση στην ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία μας». Έπειτα από έναν ειρηνικό και ζωηρό εορτασμό της Ημέρας της Οδού Christopher, «η συγκέντρωση για ένα Βερολίνο της ανοχής και της ειρήνης δέχθηκε επίθεση με τον πλέον βάναυσο τρόπο», πρόσθεσε ο κ. Βέγκνερ και διαβεβαίωσε ότι είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα περιφρούρησης των συγκεντρώσεων, αλλά, υπογράμμισε, «δεν υπάρχει ποτέ 100% ασφάλεια».

Επιθέσεις ισλαμιστών-“μοναχικών λύκων” απασχολούν συχνά την Γερμανία. Τον Φεβρουάριο 2025, ένας 24χρονος Αφγανός έπεσε σκόπιμα με το αυτοκίνητο του σε πλήθος κόσμου στο Μόναχο, με αποτέλεσμα δύο άτομα να σκοτωθούν και να τραυματιστούν δεκάδες άλλοι. Τον Αύγουστο του 2024 στο Ζόλινγκεν κατά τη διάρκεια Φεστιβάλ, ένας 26χρονος Σύρος επιτέθηκε τυφλά με μαχαίρι σε παρευρισκόμενους, σκοτώνοντας 3 άτομα και τραυματίζοντας 10. Τον Μάιο του 2024 στο Μάνχαϊμ ένας Αφγανός μετανάστης επιτέθηκε με μαχαίρι σε συγκέντρωση, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό.

Επίσης, συνδέονται με την απόσταση που παίρνουν όλο και περισσότεροι δυτικοί άντρες από τα παραδοσιακά γονεϊκά πρότυπα και τους ρόλους του συζύγου και του πατέρα. Τα πρότυπα δηλαδή που, έστω εμμέσως, έχουν στιγματιστεί ως ξεπερασμένα και «αντιδραστικά» από τη συνηθισμένη ρητορική του νεοφεμινισμού.

Απρόθυμοι άνδρες και γυναίκες

Από την πλευρά τους, πολλοί άντρες τείνουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο να υποβαθμίζουν την «αξία της επένδυσης» που συνίσταται στη δημιουργία οικογένειας και στην πρόθυμη αποδοχή των βαρών που έχει παραδοσιακά μια τέτοια κοινωνική δομή τόσο για τους άντρες, όσο βέβαια και για τις όλο και πιο δύστροπες (“δύσκολες”, “αντιφατικές” κ.λπ.) νέες γυναίκες.

Απρόθυμοι λοιπόν για τέτοιες, σχετικά έστω σταθερές σχέσεις, οι άντρες. Απρόθυμες όμως και οι γυναίκες. Η νεοφεμινιστική ρητορική της «child-free» ζωής έχει πιάσει ιδεολογικά και πρακτικά τόπο, διότι αντανακλά άριστα τα μεταμοντέρνα στερεότυπα του δικαιωματισμού, της εξατομίκευσης, του καταναλωτισμού, της ατομικής χειραφέτησης από όλες τις παραδοσιακές υποχρεώσεις της ζωής των καταναλωτών στο αέναο παρόν: της στάσης ζωής δηλαδή που υπό διάφορα προσχήματα φαίνεται να αδιαφορεί τόσο για το ιστορικό παρελθόν, όσο και για το μέλλον των κοινωνιών. Αξίζει ίσως να σημειωθεί ότι στο πεδίο των ταυτοποιήσεων το 40 % περίπου των νεαρών φιλελεύθερων Αμερικανίδων φαίνεται να εντάσσεται στην κοινότητα LGBT+ (The Despair of Young Liberal Women – The Survey Center on American Life). 

Το δημογραφικό είναι ψυχοπολιτική αταξία

Έτσι θα λέγαμε ότι πριν γίνει θέμα αριθμών ή φανεί σαν μια κάμψη της ποσότητας των γεννήσεων ή ακόμα εκτραπεί σε ανόητες και πρακτικά εκτός θέματος συζητήσεις «υπέρ ή κατά» των εκτρώσεων, το δημογραφικό αντανακλά πρώτα από όλα μια κρίση νοήματος. Είναι ένα σύμπτωμα ψυχοπολιτικής αταξίας και βαθύτατης υπαρξιακής κρίσης του παρακμάζοντος δυτικού κόσμου.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι προσπάθειες κρατικής ενίσχυσης της γεννητικότητας με οικονομικά και υλικά μέσα συνήθως δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Και δεν αποδίδουν διότι τα διάφορα επιδόματα δεν στοχεύουν, ούτε μπορούν να στοχεύσουν στο πραγματικό αξιακό κέντρο του προβλήματος. Καταλήγουν σε έναν άρρητο, προσχηματικό λόγο του κράτους και των επίσημων δημογράφων του, ο οποίος εν μέρει συσκοτίζει αντί να διαφωτίζει την ορατή κοινωνική πραγματικότητα.

Άλλωστε, τα μέτρα οικονομικής ενίσχυσης για μείωση της υπογεννητικότητας που εφαρμόζονται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (εκτός φυσικά της Ελλάδας, που και επίσημα το κράτος, όχι μόνο δεν στηρίζει την τεκνοποίηση, αλλά την καθιστά και τεκμήριο…) αξιοποιούνται κατά βάση από τους μετανάστες και όχι τον εγχώριο πληθυσμό.

Σε αυτή την λογική, η τεκνοποίηση σε ευρωπαϊκό έδαφος καθίσταται τρόπος όχι μόνο «ριζώματος», αλλά και βιοπορισμού για πολλούς μετανάστες, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο το δημογραφικό πρόβλημα για το ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος παρά τα όποια μέτρα οικονομικής και υλικής ενίσχυσης, δεν φαίνεται να επιθυμεί να αναπαραχθεί.

Δεν είναι θέμα φτώχειας

Οι ευρωπαίες γυναίκες δεν γεννούν, ακόμα και αν το κράτος, με τις κοινωνικές του πολιτικές, υποστηρίζει την αναπαραγωγή του εγχώριου πληθυσμού. Από την άλλη μεριά, στην Ελλάδα, η ιστορική εμπειρία μέχρι τουλάχιστον το ’80, δείχνει ότι τα φτωχά (όχι άπορα, αλλά φτωχά) λαϊκά στρώματα είχαν πολλές πολύτεκνες οικογένειες και πολύ περισσότερες με δύο τουλάχιστον παιδιά: 2,1 παιδιά ανά γυναίκα σε ηλικία αναπαραγωγής είναι ας θυμηθούμε το δημογραφικό όριο που επιτρέπει την εξισορρόπηση των θανάτων και των γεννήσεων. Το όριο δηλαδή που εξασφαλίζει τη διατήρηση μιας κοινότητας που δεν επιθυμεί να ζήσει κάποια στιγμή στο μέλλον της την εμπειρία του «τελευταίου των Μοϊκανών». 

Άλλωστε, το βλέπουμε ξεκάθαρα και σήμερα: η πληθυσμιακή αύξηση των φτωχών χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου είναι εκρηκτική. Πράγμα που προφανώς συνδέεται άμεσα και με το φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης νέων ανθρώπων από αυτές τις πολυάνθρωπες και ρημαγμένες τριτοκοσμικές κοινωνίες της Ασίας και της Αφρικής προς το δυτικό κόσμο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2023 η Νιγηρία μόνη της είχε περισσότερες γεννήσεις από το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Αξίζει επίσης να θυμηθούμε ότι η αποικιοκρατία που λεηλάτησε την Αφρική, άφησε παράλληλα πίσω της τους ιατρικούς μηχανισμούς και τις παραδόσεις περίθαλψης που μείωσαν κάθετα την παιδική θνησιμότητα και αύξησαν το προσδόκιμο ζωής των πληθυσμών. Σήμερα, η νεοαποικιοκρατία, με πρώτη ίσως την πρώην αποικιοκρατούμενη Κίνα, έχει βάλει για τα καλά το πόδι της στην Αφρικανική Ήπειρο. Πολύ δύσκολα οι μεταρρυθμίσεις επαναστατών ή πατριωτών ηγετών θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τις ροές της νέας Αφρικής προς τον δυτικό ή δυτικοποιημένο κόσμο.

Οι εύποροι δυτικοί συρρικνώνονται

Παράλληλα, οι πιο εύπορες δυτικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από το φαινόμενο της πληθυσμιακής τους συρρίκνωσης. Είναι ηλίου φαεινότερον  ότι το επιχείρημα της οικονομικής στενότητας , όσο πραγματικό και σοβαρό κι αν είναι, δεν επαρκεί από μόνο του για να ερμηνεύσει την υπογεννητικότητα στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες. Λειτουργεί μάλλον σαν άλλοθι που συχνά υποκρύπτει τις πραγματικές, ψυχοπολιτικές, αξιακές και πολιτισμικές αιτίες του φαινόμενου.

Είναι το ίδιο πάνω-κάτω κοινωνικό και στενά οικονομικό, μισο-ορθολογικό, εκλογικευτικό άλλοθι, που συγκαλύπτει εδώ και δεκαετίες το φαινόμενο της αστυφιλίας, πρώτα από όλα των νέων σε ηλικία γυναικών που μαζικά εγκατέλειψαν το χωριό και την ύπαιθρο, όχι μόνο για να σπουδάσουν κάτι, αλλά και για να εγκατασταθούν οριστικά στις μεγαλύτερες πόλεις.

Πότε έγινε αυτό; Την στιγμή ακριβώς ιστορικά που οι επαρχίες και τα χωριά ηλεκτροδοτήθηκαν, απέκτησαν ασφαλτοστρωμένους δρόμους, τρεχούμενο νερό και τα σπίτια τηλεοράσεις. Βεβαίως, αυτό ερμηνεύεται ψυχοκοινωνιολογικά και εν μέρει δικαιολογείται (αλλά αυτό θα ήταν ένα θέμα μιας άλλης τοποθέτησης, που υπερβαίνει τους στόχους του παρόντος άρθρου).

Η κρίση των πρότυπων

Για να το πούμε αλλιώς: οι συνθήκες ζωής και η στάση των ανθρώπων απέναντι σε ζητήματα όπως η γεωγραφική εγκατάσταση ή η γονεϊκότητα δεν είναι καθόλου άσχετη με την κρίση που διέρχονται τα παραδοσιακά πολιτισμικά πρότυπα, τα ήθη και οι νοοτροπίες που καθοδηγούν και οργανώνουν  τις προτιμήσεις και τις επιλογές, τις στάσεις και τις συμπεριφορές των ατόμων. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί το ντοκιμαντέρ “Sugartown” στην περιοχή της Ζαχάρως στην Ηλεία, αναφορικά με τα ζητήματα της εσωτερικής καταρχάς μετανάστευσης του γυναικείου πληθυσμού προς τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Προφανώς, οι  κοινωνιολογικοί, οικονομικοί, πολιτικοί, πολιτισμικοί, ανθρωπολογικοί και τεχνολογικοί παράγοντες έχουν την αναμφισβήτητη σημασία τους και οφείλουν να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από εκείνους που ασχολούνται ή τοποθετούνται δημόσια για το δημογραφικό. Η αλληλουχία τους εξηγεί άλλωστε την εγκατάλειψη όλων των ορεινών όγκων και των περιοχών της χώρας που δεν ήταν τουριστικά αξιοποιήσιμοι.

Βιοθεωρίες της ευκολίας

Όμως, κατά βάση τα φαινόμενα αυτά εξαρτώνται τόσο από την εξέλιξη των σημασιών τόσο της ιστορικής έννοιας της «ανάγκης», όσο και από τις άρρητες συνήθως, προσωπικές τρόπον τινά νοηματοδοτήσεις της «καλής ζωής». Από επιλογές δηλαδή εν μέρει τουλάχιστον ορθολογικές, ενός “στυλ ζωής” πιο άνετου και πιο “κοσμοπολίτικου” από ό,τι στο παρελθόν.

Έτσι, για να επανέλθουμε στο ζήτημα της υπογεννητικότητας και εμμέσως στην κρίση του θεσμού της παραδοσιακής οικογένειας, θα ήταν παράλογο να παρακάμψουμε με τις στενά οικονομικίστικες ερμηνείες μας την ανωριμότητα όλο και περισσότερων νέων δυτικών ανθρώπων που δυσφορούν όταν πρέπει να αναλάβουν ευθύνες και παλιμπαιδίζουν σε κάθε ευκαιρία αναζητώντας μια «ωραία ζωή με όσο το δυνατόν λιγότερες υποχρεώσεις και κόπο».

Άλλωστε, δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε τα καθημερινά ιδεώδη ζωής του άμεσου καταναλωτικού ευδαιμονισμού, με όσο το δυνατόν περισσότερες ανέσεις και εξωτικά ταξίδια όλο και περισσότερων δυτικών ανθρώπων. Γιατί λοιπόν άραγε να δωρίσει κανείς τη ζωή σε έναν νέο άνθρωπο, όταν το κόστος της συντήρησής του και του μεγαλώματος του ξέρει ότι θα τον εμποδίσει να «περνάει καλά»; Γιατί να μην σκεφτεί ο υποψήφιος γονέας κυνικά και ρεαλιστικά: «Τι του χρωστάω αυτού του αγέννητου ανθρώπου»;

Και βεβαίως, αν ένας άνθρωπος σκέπτεται έτσι, είναι έντιμο και προς τιμήν του να μην κάνει παιδιά. Και όπως χωρίς παιδιά δεν υπάρχει μέλλον, η συζήτηση στις αντικοινωνικές, παρακμάζουσες δυτικές κοινωνίες μας μετατοπίζεται: Τι ακριβώς είναι και τι ακριβώς σημαίνει αυτό το εγωκεντρικό «περνάω καλά»;

Ο Νόλαν δίνει ένα έπος σε τρεις ώρες, ένα στοίχημα απίθανα δύσκολο για να πετύχει, και ένα όραμα ακόμα πιο δύσκολο για να ερμηνευθεί. Ο Νόλαν δεν αφήνει απείραχτο το κείμενο, το κάνει ουσιαστικό δικό του, δίνει μία δική του εκδοχή για τον Οδυσσέα, βλέπει στον ήρωα, με μία υπαρξιακή πεσιμιστική διάσταση, το σύγχρονο άνθρωπο, την παραίτησή του, τη λήθη του, τον τρόπο που οδεύει στο τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέραμε, και ενός καινούργιου που διακρίνει να έρχεται.

Η καταστροφή, τα επιτεύγματα του παρελθόντος, οι ηρωισμοί του κεντρικού χαρακτήρα, περνούν υπό αίρεση, αναστοχασμό. “Τι έκανα; “Τι κατάφερα;”, αναρωτιέται ο Οδυσσέας όταν βλέπει την καταστροφή που προκάλεσε μία, εκ των πραγμάτων, ευφυέστατη ιδέα του για να κατακτήσουν οι Έλληνες την Τροία μετά από δεκαετή πολιορκία. Τα πάντα γύρω του καίγονται, οι πάντες σφάζονται, η οργή και η οδύνη του πολέμου εκτυλίσσεται σαν ταινία που ο ίδιος πρωταγωνιστεί, συνειδητοποιώντας αυτά που προκάλεσε.

Ο Οδυσσέας μοιάζει μελαγχολικός, ταυτόχρονα νοσταλγικός. Και η επιστροφή προς το σπίτι του παίρνει ένα χαρακτήρα ωρίμανσης και ανταπόδοσης των πληγών που προκάλεσε σε άλλους. Τώρα εκείνος και το πλήρωμά του θερίζουν ό,τι έσπειραν: Τρόμο, πόνο, εξαφάνιση. Η σεκάνς με την επαφή του με τον κάτω κόσμο και των νεκρών να κυνηγούν τους ζωντανούς παραμένει εκπληκτική σε σύλληψη και σε αντίληψη στην ταινία. Οι νεκροί κουβαλούν τις αναμνήσεις και την τιμή που τους οφείλουν οι ζωντανοί, είναι οι μάρτυρες που θυσιάστηκαν και ζητούν τη δικαίωσή τους. Η δικαίωση στον αρχαίο κόσμο περνά μέσα από τους ζωντανούς, τους στοιχειώνουν.
Ο χριστιανισμός αλλάζει αυτή την αντίληψη, συμφιλιώνεται με τον θάνατο, ο άδικος θάνατος του ενός, γίνεται η σωτηρία όλων.

Ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός αποφεύγει το θάνατο, τον κρύβει, δε θέλει να τον συναντά, δεν αναμετράται μαζί του, οι νεκροί δε μας αφορούν και τόσο, είναι θαμμένοι ενίοτε στις άκρες της πόλης. Πάνε, έφυγαν. Μόνο η διαρκής ζωηρή και υγιής νεότητα εξυμνείται. Ο Όμηρος αναπτύσσει έναν άλλο, αλλά διαχρονικό αξιακό κώδικα: Οι νεκροί πρέπει να τιμούνται και αυτό κάνει στο τέλος της ταινίας ο Οδυσσέας: Πορεύεται στη Δύση για να τιμήσει τους νεκρούς του και αφήνει τη νέα γενιά παρακαταθήκη, το γιο του να κυβερνήσει. Αλλά αυτή η στροφή στη Δύση είναι το εφεύρημα για να δείξει ο Νόλαν την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού και τις απαρχές της.

Ο Οδυσσέας ως σαιξπηρικός ήρωας

Ο Οδυσσέας εκφράζει το όλον του ανθρώπου, σε μία εποχή που η αρετή συνδέεται με την ανδρεία, τον ηρωισμό, τα κατορθώματα, που ο άνθρωπος έχει σχέση με τις θεότητες, συνομιλεί, έχει άμεση σχέση, και οι θεότητες έχουν ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη, θυμώνουν, τιμωρούν, παίρνουν θέση στις αντιμαχίες. Το οδοιπορικό του Οδυσσέα συνδέεται με τη σχέση του με τους θεούς. Και πόσο παράταιρο μπορεί να ακούγεται αυτό σε μία άθεη, επί το πλείστον, Δύση.

Ο Νόλαν δεν αφήνει πολλά απέξω, η Οδύσσειά του παίρνει, όμως, μία χολιγουντιανή απεικόνιση τύπου “Game of thrones” και ο λόγος στην ταινία εκφέρεται ενίοτε με ύφος σαιξπηρικού δράματος, παρά ως αρχαιοελληνικό ομηρικό έπος. Ο Οδυσσέας αναμετράται με τον εαυτό του, τις αναμνήσεις του, το ρόλο του και υπό αυτή την έννοια μας αφορά. Μας αφορά έτσι κι αλλιώς, όχι επειδή τα ομηρικά έπη είναι ελληνική κληρονομιά, αλλά επειδή ο άνθρωπος Οδυσσέας είναι εκείνος που ξετυλίγει πανανθρώπινα συναισθήματα, επιθυμίες, ματαιώσεις, αγωνίες, ματαιότητες.

Ο Οδυσσέας μοιάζει είναι ανήμπορος μπροστά στο θάνατο. Αντικρίζει τον Αγαμέμνονα σαν το μεγάλο και δοξασμένο αρχιστράτηγο των Ελλήνων, που πέτυχε ένα μεγάλο κατόρθωμα με τη νίκη του στην Τροία και τον βρήκε ο θάνατος από την ίδια του τη γυναίκα και τον εραστή της στο ίδιο του το σπίτι. Ο Όμηρος από τις πρώτες σελίδες του έπους του κάνει λόγο για το θάνατο του αρχιστράτηγου. Ο Νόλαν τον παρουσιάζει, τονίζοντας την πρωτοκαθεδρία του, μόνο με την εμβληματική εμφάνιση ενός σούπερ ήρωα των αμερικανικών κόμικς.

Η “Οδύσσεια” του Νόλαν έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας χολιγουντιανής blockbuster παραγωγής: Σταρ του αμερικάνικου σινεμά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, υπερπαραγωγή με εκπληκτικά εφέ, ήχο, φωτισμό, εικόνα, φαντασία, μάχες σώμα με σώμα. Τα χολιγουντιανά στούντιο επικεντρώνονται συχνά-πυκνά, ειδικά μετά τη δεκαετία του 1980, σε ταινίες υψηλού προϋπολογισμού, που βασίζονται σε κλασικά έργα και είναι γεμάτα ειδικά εφέ.

Τα κέρδη τους σε αυτές τις περιπτώσεις προέρχονται από ταυτόχρονη κυκλοφορία σε χιλιάδες αίθουσες με την αφίσα της ταινίες να φιγουράρει για πολλές εβδομάδες παντού, και με ταυτόχρονη συνέργεια σε συναφείς αγορές, στην τηλεόραση, τις πλατφόρμες, με συμφωνίες ενδεχομένως αδειοδότησης π.χ. σε κόμικς, βιντεοπαιχνίδι, τηλεοπτική σειρά.

Η “Οδύσσεια” ως “ταινία κύρους”

Οι ταινίες αυτές, όπως έγινε και εδώ, δημιουργούν αίσθηση πολύ πριν την πρεμιέρα τους, απασχολούν περιοδικά, τηλεοπτικές εκπομπές. Είναι ταινίες-γεγονότα, που πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να δει (must-see films). Τείνουν να περιορίζουν το οικονομικό ρίσκο τους με την πρόσληψη μεγάλων σταρ και κορυφαίου σκηνοθέτη, ή και σεναριογράφου (εδώ συμπίπτουν στο ένα όνομα του Νόλαν). Άλλωστε το Χόλιγουντ στοχεύει κυρίως στο κοινό που επισκέπτεται τα σινεμά περισσότερο, οι νέοι έως 29 ετών εν προκειμένω, οι οποίοι προτιμούν την επιστημονική φαντασία, τον τρόμο, την κωμωδία, τη σωματική δράση και τα εντυπωσιακά ειδικά εφέ, κι όλα αυτά με σταρ ηθοποιούς.

Επιπλέον, η Οδύσσεια έχει και τα χαρακτηριστικά των “ταινιών κύρους” που συχνά επιλέγουν τα στούντιο, με σημαντικά θέματα, βασισμένα σε λογοτεχνικά έργα, φημισμένους ηθοποιούς και καταξιωμένους σκηνοθέτες, που μπορούν να καταφέρουν υποψηφιότητες βραβείων στα Όσκαρ. Οι ταινίες κύρους είναι μία επένδυση με μεγάλη διάρκεια ζωής στις αγορές, που ταυτόχρονα έχουν στόχο το κύρος και την ενίσχυση της φήμης των στούντιο για να προσελκύσουν επιπλέον ταλέντα σε άλλες παραγωγές τους.

Η ταινία του Νόλαν συνδυάζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά και τα καταφέρνει έξοχα και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις. Ο τρόπος που σκηνοθετεί και περιγράφει την άλωση της Τροίας ο Νόλαν είναι εξαιρετικός, όπως και η πλανοθεσία που επιλέγει, όπου κάθε φορά αλλάζει, ανάλογα την οπτική του ήρωα περιγράφοντας το ίδιο θέμα. Ομολογουμένως η σκηνοθεσία του Νόλαν πετυχαίνει σε αυτό το επίπεδο. Παραμένει όμως υπερβολικά εκτεθειμένος στις μάχες, στον εντυπωσιασμό δηλαδή, χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των παραγωγών και λιγότερο στη ψυχοσύνθεση των ηρώων, αν και συχνά κρατάει μία γόνιμη ισορροπία.

Οι προστριβές περί ωραίας Ελένης δεν έχουν και τόσο σημασία, το κέντρο βάρους απέχει πολύ από το πρόσωπο αυτής της κινηματογραφικής ηρωίδας. Γενικά το κάστινγκ παραμένει επιτυχημένη επιλογή, πλην του Μενέλαου, που μοιάζει αρκετά ασμίλευτος και μονοκόμματος. Η Αν Χάθαγουέη είναι εξαιρετική ως Πηνελόπη, όπως και ο Ρόμπερτ Πάτισον ως ο αλαζόνας Αντίνοος. Ο Ματ Ντέιμον υποδύεται με μία μετριοπάθεια τον Οδυσσέα, αρκετά συγκρατημένα, γοητεύει.

Που δεν πέτυχε ο Νόλαν

Υπάρχουν σημεία που έχει αποφύγει στην Οδύσσεια ο Νόλαν, όπως το διάλογο του Πολύφημου με τον Οδυσσέα και τον τρόπο που τον ξεγελάει, που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί αποφεύγει αυτό το διάσημο πολυμήχανο τρόπο του “κανένα” Οδυσσέα, εφόσον ασχολήθηκε τόσο πολύ με το συγκεκριμένη περιπέτεια του Οδυσσέα και των συντρόφων του. Η περίπτωση της Ναυσικάς επίσης λείπει, ενώ οι Λαιστρυγόνες μοιάζουν να βγήκαν από video games. Ακόμα όμως και έτσι, αυτή δηλαδή η σύγχρονη επιλογή αποτύπωσης των σημείων του Ομήρου που παρουσιάζει ως θέματα ο Νόλαν, επιτυγχάνει το γενικότερο σκοπό του: Να παρουσιάσει ένα δύσκολο εγχείρημα, όπως η Οδύσσεια του Ομήρου και να αποδώσει στο ελάχιστο ένα σημαντικό μέρος της αλήθειας του.

Ο Οδυσσέας είναι και ένα ιστορικό πρόσωπο και το Καβαφικό ταξίδι για την Ιθάκη του, αποπνέεται σε όλη την ταινία, και σε αυτό το θέμα πρέπει ο θεατής να σταθεί και μάλλον να αποφύγει να συνδέσει τι έχει κατά νου ως Οδυσσέα από τα μαθητικά του χρόνια ή τα νεότερα διαβάσματά του. Δεν έχει σημασία τι μπορεί να σκεφτεί ότι ήταν ο Οδυσσέας ακριβώς – ακόμα και οι πιο έγκριτοι λογοτεχνικοί κριτικοί θα διαφωνούσαν – όσο τι μας προσφέρει ο Νόλαν ως κινηματογραφική απόδοση της διασκευής του, και αυτό οφείλουμε να ερμηνεύσουμε. Άλλωστε, οι αποδόσεις λογοτεχνικών κειμένων στην οθόνη σπάνια έβρισκαν σύμφωνους τους περισσότερους.

Αυτό που μάλλον δεν πέτυχε ο Νόλαν, και αυτό νομίζω είναι το μεγάλο μειονέκτημα της συνολικής του προσπάθειας, είναι να εντάξει τον Οδυσσέα ως ένα χαρακτήρα που ο θεατής δε θα ξεχάσει, ή θα τον σημαδέψει με τη σοφία που πηγάζει από τον Όμηρο στο έπος του. Αν και το γενικότερο μήνυμά του έχει διπλή όψη: Το τέλος ενός πολιτισμού και την αρχή ενός άλλου. Ο Νόλαν είναι εσχατολογικός και απαισιόδοξος, παρά την τελική δικαίωση του ήρωα.

Μπορεί ο Πούτιν να είχε τις δικές του αυταπάτες για το “πνεύμα του Άνκορατζ”, μπορεί να δείχνει μεγάλη αυτοσυγκράτηση φοβούμενος μία ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, αλλά είναι τα ίδια τα πράγματα που τον εξωθούν σε κλιμάκωση. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Μόσχα δεν έχει να περιμένει τίποτα από τον Τραμπ. Όσο για τους Ευρωπαίους, είναι εξόφθαλμο ότι, όσο βρίσκονται στο απυρόβλητο, δεν έχουν λόγο να αλλάξουν στάση.

Μόνο εάν οι Ρώσοι λάμβαναν ριζοσπαστικά στρατιωτικά μέτρα εντός της Ουκρανίας και ταυτοχρόνως μετέφεραν επιλεκτικά τον πόλεμο και στις χώρες που έχουν ευθέως εμπλακεί στο πλευρό του Κιέβου, θα υποχρέωναν και τον Τραμπ και τους Ευρωπαίους να αλλάξουν γραμμή πλεύσης. Προς το παρόν, το Κρεμλίνο θεωρεί ότι η ύπαρξη του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ απαγορεύει πλήγματα σε χώρες-μέλη. Με τη θεώρηση αυτή, όμως, αυτοεγκλωβίζεται, επιτρέποντας στους Ευρωπαίους να πολεμούν εναντίον της Ρωσίας, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Είναι ενδεικτικό ότι οι Ουκρανοί κάθε νύχτα εκτοξεύουν τριπλάσια-τετραπλάσια drones στο εσωτερικό της Ρωσίας από όσα εκτοξεύουν οι Ρώσοι σε ουκρανικούς στόχους. Και μάλιστα είναι οι Ουκρανοί που κλιμακώνουν, με τους Ρώσους να ακολουθούν. Είναι οι Ουκρανοί που άρχισαν να πλήττουν εμπορικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα, γεγονός που ουσιαστικά τείνει να καταργήσει το διεθνές εμπόριο εκεί. Είναι επίσης οι Ουκρανοί που άρχισαν να βομβαρδίζουν μεγάλες εμπορικές αποθήκες (logistics) με σκοπό τη φθορά της ρωσικής οικονομίας. Περιττό να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τέτοιες επιθέσεις συνιστούν έγκλημα πολέμου. Αυτά, όμως, είναι ενοχλητικές λεπτομέρειες για τα κατά τα άλλα ευαίσθητα δυτικά Μίντια.

Η δυνατότητα του Κιέβου να εκτοξεύει πολλαπλάσια drones δεν προκύπτει από μία δική του μεγαλύτερη βιομηχανική ικανότητα, αλλά από το γεγονός ότι πολλά εργοστάσια στην Ευρώπη παράγουν μαζικά drones (και πυραύλους), τα οποία στέλνονται στην Ουκρανία. Η δε ευστοχία τους εξασφαλίζεται από τις επιχειρησιακές πληροφορίες που σε μόνιμη βάση παρέχουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, συμμετέχοντες και άμεσα στους βομβαρδισμούς ρωσικών στόχων.

Κεντρικός εχθρός

Είναι προφανές ότι το ΝΑΤΟ έχει εισέλθει σε νέα ιστορική φάση. Ιδρύθηκε για να ανασχέσει τη Σοβιετική Ένωση, όχι μόνο επειδή ήταν κομμουνιστική, αλλά κυρίως επειδή η Δύση την έβλεπε ως κύριο γεωπολιτικό αντίπαλο. Γι’ αυτό κι όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, όχι μόνο η Συμμαχία δεν διαλύθηκε, αλλά και επεκτάθηκε μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, την οποία έβλεπε σαν αδύναμη συνέχεια του πρώην σοβιετικού ανταγωνιστή. Όταν, μάλιστα, ο Πούτιν έδειξε ότι δεν θα άφηνε το δυτικό κεφάλαιο να λεηλατήσει με νεοαποικιακούς όρους τους τεράστιους ρωσικούς φυσικούς πόρους, η Δύση έπαψε να τηρεί τα προσχήματα.

Όπως είναι γνωστό, το υποστηριχθέν από τις ΗΠΑ πραξικόπημα του Μαϊντάν εξ αντιδιαστολής οδήγησε στην αναίμακτη προσάρτηση της Κριμαίας (2014). Η προσάρτηση έδωσε την ευκαιρία στη Δύση να στριμώξει την “Αρκούδα”, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στην εισβολή το 2022. Ήταν κοινός τόπος ότι η Ρωσία δεν θα ανεχόταν την προαναγγελθείσα (από το 2008) ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους Δυτικούς να σπρώξουν τα πράγματα στη ρήξη.

Όπως και να έχει, ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε σαν καταλύτης, επαναφέροντας με ωμό τρόπο τη Ρωσία στη θέση του κεντρικού εχθρού. Σ’ αυτό το κλίμα το ΝΑΤΟ απέκτησε βαθύτερη πολιτική-στρατιωτική συνοχή στην Ευρώπη, παρά το ρήγμα που του προκαλεί η στάση του Τραμπ. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για ιδιοτροπία του τωρινού προέδρου. Η αμερικανική στρατηγική μεταβάλλεται σταδιακά. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να μεταφέρει την ευθύνη για την αντιμετώπιση της Ρωσίας στους Ευρωπαίους, διατηρώντας, βεβαίως, τον ηγετικό της ρόλο, αλλά περιορίζοντας τη δική της άμεση εμπλοκή.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανταποκρίνονται. Όχι μόνο αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και επενδύουν στην πολεμική βιομηχανία, αλλά και καλλιεργώντας αντιρωσικό κλίμα. Η καλλιέργεια πολεμικού κλίματος δεν οφείλεται μόνο στην σχεδόν υστερική ρωσοφοβία, αλλά και στην εκτίμηση ότι η αναγόρευση της Ρωσίας στον απόλυτο εχθρό υπηρετεί δύο σκοπιμότητες: Πρώτον, ενισχύει τη συνοχή της Ευρώπης και δεύτερον, επιτρέπει στις κυβερνήσεις να κατευθύνουν πόρους από το κοινωνικό κράτος στους εξοπλισμούς, τους οποίους θεωρούν και εργαλείο οικονομικής αναζωογόνησης για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, που αντιμετωπίζουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Η Ουκρανία ως γεωπολιτικό διακύβευμα

Στο κέντρο του εν εξελίξει ιδιότυπου πολέμου βρίσκεται ως μεγάλο γεωπολιτικό διακύβευμα η Ουκρανία. Εάν, δηλαδή, θα ενσωματωθεί στη Δύση, ή θα μετατραπεί σε κράτος-μαξιλάρι μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, όπως επιδιώκει η Μόσχα. Μπορεί προς το παρόν η ένταξη της Ουκρανίας στη Συμμαχία να έχει μπει στο ράφι, αλλά έχει ήδη δρομολογηθεί η διαδικασία ενσωμάτωσης στην ΕΕ. Επειδή, όμως, διεξάγεται πόλεμος, επειδή η Ουκρανία δεν εκπληρώνει κατ’ ουδένα τρόπο τις προϋποθέσεις ένταξης και τέλος επειδή είναι μεγάλη “μπουκιά” που η ένταξή της εγείρει σοβαρά προβλήματα, κυρίως στον τομέα των αγροτικών επιδοτήσεων, το ευρωιερατείο επινοεί ειδικό καθεστώς, το οποίο να μην είναι μεν πλήρης ένταξη, αλλά ουσιαστικά να προσδένει οριστικά το Κίεβο στο ευρωπαϊκό άρμα.

Η Μόσχα δεν είχε αυταπάτες ότι το ΝΑΤΟ επιχειρούσε να ενσωματώσει ντε φάκτο την Ουκρανία και γι’ αυτό έγινε η εισβολή. Αποδεχόμενη, όμως, την ένταξή της στην ΕΕ έδειξε ότι δεν κατανοεί πως η ένταξη στην ΕΕ είναι πιο σκληρή ενσωμάτωση στη Δύση απ’ ό,τι η ένταξη στο ΝΑΤΟ. Οι Ρώσοι έβλεπαν την ΕΕ ως οικονομική ένωση, που είναι η πρόσοψη, υποτιμώντας το γεγονός ότι είναι και ένα είδος πολιτικής ένωσης, που τείνει πλέον να αποκτήσει και στρατιωτική διάσταση.

Οι Ευρωπαίοι ευθέως και οι Αμερικανοί εμμέσως πλην σαφώς καθοδηγούν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, ειδικά τις επιθέσεις με drones και πυραύλους. Και όπως έχω προαναφέρει, το γεγονός ότι η Ρωσία υφίσταται συνεχώς πλήγματα με αποτέλεσμα σοβαρές στρατιωτικές και οικονομικές απώλειες, ενώ η Ευρώπη παραμένει στο απυρόβλητο, δημιουργεί μία μη βιώσιμη ανισορροπία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα, ο Πούτιν θα υποχρεωθεί να υπερβεί την αυτοσυγκράτηση, που τόσο έχει κοστίσει στη χώρα του και να κλιμακώσει.

Το γεγονός ότι οι ουκρανικές απώλειες είναι μεγαλύτερες δεν λύνει το πρόβλημα της Μόσχας. Εάν οι Ρώσοι προέλαυναν με ταχύ ρυθμό και η κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας ήταν ζήτημα μερικών εβδομάδων, η αυτοσυγκράτηση θα είχε ένα νόημα. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι οι σημαντικές ρωσικές επιτυχίες στο έδαφος είναι αργές και δεν προδιαγράφουν επικείμενη κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας.

Το πυρηνικό χαρτί

Η ανάγκη της Ρωσίας να σταματήσει την αιμορραγία που υφίσταται, την ωθεί πιεστικά στο να κάνει αυτά που από στρατιωτική άποψη όφειλε να είχε κάνει σχεδόν εξαρχής και πάντως όχι μετά από τεσσεράμισι χρόνια. Όπως επανειλημμένως έχω γράψει σ’ αυτές τις στήλες, αλλά και δύο βιβλία μου για τον πόλεμο στην Ουκρανία (2022 και 2025), η Μόσχα μπορεί κατά καιρούς να εκτόξευσε απειλές, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν έθεσε ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές. Το αποτέλεσμα είναι όλο αυτό το διάστημα οι Δυτικοί να ροκανίζουν (δια της σαλαμοποίησης) τη ρωσική αποτροπή, δηλαδή τις θεωρούμενες κόκκινες γραμμές της Ρωσίας.

Έτσι φθάσαμε στο σημείο οι Δυτικοί, δια χειρός Ουκρανών, να έχουν μειώσει τον όγκο διύλισης στη Ρωσία πάνω από το μισό, να έχουν αχρηστέψει δεκάδες ρωσικά δεξαμενόπλοια, να καταστρέφουν γιγαντιαίες εμπορικές αποθήκες και οι μεγάλες ρωσικές πόλεις να είναι σχεδόν στο έλεος ουκρανικών drones. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ή ο Πούτιν θα αποξενωθεί πλήρως από το δημόσιο αίσθημα στη χώρα του, ή θα ανταποκριθεί στην πίεση για ριζικά στρατιωτικά μέτρα.

Οι τελευταίες ρωσικές επιθέσεις δείχνουν πως κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Σε πρώτη φάση δεν πρόκειται να πλήξει στόχους σε χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Θα εντατικοποιήσει τις επιθέσεις στην ουκρανική επικράτεια, πλήττοντας πλέον, όχι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κέντρα διοίκησης, πολεμικές βιομηχανίες και ενεργειακές υποδομές, αλλά και το σιδηροδρομικό δίκτυο και γέφυρες. Με άλλα λόγια, η Μόσχα δείχνει να προσχωρεί στον ολοκληρωτικό πόλεμο, που διεξάγει τον τελευταίο καιρό το Κίεβο.

Το εάν αυτά τα πλήγματα θα αποδειχθούν ικανά να συρρικνώσουν τις επιθέσεις στη ρωσική επικράτεια θα φανεί. Εάν όχι, τότε θα τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων σε πολεμικές βιομηχανίες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, που παράγουν για λογαριασμό της Ουκρανίας. Και τότε θα δοκιμασθεί στην πράξη η αποτροπή που αντιπροσωπεύει το άρθρο 5. Γιατί είναι προφανές ότι εάν η Μόσχα τελικώς πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις, θα έχει κατέβει από το ράφι το πυρηνικό χαρτί ως ρωσική αποτροπή μίας μαζικής επίθεσης εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό, όμως, σε επόμενο άρθρο.

Μετά το πλήγμα, το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας απαίτησε «τον άμεσο τερματισμό των επιθέσεων και τη λήψη μέτρων για την ασφάλεια των υποδομών για την εξαγωγή του καζακικού πετρελαίου». Ταυτόχρονα, ανέφερε ότι «το Καζακστάν διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει για την προστασία των συμφερόντων του, που προβλέπονται από το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης για αποζημίωση».

Ουκρανικά drones έπληξαν δύο δεξαμενόπλοια κοντά στον τερματικό σταθμό της Κοινοπραξίας Αγωγού της Κασπίας που διακινεί καύσιμα Ρωσίας και Καζακστάν. Το σύστημα αγωγών πετρελαίου της Κοινοπραξίας, συνολικής χωρητικότητας 83 εκατ. τόνων ετησίως, είναι η μεγαλύτερη διαδρομή μεταφοράς καυσίμων από την περιοχή της Κασπίας στις παγκόσμιες αγορές και η κύρια εξαγωγική οδός για το Καζακστάν, συνδέοντας τα κοιτάσματα του δυτικού Καζακστάν με τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, όπου το πετρέλαιο μεταφέρεται σε δεξαμενόπλοια, μέσω του θαλάσσιου τερματικού σταθμού.

Τι είπε ο Καζάκος προέδρος

Όταν συναντήθηκε με τον Πούτιν στο φόρουμ ο Τοκάγιεφ δήλωσε σχετικά με το Ουκρανικό: «Ίσως αυτός ο στόχος, αυτή η σύγκρουση, θα έπρεπε ήδη να έχει “παγώσει” και να επιστρέψουμε στη Φόρμουλα της Κωνσταντινούπολης 2.0, καθώς εκεί είχαν επιτευχθεί σημαντικά αποτελέσματα. Αυτό θα πρέπει να γίνει υπό την εγγύηση των μεγάλων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Ρωσίας, ώστε να υπάρξει κίνηση προς μια μακροπρόθεσμη ειρήνη.

»Είναι κρίμα να σκοτώνονται νέοι άνθρωποι, πρόκειται για τη γονιδιακή κοινή δεξαμενή των αδελφών λαών της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Όλο αυτό πρέπει να σταματήσει. Κατά την γνώμη μου όλα όσα συμβαίνουν είναι προς όφελος και χαρά των αντιπάλων τόσο της Ρωσίας όσο και του ουκρανικού κράτους. Πάντα αντιμετωπίζαμε με σεβασμό τον ουκρανικό λαό, τον πολιτισμό και τη γλώσσα του, και θεωρούμε ότι η φύση αυτής της σύγκρουσης δεν είναι απολύτως κατανοητή για πολλούς, συμπεριλαμβανομένων και ημών. Σε άλλες συγκρούσεις, όπως μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, η ουσία ήταν ξεκάθαρη, ενώ στην περίπτωση της Ουκρανίας είναι πολύ δύσκολο να την καταλάβει κανείς».

Εν συνεχεία είπε: «Η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη και μπορεί να διαχειριστεί και να επιλύσει μόνη της τα ζητήματα, αλλά εγώ ένιωσα την υποχρέωση να μεταφέρω τις σκέψεις μου επειδή δέχομαι πολλά μηνύματα από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Βεβαίως ο πρόεδρος Πούτιν έχει επιδείξει το μέγιστο της διπλωματικής/πολιτικής ευελιξίας». Ο Πούτιν είπε ότι «οι σχέσεις μας με το Καζακστάν αναπτύσσονται με επιτυχία, όχι στα λόγια, αλλά με πραγματικά έργα και στρατηγικές. Εξήγησα αναλυτικά στον εταίρο μας πρόεδρο Τοκάγιεφ  πώς έχει η κατάσταση στο μέτωπο και πως είναι αδύνατον η Ρωσία να μην επιδιώξει να ικανοποιηθούν οι όροι της».

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκόφ είπε επί του θέματος τα εξής: «Λαμβάνοντας υπόψη τη θέση του Κιέβου, το πάγωμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία είναι αδύνατο. Ο μόνος τρόπος να παύσουν οι εχθροπραξίες είναι να εκπληρωθούν οι όροι που έχουν τεθεί. Ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει και απόψε αν το Κίεβο έπαιρνε τις σωστές αποφάσεις. Ο πρόεδρος Πούτιν αντέδρασε στην πρόταση του Τοκάγιεφ για πάγωμα της σύγκρουσης, ενημερώνοντάς τον λεπτομερώς για την πρόοδο των ρωσικών δυνάμεων. Για εμάς, υπάρχει η κύρια προϋπόθεση – πρέπει να επιτύχουμε τους στόχους μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου. Πρόσθεσε ότι «η θέση του προέδρου του Καζακστάν για τα ουκρανικά ζητήματα είναι σταθερή και εκπεφρασμένη από καιρό, αλλά δεν σημαίνει ότι το Κρεμλίνο συμφωνεί με αυτήν. Το Καζακστάν είναι ο στενότερος εταίρος μας, ο στενότερος σύμμαχός μας», δήλωσε ο Πεσκόφ σε συνέντευξή του στην Rossiyskaya Gazeta.

Η κατάσταση δημιουργεί νέες ανησυχίες για την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας, καθώς από τις συγκεκριμένες θαλάσσιες αρτηρίες διέρχεται σημαντικό μέρος των παγκόσμιων μεταφορών πετρελαίου και εμπορευμάτων. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ιράν προχώρησε στην ανακοπή της πορείας τεσσάρων πλοίων στην περιοχή του Ορμούζ, προκαλώντας νέο κύκλο ανησυχίας στις ναυτιλιακές εταιρείες και στις διεθνείς αγορές. Παράλληλα, καταγράφηκε περιστατικό με δεξαμενόπλοιο στον Κόλπο του Ομάν, γεγονός που ενίσχυσε τους φόβους για περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής.

Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς «διαδρόμους» παγκοσμίως, καθώς μέσω αυτού μεταφέρεται μεγάλο ποσοστό των εξαγωγών πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο. Κάθε απειλή για την ομαλή λειτουργία του μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις στις τιμές ενέργειας και στις διεθνείς μεταφορές. Πάντως, για πρώτη φορά έπειτα από δύο εβδομάδες, οι ΗΠΑ δεν πραγματοποίησαν αεροπορικά πλήγματα στο Ιράν την περασμένη νύχτα, την ώρα ωστόσο που οι σύμμαχοι της Τεχεράνης Χούθι εξαπέλυαν επιθέσεις σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας, σε δύο λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας.

“Ησυχία” από ΗΠΑ

Η Ουάσιγκτον δεν έδωσε καμία εξήγηση για τον λόγο που διέκοψε απότομα το σερί των 13 συνεχόμενων ημερών κλιμακούμενων πληγμάτων, σε αντίποινα για τις επιθέσεις του Ιράν σε πλοία στα Στενά του Ορμούζ. «Φαίνεται ότι το αγαπημένο μας Ιράν είχε μια ειρηνική νύχτα χθες» ανέφερε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας Χοσεΐν Κερμανπούρ σε ανάρτηση στην πλατφόρμα. Σήμερα δεν υπήρξαν επίσης αναφορές περί επιθέσεων του Ιράν στις γειτονικές χώρες του Κόλπου, όπως γινόταν καθημερινά τις προηγούμενες ημέρες, ως απάντηση στα αμερικανικά πλήγματα.

Ο ενημερωτικός ιστότοπος Axios, επικαλούμενος δύο πηγές τις οποίες δεν κατονομάζει, ανέφερε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έδωσε την Παρασκευή οδηγίες στον στρατό να μην πραγματοποιήσει νέα πλήγματα στο Ιράν. Σήμερα, ένας υψηλόβαθμος Αμερικανός αξιωματούχος είπε στο Reuters ότι ο Τραμπ «ήταν ανέκαθεν σαφής ότι προτιμά τη διπλωματία, αλλά έδειξε στο Ιράν τι θα συμβεί αν δεν προσέλθει στο τραπέζι (των διαπραγματεύσεων) με σοβαρότητα». Την Παρασκευή ο Τραμπ είπε επίσης ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν συζητούν μια διαπραγμάτευση για τον τερματισμό της σύγκρουσης, επαναλαμβάνοντας όμως ότι η Τεχεράνη δεν είναι ακόμη έτοιμη για συμφωνία.

Παρά την ηρεμία στον Κόλπο, η σύγκρουση μεταξύ των Χούθι και της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί μια ένδειξη ότι ο πόλεμος, που ήδη έχει διαταράξει τον ενεργειακό ανεφοδιασμό μέσω του Ορμούζ, ενδέχεται να επεκταθεί σε έναν δεύτερο, εξίσου σημαντικό θαλάσσιο κόμβο αλλά και να αναζωπυρώσει τον εμφύλιο πόλεμο εντός της Υεμένης.

Οι αναχαιτίσεις από τους Patriot

Με επιτυχία αντιμετώπισε η Πυροβολαρχία Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) μία σειρά επιθέσεων. O υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, είχε επικοινωνία με τον Έλληνα ομόλογο του και τον ευχαρίστησε για την συνεισφορά των ελληνικών Patriot. Η πρώτη αναχαίτιση σημειώθηκε το πρωί του Σαββάτου 25 Ιουλίου, στο πλαίσιο της αποστολής της για την ενίσχυση της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Νέα επίθεση σημειώθηκε το απόγευμα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση, η αναχαίτιση του drone που εκτοξεύτηκε από την Υεμένη από ελληνικά Patriot πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026, στις 17:05 (ώρα Ελλάδας), στην περιοχή Γιανμπού.

Προηγουμένως, η ελληνική πυροβολαρχία κατέρριψε δύο βαλλιστικούς πυραύλους των Χούθι, λίγο μετά τις 07.00 το πρωί του Σαββάτου, ενώ λίγο μετά τις 11.00 αναχαίτισε drone. Όπως αναφέρεται σε σχετική ενημέρωση το Σάββατο 25 Ιουλίου, στις 11:10 ώρα Ελλάδας, η ελληνική Πυροβολαρχία PATRIOT προέβη στην επιτυχή κατάρριψη μη επανδρωμένου αεροχήματος που εισήλθε στον εναέριο χώρο της περιοχής Γιανμπού, προερχόμενο από την Υεμένη.

Η Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας συνεχίζει κανονικά την αποστολή της, η οποία εντάσσεται στη διεθνή πρωτοβουλία «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept». Η πρωτοβουλία αυτή στοχεύει στην ενίσχυση της αεράμυνας του Βασιλείου μέσω συντονισμένων δράσεων και σύγχρονων τεχνολογιών, με την ΕΛΔΥΣΑ να διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση απειλών όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι.

Η κατάρριψη του UAV στην περιοχή Γιανμπού αναδεικνύει την αποτελεσματικότητα του συστήματος PATRIOT και την ετοιμότητα των ελληνικών δυνάμεων να ανταποκριθούν σε πιθανούς κινδύνους. Η δράση αυτή συμβάλλει άμεσα στην ασφάλεια της περιοχής και στην προστασία των κρίσιμων υποδομών της Σαουδικής Αραβίας. Η εμπλοκή της Ελλάδας σε διεθνείς αποστολές αεράμυνας, όπως αυτή στη Σαουδική Αραβία, ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία με σημαντικούς εταίρους και αναδεικνύει την ελληνική τεχνογνωσία σε θέματα αεροπορικής ασφάλειας.

Παράλληλα, η αντιμετώπιση απειλών από UAV αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για τη σύγχρονη πολεμική τακτική, με τις ελληνικές δυνάμεις να διατηρούν υψηλό επίπεδο ετοιμότητας και επαγρύπνησης. Η ΕΛΔΥΣΑ αναμένεται να συνεχίσει τη συμμετοχή της σε παρόμοιες αποστολές, διασφαλίζοντας την ασφάλεια στον εναέριο χώρο του Βασιλείου και ενισχύοντας το πλαίσιο συνεργασίας στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας.

Οι Χούθι ανέφεραν σήμερα Σάββατο (25.07.2026) πως οι επιθέσεις προς την Σαουδική Αραβία είχαν ως στόχο πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Saudi Aramco, στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο εκπρόσωπός των Χούθι, Γιαχία Σάρι, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα, ανέφερε ότι οι εγκαταστάσεις του σαουδαραβικού πετρελαϊκού κολοσσού Saudi Aramco στο Τζιζάν και το Γιανμπού δέχθηκαν σήμερα επίθεση «από drones και πυραύλους» και απείλησε με κλιμάκωση τις επόμενες ημέρες και ώρες. Η επίθεση τους αναχαιτίστηκε όπως προαναφέρθηκε από τους ελληνικούς Patriot.

Πολιτικές αντιδράσεις

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) με αφορμή την δραστηριότητα των Patriot στη Σαουδική Αραβία, κάνει λόγο για επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής και ζητά από την κυβέρνηση να εξηγήσει ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον υπηρετεί η αποστολή. Υποστηρίζει ότι τα δύο περιστατικά δεν προσφέρονται για πανηγυρισμούς, αλλά επιβεβαιώνουν τους κινδύνους που συνεπάγεται η ανάπτυξη ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων και προσωπικού σε μια περιοχή όπου η πολεμική ένταση κλιμακώνεται διαρκώς.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει, επίσης, στο γεγονός ότι το Ριάντ έχει ενισχύσει τα τελευταία χρόνια τη συνεργασία του με την Άγκυρα. Όπως σημειώνει, η σαουδαραβική ηγεσία προχωρά σε συμφωνίες με την Τουρκία και συντονίζει μαζί της τις περιφερειακές εξελίξεις, γεγονός που, κατά την ΕΛΑΣ, καθιστά ακόμη πιο επιτακτικό το ερώτημα για το ποιο είναι το στρατηγικό όφελος της ελληνικής εμπλοκής.

«Για τρίτη φορά μέσα λίγους μήνες η Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) ενεπλάκη στον πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή… Προστατεύει, δε, επιχειρηματικά πετρελαϊκά συμφέροντα και αυταρχικά καθεστώτα που ουδεμία σχέση έχουν με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας και την προάσπιση της ειρήνης στην περιοχή μας. Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση θα δαπανήσει 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ για να δέσει την Ελλάδα στο άρμα του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, στερώντας τεράστιους πόρους από το κοινωνικό κράτος και τις υποδομές μας. Οι Έλληνες στρατιωτικοί και το αμυντικό υλικό μας δεν έχουν καμία θέση σε ξένη χώρα» αναφέρει η Νέα Αριστερά.

«Η ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ ότι η ελληνική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία αναχαίτισε βαλλιστικούς πυραύλους των Χούθι για να προστατεύσει διυλιστήρια στο Γιανμπού, επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στις πολεμικές επιχειρήσεις της περιοχής του Κόλπου, τους μεγάλους κίνδυνους που προκύπτουν από τη συμμετοχή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αλλά και τον κίνδυνο ζωής και θανάτου, στον οποίο είναι εκτεθειμένο το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων που έχει σταλεί εκτός συνόρων» τονίζει, σε ανακοίνωσή του, το ΚΚΕ.

Kαι καταλήγει: «Καλούμε τον λαό να δυναμώσει την πάλη του για να ανακληθεί εδώ και τώρα η πυροβολαρχία “Patriot” με το προσωπικό που τη συνοδεύει από τη Σαουδική Αραβία, να επιστρέψει το προσωπικό και τα μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονται εκτός συνόρων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές, για την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ. Να κλείσουν εδώ και τώρα η βάση της Σούδας και όλες οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις που αποτελούν ορμητήρια πολέμου και πολεμικό στόχο αντιποίνων. Να δυναμώσει η αναμέτρηση με την επικίνδυνη πολιτική της πολεμικής εμπλοκής που αποτελεί συστατικό στοιχείο της “αντιλαϊκής σταθερότητας”, που φέρνει αστάθεια, ανασφάλεια και πολεμικές ανατιμήσεις μεγάλης ακρίβειας για τον λαό».

Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει: «Με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται, μετά και από τις νέες καταρρίψεις βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, συνεπής στη στάση του από το 2021, ζητά την ανάκληση της πυροβολαρχίας. Πέρα από τους κινδύνους που συνεπάγεται η αποστολή για το στρατιωτικό προσωπικό, η εμπλοκή στη διαμάχη δεν εξυπηρετεί ούτε την ασφάλεια ούτε τα συνολικότερα συμφέροντα της χώρας και του ελληνικού λαού».

Patriot: Η ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ

Γνωρίζεται ότι το Σάββατο 25 Ιουλίου και ώρα 07:15 (ώρα Ελλάδας), η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων PATRIOT της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), στο πλαίσιο της συμμετοχής της στην αποστολή της διεθνούς πρωτοβουλίας «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept» για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, αντιμετώπισε με επιτυχία 100% επίθεση από την περιοχή της Υεμένης. Η επίθεση εκδηλώθηκε με δύο βαλλιστικούς πυραύλους και είχε ως στόχο σημαντικότατη εγκατάσταση διυλιστηρίων στην περιοχή Γιανμπού, όπου είναι ανεπτυγμένη η ελληνική Πυροβολαρχία. Η ΕΛΔΥΣΑ συνεχίζει κανονικά την αποστολή της.

Σημειώνεται ότι και στις αρχές Απριλίου η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), στο πλαίσιο της συμμετοχής της στην αποστολή της διεθνούς πρωτοβουλίας «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept» για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, έβαλε ένα βλήμα και κατέρριψε ένα στόχο (μη επανδρωμένο Αερόχημα – UAV),σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες εμπλοκής. Παράλληλα, στις 19 Μαρτίου οι ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία είχαν καταρρίψει δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους.

Θρίλερ με Κουβέιτ-Μπαχρέιν

Το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ έστειλαν κρυφά αεροσκάφη για να επιτεθούν σε θέσεις εντός του Ιράν, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, στα πρώτα τέτοια άμεσα αντίποινά τους εναντίον της Τεχεράνης, η οποία εξαπολύει καθημερινά επιθέσεις στο εδαφός τους. Οι αεροπορικές επιδρομές στις αρχές αυτού του μήνα στόχευσαν αποθήκες μη επανδρωμένων αεροσκαφών και πυραύλων, μεταξύ άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, ανέφεραν ορισμένες πηγές στην WSJ.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – τα οποία φέρεται να επιτέθηκαν στο Ιράν πολλές φορές στις αρχές του πολέμου, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα – παρείχαν πληροφορίες για στόχους και αμυντική αεροπορική κάλυψη για τις επιθέσεις, σε μια ένδειξη της αναδυόμενης αραβικής συνεργασίας στην αντιμετώπιση του Ιράν. Το Ιράν εδώ και εβδομάδες επικεντρώνει τα αντίποινα στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, τα οποία φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Τα δύο κράτη του Περσικού Κόλπου διαθέτουν σχετικά μικρές αεροπορικές δυνάμεις, οπλισμένες με αμερικανικά και ευρωπαϊκά αεροσκάφη, αλλά δεν ήθελαν να αφήσουν την Τεχεράνη να συνεχίσει να τα χτυπά ατιμώρητα, ανέφεραν οι πηγές.

Τα ΗΑΕ δήλωσαν ότι υποστηρίζουν τη μείωση των εντάσεων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους ανοίγματος του Στενού του Ορμούζ, μιας κρίσιμης διαδρομής για τις εξαγωγές πετρελαίου του Κόλπου. Το Υπουργείο Εξωτερικών τους καταδίκασε τις επιθέσεις στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν και δήλωσε ότι «εκφράζει την πλήρη αλληλεγγύη του με αυτά τα κράτη και επιβεβαιώνει την υποστήριξή του σε όλα τα μέτρα που αποσκοπούν στη διασφάλιση της ασφάλειας και της σταθερότητάς τους».

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου της WSJ, ο πρέσβης του Κουβέιτ στις ΗΠΑ αρνήθηκε ότι η χώρα του χτύπησε το Ιράν. «Το Κράτος του Κουβέιτ δεν έχει συμμετάσχει σε καμία στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν, ούτε έχει επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί το έδαφός του για την έναρξη επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον οποιουδήποτε γειτονικού κράτους», δήλωσε ο πρέσβης Αλ-Ζάιν Αλ-Σαμπάχ.

Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις «εξουδετέρωσαν» χθες Παρασκευή ένα πετρελαιοφόρο δεξαμενόπλοιο το οποίο επιχείρησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ σε βάρος του Ιράν, σύμφωνα με το διοικητήριο που είναι αρμόδιο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής (U.S. Central Command ή CENTCOM). Tο τάνκερ Μ/Τ Lavine εξουδετερώθηκε στον Κόλπο του Ομάν αφού επιχείρησε να παραβιάσει τον αποκλεισμό τουλάχιστον τέσσερις φορές, δήλωσε ο Τιμ Χόκινς, εκπρόσωπος Τύπου της CENTCOM, στο πρακτορείο ειδήσεων Associated Press. «Το πλήρωμα προειδοποιήθηκε επανειλημμένως, δεν συμμορφώθηκε και αμερικανικές δυνάμεις εξουδετέρωσαν το πλοίο, πλήττοντας το μηχανοστάσιό του», ανέφερε ο Χόκινς, χωρίς να επιβεβαιώσει πληροφορίες που μετέδωσαν χθες ιρανικά μέσα ενημέρωσης για δύο νεκρούς εξαιτίας της επίθεσης.

Το Ριάντ πλήττει τους Χούθι

Την ίδια ώρα ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας έπληξε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη που συνιστούσαν απειλή για τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η επιχείρηση διεξήχθη εν είδει αντιποίνων για τις επιθέσεις των Χούθι εναντίον εμπορικών πλοίων στην περιοχή, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του συνασπισμού, ο υποπτέραρχος Τούρκι αλ Μάλικι.

Ο συνασπισμός απάντησε «αποφασιστικά και δυναμικά» πλήττοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Χούθι, αφότου «οι τρομοκρατικές τους δυνάμεις στοχοποίησαν εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα», ανέφερε η ανακοίνωση του υποπτεράρχου Τούρκι αλ Μάλικι στην πλατφόρμα Χ, διευκρινίζοντας πως η στρατιωτική επιχείρηση έχει πλέον ολοκληρωθεί.

Στο μεταξύ σειρήνες συναγερμού ήχησαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο Μπαχρέιν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών. Το τελευταίο διάστημα, το Μπαχρέιν βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων. Ήχησαν σειρήνες. Οι πολίτες και οι κάτοικοι καλούνται να παραμείνουν ψύχραιμοι και να κατευθυνθούν στην πλησιέστερη ασφαλή τοποθεσία», αναφέρει το μήνυμα του υπουργείου Εσωτερικών που κοινοποιήθηκε μέσω της πλατφόρμας Χ.