Ήταν πρόδηλο από την αρχή, ότι ο ΔΗΣΥ θέλησε να κρατήσει αποστάσεις, δεν απέφυγε ωστόσο τον πειρασμό να κονταροχτυπηθεί με τον δήθεν αιώνιο αντίπαλο, το ΑΚΕΛ. Το «δήθεν» κολλά στο γεγονός ότι, μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των τελευταίων προεδρικών εκλογών, υπήρξε από κύκλους των ηττημένων του ΔΗΣΥ στήριξη προς τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ. Οπότε σε μια κρίσιμη στιγμή, όπως και στο παρελθόν άλλωστε, βρίσκουν τρόπο να βρουν κοινούς βηματισμούς. Η κόντρα με το ΑΚΕΛ απευθύνεται πρωτίστως στο κομματικό ακροατήριο και επιδιώκει να «ξυπνήσει» αντανακλαστικά  του «κομματικού πατριωτισμού». 

Κατά τα άλλα, αν και ο ΔΗΣΥ ακολούθησε την πεπατημένη διά της δήλωσης πως «όλα θα πρέπει να διερευνηθούν μέχρι τέλους και αποδοθούν ευθύνες εκεί και όπου υπάρχουν», στην Πινδάρου γνωρίζουν πως όλο αυτό θα αφήσει κόστος στο κόμμα.  

Στην Πινδάρου προφανώς και γνωρίζουν πολύ καλά, πως ό,τι και να γίνει, στο τέλος, ο λεκές θα μείνει. Και θα είναι από αυτούς, τους λεκέδες,  που δεν… βγαίνει ποτέ. Όπως έχει  μένει και ο λεκές με το βίντεο του πολιτικού χαβαλέ. Καθώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση,  φαίνεται να έχει θυσιασθεί  η «σοβαρότητα» για τους τέσσερις ψήφους, του κόμματος της Άμεσης Προσαρμογής, με μόνο στόχο να διασφαλισθεί μια ακόμη πενταετία στην προεδρία της Βουλής.  Αυτή η πρακτική επιβεβαιώνει ότι  όλα περιστρέφονται γύρω από την καρέκλα και τις πολιτικές, προσωπικές, φιλοδοξίες. Κι όταν αυτό-φευ- γίνεται από  νέο πολιτικό, αυτό σημαίνει πως τα χειρότερα, σχεδόν, τα είδαμε όλα. 

Γκεστ ο ΔΗΣΥ στα βίντεο Φειδία!

Που επενδύουν οι πολιτικοί; Ότι όλα, στο τέλος, περνούν εύκολα στη λήθη. Ενδέχεται τούτο να ισχύει μερικώς, αλλά δεν μπορεί, όμως, να κουνάει κανείς το δάκτυλο στον αντίπαλο, να δίνει μαθήματα πολιτικής ορθότητας. Ιδιαίτερα  όταν, ήδη έχουν κριθεί από την κοινή γνώμη συμπεριφορές.

Και στην περίπτωση αυτή, εκείνος που προφανώς δεν φέρει ευθύνη, γιατί ακόμη… να μάθει τι εστί (ευθύνη), είναι ο Πρόεδρος της Άμεσης Προσαρμογής. Αυτός με βιντεάκια πρώτο-παρουσιάσθηκε, έχει εκλεγεί στο Ευρωκοινοβούλιο και με αυτά κατάφερε να εισέλθει και στη Βουλή των Αντιπροσώπων με τέσσερις βουλευτές. Μπορεί άνετα και χαλαρά, με διάθεση χαβαλέ να συνεχίζει την παράσταση, να καλεί και γκεστ σταρ στα βιντεάκια του. Και οι γκεστ σταρ να αποδέχονται την πρόσκληση, θέλοντας, στο τέλος, να κάνουν και καριέρα…

Στον ΔΗΣΥ θα παρακάλαγαν το πρόβλημα να ήταν ο χαβαλές με τον κύριο βιντεάκια. Σήμερα το πρόβλημα είναι προφανώς μεγαλύτερο. Και επειδή στην πολιτική μερικές φορές ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, θα πρέπει να σκέφτονται ήδη, τι θα πρέπει να  πράξουν εφεξής.  Αυτή η έρευνα, αλλά και οι όποιες δικαστικές διαδικασίες, θα κρατήσουν πολύ και η ηγεσία του ΔΗΣΥ θα κουβαλά το πόρισμα, τους όποιους πολιτικούς κλυδωνισμούς προκαλεί, για αρκετό χρόνο. 

Το αίτημα της βελγικής Δικαιοσύνης διαβίβασε αμελλητί στη Βουλή ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Ιωάννης Μπούγας.

Ειδικότερα, η βελγική Δικαιοσύνη αποδίδει τρία αδικήματα σε βάρος του κ. Αβραμόπουλου. Συγκεκριμένα, η δικογραφία κατά το βελγικό δίκαιο περιλαμβάνει τα αδικήματα: 1) Ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, 2) δημόσια διαφθορά και 3) νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο τα αδικήματα αφορούν την ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, τη δωροληψία υπαλλήλου κατ’ εξακολούθηση και τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατ’ εξακολούθηση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Το Ιράν είναι η μόνη χώρα που θα αποφασίσει την τύχη των περιουσιακών στοιχείων που θα αποδεσμευθούν» και «καμία άλλη χώρα ή φορέας δεν θα έχει λόγο για τον τρόπο με τον οποίο οι πόροι αυτοί θα χρησιμοποιηθούν από το Ιράν», δήλωσε ο Αλί Μπαχρέινι κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Γενεύη.

«Κατά συνέπεια, απορρίπτω κάθε ισχυρισμό σύμφωνα με τον οποίο μία άλλη χώρα θα έχει να παίξει ρόλο για να επηρεάσει τις αποφάσεις ή τις διαδικασίες αυτές», είπε.

Το θέμα των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων του Ιράν αναφέρεται στο πρωτόκολλο συμφωνίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν το οποίο προβλέπει ότι οι πόροι αυτοί θα είναι πλήρως διαθέσιμοι και εκμεταλλεύσιμοι με την εφαρμογή της συμφωνίας.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος συμμετείχε στις συνομιλίες της Κυριακής στην Ελβετία, αναφέρθηκε σε ενδεχόμενο μηχανισμό ελέγχου για να διασφαλισθεί ότι τα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία δεν θα χρηματοδοτήσουν την «τρομοκρατία», αφήνοντας έτσι να εννοηθεί ότι η αποδέσμευσή τους θα συνοδεύεται από όρους και ειδικότερα αγροτικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ.

«Αν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία αποδεσμευθούν μια μέρα, θα χρησιμεύσουν για να πλουτήσουν τους αμερικανούς αγρότες τρέφοντας παράλληλα τον ιρανικό λαό», είπε στους δημοσιογράφους.

Από την πλευρά του το Ιράν γνωστοποίησε σήμερα ότι έκλεισε στην Ελβετία συμφωνία με τους Αμερικανούς για την «άμεση» αποδέσμευση 12 δισεκατομμυρίων ευρώ παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων.

Θα αποδεσμευθούν «σε δύο δόσεις των 6 δισεκατομμυρίων», δήλωσε σύμφωνα με το πρακτορείο Irna ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας του Ιράν για τις τεχνικές συνομιλίες Κάζεμ Γαριμπαμπαντί.

Από την πλευρά του ο ιρανός πρεσβευτής στον ΟΗΕ είπε ότι η αποδέσμευση θα γίνει «πολύ σύντομα».

«Παραδέχθηκε ότι ορισμένα τεχνικά μέτρα πρέπει να ληφθούν από τις ΗΠΑ και το Κατάρ, διότι αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεσμεύθηκαν από τις ΗΠΑ και τουλάχιστον ένα μέρος αυτών βρίσκεται στο Κατάρ».

ΟΙ ΗΠΑ και το Κατάρ έχουν να διαδραματίσουν έναν ρόλο, αλλά αυτός ο ρόλος περιορίζεται σε τεχνικά ζητήματα της αποδέσμευσης, είπε ο Αλί Μπαχρέινι.

«Αντίθετα, το Ιράν δεν τους επιτρέπει φυσικά να ασκήσουν μεγαλύτερη επιρροή σε άλλες διαδικασίες που αφορούν την αγορά και την εισαγωγή πρώτων υλών. Είναι μία απόφαση που ανήκει στο Ιράν και μόνο στο Ιράν».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.

Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.

Είναι μάταιο φαίνεται να μιλά κανείς σε τέτοιους θεσμικούς “διασώστες” του λαϊκού μας πολιτισμού ότι «η ιστορία λειτουργεί μέσα μας ως συστατικό στοιχείο της πολιτισμικής μας ταυτότητας».

«Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity, μαζί με σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, ήταν απολύτως νόμιμη, ελεγμένη, εγκεκριμένη, δηλωμένη και φορολογημένη» τόνισε ο κ. Αβραμόπουλος, διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνει χρήση της βουλευτικής ασυλίας. «Αντιθέτως, θα αποταθώ ο ίδιος στην ελληνική Δικαιοσύνη, ζητώντας να ερευνηθεί πλήρως το θέμα και να αποφανθεί».

Εφόσον η Βουλή αποφασίσει την άρση της ασυλίας, ο φάκελος θα επιστρέψει στην Εισαγγελία Εφετών, προκειμένου να ερωτηθεί τυπικά ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αν συναινεί στην παράδοσή του στις βελγικές αρχές. Σε περίπτωση συναίνεσης, η διαδικασία επικυρώνεται από τον πρόεδρο Εφετών. Αν δεν υπάρξει συναίνεση, την τελική απόφαση θα λάβει το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, δηλαδή το Τριμελές Συμβούλιο Εφετών Αθηνών.

Αντιπολιτευτικές αντιδράσεις

«Η περιβόητη αριστεία της Νέας Δημοκρατίας έχει μόνιμη έδρα στις δικαστικές αίθουσες. Επιβεβαιώνουν και τη σχέση της κυβέρνησης με πρακτικές διαπλοκής. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι πια κόμμα, είναι πινάκιο δικαστηρίου με γαλάζιο λογότυπο» σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Πρόκειται για άλλο ένα ράπισμα προς την κυβέρνηση για εγκληματική δράση και αναμένουμε ως προς αυτό επίσης την θέση του κ. Μητσοτάκη και όχι άλλες υπεκφυγές» σημειώνει από την πλευρά της η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Ήταν Δεκέμβριος του 2022 όταν δημοσίευμα της ιταλικής La Stampa έγραφε για τον πρώην Ευρωπαίο Επίτροπο πως πήρε 60.000 ευρώ για να συμμετέχει σε δύο συνέδρια, με τον κ. Αβραμόπουλο να δηλώνει ότι λάμβανε 5.000 ευρώ τον μήνα για ένα χρόνο από τη ΜΚΟ του Aντόνιο Παντσέρι η οποία είχε βρεθεί στο «επίκεντρο» της έρευνας της Εισαγγελίας των Βρυξελλών, τονίζοντας πως είχε στα χέρια του «έγγραφη εξουσιοδότηση από την Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, παρότι η ΜΚΟ δεν ήταν εγγεγραμμένη στο μητρώο διαφάνειας της ΕΕ.

Την ίδια περίοδο για εμπλοκή του κ. Αβραμόπουλου στην υπόθεση διαφθοράς έκανε λόγο και η ισπανική El Mundo που σε δημοσίευμα της ανέφερε: «Το σκάνδαλο «Qatargate» πλήττει τον πρώην Ευρωπαίο Επίτροπο Δημήτρη Αβραμόπουλο».

Το ιστορικό

Στην έκδοση εντάλματος σύλληψης σε βάρος του Δημήτρη Αβραμόπουλου προχώρησαν οι εισαγγελικές αρχές των Βρυξελλών στο πλαίσιο της έρευνας για το Qatargate, σύμφωνα με δύο ανώτερους Έλληνες αξιωματούχους που εμπλέκονται στη δικαστική διαδικασία και οι οποίοι μίλησαν υπό καθεστώς ανωνυμίας στο Politico, καθώς δεν είχαν εξουσιοδότηση να σχολιάσουν το ζήτημα.

Το σκάνδαλο Qatargate ξέσπασε τον Δεκέμβριο του 2022 — αφού ο Αβραμόπουλος είχε αποχωρήσει από την Κομισιόν — όταν η βελγική αστυνομία πραγματοποίησε σειρά εφόδων σε ακίνητα και γραφεία στις Βρυξέλλες, συνέλαβε βασικούς υπόπτους και κατέσχεσε σακούλες με μετρητά, σε μία από τις μεγαλύτερες έρευνες διαφθοράς που έχουν πλήξει την ΕΕ. Οι βασικές κατηγορίες είναι ότι ύποπτοι που συνδέονται με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έλαβαν χρήματα ή δώρα με αντάλλαγμα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Κατάρ.

«Ο πρώην επίτροπος κατηγορείται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, με τις αρχές να συνδέουν την υπόθεση με το εισόδημα που έλαβε από μια μη κυβερνητική οργάνωση στο επίκεντρο του σκανδάλου», δήλωσε ένας από τους ανώτερους Έλληνες αξιωματούχους. Οι βελγικές αρχές κάλεσαν τον πρώην επίτροπο να καταθέσει σχεδόν πριν από έναν χρόνο, αλλά δεν εμφανίστηκε, ανέφερε σύμφωνα με το POLITICO ο δεύτερος ανώτερος Έλληνας αξιωματούχος.

Ο πρώην ευρωβουλευτής Πιερ Αντόνιο Παντσέρι, η πρώην ευρωβουλευτής Εύα Καϊλή και ο σύζυγός της Φραντσέσκο Τζόρτζι συνελήφθησαν και αντιμετωπίζουν κατηγορίες για διαφθορά, ξέπλυμα χρήματος και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση στο πλαίσιο της έρευνας για το Qatargate. Έχουν αφεθεί ελεύθεροι εν αναμονή της δίκης, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια έχει σημειωθεί μικρή πρόοδος στην υπόθεση.

Ο Αβραμόπουλος – ο οποίος σήμερα είναι βουλευτής και διετέλεσε επίτροπος Μετανάστευσης από το 2014 έως το 2019 – ήταν τιμητικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΜΚΟ Fight Impunity, την οποία ίδρυσε ο Παντσέρι. Ο Αβραμόπουλος παραιτήθηκε από την οργάνωση μόλις ξέσπασε το σκάνδαλο.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Δ. Αβραμόπουλου

«Μου περιήλθε η πληροφορία από δημοσιογράφους ότι φέρεται να έχει σταλεί έγγραφο από τις βελγικές αρχές προς τις ελληνικές, στο οποίο επιχειρείται, χωρίς καμία βάση, η σύνδεση του ονόματός μου με την υπόθεση Fight Impunity. Η υπόθεση αυτή δεν με αφορούσε ποτέ.

Το ζήτημα που επιχειρήθηκε να συνδεθεί με το όνομά μου έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια, με πλήρη θεσμική διαφάνεια και με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κατόπιν απόφασης υπογεγραμμένης από την Πρόεδρό της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity, μαζί με σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, ήταν απολύτως νόμιμη, ελεγμένη, εγκεκριμένη, δηλωμένη και φορολογημένη. Δεν υπήρξε καμία εμπλοκή μου, άμεση ή έμμεση, σε οτιδήποτε επιλήψιμο.

Κάθε προσπάθεια επαναφοράς του θέματος από τις βελγικές αρχές και εμπλοκής του ονόματός μου σε οποιοδήποτε ζήτημα αφορά το Fight Impunity, είτε μέσω αβάσιμων αναφορών είτε μέσω διαστρέβλωσης πραγματικών περιστατικών, είναι αυθαίρετη, απαράδεκτη, ύποπτη και θα αντιμετωπισθεί με κάθε νόμιμο μέσο. Παρότι πρόκειται για ένα απολύτως αβάσιμο ζήτημα, δηλώνω ευθέως ότι δεν πρόκειται να κάνω χρήση οποιασδήποτε βουλευτικής ασυλίας. Αντιθέτως, θα αποταθώ ο ίδιος στην ελληνική Δικαιοσύνη, ζητώντας να ερευνηθεί πλήρως το θέμα και να αποφανθεί».

Από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης ενημερώθηκε η αρμόδια Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, για τις δικές της ενέργειες.

Κυρανάκης: Αναμένουμε άμεση καταδίκη από όλες τις πολιτικές δυνάμεις

Η Νέα Δημοκρατία καταδικάζει απερίφραστα την άνανδρη επίθεση στο σπίτι του Περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά, από θρασύδειλους τραμπούκους που απείλησαν τον ίδιο και την οικογένειά του, αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο γραμματέας της ΝΔ, Κωνσταντίνος Κυρανάκης.

«Η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη θα δώσουν την απάντηση που οφείλουν. Σε κάθε περίπτωση, η εφαρμογή του νόμου και η ανάπλαση των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, έπειτα από δεκαετίες εγκατάλειψης, είναι για εμάς αυτονόητη. Όπως αυτονόητη είναι και η μάχη που πρέπει να δοθεί για τα δικαιώματα των ιδιοκτητών των οικιών, τα οποία καταπατούνται σε αρκετές περιπτώσεις από καταληψίες.

» Στεκόμαστε στο πλευρό του Νίκου Χαρδαλιά και της οικογένειάς του και αναμένουμε την άμεση καταδίκη των πράξεων αυτών από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Η σιωπή σημαίνει ανοχή και η ανοχή είναι απαράδεκτη.

» Όσο για τους θρασύδειλους τραμπούκους, ας γνωρίζουν καλά ότι δεν πτοούν και δεν εκφοβίζουν τα στελέχη μας. Η Δημοκρατία μας, το κράτος δικαίου και οι αρχές και αξίες τις οποίες υπηρετούμε με συνέπεια, είναι πολύ ισχυρότερες από τις κουκούλες, τις μπογιές και τα απειλητικά συνθήματά τους».

Με μήνυμά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας καταδικάζει απερίφραστα την επίθεση στο σπίτι του Νίκου Χαρδαλιά και σημειώνει ότι επιμένει στην ανάγκη του διαλόγου για μια κοινά αποδεκτή λύση στο θέμα των προσφυγικών.

Οι στόχοι της Άγκυρας

Με την επικείμενη παρουσία του Τραμπ, ο πρώτος στόχος της Άγκυρας έχει ήδη επιτευχθεί: να βγει μια οικογενειακή φωτογραφία που θα εκπέμπει μήνυμα ενότητας σε φίλους και αντιπάλους. Ο δεύτερος στόχος είναι ο Τραμπ να αναχωρήσει από την Άγκυρα ικανοποιημένος. Αυτό προϋποθέτει ότι οι σύμμαχοι θα δεσμευτούν για μια δικαιότερη κατανομή των βαρών.

Στη σύνοδο της Άγκυρας, που θεωρείται σημείο καμπής για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ, η Τουρκία θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι τα κράτη που δεν είναι μέλη της ΕΕ δεν θα αποκλειστούν.

Αντιφάσεις και προσδοκίες του Τραμπ

Πέρυσι, ο μαγικός αριθμός που ικανοποίησε τον Τραμπ ήταν η δέσμευση των κρατών-μελών να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο 5% του ΑΕΠ. Φέτος, το αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει τον Τραμπ θα είναι γενικές δεσμεύσεις για το πού, πώς και με ποιον τρόπο θα δαπανηθεί αυτό το 5%.

Από τη μία, ο Τραμπ ζητά από τους Ευρωπαίους συμμάχους να πάψουν να εξαρτώνται από τις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους. Από την άλλη, τους καλεί να επενδύσουν στην άμυνά τους αγοράζοντας αμερικανικά όπλα. Δεν πρόκειται για μια αντιφατική στάση; Είναι γνωστό ότι η συνέπεια δεν συγκαταλέγεται στις αρετές του Τραμπ. Αυτό που καλούνται κυρίως να διαθέτουν η τουρκική διπλωματία και οι διπλωμάτες των κρατών-μελών είναι η ικανότητα διαχείρισης αυτής της α-συνέπειας.

Η δεύτερη προσδοκία του Τραμπ είναι ότι, ενώ οι χώρες αυξάνουν τις αμυντικές τους δαπάνες για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών τους, δεν θα τις αξιοποιούν αποκλειστικά για εθνικούς σκοπούς, αλλά θα τις διαθέτουν στο ΝΑΤΟ.

Ο “μετριοπαθής” Ρούμπιο και τα μηνύματα της Ουάσιγκτον

Σύμφωνα με έναν Ευρωπαίο αξιωματούχο, στην τελευταία συνάντηση υπουργών Άμυνας τον περασμένο μήνα στη Σουηδία, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο φέρεται να είπε: «Είμαι ο πιο μετριοπαθής και λογικός συνομιλητής αυτής της κυβέρνησης. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη κατανομή βάρους στο ΝΑΤΟ. Όσο μου δίνετε δύναμη, τόσο μπορώ να επηρεάζω τον Τραμπ» Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ είναι πρόθυμοι να κάνουν περισσότερα για μια δικαιότερη κατανομή του βάρους. Θέλουν όμως αυτή η διαδικασία να προχωρήσει με σχέδιο και οργάνωση. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον στέλνει μικτά μηνύματα.

Ο Τραμπ, ενοχλημένος από τον καγκελάριο της Γερμανίας που τον είχε επικρίνει λόγω του πολέμου στο Ιράν, δήλωσε ότι θα αποσύρει 5.000 Αμερικανούς στρατιώτες από τη χώρα. Στη συνέχεια, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι παγώνουν τα σχέδια για τη στάθμευση 4.000 στρατιωτών στην Πολωνία. Αργότερα, ο Τραμπ είπε ότι, για να στηρίξει τη νίκη του Πολωνού πρωθυπουργού που είχε κερδίσει τις πρόσφατες εκλογές, θα σταλούν 4.000 στρατιώτες στη χώρα.

Αυτές οι διακυμάνσεις προκαλούν ιδιαίτερη σύγχυση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Στη σύνοδο της Άγκυρας, ο Γενικός Γραμματέας Μαρκ Ρούτε και η τουρκική διπλωματία θα επιδιώξουν, από τη μία, να βρουν μια μέση οδό ανάμεσα σε αυτές τις αντιφάσεις και, από την άλλη, να διασφαλίσουν, αξιοποιώντας και το γεγονός ότι η Τουρκία είναι η διοργανώτρια χώρα, ότι θα ληφθούν υπόψη οι ευαισθησίες της. Αυτό θα επιδιωχθεί μέσω σύντομων κειμένων και μικρών συνεδριάσεων, ώστε να μη βαρεθεί ιδιαίτερα ο Τραμπ.

Νέα αρχιτεκτονική

Σύμφωνα με αναλυτές, η σύνοδος του Ιουλίου στην Άγκυρα αναμένεται να σηματοδοτήσει μια νέα φάση για τη Συμμαχία, η οποία θα βασίζεται σε μια διαφορετική ισορροπία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Η Τουρκία, αν και θεωρεί ότι οι προειδοποιήσεις και οι απαιτήσεις της κυβέρνησης Τραμπ για μεγαλύτερη ανάληψη ευθυνών από τους Ευρωπαίους συμμάχους έχουν βάση, επιμένει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να παραμείνουν ο κεντρικός πυλώνας του ΝΑΤΟ. Κατά την Άγκυρα, ένα σχήμα στο οποίο η αμερικανική παρουσία θα περιοριζόταν σημαντικά δεν αποτελεί, τουλάχιστον σήμερα, ρεαλιστική επιλογή.

Έτσι, ενώ ενισχύεται η ιδέα μιας δικαιότερης και αποτελεσματικότερης κατανομής των αμυντικών βαρών μεταξύ των συμμάχων, αναγνωρίζεται ταυτόχρονα ότι ο ρόλος των ΗΠΑ δεν μπορεί να υποκατασταθεί. Ακόμη και αν η Ευρώπη ενισχύσει σημαντικά τις στρατιωτικές της δυνατότητες, οι διατλαντικοί δεσμοί εκτιμάται ότι θα παραμείνουν καθοριστικοί για την ασφάλεια της ηπείρου για πολλά χρόνια ακόμη.

Η προσέγγιση αυτή μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται αντιφατική. Στην πραγματικότητα, όμως, στόχος είναι η Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, χωρίς να αμφισβητηθεί ο κεντρικός ρόλος των ΗΠΑ στη Συμμαχία. Με άλλα λόγια, η λογική είναι ότι όσο μεγαλύτερο μέρος του αμυντικού βάρους αναλαμβάνει η Ευρώπη, τόσο ισχυρότερο θα είναι το κίνητρο των ΗΠΑ να παραμείνουν ενεργά και ουσιαστικά παρούσες στο ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα περιπλέκεται από τις διαφορετικές ερμηνείες της έννοιας της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. Για τη Γαλλία, για παράδειγμα, η στρατηγική αυτονομία σημαίνει την απόκτηση μεγαλύτερης ανεξαρτησίας της Ευρώπης στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.

Για την Τουρκία, ωστόσο, η ίδια έννοια αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Όπως παρατηρεί ένας Τούρκος διπλωμάτης, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία συχνά μεταφράζεται σε ένα αυτόματο «όχι» προς την Τουρκία, δηλαδή σε αποκλεισμό της από νέους ευρωπαϊκούς αμυντικούς μηχανισμούς και πρωτοβουλίες. Για τον λόγο αυτό, η ενίσχυση του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της συνόδου από την πλευρά της Άγκυρας.

Φόρουμ αμυντικής βιομηχανίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το φόρουμ αμυντικής βιομηχανίας που θα πραγματοποιηθεί στην τουρκική πρωτεύουσα μία ημέρα πριν από τη σύνοδο κορυφής. Στο φόρουμ, η Τουρκία επιδιώκει να αναδείξει την πρόοδο που έχει σημειώσει στην αμυντική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια και να επαναλάβει το μήνυμά της προς τους συμμάχους: ότι η αμυντική συνεργασία στο ΝΑΤΟ πρέπει να βασίζεται στη συμπερίληψη και όχι στους αποκλεισμούς, χωρίς πολιτικούς ή θεσμικούς περιορισμούς.

Συνεχίζεται η προανάκριση για τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος, την οποία έχει αναλάβει η αρμόδια υπηρεσία της Τροχαίας. Εξετάζονται όλες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το τραγικό περιστατικό.

Εάν αυτή η απόφαση έχει πραγματικό περιεχόμενο, τότε το ζήτημα θα έπρεπε να θεωρείται λυμένο. Η ΝΔ βρίσκεται εκτός κάθε πιθανής κυβερνητικής συνεργασίας. Όμως, ακόμα και μετά την απόφαση του Συνεδρίου, δεν συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, κάθε τόσο επανέρχεται η ίδια συζήτηση. Άλλοι αφήνουν ανοιχτά παράθυρα, άλλοι τα κλείνουν, άλλοι μιλούν για αυτόνομη πορεία και άλλοι επιτίθενται σε όσους προτείνουν διάλογο στον προοδευτικό χώρο.

«Πολιτικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές είναι η ΝΔ», «δεν πρέπει να συζητήσουμε μήπως μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια συνθήκη ανατροπής; Το άθροισμά του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ μπορεί να είναι περισσότερο από τη ΝΔ. Για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε –ακόμα και κυβερνητικά– θα πρέπει να έχουμε συζητήσει από τώρα ποιες είναι γραμμές, τα προγράμματά μας, πού συμφωνούμε, πού διαφωνούμε», «πιο γελοία προσέγγιση δεν μπορώ να φανταστώ», «οι θέσεις με τις οποίες δίνει τα εύσημα στην κυβέρνηση της ΝΔ για επιτυχίες στα δημοσιονομικά και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Μετά από αυτές, δεν μου κάνει εντύπωση που βρίσκει γελοίες τις θέσεις για διάλογο στον προοδευτικό χώρο», είναι μερικά από όσα λέγονται.

Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα που μοιάζει να εκπέμπει δύο διαφορετικά πολιτικά μηνύματα ταυτόχρονα. Όσοι υπερψήφισαν την απόφαση του Συνεδρίου ασφαλώς δεν θεωρούσαν ότι αφορά αποκλειστικά στην προεκλογική περίοδο. Αντίθετα, η αξία και το νόημά της κρίνονται κυρίως μετά την κάλπη, τη στιγμή που θα τεθεί το πραγματικό ερώτημα των κυβερνητικών συνεργασιών. Η απόφαση δεσμεύει το κόμμα από την επομένη των εκλογών και μέχρι να ανατραπεί από ένα νέο Συνέδριο. Εκτός βέβαια αν τελικά αποδειχθεί ότι οι λέξεις επιλέχθηκαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να επιτρέπουν διαφορετικές ερμηνείες.

Εκτός αν η διακήρυξη περί πολιτικής αλλαγής δεν αποτελεί πραγματική στρατηγική δέσμευση, αλλά μια πολιτική μπλόφα. Ότι λήφθηκε περισσότερο ως μέσο εκτόνωσης των εσωκομματικών αντιδράσεων, παρά ως καθαρή πολιτική γραμμή. Γιατί άραγε ξεκινά με την έννοια της πολιτικής αλλαγής και δεν καθιστά σαφές κάθε ενδεχόμενο διακυβέρνησης; Τότε θα γεννηθεί αναπόφευκτα το ερώτημα αν πίσω από τις διατυπώσεις παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συνεργασίας με τη ΝΔ υπό διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικά επιχειρήματα. Όχι στο όνομα της πολιτικής αλλαγής, αλλά στο όνομα της σταθερότητας, της εθνικής ανάγκης ή οποιασδήποτε άλλης δικαιολογίας μπορεί να επιστρατευθεί μετά τις εκλογές.

Τα δύο ΠΑΣΟΚ

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και χρόνια συνυπάρχουν δύο διαφορετικά ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο θεωρεί ότι η ιστορική αποστολή του κινήματος  είναι η ανασυγκρότηση της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντηρητική κυριαρχία της ΝΔ. Το δεύτερο αντιμετωπίζει τη ΝΔ όχι ως στρατηγικό αντίπαλο, αλλά ως πιθανό εταίρο εξουσίας κάθε φορά που δίνεται η ευκαιρία. Η σύγκρουση αυτή δεν είναι καινούργια. Απλώς σήμερα γίνεται πιο ορατή.

Η δημόσια αντιπαράθεση κορυφαίων στελεχών για την επόμενη μέρα αποκαλύπτει καθημερινά την αλήθεια, που πολλοί προσπαθούν να κρύψουν. Ότι το κόμμα δεν έχει κοινή στρατηγική για την επόμενη ημέρα. Και όταν ένα κόμμα δεν γνωρίζει τι θα κάνει αύριο, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι γνωρίζει πού θέλει να πάει τη χώρα. Υπάρχει όμως και μια ακόμη βαθύτερη αντίφαση. Ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού, που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Πρόσωπα που γαλουγήθηκαν πολιτικά μέσα στο ΠΑΣΟΚ, κατέχουν σήμερα  τα σημαντικότερα υπουργεία της χώρας.

Δεν πρόκειται για ένα περιφερειακό φαινόμενο. Πρόκειται για το κεντρικό χαρακτηριστικό της σημερινής διακυβέρνησης. Ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο υπουργός Εσωτερικών, ο υπουργός Ανάπτυξης, ο υπουργός Δικαιοσύνης, η υπουργός Πολιτισμού, ο υπουργός Επικρατείας προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Πάνω από τη μισή κυβέρνηση. Γι’ αυτό οι περισσότεροι πολίτες δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει πλέον η λέξη αλλαγή, όταν χρησιμοποιείται από το ΠΑΣΟΚ. Τι διαφορετικό έχει να προσκομίσει από ό,τι κάνουν σήμερα οι κορυφαίοι υπουργοί του ως μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη;

Η ώρα της αλήθειας

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, επειδή η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ δεν ταυτίζεται με την ασάφεια και την αμφισημία της ηγετικής του ομάδας. Το μεγαλύτερο μέρος των μελών και ψηφοφόρων του αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί. Δεν άλλαξαν ταυτότητα. Αναζητούν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Δεν ενδιαφέρονται για μια πιο ήπια εκδοχή της σημερινής κυβέρνησης. Για τους περισσότερους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, μια νέα συγκυβέρνηση με τη ΝΔ δεν θα αποτελούσε απλά έναν πολιτικό συμβιβασμό. Θα αποτελούσε ακύρωση των πολιτικών τους αξιών και της πολιτικής τους ιστορίας.

Μέχρι σήμερα, αυτή η ασάφεια λειτουργεί ως μηχανισμός εσωτερικής συνύπαρξης δύο ρευμάτων που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά κόμματα. Επιτρέπει σε διαφορετικές τάσεις να συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Με μοναδικό κριτήριο την επανεκλογή τους. Χωρίς καμία ιδεολογική και αξιακή βάση. Όμως αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Μετά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή από την οποία δεν θα μπορεί να δραπετεύσει.

Θα παραμείνει πιστό στη δέσμευση του Συνεδρίου ότι πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει με τη συμμετοχή της ΝΔ; Ή θα συνεργαστεί για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης που δεν έχει ως στόχο την αλλαγή; Η απόφαση αυτή θα κρίνει περισσότερα από μια κυβερνητική συνεργασία. Θα κρίνει αν το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να αποτελεί έναν αυτόνομο πολιτικό πόλο της δημοκρατικής παράταξης ή αν έχει ήδη μετατραπεί σε ένα πολιτικό δεκανίκι της ΝΔ. Η επιλογή αυτή δεν θα καθορίσει μόνο τις κυβερνητικές εξελίξεις. Θα καθορίσει για πάντα την ίδια την ταυτότητα και τη συνέχιση ύπαρξης του κινήματος, που κάποτε άλλαξε την Ελλάδα.