Στις 11 Μαΐου, οι δύο χώρες ολοκλήρωσαν τις τεχνικές προετοιμασίες για την έναρξη άμεσου εμπορίου, ενώ ο Τούρκος αντιπρόεδρος Τζεβντέτ Γιλμάζ και ο Νικόλ Πασινιάν υπέγραψαν Μνημόνιο Κατανόησης για την κοινή αποκατάσταση της ιστορικής γέφυρας του Άνι στα σύνορα των δύο χωρών.

Οι Αρμένιοι προσέρχονται στις κάλπες στις 7 Ιουνίου σε μια εκλογική αναμέτρηση που θεωρείται η σημαντικότερη από την ανεξαρτησία της χώρας και η οποία έχει εξελιχθεί σε ψήφο εμπιστοσύνης απέναντι στη στρατηγική του Νικόλ Πασινιάν για εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν.

Το κυβερνών κόμμα «Πολιτική Σύμβαση» επιδιώκει νέα εντολή προκειμένου να προωθήσει την περιφερειακή συμφιλίωση με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, να ενισχύσει τους δεσμούς με τη Δύση και να προχωρήσει σε συνταγματικές αλλαγές. Απέναντί του βρίσκεται μια κατακερματισμένη, σε μεγάλο βαθμό φιλορωσική αντιπολίτευση, η οποία αμφισβητεί τη νέα κατεύθυνση της αρμενικής εξωτερικής πολιτικής.

Η εκλογική αναμέτρηση έχει μετατραπεί ουσιαστικά σε κρίσιμη επιλογή για τη γεωπολιτική πορεία της χώρας. Το αποτέλεσμα μπορεί να καθορίσει όχι μόνο το πολιτικό μέλλον της Αρμενίας, αλλά και την πορεία σημαντικών περιφερειακών έργων μεταφορών, καθώς και την προσπάθεια του Γερεβάν να μειώσει την εξάρτησή του από τη Ρωσία και να ενισχύσει τις σχέσεις του με τη Δύση.

Η διαδικασία εξομάλυνσης απέκτησε νέα δυναμική αυτόν τον μήνα, όταν ο Πασινιάν ανακοίνωσε την επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής σύνδεσης με την Τουρκία — μέσω Γεωργίας — για τις αρμενικές εισαγωγές και εξαγωγές, χαρακτηρίζοντάς την «σημαντική εξέλιξη» για την οικονομία της χώρας.

Ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, δήλωσε επίσης, ότι η Άγκυρα έχει ολοκληρώσει τις τεχνικές προετοιμασίες για την έναρξη άμεσου εμπορίου με την Αρμενία, στο πλαίσιο της διαδικασίας εξομάλυνσης που ξεκίνησε το 2022. Παράλληλα, ανέφερε ότι συνεχίζονται οι τεχνικές εργασίες για το άνοιγμα των κοινών συνόρων.

Στη συνέχεια, ο Πασινιάν ανακοίνωσε ότι η Αρμενία θα προχωρήσει στην ανακαίνιση της σιδηροδρομικής γραμμής Γκιουμρί – Αχουρίκ – Ακίακα – Καρς, η οποία συνδέει τη χώρα με την Τουρκία, έργο που έχει ήδη ξεκινήσει από την τουρκική πλευρά.

Ο Αρμένιος πρωθυπουργός παρουσιάζει αυτές τις πρωτοβουλίες ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για το άνοιγμα των κλειστών συνόρων και την επανασύνδεση της Αρμενίας με περιφερειακούς εμπορικούς και μεταφορικούς διαδρόμους, έπειτα από δεκαετίες απομόνωσης.

Η Τουρκία έκλεισε τα σύνορα με την Αρμενία το 1993, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Καραμπάχ, σε ένδειξη στήριξης προς το Αζερμπαϊτζάν, τον στενότερο σύμμαχό της στην περιοχή. Έκτοτε, οι σχέσεις Άγκυρας και Γερεβάν παρέμειναν ουσιαστικά παγωμένες, παρά τις επανειλημμένες αλλά αποτυχημένες προσπάθειες εξομάλυνσης.

Ο Πασινιάν και το κόμμα του έχουν στηρίξει την προεκλογική τους εκστρατεία σε υποσχέσεις οικονομικής ανάπτυξης, ειρήνης και περιφερειακής διασύνδεσης, υποστηρίζοντας ότι η ασφάλεια της Αρμενίας δεν μπορεί πλέον να εξαρτάται αποκλειστικά από τη Ρωσία. Η κυβέρνησή του προβάλλει όλο και πιο έντονα την άποψη ότι η εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για το οικονομικό μέλλον της χώρας και τη μακροπρόθεσμη σταθερότητά της, μετά την επανάκτηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από το Αζερμπαϊτζάν το 2023.

Ο Πασινιάν υποστηρίζει πλέον ότι η Αρμενία πρέπει να επικεντρωθεί στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα της σύγχρονης αρμενικής δημοκρατίας, εγκαταλείποντας ιστορικές και εθνικιστικές διεκδικήσεις σε περιοχές της ανατολικής Τουρκίας, τις οποίες μέρος του αρμενικού εθνικιστικού χώρου αποκαλεί «Δυτική Αρμενία».

Η στροφή αυτή έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από κόμματα της αντιπολίτευσης, πρώην ηγέτες και τμήματα της αρμενικής διασποράς, που κατηγορούν τον Πασινιάν ότι προχωρά σε υπερβολικές παραχωρήσεις προς την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν εις βάρος της εθνικής ταυτότητας και της ασφάλειας της χώρας.

Δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν ταχθεί ανοιχτά κατά της πολιτικής εξομάλυνσης, υποστηρίζοντας ότι η προσέγγιση με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν ενδέχεται να καταστήσει την Αρμενία πιο ευάλωτη και να αποδυναμώσει τους δεσμούς της με τη Ρωσία, τον παραδοσιακό της εταίρο στον τομέα της ασφάλειας.
Παράλληλα, τάσσονται υπέρ στενότερων σχέσεων με τη Μόσχα και αμφισβητούν τη σταδιακή στροφή της χώρας προς τη Δύση.

Η προεκλογική περίοδος ανέδειξε βαθιές εσωτερικές εντάσεις στην Αρμενία, με διαδηλώσεις, συλλήψεις και συγκρούσεις ανάμεσα σε υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, Αρμένιους πρόσφυγες από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και άλλους επικριτές του Πασινιάν.

Παρά το κλίμα πόλωσης και τις αντιδράσεις, οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν τον Πασινιάν να διατηρεί προβάδισμα απέναντι στους αντιπάλους του, αν και σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων παραμένει αναποφάσιστο.
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις που επικαλούνται αρμενικά μέσα ενημέρωσης, το κόμμα «Πολιτική Σύμβαση» συγκεντρώνει ποσοστά μεταξύ 25% και 32%, ενώ η αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη και χωρίς ενιαία πολιτική έκφραση.

Οι εκλογές παρακολουθούνται στενά και από τις ξένες δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζουν τον Πασινιάν ως έναν εταίρο που μπορεί να προωθήσει την ειρηνευτική διαδικασία με το Αζερμπαϊτζάν και, ταυτόχρονα, να περιορίσει τη ρωσική επιρροή στον Νότιο Καύκασο.

Η Ρωσία, αντίθετα, παρακολουθεί με αυξανόμενη καχυποψία τη σταδιακή προσέγγιση της Αρμενίας με τη Δύση. Παρά τις ολοένα πιο τεταμένες σχέσεις με την κυβέρνηση Πασινιάν, η Μόσχα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική επιρροή στην ενέργεια, το εμπόριο και τους μηχανισμούς ασφαλείας της χώρας.

Η Τουρκία στηρίζει τη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων με την Αρμενία, διατηρώντας ωστόσο στενό συντονισμό με το Αζερμπαϊτζάν, του οποίου η στρατηγική συμμαχία με την Άγκυρα παραμένει κομβικής σημασίας για τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή.

Τα τουρκικά ΜΜΕ και οι τουρκικοί αναλυτικοί κύκλοι βλέπουν το θέμα κυρίως μέσα από 4 βασικούς άξονες:

1. Ο Πασινιάν απομακρύνεται έμμεσα από ιστορικές εδαφικές αφηγήσεις

Στην Τουρκία προβάλλεται αρκετά η προσπάθεια του Νικόλ Πασινιάν να απομακρύνει την αρμενική πολιτική από ιστορικές ή συμβολικές αναφορές που στην τουρκική ανάλυση θεωρούνται ευαίσθητες ή προβληματικές για τις σχέσεις με την Τουρκία.

Τουρκικά think tanks και αναλυτές παρουσιάζουν θετικά τις δηλώσεις του περί «πραγματικής Αρμενίας» και μη εδαφικών διεκδικήσεων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ανάλυση του τουρκικού κέντρου AVİM, που αναφέρεται ακριβώς στις δηλώσεις Πασινιάν για «Western Armenia».
Μάλιστα, ο ίδιος ο Πασινιάν έχει δηλώσει ότι:
«Όταν ενοχλούμαστε από τον όρο “Western Azerbaijan”, πρέπει να σκεφτόμαστε ότι και ο όρος “Western Armenia” μπορεί να ενοχλεί άλλους».
Αυτή η τοποθέτηση έχει αναπαραχθεί έντονα σε τουρκικά και αζερικά μέσα.

2. Η Άγκυρα βλέπει τις εκλογές ως ευκαιρία εξομάλυνσης

Τα φιλοκυβερνητικά τουρκικά μέσα παρουσιάζουν τις εκλογές ως κρίσιμο σημείο για: άνοιγμα συνόρων, εμπορικές διασυνδέσεις, σιδηροδρομική επανασύνδεση, και περιφερειακούς διαδρόμους μεταφορών.

Υπογραμμίζουν ότι: η νίκη Πασινιάν μπορεί να επιταχύνει την εξομάλυνση, ενώ μια επιστροφή φιλορωσικών ή πιο εθνικιστικών δυνάμεων θα μπορούσε να παγώσει ξανά τη διαδικασία.

Στην τουρκική αρθρογραφία εμφανίζεται συχνά η ιδέα ότι:
«για πρώτη φορά υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα ανοίγματος των συνόρων».

3. Η Τουρκία αποφεύγει να εμφανιστεί ότι παρεμβαίνει

Τα περισσότερα τουρκικά ΜΜΕ προσέχουν να μην παρουσιάζουν ανοιχτή στήριξη προς τον Πασινιάν, επειδή αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά στην Αρμενία.

Αντίθετα, η γραμμή είναι: «η Τουρκία στηρίζει την εξομάλυνση»,
αλλά «σε συντονισμό με το Αζερμπαϊτζάν».

4. Το θέμα “Western Armenia” αντιμετωπίζεται ως ζήτημα ασφαλείας

Στον τουρκικό δημόσιο λόγο, ο όρος «Δυτική Αρμενία» θεωρείται από μέρος του αναλυτικού χώρου ως ευαίσθητος, επειδή: συνδέεται με ιστορικές μνήμες, θεωρείται πιθανή βάση μελλοντικών αφηγήσεων περί εδαφικών διεκδικήσεων, και χρησιμοποιείται από εθνικιστικούς κύκλους στην Αρμενία και τη διασπορά.

Γι’ αυτό οι δηλώσεις Πασινιάν που απομακρύνονται από τέτοιες αναφορές αντιμετωπίζονται θετικά από μεγάλο μέρος του τουρκικού αναλυτικού χώρου.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι εκλογές της 7ης Ιουνίου αντιμετωπίζονται ως κρίσιμο δημοψήφισμα για τη γεωπολιτική κατεύθυνση της Αρμενίας: συνέχιση της πολιτικής ανοίγματος προς την Τουρκία και τη Δύση ή επιστροφή σε μια πιο εθνικιστική και φιλορωσική πορεία.

Δυστυχώς, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στα στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει μόνο άνοδο του πετρελαίου, των ασφαλίστρων και λιπασμάτων, αλλά και ελλείψεις αλουμινίου για αυτοκίνητα, ΑΠΕ και συσκευασίες (can) κλπ. Η αναπλήρωση με την ανακύκλωση δεν φτάνει, ούτε με τα shredder, που υποβαθμίζουν την ποιότητα του εξαγόμενου κράματος. Χρειάζεται νέα, πρωτογενής παραγωγή 4-2-1 (βωξίτη-αλούμινας-αλουμινίου).

Στην Ελλάδα φρόντισε ο Θεός να έχει αποδεδειγμένα αποθέματα 500.000 τόνων βοξίτη, αλλά όταν η αείμνηστη Καίτη Κυριακοπούλου-Ηλιοπούλου πήγε το 1976 να φτιάξει την δεύτερη μονάδα αλουμίνας και με την “Κάιζερ” ενδεχομένως αλουμινίου, έπεσαν όλοι επάνω της να την φάνε και ο “εθνάρχης” πήρε πίσω την υπογραφή του στη σύμβαση (και το Parker-pen μου).

Σήμερα, με τις ΑΠΕ, εγκαταστάσεις και την πυρηνική αρθρωτή ενέργεια, δεν χρειάζονται πολυδάπανα φράγματα (πχ. Κρεμαστά) για την λειτουργία εργοστασίου αλουμινίου και επειδή η Ελλάδα (λιγότερο η Ουγγαρία) διαθέτει βωξίτη, μήπως επέστη η στιγμή να σκεφτεί κάποιος την κάλυψη του περιφερειακού premium αλουμινίου, που πληρώνει η Ευρωπαϊκή βιομηχανία, αντί της ενεργοβόρου ΤΝ;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Στο μικροσκόπιο των αρχών για την υπόθεση, βρίσκεται τόσο η σύλληψη 4 ατόμων στην Κύπρο, πριν από 2 εβδομάδες και εκείνοι με την κατηγορία της τρομοκρατίας, όσο και το διαμέρισμα που είχε νοικιάσει ο 37χρονος στα Πατήσια.

Κατά την έφοδο που έγινε στο διαμέρισμα στην Αθήνα, σύμφωνα με το Ertnews, αστυνομικοί βρήκαν ένα εν δυνάμει εργαστήριο. Πέρα από υπολογιστές, κινητά και usb, εντοπίστηκε αντιδραστήρας αλλά και κάποια χημικά τα οποία όμως από μόνα τους δεν μπορούν να κατασκευάσουν εκρηκτικά μιας και έλειπαν κρίσιμα υλικά.

Οι αρχές φέρεται πως εξετάζουν παραγγελίες που είχε κάνει online για διάφορα χημικά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών.

Πληροφορίες λένε πως ο αλλοδαπός, κατά την εξέτασή του από τις Αρχές, παραδέχθηκε ότι θα πραγματοποιούσε χτύπημα όμως την τελευταία στιγμή δίστασε.

Αυτός ο ισχυρισμός φαίνεται πως δεν πείθει τις αρχές και έτσι οι έρευνες συνεχίζονται.

Οι συλλήψεις στην Κύπρο

Η σύλληψη του 37χρονου Παλαιστίνιου στην Κρήτη, φέρεται πως συνδέεται με την σύλληψη 4 ατόμων στην Κύπρο, πριν από σχεδόν 15 ημέρες, καθώς κατηγορούνται πως σχεδίαζαν χτύπημα σε στόχους ισραηλινών συμφερόντων.

Μάλιστα, η συγκεκριμένη υπόθεση αξιολογείται από τις κυπριακές αρχές ως ιδιαίτερα σοβαρή, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες, ένας από τους τέσσερις συλληφθέντες φέρεται να παραδέχθηκε ότι πράγματι σχεδίαζαν να κάνουν επίθεση κατά ισραηλινών στόχων, με φόντο τα γεγονότα στη Γάζα.

Ρόλο- κλειδί στην υπόθεση φέρεται να είχαν τα κινητά τηλέφωνα των συλληφθέντων από τα οποία προέκυψαν επαφές με άλλα πρόσωπα.

Έτσι σε ανοικτό δίαυλο με μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών στο πεδίο της αναζήτησης προσώπων με τα οποία οι συλληφθέντες της Κύπρου συνδέονταν, μπήκε στο μικροσκόπιο και ο Παλαιστίνιος της Κρήτης και οι αρχές μετά από στενή παρακολούθηση αποφάσισαν ότι έπρεπε να προχωρήσουν στη σύλληψη του.

Η ρωσική επίθεση με drone σκότωσε έναν 56χρονο άνδρα που εργαζόταν ως οδηγός μικρού λεωφορείου στη νότια ουκρανική περιφέρεια της Ζαπορίζια, ανέφερε η Κρατική Υπηρεσία Εκτάκτων Αναγκών της Ουκρανίας σε ανάρτησή της στο Telegram σήμερα Κυριακή.

Παράλληλα, ένας 59χρονος άνδρας σκοτώθηκε σε ξεχωριστή επίθεση στην κεντρική περιφέρεια του Ντνιπροπετρόφσκ, όταν ρωσικά drones και αεροπορικές βόμβες έπληξαν δύο περιοχές. Την πληροφορία γνωστοποίησε μέσω Telegram ο επικεφαλής της περιφερειακής στρατιωτικής διοίκησης, Ολεξάντρ Γκάνζα.

Ήτανε όνειρο η αγάπη μας ας πούμε,

μιας ανοιξιάτικης βραδιάς,

γι’ αυτό ας κάνουμε κι οι δυο πως δεν ακούμε

τα χτυποκάρδια της καρδιάς…

Στην ετικέτα του δίσκου εμφανίζεται ως Καίτη Βέλλα. Το Καίτη Βέλλα στην πορεία έγινε Καίτη Βελλίντα και όταν χωρίσανε με τον Βέλλα το έκανε Καίτη Μπελίντα. Πολύ σύντομα όλοι την ξέρανε Μπελίντα σκέτο. Το Καίτη τους ήταν περιττό, ίσως και άγνωστο. Αυτό ήταν το ξεκίνημά της στο τραγούδι. Παράλληλα, σπούδασε στο Ωδείο Καλλιθέας και εργάστηκε σε χοροδιδασκαλείο. Η πρώτη της εμφάνιση ως Καίτη Μπελίντα έγινε το καλοκαίρι του 1951 στις επιθεωρήσεις του θεάτρου Ακροπόλ “Γαλανός ουρανός” και “Σκάνδαλα γυναικών”.

Εκεί ερμήνευσε “Το τραγούδι που σού έγραψα” του Μ. Σουγιούλ, αντικαθιστώντας την Κούλα Νικολαϊδου. Σε εκείνο τον θίασο την είχε φέρει ο Κώστας Μανιατάκης, δημοφιλής τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού, με τον οποίο εκείνο τον καιρό ήταν ζευγάρι. Όμως, καθώς όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος, έτσι και η σχέση της με τον Μανιατάκη κάποια στιγμή τελείωσε, όταν μπήκε στη ζωή της ο θεατρικός επιχειρηματίας του Ακροπόλ, Βασίλης Μπουρνέλλης. Ο Μπουρνέλλης μπορεί να θεωρείτο δικτάτορας στο θέατρό του, αλλά όσο κράτησε ο δεσμός τους, οι κακές γλώσσες του σιναφιού λέγανε δικτάτορα εκείνη…

Οι επιθεωρήσεις του Ακροπόλ

Ο Μπουρνέλλης κατάφερε να την επιβάλει ως πρώτο όνομα στις επιθεωρήσεις που ανέβαζε. Και είναι αλήθεια, ίσως λίγο παρατραβηγμένη, πως οι συγγραφείς, οι συνθέτες και οι σκηνογράφοι ασχολούνταν πρώτα με τα νούμερα και τα τραγούδια της και ύστερα με τον υπόλοιπο θίασο. Αν και μάλλον το έκαναν με δική τους πρωτοβουλία, για να τον ευχαριστήσουν μια που ήταν το μεγάλο αφεντικό. Θεωρήθηκαν κλασικές οι μεγαλοπρεπείς εμφανίσεις που έκανε με ανθοστόλιστες κούνιες, που κατέβαιναν από την οροφή του Ακροπόλ, ενώ στις αποθεώσεις των επιθεωρήσεων ακουγόταν από τα μεγάφωνα “Κυρίες και κύριοι, ο θίασος του Ακροπόλ και η κυρία Μπελίντα…” κι ας ανήκαν στον θίασο μεγάλα ονόματα, όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Ορέστης Μακρής.

Από τα πρώτα της βήματα στο θεατρικό σανίδι είχε την τύχη να τραγουδήσει μια σειρά από ανεπανάληπτες επιτυχίες πολλών συνθετών του ελαφρού τραγουδιού. Οι περισσότερες από αυτές ήταν του Γιώργου Μουζάκη. “Το μονοπάτι”, το υπέροχο αυτό αρχοντορεμπέτικο σε στίχους των Αλέκου Σακελλάριου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, το πρωτοτραγούδησε το 1952, στο Θέατρο Παπαϊωάννου, σε ένα νούμερο της επιθεώρησης “Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα”. Άλλη μεγάλη επιτυχία του, που τραγούδησε τότε, ήταν το “Μαρία”, που ο συνθέτης το έγραψε για τη μητέρα του.

Το καλοκαίρι του 1952 ήταν και η πρώτη συνάντησή της με την Ρένα Βλαχοπούλου, στην επιθεώρηση του θεάτρου Ακροπόλ “Η βασίλισσα της νύχτας”. Η Ρένα, μεγάλο όνομα του ελαφρού τραγουδιού της εποχής είχε επιστρέψει πρόσφατα από τη μεγάλη της περιοδεία στο εξωτερικό (από το 1946 ως το 1951) και είχε κάπως “ψιλοξεχαστεί”. Παρ’ όλα αυτά, στους θεατρικούς κύκλους έκανε αίσθηση το γεγονός ότι “κοτζάμ Βλαχοπούλου” έκανε σεγόντο στην Μπελίντα, την μέχρι χθες άγνωστη!

Η συνεργασία με τη Βλαχοπούλου

Εκείνο το καλοκαίρι οι τρεις τραγουδίστριες του Ακροπόλ γνωρίζουν ιδιαίτερη επιτυχία. Βλαχοπούλου και Μπελίντα σμίγουν με τη Σπεράντζα Βρανά για μια εντυπωσιακή τριφωνία: Στο πρώτο μέρος της παριστάνουν τρεις συντηρητικές κυρίες, σεμνά ντυμένες, με γυαλιά που δεν τις πλησιάζουν οι άντρες… Εκτός από την τριφωνία, η Βλαχοπούλου και η Μπελίντα, ντυμένες σαν… σιορ Διονύσιος με φράκο και Αντζουλίνα, αντίστοιχα, τραγουδούσαν ντουέτο το “Αυτός ο έρωτας” του Γιώργου Μουζάκη και στη συνέχεια εμφανιζόταν και η Μάγια Μελάγια με το αρχοντορεμπέτικο “Της γυναίκας η καρδιά” και οι τρεις τραγουδίστριες κλείναν μαζί την παράσταση.

Πέρα όμως, από τις εμφανίσεις της στο μουσικό θέατρο, βρέθηκε εκείνη την εποχή κι ένα φεγγάρι στο πάλκο του Τσιτσάνη, δίπλα στην Δούκισσα και την Σεβάς Χανούμ. Στα χρόνια του ’50 συναντήθηκε άλλη μια φορά με την Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο Ακροπόλ, την σεζόν 1956-57, στις επιθεωρήσεις “Σιγά και με το μαλακό” και “Αλήθειες και ψευτιές”. Πλέον ήταν και οι δυο πρωταγωνίστριες, η καθεμιά με τα δικά της τραγούδια, αλλά και τα δικά της νούμερα: Κωμικά νούμερα η Ρένα Βλαχοπούλου και δραματικά νούμερα η Μπελίντα.

Στα χρόνια του ’60 θα δεθούν με την Ρένα περισσότερο καλλιτεχνικά, με τις κοινές τους εμφανίσεις σε θέατρα και κέντρα. Μετά από τη σύντομη συνεργασία τους το 1961-62 στον “Θίασο Γυναικών”, που συγκροτούν οι αδελφές Καλουτά για να παρουσιάσουν στο θέατρό τους την πρωτότυπη παράσταση “Της φυλακής τα σίδερα” των Γιώργου Γιαννακόπουλου – Γιώργου Κατσαρού, που δυστυχώς ατύχησε στα ταμεία και κατέβηκε άδοξα, θα βρεθούν και στο τέλος του ’62 στην “Παλιά Αθήνα”.

Μεγάλη στιγμή στην καριέρα της ήταν όταν πήρε το 1962 το πρώτο βραβείο στο 1^ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, που διοργάνωσε το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας μαζί με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Είπε τότε το τραγούδι “Οι αλυσίδες” σε μουσική του Κώστα Γιαννίδη και στίχους του Στέλιου Χριστοφίδη. Το 1962 έκλεισε και τον σύντομο κύκλο των συμμετοχών της σε κινηματογραφικές ταινίες, που ξεκίνησε το 1955. Ήταν μόλις τέσσερις: “Το φιντανάκι”, “Η φτώχεια θέλει καλοπέραση”, “Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας” και το “Ήρθες αργά”…

Η “Παλία Αθήνα”

Είχε ήδη αρχίσει τις εμφανίσεις της στο γνωστό κέντρο της Πλάκας “Παλιά Αθήνα” από τον Οκτώβριο, με τον Γιάννη Βογιατζή και τον Γιώργο Μουζάκη. Ήταν τότε που έπεισε τον Γιάννη Βογιατζή να αλλάξει ρόλο και από τραγουδιστής ορχήστρας να γίνει τραγουδιστής πίστας, ένα είδος που ανέδειξε τις ικανότητές του στο σόου… Στο σχήμα του κέντρου ανήκαν ακόμα η Άντζελα Ζήλεια, το χορευτικό ζευγάρι Γιάννη Φλερύ – Λίντα Άλμα και ο Βάσος Σεϊτανίδης, σύζυγος της Σμάρως Στεφανίδου.

Εκείνο τον καιρό, η Ρένα Βλαχοπούλου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση για ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζε στις φωνητικές της χορδές, που έγινε και η αιτία να διακοπεί για έναν περίπου μήνα το γύρισμα του πρώτου μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη “Μερικοί το προτιμούν κρύο” – αν προσέξει κανείς την φωνή της Ρένας σε κάποιες σκηνές της ταινίας, αντιλαμβάνεται ότι είναι λίγο βραχνή… Όταν όμως ανάρρωσε, την κάλεσε η Μπελίντα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα της “Παλιάς Αθήνας” και έτσι από την 1η Δεκεμβρίου έγραφαν οι διαφημίσεις: «Σε λίγες μέρες η μόνη που λείπει στους εκλεκτούς του Αθηναϊκού κοινού, Ρένα Βλαχοπούλου». Έτσι, από τις 22 Δεκεμβρίου και ως το τέλος της σεζόν, τραγουδούσαν μαζί με την Ρένα στο πλακιώτικο κέντρο.

Η επιτυχία που γνώρισαν σε αυτήν την σύμπραξη ήταν τεράστια και έτσι αποφασίσανε να ενώσουν τις δυνάμεις τους ξανά, το καλοκαίρι του 1963. Αυτή τη φορά βρέθηκαν στη “Σπηλιά του Παρασκευά” με τον μεγάλο τροβαδούρο Τώνη Μαρούδα. Το σχήμα “Μαρούδας-Βλαχοπούλου-Μπελίντα” ενισχυμένο από το χορευτικό ζευγάρι Σειληνός – Προκοπίου και την ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού, με τον οποίο η Μπελίντα ήταν ζευγάρι και στη ζωή εκείνη την περίοδο, ήταν ίσως ένα από τα τελευταία επιτυχημένα καθαρόαιμα προγράμματα ελαφρού τραγουδιού που παρουσιάστηκαν στη νυχτερινή Αθήνα.

Στα επόμενα χρόνια οι ρεβί πίστας έδιναν όλο και περισσότερη σημασία στο σόου, καθώς υπήρχε έλλειψη ρεπερτορίου ελαφρού τραγουδιού και άλλαζαν οι προτιμήσεις του κοινού. Τα μπουζούκια είχαν αρχίσει, πλέον, να παίρνουν επάνω τους… Παρ’ όλα αυτά, την σεζόν 1963-64 συνεχίσανε με την Βλαχοπούλου στην “Παλιά Αθήνα” και παράλληλα συμπράξανε και στην σκηνή του Ακροπόλ, όπου παρουσίασαν μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη, τον Θανάση Βέγγο και τον Γιώργο Δάνη δυο επιθεωρήσεις.

Παρόλο που και οι δυο τους δεν θέλανε να συνεχίσουν την συνεργασία τους με τον Μπουρνέλλη για να ξεκουραστούν, αυτός ο δαιμόνιος επιχειρηματίας τις έπεισε, τελικά, να εμφανιστούν το καλοκαίρι του 1964 στο θέατρο του Εθνικού Κήπου. Ο θίασος “Χρήστου Ευθυμίου – Ρένας Βλαχοπούλου – Καίτης Μπελίντα – Γιάννη Γκιωνάκη και Σπεράντζας Βρανά” γνώρισε μεγάλη επιτυχία με την επιθεώρηση “Γυναίκες και λουλούδια” και με το παραμυθόδραμα “Η ηλιογέννητη και ο βασιλιάς”, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Ντόρα Γιαννακοπούλου και έτσι συνέχισε με μικρές αλλαγές στη σύνθεσή του να παρουσιάζει επιθεωρήσεις μέχρι και την άνοιξη του ’66, στο Ακροπόλ, ξανά στον Κήπο και ξανά στο Ακροπόλ.

Η δύση του ελαφρού τραγουδιού

Ταυτόχρονα, την σεζόν 1965-66 συνεργάστηκαν για τελευταία φορά με την Βλαχοπούλου σε νυχτερινό κέντρο, στις ρεβί πίστας που παρουσιάσανε στου “Μοστρού” και πάλι με την ορχήστρα του Γιώργου Κατσαρού. Το ελαφρό τραγούδι ήταν πια στην δύση του, αλλά αυτή συνέχισε να δισκογραφεί στις 45 στροφές. Δυστυχώς, δίχως βέβαια την επιτυχία που είχαν οι δίσκοι της στα χρόνια του ‘50. Ωστόσο, ήταν ένα από τα λίγα “τυχερά” ονόματα του ελαφρού τραγουδιού που δισκογράφησαν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και συγκεκριμένα τα τραγούδια “Ο ταχυδρόμος πέθανε” και “Το μαντολίνο”.

Με το κλείσιμο της δεκαετίας του ’60 η Καίτη Μπελίντα συνέχισε τις εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα και σε θεατρικές παραστάσεις (επιθεωρήσεις και μουσικές κωμωδίες). Όλα, όμως, έχουν ένα τέλος. Έτσι το 1970, αισθανόμενη πως δεν υπάρχει θέση γι’ αυτήν μέσα στην καινούργια ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί, με το λαϊκό τραγούδι να έχει πλέον επικρατήσει παντού, αποφασίζει να αποσυρθεί από το τραγούδι.

Τον Ιούνιο του 1976, αν και έξω πλέον από τα φώτα της ράμπας, βρέθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή “Μουσικές Βραδιές” (ΕΡΤ) του Γιώργου Παπαστεφάνου, στην οποία τραγουδά μαζί με τον Γιάννη Πάριο, πρώτο όνομα τότε του τραγουδιού, την παλιά της επιτυχία “Το μονοπάτι”, με την συνοδεία του Λυκούργου Μαρκέα στο πιάνο. Την ίδια χρονιά, μετά την επιτυχία που γνωρίζει το “ρετρό” του θεάτρου Μινώα και την επιστροφή στη μόδα όλων των εκπροσώπων του ελαφρού τραγουδιού, ο Γιώργος Λαζαρίδης την πείθει να εμφανιστεί στο “Δελφινάριο” το καλοκαίρι του 1977. Ήταν, δυστυχώς, το κύκνειο άσμα της.

Το τέλος της Μπελίντα

Τον επόμενο χρόνο της βρίσκουν καρκίνο. Ταλαιπωρήθηκε με θεραπείες κάμποσους μήνες, όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Ο Σεπτέμβριος του 1978 την βρίσκει κατάκοιτη στο νοσοκομείο. Μια εβδομάδα πριν τα “Νέα” δημοσίευσαν μια συνέντευξή της, όπου εξέφραζε την επιθυμία να τελειώσει τον δίσκο που ετοίμαζε πριν αρρωστήσει, σε μουσική του Δώρου Γεωργιάδη και στίχους της Σώτιας Τσώτου.

Ήταν πολλοί αυτοί που της παραστάθηκαν σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές. Που της κράτησαν το χέρι να της δώσουν δύναμη. Η Ρένα Βλαχοπούλου πρώτη. Κι από κοντά πρώτα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού. Ο Στράτος Διονυσίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Μιχάλης Μενιδιάτης κι άλλοι πολλοί. Έλειψε όμως ένας Μαρούδας, ένας Παναγόπουλος… Σταθερά δίπλα της βρισκόταν, σε όλη αυτή την δοκιμασία, η ηθοποιός Πόπη Κόντου, πιστή φίλη της για περισσότερα από 20 χρόνια, από την εποχή των επιθεωρήσεων του Ακροπόλ, όπου η Πόπη, ως κομπέρ με φράκο, την παρουσίαζε στις μεγαλοπρεπείς της εμφανίσεις…

Έφτασε η 21^η του Σεπτεμβρίου, που ήταν μια ξεχωριστή μέρα γι’ αυτήν. Στο 17ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, επρόκειτο να την τιμήσουν ως την πρώτη νικήτρια του θεσμού. Κολλημένη στο ραδιοφωνάκι, που είχε στον θάλαμο, περίμενε να ακούσει την αναγγελία της βράβευσης… Με την αναγγελία της βράβευσης η Καίτη Μπελίντα ψέλλισε “ευχαριστώ” και… έσβησε, με ένα μειδίαμα στο γαληνεμένο της πρόσωπο. Την επόμενη μέρα, στην κηδεία της, την αποχαιρέτησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Άννα Καλουτά, η Μαρινέλλα, η Τζένη Βάνου, ο Γιώργος Κατσαρός και πλήθος θαυμαστών και θαυμαστριών της, που την ώρα της ταφής τραγουδούσαν την παλιά της επιτυχία: “Κόσμος πάει κι έρχεται…”

«Οι αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν σε ετοιμότητα και προετοιμασμένες να συνεχίσουν να αμύνονται απέναντι στην ιρανική επιθετικότητα», τονίζεται ακόμη.

Σημειώνεται ότι η CENTCOM ανακοίνωσε αργά την Παρασκευή ότι οι δυνάμεις της κατέρριψαν τέσσερα ιρανικά επιθετικά drones που είχαν εκτοξευθεί προς τα Στενά του Ορμούζ και στη συνέχεια έπληξαν παράκτιες ιρανικές εγκαταστάσεις ραντάρ επιτήρησης.

Τα αμοιβαία αυτά πλήγματα, συμπεριλαμβανομένης μιας ομοβροντίας ιρανικών πυραύλων που εκτοξεύθηκαν το Σάββατο εναντίον συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, σημειώνονται παρά το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη συμμετέχουν εδώ και εβδομάδες σε έμμεσες συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου.

Το ότι έχει ήδη δημιουργήσει ρεύμα μεταξύ των παλαιών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανές. Το εάν θα δημιουργήσει και δυναμική διεκδίκησης της εξουσίας είναι πιο δύσκολο και σε κάθε περίπτωση ζητούμενο. Εκείνο πάντως που επίσης είναι εμφανές είναι ότι τον στηρίζει ένα σημαντικό τμήμα των συστημικών μέσων ενημέρωσης.

Η δυναμική του κόμματος Τσίπρα ανησυχεί τους άλλους βασικούς παίκτες. Από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ μέχρι το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, την Ζωή Κωνσταντοπούλου, την εναπομείνασα Νέα Αριστερά, όλοι επιτέθηκαν στον Τσίπρα. Εσχάτως και ο Αντώνης Σαμαράς επιτέθηκε στον Τσίπρα (εμφανίζοντας μάλιστα Μητσοτάκη και Τσίπρα ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος) διαβλέποντας ότι αν επικρατήσει το δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας μπορεί να προκαλέσει συσπείρωση των νεοδημοκρατών και να επηρεάσει το δικό του πολιτικό εγχείρημα.

“Μας ζητάς να διαλυθούμε”

Ο Σωκράτης Φάμελλος έθεσε το ερώτημα: “Είμαστε δίπλα ή απέναντι στο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα;”. Αν και δεν το ανέφερε στην ομιλία του, είναι σαφές ότι το “δίπλα” και το ότι «σε καμία περίπτωση δεν θα κινηθούμε αντιπαραθετικά με την ΕΛΑΣ», σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν θα κατεβάσει δικά του ψηφοδέλτια στις εκλογές. Όπως το έθεσε η Ρένα Δούρου απευθυνόμενη προς τον Φάμελλο: «Αυτός είναι ο σκοπός της εισήγησής σου. Να διαλυθούμε».

Ο Φάμελλος κάλεσε τους συντρόφους του να «αποφασίσουμε σήμερα ότι στεκόμαστε δίπλα στην πρωτοβουλία του Τσίπρα, τη στηρίζουμε, δεν την βλέπουμε ανταγωνιστικά αλλά συντροφικά». Για την ΕΛΑΣ είπε ο Φάμελλος: «H αποχώρηση του Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και η ίδρυση νέου κόμματος αδιαμφισβήτητα δημιούργησε νέα δεδομένα και μία τεκτονική αλλαγή στον προοδευτικό χώρο. Η ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης δημιούργησε μεγάλη δυναμική και αλλάζει τους συσχετισμούς, προκαλώντας και το ενδιαφέρον των πολιτών για την προοδευτική πολιτική.

»Είναι μια θετική εξέλιξη, την οποία σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζουμε αντιπαραθετικά, κάτι που θα ήταν στρατηγικό λάθος. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε να δούμε αντιπαραθετικά μια πρωτοβουλία που μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική του προοδευτικού χώρου και την προοπτική να νικήσει τη δεξιά και να δώσει προοδευτική διακυβέρνηση;».

Η πρόταση του Φάμελλου, την οποία στήριξαν οι περισσότεροι βουλευτές, απέσπασε την έγκριση της Κεντρικής Επιτροπής, αν και με αμφισβητούμενη πλειοψηφία. Σύμφωνα με τους “τσιπρικούς” και προεδρικούς 70%, σύμφωνα με τους διαφωνούντες 55% με 60%. Δεν έγινε πάντως ονομαστική καταμέτρηση.

Απέναντι στη εισήγηση του Φάμελλου στάθηκε ο Παύλος Πολάκης, που ανοίγει πλέον περπατησιά διεκδικώντας την διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου. Σε δηλώσεις του ο Πολάκης σημείωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρίζεται σε κανέναν και κάλεσε τους βουλευτές και τα στελέχη, που θα αποχωρήσουν προς την ΕΛΑΣ, να το πράξουν άμεσα. Ο αγώνας συνεχίζεται, δεν θα αφήσουν το “μαγαζί“ να κλείσει ανέφερε ακόμη. Στο περιθώριο της Κεντρικής Επιτροπής, μιλώντας σε στελέχη και δημοσιογράφους, ο Πολάκης έλεγε ότι πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία και πρόσθετε ότι «είναι αναξιοπρεπές».

Μελαγχολικές διαπιστώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής αντανακλά την μελαγχολική εικόνα στο άλλοτε κυβερνών κόμμα. Οι οργανώσεις του κόμματος κλείνουν, ή έχουν μετατραπεί σε “φαντάσματα”. Η φυλλοροή άρχισε πριν από έξι μήνες, όταν κυκλοφόρησαν μεταξύ των μελών του κόμματος οι πρώτες πληροφορίες και η αντίστοιχη προσδοκία για δημιουργία κόμματος από τον Τσίπρα.

Τον τίτλο έδωσε στην τοποθέτηση του ο βουλευτής Γιώργος Γαβρήλος: «Ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα συγκυρία είναι πολιτικά χρήσιμος, οργανωτικά αποδυναμωμένος και εκλογικά έχει επέλθει το “game over”». Μέλη της Κεντρικής Επιτροπής έλεγαν στο περιθώριο της συνεδρίασης: «Οι ψηφοφόροι μας το λένε καθαρά ότι δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζουν Τσίπρα».

Κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατέβει στις εκλογές και να διεκδικήσει την είσοδό του στην Βουλή. Η συνέχεια όμως προμηνύεται δύσκολη. Για τα μέλη και τα στελέχη δεν υπάρχει πρόβλημα, ήδη έχουν αρχίσει και αποχωρούν προκειμένου να ενταχθούν σύντομα, ή σε δεύτερο χρόνο στην ΕΛΑΣ. Το ερώτημα είναι με τους βουλευτές του κόμματος, καθώς ο Τσίπρας έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι δεν θα δεχθεί βουλευτές στις τάξεις του.

Η διέξοδος που διαφαίνεται είναι ότι σε πρώτη φάση θα ανεξαρτητοποιηθούν και πριν τις εκλογές θα ενταχθούν στο κόμμα Τσίπρα. Μέχρι τότε θα έχει κατακάτσει ο κουρνιαχτός και η εμπειρία θα κριθεί χρήσιμη, όπως ανέφερε σε ανάρτηση του ο Γιώργος Σιακαντάρης, ο οποίος έσπευσε να χαιρετήσει την εισήγηση του Φάμελλου για αυτοδιάλυση του κόμματος.

Βέβαια έτσι διαφαίνεται η προοπτική όσοι παραμείνουν να γίνουν σταδιακά πλειοψηφία και να διεκδικήσουν τον έλεγχο και την διατήρηση του κόμματος. Μόνο που μέχρι τότε θα έχουν μείνει δίχως μέλη και ψηφοφόρους…

Όμως, η απληστία του Ράμα έχει πλέον φέρει γενικευμένη κοινωνική κατακραυγή στην Αλβανία, καθώς πλέον απειλούνται και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Αλβανών στις παράκτιες περιοχές. Κατακραυγή που έχει αιφνιδιάσει τον Αλβανό πρωθυπουργό, ο οποίος ως γραμμή άμυνας χρησιμοποιεί θεωρίες συνωμοσίες περί “υβριδικού πόλεμου”, τα συνήθη ανθελληνικά του φληναφήματα, όπως και τις διάφορες “εξυπνάδες” που κατά καιρούς πετάει!

Πλήθος κόσμου διαδήλωσε και το Σάββατο στη λιμνοθάλασσα Βιόσα-Νάρτα, μία προστατευμένη περιοχή στην αλβανική ακτή, για να καταγγείλουν το γνωστό πια σχέδιο να κατασκευαστεί εκεί ένα πολυτελές θέρετρο από εταιρεία που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ. «Όλη αυτή η θαλάσσια έκταση είναι μια προστατευμένη ζώνη. Το να καταστραφεί θα είναι μοιραίο για τη βιοποικιλότητα», δήλωσε διαδηλώτρια στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Σε μια παραλία με άμμο μπροστά στα γαλανά νερά, μερικοί διαδηλωτές κρατούσαν κόκκινες αλβανικές σημαίες, άλλοι είχαν φέρει μαζί τους φουσκωτά ή χάρτινα ροζ φλαμίνγκο – τα πουλιά που έχουν γίνει σύμβολο του κινήματος – και φώναζαν “Ακυρώστε το σχέδιο!”. Πρόκειται για το σημείο όπου είχαν ξεσπάσει τα πρόσφατα επεισόδια. Να σημειωθεί ότι τα συρματοπλέγματα που είχαν τοποθετηθεί έχουν αφαιρεθεί, ενώ δεν βρίσκονται πλέον μπουλντόζες.

Χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώνονται κάθε βράδυ εδώ και σχεδόν μια εβδομάδα στα Τίρανα, την πρωτεύουσα, για να καταγγείλουν την προγραμματισμένη καταστροφή, όπως λένε, ολόκληρων τμημάτων της προστατευμένης περιοχής Βιόσα-Νάρτα. Η λιμνοθάλασσα αυτή αποτελεί καταφύγιο πολλών αποδημητικών πτηνών, μεταξύ των οποίων τα ροζ φλαμίνγκο. Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε χώρες όπου ζουν Αλβανοί μετανάστες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.

Διαχρονική η ελληνική παρουσία

Η πολιτική του Έντι Ράμα δεν βιάζει μόνο το φυσικό περιβάλλον της Αλβανίας, αλλά αμφισβητεί και το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών (Ελλήνων και Αλβανών) στην ιδιοκτησία γης και την απρόσκοπτη εκμετάλλευσή της. Με τρόπο αυθαίρετο αποκλείει τις τοπικές κοινωνίες από την οικονομική δραστηριότητα και το κυριότερο, αλλοιώνει τη δημογραφική σύνθεση των περιοχών αυτών. Σε ό,τι αφορά τους ομογενείς, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει επισημάνει, για παράδειγμα, ότι η πολεοδομική ασυδοσία στη Χιμάρα και η περιουσιακή απογύμνωση των γηγενών κατοίκων της, αποτελεί ένα ύπουλο εργαλείο καταπίεσης και ξεριζωμού των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.

Όταν οι αρχαίοι Έλληνες έκτιζαν πόλεις λαμπρές, το Ορικό και το Βουθρωτό, τη Χιμάρα και την Απολλωνία, τη Βύλλιδα και την Αμάντεια, αποικίες αρχικά των Κερκυραίων και των Κορινθίων και στη συνέχεια των Ηπειρωτών δεν μπορούσαν να μαντέψουν τι μέλει γενέσθαι 25 αιώνες αργότερα. Όμως, τα δημιουργήματά τους πιστοποιούν διαχρονικά την ελληνική παρουσία.

Ούτε οι Βυζαντινοί, οι οποία ίδρυσαν σε όλη την γραμμή της Αδριατικής και του Ιονίου τα περίφημα Μοναστήρια και εγκαθίδρυαν ιστορικές Επισκοπές – προικίζοντάς τες με ακίνητη περιουσία – θα περίμεναν τις σημερινές ασχημίες. Και όμως αργότερα μέσα στην Τουρκοκρατία, οι κοινότητες των Ελλήνων με μεγάλες θυσίες περιφρούρησαν αυτά τα επιτεύγματα, ως κόρη οφθαλμού για να στηρίξουν την πίστη και την ελπίδα τους.

Η διαχρονική ελληνική παρουσία στην περιοχή ξεχωρίζει για το φυσικό της κάλος και την πολιτιστική της κληρονομιά. Από την άλλη, η κερδοσκοπία με όχημα την τουριστική ανάπτυξη έχει καταστεί εργαλείο λεηλασίας και καταπίεσης του τοπικού πληθυσμού, την ίδια στιγμή που τα Τίρανα δηλώνουν στην Ευρώπη ότι σέβονται την ιδιωτική, εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία, όπως έχουν κατοχυρωθεί νομικά.

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στις διαθέσεις του Ράμα που για να ικανοποιήσει πελατειακές σχέσεις και δήθεν “στρατηγικούς επενδυτές”, υφαρπάζει χωρίς καμία αναστολή τις περιουσίες των κατοίκων, ταπεινώνοντας με τον πλέον αυταρχικό τρόπο, όχι μόνο την τοπική ελληνική κοινωνία, αλλά και τους ίδιους τους Αλβανούς.

Πλιάτσικο από το καθεστώς Ράμα

Το όργιο από τον Κόλπο της Αυλώνας, τη Νάρτα και το Σβερνέτσι, τη Χιμάρα και τη Νίβητσα, τον Άγιο Γεώργιο και το Βουθρωτό, ξεπερνά ακόμη και τις πρακτικές του κομμουνιστικού καθεστώτος του Χότζα! Τότε το σύνολο των ιδιοκτησιών κρατικοποιήθηκαν, αλλά δεν απαλλοτριώθηκαν. Η σημερινή κυβέρνηση Ράμα έχει επιδοθεί εδώ και 17 χρόνια σε μία σταδιακή και οριστική απαλλοτρίωση της ιδιοκτησίας, προς όφελος ανθρώπων και συμφερόντων που καμιά σχέση δεν έχουν με την περιοχή και την ιστορία της.

H κληρονομιά του γηγενούς Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, αντί να αποτελεί ευλογία, μετατρέπεται σε αιτία για τον ξεριζωμό του,  μάλιστα υπό την ανοχή της ΕΕ, η οποία έναντι σκοπιμοτήτων και με περίσσια διπλωματική υποκρισία, καταπατεί θεμελιώδεις αρχές και τα δικά της νομοθετήματα, στο όνομα μίας αμφίβολης πολιτικής προσέγγισης.

Η χάρτα της Κοπεγχάγης για τα κριτήρια των υπό ένταξη κρατών έχει γίνει κουρελόχαρτο από την Αλβανία. Οι δε περιβαλλοντικές οδηγίες περί αειφόρου κι ισορροπημένης ανάπτυξης, όπως και οι οδηγίες για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, δεν έχουν καμία ισχύ.

Το δώρο Ράμα στον Κούσνερ

Η κυβέρνηση Ράμα, προκειμένου εξυπηρετήσει θελήματα και επενδυτικά κερδοφόρα σχέδια, δεν σταματά μπροστά σε κανένα νομικής φύσης εμπόδιο. Μένει να φανεί αν θα του γυρίσει μπούμερανγκ η σπουδή του να προσφέρει το Νησί του Σάσσωνα στον Κόλπο της Αυλώνας, καθώς και την (μεγάλη) έκταση στο Σβερνέτσι στον γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, που βρίσκεται στο επίκεντρο των κοινωνικών αντιδράσεων. Πάνε οι εποχές που ο Ράμα χαρακτήριζε τον Τραμπ επικίνδυνο για την ανθρωπότητα!

Ως γνωστόν υπήρξε νομοθετική πρωτοβουλία από την κυβερνώσα πλειοψηφία που περιορίζει τις προστατευόμενες περιοχές στα σημεία ενδιαφέροντος, προκειμένου να διατεθούν στους επενδυτές, χωρίς νομικές επιπλοκές, όπως στην περίπτωση του Τζάρεντ Κούσνερ, αλλά και πολλών άλλων ντόπιων επιχειρήσεων, με αδιαφανείς πηγές χρηματοδότησης. Ο περιώνυμος νόμος περί “Προστασίας των στρατηγικών επενδύσεων”, είχε περάσει με δόλιο τρόπο από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, λόγω έλλειψης απαρτίας κατά την ψηφοφορία.

Στον δε Κόλπο της Νάρτας, με την κατασκευή αεροδρομίου τουρκικών συμφερόντων, παραβιάζονται διεθνείς περιβαλλοντικές συνθήκες, τις οποίες η Αλβανία έχει υπογράψει, δεσμευόμενη για την προστασία των ευαίσθητων οικοσυστημάτων που σχηματίζουν οι λιμνοθάλασσες. Πάνω από 30 περιβαλλοντικές οργανώσεις, η ίδια η ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν ζητήσει να σταματήσει το έργο ή να αλλάξει τοποθεσία. Λόγω των έντονων διαμαρτυριών, μεγάλες ξένες εταιρείες συμβούλων (όπως η Munich Airport International) αποσύρθηκαν από το έργο. Όμως το αυτί του Ράμα δεν ιδρώνει από διαμαρτυρίες…

Η επιφάνειά τους όμως είναι πλήρως εκτεθειμένη στο κινεζικό πυροβολικό. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη θανάσιμη απειλή, η Ταϊβάν ξεκίνησε ήδη από το 1956 – ως απάντηση στις πρώτες μεγάλες κρίσεις των Στενών – την εκσκαφή του σκληρού, γρανιτένιου υπεδάφους των νησιών.

Μετά την καταιγίδα του 1958, όταν η Κίνα έριξε πάνω από 450.000 βλήματα πυροβολικού στο Kinmen μέσα σε 44 ημέρες, η Ταϊπέι κατάλαβε ότι η επιβίωση κρίνεται υπόγεια. Επί δεκαετίες, οι λόφοι σκάφτηκαν, δημιουργώντας μια ολόκληρη στρατιωτική πολιτεία κάτω από το έδαφος, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’60, μέσω του γιγαντιαίου “Σχεδίου Beihai”, απέκτησε μέχρι και υπόγειες ναυτικές βάσεις (όπως τα κανάλια Beihai) σκαμμένες με τα χέρια και δυναμίτη.

Η “Άμυνα Σκαντζόχοιρου” της Ταϊβάν

Η Ταϊβάν δεν σπατάλησε πόρους οχυρώνοντας άσκοπα το σύνολο των 48 διάσπαρτων νησιών και νησίδων των δύο συμπλεγμάτων. Επικέντρωσε το γιγαντιαίο τεχνικό της έργο αποκλειστικά στα 9 κύρια νησιά, 4 στο Kinmen και 5 στο Matsu – όπως και η Ελλάδα στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μετά το 1974. Αυτοί οι 9 κεντρικοί γεωγραφικοί όγκοι έναντι των ακτών της Κίνας, μετατράπηκαν σε “κούφιους”, γρανιτένιους “σκαντζόχοιρους”, οι οποίοι όμως περιβάλλονται από ένα πυκνό, φονικό δίκτυο 307 αυτόνομων παράκτιων οχυρών και πολυβολείων, ένα ανά 360 μέτρα ακτογραμμής κατά μέσο όρο.

Η “Άμυνα Σκαντζόχοιρου” (Hedgehog Defense), που η Ταϊπέι εφάρμοσε στα νησιά επί δεκαετίες, είναι μια αμυντική διάταξη σχεδιασμένη να μάχεται προς όλες τις κατευθύνσεις (360 μοίρες). Ακόμη κι αν ο εχθρός την περικυκλώσει, κάθε τοποθεσία συνεχίζει τον αγώνα, ακριβώς επειδή είναι αυτόνομη και γεμάτη “αγκάθια”. Με αυτόν τον τρόπο, η Ταϊβάν απέδειξε ότι η άμυνα ενός αρχιπελάγους δεν απαιτεί την καθολική και οικονομικά ασύμφορη οχύρωση κάθε βράχου, αλλά τη μετατροπή των κύριων νησιών σε υπόγειες “μητέρες-βάσεις” που ελέγχουν και προστατεύουν ολόκληρη την ενδιάμεση θαλάσσια περιοχή.

Υπόγεια πολεμικά οικοσυστήματα

Τα υπόγεια δίκτυα στα Kinmen και Matsu είναι αυτόνομα πολεμικά οικοσυστήματα. Περιλαμβάνουν πλήρως ηλεκτροδοτούμενους θαλάμους, νοσοκομεία, κέντρα διοίκησης, αποθήκες πυρομαχικών, όπως επίσης και ολοκληρωμένα οπλικά συστήματα, από βαρέα πυροβόλα μέχρι πυραυλακάτους. Η αρχιτεκτονική αυτή επιτρέπει την εφαρμογή της τακτικής των “υπόγειων επιθέσεων ξαφνικής ανάδυσης” (subterranean pop-up attacks).

Κρυμμένες Ναυτικές Βάσεις: Τα τούνελ ξεκινούν από το εσωτερικό του βράχου και καταλήγουν κατευθείαν στη θάλασσα. Οι πυραυλάκατοι είναι απόλυτα προστατευμένες· βγαίνουν, εκτοξεύουν αντιπλοϊκούς πυραύλους και επιστρέφουν αμέσως στην ασφάλεια του γρανίτη.

Υπόγειο Πυροβολικό: Τα βαρέα πυροβόλα, οι εκτοξευτές πυραύλων και οι εξέδρες drones παραμένουν υπόγεια. Αυτοματοποιημένες θύρες (blast doors) ανοίγουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα, το όπλο εκτελεί το πλήγμα ακριβείας και αποσύρεται πίσω στη γη πριν τα εχθρικά συστήματα προλάβουν να ανταποδώσουν τα πυρά.

Ψευδείς Στόχοι: Η υπόγεια προστασία συμπληρώνεται από μια εκτεταμένη τακτική παραπλάνησης (deception) στην επιφάνεια. Η Ταϊβάν χρησιμοποιεί “πολυφασματικά” ομοιώματα (multispectral decoys) υψηλής πιστότητας. Αυτοί οι ψεύτικοι στόχοι διαθέτουν εσωτερικές γεννήτριες θερμότητας και ειδικές μεταλλικές βαφές, ώστε να εκπέμπουν το ίδιο ακριβώς θερμικό και ρανταρικό αποτύπωμα με τα αληθινά συστήματα. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν δεκάδες “ψεύτικες είσοδοι στοών” (decoy portals) στους βράχους.

Σε περίπτωση σύρραξης, ο επιτιθέμενος παρασύρεται να εξαπολύσει τις πανάκριβες βόμβες διείσδυσης και τους πυραύλους του εναντίον φουσκωτών αρμάτων και συμπαγών βράχων. Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο οικονομικό και επιχειρησιακό παράδοξο: ο εχθρός εξαντλεί το στοκ των έξυπνων όπλων του σε μηδενικούς στόχους, ενώ η πραγματική αμυντική ισχύς παραμένει άθικτη υπόγεια – όπως συμβαίνει σήμερα σε σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις, στην Ουκρανία, το Ιράν, τον Λίβανο και την Υεμένη*.

Κατά συνέπεια, η Κίνα, η στρατιωτική υπερδύναμη με τον μεγαλύτερο ενεργό στρατό στον κόσμο, απειλούσε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο αυτά τα “Νησιά-Φρούρια” (Fortress Islands), τα βομβάρδιζε, αλλά επί δεκαετίες δεν τόλμησε να τους επιτεθεί με αποβατικά στρατεύματα, όσο μικρά και εάν είναι αυτά τα νησιά – το μεγαλύτερο του συμπλέγματος Kinmen έχει έκταση 134 τ. χλμ. (πολύ μικρότερο από την Ικαρία, που είναι 255 τ. χλμ.), ενώ του συμπλέγματος Matsu είναι μόλις 10,4 τ. χλμ. (όσο περίπου το Καστελλόριζο, που είναι 9,1 τ. χλμ.).

Ανεφοδιασμός: Το κλειδί της θωράκισης των Νησιών-Φρουρίων

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, ο ανεφοδιασμός των Νησιών-Φρουρίων της Ταϊβάν διασφαλίζετο από τον Έβδομο Στόλο των ΗΠΑ. Ενδεικτικά, κατά τις Κρίσεις των Στενών της Ταϊβάν (1954, 1958), αμερικανικά πολεμικά πλοία συνόδευαν τις νηοπομπές της Ταϊβάν μέχρι το όριο των χωρικών υδάτων του Kinmen, εμποδίζοντας την Κίνα να επιτεθεί αποτελεσματικά.

Σήμερα όμως, η αμυντική συμφωνία των ΗΠΑ με την Ταϊβάν (Taiwan Relations Act) καλύπτει νομικά μόνο το κύριο νησί (Formosa) και τα νησιά Pescadores. Τα Kinmen και Matsu εξαιρούνται επίσημα. Με την Κίνα να διαθέτει πλέον πυραύλους που μπορούν να βυθίσουν αμερικανικά αεροπλανοφόρα (τους λεγόμενους Carrier Killers DF-21/DF-26), η Ταϊβάν ξέρει ότι οι ΗΠΑ δεν θα ρισκάρουν έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να σπάσουν έναν κινεζικό αποκλεισμό σε αυτά τα νησιά. Δηλαδή σήμερα πλέον οι Κινεζικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν για πρώτη φορά να μετατρέψουν τα δύο νησιωτικά συμπλέγματα σε απροσπέλαστη ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης (Anti-Access / Area Denial, ή “A2/AD”).

Κατά συνέπεια, κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Ταϊβάν προχώρησε σε σταδιακή μείωση των στρατευμάτων της στα Kinmen και Matsu, από 100.000 στρατιώτες στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου σε 3.000 στρατιώτες σήμερα. Η επιλογή αυτή δεν έγινε λόγω αποτυχίας του υπόγειου τακτικού μοντέλου, αλλά λόγω της καθολικής κινεζικής υπεροχής που αναπτύχθηκε πρόσφατα για τον ολοσχερή αποκλεισμό αυτών των νησιών σε περίπτωση σύρραξης, οπότε η Ταϊβάν θα αδυνατούσε να ανεφοδιάζει τα νησιά της και θα κινδύνευε να εγκλωβίσει πολύτιμο έμψυχο δυναμικό σε νησιωτικές “υπόγειες φυλακές”.

“Γαλάζια Πατρίδα” γιοκ, εφέντιμ!

Στο Αιγαίο, η πραγματικότητα αντιστρέφεται. Τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου – που ήδη διαθέτουν αξιόλογες υπόγειες οχυρώσεις, καταφύγια και έργα εκσκαφής, που κατασκευάστηκαν με τεράστιο κόπο από το Μηχανικό μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 – δεν είναι αποκομμένα προκεχωρημένα φυλάκια, αλλά οργανικό μέρος ενός ενιαίου, συμπαγούς αρχιπελαγικού δικτύου με βάθος και συνέχεια μέχρι την ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη.

Οι ελληνικές δυνάμεις, διατηρώντας το ποιοτικό αεροναυτικό τους πλεονέκτημα (τεχνολογικό και ανθρώπινο) έναντι της Τουρκίας, έχουν την επιχειρησιακή ικανότητα να υποστηρίζουν και ανεφοδιάζουν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου υπό πολεμικές συνθήκες. Επί πλέον, η μόνιμη παρουσία και λειτουργία Αμερικανικών βάσεων στο Αιγαίο, από την Κρήτη μέχρι την Αλεξανδρούπολη, αφαιρεί από την Τουρκία την τεχνολογική δυνατότητα να μετατρέψουν το ανατολικό Αιγαίο σε περιοχή “A2/AD”, όσους πυραύλους, drones και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και εάν κατασκευάσουν.

Επομένως, για όσο καιρό οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις διατηρούν την ποιοτική τους υπεροχή έναντι της Τουρκίας και οι Αμερικανοί συνεχίζουν να “επιτηρούν” εκ του σύνεγγυς το Αιγαίο** τα τουρκικά σχέδια περί “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι ανεφάρμοστα επί του πεδίου. Όσο δε πιο γρήγορα το καταλάβουν οι Τούρκοι, όσο πιο γρήγορα σοβαρευτούν, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς.

Υποσημειώσεις

*Στην Ουκρανία, ο ρωσικός στρατός έχει σπαταλήσει δεκάδες πανάκριβους πυραύλους κρουζ Kalibr και drones Lancet εξολοθρεύοντας ξύλινα και φουσκωτά ομοιώματα συστημάτων HIMARS και Patriot, τα οποία διέθεταν ειδικές γεννήτριες για την παραπλάνηση των θερμικών αισθητήρων. Αντίστοιχα, στον Λίβανο, τα δαιδαλώδη υπόγεια δίκτυα στοών της Χεζμπολάχ και οι “ψεύτικες πύλες” στους βράχους απορρόφησαν μεγάλο μέρος των ισραηλινών αεροπορικών πληγμάτων, αφήνοντας πολλές πραγματικές υποδομές εκτόξευσης επιχειρησιακές μετά από μήνες ανηλεών βομβαρδισμών.

**Ο πραγματικός λόγος που οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει τεχνολογικό και εξοπλιστικό εμπάργκο στην Τουρκία από το 2019, δεν είναι μόνο τα αντιεροπορικά της συστήματα S-400. Με τα καμώματα της πολεμικής της βιομηχανίας, τους εξοπλισμούς της (μέρος των οποίων είναι τα S-400), τις πυρηνικές της “φιλοδοξίες”, και τις στρατοκρατικές της εξαγγελίες περί “Γαλάζιας Πατρίδας”, η Τουρκία έχει καταδείξει ότι ο στρατηγικός της στόχος είναι να μπορεί να μετατρέπει περιοχές του ανατολικού Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου σε “A2/AD”, όπως δηλαδή μπορεί να κάνει σήμερα η Κίνα στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, στα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu.

Όμως η Τουρκία λογάριασε χωρίς τον “ξενοδόχο”, τις ΗΠΑ, οι οποίες επ’ ουδενί θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο: Άλλο η Κίνα στον Ειρηνικό Ωκεανό και άλλο η Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, αφού, αν μη τι άλλο, η Τουρκία δεν είναι, ούτε και πρόκειται να γίνει, πυρηνική Δύναμη.

Το ποσό που θα καλύψει την συγκεκριμένη μείωση, το οποίο υπολογίζεται γύρω στα 150 εκατομμύρια ευρώ, θα εξασφαλιστεί χάρη σε αυξημένες εισπράξεις του φόρου προστιθέμενης αξίας τον μήνα Μάιο.

Οι ιταλικές ενώσεις καταναλωτών άσκησαν κριτική στην απόφαση της κυβέρνησης της Ρώμης να περιορίσει την μείωση των φόρων σε βενζίνη και πετρέλαιο κίνησης δεδομένου ότι -όπως τονίζουν- οι τιμές των καυσίμων παραμένουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ