Όπως αναφέρει σε σχόλιό του το γραφείο Τύπου κόμματος, «η ίδια η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο οικογένειες θα λάβουν την ενίσχυση, γεγονός που αποδεικνύει το μέγεθος της κοινωνικής πίεσης που βιώνουν τα νοικοκυριά».

«Το δημογραφικό είναι μόνιμο εθνικό πρόβλημα και απαιτεί μόνιμες πολιτικές: αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή στέγη, δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς, εργασιακή ασφάλεια και ουσιαστική στήριξη της οικογένειας», τονίζει και καταλήγει:

«Τα παιδιά δεν είναι έκτακτο γεγονός. Ούτε η δημογραφική κρίση είναι έκτακτη συνθήκη. Είναι το μέλλον της χώρας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι είχε κερδίσει το δικαίωμα να το πει αυτό. Στα είκοσι επτά του, συνελήφθη για πολιτική διαφωνία και πέρασε οκτώ μήνες φυλακισμένος στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου πριν οδηγηθεί, στις 22 Δεκεμβρίου 1849, στην Πλατεία Σεμιόνοφσκι στην Αγία Πετρούπολη, όπου του ανακοινώθηκε η θανατική ποινή. Η πρώτη ομάδα ανδρών δέθηκε στους πασσάλους. Τα τύμπανα χτύπησαν…

Την τελευταία στιγμή, έφτασε ένας απεσταλμένος με αναστολή εκτέλεσης από τον Τσάρο. Η εικονική εκτέλεση είχε σκηνοθετηθεί εξαρχής ως τιμωρία. Ένας από τους κρατουμένους τρελάθηκε επιτόπου. Ο Ντοστογιέφσκι στάλθηκε σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικής εργασίας στη Σιβηρία.

Έφτασε πιστεύοντας ότι η πολιτική μπορούσε να λυτρώσει τον κόσμο. Έφυγε πεπεισμένος για κάτι πολύ πιο δύσκολο να αντικρουστεί: Ότι κανένα σύστημα, όσο βάναυσο κι αν είναι, δεν μπορεί να σβήσει πλήρως την ανθρώπινη ικανότητα να σταματά, έστω και για μια στιγμή, μπροστά στην ομορφιά. Το είχε δει αυτό και στο ίδιο το στρατόπεδο• τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορούσε να σταθεί, μέσα στην εξαθλίωση και το κρύο, και να παρατηρήσει ότι ο ουρανός πάνω από την παγωμένη στέπα ήταν, ανεξήγητα, μεγαλοπρεπής.

“Ο Άνθρωπος Αναζητά Νόημα”

Ο Βίκτορ Φρανκλ, που επέζησε από τέσσερα στρατόπεδα συγκέντρωσης και πέρασε χρόνια μελετώντας τι επέτρεπε στους ανθρώπους να αντέχουν το ανυπόφορο, διατύπωσε την ίδια αλήθεια στο βιβλίο του “Ο Άνθρωπος Αναζητά Νόημα”: «Όλα μπορούν να αφαιρεθούν από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα πράγμα: Την τελευταία από τις ανθρώπινες ελευθερίες – να επιλέγει τη στάση του σε οποιεσδήποτε συνθήκες».

Με αυτή την πεποίθηση προχώρησε στο λογοτεχνικό έργο του. Στον “Ηλίθιο”, ένας νεαρός μηδενιστής, ο Ιππόλιτ, που πεθαίνει από φυματίωση και περιφρονεί την ελπίδα, στρέφεται προς τον ήπιο, αθώο πρίγκιπα Μίσκιν και τον ρωτά ειρωνικά: «Είναι αλήθεια, πρίγκιπα, ότι κάποτε είχατε πει πως “η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο”; Μεγαλοδύναμε Θεέ! Ποια ομορφιά σώζει τον κόσμο;»

Το εννοούσε ως πρόκληση. Και θα ήταν εύκολο να το διαβάσει κανείς ως αυταπάτη ενός ανόητου. Αλλά ο Ντοστογιέφσκι, που είχε γονατίσει μπροστά σε εκτελεστικό απόσπασμα και είχε περάσει τέσσερα χρόνια αλυσοδεμένος, εννοούσε το αντίθετο. Γιατί με τον όρο “ομορφιά”, ο Μίσκιν δεν εννοούσε την επιφανειακή ομορφιά, αλλά εκείνη την πεισματική, αόρατη δύναμη που αναδύεται χωρίς άδεια από το χειρότερο έδαφος, τη χειρότερη στιγμή – την απόδειξη, ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες, ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν έχει ηττηθεί ολοκληρωτικά.

Και τα πιο βίαια κεφάλαια της ιστορίας καταλήγουν ξανά και ξανά στο ίδιο συμπέρασμα: Ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται ειρήνη και ότι ορισμένα από τα σπουδαιότερα αριστουργήματα της ανθρώπινης ιστορίας γεννήθηκαν ακριβώς μέσα στην απουσία της. Ένας μονόλογος που έγραψε ο Γκράχαμ Γκριν και εκφωνήθηκε από τον Όρσον Γουέλς στον “Τρίτο Άνθρωπο”, διατυπώνει αυτό το επιχείρημα με τρόπο που δύσκολα ξεχνιέται: «Στην Ιταλία, για τριάντα χρόνια υπό τους Βοργίες, είχαν πολέμους, τρόμο, δολοφονίες και αιματοχυσία, αλλά παρήγαγαν τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και την Αναγέννηση. Στην Ελβετία είχαν αδελφική αγάπη, είχαν πεντακόσια χρόνια δημοκρατίας και ειρήνης, και τι παρήγαγαν; Το ρολόι-κούκος».

Η ομορφιά σε καιρό πολέμου

Η ομορφιά σε καιρό πολέμου δεν περιμένει καλύτερες συνθήκες. Δεν περιμένει την κατάπαυση του πυρός, ούτε τη συνθήκη ειρήνης, ούτε άδεια. Απλώς αναδύεται, μερικές φορές ως αντίσταση ή ως θλίψη που γίνεται ορατή και άλλες φορές ως η μόνη μορφή αντίστασης που απομένει. Η Αναγέννηση, η πιο συμπυκνωμένη έκρηξη ανθρώπινης ιδιοφυΐας στη δυτική ιστορία, εξελίχθηκε μέσα σε πανούκλα, δολοφονίες και συνεχείς πολέμους.

Ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε την οροφή της Καπέλα Σιξτίνα μεταξύ 1508 και 1512, ενώ η Ιταλία βρισκόταν στο χάος των Ιταλικών Πολέμων. Και έπειτα, είκοσι χρόνια αργότερα, επέστρεψε. Μέχρι τότε, η Ρώμη είχε υποστεί ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα της ιστορίας της. Το 1527, οι στρατιώτες του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ λεηλάτησαν την πόλη, αφήνοντας χιλιάδες νεκρούς και τον Τίβερη γεμάτο πτώματα. Μέσα στην καταστροφή, ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε την απάντησή του: 180 τετραγωνικά μέτρα, 400 μορφές, πέντε χρόνια δουλειάς.

Μια κοσμική οπτασία κρίσης: άγιοι και αμαρτωλοί που στριφογυρίζουν στον χώρο, οι ευλογημένοι που ανεβαίνουν και οι καταραμένοι που σύρονται προς τα κάτω – ζωγραφισμένη με μια αγριότητα που σόκαρε ακόμη και εκείνους που την είχαν παραγγείλει. Ο παπικός τελετάρχης την κατήγγειλε ως ντροπιαστικό έργο και ακατάλληλο για παρεκκλήσι Πάπα. Η απάντηση του Μιχαήλ Αγγέλου ήταν να ζωγραφίσει το πρόσωπό του στη μορφή του Μίνωα στην Κόλαση, με αυτιά γαϊδάρου, σύμβολο στην αναγεννησιακή εικονογραφία, ανεπανόρθωτης βλακείας.

“Οι Φρικαλεότητες του Πολέμου”

Ο Γκόγια είχε περάσει δεκαετίες ως ο πιο διάσημος ζωγράφος της Ισπανίας, φτάνοντας το 1799 στο αξίωμα του Πρώτου Ζωγράφου της Αυλής. Έπειτα οι στρατιές του Ναπολέοντα εισέβαλαν το 1808 και κάτι μέσα του άλλαξε. Άρχισε να καταγράφει ιδιωτικά όσα έβλεπε – 82 χαρακτικά, “Οι Φρικαλεότητες του Πολέμου”, που έδειχναν ωμότητες με μια αλήθεια που δεν θα δημοσιευόταν παρά 35 χρόνια μετά τον θάνατό του. Όταν οι Γάλλοι έφυγαν, ήταν κουφός, άρρωστος και τραυματισμένος ψυχικά. Ήταν όμως ακόμα ζωγράφος.

Το 1814, ζήτησε από την ισπανική κυβέρνηση να τιμήσει τη νύχτα της 3ης Μαΐου 1808, όταν πολίτες που είχαν εξεγερθεί συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν πριν την αυγή. Η κυβέρνηση περίμενε έναν εορτασμό ηρωισμού. Αυτό που παρέδωσε όμως ο Γκόγια δεν ήταν ένας ύμνος στη νίκη, αλλά μια αμείλικτη καταγγελία της βίας. Θεωρούμενο ως ένα από τα πρώτα έργα της σύγχρονης εποχής, ανατέθηκε ως φόρος τιμής αλλά κατέληξε να γίνει κατηγορητήριο. Όχι μόνο για μια νύχτα στη Μαδρίτη, αλλά για το τι κάνει η εξουσία όταν αποφασίζει ότι κάποιες ζωές είναι αναλώσιμες.

“Ρόδα του Σεράγεβο”

Μεταξύ 1992 και 1995, το Σεράγεβο υπέμεινε τη μεγαλύτερη πολιορκία πρωτεύουσας στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου. Για περίπου 1.500 ημέρες, κατά μέσο όρο 329 βλήματα όλμων έπεφταν στην πόλη κάθε μέρα. Πάνω από 11.500 άνθρωποι σκοτώθηκαν και όμως μέσα στην πόλη, τα σχολεία συνέχισαν να λειτουργούν σε υπόγεια, το πανεπιστήμιο κράτησε τις πόρτες του ανοιχτές, ηθοποιοί ίδρυσαν υπόγειο θέατρο και έδωσαν 2.000 παραστάσεις κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, και γεννήθηκε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, σήμερα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Το Σεράγεβο δεν σταμάτησε να ζει. Αρνήθηκε…

Μετά το τέλος του πολέμου, οι κάτοικοι έκαναν κάτι που καμία αρχή δεν είχε σχεδιάσει ή παραγγείλει. Βρήκαν τους κρατήρες από οβίδες στα πεζοδρόμια και τους γέμισαν με κατακόκκινη ρητίνη. Το αποτύπωμα μιας έκρηξης από όλμο στο τσιμέντο απλώνεται προς τα έξω σε ένα σχήμα που από ψηλά μοιάζει σχεδόν με λουλούδι. Τα ονόμασαν “Ρόδα του Σεράγεβο”. Σχεδόν 200 από αυτά είναι διάσπαρτα σε όλη την πόλη και τα πατούν καθημερινά οι άνθρωποι που επέζησαν. Δεν υπάρχει ακριβέστερος ορισμός της ομορφιάς ως αντίστασης: Μια πόλη που μετέτρεψε τις ίδιες της τις πληγές σε λουλούδια.

“Γκουέρνικα”

Τον Απριλίου του 1937, γερμανικά και ιταλικά πολεμικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τη βασκική πόλη Γκουέρνικα. Ο Πικάσο, που ζούσε στο Παρίσι, ετοίμαζε ένα μνημειακό έργο για το Ισπανικό Περίπτερο της Παγκόσμιας Έκθεσης. Το εγκατέλειψε και μέσα σε περίπου έξι εβδομάδες ζωγράφισε αντ’ αυτού τη “Γκουέρνικα”. Επέλεξε ασπρόμαυρο και γκρι. Τα χρώματα μιας φωτογραφίας εφημερίδας. Τα χρώματα της απόδειξης.

Ο πίνακας δεν απεικονίζει τον βομβαρδισμό. Απεικονίζει τι κάνει ο βομβαρδισμός: ένα άλογο που ουρλιάζει, μια μητέρα που κρατά το νεκρό παιδί της, ένας διαλυμένος στρατιώτης. Καμία ηρωικότητα. Κανένας εχθρός. Καμία σημαία. Μόνο τα συντρίμμια που μένουν όταν τα αεροπλάνα έχουν επιστρέψει στη βάση τους.

Μετά την πρώτη του παρουσίαση,ταξίδεψε Σκανδιναβία, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, συγκεντρώνοντας χρήματα για Ισπανούς πρόσφυγες, αναγκάζοντας τον πόλεμο να…εισέλθει σε χώρους όπου οι άνθρωποι προτιμούσαν να μην τον σκέφτονται. Ο Πικάσο είπε ότι δεν θα επιστρέψει στην Ισπανία μέχρι να αποκατασταθεί η δημοκρατία. Επέστρεψε μετά από 44 χρόνια.

Σήμερα θεωρείται από πολλούς κριτικούς τέχνης ο πιο συγκλονιστικός και δυνατός αντιπολεμικός πίνακας στην ιστορία. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής του Παρισιού, ένας Γερμανός αξιωματικός που τον επισκέφθηκε στο ατελιέ του, του έδειξε μια φωτογραφία του έργου και τον ρώτησε: «Εσείς το κάνατε αυτό;» Ο Πικάσο τον κοίταξε. «Όχι», είπε. «Εσείς το κάνατε.

Σοστακόβιτς και Λένινγκραντ

Αυτό είναι κάτι που η τέχνη μπορεί να κάνει: Να κρατήσει έναν καθρέφτη μπροστά στην εξουσία και να την κάνει να διστάσει ίσως και να ντραπεί. Χωρίς να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό. Ο Σοστακόβιτς ξεκίνησε τη Συμφωνία αρ. 7 στο Λένινγκραντ τις πρώτες εβδομάδες της γερμανικής εισβολής, το καλοκαίρι του 1941. Δούλευε με βομβαρδισμούς, ολοκληρώνοντας μέρη της συμφωνίας ενώ έτρεχε στο καταφύγιο… για να σωθεί. Η πρεμιέρα έγινε στο Λένινγκραντ τον Αύγουστο του 1942. Ο γερμανικός στρατός βρισκόταν ήδη στις παρυφές της πόλης. Η πολιορκία είχε διαρκέσει σχεδόν έναν χρόνο.

Από την Ορχήστρα Ραδιοφώνου του Λένινγκραντ είχαν απομείνει λίγοι μουσικοί· Οι υπόλοιποι είχαν πεθάνει από την πείνα, ή είχαν πάει να πολεμήσουν. Ο στρατηγός Γκοβόροφ διέταξε μια επιχείρηση πυροβολικού για την καταστολή των γερμανικών θέσεων κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, και μεγάφωνα μετέδιδαν τη συμφωνία προς τις εχθρικές γραμμές. Η πόλη άκουγε. Το ίδιο και ο εχθρός.

Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Σοστακόβιτς είπε: «Καθώς συνέθετα αυτή τη συμφωνία, σκεφτόμουν την ευγένεια του λαού μας, τον ηρωισμό, τις θαυμαστές ανθρωπιστικές ιδέες, τις ανθρώπινες αξίες, τη σπουδαία φύση μας, την ανθρωπότητα, την ομορφιά».

Γυρίζοντας πίσω από όπου ξεκινήσαμε…

Έναν αιώνα αφότου ο Ντοστογιέφσκι γονάτισε μπροστά σε ένα εκτελεστικό απόσπασμα και βγήκε από αυτή την εμπειρία, κατά κάποιον τρόπο ακόμη πιο πεπεισμένος ότι η ομορφιά δεν είναι πολυτέλεια αλλά σωσίβιο ζωής, ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν στάθηκε το 1970 μπροστά στην Επιτροπή Νόμπελ για να εκφωνήσει τον λόγο του. Πάλεψε με την εμβληματική φράση από τον “Ηλίθιο”, αναγνωρίζοντας πρώτα την φαινομενική της παραδοξότητα – και έπειτα, αργά, την ανέτρεψε:

«Μια μέρα ο Ντοστογιέφσκι διατύπωσε την αινιγματική φράση: “Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο”. Τι είδους δήλωση είναι αυτή; Για πολύ καιρό τη θεωρούσα απλώς λόγια. Πώς θα μπορούσε να είναι δυνατό; Πότε στην αιματοβαμμένη ιστορία έσωσε ποτέ η ομορφιά κάποιον από οτιδήποτε; Εξευγένισε, ανύψωσε, ναι, αλλά ποιον έσωσε; Και τότε η φράση του Ντοστογιέφσκι δεν ήταν μια επιπόλαιη διατύπωση, αλλά μια προφητεία».

Αυτή είναι η απάντηση. Ο Ντοστογιέφσκι είπε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Δεν εννοούσε ότι αυτό θα συμβεί γρήγορα. Εννοούσε ότι, στο τέλος, δεν μπορεί να κατασταλεί οριστικά. Ότι όσο υπάρχει η ανθρώπινη ικανότητα να δημιουργεί, να συγκινείται και να αναγνωρίζει το ωραίο μέσα στο σκοτάδι, η ήττα δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική.

«Το PosoKanei είναι μια πλατφόρμα ενημέρωσης των πολιτών που δημιούργησε η νέα Ανεξάρτητη Αρχή. Ο καταναλωτής κοιτάζει ποιες είναι οι τιμές σε κάθε είδος και παίρνει μια απόφαση για το πού μπορεί να ψωνίσει φθηνότερα. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αντί να γκρινιάζουν, θα έπρεπε να πουν μπράβο που το κάναμε». υπογράμμισε ο υπουργός Ανάπτυξης και σημείωσε πως είναι μια πρωτοβουλία που θα έπρέπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια από τις καταναλωτικές οργανώσεις. «Θέλουμε να συμβάλλουμε να υπάρξει καταναλωτική συνείδηση στους πολίτες και να συνεργαστούμε με το καταναλωτικό κίνημα. Είμαστε από την ίδια μεριά του λόφου», τόνισε χαρακτηριστικά.

Για το αν η δημιουργία αυτής της εφαρμογής είναι παραδοχή ότι η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να αντιμετωπίσει το αυξημένο κόστος ζωής, ο κ. Θεοδωρικάκος απάντησε πως «δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Το να γνωρίζει ο πολίτης είναι αποδοχή ότι δεν κάνουμε τίποτα; Σε όλες τις χώρες το καταναλωτικό κίνημα επιβάλει πράγματα και έχει ισχύ, εδώ είναι περιορισμένη η παρεμβατικότητα του. Αντί να πολιτικολογούν ορισμένοι, θα έπρεπε να αναδεικνύουν ορισμένα πράγματα, εκθέτοντας όσους προσπαθούν να αισχροκερδίσουν. Ένα πιο ισχυρό καταναλωτικό κίνημα, θα βοηθούσε και θα έπρεπε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας».

Ο υπουργός αναφέρθηκε και στο μέτρο του πλαφόν στο περιθώριο κέρδους σε σχέση με το 2025 «ένα μέτρο που δεν έχει πάρει καμία άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν, ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπολίτευση δεν έχει να πει τίποτα γι’ αυτό. Είναι φυσικά για περιορισμένο χρονικό διάστημα, διότι θέλουμε μια ελεύθερη αγορά. Αν δεν το είχαμε πάρει, οι τιμές σε τρόφιμα και καύσιμα θα ήταν πολύ υψηλότερες, λόγω και του υπερδιπλασιασμού της τιμής του πετρελαίου εξαιτίας του πολέμου. Φυσικά υπάρχει πρόβλημα ακρίβειας για αρκετούς συμπολίτες μας. Το θεμα είναι τι κάνεις για να ανακουφίσεις αυτούς τους ανθρώπους και να συμβάλλεις σε μια οικονομία πιο παραγωγική που δίνει καλύτερους μισθούς. Η δική μας πολιτική έχει σοβαρά αποτελέσματα».

Για το νομοσχέδιο που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση ως τις 29 Ιουνίου για την καταναλωτική πίστη, ο κ. Θεοδωρικάκος τόνισε πως “μπαίνει τέλος στα ψιλά γράμματα, μπαίνει ανώτατο όριο στο ποσό του συνολικού ετήσιου πραγματικού επιτοκίου (Σ.Ε.Π.Ε.), το οποίο δε θα μπορεί να υπερβαίνει το 30% έως 50% και πλαφόν στο τελικό ποσό που θα μπορεί να πληρώνει ο δανειολήπτης. Αφορά καταναλωτικά δάνεια, επισκευαστικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες, για ποσά έως 100.000 ευρώ χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Υπάρχει δικαίωμα υπαναχώρησης από μια δανειακή σύμβαση εντός 14 ημερών και ο πολίτης μπορεί να απαιτήσει να συνομιλήσει με άνθρωπο και όχι με μηχάνημα. Με σχέδιο και πράξεις προστατεύουμε τους καταναλωτές, αλλά και το ίδιο το τραπεζικό σύστημα”.

Για τις δημοσκοπήσεις ανέφερε πως «ελάχιστη σχέση θα έχουν με τα αποτελέσματα των εκλογών. Δεν το λέω ως μομφή για τις εταιρείες, αλλά υπάρχει μια διαρκής πολιτική εξέλιξη, κυρίως στο χώρο της αντιπολίτευσης. Είναι μια κινούμενη άμμος. Ο κ. Τσίπρας και ο κ. Ανδρουλάκης υποστηρίζουν ότι θέλουν να είναι πρώτο κόμμα, στη μάχη για το ποιος θα βγει δεύτερος». Όσον αφορά τη ΝΔ και την επίτευξη αυτοδυναμίας τόνισε πως «το κρίσιμο είναι ποια στρατηγική θα ακολουθήσουμε από ‘δω και πέρα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η πορεία μέχρι εκείνο το σημείο δεν ήταν εύκολη. Πριν από έξι χρόνια, ανέλαβα ένα Εργατικό Κόμμα που ήταν πολιτικά, οικονομικά και ηθικά χρεοκοπημένο.

Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι το κόμμα μου είχε τελειώσει, ότι ανήκαμε πλέον στο παρελθόν και ότι η κατάκτηση της πλειοψηφίας στις γενικές εκλογές – πόσο μάλλον μιας σαρωτικής νίκης – ήταν αδύνατη.

Διαψεύσαμε όσους το πίστευαν, γιατί αλλάξαμε το κόμμα μας. Ξεριζώσαμε το δηλητήριο του αντισημιτισμού, αποκαταστήσαμε την αξιοπιστία μας στην οικονομία, την άμυνα και την εθνική ασφάλεια και γίναμε ξανά ένα κόμμα που στεκόταν με υπερηφάνεια δίπλα στη χώρα του και κάτω από την εθνική της σημαία.

Η δύσκολη αυτή προσπάθεια αλλαγής είχε έναν και μόνο σκοπό: όχι την εξουσία για χάρη της εξουσίας, αλλά τη βελτίωση της Βρετανίας. Τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης χώρας, βασισμένης στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό, όπου όλοι αναγνωρίζονται, όλοι έχουν αξία και όπου ο πλούτος και οι ευκαιρίες ανήκουν σε όλους και όχι μόνο στους λίγους προνομιούχους» είπε μεταξύ άλλων.

Ανέφερε ότι ζήτησε από την Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Εργατικού Κόμματος να καθορίσει το χρονοδιάγραμμα για τις εκλογές ηγεσίας του κόμματος, με την έναρξη της υποβολής υποψηφιοτήτων να ορίζεται για τις 9 Ιουλίου. Η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων θα λήξει πριν από τη θερινή κοινοβουλευτική διακοπή, στις 16 Ιουλίου.

Σε περίπτωση διεξαγωγής εκλογών, θα εξασφαλίσει ότι θα υπάρχει νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος μέχρι την επανέναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου τον Σεπτέμβριο.

Αίτημα Φάρατζ για κάλπες

Μετά την παραίτηση του Κιρ Στάρμερ ο ηγέτης του Reform UK (που έρχεται πρώτο εδώ και μήνες στις πανεθνικές δημοσκοπήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο) Νάιτζελ Φάρατζ ζήτησε να διεξαχθούν εκλογές.

Οι επόμενες εκλογές πρόκειται να διεξαχθούν στη Βρετανία το 2029, αλλά ένας νέος πρωθυπουργός θα μπορούσε να επισπεύσει αυτό το χρονοδιάγραμμα.

Σε ανάρτησή στην πλατφόρμα Substack, ο Φάρατζ έγραψε: «Ο Στάρμερ δεν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που έχω απομακρθνει και δεν θα είναι ο τελευταίος. Ο Ντέιβιντ Κάμερον. Η Τερέζα Μέι. Ο Ρίσι Σούνακ. Και ο επόμενος – ο Άντι Μπέρναμ. Ο λόγος που όλοι αποτυγχάνουν είναι ο ίδιος».

«Αυτό που δεν καταλαβαίνει η πολιτική τάξη είναι ότι το εκλογικό σώμα δεν θα δεχτεί να θεωρείται ανόητο. Δεν μπορεί να συνεχίσει να θεωρεί δεδομένες τις ψήφους των ανθρώπων που τους στήριξαν, μόνο και μόνο για να τους προδώσει μόλις αποκτήσει την εξουσία. Η πολιτική έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη», συνέχισε.

«Γι’ αυτό ζητώ εκλογές το συντομότερο δυνατό. Γνωρίζετε, όπως και εγώ, ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να σπαταλήσει άλλη μια εβδομάδα να παρασύρεται από τη μια κρίση στην άλλη. Γι’ αυτό εκατομμύρια από εσάς προσήλθατε στις τοπικές εκλογές για να ψηφίσετε δημοτικούς συμβούλους του Reform και γι’ αυτό προηγούμαστε σε πάνω από 300 δημοσκοπήσεις για πάνω από ένα χρόνο».

Ο τότε γραμματέας Αποδήμων της Νέας Δημοκρατίας, Νίκος Θεοδωρόπουλος και ο τότε γραμματέας τοπικής αυτοδιοίκησης και διαχείρισης κρίσεων της Νέας Δημοκρατίας, Μένιος Κορομηλάς κηρύχθηκαν ένοχοι για παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας προσωπικών δεδομένων και τους επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 και 12 μήνες αντιστοίχως με τριετή αναστολή. Και οι δύο κηρύχθηκαν ομόφωνα αθώοι για το αδίκημα της παραβίασης υπηρεσιακού απορρήτου.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Παλάτι Ντολμάμπαχτσε στις 29 Ιουνίου. Σύμφωνα με το τουρκικό κοινοβούλιο, ο πρόεδρος Ερντογάν αναμένεται να απευθυνθεί στους συμμετέχοντες σε επίσημο γεύμα.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται επίσης επίσκεψη στο Εθνικό Κέντρο Τεχνολογίας της Baykar, στοιχείο που εντάσσει την τουρκική αμυντική βιομηχανία πιο ενεργά στο πλαίσιο των συνομιλιών του ΝΑΤΟ πριν από τη σύνοδο κορυφής.

Η συνάντηση της Κωνσταντινούπολης λειτουργεί ως προπαρασκευαστικός πολιτικός δίαυλος, όπου αναμένεται να τεθούν ζητήματα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, οι αμυντικές δαπάνες και ο ρόλος της Τουρκίας στη βιομηχανική βάση της Συμμαχίας.

Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία επιχειρεί να αναδείξει έναν διπλό θεσμικό ρόλο στον κύκλο του ΝΑΤΟ: πρώτα στο κοινοβουλευτικό επίπεδο στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στο επίπεδο των ηγετών στην Άγκυρα, μέσα σε διάστημα λιγότερο από δύο εβδομάδες.

Είναι σαφές πως οι εκάστοτε εγκάθετοι της Άγκυρας έχουν περιορισμένα περιθώρια αυτόνομων κινήσεων. Στο παρελθόν, ο μόνος που επιχείρησε να αρθρώσει θέσεις, σε μια τουλάχιστον περίπτωση, προκαλώντας το θυμό του Ερντογάν, ήταν ο Ακιντζί. Επί της ουσίας, ο Τουφάν Έρχιουρμαν, που ούτε οι ξένοι συνομιλητές του θεωρούν ότι μπορεί να έχει ρόλο και να ασκήσει επιρροή, δεν διατυπώνει διαφορετικές απόψεις από αυτές της Άγκυρας. 

Ο Έρχιουρμαν καλύπτεται πίσω από γενικές διατυπώσεις. Αποφεύγει να αναφερθεί στη μορφή της λύσης του Κυπριακού, επαναλαμβάνοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο και όχι τη ταμπέλα. Κι αυτό το πράττει σκόπιμα καθώς δεν θέλει να προκαλέσει αντιδράσεις Τουρκοκυπρίων αλλά και της Τουρκίας.

Σε πρόσφατες τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, αναφέρθηκε στη θέση της Τουρκίας για «κυριαρχική ισότητα» και «ίσο διεθνές καθεστώς». Ο εγκάθετος της κατοχικής δύναμης ανέφερε πως «πρόκειται για ένα εννοιολογικό πλαίσιο που τέθηκε μετά το Κραν Μοντανά, το περιεχόμενο του οποίου, ωστόσο, δεν έχει συζητηθεί ή συμπληρωθεί επαρκώς μέχρι σήμερα».  Με αυτή την τοποθέτηση δεν απορρίπτει τους όρους της Άγκυρας (που διατύπωνε με έντονο τρόπο ο Ερσίν Τατάρ), οι οποίοι παραπέμπουν σε δυο κράτη. 

Τουρκία, Έρχιουρμαν και ψευδοκράτος

Η τουρκική πλευρά κινείται σε μια λογική, χωριστής αυτόνομης περιοχής στα κατεχόμενα και συγκυριαρχίας σε σειρά πτυχές λειτουργίας της χώρας. Με προσεγγίσεις συνομοσπονδιακές, εγείρει θέμα συνδιαχείρισης, όπως το φυσικό αέριο, υποστηρίζοντας ότι αυτό μπορεί να ξεκινήσει και χωρίς λύση!

Είναι σαφές πως η Άγκυρα, διατηρεί καλύτερα κανάλια επικοινωνίας με τη ψευδοκυβέρνηση, την οποία και ενισχύει. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε τη σημερινή «αντιπολίτευση», το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα, να αναλάβει τα ηνία του κατοχικού καθεστώτος. Ευνοεί την ύπαρξη ισορροπίας.

Την ίδια ώρα, είναι πρόδηλο ότι η προώθηση έργων υποδομής στα κατεχόμενα από την Τουρκία συνδέεται και με την ενίσχυση της ψευδοκυβέρνησης. Όπως η «συμφωνία», που θα υπογραφεί, την 1η Ιουλίου, για μεταφορά φυσικού αερίου από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές. Στο πλαίσιο αυτό θα επισκεφθεί τα κατεχόμενα ο Αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Cevdet Yılmaz. Σύμφωνα με τον ψευδοπρωθυπουργό, Ουνάλ Ουστέλ, την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2026, θα ποντιστούν οι αγωγοί και θα αρχίσει επισήμως η υλοποίηση του έργου, το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι το 2029. 

Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί, ενώ τα αίτια που οδήγησαν στην εκδήλωση της πυρκαγιάς παραμένουν υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές.