Η αμερικανική ισχύς έμοιαζε απόλυτη. Το δολάριο κυριαρχούσε στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ δεν είχε αντίπαλο και η φιλελεύθερη δημοκρατία παρουσιαζόταν ως το τελικό στάδιο της πολιτικής εξέλιξης. Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνη ακριβώς την εποχή διατυπώθηκε η περίφημη θεωρία του “τέλους της Ιστορίας”. Η πεποίθηση δεν ήταν απλώς ότι η Δύση είχε επικρατήσει. Ήταν ότι δεν υπήρχε πλέον εναλλακτικός δρόμος για την ανθρωπότητα.

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν προήλθε από στρατιωτική ήττα. Ήταν αποτέλεσμα μιας μακράς εσωτερικής αποσύνθεσης. Η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία είχε εξαντλήσει τα όριά της, η τεχνολογική υστέρηση γινόταν ολοένα και πιο εμφανής, η πολιτική νομιμοποίηση είχε διαβρωθεί και οι εθνοτικές αντιθέσεις επιτάχυναν τη διάλυση του σοβιετικού οικοδομήματος.

Η Ρωσία της δεκαετίας του 1990 γνώρισε μια πρωτοφανή περίοδο αποδυνάμωσης. Το ρούβλι κατέρρευσε, η παραγωγή συρρικνώθηκε, η εγκληματικότητα εκτινάχθηκε και εκατομμύρια πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης. Για πολλούς στη Δύση, η Ρωσία είχε πάψει πλέον να αποτελεί ιστορικό παράγοντα.

Την ίδια στιγμή, η παγκοσμιοποίηση απέκτησε σχεδόν μεταφυσικές διαστάσεις. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, η ολοένα στενότερη διασύνδεση των αγορών, η εξάπλωση των πολυεθνικών και η ψηφιακή επανάσταση δημιούργησαν την εντύπωση ότι τα εθνικά κράτη θα υποχωρούσαν σταδιακά μπροστά σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία.

Οι Δυτικές αυταπάτες

Η Ευρώπη ακολούθησε με ενθουσιασμό αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πίστεψε ότι οι μεγάλες συγκρούσεις ανήκαν οριστικά στο παρελθόν και ότι η οικονομική ολοκλήρωση αρκούσε για να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη και ευημερία. Η στρατηγική σκέψη υποχώρησε μπροστά στην τεχνοκρατική διαχείριση, ενώ η γεωπολιτική αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως κατάλοιπο του 20ού αιώνα. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε και η μεγάλη αυταπάτη.

Η Δύση θεώρησε ότι η Ρωσία δεν θα ανέκαμπτε ποτέ. Ότι η Κίνα θα παρέμενε επ’ αόριστον το εργοστάσιο χαμηλού κόστους της παγκόσμιας οικονομίας. Ότι ο Παγκόσμιος Νότος θα εξακολουθούσε να εξαρτάται από τα δυτικά οικονομικά κέντρα. Και ότι η ίδια η αμερικανική πρωτοκαθεδρία αποτελούσε πλέον μια μόνιμη κατάσταση. Σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, όλες σχεδόν αυτές οι βεβαιότητες έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Η Ρωσία επέστρεψε δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο, έστω και μέσα από συγκρούσεις που αναδιαμορφώνουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Κίνα εξελίχθηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην τεχνολογία, στο εμπόριο και στη γεωπολιτική. Οι χώρες των BRICS επιχειρούν να οικοδομήσουν εναλλακτικούς θεσμούς, ενώ μεγάλα τμήματα του Παγκόσμιου Νότου ακολουθούν ολοένα και πιο αυτόνομη εξωτερική πολιτική.

Παράλληλα, οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν προκλήσεις που πριν από τρεις δεκαετίες έμοιαζαν αδιανόητες: δημοσιονομική πίεση, δημογραφική γήρανση, κοινωνικές ανισότητες, πολιτική πόλωση και αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στις ελίτ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Δύση έχει πάψει να αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό, τεχνολογικό και στρατιωτικό σύμπλεγμα του πλανήτη. Εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια ισχύ. Σημαίνει όμως ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει πλέον παρέλθει και ότι το διεθνές σύστημα κινείται προς μια περισσότερο πολυκεντρική μορφή, στην οποία περισσότεροι δρώντες διεκδικούν επιρροή.

Το λάθος της Δύσης

Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο ιστορικό λάθος του 1991 να μην ήταν η αισιοδοξία. Ήταν η πεποίθηση ότι η Ιστορία είχε ολοκληρωθεί. Η Ιστορία, όμως, δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς αλλάζει πρωταγωνιστές, ισορροπίες και συσχετισμούς. Η παγκόσμια νίκη της Δύσης το 1991 υπήρξε αναμφίβολα η κορυφαία στιγμή της μεταπολεμικής της ισχύος. Όμως κάθε κορυφή κρύβει έναν κίνδυνο: να κάνει όσους βρίσκονται επάνω της να πιστέψουν ότι δεν υπάρχει πλέον ανηφόρα ούτε κατηφόρα.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, ο κόσμος θυμίζει όλο και λιγότερο τη μονοπολική πραγματικότητα της δεκαετίας του 1990. Και ίσως αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη υπενθύμιση ότι στη γεωπολιτική, όπως και στην Ιστορία, καμία νίκη δεν είναι αιώνια.

Οι ιδιαίτερα δυσμενείς οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις τόσο στην Ουκρανία όσο και στην Ρωσία ενδεχομένως να οδηγήσουν σε διαπραγμάτευση (μάλλον με διαμεσολάβηση ΗΠΑ) προς τερματισμό του πολέμου και υπογραφή σχετικής Συμφωνίας. Κακή εξέλιξη θα αποτελούσε η κλιμάκωση εκ μέρους της Ρωσίας, είτε εντός είτε εκτός της Ουκρανικής επικράτειας, ως απάντηση στην Δυτική στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία. Η Ελλάδα παρά την σταθερή στήριξή της στην Ουκρανία δεν έχει κατορθώσει να πείσει την Δύση ότι η Τουρκία ακολουθεί εδώ και χρόνια παρόμοια επιχειρηματολογία, μεθόδευση και επεκτατικές πρακτικές με αυτές της Ρωσίας.

Στην Μέση Ανατολή δεν είναι ορατή μία τελική Συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η διαφωνία τους ως προς τον συσχετισμό ισχύος και το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ παρατείνει τις επιχειρήσεις ενώ οι αρχικοί σκοποί των εχθροπραξιών (καθεστώς Τεχεράνης, πυρηνικά Ιράν, εξουδετέρωση αντιπροσώπων Ιράν όπως η Χεσμπολάχ, Χαμάς, σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις, Χούθι, βαλλιστικό πρόγραμμα κλπ) που αφορούν άμεσα το Ισραήλ δεν έχουν επιτευχθεί και η διεθνής κοινότητα δοκιμάζεται οικονομικά και ενεργειακά από τις επιπτώσεις. Η Ελλάδα υποστηρίζει έμπρακτα και ορθώς κάθε παρεμπόδιση της διεθνούς ναυσιπλοϊας και στηρίζει έμμεσα το Δυτικό εγχείρημα συντασσόμενη με τις επιφυλάξεις της ΕΕ.

Τουρκικά και Αμερικανικά σχέδια

Η υποχώρηση της αμερικανικής προστασίας στην Ευρώπη σε συνδυασμό με την αμυντική ανεπάρκεια της τελευταίας δημιουργεί κενό για τα επόμενα έτη το οποίο κατά την επικρατούσα Δυτική άποψη θα καλύψει η Τουρκία η οποία πέραν των ισχυρών ενόπλων δυνάμεων και αμυντικής της βιομηχανίας, δύναται να αναλάβει γεωπολιτικό ρόλο σε κρίσιμες περιοχές όπως ο Εύξεινος Πόντος, η Κεντρική Ασία, η Β. Αφρική, η Ερυθρά Θάλασσα και η ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειος. Κατά την τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ (7 και 8 Ιουλίου 2026) στην Άγκυρα, η Τουρκία αναβαθμίσθηκε. To ΝΑΤΟ, oι ΗΠΑ και η ΕΕ εξέφρασαν την θέση ότι η Τουρκία πέραν του σημαντικού της ρόλου στο ΝΑΤΟ είναι απαραίτητη για το Ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.

Η ανάληψη του ανωτέρω ρόλου προϋποθέτει την σύγκλιση Τουρκίας-Ισραήλ (και Τουρκίας – Αιγύπτου), τον αποκλεισμό στρατιωτικής συγκρούσεως Ελλάδας – Τουρκίας και την ταχεία επίλυση του Κυπριακού. Παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ, η προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ κρίνεται δυσχερής για το ορατό μέλλον καθ’ όσον η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των δύο αυτών κρατών λαμβάνει δομικό χαρακτήρα. Η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της έναντι της Ελλάδας με αέρα «ισχυρού» και «απαραίτητου» για την Δύση. Η επικείμενη ψήφιση του Νομοσχεδίου στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» εκτιμάται ότι θα εντείνει περαιτέρω τις προκλήσεις και μάλιστα σε προεκλογική για την Ελλάδα περίοδο.

Στο ανακινούμενο Κυπριακό η Τουρκία εμμένει στα «δύο κυρίαρχα και ισότιμα κράτη» ενώ Ελλάδα και Κύπρος παραμένουν στην θέση της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας». Η ειδική απεσταλμένος του ΟΗΕ Κα Ολγκίν ομιλεί ήδη περί αμοιβαίων συμβιβασμών, ενώ η επίσκεψη στην Κύπρο του ΓΓ των ΗΕ Αντόνιο Γκουντιέρεζ τονίζει το ενδιαφέρον επιλύσεως του Κυπριακού. Γίνεται αντιληπτό ότι θα ασκηθούν πιέσεις για μία χαλαρή Ομοσπονδία η οποία πρακτικά θα είναι Συνομοσπονδία καταλύουσα την Κυπριακή Δημοκρατία. Η επίσπευση επιλύσεως του Κυπριακού, υπό πίεση και με όρους μη ευνοϊκούς για τον ελληνισμό εγκυμονεί προφανείς εθνικούς κινδύνους.

Η Ελλάδα να χαράξει κόκκινες γραμμές

Η Ελλάδα όφειλε να αποδομεί σταθερά τις τουρκικές διεκδικήσεις, προκλήσεις και μεθοδεύσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η δαπανηρή βοήθεια στην Ουκρανία εξουδετερώνεται εν πολλοίς όσο αυτή δεν συνοδεύεται από σταθερή και μεθοδευμένη αποδόμηση της Τουρκίας. Αντιθέτως οι Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από κοινές Διακηρύξεις, συνομιλίες κορυφής και υπερβολικά θερμό κλίμα (εναγκαλισμοί, ασπασμοί σε επίπεδο ΥΠΕΞ και «αδελφικές» προσφωνήσεις κλπ).

Μέγιστη διπλωματική αποστολή αποτελεί η εμπέδωση στους Δυτικούς εταίρους ότι οι πρακτικές της Ρωσίας στην Ουκρανία, εφαρμόζονται προ πολλού στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή Ανατολή από την κατοχική Τουρκία η οποία με την αποσταθεροποιητική πολιτική της, την στενή της σχέση με την Ευρασία και την στήριξή της στην τρομοκρατία συνιστά αναξιόπιστο και επικίνδυνο σύμμαχο για τα Δυτικά συμφέροντα.

Με τα νυν δεδομένα οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας αποτελούν σχέσεις μηδενικού αθροίσματος. Κάθε προσέγγιση με την χώρα αυτή δίχως εκ των προτέρων «κόκκινες γραμμές» της προσδίδει «άλλοθι» την διευκολύνει και ταυτόχρονα προκαλεί σκεπτικισμό και δυσπιστία σε στρατηγικούς εταίρους της χώρας μας. Οι σχέσεις με την Τουρκία θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από ισοτιμία και αμοιβαιότητα. Σε κάθε περίπτωση η ενάσκηση πλήρους κυριαρχίας (π.χ. χωρικά ύδατα, Κυπριακό) και κυριαρχικών δικαιωμάτων (π.χ. θαλάσσιες ζώνες) μέσω αναλήψεως σειράς πρωτοβουλιών και εντός καθορισμένου χρονοδιαγράμματος θα πρέπει να αποτελεί βασικό Εθνικό Σκοπό.

Οι συμμαχίες και στρατηγικές συνεργασίες της χώρας χρειάζονται επαναπροσέγγιση, ενίσχυση και αξιοποίηση. Ειδικότερα με το Ισραήλ απαιτείται η εμβάθυνση των σχέσεων. Στο πλαίσιο αυτό η πόντιση καλωδίου του προγράμματος GSI, η αναθέρμανση του προγράμματος EASTMED, ο συντονισμός ενεργειών των δύο ομογενειών, οι κοινές γραμμές παραγωγής αμυντικού υλικού και η σθεναρή αποδόμηση της Τουρκίας συνδράμουν στην αξιοπιστία και της διάρκεια της στρατηγικής αυτής συνεργασίας.

Η χώρα μας οφείλει να εκπονήσει (αν δεν το έχει ήδη πράξει), προσχεδιασμένες αντιδράσεις για κάθε πιθανή πρόκληση και κυρίως για τις μη στρατιωτικές υβριδικού χαρακτήρος. Επί παραδείγματι η εκτεταμένη, ανεξέλεγκτη και εκτός κανόνων τουρκική αλιεία ακόμη και σε χωρικά μας ύδατα, καθώς και οι συχνές οχλήσεις ημετέρων αλιέων παραμένουν αναπάντητες. Η ψήφιση του Νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και η απόπειρα εφαρμογής του θα προκαλέσει σωρεία και ποικιλία καθημερινών προκλήσεων για τις οποίες από τώρα η χώρα μας πρέπει να αποφασίσει πως θα αντιδράσει.

Νέο Ανάν στο Κυπριακό;

Το Κυπριακό βιώνει τα επίχειρα ελλείψεως σχετικής στρατηγικής και της συναφούς διολισθήσεως των ελληνικών θέσεων, μέσω ατέρμονων συνομιλιών, από διεθνές ζήτημα παρανόμου εισβολής και κατοχής σε δικοινοτικό ζήτημα στο οποίο μάλιστα οι έποικοι των κατεχομένων είναι πολύ περισσότεροι των Τουρκοκυπρίων. Ο Ελληνισμός πρέπει να αποφασίσει για την τελική επιθυμητή κατάσταση στην Κύπρο (π.χ. Ισχυρή Ομοσπονδία; Διχοτόμηση;

Νέο ή χειρότερο σχέδιο τύπου Ανάν; Απελευθέρωση; Κατάλυση Κυπριακής Δημοκρατίας; κλπ). Πρέπει ακόμη να αποφασίσει και για τις «κόκκινες γραμμές» που θα θέσει με σαφήνεια προς κάθε κατεύθυνση (π.χ. κατοχικά στρατεύματα; Εγγυήτριες δυνάμεις; Έποικοι; Κοινοτικό κεκτημένο; Μία και ενιαία πολιτική οντότητα; Εναλλαγή Προέδρων; κ.λπ.).

Η Ελλάδα θα πρέπει να δηλώνει παντού ότι η διαφορά με την Τουρκία δεν είναι μόνο μία (ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα) αλλά δύο (Κυπριακό) διότι η Κύπρος αποτελεί εθνικό κέντρο βάρους, εκεί κατοικεί το 1/10 του ελληνισμού, απορρέουν υποχρεώσεις και δικαιώματα από τον θεσμικό ρόλο της Ελλάδος ως εγγυήτριας δυνάμεως και κυρίως η Κύπρος αποτελεί Εθνικό Ζωτικό Συμφέρον. Ταυτόχρονα η ποσοτική και ποιοτική αμυντική θωράκιση της Κύπρου δεν αρκεί να έχει αμυντικό χαρακτήρα αλλά θα πρέπει να αποκτήσει καθαρά αποτρεπτικά επιθετικά χαρακτηριστικά με επείγουσες διαδικασίες.

Ο Ελληνισμός πρέπει επί τέλους να συνειδητοποιήσει ότι δεσπόζει γεωγραφικά στην Α. Μεσόγειο και σε συνδυασμό με την εμπορική ναυτιλία του δικαιούται να διεκδικεί σημαντικό ρόλο στην περιοχή αυτή. Εκτιμάται ότι ουδέν κράτος πλην Τουρκίας θα έχει αντίρρηση σε αυτό. Η χώρα μας πρέπει να εφαρμόσει απρόσκοπτα και με θάρρος την αμυντική και ενεργειακή πολιτική της εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή συγκυρία συγκλίσεως συμφερόντων με τα ενεργειακά και εμπορικά Δυτικά συμφέροντα (π.χ. συνθήκες Αβραάμ και IMEC).
Είναι ώρα αποφάσεων και δοκιμασίας. Στον δρόμο αυτό απαιτείται πολιτική ενότητα, φρόνημα του ελληνισμού και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων (ΕΔ).

Το εξοπλιστικό πρόγραμμα των Ενόπλων Δυνάμεων και της αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να συνεχισθεί με διακομματική βούληση προκειμένου να εξαλειφθεί το «πολιτικό κόστος» και για να υπάρχει συνέχεια. Δεν πρέπει να υπάρξει ο παραμικρός δισταγμός αναπτύξεως των στρατιωτικών μας δυνάμεων με αμιγώς επιχειρησιακά κριτήρια. Οι εξοπλισμοί εν τούτοις δεν αποτρέπουν εάν δεν συνδυάζονται με επαρκές, εκπαιδευμένο και αποφασισμένο προσωπικό. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται άμεση συμπλήρωση της οροφής των Ενόπλων Δυνάμεων, διαρκής και ρεαλιστική εκπαίδευση και πλήρης αναθεώρηση των θεσμών θητείας και εφεδρείας.

Η επένδυση στους Έλληνες της επικράτειας και της ομογένειας σημαίνει την γαλούχηση με κατάλληλες αξίες και πρότυπα, κατάλληλη παιδεία με εμμονή στην ελληνική γλώσσα και την μη στρογγυλευμένη Ιστορία μας, αίσθημα ασφαλείας στις παραμεθόριες περιοχές και εγρήγορση της κοινής γνώμης.

Δεδομένου ότι ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα, δύσκολα θα πεισθούν οι συμπολίτες μας εάν δεν διαπιστώσουν την ισχυρή βούληση αλλά και έμπρακτη προσφορά στα κοινά των εκπροσώπων κυρίως του πολιτικού, στρατιωτικού, ακαδημαϊκού, επιχειρηματικού, επιστημονικού, πολιτιστικού και αθλητικού φάσματος καθώς και των γόνων αυτών. Ο ελληνικός λαός αναμένει από την εν λόγω ελίτ της πολιτικής, του πνεύματος, του χρήματος και του πολιτισμού να διακατέχεται από υψηλό φρόνημα, πνεύμα αλληλεγγύης και θυσίας αρχής γενομένης από την πρόθυμη υπηρέτηση ολόκληρης της θητείας των σε κρίσιμες παραμεθόριες περιοχές, δίχως αστερίσκους.

Από την αρχή της λεγόμενης “Eιδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης” (SVO), οι δεδηλωμένοι στόχοι του Κρεμλίνου ήταν:

• Αποστρατιωτικοποίηση Ουκρανίας ως πεδίου μάχης. Επιχειρησιακά, οι τέσσερεις περιοχές με σημαντικό ρωσόφωνο πληθυσμό (Ντονέσκ, Χερσόν, Λουγκάνσκ, Ζαπορίζια), συν η Κριμαία, θα εξασφαλίζουν τη ρωσική επικράτεια από εξωτερικές επιβολές. 
• Αποναζιστικοποίηση μέσω αλλαγής καθεστώτος στο Κιέβου. Εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων κατά Σλάβων (διωγμός ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γλώσσας, κουλτούρας), και εξουδετέρωση, με την κατάλληλη νομοθεσία, των νεοναζιστικών οργανώσεων που προέρχονται από το Μπαντεριανό και άλλα κινήματα που αναπτύχθηκαν υπό γερμανικό έλεγχο στο Β’ΠΠ.

Μετά τις μεγάλες προόδους στο δρονικό πόλεμο και την αυξανόμενη νατοϊκή υποστήριξη στο Κίεβο, οι επιχειρήσεις του δεν περιορίζονται στο πολεμικό μέτωπο, αλλά επεκτείνονται στη ρωσική ενδοχώρα, στην επικράτεια νατοϊκών χωρών που του προσφέρουν πολεμικές διευκολύνσεις, στις ανοιχτές θάλασσες όπου επιτίθεται στο διεθνές εμπόριο της Ρωσίας. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αποστρατικοποίηση σημαίνει στρατιωτική υπερεξάπλωση της Ρωσίας πέρα ​​από τα εδαφικά όρια στα οποία ήταν αρχικά προετοιμασμένη να περιοριστεί.

Μια στρατηγική νίκη της Μόσχας απαιτεί διττή κλιμάκωση: Αποκλεισμό της Μαύρης Θάλασσας, που είναι σε εξέλιξη, για να μη φθάνουν δια θαλάσσης στην Ουκρανία στρατιωτικά ή άλλα φορτία· και εξουδετέρωση της νατοϊκής ηλεκτρονικής καθοδήγησης μέσω επανδρωμένων και μη αεροσκαφών πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα για να εμποδιστούν οι «Αμερικανικές υπηρεσίες να καθοδηγούν τις διαδρομές δρόνων μεγάλης εμβέλειας, παρακάμπτοντας τη ρωσική αεράμυνα». 

Η αποναζιστικοποίηση του ουκρανικού πολιτικού συστήματος είναι δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς τα δόγματα του έχουν διαδοθεί σε πολλές νατοϊκές χώρες, ξεκινώντας από τις Βαλτικές, οι οποίες από τότε που έγιναν μέλη της ΕΕ δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα άλλο παρά μίσος και αστάθεια στην Ευρώπη. Αντιπροσωπευτική περίπτωση είναι η Εσθονή Κάλας. Στέλνει ναυτικές δυνάμεις να αναχαιτίσουν τα “σκιώδη δεξαμενόπλοια” στον Ινδικό Ωκεανό που μεταφέρουν πετρέλαιο στα ινδικά διυλιστήρια, μέρος του εξάγεται στην ίδια την ΕΕ. Η Κάλας ρισκάρει την ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης για να προωθήσει την ρωσοφοβική της ατζέντα.

Εσωτερικές προκλήσεις 

Από την αρχή του πολέμου, ο Πούτιν αντιμετώπισε δύο μεγάλες εσωτερικές προκλήσεις: Τη διαφθορά των στρατηγών και τις αντιδράσεις των οικονομικών ελίτ της χώρας. Ο πόλεμος ξεκίνησε με ένα διεφθαρμένο στρατιωτικό σύστημα: «Από το Μάιο του 2024, οι εισαγγελείς έβαλαν στο στόχαστρο έναν αυξανόμενο αριθμό υφυπουργών Άμυνας, ανώτατων αξιωματικών και κορυφαίων πολιτικών αξιωματούχων για διαφθορά, απάτη και υπεξαίρεση, μεταξύ άλλων αδικημάτων». Όλοι αυτοί πλούτιζαν σε βάρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Δεν ήταν τυχαίο που ο Πριγκοζίν «επέκρινε ανοιχτά το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας για διαφθορά και κακή διαχείριση του ουκρανικού πολέμου».

Το ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσει ο Πούτιν το στρατιωτικό προσωπικό με το οποίο την ίδια στιγμή διεξήγαγε πόλεμο ήταν κάτι πρωτοφανές στα χρονικά. Αναδιάρθρωση της στρατιωτικής διοίκησης, επαναλειτουργία σημαντικού τμήματος της σοβιετικής στρατιωτικο-βιομηχανικής βάσης, δημιουργία καλύτερης, ταχύτερης και φθηνότερης στρατιωτικής επιμελητείας, έγκαιρη κινητοποίηση και σωστή ανακατανομή δυνάμεων· όλα αυτά απαιτούσαν χρόνο και συμβιβασμούς. Αυτό ίσως εξηγεί την για μεγάλο χρονικό διάστημα απροθυμία του να διεξάγει μεγάλης έκτασης επιθετικές επιχειρήσεις. 

Βασικός αναπτυξιακός στόχος του Πούτιν ήταν η προσέλκυση επενδύσεων μέσω των διεθνών δραστηριοτήτων της ρωσικής οικονομικής ελίτ. Αυτή η πολιτική έχει τις ρίζες της στη σχέση του με κύκλους της εποχής Γιέλτσιν· αλλά, αντίθετα με το Γιέλτσιν, ο Πούτιν σταμάτησε την άλωση του ρωσικού φυσικού πλούτου. Δημιούργησε μια οικονομία που ευνοεί τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των ολιγαρχών, αλλά με κρατική καθοδήγηση και έλεγχο. Παράλληλα ανακατένειμε τους πόρους με τρόπο που εξασφάλισε ένα αποδεκτό βιοτικό επίπεδο.

Αυτή η επιτυχημένη αναπτυξιακή πολιτική τώρα κινδυνεύει. Η οικονομική ελίτ φοβάται ότι ένας ανοιχτός πόλεμος με το ΝΑΤΟ θα μετατρέψει τη Ρωσία σ΄ένα κεντρικά οργανωμένο κράτος (εθνικοποιήσεις βιομηχανιών, κρατικός έλεγχος οικονομίας, μαζικές κινητοποιήσεις). Γι΄αυτό προκρίνει μια συμφωνία που διατηρεί μια διαπραγματεύσιμη νατοϊκή παρουσία στην Ουκρανία με αντάλλαγμα το χαλάρωμα του οικονομικού αποκλεισμού της Ρωσίας. 

Σύμμαχοι των ολιγαρχών είναι οι εκσυγχρονιστές, γνωστοί και ως  SysLibs: Δυτικοτραφείς φιλελεύθεροι οικονομολόγοι και τεχνοκράτες με σχέσεις με το διεθνές κεφάλαιο. Συμφωνούν με την οικονομική ελίτ ότι η κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων θα βλάψει τις σχέσεις μεταξύ της ρωσικής ολιγαρχίας και των οικονομικών ελίτ της Δύσης που μπορούν να επηρεάσουν ευνοϊκά τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστική περίπτωση, ο διευθύνων σύμβουλος του “Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων”, Ντμίτριεφ, που είναι ο ειδικός διαπραγματευτής του Πούτιν με τη κυβέρνηση Τραμπ.

Από την άλλη πλευρά, οι συντηρητικοί κύκλοι (Δούμα, Υπηρεσίες Πληροφοριών, Γενικό Επιτελείο) θυμίζουν στον Πούτιν ότι η διαπραγματευτική τακτική της Ουάσιγκτον είναι να απαιτεί μόνιμες δεσμεύσεις και να δίνει εύκολα ανακλητές υποσχέσεις. Απορρίπτουν την απώλεια ρωσικών στρατηγικών συμφερόντων για να επωφεληθούν οικονομικά κάποιοι. Τον συμβουλεύουν ότι μόνο μια ολοκληρωτική νίκη της Ρωσίας θα εξαλείψει το ουκρανικό καθεστώς ως υπαρξιακή απειλή. 

Το δόγμα της αποτροπής

Για μια περίοδο, ο Πούτιν έδειξε να είναι με τη πλευρά των εκσυγχρονιστών, όταν η διπλωματική προσέγγιση του βασίστηκε στη “Φόρμουλα του Άνκορατζ”. Μετά τη προεδρία Μπάϊντεν που είχε κόψει κάθε επικοινωνία μαζί του, ο Πούτιν πίστευσε ότι ήταν ευκαιρία να συζητήσει με τον Τραμπ μια ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας με τερματισμό του ουκρανικού πολέμου και του επανεξοπλισμού της Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης πυρηνικών σε πρόθυμα κράτη, όπως η Φινλανδία).

Ο Τραμπ χρησιμοποίησε τη “Φόρμουλα του Άνκορατζ” για να στερήσει σταδιακά από τη Μόσχα το ισχυρό χαρτί της στρατηγικής αποτροπής.  Με αντάλλαγμα τη διακοπή αποστολής όπλων στην Ουκρανία, ο Πούτιν πείστηκε να είναι ανεκτικός στις ουκρανικές προκλήσεις. Στη πράξη, όχι μόνο ο Τραμπ δε σταμάτησε να στέλνει όπλα στην Ουκρανία μέσω Ευρώπης, αλλά  στη συνάντηση των G7 συμφώνησε «στην αύξηση της παροχής πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, αδειών παραγωγής τους στην Ουκρανία και αύξηση της πίεσης στη ρωσική οικονομία». 

Στη συνέχεια υπέγραψε τη διακήρυξη της νατοϊκής συνόδου στην Άγκυρα: «Επιβεβαιώνουμε την ακλόνητη δέσμευση μας στη συλλογική μας άμυνα βάσει του Άρθρου 5». Υπολογίζουν ότι αυτή η απειλή θα εξουδετερώσει το αποτρεπτικό δόγμα της Ρωσίας. Η Ουάσιγκτον θα επιδιώξει να διατηρήσει αυτή τη δυναμική και μετά τη λήξη του πολέμου, αφού δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και σε ό,τι απομείνει από την Ουκρανία. 

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, είτε ο Πούτιν θα προχωρήσει σε επιχειρήσεις που θα αποκόψουν στρατιωτικά την Ουκρανία από το ΝΑΤΟ, ή θα αναλώνεται σε ένα πόλεμο φθοράς καταλήγοντας, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια “Πύρρειο νίκη”. Αυτό το δίλημμα προκύπτει αναπόφευκτα από το γεγονός ότι ο ουκρανικός πόλεμος είναι μέρος της διαχρονικής στρατηγικής της Ουάσιγκτον: Βάσεις-πληρεξούσιοι-αφηγήματα. Διαθέτοντας εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον βρίσκεται κυριολεκτικά στο κατώφλι κάθε χώρας, στην οποία μπορεί να επιτεθεί, απευθείας ή μέσω “πληρεξουσίων χωρών”, αφού προβάλλει το κατάλληλο αφήγημα μέσω της κυριαρχίας της στο χώρο της ενημέρωσης. 

Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια. Οι “πληρεξούσιες χώρες” αιχμαλωτίζονται πολιτικά από την Ουάσιγκτον, εγκαθιστώντας κυβερνήσεις που υπηρετούν τα δικά της συμφέροντα, συχνά εις βάρος των συμφερόντων των χωρών τους. Διεξάγουν τους πολέμους της Ουάσινγκτον και οι λαοί τους υποφέρουν ή ακόμα και πεθαίνουν για λογαριασμό της, ενώ η ίδια αποκομίζει μεγάλα οφέλη (ιδιοποιούμενη φυσικούς πόρους άλλων χωρών, συνάπτοντας εκβιαστικές οικονομικές και επενδυτικές συμφωνίες, δεσμεύοντας ξένα περιουσιακά στοιχεία, πουλώντας προστασία, διασφαλίζοντας σε μεγάλο βαθμό τη κυριαρχίας της στην αγορά ενέργειας, οπλοποιώντας τα διεθνή νομικά και κανονιστικά πλαίσια). Η αυτοκρατορία δεν καταρρέει, πλουτίζει. 

Πρόκειται για μια νέα πρωτοβουλία της Πειραιώς για τη στήριξη του Πολιτισμού στο πλαίσιο της Εταιρικής Υπευθυνότητας EQUALL που είναι αφιερωμένη στη νέα ελληνική δραματουργία και στη νέα γενιά δημιουργών.

Στόχος είναι η στήριξη της νέας γενιάς συγγραφέων και καλλιτεχνών που διαθέτει έμπνευση, ταλέντο, φαντασία και δημιουργική τόλμη και συχνά δεν έχει χώρο να ακουστεί, να δοκιμαστεί και να εξελιχθεί.

Με την «Πράξη Πρώτη», η Πειραιώς προσφέρει σε νέους/νέες συγγραφείς και δημιουργούς την πρώτη ουσιαστική ευκαιρία να μετατρέψουν μια ιδέα σε θεατρικό έργο και ένα θεατρικό έργο σε ζωντανή θεατρική εμπειρία.

Η πρώτη διοργάνωση καλεί τους/τις νέους/νέες δημιουργούς να αφηγηθούν την πόλη όπως τη βιώνουν οι ίδιοι/ίδιες.

Την πόλη ως τόπο συνάντησης, διαφορετικότητας, δημιουργικής συνύπαρξης και ελευθερίας.

Την πόλη ως χώρο καθημερινών ιστοριών, μικρών προσωπικών διαδρομών, συγκρούσεων, ονείρων και νέων τρόπων ζωής.

Την Αθήνα, αλλά και κάθε ελληνική πόλη, όχι ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό που διαμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων και εμπνέει νέες αφηγήσεις.

Η «Πράξη Πρώτη» δεν περιορίζεται στην απονομή ενός βραβείου. Δημιουργεί μια ολοκληρωμένη διαδρομή υποστήριξης της νέας δραματουργίας. Από τη συγγραφή, στη σκηνοθετική προσέγγιση και από εκεί στην επαγγελματική θεατρική παραγωγή.

Η δράση αναπτύσσεται σε τρεις διαδοχικές φάσεις.

Φάση Α

Συγγραφή και Βράβευση

Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2026

Νέοι/νέες συγγραφείς έως 30 ετών καλούνται να υποβάλουν πρωτότυπα θεατρικά έργα εμπνευσμένα από τη θεματική της δράσης.

Η υποβολή των έργων θα πραγματοποιηθεί από τις 15 Σεπτεμβρίου 2026 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, σε ειδικά διαμορφωμένη σελίδα της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Κάθε θεατρικό έργο θα πρέπει να πληροί τις εξής προδιαγραφές:

• να είναι απολύτως πρωτότυπο,
• να μην έχει δημιουργηθεί με τη χρήση εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ),
• να μην έχει παρουσιαστεί δημόσια, εν όλω ή εν μέρει, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό,
• να μην έχει εκδοθεί ή δημοσιευθεί, εν όλω ή εν μέρει,
• να μην έχει υποβληθεί παράλληλα σε άλλο διαγωνισμό ή διαδικασία αξιολόγησης.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκυρη υποβολή συμμετοχής αποτελεί η συμπλήρωση και αποδοχή υπεύθυνης δήλωσης περί πρωτοτυπίας του θεατρικού έργου.

Τα έργα θα αξιολογηθούν από ανεξάρτητη Ειδική Κριτική Επιτροπή, αποτελούμενη από προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους από τον χώρο του Πολιτισμού και του Θεάτρου.

Οι συνεδριάσεις και οι αποφάσεις της Ειδικής Κριτικής Επιτροπής θα πραγματοποιηθούν κατά το διάστημα Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου 2026.

Τα τρία καλύτερα έργα θα βραβευθούν με χρηματικά έπαθλα:

• 1ο Βραβείο: 8.000 €
• 2ο Βραβείο: 5.000 €
• 3ο Βραβείο: 2.500 €

Τα τρία βραβευμένα έργα θα ανακοινωθούν τον Δεκέμβριο 2026.

Το έργο που θα διακριθεί με το πρώτο βραβείο, θα αποτελέσει το σημείο εκκίνησης της επόμενης φάσης.

Φάση Β

Σκηνοθετική Ανάπτυξη

Ιανουάριος – Μάρτιος 2027

Νέοι/νέες σκηνοθέτες και καλλιτεχνικές ομάδες έως 32 ετών θα κληθούν να καταθέσουν τις δημιουργικές τους προτάσεις για τη σκηνική παρουσίαση του έργου που απέσπασε το πρώτο βραβείο.

Η πρόταση που θα επιλεγεί από την Ειδική Κριτική Επιτροπή θα χρηματοδοτηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς.

Η Τράπεζα Πειραιώς και η Ειδική Κριτική Επιτροπή διατηρούν την αποκλειστική αρμοδιότητα αξιολόγησης των υποψηφιοτήτων και στις δύο Φάσεις (Α και Β) και δεν υποχρεούνται σε αιτιολόγηση των αποφάσεών τους.

Φάση Γ

Η Πρώτη Παράσταση

Καλοκαίρι 2027

Το καλοκαίρι του 2027 η Τράπεζα Πειραιώς θα παρουσιάσει σε επαγγελματική θεατρική σκηνή την πρώτη ολοκληρωμένη παραγωγή του βραβευμένου έργου.

Έτσι, μια νέα θεατρική φωνή θα αποκτήσει τη δυνατότητα να συναντήσει για πρώτη φορά το κοινό της.

Αναλυτικές οδηγίες υποβολής των θεατρικών έργων θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα μέσω των επίσημων καναλιών επικοινωνίας της Τράπεζας Πειραιώς.

Η «Πράξη Πρώτη» έχει σχεδιασθεί για να αποτελέσει έναν σταθερό θεσμό για τη νέα ελληνική δραματουργία.

Να δημιουργεί κάθε χρόνο νέες ευκαιρίες. Να ενθαρρύνει τη σύγχρονη θεατρική δημιουργία.

Να υποστηρίζει  τους ανθρώπους που θα διαμορφώσουν το πολιτιστικό αποτύπωμα της επόμενης γενιάς.

Γιατί κάθε μεγάλη θεατρική διαδρομή ξεκινά από μια πρώτη πράξη. Και κάθε νέα φωνή αξίζει την πρώτη της ευκαιρία.

Περιφέρεια Αττικής (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Κυθήρων)
Περιφέρεια Πελοποννήσου (Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, ΠΕ Αργολίδας, ΠΕ Αρκαδίας, ΠΕ Λακωνίας)
Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΠΕ Βοιωτίας, ΠΕ Φθιώτιδας, ΠΕ Φωκίδας, ΠΕ Εύβοιας, συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σκύρου)
Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου (ΠΕ Λήμνου, ΠΕ Λέσβου, ΠΕ Χίου)
Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (Περιφερειακές Ενότητες Κυκλάδων)
Περιφέρεια Κρήτης (ΠΕ Ρεθύμνου, ΠΕ Χανίων)
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (ΠΕ Ροδόπης, ΠΕ Έβρου, συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σαμοθράκης)

Κατά συνέπειας έχουν τεθεί σε κατάσταση κινητοποίησης (Red Code) η Περιφέρεια Αττικής (και τα Κύθηρα), οι Περιφερειακές Ενότητες Κορινθίας, Αργολίδας, Αρκαδίας και Λακωνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου, τα Χανιά και το Ρέθυμνο της Περιφέρειας Κρήτης, η Βοιωτία, Φθιώτιδα, Φωκίδα και Εύβοια της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σκύρου), η Λήμνος, Λέσβος και Χίος της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, η Ροδόπη και ο Έβρος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (συμπεριλαμβανομένης της νήσου Σαμοθράκης), οι Κυκλάδες της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, καθώς, σύμφωνα με την Ομάδα Έκδοσης του Ημερήσιου Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιών της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, ο κίνδυνος πυρκαγιάς στις εν λόγω περιοχές προβλέπεται να είναι Πολύ Υψηλός και Κατάσταση Συναγερμού (κατηγορία κινδύνου 4 και κατηγορία κινδύνου 5).

Οι ισχυροί άνεμοι αυξάνουν τον κίνδυνο

Ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Ευάγγελος Τουρνάς σε δήλωσή του αναφέρθηκε στις «πρωτόγνωρες συνθήκες από πλευράς ανέμων» που επικρατούν τις τελευταίες ημέρες στη χώρα και οι οποίες όπως είπε, δυσκολεύουν «πάρα πολύ το έργο των επιχειρησιακών δυνάμεων».

Παράλληλα στάθηκε ιδιαίτερα στις εναέριες δυνάμεις, οι οποίες όπως υπογράμμισε «σε πολλές περιπτώσεις λόγω των θυελλωδών ανέμων, αδυνατούν να κάνουν υδροληψία, ακόμη και ρίψεις νερού, με αποτέλεσμα οι επίγειες δυνάμεις να μένουν μόνες τους. Τα πάρα πολλά συμβάντα που έχουν ανοίξει σε όλη τη χώρα διασπούν τις δυνάμεις της Πολιτικής Προστασίας, τις δυνάμεις του μηχανισμού. Παρ’ όλα αυτά, δίνουν έναν τιτάνιο αγώνα και πραγματικά θέλω όλους να τους ευχαριστήσω από την καρδιά μου. Θα ήθελα να πω ότι πραγματικά οι συνθήκες είναι αντίξοες και ο αγώνας είναι τιτάνιος».

Η τελική φάση του διαγωνισμού για την ανάδειξη των επικρατέστερων έργων, θα πραγματοποιηθεί στις 12-15 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας των Δήμων και των Περιφερειών. Το έργο διεκδικεί επίσης τη διάκριση People’s Choice Award, με τη σχετική ψηφοφορία να διεξάγεται μεταξύ 3 Σεπτεμβρίου και 14 Οκτωβρίου 2026.

Η υπερσύγχρονη διασύνδεση που κατασκεύασε ο ΑΔΜΗΕ για την Κρήτη, υλοποιήθηκε με τη σημαντική αρωγή του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, από τη συμβασιοποίησή της τον Ιούνιο του 2020 έως και την ολοκλήρωσή της -σε χρόνο-ρεκόρ- τον Δεκέμβριο του 2024. Το έργο, που κατατάσσεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα του είδους του διεθνώς και αξιοποιεί σημαντικές τεχνολογικές καινοτομίες, βρίσκεται σε λειτουργία από τον Μάιο του 2025, τερματίζοντας οριστικά την ενεργειακή απομόνωση της Κρήτης και ενισχύοντας την αξιοπιστία του εγχώριου ηλεκτρικού συστήματος.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο έργο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας που έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα στην Ελλάδα. Με μεταφορική ικανότητα 1.000 MW, αποτελεί τη νησιωτική διασύνδεση με τη μεγαλύτερη ισχύ στον κόσμο, μαζί με τη Σαρδηνία και μία από τις βαθύτερες διεθνώς καθώς τα δύο υποβρύχια καλώδια υψηλής τάσης συνεχούς ρεύματος (HVDC), μήκους 336 χλμ. και τάσης 500 kV, ποντίστηκαν σε βάθη έως 1.200 μέτρων στον πυθμένα του Αιγαίου.

Στα δύο άκρα της διασύνδεσης, την Αττική και το Ηράκλειο Κρήτης, κατασκευάστηκαν δύο σύγχρονες εγκαταστάσεις υπερυψηλής τάσης τεχνολογίας αιχμής, ο Σταθμός Μετατροπής Κουμουνδούρου και ο Σταθμός Μετατροπής Δαμάστας. Παράλληλα, για τη σύνδεση του δεύτερου με το τοπικό σύστημα της Κρήτης κατασκευάστηκε και ένας νέος Υποσταθμός GIS 150 kV.

Από την έναρξη της λειτουργίας της, η διασύνδεση έχει αναβαθμίσει την ενεργειακή ασφάλεια της Κρήτης, ενώ η παύση λειτουργίας των ρυπογόνων πετρελαϊκών μονάδων, στις οποίες βασιζόταν μέχρι πρότινος η ηλεκτροδότηση του νησιού, μειώνει τις εκπομπές CO2 περίπου κατά 1,5 εκατ. τόνους ετησίως.

Εξίσου σημαντικό είναι και το οικονομικό αποτύπωμα της διασύνδεσης, καθώς το έργο αναμένεται να προσφέρει εξοικονόμηση της τάξης των 5 δισ. ευρώ έως το 2035, για όλους τους καταναλωτές, μέσω της ελάφρυνσης των χρεώσεων Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας στους λογαριασμούς ρεύματος, ενώ παράλληλα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περαιτέρω ανάπτυξη νέων έργων ΑΠΕ στην Κρήτη.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Αττικής υλοποιήθηκε με συγχρηματοδότηση από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΥΜΕΠΕΡΑΑ (ΕΣΠΑ 2014-2020) και από το «Περιβάλλον και Κλιματική Αλλαγή» του ΕΣΠΑ 2021–2027 μέχρι το ποσό των 535,5 εκατ. ευρώ.

Όχι ότι το Μητσοτακιστάν θα έχει πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή, ούτε κατά διάνοια, αλλά όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι!

Στην πρώτη ψηφοφορία για την αναθεώρηση οι γαλάζιοι έμειναν μόνοι τους μαζί με τους πρώην Σπαρτιάτες. Πάρτε τους ρε παιδιά να τελειώνουμε! Δεν βλέπετε ότι οι άνθρωποι είναι οι πιο πιστοί κυριακίστας!

Αλλά και ο Παύλος Σαράκης, που τον διέγραψε ο Βελόπουλος, δεν έχασε χρόνο! Ξεκίνησε αμέσως την επίθεση στο… λαϊκισμό του Ανδρουλάκη!

Όταν ακούω για τη σπουδαία μεταρρυθμιστική κυβέρνηση και τους λαϊκιστές της αντιπολίτευσης, ομολογώ ότι μου έρχεται να δαγκώσω…

Όχι ότι δεν υπάρχουν μεταρρυθμίσεις και λαϊκισμός, αλλά έτσι όπως έχουν καταντήσει τις έννοιες οι πολιτικάντηδες τραβάω τις τρίχες που δεν έχω…

Δηλώνω, λοιπόν, υπερήφανα Κόμπρα κατά των μεταρρυθμίσεων και υπέρ του λαϊκισμού.

Γιατί ρε σεις καλόπαιδα του Μαξίμου, την πέφτετε στον Ανδρουλάκη; Έπρεπε να παίζει το παιχνίδι σας για να μην τον λέτε λαϊκιστή; Άσε που έχει και το θράσος να σας ζητάει το λόγο που τον παρακολουθούσατε!

Κανονικός Χουντίνι ο Μητσοτάκης με το Σύνταγμα! Θυμάστε την περσινή ψηφοφορία για την Προανακριτική περί ΟΠΕΚΕΠΕ;

Ο Κυριάκος δεν έβγαλε λαγό από το καπέλο του, αλλά επιστολικές ψήφους και γλίτωσε τους Βορίδη-Αυγενάκη από την παραπομπή!

Να πάμε στον Τριαντόπουλο; Ο Χουντίνι Κυριάκος εξαφάνισε ολόκληρο Άρθρο 86 και την Προανακριτική για τα Τέμπη και τον έστειλε απ’ ευθείας στην Δικαιοσύνη!

Και να φανταστείτε ότι μας διαβεβαιώνει σε κάθε ευκαιρία πως οι εκλογές θα γίνουν το 2027.

Για να συμβεί αυτό, όμως, Κυριάκο πρέπει να ξεπεράσεις και το Χουντίνι γιατί με τα σπιτάκια ανακύκλωσης και άλλα σκάνδαλα στο δρόμο, βλέπω να σε παίρνει για τα καλά η κάτω βόλτα…

Το νέο πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές από την Κύπρο, την Ελλάδα και διεθνώς να σπουδάσουν Ψυχολογία με τη μεγαλύτερη ευελιξία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, αποκτώντας ένα σύγχρονο και διεθνώς προσανατολισμένο ακαδημαϊκό υπόβαθρο.

Με αφορμή την έναρξη του νέου προγράμματος το Χειμερινό Εξάμηνο 2026, το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας προσφέρει 35% υποτροφία σε όλους τους νεοεισερχόμενους φοιτητές, προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία για σπουδές Ψυχολογίας σε ένα κορυφαίο πανεπιστημιακό περιβάλλον.

Σχεδιασμένο σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ψυχολόγων (EFPA – EuroPsy), της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (APA) και της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (BPS), το πρόγραμμα προσφέρει υψηλού επιπέδου εκπαίδευση στις βασικές θεωρίες, ερευνητικές μεθόδους και εφαρμογές της Ψυχολογίας.

Μέσα από ένα σύγχρονο μοντέλο εξ αποστάσεως φοίτησης, οι φοιτητές αναπτύσσουν γνώσεις και δεξιότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως η ψυχική υγεία, η εκπαίδευση, οι κοινωνικές υπηρεσίες, η υποστήριξη ανθρώπων και η διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού.

Με καταξιωμένο ακαδημαϊκό προσωπικό, διεθνή αναγνώριση και φοιτητοκεντρική προσέγγιση, το νέο Εξ Αποστάσεως Προπτυχιακό Πρόγραμμα στην Ψυχολογία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή για όσους επιθυμούν να επενδύσουν σε έναν από τους πιο δυναμικούς και αναπτυσσόμενους επιστημονικούς κλάδους.

Οι αιτήσεις για το Χειμερινό Εξάμηνο 2026 έχουν ξεκινήσει.

Επωφεληθείτε από την υποτροφία 35% και κάντε το επόμενο βήμα προς μια δυναμική πορεία στην Ψυχολογία.

Η υποτροφία ύψους 35% παρέχεται υπό τη μορφή μείωσης των διδάκτρων, διαμορφώνοντας το συνολικό κόστος διδάκτρων του προγράμματος στα €4.797 ανά ακαδημαϊκό έτος.

Μάθετε περισσότερα για το πρόγραμμα εδώ.

«Η συνεργασία μας με το ICAEW αποτελεί απόδειξη της δέσμευσής μας να παρέχουμε εκπαίδευση παγκόσμιας κλάσης, η οποία γεφυρώνει την ακαδημαϊκή θεωρία με την επαγγελματική πράξη», δήλωσε ο Καθηγητής Πέτρος Λοής, Επικεφαλής του Τμήματος Λογιστικής, Οικονομικών και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. «Αυτή η στρατηγική συνεργασία σημαίνει ότι οι φοιτητές μας δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι την αποφοίτησή τους για να ξεκινήσουν το ταξίδι τους προς την απόκτηση του τίτλου του ορκωτού λογιστή. Θα είναι πλήρως προετοιμασμένοι να δώσουν αυτές τις εξετάσεις κατά τη διάρκεια του πτυχίου τους, επιταχύνοντας σημαντικά τις επαγγελματικές τους προοπτικές».

Ένα Νέο Μοντέλο Επαγγελματικής Αριστείας

Σύμφωνα με το νέο εγκεκριμένο μοντέλο, οι εξετάσεις του ICAEW ενσωματώνονται πλήρως στο Προπτυχιακό Πρόγραμμα Λογιστικής. Οι φοιτητές θα μπορούν να δίνουν τις εξετάσεις απευθείας με το ICAEW, μόλις ολοκληρώσουν επιτυχώς τα αντίστοιχα ακαδημαϊκά μαθήματα που αντιστοιχούν στην ύλη. Αυτή η αντιστοίχιση μαθήματος-εξέτασης διασφαλίζει ότι οι φοιτητές προετοιμάζονται σταδιακά καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος, αντί να περιμένουν μέχρι το τέλος για να επιχειρήσουν να δώσουν και τις τέσσερις εξετάσεις.

Κρίσιμης σημασίας είναι το γεγονός ότι η αξιολόγηση, η βαθμολόγηση και η αναφορά των αποτελεσμάτων για αυτές τις τέσσερις εξετάσεις θα διαχειρίζονται απευθείας από το ICAEW, διασφαλίζοντας τα υψηλότερα πρότυπα αυστηρότητας και παγκόσμιας συνοχής. Οι φοιτητές θα αποφοιτούν όχι μόνο με ένα κορυφαίο προπτυχιακό δίπλωμα (BSc), αλλά και με σημαντική πρόοδο ήδη επιτευγμένη προς τον τίτλο ACA.

«Μια στρατηγική συνεργασία όπως αυτή αποτελεί παράγοντα που αλλάζει τα δεδομένα για τους φοιτητές μας», σημείωσε ο Καθηγητής Πέτρος Λοής. «Συνεργαζόμενοι άμεσα με το ICAEW, παρέχουμε στους φοιτητές μας μια πιο ολοκληρωμένη και ασφαλή διαδρομή. Λαμβάνουν την ίδια αυστηρή ύλη και παγκόσμια πρότυπα, ενώ το Πανεπιστήμιο επωφελείται από τις παγκόσμιας κλάσης διαδικασίες αξιολόγησης του ICAEW».

Επόμενα Βήματα και Υποστήριξη

Το Πανεπιστήμιο και το ICAEW θα συνεργαστούν στενά για να διασφαλίσουν μια απρόσκοπτη εμπειρία για τους φοιτητές. Αυτό περιλαμβάνει τον συντονισμό του τρόπου με τον οποίο θα εγγράφονται οι ομάδες φοιτητών για τις εξετάσεις του ICAEW και του τρόπου με τον οποίο θα αναφέρονται τα αποτελέσματα πίσω στο Πανεπιστήμιο, ώστε να αποτελούν μέρος του ακαδημαϊκού φακέλου του φοιτητή.

Η πρώτη ομάδα φοιτητών θα είναι επιλέξιμη να δώσει τις εξετάσεις του ICAEW εντός του επόμενου ακαδημαϊκού έτους, με μια ειδική ομάδα τόσο από το UNIC όσο και από το ICAEW να διαχειρίζεται τη διαδικασία για να εξασφαλίσει μια ομαλή μετάβαση για όλους τους φοιτητές.

Η COSMOTE TELEKOM είναι μία από τις μόλις έξι εταιρείες με έδρα την Ελλάδα που περιλαμβάνονται στη φετινή κατάταξη. Αποτελεί τη μοναδική εταιρεία από τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα, και είναι ανάμεσα στις 18 τηλεπικοινωνιακές εταιρείες της Ευρώπης. Η σταθερή παρουσία της στη συγκεκριμένη λίστα επιβεβαιώνει τη συνέπεια της με συστηματικές επενδύσεις στη μείωση του περιβαλλοντικού της αποτυπώματος και στην αξιοποίηση της τεχνολογίας ως μοχλού θετικής αλλαγής. Το 2025 η COSMOTE TELEKOM πέτυχε  ουδετερότητα ως προς τις εκπομπές άνθρακα στις λειτουργίες της (Scope 1 & 2)[1], επενδύοντας σε ενεργειακά αποδοτικές υποδομές, αξιοποιώντας ανανεώσιμες πηγές ενέργειας[2] και ισοσκελίζοντας μέσω έργων υψηλής ποιότητας δέσμευσης άνθρακα τις εκπομπές που δεν μπορούσαν να μειωθούν.

«Η τέταρτη συνεχόμενη διάκριση της COSMOTE TELEKOM στους Europe‘s Climate Leaders των Financial Times αποτελεί σημαντική αναγνώριση της συνέπειας με την οποία υλοποιούμε τη στρατηγική μας για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Μάλιστα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ζήτηση για τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες και η διακίνηση των δεδομένων αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς. Παρά τις ολοένα μεγαλύτερες ενεργειακές απαιτήσεις των δικτύων, η COSMOTE TELEKOM πέτυχε τον στόχο της για ουδετερότητα ως προς τις εκπομπές άνθρακα στις λειτουργίες της μειώνοντας τις εκπομπές κατά 80.000 τόνους CO₂e σε σχέση με το 2017. Έτσι δημιουργούμε αξία για την κοινωνία, τους πελάτες μας και το περιβάλλον.», δήλωσε ο κ. Δημήτρης Μιχαλάκης, Chief of Corporate Communications, Sustainability και Channel Productions.

Η αξιολόγηση των Financial Times δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη μείωση των άμεσων και έμμεσων εκπομπών από τις λειτουργίες των εταιρειών (Scope 1 & 2) κατά την περίοδο 2019-2024, καθώς και στη μείωση της έντασης των εκπομπών3 σε σχέση με τα έσοδα. Επιπλέον, λαμβάνει υπόψη τις κλιματικές δεσμεύσεις των επιχειρήσεων, καθώς και τη διαφάνεια και τη συνεργασία τους με διεθνείς οργανισμούς, όπως το Carbon Disclosure Project (CDP) και το Science Based Targets initiative (SBTi).

Στο πλαίσιο των δεσμεύσεων του Ομίλου TELEKOΜ για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στόχος είναι η διατήρηση της ουδετερότητας ως προς τις εκπομπές άνθρακα στις ίδιες  λειτουργίες του και η επίτευξη μηδενικών καθαρών εκπομπών σε όλη την αλυσίδα αξίας έως το 2040. Με αυτόν τον τρόπο συμβάλλει ενεργά σε μια οικονομία χαμηλών εκπομπών άνθρακα.

[1] Scope 1 (Άμεσες εκπομπές): εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου που προέρχονται από πηγές οι οποίες ανήκουν ή

ελέγχονται άμεσα από μια εταιρεία όπως η κατανάλωση καυσίμων σε εγκαταστάσεις, οχήματα κτλ.

Scope 2 (Έμμεσες  εκπομπές από ενέργεια): Οι έμμεσες εκπομπές που σχετίζονται με την παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που αγοράζει και καταναλώνει μια εταιρεία.

[2] Με χρήση Εγγυήσεων Προέλευσης μεταξύ άλλων.

3. Η ένταση των εκπομπών ορίζεται ως το σύνολο των εκπομπών Scope1 και Scope 2 σε τόνους ισοδύναμου CO₂ ανά 1 εκατ. ευρώ εσόδων.