Ο Γενικός Γραμματέας, κατά την παρουσία του στο νησί, είπε το αναμενόμενο. Ότι δηλαδή είναι ο εκφραστής των ψηφισμάτων και των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών. Δεν τόλμησε, βέβαια, ούτε μια στιγμή να κατονομάσει την κατοχική Τουρκία. Μίλησε για εγγυήτριες δυνάμεις, τσουβαλιάζοντας την κατοχική δύναμη με Ελλάδα και Βρετανία στο Κυπριακό.

Ίσες αποστάσεις στο Κυπριακό

Επιχείρησε να κρατήσει ίσες αποστάσεις, παρά το γεγονός, ότι αντιλήφθηκε ποιος ορθώνει εμπόδια. Και δεν το διαπίστωσε τούτο εξ αποστάσεως, αλλά το άκουσε ο ίδιος. Γνωρίζει πολύ καλά ποιος είναι το πρόβλημα: Η κατοχική Τουρκία, που εξακολουθεί να κρατά παράνομα εδάφη της Κύπρου και ασφαλώς ο εγκάθετος της. Αλλά δεν τους κατονομάζει. Η γνωστή τακτική, η οποία κάθε άλλο παρά βοηθά στις προσπάθειες στο Κυπριακό. Όταν δεν κατονομάζεται το πρόβλημα, πώς θα επιλυθεί;

Η κατοχική πλευρά, μετά από πολλές προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών, αποδέχθηκε να συγκληθεί νέα άτυπη Πενταμερής, υπό την προϋπόθεση – η οποία ήταν και του Γενικού Γραμματέα – ότι θα προετοιμασθεί επαρκώς, με ό,τι αυτό σημαίνει. Αυτή η εξέλιξη δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Άγκυρα διαφοροποίησε τη στάση και τις θέσεις της.

Δεν επέμεινε στις προϋποθέσεις που έθετε για εκ προοιμίου αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας, για να προσέλθει σε συνάντηση. Κι αυτό γιατί δεν βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο πρόσκλησης για συμμετοχή σε Διάσκεψη. Δεν εγκαταλείπει τη θέση της αυτή, που προφανώς θα θέσει και στο στάδιο της προετοιμασίας. Άλλωστε, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, στην ανακοίνωσή του, αναφέρει πως δεν υπάρχει «κοινό έδαφος». Κι αυτό είναι αλήθεια. “Κοινό έδαφος” θα υπάρξει εάν η κατοχική πλευρά εναρμονισθεί με τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Με το βλέμμα στις Βρυξέλλες

Η Τουρκία λειτούργησε έχοντας το βλέμμα στις Βρυξέλλες. Δεν ήθελε προφανώς να τινάξει στον αέρα την επίσκεψη Γκουτέρες από τη στιγμή που υπάρχει εμπλοκή και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι αυτό γιατί τούτο θα επηρέαζε και τις συζητήσεις στα ευρωτουρκικά. Προφανώς και η Άγκυρα θα αξιοποιήσει το χρόνο της «προετοιμασίας προς την άτυπη Πενταμερή» για να αξιολογήσει τα ενδεχόμενα δώρα, που πιθανόν να προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση (αν και στην Ένωση δεν είναι έτοιμοι για γενναιοδωρίες).

Σε αυτό το παιχνίδι τακτικής της Άγκυρας, ο εγκάθετος της, Τουφάν Έρχιουρμαν, τον οποίο κάποιοι στις ελεύθερες περιοχές θαυμάζουν, διαχειρίζεται τις εξελίξεις “υποδειγματικά”. Προτρέχει και της Τουρκίας. Και εκεί που δεν προτρέχει, αποσύρει όσα δήλωσε για να εναρμονισθεί με τις υποδείξεις της Άγκυρας. Σε βαθμό που παρουσιάσθηκε και αγενής έναντι του Γενικού Γραμματέα.

Στη Λευκωσία θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι υπό τις περιστάσεις. Υπήρχε ένα ομιχλώδες τοπίο ως προς τις προθέσεις των Ηνωμένων Εθνών. Τοπίο που δημιουργούσε η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν με τις ιδέες που διακινούσε την τελευταία περίοδο.

Άτολμος ο Γκουτέρες αλλά απέτρεψε το αδιέξοδο

Ο Γενικός Γραμματέας λειτούργησε θεσμικά και εντός- κι όχι εκτός- “του κουτιού”, παρά το γεγονός ότι παρουσιάσθηκε, για μια ακόμη φορά, άτολμος έναντι της κατοχικής δύναμης. Στη Λευκωσία, λοιπόν, είναι ικανοποιημένοι με τον τρόπο που έθεσε τα ζητήματα ο Γενικός Γραμματέας, σε σχέση με την επιδιωκόμενη λύση. Είναι ικανοποιημένοι και επειδή αποφεύχθηκε το αδιέξοδο. Υπάρχει μια προοπτική, έστω και μικρή, προς αξιοποίηση.

Και κάτι σημαντικό σε σχέση με την ευρωπαϊκή εμπλοκή στο Κυπριακό: Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης δήλωσε πως η Πρόεδρος της Κομισιόν, εξέφρασε την ετοιμότητα για τη σύσταση μιας νομικής ομάδας που θα στηρίζει τον κ. Φίτο σε αυτή την πτυχή. Η εξέλιξη τούτη αφορά το περιεχόμενο μιας συμφωνίας. Αυτή τη φορά, η ΕΕ δεν αναμένεται να πράξει όπως το 2004, με το σχέδιο Ανάν, που δεχόταν απαράδεκτες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο και δήλωνε έτοιμη να… τετραγωνίσει τον κύκλο. Τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος-μέλος.

Δεν βαριέστε. Ο Παναγούλης και ο Μουστακλής θυσιάστηκαν, ξεπουλήθηκε η μισή Κύπρος και σκοτώθηκαν χιλιάδες παλικάρια για να κάνουν εμφανίσεις η Παναγιωταρέα ή η Σία. Πλάι στη Μαρέβα και την κυρία Προέδρου. Κι ο Τασούλας να εκφωνεί συγκινητικούς δεκάρικους (μετά από πολλές πρόβες βέβαια). Κάλπικη χώρα δηλαδή σαν κάλπικη λίρα και ο Γιώργος Τζαβέλας με τους συμβολισμούς του πάντα επίκαιρος. (Αφού πρόκειται για την τέχνη, κάθε μορφής και επιπέδου τέχνη, που η κάθε πολιτική ηγεσία μισεί απροκάλυπτα. Ακόμη κι αυτή που δεν μοιάζει επικίνδυνη. Γιατί είναι η μόνη που έμμεσα ή άμεσα την γελοιοποιεί).

Το Σύνταγμα τους μάρανε!

Πρόσφατα μίλησα τηλεφωνικά δια μακρών και επί παντός επιστητού με τον φίλο μου, πρώην πρόεδρο του Συνασπισμού, Νίκο Κωνσταντόπουλο (και μην αρχίσετε τις ανοησίες, ο Κωνσταντόπουλος έμεινε 4 χρόνια φυλακή την περίοδο της χούντας και εκπροσώπησε την αριστερά και με αξιοπρέπεια και με κύρος). Του έκανα πλάκα λοιπόν ρωτώντας τον αν θα πάει στη δεξίωση τη δημοκρατίας. Για να μου απαντήσει οργίλως – ο Νίκος είναι πάντα οργίλος – ότι αρκεί που θα παραστεί ο Μάκης Βορίδης, ο επικεφαλής της συνταγματικής αναθεώρησης εκ μέρους της κυβέρνησης, ώστε η τελετή να έχει απόλυτη επιτυχία.

Και μου θύμισε ότι αυτός, ο Βορίδης δηλαδή, είναι ο υπεύθυνος εκ μέρους του πρωθυπουργού για να εκσυγχρονίσει το Σύνταγμα της προεδρευόμενης μας δημοκρατίας. Ο ίδιος που ήταν επικεφαλής της ΕΠΕΝ, διορισμένος από τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και εχθρός της δημοκρατικής αποκατάστασης, όταν ψηφιζόταν το Σύνταγμα του 1975 του Κωνσταντίνου Καραμανλή που καταργούσε τη βασιλεία.

Περισσότερο προφανής, περισσότερο ξεδιάντροπος συμβολισμός δεν θα μπορούσε να υπάρχει! Συμβολισμός που να αποκαλύπτει και την κατάντια του κυβερνητικού σχήματος αλλά και το έωλο της συνταγματικής αναθεώρησης, αυτήν ειδικά τη στιγμή. Όπως και για τους προφανείς λόγους που μία τέτοια πρωτοβουλία αναλαμβάνεται τώρα από μία κυβέρνηση που βρίσκεται σε αποδρομή.

Ε, δεν ήθελα πολύ για να τσιγκλίσω σχετικά τον Νίκο. Αρκεί που του είπα ότι στις προηγούμενες αναθεωρήσεις οι οποίες φόρτωσαν το καταστατικό κείμενο της δημοκρατίας μας με ανούσιες, νομικίστικες διατάξεις οι οποίες εξυπηρετούσαν αν όχι σκοτεινούς τουλάχιστον εντελώς επικαιρικές σκοπιμότητες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας, πρωτοστάτησαν ο “πολύς” Ευάγγελος Βενιζέλος και ο “ολίγος” Νίκος Αλιβιζάτος. Τότε μου απάντησε με το γνωστό του ύφος: Ο Θεός να σε φιλάει από πολιτικολογούντες συνταγματολόγους και από συνταγματολογούντες πολιτικούς.

Τί ακριβώς γιόρτασαν;

Τί γιόρτασαν λοιπόν εχτές συγκινημένοι και σοβαροί όλοι οι πολιτειακοί μας παράγοντες; Και γιατί έπρεπε να είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι υπερήφανοι; Μήπως για την αποτυχία μιας εποχής, για την κατάντια μιας γενιάς, για την διχοτόμηση της Κύπρου μισόν αιώνα τώρα, για την φενάκη της δημοκρατίας, για τις συσσωρευμένες απάτες, τα ψευδώνυμα συνθήματα, τον εκμαυλισμό ενός ολόκληρου λαού, για την διάψευση του Πολυτεχνείου, για την κάλπικη μεταπολίτευση, για την παράδοση της χώρας από μέσα και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο; Απαντήστε εσείς.

Είναι, βέβαια, αναμφισβήτητο το γεγονός πως στα επτά αυτά χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη η αγορά σταθεροποιήθηκε, η περίφημη “ψυχολογία” της αποκαταστάθηκε όπως λένε οι σεσημασμένοι ειδικοί – μακριά από εμάς, τους ερασιτέχνες του βίου, τέτοιος χαρακτηρισμός – ενώ το τραπεζικό σύστημα, ουσιαστικά ασύδοτο και εκτός ελέγχου, καταγράφει υψηλά κέρδη.

Παράλληλα ο άκρως ιδεολογικοποιημένος φιλελευθερισμός των κρατούντων επέτρεψε να πνεύσει ούριος άνεμος προς πάσα, επενδυτική κατεύθυνση – ασχέτως του αν επωφελήθηκαν κυρίως τα διεθνή κοράκια των funds και του real estate αλλά και οι δύο-τρεις οικογένειες που ελέγχουν τον τόπο με τις μονοπωλιακές, κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις τους. Είναι αστείο αλλά εκεί που κάποτε διαβάζαμε σε κάθε δημόσιο έργο “ΑΚΤΩΡ” τώρα διαβάζουμε “ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ”. Είναι κακό αυτό; Δεν ξέρω… Απαντήστε πάλι εσείς.

Η τιμωρία των εκλογών

Είναι πάντως δηλωτικό πραγμάτων κυρίως γιατί σήμερα όλο το ισχύον σύστημα εξουσίας και οι διαπλεκόμενοι με αυτό, μοιάζει να έχουν φτάσει στα όρια τους. Επιπλέον η προεκλογική συζήτηση που έχει αρχίσει εδώ και μήνες με ευθύνη πρωτίστως του πρωθυπουργού, έχει ως συνέπεια να παραλύσει κάθε ουσιαστική, κρατική δραστηριότητα και τους υπουργούς σε ανταγωνισμό με τους βουλευτές, να κυνηγάνε ψηφαλάκια. Αποκλειστικά.

Το πεπρωμένο όμως φυγείν αδύνατον. Η εκλογές οψεπότε γίνουν, θα αποτελέσουν οικτρή εμπειρία και για την κυβερνητική παράταξη και για την κυβερνητική οικογένεια που έχει μετατρέψει το κράτος σε προσωπικό της φέουδο. Τη στιγμή αυτή ο κάθε πολίτης δεν μπορεί παρά να αναμένει από την διάδοχη κατάσταση το ελάχιστο, πλην δραματικά αναγκαίο: δηλαδή τις βασικές ενέργειες ώστε να αποκατασταθούν η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και του Συντάγματος, να αναθεωρηθούν οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας – που πρέπει να εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό – να αποκατασταθεί η ισχύς των ανεξάρτητων αρχών αλλά και να ανορθωθεί το τρωθέν κύρος της δικαιοσύνης μέσα από την άμεση αποκοπή της από την εκτελεστική εξουσία. Αυτά κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς για το Σύνταγμα…

ΥΓ. Είναι βέβαια αλήθεια ότι η πολυκερματισμένη και ανερμάτιστη αντιπολίτευση με τους ποικίλους ηγετίσκους της δεν προοιωνίζεται τίποτε θετικό. Από την άλλη το ΚΚΕ, αυτοαπομονωμένο αλλά και αύταρκες στο 7% (;) δεν κάνει καμία ενέργεια ώστε να ενωθεί η ευρύτερη Αριστερά. Ο Αλέξης πάλι εξακολουθεί να παραμένει μοιραίος ως προς τις επιλογές του, ενώ η κ. Καρυστιανού έχασε και λόγω απειρίας και λόγω αλαζονείας, μια μοναδική ευκαιρία να καταστεί δύναμη παρέμβασης. Είναι λοιπόν φυσικό όλοι όσοι αναμένουμε να γίνει πραγματικότητα το “μη χείρον βέλτιστον”, να προσβλέπουμε στον Αντώνη Σαμαρά ως λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Ξέρουμε τα λάθη του, όπως επίσης ξέρουμε και τον πατριωτισμό και την αδιαμφισβήτητη εμπειρία του.

Συνεργάστηκε με σημαντικούς εκπροσώπους του λαϊκού τραγουδιού, ανάμεσά τους και ο Πέτρος Αναγνωστάκης. Δραστηριοποιήθηκε και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε ταινίες που εκείνα τα χρόνια είχαν πάντα και ένα τραγούδι από νυχτερινό κέντρο, όπως “Το Τεμπελόσκυλο” (1963), “Ένα Παιδί Χωρίς Όνομα” (1964), “Αθήνα Ώρα Δώδεκα” (1964), “Είναι Μεγάλος ο Καημός” (1964) και “Μην Αδικήσεις Ορφανή” (1966). Συμμετείχε επίσης σε επιθεωρήσεις και μουσικές παραστάσεις, όπως στην επιθεώρηση “Τα Σαγόνια της Εφορίας», η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο Λουζιτάνια τη θεατρική περίοδο 1978-1979.

Ο κ. Σαμαράς εξαπέλυσε κατηγορίες και κατά της Νέας Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού αναφέροντας ότι «αντί να ενισχύει την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, και μάλιστα σε εποχή οξύτατου δημογραφικού προβλήματος, την υπονομεύει συνειδητά».

Κλείνοντας ο κ. Σαμαράς τόνισε πως η κυβέρνηση οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι «ο ρόλος του υπουργείου Οικογένειας στην Ελλάδα σε καμιά περίπτωση δεν είναι “να μιλήσουμε για inclusion (δηλαδή συμπερίληψη) και διαφορετικότητα”, όπως δήλωσε η αρμόδια υπουργός…».

Αναλυτικά η ανάρτηση Σαμαρά:

«Οι πρόσφατες δηλώσεις της κ. Δόμνας Μιχαηλίδου αποτελούν την επιτομή της woke ατζέντας και της αποδόμησης του θεσμού της Οικογένειας.

Η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη αντί να ενισχύει την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, και μάλιστα σε εποχή οξύτατου δημογραφικού προβλήματος, την υπονομεύει συνειδητά.

Ας συνειδητοποιήσει επιτέλους η κυβέρνηση ότι ο ρόλος του υπουργείου Οικογένειας στην Ελλάδα σε καμιά περίπτωση δεν είναι “να μιλήσουμε για inclusion (δηλαδή συμπερίληψη) και διαφορετικότητα”, όπως δήλωσε η αρμόδια υπουργός…»

Συγκεκριμένα: Η ΝΔ οφείλει κοντά στα 542 εκ. ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 507 εκ. ευρώ. Συνολικά κοντά στα  1,049 δισ. ευρώ και τα δύο κόμματα. Τα περισσότερα  από αυτά τα χρέη είναι τραπεζικά δάνεια που είχαν ληφθεί κυρίως με εγγύηση τις μελλοντικές επιχορηγήσεις των κομμάτων. Στη συνέχεια μέρος αυτών των δανείων μεταβιβάστηκε σε εταιρείες διαχείρισης μέσω τιτλοποιήσεων. Υπάρχουν ρυθμίσεις αποπληρωμής, όμως οι ακριβείς όροι τους, όπως: διάρκεια, επιτόκια, δόσεις, δεν έχουν δημοσιοποιηθεί πλήρως από το κάθε κόμμα. 

Εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Υπάρχουν κόμματα σε χώρες της ΕΕ που χρωστάνε από χρηματοδότηση δανείων;

Δάνεια κομμάτων σε άλλες χώρες

Ναι υπάρχουν, ωστόσο τα ποσά είναι πολύ μικρότερα, τα δάνεια εξυπηρετούνται κανονικά και υπάρχουν αυστηροί κανόνες εποπτείας και διαφάνειας σε αντίθεση με την Ελλάδα. Για παράδειγμα  στην Γερμανία υπάρχουν κάποια κόμματα που έχουν κατά καιρούς εισπράξει  τραπεζικά δάνεια, αλλά δεν υπάρχουν αντίστοιχα συσσωρευμένα χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων. Στην Γαλλία αρκετά κόμματα λαμβάνουν τραπεζικά δάνεια από τις τράπεζες και τα αποπληρώνουν με την κρατική χρηματοδότηση που δικαιούνται στις εκλογές. Στην Ισπανία υπήρξαν τραπεζικά δάνεια και αναχρηματοδοτήσεις, χωρίς χρέη αντίστοιχου μεγέθους με την Ελλάδα. Το ίδιο συμβαίνει  και στην Ιταλία. 

Συμπερασματικά, η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση στην ΕΕ ως προς το ύψος των κομματικών χρεών. Δεν είναι ασυνήθιστο τα κόμματα να δανείζονται, αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιο να συσσωρεύουν οφειλές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ επί δεκαετίες.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πότε αυτά τα δάνεια θα εξοφληθούν δεδομένου ότι τα ποσά σταδιακά σε συνάρτηση με τον χρόνο αυξάνονται. Που σημαίνει ότι η διαχείριση αποπληρωμής τους “μπάζει νερά”. Και με ποιο τρόπο η κυβέρνηση της ΝΔ θα διαχειριστεί τους οφειλέτες στις τράπεζες από χρέη στην εφορία και από δάνεια; Όταν η ίδια δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της; Το να ζητάς από τους άλλους να είναι εντάξει στις πληρωμές τους, και όσοι δεν είναι να τους παίρνεις τα σπίτια, όταν εσύ που ορίζεις τους κανόνες δεν τους εφαρμόζεις, το θεωρώ παράλογο. Και τότε αυτό πως λέγεται;

Καλύτερα να μην απαντήσω.  Θα μου πείτε ότι φταίει ο Πρωθυπουργός; Όχι γιατί αυτά τα δάνεια είναι τουλάχιστον δεκαπενταετίας και έπρεπε να έχουν ρυθμιστεί από τους εκάστοτε αρχηγούς. Ωστόσο, υπάρχει ευθύνη του αρχηγού του κόμματος  ως προς την διαχείριση εξόφλησης των δανείων.

Ζήτημα αξιοπρέπειας

Θα πρέπει αυτά τα δάνεια να εξοφληθούν είτε με σταδιακή  άμεση αποπληρωμή από την κρατική χρηματοδότηση που δικαιούνται, είτε να βρεθεί μία άλλη φόρμουλα, όπως, από τους ίδιους τους βουλευτές δίνοντας επί παραδείγματι ένα χρηματικό ποσό κάθε μήνα από τον μισθό τους για κάποια χρονική περίοδο.

Ώστε σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα τα δάνεια να εξοφληθούν. Να μιλάμε για δημοκρατία και ισονομία που προβλέπει το σύνταγμα της χώρας με εξαιρέσεις, λόγω συμφερόντων και συνειδητών σκοπιμοτήτων, είναι ένα μείγμα που στεναχωρεί τους δημοκρατικούς ψηφοφόρους της χώρας. Και τους υποχρεώνει βλέποντας την ανομία να απέχουν συνειδητά από τις κάλπες.

Για να σταματήσει αυτή η ανομία, επιβάλλεται τα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να ενημερώσουν με λεπτομέρειες το τρόπο ρύθμισης των χρεών τους από τα δάνεια που έχουν εισπράξει, καθώς και τον προβλεπόμενο χρόνο εξόφλησή τους. Ώστε τα εν λόγω κόμματα, που είναι χρήσιμα για την κοινωνία, να μπορούν να ζητούν την ψήφο του λαού μας με αίσθημα ευθύνης.

«Γαλλία και Ισπανία αντιμετωπίζουν mega πυρκαγιές, τους συνδράμαμε – η Ελλάδα πρωταγωνίστησε στην Ευρώπη να υπάρξει συμφωνία για να λειτουργήσει ξανά η γραμμή παραγωγής Canadair, η Ελλάδα θα παραλάβει το πρώτο το 2028. Έχουμε ακόμα μπροστά μας ακόμη δύσκολες μέρες – ζητώ από όλους τη μέγιστη προσοχή», πρόσθεσε.

Αναφορικά με την κινητικότητα στο Κυπριακό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε: «Η ελληνική δίπλα στην κυπριακή διπλωματία, έχει καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να επανεκκινήσουν οι άτυπες συζητήσεις. Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα κινητικότητα ύστερα από καιρό, με την προοπτική μιας διευρυμένης Διάσκεψης υπό την αιγίδα του ΓΓ ΟΗΕ να σηματοδοτεί ένα σοβαρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Σημειώνεται ότι στο επίκεντρο της σημερινής συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου, που πραγματοποιείται στις 11:00 στο Μέγαρο Μαξίμου υπό την προεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη, βρίσκονται επτά σημαντικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα κυβερνητικών πρωτοβουλιών.

Μέσω της ατζέντας αυτής, η κυβέρνηση επιδιώκει να καταδείξει ότι συνεχίζει απρόσκοπτα την υλοποίηση του μεταρρυθμιστικού της έργου, απορρίπτοντας τα σενάρια περί πρόωρης εισόδου σε προεκλογική περίοδο. Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν είναι η έναρξη της διαδικασίας για τη διερεύνηση της πιθανής αξιοποίησης της πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα, η παρουσίαση της εθνικής στρατηγικής για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, καθώς και η αναθεώρηση του κυβερνητικού προγραμματισμού για το δεύτερο εξάμηνο του έτους.

Παρά το ενίοτε έντονο πολιτικό χάσμα που παρατηρείται μεταξύ μπλε και κόκκινων πολιτειών στις ΗΠΑ, οποιαδήποτε επίθεση εναντίον μίας από αυτές θα αντιμετωπιζόταν με ενιαία αντίδραση που θα συμπεριελάμβανε όλα τα μέσα που διαθέτει η Ουάσιγκτον. Το ίδιο θα ίσχυε σε περίπτωση οικονομικής κρίσης… Δεν θα αφηνόταν η κάθε πολιτεία στην τύχη της.

Ευρωϊερατείο και Τουρκία

Δυστυχώς, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για την ΕΕ, με την Ελλάδα και Κύπρο να αποτελούν αμφότερες εναργέστατα παραδείγματα της απροθυμίας ή αδυναμίας των Βρυξελλών να διαθέσουν την πληρότητα του γεωπολιτικού τους βάρους υπέρ των επιμέρους κρατών-μελών της Ένωσης. Πενήντα δύο ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου (με την Λευκωσία να αποτελεί κράτος-μέλος της ΕΕ για περίπου τα μισά χρόνια του διαστήματος αυτού).

Εντούτοις υπάρχουν πρόσωπα του ευρωϊερατείου και κράτη-μέλη που εξακολουθούν ανερυθρίαστα να θεωρούν την Άγκυρα ανώτατο γεωστρατηγικό εταίρο, να πιέζουν υπέρ της ένταξής της στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική και να την επιβραβεύουν με δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλιστικές συμφωνίες, πακέτα για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, εμπορικές συμφωνίες, κτλ. χωρίς καν να απαιτούν την απόσυρση του κατοχικού στρατού της από την Κύπρο και την επίδειξη σεβασμού για την εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών της ΕΕ.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η Άγκυρα επαναλαμβάνει συστηματικά απειλές για μελλοντικές εισβολές, είτε στην Κύπρο είτε στην Ελλάδα. Εξακολουθεί να θεωρεί την νόμιμη επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια ως casus belli, ενώ παράλληλα, παρεμποδίζει την ολοκλήρωση ευρωπαϊκών ενεργειακών υποδομών, όπως το GSI που θα συνδέει την Κύπρο με το ευρωπαϊκό ενεργειακό δίκτυο, παρενοχλώντας τα πλοία που πραγματοποιούν έρευνες για την πόντιση του σχετικού καλωδίου έξω από την Κάσο.

Εν τω μεταξύ, μέσα από την όχι και τόσο κεκαλυμμένη στήριξη που προσφέρει στους λαθροδιακινητές, η Άγκυρα βγάζει τεράστια κέρδη από τα απανωτά κύματα που φτάνουν στα νοτιοανατολικά σύνορα της ΕΕ, εξασφαλίζοντας χρηματικές εισροές τόσο από την ΕΕ, όσο και από τους ίδιους τους διακινητές. Η έκρηξη λαθρομετανάστευσης αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες απειλές στην ασφάλεια της ΕΕ, με τις συνέπειες να είναι εμφανείς καθημερινά σε ολόκληρη την γηραιά ήπειρο.

Παρά την ξεκάθαρη αδιαφορία της για το διεθνές δίκαιο και την εθνική κυριαρχία κρατών-μελών της ΕΕ, εξακολουθούν να την χαϊδεύουν υψηλόβαθμα στελέχη από την ΕΕ και κράτη-μέλη της (π.χ. η ανεκδιήγητη “υπουργός Εξωτερικών” της ΕΕ Κάγια Κάλλας και ο Ισπανός πρωθυπουργός Σάντσεθ). Παρά την σκληρή πολιτική κόντρα μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, μια τόσο προκλητική ένδειξη έλλειψης εθνικής συνοχής θα ήταν αδιανόητο στις ΗΠΑ, τουλάχιστον όσον αφορά σε θέματα εθνικής ασφάλειας και άλλα μεγάλα πολιτικοοικονομικά ζητήματα.

ΕΕ: Έλλειμμα αλληλεγγύης προς την Ελλάδα

Από την ίδρυσή της, τα συγκρουόμενα συμφέροντα των επιμέρους κρατών-μελών της ΕΕ – και δη των μεγαλύτερων – πλανώνται ως φάντασμα που στοιχειώνει και τελικά υποσκάπτει την λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωσή.

Για παράδειγμα, η οικονομική πολιτική και τα συμφέροντα της Γερμανίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η ελληνική οικονομική κρίση του 2010. Σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε που ενέσκυψε αυτή η κρίση και παρά την ονομαστική μείωση του χρέους και αύξηση του ΑΕΠ (που οφείλεται εν μέρει στον καλπάζοντα πληθωρισμό και την ακρίβεια), η ελληνική οικονομία παραμένει ουραγός και συγκαταλέγεται μεταξύ των λιγότερο παραγωγικών κρατών-μελών της ΕΕ.

Εάν η Αθήνα δεν είχε αντιμετωπιστεί τότε ως μαύρο πρόβατο, ώστε να παραδειγματιστούν οι άλλες χώρες, και αν η ΕΕ ήταν πρόθυμη να υιοθετήσει δικαιότερα μέτρα αλληλεγγύης για να αντιμετωπίσει ενδημικά προβλήματα που δημιουργούν ανισότητα μέσα στην ευρωζώνη, οι Έλληνες πολίτες θα είχαν αποφύγει χρόνια τιμωρητικής λιτότητας, η οποία δεν απέφερε τελικά και τόσα μακροπρόθεσμα οφέλη (τουλάχιστον για την ίδια την Ελλάδα).

Το βέτο για τους εφοπλιστές

Πρόσφατα, η Αθήνα πρόβαλε βέτο στο 21ο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας, με το επιχείρημα ότι η απαγόρευση μεταφοράς ρωσικού υγροποιημένου αερίου από ευρωπαϊκές εταιρείες θα οδηγούσε σε απώλεια σημαντικού μεριδίου της αγοράς σε ανταγωνιστές εκτός ΕΕ, χωρίς να πλήττεται η ρωσική οικονομία.

Μολονότι πολλά “γεράκια” εντός ΕΕ άσκησαν δριμεία κριτική στην Αθήνα, παρόλο που η Ελλάδα δεν ήταν η μόνη χώρα που άσκησε βέτο, η κίνηση αποτέλεσε μια σπάνια πράξη υπεράσπισης των ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Τελικά, το βέτο απέδωσε, καθώς η Ελλάδα πέτυχε εξαίρεση κατά την διαπραγμάτευση, ενώ παράλληλα οι Βρυξέλλες και οι εξωτερικοί σύμμαχοι έμαθαν ότι δεν μπορούν να θεωρούν την Αθήνα 100% δεδομένη.

Μπορεί το βέτο να προβλήθηκε κατόπιν πίεσης των Ελλήνων εφοπλιστών και να αφορά μόνο στον κλάδο τους, ωστόσο η ναυτιλία είναι σημαντικό κομμάτι της εθνικής οικονομίας και τουλάχιστον είναι μια κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση.

Η Ελλάδα έχει δείξει αλληλεγγύη προς την Ουκρανία ποικιλοτρόπως, τόσο σε εξοπλιστικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο, ενώ το Κίεβο δεν έχει ανταποκριθεί στον ίδιο βαθμό, προτιμώντας να μην διαταράξει τις σχέσεις του με μια κατοχική δύναμη όπως η Τουρκία, μολονότι αυτή διατηρεί και συμμαχικές σχέσεις με την Μόσχα. Δεν έχει προβεί καν στην καταδίκη της τουρκικής κατοχής της Κύπρου.

Οι διμερείς με τις ΗΠΑ

Όπως οποιοδήποτε άλλο κυρίαρχο κράτος, είναι σημαντικό να βρει η Ελλάδα μια βιώσιμη ισορροπία μεταξύ της υπεράσπισης των εθνικών της συμφερόντων και των θυσιών που είναι πρόθυμη να κάνει για χάρη των συμμάχων της. Σε κάθε περίπτωση, μια συμμαχική σχέση δεν γίνεται να είναι μονομερής. Αυτό ισχύει και για τις διμερείς ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Το φαιδρό ρομάντζο μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Τούρκου ομολόγου του, μαζί με τις κακές υπηρεσίες του Αμερικανού(;) πρέσβεως Μπάρακ, μετατρέπονται σημέρα σε εθνική ντροπή για την Αμερική.

Τώρα που το Ιράν επιβεβαίωσε και επισήμως την συμβολή της Τουρκίας στην αποτροπή των Κούρδων του Ιράν να αναμειχθούν στις εχθροπραξίες υπέρ των ΗΠΑ, η Ελλάδα πρέπει να εντείνει τις καταγγελίες της για τους κινδύνους που εγκυμονεί ο τουρκικός αναθεωρητισμός. Μολονότι η άσκηση ενός βέτο στο ΝΑΤΟ (π.χ., για την δημιουργία νέων στρατηγείων στην Τουρκία, κτλ.) ενδεχομένως να επέσυρε την οργή του κ. Τραμπ, η ξεκάθαρη αυτή στάση μπορεί να ήταν ακριβώς εκείνο που χρειαζόταν για να υπογραμμίσει ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις τελικά συγκλίνουν πολύ περισσότερο από τις αμερικανοτουρκικές και ότι η Ελλάδα κήδεται των συμφερόντων των ΗΠΑ ακόμη και όταν πάει κόντρα στο ρεύμα.

Σε τελική ανάλυση, εάν θέλεις να κάνεις ομελέτα πρέπει αναπόφευκτα να σπάσεις και κάποια αυγά. Εξάλλου, το να θεωρείται μια χώρα δεδομένη μπορεί να είναι βολικό για τους συμμάχους της, αλλά δεν είναι πάντα χρήσιμο. Το να υπερασπίζεται όμως μια χώρα τις θέσεις της με σταθερότητα και συνέπεια καλλιεργεί τον αμφοτέρωθεν σεβασμό και την εμπιστοσύνη που παγιώνει τις πραγματικές συμμαχίες και χτίζει εταιρικές σχέσεις διαρκείας. Τελικά, ένα βέτο που και που χρειάζεται…

«Θα τους πλήξουμε δυνατά, θα τις φάνε», διεμήνυσε χθες ο Aμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με δημοσιογράφο του Fox News. «Θα τους πλήξουμε πολύ δυνατά», τώρα «είναι η σειρά μας», επέμεινε αργότερα ο ρεπουμπλικάνος, απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο.

Ιρανικά επίσημα μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για επιθέσεις στις νότιες επαρχίες Χουζεστάν και Ορμουζγκάν. Στη νήσο Κεσμ, «ομάδες διάσωσης αναζητούν δυο ανθρώπους παγιδευμένους στα συντρίμμια» σπιτιού, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, αεροσκάφη των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας διεξήγαγαν κοινή επιχείρηση στο Ιράκ, λέγοντας πως στοχοποίησαν ιρακινές ένοπλες οργανώσεις προσκείμενες στο Ιράν που κατηγόρησαν πως επιτέθηκαν σε σαουδαραβικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις — κάτι που διέψευσαν.

«Αναπόφευκτη» ανταπόδοση

Οι επιδρομές σε διάφορες περιοχές του Ιράκ στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 20 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων πέντε Ιρανών, και τραυμάτισαν άλλους 32 στις τάξεις των Χασντ ας Σάαμπι («μονάδων λαϊκής κινητοποίησης»), ανέφερε το δίκτυο αυτό παρατάξεων αποτελούμενων κατά πλειονότητα από σιίτες, που τυπικά έχει πλέον ενταχτεί στον ιρακινό στρατό αλλά θεωρείται πως σε κάποιες περιπτώσεις δρα αυτόνομα.

«Η ανταπόδοσή μας εναντίον του αμερικανού εχθρού είναι αναπόφευκτη και μπορεί να πλήξουμε εργαλεία του στη Σαουδική Αραβία», ανέφερε χθες η Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ, συμμαχία προσκείμενη στην Τεχεράνη. Αν και ο κ. Τραμπ διαβεβαίωσε, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του Fox News, ότι οι βομβαρδισμοί έγιναν σε «συντονισμό με την ιρακινή κυβέρνηση», η ιρακινή προεδρία κατήγγειλε την «κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας του Ιράκ».

Η Τεχεράνη καταδίκασε τους βομβαρδισμούς στη γειτονική χώρα. Στην ιρανική πρωτεύουσα, κάποιοι κάτοικοι δεν έκρυβαν την απόγνωσή τους. «Δεν ξέρουμε στ’ αλήθεια αν είμαστε σε πόλεμο ή σε ειρήνη (…) Αυτό που βλέπω είναι πως ο κόσμος είναι αποθαρρημένος, αποκαρδιωμένος», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Γκολρόχ, 60χρονη συνταξιούχος.

Πριν από τις χθεσινές και τις σημερινές επιδρομές, ο πόλεμος εξαπλώθηκε επίσης σε άλλο μέτωπο όπου επικρατούσε τα τελευταία χρόνια συγκριτική ηρεμία, αυτό ανάμεσα στους υεμενίτες αντάρτες Χούθι και τη Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ είναι ο βασικός υποστηρικτής της υεμενίτικης κυβέρνησης που αναμετράται με το προσκείμενο στην Τεχεράνη κίνημα Ανσαραλά, γνωστότερο στη Δύση με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι.

Οι αντάρτες ανακοίνωσαν προχθές Τρίτη πως στοχοποίησαν με πυραύλους σαουδαραβικό πετρελαιοφόρο δεξαμενόπλοιο στην Ερυθρά θάλασσα, κατηγορώντας το ότι «παραβίασε τον ναυτικό αποκλεισμό» που ανακοίνωσαν πως επιβάλλουν στο βασίλειο, τον μεγαλύτερο εξαγωγέα αργού στον πλανήτη.

«Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί πλέον το δίκτυο των πληρεξουσίων της (…) Ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων είναι συνέχεια του απευθείας πολέμου με άλλα μέσα, και διεξάγεται με αξιοσημείωτη στρατηγική συνέπεια», σημείωσε μιλώντας στο AFP ο Χισάμ Αλγάναμ, σαουδάραβας αναλυτής και ερευνητής ειδικευμένος σε ζητήματα ασφαλείας.

Η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης κατηγόρησε χθες τους Χούθι ότι εννοούν να προχωρήσουν στην επιβολή τέλους διέλευσης στα πλοία που περνούν από την Ερυθρά Θάλασσα και το στενό Μπαμπ ελ Μάντεμπ, στο νότιο άκρο της φτωχότερης χώρας της αραβικής χερσονήσου. Το Ριάντ υπολογίζει στην Ερυθρά θάλασσα για να συνεχίσει τις εξαγωγές του, καθώς το Ιράν έχει κλείσει de facto το στρατηγικής σημασίας στενό του Ορμούζ, στην άλλη πλευρά της χερσονήσου.

Μυστήριο με το πλήγμα στην Αίγυπτο

Ένα μη επανδρωμένο (drone) χτύπησε δεξαμενόπλοιο αποθήκευσης φυσικού αερίου αμερικανικών συμφερόντων στο μεσογειακό λιμάνι της Νταμιέτα, στην Αίγυπτο, σύμφωνα με την εταιρεία ναυτιλιακής ασφάλειας Ambrey, Σε ξεχωριστή ενημέρωση, η εταιρεία λιμενικών υπηρεσιών Inchcape ανέφερε ότι δύο δεξαμενόπλοια μεταφοράς και αποθήκευσης φυσικού αερίου τυλίχθηκαν στις φλόγες στο λιμάνι της Νταμιέτα στην Αίγυπτο μετά την επίθεση.

Σύμφωνα με τρεις πηγές της ναυτιλιακής αγοράς που έχουν γνώση τoυ θέματος, το drone έπληξε την πλωτή μονάδα αποθήκευσης φυσικού αερίου Energos Winter, προκαλώντας πυρκαγιά, η οποία επεκτάθηκε στη συνέχεια και στο πλοίο GasLog Salem. Δύο ανεξάρτητες πηγές ασφαλείας επιβεβαίωσαν επίσης ότι η έκρηξη αποδίδεται σε πλήγμα από drone.

Το πλοίο, που είναι ελληνόκτητο και φέρει σημαία Βερμούδων, χτυπήθηκε από τουλάχιστον ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος, με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί πυρκαγιά. Το πλήρωμα εγκατέλειψε προληπτικά το δεξαμενόπλοιο, ενώ η φωτιά τέθηκε στη συνέχεια υπό έλεγχο. Από την επίθεση δεν καταγράφηκαν τραυματισμοί, ούτε έχουν καταγραφεί ζημιές στις λιμενικές εγκαταστάσεις. Μέχρι στιγμής, καμία οργάνωση ή κρατικός φορέας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση, η οποία γίνεται εν μέσω της νέας κλιμάκωσης στον Περσικό.

Η κήρυξη ισχύει από την ημερομηνία εκδήλωσης της πυρκαγιάς και για χρονικό διάστημα τριών μηνών, έως και τις 29 Οκτωβρίου 2026.

Η απόφαση αποσκοπεί στην άμεση κινητοποίηση και επιτάχυνση των απαιτούμενων διαδικασιών για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πυρκαγιάς, καθώς και στην υποστήριξη των πληγεισών περιοχών μέσω των προβλεπόμενων μέτρων πολιτικής προστασίας και κρατικής αρωγής.

Συνεχείς αναζωπυρώσεις στο μέτωπο της Αγίας Παρασκευής

Όπως μετέφερε η δημοσιογράφος του ΕΡΤnews, Βαλέρια Δολαψάκη, οι θυελλώδεις ριπές αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις δυνάμεις που επιχειρούν στην περιοχή, ενώ οι άνεμοι συνεχίζουν να αλλάζουν συνεχώς κατεύθυνση, δημιουργώντας νέες εστίες και δυσχεραίνοντας τον έλεγχο της πυρκαγιάς.

Το μέτωπο, που ξεκίνησε από την Κρύα Βρύση, έχει διανύσει μεγάλη απόσταση, με τις αρχές να επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους κυρίως στη δυτική πλευρά. Παρότι σε ορισμένα σημεία δεν υπάρχουν εμφανείς φλόγες, η φωτιά δεν έχει οριοθετηθεί, καθώς οι αναζωπυρώσεις συνεχίζονται.

Χαρακτηριστικό της έντασης της πυρκαγιάς είναι ότι έχουν καεί μεγάλες εκτάσεις με ελαιόδεντρα, παρότι η ελιά θεωρείται ανθεκτική στη φωτιά. Οι ισχυροί άνεμοι, ωστόσο, συνέβαλαν στην ανεξέλεγκτη εξάπλωση των φλογών.

Τα εναέρια μέσα επιχείρησαν να συνδράμουν, ωστόσο οι ισχυροί άνεμοι δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση ρίψεων νερού, με αποτέλεσμα το βάρος της κατάσβεσης να παραμένει στις επίγειες δυνάμεις.

Οι κάτοικοι της περιοχής κάνουν λόγο για μια πρωτοφανή κατάσταση, σημειώνοντας ότι, παρότι η νότια πλευρά του Ρεθύμνου έχει αντιμετωπίσει και στο παρελθόν μεγάλες πυρκαγιές, η συγκεκριμένη φωτιά ξεχωρίζει για την ένταση και την ταχύτητα εξάπλωσής της. Η καταγραφή των ζημιών δεν έχει ακόμη ξεκινήσει, καθώς η προτεραιότητα παραμένει η αντιμετώπιση του πύρινου μετώπου και η προστασία ανθρώπινων ζωών και περιουσιών.

Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του Πυροσβεστικού Σώματος, Γιάννης Αρτοποιός, μιλώντας στο ΕΡΤnews αναφέρθηκε στις επιχειρήσεις κατάσβεσης. Για την πυρκαγιά στο Ρέθυμνο, ο κ. Αρτοποιός ανέφερε ότι πρόκειται για το πιο ενεργό μέτωπο, όπου επιχειρούν 224 πυροσβέστες, 11 ομάδες δασικών κομάντος, 53 οχήματα, ενώ από αέρος επιχειρούν δύο ελικόπτερα, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Όπως σημείωσε, το σημείο που συνεχίζει να απασχολεί περισσότερο τις αρχές βρίσκεται βόρεια της Αγίας Παρασκευής, στο δυτικό τμήμα του μετώπου. Τα υπόλοιπα σημεία παρουσιάζουν διάσπαρτες θερμές εστίες και καπνογόνα σημεία, τα οποία λόγω των ισχυρών ανέμων παραμένουν δύσκολα διαχειρίσιμα.

Για τη φωτιά στη Σητεία, ανέφερε ότι η εικόνα είναι βελτιωμένη, ωστόσο οι επίγειες δυνάμεις συνεχίζουν να επιχειρούν λόγω του δύσβατου της περιοχής. Τα δύο σημεία που απασχολούν βρίσκονται στις πλευρές του μετώπου της Αγίας Τριάδας, με τις προσπάθειες να συνεχίζονται για τον έλεγχό τους.

Οι επισκέπτες που είχαν απομακρυνθεί από την Αγία Γαλήνη επιστρέφουν στα καταλύματά τους, με προτεραιότητα τα περίπου 100 άτομα που φιλοξενούνταν στο Κλειστό Γυμναστήριο Φαιστού, όπου ο Δήμος Φαιστού, με τη συνδρομή της Περιφέρειας Κρήτης, παρείχε την απαραίτητη υποστήριξη. Το ίδιο και όσοι είχαν μεταφερθεί προσωρινά σε άλλες ξενοδοχειακές μονάδες, ενώ οι επισκέπτες που είχαν απομακρυνθεί από άλλες περιοχές και δεν μπορούν ακόμη να επιστρέψουν παραμένουν στα ξενοδοχεία όπου έχουν μεταφερθεί.

Ο δήμαρχος Αγίου Βασιλείου Ιωάννης Ταταράκης ανέφερε στο ΕΡΤnews και την εκπομπή Newsroom ότι υπάρχει ενεργό μέτωπο προς την Αγία Παρασκευή, ενώ οι ισχυροί άνεμοι, με ριπές που φτάνουν τα 12 μποφόρ, δυσχεραίνουν σημαντικά το έργο της κατάσβεσης. Όπως είπε, τα εναέρια μέσα επιχείρησαν να συνδράμουν το πρωί, ωστόσο δεν κατέστη δυνατό να πραγματοποιήσουν ρίψεις λόγω των ισχυρών ανέμων.

Ο δήμαρχος αποκάλυψε ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο ενημέρωσε για την κατάσταση και ζήτησε ενίσχυση των δυνάμεων, αλλά και άμεση κινητοποίηση για την αποκατάσταση των ζημιών.

Την ίδια ώρα, συνεργεία του ΔΕΔΔΗΕ εργάζονται εντατικά για την αποκατάσταση των βλαβών που προκάλεσε η πυρκαγιά στο δίκτυο ηλεκτροδότησης, καθώς έχουν υποστεί ζημιές στύλοι και τμήματα του δικτύου. Παράλληλα, βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για την αποκατάσταση του οδικού δικτύου. Στόχος είναι η ταχύτερη δυνατή επαναφορά της κανονικότητας στην περιοχή.

Το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας παραμένει σε συνεχή συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης, τους Δήμους Αγίου Βασίλειου και Φαιστού, τον ΔΕΔΔΗΕ, την ΕΛΑΣ και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, προκειμένου να συνεχιστούν απρόσκοπτα τόσο οι επιχειρήσεις κατάσβεσης όσο και οι παρεμβάσεις για την αποκατάσταση των υποδομών και την ασφαλή επιστροφή κατοίκων και επισκεπτών στην καθημερινότητά τους.

Ο αντιδήμαρχος Αμαρίου Ρεθύμνου, Γιώργος Ψαρουδάκης, μιλώντας για την απώλεια των δύο πυροσβεστών, έκανε λόγο για μια ημέρα περισυλλογής και σεβασμού, τονίζοντας ότι η θυσία τους δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια ακόμη τραγική είδηση.

«Σήμερα είναι μια μέρα όχι μεγάλων λόγων. Είναι μια μέρα περισυλλογής, σεβασμού και υπόσχεσης στη θυσία αυτών των συνδημοτών μας, των συμπατριωτών μας. Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε και να την αντιμετωπίσουμε ως μια ολιγόλεπτη τραγική είδηση. Είναι μια πληγή που μας αφορά όλους και οφείλουμε κάτι να κάνουμε απέναντι στη μνήμη τους, όχι να αρκεστούμε μόνο στα συλλυπητήρια και στον θρήνο», ανέφερε.

Ο κ. Ψαρουδάκης αναφέρθηκε και στο ζήτημα της πρόληψης, σημειώνοντας ότι τα τελευταία χρόνια οι ίδιες περιοχές δοκιμάζονται επανειλημμένα από μεγάλες πυρκαγιές, ιδιαίτερα σε ημέρες με ακραίες καιρικές συνθήκες.

Σχολιάζοντας την εξέλιξη της φωτιάς στο Ρέθυμνο ο αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος, Γιάννης Σταμούλης δήλωσε: «Δεν πρόκειται για μια απλή πυροσβεστική επιχείρηση, αλλά για μια επιχείρηση πολέμου, με έναν αντίπαλο που αποτελείται από το καιρικό φαινόμενο, τη μορφολογία του εδάφους και τη φλόγα».

Μιλώντας ο κ. Σταμούλης για την απώλεια των δύο πυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, τόνισε ότι η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη τους είναι η αποτροπή νέων πυρκαγιών που προκαλούνται από ανθρώπινη υπαιτιότητα. «Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά αλληλέγγυοι στις οικογένειες των συναδέλφων μας που χάθηκαν, το ζητούμενο είναι σήμερα και όλο το καλοκαίρι να μην εκδηλωθεί άλλη πυρκαγιά από εγκληματική αμέλεια ή από πρόθεση. Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο που μπορούμε να κάνουμε στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στην εκτέλεση του καθήκοντος», υπογράμμισε.

Ο Μανώλης Ψαρουδάκης, αντιδήμαρχος Αμαρίου στο Ρέθυμνο, μίλησε στην εκπομπή “Newsroom” και τόνισε ότι η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη των δύο πυροσβεστών που έσασαν τη ζωή τους, επισημαίνοντας πως η θυσία τους δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ακόμη μία τραγική είδηση.

«Δεν πρέπει να ξεχάσουμε και να την αντιμετωπίσουμε ως ολιγόλεπτη τραγική είδηση. Είναι μια πληγή που μας αφορά όλους, που έχει ανοίξει και οφείλουμε κάτι να κάνουμε απέναντι στη μνήμη τους και να μην αρκεστούμε μόνο στα συλλυπητήρια και στο θρήνο. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ξανά και ξανά μεγάλες πυρκαγιές στα ίδια σημεία, στους ίδιους τόπους. Σε μέρες με ακραίες καιρικές συνθήκες, όπου οι άνεμοι μετατρέπουν την κάθε εστία σε πύρινη λαίλαπα και δεν επιτρέπουν στα εναέρια μέσα να επέμβουν», είπε.

Μεγάλη αναζωπύρωση της φωτιάς στην Πάρο

Μεγάλη αναζωπύρωση σημειώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης στην πυρκαγιά που ξέσπασε την Τρίτη (28/7) σε απορρίμματα και χαμηλή βλάστηση στην Πάρο και η οποία πήρε γρήγορα διαστάσεις λόγω των θυελλωδών ανέμων που επικρατούν στο νησί.

Η πυρκαγιά ξέσπασε στην περιοχή Τρυπητή και έχει κατεύθυνση προς το Άσπρο Χωριό. Μάλιστα στις 14:13 εκδόθηκε μήνυμα από το 112 για την απομάκρυνση όσων βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της πυρκαγιάς και συγκεκριμένα από Άσπρο Χωριό με κατεύθυνση προς Δρυό.

Στις14:52 εκδόθηκε και δεύτερο μήνυμα από το 112 για την απομάκρυνση όσων βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή Καμάρι με κατεύθυνση προς Αλυκή.

Στο σημείο επιχειρούν ισχυρές επίγειες και εναέριες δυνάμεις, ενώ στο έργο της κατάσβεσης συνδράμουν εθελοντές, καθώς και ο Δήμος Πάρου με δύο υδροφόρες και ένα μηχάνημα έργου.

Επίσης στην ευρύτερη περιοχή της πυρκαγιάς έχουν αναπτυχθεί δυνάμεις της ΕΛΑΣ και του ΛΣ-ΕΛΑΚΤ.

Στην περιοχή υπάρχουν διάσπαρτες οικίες και οι πυροσβέστες προσπαθούν να αποτρέψουν την επέκταση της πυρκαγιάς σε αυτές αλλά και στις αποθήκες που υπάρχουν κοντά στο πύρινο μέτωπο.

Δυστυχώς η νέα αναζωπύρωση ξέσπασε λίγο αφότου αποχώρησαν κάποιες δυνάμεις της Πυροσβεστικής που είχαν φτάσει στο νησί να συνδράμουν στην αντιμετώπισή της.

Στο νησί πνέουν ισχυροί άνεμοι με ριπές που φτάνουν μέχρι και τα 10 μποφόρ, κάτι που δυσχεραίνει το έργο της κατάσβεσης, ενώ στην ευρύτερη περιοχή έχουν αναπτυχθεί και δυνάμεις της αστυνομίας αλλά και του Λιμενικού Σώματος προκειμένου να διαχειριστούν την απομάκρυνση των κατοίκων.

Μεγάλη αναζωπύρωση της φωτιάς στην Πάρο – 112 για απομάκρυνση των κατοίκων από τις περιοχές Άσπρο Χωριό και Καμάρι

Υπενθυμίζεται ότι έχουν εκδοθεί ακόμη τέσσερα μηνύματα από το 112. Την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, στις 02:10 για την απομάκρυνση όσων βρίσκονται στην περιοχή Τρυπητή, Γλυφά, Πυργάκι και Άσπρο Χωριό με κατεύθυνση προς Δρυό και στις 01:31 για απομάκρυνση όσων βρίσκονται στην περιοχή Αγκαιριά με κατεύθυνση προς την παραλία Αλυκή.

Φωτιά στην Άνδρο

Πυρκαγιά ξέσπασε σήμερα, Πέμπτη (30/7) περίπου στις 14:00 σε χαμηλή βλάστηση στην περιοχή Παλαιόπολη της Άνδρου και κινητοποίησε άμεσα επίγειες και εναέριες δυνάμεις.

Για την κατάσβεση κινητοποιήθηκαν 12 πυροσβέστες και πέντε οχήματα, ενώ για την αεροπυρόσβεση έχει διατεθεί ένα ελικόπτερο. Συνδρομή παρέχουν υδροφόρες του δήμου Άνδρου.

Μάλιστα στις 14:31 εκδόθηκε μήνυμα από το 112, για την απομάκρυνση όσων βρίσκονται στην περιοχή της Παλαιόπολη με κατεύθυνση προς Μπατσί.

Η περιοχή σήμερα είναι σε πολύ υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς (κατηγορία 4) και πνέουν ισχυροί άνεμοι έως 7 μποφόρ.

Για τη διερεύνηση των αιτιών της πυρκαγιάς ενεργοποιήθηκε το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού Κυκλάδων προκειμένου να διερευνήσει τα αίτιά της.

Αυτή όμως η εικόνα που παρουσιάζεται δεν στηρίζεται τόσο στη συνολική στρατηγική πραγματικότητα, όσο στην επιλεκτική ανάδειξη ορισμένων εξελίξεων, οι οποίες απομονώνονται από το ευρύτερο επιχειρησιακό και γεωπολιτικό τους πλαίσιο. Ο Κόλιν Γκρέι προειδοποιούσε ότι η στρατηγική απαιτεί συνεχή σύνδεση μεταξύ στρατιωτικών επιχειρήσεων και πολιτικού αποτελέσματος. Όταν η σύνδεση αυτή χάνεται, οι επιχειρησιακές επιτυχίες αποκτούν δυσανάλογη σημασία και δημιουργούν ψευδείς προσδοκίες.

Το πρώτο στοιχείο αυτού του αφηγήματος είναι οι συνεχώς αυξανόμενες εκτιμήσεις για τις ρωσικές απώλειες. Η Ρωσία αναμφίβολα έχει υποστεί τεράστιο κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό και στρατιωτικό υλικό. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί προβάλλονται εδώ και χρόνια ως ένδειξη επικείμενης στρατηγικής κατάρρευσης, παραβλέποντας την δυνατότητα της Μόσχας να αναπληρώνει προσωπικό, να αυξάνει την παραγωγή οπλικών συστημάτων και να προσαρμόζει την οικονομία της στις απαιτήσεις ενός πολέμου μεγάλης διάρκειας.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η υπερβολική προβολή περιορισμένων ουκρανικών επιτυχιών. Η ανακατάληψη ενός χωριού, ή η βελτίωση μιας τοπικής τακτικής θέσης μπορεί να αποτελεί σημαντική επιτυχία για τις εμπλεκόμενες μονάδες. Δεν συνεπάγεται όμως κατ’ ανάγκην μεταβολή της συνολικής στρατηγικής ισορροπίας. Αναμφίβολα οι Ουκρανοί έχουν κατορθώσει να επιβραδύνουν και να μειώσουν τις ρωσικές προωθήσεις, αλλά αυτό δεν δημιουργεί συνθήκες “σημείου καμπής”.

Η ιστορία των πολέμων είναι γεμάτη από εντυπωσιακές τακτικές επιτυχίες, που ουδέποτε μετέβαλαν το τελικό αποτέλεσμα. Η σύγχυση μεταξύ τακτικής και στρατηγικής αποτελεί μία από τις συνηθέστερες αιτίες εσφαλμένων πολιτικών εκτιμήσεων.

Τα πλήγματα μεγάλης εμβέλειας 

Το τρίτο στοιχείο αφορά τις ουκρανικές επιθέσεις σε στόχους βαθιά μέσα στη Ρωσία. Οι επιθέσεις αυτές έχουν σαφή επιχειρησιακή και ψυχολογική αξία. Αναγκάζουν τη Ρωσία να αναδιατάσσει μέσα αεράμυνας, δημιουργούν πολιτική πίεση και αποδεικνύουν ότι το ρωσικό έδαφος δεν είναι απρόσβλητο.

Ωστόσο, θα επαναλάβω ότι δεν αποτελούν από μόνες τους παράγοντα που μπορεί να αλλάξει την έκβαση ενός πολέμου φθοράς. Η στρατηγική έκβαση εξακολουθεί να εξαρτάται από την παραγωγή πολεμικού υλικού, τα διαθέσιμα αποθέματα, την ανθεκτικότητα της οικονομίας, τη δυνατότητα αναπλήρωσης προσωπικού και τη διατήρηση της πολιτικής βούλησης.

Η κατασκευή μιας εναλλακτικής πραγματικότητας

Ο συνδυασμός αυτών των τριών στοιχείων δημιουργεί μια ισχυρή επικοινωνιακή εικόνα! Η Ρωσία αποδυναμώνεται συνεχώς, ενώ η Ουκρανία βαδίζει σταθερά προς τη νίκη. Η εικόνα αυτή εξυπηρετεί έναν σαφή πολιτικό στόχο: Να διατηρηθεί η υποστήριξη της Δύσης, να συνεχιστεί η χρηματοδότηση και η στρατιωτική βοήθεια και να αποφευχθεί οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για μια πολιτική διευθέτηση. Το ερώτημα, όμως, είναι κατά πόσο η πολιτική επικοινωνία αντανακλά τη στρατηγική πραγματικότητα, ή επιχειρεί να την υποκαταστήσει.

Κάθε επιτυχημένη στρατηγική προϋποθέτει σαφή πολιτικό σκοπό, επαρκή στρατιωτικά μέσα και ρεαλιστική εκτίμηση του κόστους. Στην περίπτωση της Ουκρανίας εξακολουθούν να παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα. Ποιος ακριβώς είναι ο τελικός πολιτικός στόχος; Η πλήρης αποκατάσταση των συνόρων του 1991; Η ανάκτηση μόνο των εδαφών που καταλήφθηκαν μετά το 2022; Ή, η δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για μια διαπραγματευτική λύση;

Αντίστοιχα, δεν έχει παρουσιαστεί πειστική απάντηση για το ποια στρατιωτικά μέσα μπορούν να οδηγήσουν στην επίτευξη αυτών των στόχων, ούτε ποιο είναι το αποδεκτό πολιτικό, οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Χωρίς απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, η στρατηγική κινδυνεύει να αντικατασταθεί από την ελπίδα.

Ο κίνδυνος του στρατηγικού αυτοεγκλωβισμού

Εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Όταν οι κυβερνήσεις επενδύουν επί χρόνια σε ένα αφήγημα περί επικείμενης νίκης, καθίσταται ολοένα δυσκολότερο να αναγνωρίσουν δημόσια ότι οι αρχικές τους εκτιμήσεις ίσως δεν επαληθεύθηκαν. Πρόκειται για το φαινόμενο που στη στρατηγική βιβλιογραφία περιγράφεται ως στρατηγικός αυτοεγκλωβισμός (strategic self-entrapment).

Οι πολιτικές ηγεσίες εγκλωβίζονται στις ίδιες τις δημόσιες δεσμεύσεις τους. Κάθε αναθεώρηση της στρατηγικής παρουσιάζεται ως ήττα και κάθε πρόταση διαπραγμάτευσης ως υποχώρηση, ακόμη και όταν η στρατιωτική πραγματικότητα επιβάλλει διαφορετικές επιλογές. Έτσι, η συνέχιση του πολέμου μετατρέπεται από στρατηγική επιλογή σε πολιτική αναγκαιότητα.

Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με αφηγήματα

Η ιστορία διδάσκει ότι κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε επειδή δημιουργήθηκε μια πειστική επικοινωνιακή εικόνα. Οι πόλεμοι κερδίζονται όταν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ πολιτικών στόχων, στρατιωτικών μέσων και διαθέσιμων πόρων. Όταν αυτή η σχέση διαρρηγνύεται, η στρατηγική αντικαθίσταται από την επικοινωνία και η αισιοδοξία από την αυταπάτη.

Η Ουκρανία εξακολουθεί να επιδεικνύει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις και υψηλό κόστος. Όμως η αντικειμενική στρατηγική ανάλυση δεν μπορεί να συγχέεται με την πολιτική ανάγκη διατήρησης του ηθικού, ή της διεθνούς υποστήριξης.

Η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι όταν η αντίληψη απομακρύνεται από την πραγματικότητα, οι αποφάσεις που ακολουθούν είναι συνήθως οι πιο επικίνδυνες. Στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ μετά την ανατροπή του μπααθικού καθεστώτος. Ακόμα και στην περίπτωση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί στη Δύση για μια αποφασιστική στρατηγική ανατροπή με την πολυδιαφημισμένη μεγάλη ουκρανική αντεπίθεση, αποδείχθηκαν υπερβολικές.

Η υποτίμηση της Ρωσίας και η υπερεκτίμηση της Ουκρανίας δεν συνιστά νηφάλια στρατηγική αξιολόγηση. Και όταν συμβεί αυτό, η παράταση ενός πολέμου μπορεί να μην αποτελεί πλέον συνειδητή στρατηγική επιλογή, αλλά συνέπεια της αδυναμίας αναγνώρισης της πραγματικότητας. Δεν μπορεί να αγνοούνται οι “δείκτες ισχύος” όπως το ανθρώπινο δυναμικό, οι βιομηχανικές δυνατότητες, η οικονομική ανθεκτικότητα, η συμμαχική υποστήριξη, η πολιτική και κοινωνική συνοχή και φυσικά αντοχή, η στρατηγική προσαρμοστικότητα.

Αντί επιλόγου

Μπορεί η υποστήριξη προς την Ουκρανία είναι πολιτική επιλογή, αλλά η στρατηγική αξιολόγηση οφείλει να παραμένει ανεξάρτητη από τις επικοινωνιακές ανάγκες. Όταν το αφήγημα γίνεται ισχυρότερο από την πραγματικότητα τότε η πολιτική παύει να καθοδηγεί τον πόλεμο. Είναι ο πόλεμος που αρχίζει να καθοδηγεί την πολιτική.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος κερδίζει την καθημερινή μάχη της επικοινωνίας. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η Δύση κινδυνεύει να παρατείνει έναν πόλεμο χωρίς σαφώς επιτεύξιμο στρατηγικό τέλος, επειδή έχει επενδύσει πολιτικά σε μια εικόνα νίκης που ενδέχεται να μην ανταποκρίνεται στη συνολική ισορροπία ισχύος.

Η αξιολόγηση του πολέμου στην Ουκρανία δεν μπορεί να περιορίζεται σε ημερήσιους απολογισμούς απωλειών, σε εντυπωσιακά πλήγματα μεγάλης εμβέλειας και τις ουρές στα πρατήρια βενζίνης στην Ρωσία, ή σε περιορισμένες μετακινήσεις της γραμμής του μετώπου. Τα στοιχεία αυτά έχουν σημασία, αλλά δεν αρκούν για να τεκμηριώσουν ότι η στρατηγική ισορροπία έχει ανατραπεί.

Η αντικειμενική αποτίμηση απαιτεί συνεκτίμηση όλων των δεικτών ισχύος. Μόνο τότε μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα για το εάν μια πλευρά βρίσκεται πραγματικά πιο κοντά στην επίτευξη των πολιτικών και στρατηγικών της στόχων, ή αν η εικόνα αυτή αποτελεί κυρίως προϊόν της μάχης της πληροφορίας και της επικοινωνίας.