Υπάρχει και ένα τρίτο πλεονέκτημα των ΗΠΑ: ελέγχουν την γειτονιά τους και δεν κινδυνεύουν να χτυπηθούν από γείτονες ενταγμένους σε αντίπαλο στρατόπεδο. Η Κούβα έχει, ως φαίνεται, εξουδετερωθεί. Η δε εσωτερική κατάσταση των ΗΠΑ έχει συχνά αναφερθεί ως παράγων αποδυνάμωσης της «αυτοκρατορίας». Ωστόσο ακόμα, και τώρα, αυτό δεν έχει εμποδίσει τις ΗΠΑ να ασκούν άκρως επιθετικές, προκλητικές πολιτικές, έστω και με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

Η στάση των ΗΠΑ θυμίζει ενίοτε “φυγή προς τα εμπρός”. Κάποιο “παλούκι” μπορεί να αποδειχθεί «πολύ σκληρό για να πεθάνει». Το Ιράν φαίνεται να συγκεντρώνει τέτοιες ιδιότητες. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν θα υποστούν θανάσιμο πλήγμα οι ΗΠΑ ή αν απλώς θα μας τελειώσει ο Τραμπ. Μπορεί πάντως να πληρώσει το μάρμαρο ο “διεθνής σιωνισμός” και όχι οι ΗΠΑ. Το πιο εύκολο είναι να την πληρώσει ο “Μπίμπι”, κοινώς ο Νετανιάχου. Το Ιράν είναι κλειδί για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή με τα πετρέλαια και για πρόσβαση προς Ασία και Ευρώπη. Ταυτόχρονα το Ιράν δίνει την πρώτη ένδειξη του τι σημαίνει η αναμέτρηση με την Κίνα.

Πόλεμος ΗΠΑ και ΕΕ εναντίον Ρωσίας

Η παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή ήταν πάντα ασταθής. Η “αποστασία” της Ευρώπης και η δημόσια δυσαρέσκεια του Τραμπ δεν είναι πλασματική αλλά τώρα χρησιμεύει ως εκράν που μας εμποδίζει να δούμε ότι έχουν μοιραστεί τους ρόλους: Οι ΗΠΑ του Τραμπ κάνουν ανοιχτά και απροσχημάτιστα επίθεση στη Ρωσία βοηθώντας την Ουκρανία, με την Ευρώπη να οξύνει την αντιρωσική πολιτική της και, χρηματοδοτώντας τον Ζελένσκι, να μειώνει το βάρος των ΗΠΑ και να συμπληρώνει τους Αμερικανούς κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συγκλίνουν σε κοινή πολιτική στην πράξη έναντι της Ρωσίας διακηρύσσοντας ταυτόχρονα…τις υπαρκτές διαφορές τους! Τα χτυπήματα βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας εγκαινιάζουν μια τελευταία -αλλά όχι έσχατη- μέθοδο για να υποχρεώσουν τη Ρωσία να ζητήσει διαπραγματεύσεις από θέση ήττας. Αυτό έχει προκαλέσει δημόσια διάσταση στο ηγετικό επίπεδο των Ρώσων και άγνωστη, αλλά πιθανή “ενόχληση” στον πληθυσμό, εξ ου και η διάσταση στην ηγεσία.

Δεν συμμαχούν οι εχθροί

Το ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα δεν θέλει ή αν δεν μπορεί να νικήσει. Αν η Ρωσία δεν μπορούσε να εξουδετερώσει στρατιωτικά τον Ζελένσκι, αν δηλαδή ήταν πράγματι αδύναμη, δεν θα βασάνιζε η ύπαρξή της τόσο πολύ τους Δυτικούς. Μια πρόχειρη απάντηση είναι ότι το Ουκρανικό “δεσμεύει” την Δύση να μην κάνει χειρότερα από αυτά που κάνει… Οι αντίπαλοι των ΗΠΑ αδυνατούν έως τώρα να
διαγράψουν τις αντιθέσεις τους και να “συγγράψουν” μια κοινή και νικηφόρα στρατηγική έναντι των ΗΠΑ. Και δεν μπορούν, επειδή βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο στόχων και τρόπου επίτευξης των στόχων αυτών.

Όλα αυτά δεν προδικάζουν ούτε τη νίκη, ούτε την ήττα των ΗΠΑ, αλλά μάλλον μια μακρόσυρτη φθορά με άγνωστη κατάληξη. Στο παρελθόν τέτοιες καταστάσεις οδήγησαν στους δυο Μεγάλους Πολέμους. Το αν θα τριτώσει το κακό εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, όπως π.χ. αν κάποιος θεωρήσει ότι έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος. Για την ώρα, υπομονή.

ΥΓ Αυτά δεν αφορούν στην Ελλάδα. Η τύχη της κυμαίνεται ανάμεσα σε ένα “κουτσό άλογο” και σε ένα πρωθυπουργό που δεν ξέρει αν πρέπει (και αν προλαβαίνει) να στείλει «χαιρετισμούς στην Αλεξάνδρεια που χάνει».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να έχει αποστείλει επιστολές προς το αμερικανικό Κογκρέσο με στόχο να επηρεάσει τη διαδικασία, ενώ παράλληλα η PSEKA (Διεθνής Επιτροπή Συντονισμού για την Κύπρο), μια από τις οργανώσεις με επιρροή στο Κογκρέσο, απέστειλε επιστολή κατά της πώλησης F-35 στην Τουρκία, αλλά και κατά της πιθανής πώλησης κινητήρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο τουρκικό πρόγραμμα μαχητικού αεροσκάφους KAAN.

«Αστείοι ισχυρισμοί» κατά της Τουρκίας

Η Hürriyet αναφέρει ότι το «ελληνοκυπριακό λόμπι» αντιτίθεται στην πώληση των F-35 επικαλούμενο τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία, τη στάση της Άγκυρας απέναντι στη Χαμάς και την άρνησή της να συμμετάσχει στις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Μόσχας. Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, η επιστολή υποστήριξε ότι η πρόσβαση της Τουρκίας στην τεχνολογία των F-35 θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο για την αμερικανική ασφάλεια.

Παράλληλα, αναφέρεται ότι εκφράστηκαν ανησυχίες πως κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τα αεροσκάφη θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα. Η εφημερίδα χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς αυτούς «αστείους», υποστηρίζοντας ότι ο πραγματικός λόγος αντίδρασης είναι η αλλαγή της στρατιωτικής ισορροπίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το τουρκικό δημοσίευμα υποστηρίζει ότι το πιο σημαντικό σημείο της επιστολής αφορά την επίδραση που θα είχε η απόκτηση F-35 από την Τουρκία στη στρατιωτική ισορροπία Ελλάδας-Τουρκίας. Όπως αναφέρει η Hürriyet, το «ελληνοκυπριακό λόμπι» εκτιμά ότι η παράδοση των F-35 στην Άγκυρα θα εξουδετέρωνε ένα από τα βασικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας και για αυτό ζητά από την αμερικανική κυβέρνηση να εμποδίσει την πώληση.

Τα F-35 και οι αμερικανικές προϋποθέσεις

Την ίδια ώρα, διαφορετική διάσταση δίνει ανάλυση της αντιπολιτευόμενης ιστοσελίδας T24, η οποία επικαλείται απάντηση του Γραφείου Νομοθετικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου. Η Τουρκάλα δημοσιογράφος Cansu Çamlıbel υποστήριξε μέσω ανάρτησής της στην πλατφόρμα Χ ότι, παρά τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε να αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο άμεσης επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35, «τεχνικά δεν άλλαξε τίποτα».

Σύμφωνα με την ίδια, δεκατρείς ημέρες μετά τη Σύνοδο έγινε γνωστή η θέση του Γραφείου Νομοθετικών Υποθέσεων του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο ανέφερε: «Εκτός αν πληρούνται πλήρως οι νομικές προϋποθέσεις που ορίζονται στη νομοθεσία των ΗΠΑ, κανένα αεροσκάφος F-35 δεν μπορεί να μεταβιβαστεί στην Τουρκία».

Οι προϋποθέσεις αυτές, σύμφωνα με την ανάλυση, συνδέονται με την απομάκρυνση των ρωσικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία και τη δέσμευση της Άγκυρας ότι δεν θα αποκτήσει στο μέλλον νέο ρωσικό αμυντικό εξοπλισμό. Η Çamlıbel σχολιάζει ότι, παρά τις προηγούμενες εκτιμήσεις πως το ζήτημα θα είχε λυθεί μέσα από πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα, όπως το Κατάρ ή τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Καταλήγει δε με το ερώτημα αν η Μόσχα άσκησε τελικά μεγαλύτερη πίεση στην Άγκυρα από ό,τι είχε εκτιμηθεί αρχικά.

Για πρώτη φορά έπειτα από αρκετά χρόνια, η δεξίωση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του Μεγάρου, καθώς οι προβλέψεις για βροχές και καταιγίδες οδήγησαν στην απόφαση να μην αξιοποιηθούν οι κήποι.

Στη φετινή εκδήλωση έχουν προσκληθεί περίπου 1.700 άτομα, αριθμός μεγαλύτερος σε σχέση με προηγούμενες χρονιές, καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απηύθυνε πρόσκληση και στις συζύγους των πολιτικών προσώπων.

Η ομιλία Τασούλα

Με κάθε επισημότητα και λαμπρότητα πραγματοποιείται το βράδυ της Παρασκευής (24/7) η καθιερωμένη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, με αφορμή την 52η επέτειο από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η εκδήλωση φιλοξενείται στη μεγάλη Αίθουσα Δεξιώσεων του Μεγάρου της Ηρώδου Αττικού, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα να έχει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τους πολιτικούς αρχηγούς και τον ίδιο να αναφέρεται στη «γοητεία», αλλά και τη «βαριά ευθύνη» να ορίζεις την μοίρα σου και την μοίρα του τόπου σου.

Στην ομιλία του ο κ. Τασούλας έστειλε και μηνύματα για την απελευθέρωση των Κατεχόμενων της Κύπρου: «Κορυφαίος και αδιαπραγμάτευτος στόχος της Μεταπολίτευσης είναι και θα είναι η ολόπλευρη ενίσχυση του ελληνισμού έτσι ώστε να επιτευχθεί η άρση των συνεπειών της εισβολής. Η επανένωση της μεγαλονήσου και το τέλος της κατοχής σε έδαφος μιας χώρας μέλους της Ε.Ε παραμένει ύψιστη προτεραιότητα», είπε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά η ομιλία του κ. Τασούλα:

«Η Δημοκρατία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Είναι η κορυφαία έκφραση του ανθρώπινου πολιτισμού στο πολιτειακό και θεσμικό επίπεδο. Και επειδή η κυβέρνηση δεν βρίσκεται στα χέρια των ολίγων, αλλά στα χέρια των πολλών, «δημοκρατία κέκληται». Είναι η διαχείριση της μοίρας ενός λαού και ενός κράτους από τον ίδιο τον λαό με κανόνες και αρχές. Είναι η γοητεία, αλλά και η βαριά ευθύνη να ορίζεις την μοίρα σου και την μοίρα του τόπου σου σε διαρκή αναμέτρηση με καταγωγικές αδυναμίες της δημοκρατίας, όπως η δημαγωγία, η παραπληροφόρηση, η αδιαφορία και η διαβολή. Δηλαδή, όλα αυτά που κάνουν τον ασθενέστερο λόγο να φαίνεται αληθοφανής, το περίφημο «τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν».

Σήμερα η καλύτερη Δημοκρατία που είχαμε ποτέ και που την εγκατέστησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι συνεργάτες του, κλείνει τα 52. Παρά τις δοκιμασίες της, δείχνει νεότερη. Κι αν στη μέση ηλικία υπάρχει μια μελαγχολία, υπάρχει ταυτόχρονα γνώση και εμπειρία που μας επιτρέπει με ψυχραιμία να υπερβούμε την μελαγχολία και να τολμήσουμε νέους δρόμους και νέους στόχους.

Στον ενάμισι χρόνο που έχω την τιμή να υπηρετώ τον θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας ταξίδευσα σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Εκεί, όμως, που χτυπάει πιο δυνατά η καρδιά του ελληνισμού είναι στο ακριτικό τόξο από τον Έβρο ως την Κύπρο. Από τον Έβρο έως την Κύπρο ζουν οι πιο ισχυρές ελληνικές κοινότητες. Πρέπει να αντλήσουμε έμπνευση από αυτές τις κοινότητες και ταυτόχρονα να τις ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο. Η περιφερειακή ανάπτυξη, η ανάσχεση της δημογραφικής κάμψης, η προστασία των αδυνάμων, η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η φροντίδα για μια παιδεία επιπέδου προς όλους είναι, νομίζω, στόχοι που όχι μόνο μας εμπνέουν αλλά και μας ενώνουν!

Δεν αρκεί όμως να δρα μόνο το κράτος. Οι ισχυροί Έλληνες οφείλουν να στηρίξουν συστηματικά πρωτοβουλίες αναγέννησης της χώρας. Οφείλουν ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσουν ότι ο πλούτος δεν δικαιώνεται αν μέρος του δεν μετασχηματιστεί εγκαίρως σε ευεργεσία για το γενικό καλό.

Κυρίες και κύριοι,

Η σημερινή επέτειος είναι ημέρα τιμής για όσους αντιστάθηκαν στη δικτατορία «ποτέ από το χρέος μη κινούντες». Είναι ωστόσο και ημέρα περισυλλογής. Σαν σήμερα τελείωσε μια επταετία αυταρχισμού, που προκάλεσε την τραγωδία της Κύπρου με την βάρβαρη εισβολή της Τουρκίας.

Στον αντίποδα αυτής της τραγωδίας, η ομαλή εναλλαγή στην εξουσία και η ένταξη της Ελλάδας και Κύπρου στην ευρωπαϊκή οικογένεια είναι οι θεμελιώδεις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης. Κατακτήσεις που ανήκουν εξίσου στις πολιτικές παρατάξεις, αλλά προπαντός ανήκουν στον ελληνικό λαό.

Όμως, ο κορυφαίος και αδιαπραγμάτευτος στόχος της Μεταπολίτευσης είναι και θα είναι η ολόπλευρη ενίσχυση του ελληνισμού έτσι ώστε να επιτευχθεί η άρση των συνεπειών της εισβολής. Η επανένωση της μεγαλονήσου και το τέλος της κατοχής σε έδαφος μιας χώρας μέλους της Ε.Ε παραμένει ύψιστη προτεραιότητα. Το ζητούμενο αυτό δεν είναι ασύνδετο με τους υπόλοιπους στόχους μας. Η συλλογική, συστηματική και διαχρονική προσπάθεια για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι η μοναδική εθνική στρατηγική που εγγυάται ταυτόχρονα την οικονομική πρόοδο και την εθνική ασφάλεια.

Στα 52 αυτά χρόνια είχαμε και περιόδους οπισθοδρόμησης. Ο οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης προκάλεσε συνέπειες από τις οποίες δεν έχουμε ακόμα οριστικά ανακάμψει. Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: Και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος.

Όταν η αντιπαράθεση κακοφορμίζει και διολισθαίνει σε μόνιμη οξύτητα τότε ακολουθεί η οπισθοδρόμηση, η βία και η κοινωνική αναταραχή. Η Δημοκρατία οφείλει να δείχνει μηδενική ανοχή στη βία, αλλά και οι πολίτες πρέπει να δείχνουν την οφειλόμενη αυτοσυγκράτηση για να διασφαλίζουν την ομαλότητα.

Οι πολιτικοί, από την άλλη πλευρά, δεν έχουν το δικαίωμα να ζητούν από τους πολίτες σύνεση, αν δεν δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Δεν μπορούμε να ζητάμε ενότητα, όταν εμείς καλλιεργούμε τη διαίρεση· ούτε μέτρο, όταν εμείς δεν τηρούμε το μέτρο πρώτοι. Η ενότητα για τον ελληνισμό δεν είναι κοινότοπη έκκληση. Είναι ιστορικός όρος επιβίωσης και επιτυχίας. Η ευθύνη ξεκινά από εκείνους που κατέχουν θέσεις ευθύνης. Εμείς πρώτοι πρέπει να δείξουμε τον σεβασμό και την ψυχραιμία που ζητάμε από την κοινωνία μας.

Κυρίες και κύριοι,

Ο κόσμος χαρακτηρίζεται από οικονομικές αναταράξεις και τεχνολογικά άλματα, που πυροδοτούν πολεμικές συγκρούσεις και γεωπολιτικές μεταβολές. Η Ελλάδα οφείλει να προνοεί και να δρα διαρκώς στον αμυντικό, οικονομικό και διπλωματικό τομέα. Όμως, η εθνική ισχύς δεν είναι μόνο ζήτημα της κυβερνητικής πολιτικής. Μια χώρα είναι ισχυρή όταν έχει ανθρώπους που συνδυάζουν το πείσμα, τον πατριωτισμό και τη γνώση. Γι’ αυτό πρέπει να προτάξουμε την παιδεία πιο πολύ από ποτέ. Παιδεία και εκπαίδευση, θεωρητική και θετική είναι το κλειδί για την ασφάλεια και την πρόοδο. Κι ένα αποφασιστικό κομμάτι της παιδείας είναι η ποίηση. Ας δώσουμε στα νέα παιδιά πρόσβαση στην ποίηση. Η ποίηση οπλίζει το πνεύμα με απλούς κώδικες ήθους, λογικής και πίστης. Κώδικες χρήσιμοι για να αγωνιζόμαστε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Για να γινόμαστε πολίτες στων ιδεών την πόλη. Πόλη, όπου κατά τον ποιητή «στην αγορά της βρίσκεις νομοθέτας που δεν γελά κανένας τυχοδιώχτης»!

Κυρίες και κύριοι,

Για τους Έλληνες η πατρίδα δεν είναι μόνο η γη και τα βουνά. Η αιώνια πατρίδα της Ελλάδας είναι η θάλασσα. Το, κατά τον Αισχύλο, ανήριθμον γέλασμα ποντίων κυμάτων. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι για πάνω από 50 αιώνες ταυτισμένος με τη θάλασσα, 1000 τουλάχιστον χρόνια πριν από τις Μυκήνες και την Κνωσσό, όπως άλλωστε αποκαλύφθηκε μέσα από τις ανασκαφές της Κέρου. Γαλάζια είναι, λοιπόν, η πατρίδα της Ελλάδας μέσα στην πληρότητα του χρόνου. Γαλάζια ήταν και είναι πάντοτε η πατρίδα του ελληνισμού από την Κύπρο και την Ιωνία έως τη Σικελία και την Μασσαλία αιώνες πριν από την ίδρυση της Ρώμης. Γαλάζια είναι και σήμερα η πατρίδα της γαλανόλευκης. Γιατί ερχόμαστε από την «γλαυκή θάλασσα» της Ιλιάδος που κατά τον Πάτροκλο γέννησε τον Αχιλλέα, γιατί ερχόμαστε από την «κυανέαν άλα» την γαλάζια θάλασσα του Ευριπίδη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις, γιατί νοσταλγούμε την πολυαγαπημένη «γαλανή πατρίδα» του Γ. Δροσίνη και γιατί ερχόμαστε πάλι από την «γαλάζια πατρίδα» τη φωτοσπαρμένη του Κ. Παλαμά. Να γιατί η γαλάζια μας πατρίδα είναι κατοχυρωμένη στο ληξιαρχείο της Ελληνικής γραμματείας.

Κρατάμε λοιπόν στα χέρια μας το γαλάζιο νήμα του ελληνισμού. Οφείλουμε να το παραδώσουμε πιο ισχυρό σ’ εκείνους που θα ακολουθήσουν. Αυτό θα είναι η δικαίωση όχι μόνο της Μεταπολίτευσης, όχι μόνο μιας εποχής ή μιας γενιάς, αλλά ενός τρόπου σκέψης. Ενός τρόπου σκέψης που παραμερίζει την δυσπιστία και τη μελαγχολία και καλεί σε πρόοδο και δημιουργία».

Οι παρόντες και οι απόντες

Οι προσκεκλημένοι στη φετινή δεξίωση ανέρχονται σε περίπου 1.700. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται τα μέλη της κυβέρνησης, πρώην πρωθυπουργοί, οι δύο πρώην Πρόεδροι της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος και Κατερίνα Σακελλαροπούλου, οι τέσσερις πρώην Πρόεδροι της Βουλής, ο Έλληνας επίτροπος Απόστολος Τζιτζικώστας, οι 20 Έλληνες ευρωβουλευτές και οι 300 βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων των 30 ανεξάρτητων, καθώς και πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που παραιτήθηκαν πρόσφατα, στο πλαίσιο των πολιτικών ανακατατάξεων στον χώρο της Αριστεράς.

Όπως είθισται, έχουν προσκληθεί επίσης ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, οι αρχηγοί των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, ανώτατοι δικαστικοί, πρυτάνεις, αντιστασιακοί (περισσότεροι από 500), υψηλόβαθμα στελέχη τραπεζών, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, πρόεδροι κοινωφελών ιδρυμάτων, επικεφαλής ανεξάρτητων αρχών, προσωπικότητες από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, εκπρόσωποι της Κοινωνίας των Πολιτών, καθώς και μέλη συλλόγων, επαγγελματικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους προσκεκλημένους έχουν οι πρώτοι των πρώτων στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, Γιώργος Μυριάδης, με βαθμό 19,80, και Ανδρέας Οικονομόπουλος, με βαθμό 19,75.

Στην επετειακή εκδήλωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας έχουν δηλώσει ότι δεν θα παραστούν η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, ο πρόεδρος του κόμματος «Νίκη», Δημήτρης Νατσιός, και η πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας», Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο πρόεδρος της «Ελληνικής Λύσης», Κυριάκος Βελόπουλος, θα εκπροσωπηθεί από τον βουλευτή και αντιπρόεδρο της Βουλής, Βασίλη Βιλιάρδο.

Πολύ έντονα φαινόμενα καταγράφονται στην βόρεια Εύβοια και στις Σποράδες, αλλά και στην Ανατολική Θεσσαλία, κυρίως στις παραθαλάσσιες περιοχές της. Μέσα σε λίγες ώρες έπεσαν πάνω από 100.000 κεραυνοί -οι πιο πολλοί στη θάλασσα πάντως. Αγρίνιο, Φθιώτιδα, Θεσσαλονίκη, Ζάκυνθος, Δράμα, Χαλκιδική, Βόλος είναι μερικές από τις περιοχές οι οποίες είδαν τον καιρό να αλλάζει απότομα και οι κάτοικοι ήρθαν αντιμέτωποι με τα έντονα φαινόμενα.

Σε πολλές περιοχές μάλιστα, οι κάτοικοι έλαβαν στα κινητά τους, μήνυμα από το 112 το οποίο τους ενημέρωνε ότι αναμενόντουσαν τοπικά ισχυρές βροχές, καταιγίδες και κεραυνική δραστηριότητα από τις πρώτες απογευματινές ώρες και για 12 ώρες και καλούσε για αυξημένη προσοχή στις μετακινήσεις. Οι περιοχές που έλαβαν ειδοποίηση είναι: Λάρισα, Φθιώτιδα, κεντρική και βόρεια Εύβοια και Σκύρος, Μαγνησία και Σποράδες.

Αυτή η διαπίστωση δεν αποτελεί μομφή κατά συγκεκριμένων προσώπων ή κυβερνήσεων. Κανένα δημοκρατικό πολίτευμα δεν πρέπει να βασίζεται στην προσδοκία ότι όσοι ασκούν εξουσία θα διαθέτουν πάντοτε ακεραιότητα, μετριοπάθεια και αίσθημα καθήκοντος. Οι θεσμοί οφείλουν να σχεδιάζονται έτσι ώστε να λειτουργούν αποτελεσματικά ακόμη και όταν οι άνθρωποι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων ή ιδιοτελείς. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς ένα αναθεωρημένο Σύνταγμα, αλλά μία νέα πολιτική θέσμιση, ικανή να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τη δημοκρατία τους. Οι προτάσεις των επόμενων πέντε άρθρων βασίζονται σε τρεις θεμελιώδεις παραδοχές και μία αρχή.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι όλοι οι θεσμοί πρέπει να λειτουργούν αποκλειστικά προς όφελος του πολίτη, της κοινωνίας και της συνέχειας του Ελληνικού Κράτους. Η δεύτερη παραδοχή αφορά την ανάγκη ισορροπίας μεταξύ των τριών εξουσιών. Η τρίτη παραδοχή συμπυκνώνεται στη διαχρονική διαπίστωση του Λόρδου Άκτον ότι: «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η αποτελεσματικότερη προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία είναι η ύπαρξη ισχυρών θεσμικών αντίβαρων, λογοδοσίας και αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου. Τέλος, η αρχή που διατρέχει τις προτάσεις που ακολουθούν επιδιώκει τη διάχυση της εξουσίας. Δηλαδή, τη σταδιακή μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα πρόσωπα προς τους θεσμούς, από την κορυφή της κρατικής πυραμίδας προς περισσότερα συλλογικά όργανα και τελικά προς τους ίδιους τους πολίτες.

Η Νομοθετική Εξουσία ως πραγματικό θεσμικό αντίβαρο

Βάση του νέου συστήματος είναι ο πλήρης διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Οι βουλευτές δεν θα μπορούν να αναλαμβάνουν κυβερνητικά καθήκοντα, ούτε να εγκαταλείπουν την έδρα τους προκειμένου να συμμετάσχουν σε κυβερνητικά σχήματα. Τα μέλη της κυβέρνησης θα επιλέγονται αποκλειστικά εκτός των νομοθετικών σωμάτων. Σήμερα η πιθανότητα υπουργοποίησης λειτουργεί ως ένας ισχυρός μηχανισμός κομματικής πειθαρχίας.

Ουσιαστικά η συμμετοχή ενός βουλευτή στο κυβερνητικό σχήμα αυξάνει τις πιθανότητες επανεκλογής του, ενώ όσοι προσδοκούν κυβερνητική θέση πολύ δύσκολα θα ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο στην κυβέρνηση. Αντίθετα, όταν η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία είναι απολύτως διακριτές, ο βουλευτής μπορεί να επιτελέσει τον πραγματικό του ρόλο ο οποίος είναι να νομοθετεί, να ελέγχει την κυβέρνηση και να εκπροσωπεί την κοινωνία χωρίς προσωπικές εξαρτήσεις.

Οι βουλευτές θα εκτίουν σταθερή τετραετή θητεία, ενώ η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να διαλύει το Κοινοβούλιο προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Αυτές θα διεξάγονται σε προκαθορισμένες ημερομηνίες, ώστε να διασφαλίζονται η θεσμική σταθερότητα, η προβλεψιμότητα και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός της δημόσιας διοίκησης και οικονομίας. Τα παραπάνω αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για τη συνέχεια του κράτους. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να ολοκληρώνουν τη θητεία τους βάσει της λαϊκής εντολής και όχι να επιλέγουν τον χρόνο των εκλογών ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες και τακτικισμούς.

Η συμμετοχή ενός πολίτη στα νομοθετικά σώματα δεν πρέπει να συνεπάγεται προσωπική ή επαγγελματική ζημία. Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει ότι κάθε βουλευτής, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης ή επαγγέλματος, θα μπορεί να αναλάβει το εν λόγω λειτούργημα χωρίς να διακινδυνεύσει το μέλλον του ή την ευημερία της οικογένειάς του. Για τον λόγο αυτό η θέση εργασίας κάθε μέλους θα προστατεύεται συνταγματικά τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Η υπηρεσιακή, ασφαλιστική και μισθολογική εξέλιξη θα συνεχίζεται κανονικά καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, ώστε η συμμετοχή στα κοινά να μην μετατρέπεται σε επαγγελματική θυσία.

Αντίστοιχα, η αποζημίωση των βουλευτών θα πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, χωρίς όμως να δημιουργεί προνομιακή μεταχείριση. Η άσκηση δημόσιας εξουσίας δεν θα αποτελεί μέσο πλουτισμού, αλλά λειτούργημα που προϋποθέτει ευθύνη, διαφάνεια και προσωπική προσφορά. Η Πολιτεία θα μεριμνά επίσης για τη στέγαση των μελών από την περιφέρεια που δεν διαθέτουν κατοικία στην Αθήνα, καθώς και για τις αναγκαίες μετακινήσεις τους. Παράλληλα, τα δύο νομοθετικά σώματα θα υποστηρίζονται από μόνιμο επιστημονικό και διοικητικό προσωπικό, ώστε οι βουλευτές να διαθέτουν την απαραίτητη τεχνική και νομική υποστήριξη κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Το υπάρχον Κοινοβούλιο θα αντικατασταθεί από δύο νέα νομοθετικά σώματα, την Εκκλησία του Δήμου και τη Γερουσία.

Η Εκκλησία του Δήμου

Η δημιουργία της δεν αποσκοπεί στην αναβίωση της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας ούτε στην υποκατάσταση της αντιπροσωπευτικής λειτουργίας του πολιτεύματος. Αντλεί την έμπνευσή της από την αρχαία ομώνυμή της, αλλά και από τις σύγχρονες Συνελεύσεις Πολιτών (Citizens’ Assemblies), προσαρμόζοντάς την στην σύγχρονη πραγματικότητα. Σκοπός του θεσμού είναι να καταστήσει τη συμμετοχή στα κοινά δικαίωμα και δυνατότητα όλων των πολιτών και όχι αποκλειστικό πεδίο δράσης μιας περιορισμένης ομάδας επαγγελματιών πολιτικών. Με αυτό τον τρόπο θα εκπροσωπούνται όλες οι κοινωνικές ομάδες, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, επαγγέλματος ή μορφωτικού επιπέδου, ενώ παράλληλα θα ενισχύεται το αίσθημα συλλογικής ευθύνης απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς και στα δημόσια αγαθά.

Θα αποτελείται από 104 πολίτες, έναν άνδρα και μία γυναίκα από κάθε έναν από τους 52 νομούς της χώρας, όπως αυτοί ίσχυαν πριν από τη διοικητική μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη». Η επιλογή τους θα γίνεται με δημόσια ηλεκτρονική κλήρωση μεταξύ όσων πολιτών έχουν εκδηλώσει σχετική επιθυμία συμμετοχής στη διαδικασία. Δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες ηλικίας από 25 έως 75 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο, έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα, οι άνδρες έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και γενικότερα οι προϋποθέσεις που ισχύουν για τον ορισμό κάποιου ως ενόρκου.

Παράλληλα, θα πρέπει να αποδέχονται τον πλήρη έλεγχο «πόθεν έσχες» της οικονομικής τους κατάστασης, καθώς και εκείνης των συγγενών πρώτου βαθμού, πριν, κατά τη διάρκεια της θητείας τους και για δύο ακόμη έτη μετά τη λήξη της. Η πρόβλεψη αυτή απορρέει από τη θεμελιώδη αρχή ότι κάθε δημόσιο αξίωμα πρέπει να συνοδεύεται από αυξημένες υποχρεώσεις διαφάνειας. Όσοι καλούνται να διαχειριστούν δημόσια εξουσία και δημόσιο χρήμα οφείλουν να αποδεικνύουν εμπράκτως ότι οι αποφάσεις τους υπηρετούν αποκλειστικά το δημόσιο συμφέρον.

Η δημόσια ηλεκτρονική κλήρωση θα πραγματοποιείται από το Υπουργείο Εσωτερικών υπό την εποπτεία ανώτατων δικαστικών λειτουργών, με χρήση πιστοποιημένου πληροφοριακού συστήματος που θα εξασφαλίζει το αδιάβλητο της διαδικασίας. Η θητεία των μελών θα ασκείται μόνο μία φορά, χωρίς τη δυνατότητα νέας συμμετοχής. Με τον τρόπο αυτό αποτρέπεται η δημιουργία μιας νέας κατηγορίας επαγγελματιών «πολιτών-βουλευτών» και η εμπειρία της συμμετοχής θα διαχέεται διαρκώς σε νέα πρόσωπα, ενισχύοντας τη δημοκρατική παιδεία και το αίσθημα πολιτικής ευθύνης.

Η ιδιότητα του μέλους θα παύει μόνο σε περιπτώσεις μόνιμης σωματικής ή ψυχικής αδυναμίας άσκησης των καθηκόντων του ή μετά από αμετάκλητη καταδίκη για αδίκημα που επισύρει ποινή κάθειρξης. Καμία πολιτική διαφωνία ή διαφοροποίηση από την πλειοψηφία δεν θα μπορεί να αποτελεί λόγο έκπτωσης. Τα μέλη θα απολαμβάνουν απόλυτη ελευθερία λόγου και ψήφου. Η ψήφος τους θα είναι αποκλειστικά κατά συνείδηση, θεμελιωμένη στα πραγματικά περιστατικά, στην τεκμηριωμένη ενημέρωση και στην προσωπική τους κρίση, την οποία όμως θα οφείλουν να αιτιολογούν πλήρως.

Η Γερουσία

Η Γερουσία προορίζεται να αποτελεί το θεσμικό όργανο πολιτικής εμπειρίας. Αποστολή της θα είναι να λειτουργεί ως δεύτερο επίπεδο ποιοτικού ελέγχου της νομοθέτησης, αξιολογώντας τη συνοχή, βιωσιμότητα και μακροπρόθεσμες συνέπειες κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας. Θα αποτελείται από 200 αιρετούς γερουσιαστές, οι οποίοι θα εκλέγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής από τα πολιτικά κόμματα που συγκεντρώνουν τουλάχιστον το 3% των έγκυρων ψήφων σε πανελλαδικό επίπεδο. Η κατανομή των εδρών θα γίνεται με βάση τον πληθυσμό κάθε εκλογικής περιφέρειας.

Οι γερουσιαστές θα μπορούν να υπηρετήσουν έως τρεις τετραετείς θητείες. Όλοι οι υποψήφιοι θα αναδεικνύονται μέσα από ανοικτές, διαφανείς και δημοκρατικές εσωκομματικές εκλογές. Η συμμετοχή στα ψηφοδέλτια δεν θα αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των κομματικών ηγεσιών, αλλά προϊόν εσωκομματικών εκλογών στις νομαρχιακές οργανώσεις, όπου θα συμμετέχουν επί ίσοις όροις όλοι οι ενδιαφερόμενοι, ακόμη και οι εν ενεργεία γερουσιαστές. Η επανεκλογή δεν θα θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα, αλλά θα εναπόκειται στην εκ νέου κρίση της κομματικής βάσης. Η δημοκρατία πρέπει να αρχίζει μέσα στα ίδια τα κόμματα.

Πολιτική μεταρρύθμιση: Η Νομοθετική Διαδικασία

Η παραγωγή των νόμων θα αποτελεί προϊόν συνεργασίας των δύο σωμάτων, την οποία θα διαθέτουν αμφότερα. Όταν μία πρόταση συγκεντρώσει στην Εκκλησία του Δήμου τουλάχιστον τριάντα υπογραφές, τότε θα εισάγεται προς επεξεργασία. Πριν συζητηθεί στην Ολομέλεια, θα εξετάζεται υποχρεωτικά από ειδικές επιτροπές ως προς τη συνταγματικότητα, τη συμβατότητά της με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, καθώς και ως προς τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Τα δύο σώματα θα έχουν τη δυνατότητα να καλούν πανεπιστημιακούς, επιστήμονες, τεχνοκράτες, εκπροσώπους επαγγελματικών και κοινωνικών φορέων, ώστε κάθε σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία να στηρίζεται σε τεκμηριωμένη γνώση και όχι αποκλειστικά στην κομματική αντιπαράθεση. Εφόσον ένα νομοσχέδιο εγκριθεί από την Εκκλησία του Δήμου, θα διαβιβάζεται στη Γερουσία. Αν εγκριθεί και από αυτήν, θα αποστέλλεται στον Πρωθυπουργό για εφαρμογή.

Αντίστοιχη διαδικασία δεν θα ισχύει για νομοθετική πρωτοβουλία της Γερουσίας, αλλά ένα νομοσχέδιο που θα έχει εγκριθεί από την πλειοψηφία των γερουσιαστών θα υποβάλλεται στον Πρωθυπουργό για εφαρμογή. Θα υπάρχει όμως υποχρέωση να συνοδεύεται από το αποτέλεσμα ψηφοφορίας και τις εισηγήσεις της Εκκλησίας του Δήμου.

Ο Πρωθυπουργός θα διατηρεί το δικαίωμα αναπομπής ενός νόμου για επανεξέταση, χωρίς όμως να διαθέτει απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας. Εάν το νομοσχέδιο επανεγκριθεί με πλειοψηφία δύο τρίτων και στα δύο σώματα, η κυβέρνηση θα υποχρεούται να το εφαρμόσει. Η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει ότι καμία εξουσία δεν θα μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τη βούλησή της. Η νομοθέτηση θα αποτελεί προϊόν συνεργασίας, διαβούλευσης και αμοιβαίου θεσμικού ελέγχου.

Τέλος, προτείνεται η καθιέρωση Δημοψηφισμάτων με Πρωτοβουλία των Πολιτών. Εφόσον συγκεντρωθούν έγκυρες υπογραφές που αντιστοιχούν στο 30% των εγγεγραμμένων εκλογέων, ο Πρωθυπουργός θα υποχρεούται, μετά τον προβλεπόμενο έλεγχο εγκυρότητας, να προκηρύξει δημοψήφισμα εντός τριών μηνών από την κατάθεση του σχετικού αιτήματος. Η διαδικασία αυτή δεν υποκαθιστά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά τη συμπληρώνει, υπενθυμίζοντας ότι η τελική πηγή κάθε δημόσιας εξουσίας παραμένει πάντοτε ο ελληνικός λαός.

Πολιτική: Αυστηροί Κανόνες Διαφάνειας

Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στη διαφάνεια της πολιτικής χρηματοδότησης. Θα δημιουργηθεί ανεξάρτητη αρχή, η οποία θα ελέγχει τα οικονομικά δεδομένα των κομμάτων, των υποψηφίων και εν ενεργεία βουλευτών, των μελών της κυβέρνησης και όσων διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα. Οι δωρεές από φυσικά και νομικά πρόσωπα, θα επιτρέπονται μέχρι συγκεκριμένου ανώτατου ορίου, θα είναι πάντοτε ονομαστικές και θα δημοσιοποιούνται υποχρεωτικά σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα, προσβάσιμη σε κάθε πολίτη. Δεν είναι μεμπτό ομάδες συμφερόντων να στηρίζουν συγκεκριμένα κόμματα ή πολιτικούς, αρκεί να το γνωρίζει ο πολίτης για να μπορεί να αποφασίσει αναλόγως. Η διαφάνεια είναι αποτελεσματικότερη από την απαγόρευση.

Η ανασυγκρότηση της νομοθετικής εξουσίας αποτελεί το πρώτο βήμα για ένα πολίτευμα στο οποίο η εξουσία δεν συγκεντρώνεται, αλλά διαχέεται. Δεν αυτονομείται από την κοινωνία, αλλά επιστρέφει διαρκώς σε αυτήν. Στο επόμενο μέρος θα εξεταστεί η οργάνωση της εκτελεστικής εξουσίας, με στόχο τη δημιουργία μιας κυβέρνησης αποτελεσματικής στη διοίκηση, αλλά ταυτόχρονα ουσιαστικά ελεγχόμενης από τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Καθόλου τυχαία η επιλογή του τίτλου “Η κάθοδος της Αστραίας”, αφού κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι η θεά της αθωότητας, της αγνότητας και της δικαιοσύνης. Κόρη του Δία και της Θέμιδος, έζησε στη Γη κατά τον Χρυσό Αιώνα. Όταν ο κόσμος εκφυλίστηκε και ήταν η τελευταία θεά που εγκατέλειψε τους ανθρώπους, πετώντας στον ουρανό όπου σχημάτισε τον αστερισμό της Παρθένου.

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων, που εξερευνά διαχρονικά ανθρώπινα ελαττώματα, όπως η αλαζονεία και η κατάχρηση εξουσίας. Παρότι οι ιστορίες εκτυλίσσονται σε διαφορετικές εποχές και χώρες, όλες συνδέονται με την ιδέα ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί πλούσια γλώσσα και δημιουργεί έντονη ατμόσφαιρα σε καθ’ ένα από τα κείμενά της, προσφέροντας στον αναγνώστη τροφή για σκέψη σχετικά με την δικαιοσύνη και την ανθρώπινη φύση. Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται μόνο για την πλοκή και την άριστη γραφή του, αλλά για τους προβληματισμού που γεννά. Θεωρώ πως η κεντρική ιδέα του βιβλίου, είναι η αρχαιοελληνική έννοια της ύβρεως, δηλαδή η υπέρβαση των ηθικών και φυσικών ορίων.

Η γραφή της Άννας Κοντονή είναι ιδιαίτερα προσεγμένη κι έχει έντονο λογοτεχνικό χαρακτήρα. Δεν περιορίζεται απλώς στην αφήγηση των γεγονότων, αλλά αξιοποιεί περιγραφές, εικόνες και συμβολισμούς, που βοηθούν τον αναγνώστη να δει και να αισθανθεί όσα βίωσαν οι ήρωες. Πλούσια γλώσσα δίχως να γίνεται δυσνόητη. Παράλληλα, οι συμβολισμοί δεν λειτουργούν σαν διακοσμητικά στοιχεία, αλλά συνδέονται με τα βασικά θέματα του βιβλίου, την ανθρώπινη ευθύνη και τις συνέπειες των επιλογών.

Το αποτύπωμα του έργου της Άννας Κοντονή

Άλλο αξιοσημείωτο της συλλογής είναι ο τρόπος με τον οποίο ολοκληρώνονται οι ιστορίες. Το τέλος της κάθε μιας δεν προσφέρουν εύκολες και λυτρωτικές λύσεις, αντίθετα, αφήνουν τον αναγνώστη να σκεφτεί βαθύτερα τα γεγονότα και τις επιλογές των ηρώων. Επίσης οι τελευταίες σκηνές των διηγημάτων διατηρούν μια διακριτική ένταση και χώρο για προσωπική ερμηνεία.

Η συγγραφέας δεν εξηγεί τα πάντα ούτε κατευθύνει απόλυτα τον αναγνώστη ως προς το συμπέρασμα που θέλει να βγάλει και τον απασχολεί μέχρι την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, βγάζοντας τα δικά του συμπεράσματα, ανάλογα με την γνώση και την ευαισθησία του. Η “Κάθοδος της Αστραίας” της Άννας Κοντονή, είναι ένα έργο που διαβάζεται με ενδιαφέρον και αφήνει ένα διακριτικό, αλλά ουσιαστικό αποτύπωμα, υπενθυμίζοντας ότι η λογοτεχνία αποκτά αξία όταν συνεχίζει να μας απασχολεί, ακόμα και μετά την τελευταία σελίδα του βιβλίου.

Ναι, ναι το ξέρω ότι μου έχει ανέβει η αντισυστημικότητα, το έδειξε και η τελευταία… ανάλυση ούρων! Αλλά πως να μην μου ανέβει ρε καρντάσια με το Μητσοτακιστάν που μας έχει καθίσει στο σβέρκο;

Πάντως, σήμερα Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026, στο Προεδρικό θα είναι δεξίωση σχεδόν για σόλο Κυριάκο! Μιλάμε για γενικό φτύσιμο!

Οι τρεις πρώην πρωθυπουργοί, Καραμανλής, Σαμαράς και Τσίπρας του έριξαν… ροχάλα! Το ίδιο και οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, από το Βελόπουλο και το Νατσιό μέχρι τη Δούρου και τη Ζωή…

Θα πάει ο Κουτσούμπας, καθότι το ΚΚΕ είναι το πιο… συστημικό κόμμα απ’ όλα! Μην το γελάτε! Σκεφτείτε με το μέσα μυαλό και θα δείτε ότι η Κόμπρα έχει δίκιο…

Όσο για τον Ανδρουλάκη, ε αυτός βλέπει ότι το λάδι στον αρχηγικό καντήλι στερεύει και σου λέει ας το ευχαριστηθώ αρχηγικά, γιατί δεν θα έχω άλλη ευκαιρία!

Και καλά με τις απουσίες, ο… Τασούλας και το αφεντικό του ο Μητσοτάκης ο Β’, θα τις καταπιούν με κάποιον τρόπο.

Αν όμως ξεσπάσει καταιγίδα, όπως προβλέπει η Μετεωρολογική, εκεί θα δείτε σκηνές απείρου κάλλους! Να τρέχουν κυρίες με τουαλέτες και κύριοι με κοστούμια να γλυτώσουν!

Τι λέει η παροιμία; Φωνή λαού, οργή θεού! Και επειδή ο θεός δεν εκτοξεύει από ψηλά… γαλλικά, σου λέει έτσι είστε ρε κοπρίτες, πάρτε… μια καταιγίδα να τρέχετε!

Βέβαια, το Μητσοτακέικο και οι άλλοι μεγαλόσχημοι θα μπουν στα σαλόνια του προεδρικού! Τους άλλους να λυπάστε!

Παλιά στα γήπεδα οι κερκίδες φώναζαν “μια βροχή σας σώζει”! Αν έχουμε σημερινή βροχή, μπορεί να μη μας σώσει, αλλά θα το ευχαριστηθούμε!

Έχει και η… εκδίκηση της γυφτιάς το δικό της μεγαλείο!

Και οι δύο επικαλούνται πραγματικά στοιχεία. Και οι δύο λένε μισές αλήθειες. Και οι δύο διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Και οι δύο εμπλέκονται σε διαξιφισμούς που αποκρύβουν και το τι έγινε ως τώρα και το τι συμβαίνει τώρα και το τι πρέπει να γίνει από δω και μπρός… Ας τα πάρουμε από την αρχή: Η κυβέρνηση όντως δίνει για πρώτη φορά ονομαστικές αυξήσεις στις συντάξεις μετά το 2023, όταν άρχισε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός. Όμως οι αυξήσεις που δίνει υστερούν του πληθωρισμού. Για την ακρίβεια κάθε χρονιά δίνει αυξήσεις το μισό του πληθωρισμού συν το μισό της πραγματικής ανάπτυξης.

Τι σημαίνει αυτό; Αν ο πληθωρισμός τρέχει ταχύτερα από την πραγματική ανάπτυξη τότε οι πραγματικές συντάξεις χάνουν αγοραστική δύναμη συνεχώς και οι απώλειες μεγαλώνουν από χρονιά σε χρονιά. Κι αυτό ακριβώς έγινε μετά το 2023: οι συντάξεις, παρά τις “αυξήσεις” μειώθηκαν σε αγοραστική δύναμη! Θέλετε την απόδειξη; Η μέση ετήσια πραγματική σύνταξη σε τιμές 2009 ήταν 13.100 ευρώ. Σήμερα αν λάβουμε υπόψιν τον πληθωρισμό, η πραγματική ετήσια μέση σύνταξη είναι 10.730 ευρώ μετά τις αυξήσεις και παρά τις ονομαστικές αυξήσεις!

Το “επίδομα του Νοεμβρίου”

Με άλλα λόγια, αν ο μέσος συνταξιούχος έπαιρνε πραγματικό εισόδημα 100 το 2009 και το 2019 έπαιρνε 85, σήμερα –μετά τις αυξήσεις– παίρνει 82!  Όταν (μεταξύ 2010-12) γίνονταν περικοπές οι ονομαστικές και οι πραγματικές συντάξεις μειώνονταν. Όταν τα επόμενα χρόνια δεν υπήρχε πληθωρισμός, παρά το γεγονός ότι δεν δίνονταν ονομαστικές αυξήσεις, οι πραγματικές συντάξεις έμεναν στάσιμες. Κι όταν άρχισε να τρέχει ο πληθωρισμός και δίνονταν αυξήσεις μικρότερες του πληθωρισμού, οι πραγματικές αποδοχές των συνταξιούχων μειώθηκαν κι άλλο! Αυτή η αλήθεια, όμως, δεν ακούγεται!

Και δεν είναι η μόνη. Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της ισχυρίζονται ότι πέρα από τις συντάξεις, η κυβέρνηση δίνει το “επίδομα του Νοεμβρίου” ίσο με “μισή σύνταξη”. Άρα το μισό αίτημα του Τσίπρα έχει ήδη ικανοποιηθεί, λέει. Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έδωσε επίδομα 300 ευρώ κι αυτό καλύπτει το ένα τρίτο περίπου (όχι το μισό) της 13ης σύνταξης. Και δεν αποκαθιστά τις νέες περαιτέρω μειώσεις στην αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων – χώρια που δεν αποκαθιστά τις απώλειες αγοραστικής δύναμης που έχουν ήδη υπάρξει…

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται επίσης ότι η 13η σύνταξη θα επιβαρύνει τον Προϋπολογισμό με 2,7 δισ. Δεν είναι ακριβές αυτό. Η λογιστική αύξηση του κονδυλίου για τις συντάξεις είναι κάπως μικρότερη: 2,5 δισ. Αλλά επειδή ήδη δίνει ως έκτακτο επίδομα το ένα τρίτο, η αρχική επιβάρυνση του προϋπολογισμού μειώνεται κατά το ποσό αυτό (που ήδη δίνεται). Δηλαδή είναι μειωμένη κατά το ένα τρίτο. Δηλαδή λογιστικά γύρω στο 1,7 δισ. Ήδη ένα δισ. λιγότερο από ό,τι το κοστολογεί.

Αλλά επειδή υπάρχει και “ανάκτηση” (δηλαδή το επιπρόσθετο εισόδημα των συνταξιούχων ξοδεύεται) έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στο ΑΕΠ, διευρύνει την φορολογική βάση και φέρνει πρόσθετα φορολογικά έσοδα (από ΦΠΑ κλπ.). Το πραγματικό δημοσιονομικό κόστος μετά την “ανάκτηση” (με βάση τις συμβατικές παραδοχές) είναι γύρω στα 1,35 δισ. Δηλαδή το μισό απ’ όσο το υπολογίζει η κυβέρνηση.

Οι ισχυρισμοί Τσίπρα

Πάμε τώρα στους ισχυρισμούς του Τσίπρα. Λέει ότι επί εποχής του οι συντάξεις δεν μειώθηκαν παρά ελάχιστα. Ξεχνάει μια μικρή “λεπτομέρεια”. Το νόμο Κατρούγκαλου, ο οποίος περιέκοψε πολύ τις νέες συντάξεις μετά το 2016, αλλά δεσμεύτηκε να κόψει και τις παλαιότερες συντάξεις – περικοπές που η Τρόικα τις υπολόγιζε σε συνολικό δημοσιονομικό “όφελος” 1 δισ. τότε! Αλλά το 2019 συμφωνήθηκε με τους δανειστές, αυτές οι περικοπές των παλαιών συντάξεων να γίνουν μελλοντικά! Δηλαδή, σε κάθε μελλοντική αύξηση των συντάξεων, οι παλαιοί συνταξιούχοι να μη λαμβάνουν παραπάνω χρήματα, αλλά να “απορροφώνται” οι αυξήσεις που θα παίρνουν μελλοντικά κατά το μέγεθος των περικοπών που δεν τους έγιναν ως το 2019, λόγω του Νόμου Κατρούγκαλου. Αυτοί είναι η περιβόητη “προσωπική διαφορά”, που κυνηγάει ακόμα όσους πήραν σύνταξη πριν το 2016.

Κι έτσι οι παλαιοί συνταξιούχοι παίρνουν λογιστικές αυξήσεις μετά το 2022, αλλά δεν παίρνουν παραπάνω χρήματα! Κατακρατούν τις αυξήσεις, επειδή “χρωστάνε” για τις περικοπές που δεν τους έγιναν μεταξύ 2016 και 2017. Αυτό μέχρι να απορροφηθεί πλήρως η “προσωπική διαφορά” (τα “χρωστούμενα”). Θα χρειαστεί γι’ αυτό δύο-τρία χρόνια ακόμα. Μέχρι τότε, οι παλαιοί συνταξιούχοι θα μένουν χωρίς αυξήσεις αποδοχών. Κι αυτό ήταν συνέπεια του Νόμου Κατρούγκαλου που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης Τσίπρα και της προσωπικής διαφοράς που συμφωνήθηκε επί Τσίπρα, αλλά χτυπάει τους συνταξιούχους μετά τον Τσίπρα!

Μόλις είδατε τι θα πει λαϊκιστική προπαγάνδα από δύο πλευρές. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο Τσίπρας προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των συνταξιούχων, λέγοντας μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα, την ώρα που συνταξιούχοι βρίσκονται (παρά τις “αυξήσεις” και τα επιδόματα) σε χειρότερη θέση απ’ όλη την τελευταία 15ετία. Μέσα σε αυτά τα διασταυρούμενα πυρά λαϊκιστικής προπαγάνδας, δεν λέγεται ότι από το 2009 ως το 2025, επί 15 χρόνια, μετά από τόσες ταλαιπωρίες, μεταρρυθμίσεις, αντιμεταρρυθμίσεις, μνημόνια που εφαρμόστηκαν, μνημόνια που δεν εφαρμόστηκαν και εισροές κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης (τα τελευταία τρία χρόνια), η διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας δεν άλλαξε.

Τα συνολικά εισοδήματα από μισθούς ήταν το 2009 35,6% του ΑΕΠ και το 2025 είναι 36,2% του ΑΕΠ. Τα συνολικά εισοδήματα των συνταξιούχων: το 2009 13,2% του ΑΕΠ και το 2025 13,3% του ΑΕΠ. Το σύνολο της αγοραστικής δύναμης εργαζομένων και συνταξιούχων το 2009 ήταν 48,8% του ΑΕΠ και το 2025 49,5% του ΑΕΠ. Και το πιο εκπληκτικό. Το ονομαστικό ΑΕΠ το 2009 ήταν 237,5 δισ. και το ονομαστικό ΑΕΠ το 2024 είναι 248,5 δισ. Αλλά στο μεταξύ οι τιμές αυξήθηκαν κατά 19% περίπου (σωρευτικός αποπληθωριστής του ΑΕΠ). Άρα σε τιμές 2009 το πραγματικό ΑΕΠ βρίσκεται στα 209 δισ. δηλαδή 13% πιο κάτω από όσο βρισκόμασταν το 2009.

Περί συνταξιοδοτικού

Στο μεταξύ η επιβάρυνση της οικονομίας από το Κράτος (φόροι και εισφορές) έχει αυξηθεί από το 35% περίπου το 2009 σε 41% σήμερα. Κι όλα αυτά εξηγούν πώς και γιατί η Ελλάδα εκεί που βρισκόταν το 2009 σε πραγματικό διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα λίγο κάτω από τη μέση στην συνολική κατάταξη των ΕΕ, σήμερα μοιράζεται την τελευταία θέση με τη Βουλγαρία! Γιατί το πραγματικό εισόδημα μειώθηκε, η φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε και η διάρθρωση της οικονομίας δεν άλλαξε.

Τι δεν λέγεται τώρα από κανένα:

• Ότι το συνταξιοδοτικό δεν θα λυθεί ποτέ, αν δεν επιταχυνθεί η πραγματική ανάπτυξη του ΑΕΠ – μάλιστα σε βάθος χρόνου, όχι μόνο όταν εισρέουν έκτακτα κονδύλια απ’ έξω (Ταμείο Ανάκαμψης). Είναι η οικονομική διάσταση.
• Ότι το συνταξιοδοτικό δεν θα λυθεί ποτέ, αν δεν αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας και η  ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Είναι η παραγωγική διάσταση.
• Ότι το συνταξιοδοτικό δεν θα λυθεί ποτέ, αν δεν βελτιωθεί η σχέση εργαζομένων/συνταξιούχων. Είναι η δημογραφική διάσταση.

Με άλλα λόγια, για να μη δουλευόμαστε: Το πραγματικό πρόβλημα των συντάξεων δεν είναι λογιστικό, είναι αναπτυξιακό, παραγωγικό και δημογραφικό. Και εκείνο που επίσης δεν λέγεται είναι ότι και η παραγωγικότητα της εργασίας μένει στάσιμη ή υποχωρεί και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας επίσης υποχωρεί και το δημογραφικο επιδεινώνεται συνεχώς. Κι όλα αυτά δεν λύνονται με το να δοθεί η 13η σύνταξη, που μπορεί πράγματι να αποτελέσει μιαν ανακούφιση, αλλά αφήνει το διαρθρωτικό πρόβλημα άλυτο.

Γι’ αυτό, όμως, δεν μοιάζει να νοιάζεται κανείς… Είδατε λοιπόν, πώς η αδίστακτη προπαγάνδα και ο ασυγκράτητος λαϊκισμός δεν διαστρεβλώνουν μόνο την πραγματικότητα. Αποκρύβουν την αλήθεια και ματαιώνουν κάθε ουσιαστικό δημόσιο διάλογο…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τον ότι αδυνατεί να υπερβεί την αντιδεξιά του ρητορική και να αναγνωρίσει, όπως είπε, τις προτάσεις που θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν ευρύτερη πολιτική στήριξη. «Είστε κατώτερος των περιστάσεων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε όταν ο πρωθυπουργός σχολίασε ότι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης «από σπόντα» και «από καραμπόλα», μετά τη διάλυση της κοινοβουλευτικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, υπογραμμίζοντας ότι η μοναδική πολιτική νομιμοποίηση απορρέει από την ετυμηγορία των πολιτών.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε σε εξίσου υψηλούς τόνους, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό ότι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση λόγω συγκυριών και περνώντας στην αντεπίθεση απέναντι στην κυβέρνηση. «Εμείς δεν οργανώσαμε εκτροπή για να γίνουμε αξιωματική αντιπολίτευση. Εσείς οργανώσατε εκτροπές για να παραμείνετε στην εξουσία», τόνισε χαρακτηριστικά.

Απάντηση Ανδρουλάκη

Οι αναφορές του κ. Ανδρουλάκη σε «εκτροπές» προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του πρωθυπουργού, αντιπαραβάλλοντας τη νωπή λαϊκή εντολή των τελευταίων εθνικών εκλογών. «Μας είπατε ότι κυβερνούμε ως αποτέλεσμα εκτροπής. Το 41% το ονομάζετε εκτροπή;

Εκτροπή ήταν όταν κατέβηκαν τα τανκς και χρειάστηκε να έρθει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία», ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο ίδιος μάλιστα επιχείρησε, να προσδώσει εκλογική διάσταση στη συζήτηση, υποστηρίζοντας ότι η στάση του ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά προεξοφλεί νέα αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, καθώς –όπως είπε– η επόμενη Βουλή θα είναι εκείνη που θα κληθεί να ολοκληρώσει τη διαδικασία της αναθεώρησης.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε ότι η επίκληση της περιόδου της δικτατορίας αποτελεί «φθηνό συνδικαλισμό», επιμένοντας πως ο όρος «εκτροπή» αφορά την παραβίαση των θεσμικών κανόνων και όχι την εκλογική επικράτηση ενός κόμματος.

«Ποιος μας κάνει μαθήματα θεσμικότητας; Εσείς; Το αφεντικό που δεν έφαγε τη σφαίρα; Έτσι δεν σας αποκάλεσε με όρους μαφίας ο πρώην γενικός γραμματέας σας για την υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων; Είστε το αφεντικό, κ. Μητσοτάκη; Στις δημοκρατίες αφεντικά δεν υπάρχουν. Μοναδικό αφεντικό είναι ο ελληνικός λαός. Αλλά όλα αυτά τα λέτε γιατί είστε πρωταθλητής του θράσους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ένταση με Κωνσταντοπούλου

Ένταση επικράτησε κατά την ομιλία του Πρωθυπουργού στην Ολομέλεια, μετά τις συνεχείς παρεμβάσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

«Η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι σε κάποιο οίστρο, μάλλον φταίει η ημέρα, η επέτειος για τη Δημοκρατία που είστε υπερδραστήρια…», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθυνόμενος στην Πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, προκαλώντας την έκρηξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Ενδεικτικός της έντασης είναι ο παρακάτω διάλογος:

Κυριάκος Μητσοτάκης: Αντιμετωπίστε με την κατανόηση που της αρμόζει, σας παρακαλώ…
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Τι εννοείτε, για πείτε;

Νικήτας Κακλαμάνης: Ηρεμήστε!

Κυριάκος Μητσοτάκης: Όλοι κατάλαβαν τι εννοώ κυρία μου. Όλη η αίθουσα έχει καταλάβει πια.

Νικήτας Κακλαμάνης: Σταματήστε επιτέλους!

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Είστε ακραίος σεξιστής.

Νικήτας Κακλαμάνης: Εντάξει το έχουμε ακούσει το παραμύθι.

Δημήτρης Μαρκόπουλος: Λίγο νερό στην κυρία…

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Μήπως να πάω να κάνω και ένα παιδί;

Κυριάκος Μητσοτάκης: Δύσκολο να μιλάμε σε αυτές τις συνθήκες. Δεν θα σας κάνω το χατίρι, θα συνεχίσω.

Νατσιός-Νίκη

Την πλήρη κατάργηση της υπουργικής ασυλίας ζήτησε επιτακτικά ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, κ. Δημήτρης Νατσιός, κατά την τοποθέτησή του στη συζήτηση της αναθεώρησης διατάξεων του Συντάγματος στην Ολομέλεια. Ο κ. Νατσιός απαίτησε «τη ριζική αποκοπή της Δικαιοσύνης από τα πλοκάμια της εκτελεστικής εξουσίας», τονίζοντας ότι η δημοκρατία καταλύεται όταν η εκάστοτε πολιτική εξουσία επιχειρεί να ελέγξει τους δικαστικούς λειτουργούς.

«Το διαβόητο άρθρο 86 αποτελεί το απόλυτο μνημείο ντροπής της Μεταπολιτεύσεως. Με τη διάταξη αυτή, ο πολιτικός διαχωρίζεται από τον απλό λαό, χτίζοντας γύρω του ένα κάστρο προστασίας… Η δική μας φωνή είναι κρυστάλλινη: κατάργηση κάθε προνομίου. Ο πολιτικός πρέπει να στέκεται απέναντι στον νόμο απογυμνωμένος από τα προνόμια και τα αξιώματα, όπως ακριβώς και ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας», είπε και συμπλήρωσε:

«Προτείνουμε η ηγεσία της Δικαιοσύνης να εκλέγεται από ανεξάρτητο, μεικτό, συλλογικό όργανο, πλήρως αποσυνδεδεμένο από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Παράλληλα, να απαγορευτεί διά ροπάλου η δυνατότητα διορισμού συνταξιούχων δικαστικών σε υψηλόβαθμες κρατικές θέσεις ή ανεξάρτητες αρχές για να τελειώνει αυτό το σκοτεινό αλισβερίσι».

«Όπως αναφέρει και ο Αισχίνης στον “Κατά Κτησιφώντος” λόγο του: “Δεν θυμάστε ότι ποτέ κανείς δεν επιχείρησε να καταλύσει τη δημοκρατία, προτού προηγουμένως γίνει ισχυρότερος από τα δικαστήρια;”. Η δημοκρατία καταλύεται όταν ελέγχεις τη Δικαιοσύνη». Παράλληλα, κατέθεσε τις θεμελιώδεις συνταγματικές προτάσεις της ΝΙΚΗΣ για την προστασία της οικογένειας, της πρώτης κατοικίας, της ελληνικής γλώσσας και των ατομικών ελευθεριών απέναντι στον «ψηφιακό ολοκληρωτισμό».

Στην ανάρτησή του ο Θηβαίος γράφει: «Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώσαμε πως πολιτικός φορέας προσπαθεί επικοινωνιακά να καπηλευτεί συναυλία μας την Τετάρτη 29 Ιουλίου στο προαύλιο χώρου Πινακοθήκης Λάρισας! Θέλω να σας πω πως ουδεμία σχέση έχουμε με αυτό τον πολιτικό φορέα και εμάς μας προσκάλεσε η Περιφέρεια Θεσσαλίας για τη συγκεκριμένη συναυλία! Αρνούμαστε να είμαστε μέρος πολιτικών παιχνιδιών και συγκεκριμένων κομματικών συμφερόντων και αυτό θέλουμε να το καταστήσουμε σαφές!»

Δημοσκοπήσεις και επιρροές

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, η Μαρία Καρυστιανού αναφέρεται στη χρηματοδότηση του κόμματός της, χαρακτηρίζοντας «αστεία» τα όσα λέγοντας περί ρωσικής επιρροής, ενώ σχολιάζοντας τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματος, λέει:

«Πιστεύετε ότι οι δημοσκοπήσεις πραγματικά δείχνουν τι αισθάνεται η κοινωνία; Εγώ τι έχω κάνει; Έχω πάρει κάποιες αποφάσεις εναντίον της κοινωνίας για να αρχίσουν να πέφτουν τα ποσοστά μου; Δεν έχει λογική αυτό το σκεφτικό. Από την αρχή υπήρχε η αγάπη του κόσμου απέναντι σε μένα, που δεν θεωρώ ότι ήταν επειδή έχασα το παιδί μου, αλλά επειδή ήμουν μαζί με άλλους βέβαια, μπροστά σε έναν αγώνα για τη δικαίωση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τον Έλληνα. Η αγάπη του κόσμου δεν έχει περιοριστεί. Δεν έχει μειωθεί σε αξία αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε, απλά έχει απλώσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας».

«Είμαστε ένα καινούργιο κίνημα. Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί, το οποίο σημαίνει ότι προφανώς δεν υπάρχει αυτή η εμπειρία τού να οργανώσω τα πάντα γρήγορα, αλλά κυρίως δεν έχουμε χορηγούς να μας φέρουν τις εταιρείες που θα μας τα οργάνωναν όλα». Απαντώντας σε ερώτηση για τη χρηματοδότηση του κόμματος, λέει πως «μετά κόπων και βασάνων νοικιάσαμε ένα χώρο. Το ενοίκιο προς το παρόν το πληρώνω εγώ, και δεν μπορούμε να έχουμε αλλού γραφείο», ενώ υπογραμμίζει πως «είναι αστεία» τα περί ρωσικής επιρροής.

Για την ιδεολογία του κόμματος παραπέμπει στην ιδρυτική διακήρυξη,  προσθέτοντας πως η ανάλυση του προγράμματος «θα βγει μέχρι τέλος Αυγούστου και θα απαντηθούν όλα».

Για την Κωνσταντοπούλου

Για την Ζωή Κωνσταντοπούλου σχολιάζει πως «είναι πολλά χρόνια πολιτικός, αποτελεί μέρος του συστήματος με το οποίο εμείς διαφωνούμε. Είτε είστε στην εξουσία, είτε είστε στην αντιπολίτευση, γίνονται λάθη. Φαίνεται ότι το κοινοβούλιο δεν λειτουργεί υπέρ του πολίτη, δεν φροντίζει τον πολίτη. Γι’ αυτό βγήκε η “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” και όποτε γίνουν εκλογές είμαστε πανέτοιμοι».

Για την εισαγγελική πρόταση για την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου και του Κώστα Αγοραστού στο Ειδικό Δικαστήριο για την αλλοίωση του τόπου της δυστυχήματος των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού αναρωτιέται πώς «είναι δυνατόν εισαγγελέας Αρείου Πάγου να μας λέει ότι αυτή η βεβήλωση που είδαμε όλοι στον χώρο ενός εγκλήματος είναι παράβαση καθήκοντος; Ντρέπεται και η ντροπή. Έναν φοιτητή Ιατρικής πρώτου έτους να ρωτήσω, θα ξέρει ότι μετά από ένα τροχαίο μπαίνει κόκκινη κορδέλα. Δεν υπήρχε πρωτόκολλο; Και η χώρα έχει πρωτόκολλα και ανθρώπους και υπηρεσίες. Έγινε τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης».

Αναφέρθηκε και στο ζήτημα του ξυλολίου στον τόπο του δυστυχήματος, λέγοντας πως «το ξυλόλιο δεν το είπαμε εμείς. Το είπε το Χημείο του Κράτους. Πήγε μετά από 10 μήνες και έκανε έλεγχο πάνω στα βαγόνια, στα απομεινάρια, και βρίσκει ξυλόλιο σε ποσοστά τεράστια σε σχέση με αυτό που θα μπορούσε να βρεθεί στο περιβάλλον. Μετά από κάποιους μήνες κάνει δεύτερο δείγμα και είναι μηδέν, που σημαίνει ότι αυτό το πρώτο δείγμα έδειξε πως υπήρχε ξυλόλιο. Ο κ. Καρώνης αναφέρει ότι δεν μπορεί τα έλαια σιλικόνης να το κάνουν αυτό, άρα υπάρχει μια εύφλεκτη ουσία».

Εσχάτη προδοσία

Η Μαρία Καρυστιανού κατηγορεί τον πρωθυπουργό για «εσχάτη προδοσία» και εξηγεί πως «το Σύνταγμα ορίζει ότι εσχάτη προδοσία μπορεί να διαπράξει κάποιος όχι μόνο επειδή θα προδώσει μυστικά της χώρας την Τουρκία, για παράδειγμα, ή θα μπουν τα τανκς. Εσχάτη προδοσία είναι οποιαδήποτε παραβίαση του κράτους δικαίου, όπως η ευθεία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή του πρωθυπουργού, στη δικαστική. Αυτό ακριβώς έκανε ο κ. Μητσοτάκης στον κ. Ντογιάκο».

«Δεν μπορώ να μην μιλάω για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, είναι ειδοποιός διαφορά με εμάς. Είναι ότι εμείς έχουμε ένα καθαρό στόχο. Αυτός μας έβγαλε στους δρόμους», υπογραμμίζει για τον πρωθυπουργό, ενώ σημειώνει πως «υπάρχουν κι άλλα σκάνδαλα και ο λόγος που δεν βγαίνουν είναι γιατί υπάρχει ένα φρένο από την Ευρώπη. Γιατί ο κ. Μητσοτάκης έχει και εκεί τους γνωστούς οι οποίοι τον προστατεύουν».

Κλείνοντας, η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει την πεποίθηση πως το κόμμα της θα βγει με ποσοστό «που θα εκπλήξει τους πάντες. Εγώ πιστεύω ότι θα μας δώσει εμπιστοσύνη ο λαός, θα πιστέψει σε αυτό το εγχείρημα για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι. Να μπούμε στη Βουλή, να κάνουμε πράξη αυτά που έχουμε υποσχεθεί και που χρειάζεται η κοινωνία».

Για τον κ. Πλακιά

Εν συνεχεία για τις προστριβές της με τον κ. Πλακιά, λέει ότι «Δεν έχει δικαίωμα ο Πλακιάς να παρεμβαίνει στην προσπάθεια δικαίωσης του παιδιού μου». Προσθέτει ότι μιλάει με την πλειοψηφία των συγγενών. Τώρα, κάποιοι συγγενείς, συγκεκριμένα ο κ. Πλακιάς, ο οποίος έχει βγει και τοποθετηθεί εναντίον μου πολλές φορές, εγώ κατανοώ ότι είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος και ο καθένας μπορεί να εκφράζεται όπως θέλει. Σέβομαι τον κ. Πλακιά, αντιδρώ όμως στον τρόπο με τον οποίο παρεμβαίνει στη δική μου προσπάθεια δικαίωσης του παιδιού μου. Θεωρώ ότι δεν έχει το δικαίωμα αυτό».