Η υπόθεση αφορούσε καταγγελίες για παρατυπίες στο Συνέδριο, οι οποίες μάλιστα προήλθαν από τον ίδιο τον Κιλιτσντάρογλου, την “δοτή” ηγεσία του οποίου στηρίζουν περίπου 20 βουλευτές του CHP και ορισμένα στελέχη. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα κατήγγειλε ότι πρόκειται για μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αποδυνάμωσης της εκλεγμένης ηγεσίας του.

Ο δε Ερντογάν δηλώνει πως “δεν ανακατευόμαστε στα εσωτερικά τους” και παρουσιάζει το ζήτημα ως απόφαση της Δικαιοσύνης, λόγω της προσφυγής της πρώην ηγεσίας του CHP. Στην ερντογανική Τουρκία ο ισχυρισμός αυτός γίνεται ελάχιστα πιστευτός και δικαίως, καθώς η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης έχει φτάσει σε τρομακτικά επίπεδα, σε τέτοιο σημείο ώστε ο Τούρκος πρόεδρος να επιλέγει τον αντίπαλο του!

Ο Οζέλ έγραψε στο αμερικανικό περιοδικό Newsweek: «Η κρίση δημοκρατίας της Τουρκίας εξελίσσεται σε κρίση ασφάλειας με συνέπειες που μπορεί να ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορά μας. Όσα συμβαίνουν σήμερα στην Τουρκία δεν αφορούν μόνο όσους δίνουν σημασία στη δημοκρατία, αλλά θα πρέπει να απασχολούν κάθε έναν που ενδιαφέρεται για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ, της Μαύρης Θάλασσας, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Αν οι σημερινές τάσεις συνεχιστούν, η Τουρκία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ένα σημείο χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του ΝΑΤΟ».

Η απόφαση ήρθε μετά από περισσότερο από έναν χρόνο νομικής πίεσης σε στελέχη της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένης της σύλληψης του δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, που θεωρείται ευρέως ως ο σημαντικότερος πιθανός αντίπαλος του Ερντογάν. Να σημειωθεί πως και ο δημοφιλής δήμαρχος Άγκυρας, Μανσούρ Γιαβάς είναι υπό δικαστικό κλοιό, αν και ακόμα δεν έχει συλληφθεί ή καθαιρεθεί από το αξίωμα του.

Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας πειθαναγκασμού της αντιπολίτευσης, μέσω νομικών πιέσεων, που εμφανίζονται ως νομιμοφανείς. Όμως η κρίση δεν μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως αυταρχικός ελιγμός από “τα πάνω”. Αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα μέσα στο ίδιο το CHP: Ένα κόμμα που επανειλημμένα υπόσχεται ανανέωση – και μόλις έδωσε τα πρώτα βήματα κατεύθυνσης προς αυτήν – ξεκίνησε ο σφοδρός εσωκομματικός εμφύλιος! Αν δεν είχε αυτήν την έστω και περιορισμένη εσωκομματική στήριξη ο Κιλιτσντάρογλου, δεν θα φτάναμε ως εδώ.

CHP: Έξι αρχηγοί από την ίδρυση του

Αρχικά να σημειώσουμε πως το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, από την εμφάνιση του με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923, μετράει μόλις έξι αρχηγούς (με εξαίρεση δύο εξαιρετικά βραχυχρόνιων μεταβατικών ηγεσιών). Πρώτος βεβαίως, ο Μουσταφά Κεμάλ που κράτησε τα ηνία μέχρι τον θάνατο του, το 1938. Το τουρκικό καθεστώς ήταν μονοκομματικό μέχρι το 1945, όπου (υπό τον διάδοχο και στενό συνεργάτη του Κεμάλ, Ισμέτ Ινονού) εισήχθη ο πολυκομματισμός. Ο Ινονού έσπασε κάθε ρεκόρ ηγεσία στο CHP, καθώς κρατούσε τα ηνία μέχρι τον θάνατο του, το 1972!

Να σημειωθεί ότι ο πολυκομματισμός στην Τουρκία διατηρήθηκε, στην πραγματικότητα διευρύνθηκε, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960 που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος υπό τον Μεντερές, του πολιτικού μέντορα του Ερντογάν. Με την εκλογική του νίκη τον Μάϊο του 1950, ο Μεντερές είχε τερματίσει 27χρονια απόλυτης-μονοκομματικής κυβέρνησης του CHP.

Με τον θάνατο του Ινονού, τα ηνία του κόμματος ανέλαβε ο πρωθυπουργός του “Αττίλα”, Μπουλέντ Ετσεβίτ, ο οποίος μάλιστα έστριψε το κόμμα προς τα Αριστερά (αλά τούρκα) και προσέγγισε την ΕΣΣΔ, λόγω και των ουκ ολίγων εντάσεων στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις εκείνη την περίοδο. Η θητεία Ετσεβίτ τερματίστηκε με το σκληρό πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν, όπου απαγόρευσε όλα τα κόμματα, μεταξύ αυτών και το CHP. Μία ενδιαφέρουσα ιδιομορφία της Τουρκίας είναι πως μνημονεύεται μεν διαρκώς ο Κεμάλ, όχι όμως και το κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε. Ακόμα και το CHP δεν εξαιρέθηκε από την απαγόρευση της χούντας.

Μάλιστα, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα επανεμφανίστηκε-επανιδρύθηκε το 1992, σχεδόν 10 χρόνια μετά την πρώτη εκλογή του Τουργκούτ Οζάλ στην πρωθυπουργία. Τα ηνία πέρασαν στον Ντενίζ Μπαϊκάλ, έναν τυπικό-κομματικό γραφειοκράτη, που κράτησε το τιμόνι 18 ολόκληρα χρόνια. Ήταν αυτός που το 2002 προχώρησε σε μία καθοριστική απόφαση: Ως αρχηγός του CHP, στήριξε την συνταγματική αλλαγή για να επιτραπεί στον τότε νεοεκλεγέντα Ερντογάν να υπηρετήσει ως πρωθυπουργός (αν και είχε επικρατήσει στις εκλογές, δεν μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός, λόγω της παλαιότερης καταδίκης-φυλάκισης του).

Σφοδρός πολέμιος του Ερντογάν τότε, ήταν και ο Ετσεβίτ, οποίος δεν είχε επιστρέψει στο CHP, αλλά στο Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που είχε ιδρύσει η σύζυγος του, Ραχσάν. Ετσεβίτ και Μπαϊκάλ εμφανίστηκαν ως υπερασπιστές του κοσμικού κράτους, έναντι του νεοϊσλαμισμού του Ερντογάν. Το CHP, υπό τον Μπαϊκάλ, συμμετείχε στις μεγάλες διαδηλώσεις κατά της εκλογής του Αμπντουλάχ Γκιουλ στην Προεδρία της Δημοκρατίας, το 2007 (ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Ετσεβίτ). Ήταν τότε που ο Μπαϊκάλ είχε υποσχεθεί πως αν χάσει τις εκλογές εκείνης της περιόδου, θα κολυμπήσει μέχρι την Ρόδο!

Ο Μπαϊκάλ, όχι μόνο δεν κολύμπησε, αλλά επέμεινε να κρατά τα ηνία του κόμματος πάρα την ήττα-σοκ, μέχρι που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2010, έπειτα από “ροζ βίντεο” που κυκλοφόρησε με τον ίδιο και σύζυγο βουλευτή του! Τον διαδέχτηκε ο αλεβίτης Κιλιτσντάρογλου, οποίος, αν και κοινός υποψήφιος έξι αντιπολιτευόμενων κομμάτων, έχασε από τον Ερντογάν και στις προεδρικές του 2023 (είχε χάσει βεβαίως και τις πρότερες αναμετρήσεις). Οδηγήθηκε σε παραίτηση μετά το Συνέδριο που ακολούθησε (και εξέλεξε τον Οζέλ) αλλά ο Κιλιτσντάρογλου δεν είχε πει την τελευταία του λέξη…

Κόμμα δέσμιο μηχανισμών

Επομένως, αναφερόμαστε σε ένα κόμμα με ισχυρούς γραφειοκρατικούς-κατεστημένους μηχανισμούς που λειτουργούν ως “τροχοπέδη” και αναπαράγουν την ήττα. Επομένως, η κρίση στο κόμμα δεν αφορά μόνο καταστατικά, ηγεσίες ή εσωκομματικές ισορροπίες. Είναι βαθύτερη: Για ποιον και με ποιο σκοπό υπάρχει το CHP; Είναι κόμμα της αλλαγής που απευθύνεται στην κοινωνία, ή του κατεστημένου;

Το ερώτημα αυτό δεν είναι νέο. Στοιχειώνει το CHP από τη μετάβαση στον πολυκομματισμό μετά το 1945 και έγινε οξύτερο στις δεκαετίες 1960 και 1970, όταν το κόμμα προσπάθησε να αυτοπροσδιοριστεί ως “αριστερά του κέντρου”, χωρίς να διαρρήξει τις αυταρχικές του ρίζες.

Σήμερα αυτή η ασάφεια επιβιώνει με άλλη μορφή. Το CHP μιλά τη γλώσσα της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά επί της ουσίας το ίδιο εκφράζει τα μορφωμένα αστικά στρώματα, πολιτικές ελίτ και ορισμένους φιλελεύθερους, έχοντας μια προσεκτική σχέση προς το επιχειρηματικό κεφάλαιο. Μπορεί να απευθύνεται σε εργάτες, συνταξιούχους και νέους, αλλά δεν έχει οργανώσει αυτές τις κοινωνικές ομάδες ως ένα σταθερό-συμπαγές πολιτικό μπλοκ.

Γι’ αυτό η σημερινή κρίση δεν μπορεί να περιοριστεί σε πρόσωπα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι διαφορές μεταξύ Οζέλ και Κιλιτσντάρογλου παραμένουν περιορισμένες σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και οικονομικής στρατηγικής. Επομένως, το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί το κόμμα εμμένει να αναπαράγει την ίδια στρατηγική αδυναμίας; Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα στα λόγια ομνύει στην ανανέωση, αλλά οι μηχανισμοί του επιστρέφουν στις παλιές συνήθειες: Σεβασμός στο κράτος, φόβος για τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, πάντα εν μέσω της διαρκούς προσπάθειας να συνδυάσει-υπηρετήσει τα “έξι βέλη του κεμαλισμού”.

Πρόκειται για τις αρχές του Κεμάλ που εισήχθησαν στο ίδιο το τουρκικό Σύνταγμα το 1937: Ρεπουμπλικανισμός, Εθνικισμός, Λαϊκισμός, Κοσμικότητα/Λαϊκότητα, Κρατισμός και Επαναστατικότητα/Μεταρρυθμισμός. “Τα έξι βέλη” είναι το έμβλημα του κόμματος, μηχανισμοί του οποίου είναι διατεθειμένοι για εσωκομματικές μάχες χαρακωμάτων, εν μέσω των σκληρών διώξεων και της ελιτίστικης αντίληψης των κοσμικών-ανώτερων στρωμάτων του CHP, ότι “εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς του Ερντογάν”, εμείς “ήμασταν νομοταγείς, πολιτισμένοι”, κτλ… Καλά όλα αυτά, αλλά δεν βοηθούν όταν έχεις να κάνεις με ένα αδίστακτο καθεστώς, υπό έναν μεγαλομανή ηγέτη που δεν έχει την πολυτέλεια της ήττας…

Χρήσιμοι ηλίθιοι του Ερντογάν

Ο Οζέλ, οργάνωσε συγκεντρώσεις μετά την σύλληψη του Ιμάμογλου, χωρίς όμως να καταφέρει να οργανώσει ένα κίνημα που να συνδυάζει την διαμαρτυρία κατά της καταστολής, με την οικονομική επιδείνωση στην Τουρκία, τον πληθωρισμό, τα όλο και υψηλότερα ενοίκια, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων… Δεν έχει καταφέρει να εκφράσει τους “μη προνομιούχους”, όπως το είχε καταφέρει ο Ερντογάν, διαλύοντας το παραδοσιακό κομματικό κατεστημένο…

Το κρίσιμο ερώτημα σήμερα δεν είναι μόνο ποιος θα ηγηθεί του CHP. Είναι αν το κόμμα μπορεί να ορίσει πρόγραμμα, να έχει συμπαγή κοινωνική βάση και στρατηγική, εν μέσω της συνεχιζόμενης καταστολής και του επώδυνου εσωκομματικού εμφυλίου, με μηχανισμούς του να επιλέγουν τον δρόμο της πολιτικής αυτοκτονίας, λειτουργώντας ως “χρήσιμοι ηλίθιοι” του Ερντογάν.

Αυτό το σύστημα ξεκίνησε να παίρνει τη σημερινή του μορφή ήδη από τον 19ο αιώνα, όταν οι εταιρείες έπαψαν να θεωρούνται απλά εργαλεία οικονομικής δραστηριότητας και μετατράπηκαν σε νομικά πρόσωπα με συνταγματικά δικαιώματα σχεδόν ίσα με εκείνα των πολιτών. Η εξέλιξη αυτή ολοκληρώθηκε στις δεκαετίες του 1970 και κορυφώθηκε με αποφάσεις, όπως το Citizens United το 2010, δημιουργώντας έναν μηχανισμό όπου το χρήμα, η τεχνολογία, η στρατιωτική ισχύς και τα ξένα συμφέροντα συγκρούονται, αλλά και αλληλοτροφοδοτούνται σε ένα διαρκές παιχνίδι επιρροής.

Όλα ξεκίνησαν με μια απόφαση-σταθμό του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 1886. Στην υπόθεση Santa Clara County v. Southern Pacific Railroad, το Δικαστήριο δεν εξέδωσε εκτεταμένη αιτιολογημένη απόφαση για τη φορολογική μεταχείριση των σιδηροδρομικών εταιρειών, όμως ο γραμματέας του συμπεριέλαβε στην περίληψη μια κρίσιμη διατύπωση: οι εταιρείες θεωρούνται “πρόσωπα” (persons) κατά την έννοια του 14ου Συντάγματος.

Το 14ο Σύνταγμα είχε ψηφιστεί το 1868 για να προστατεύσει τους πρώην σκλάβους, δίνοντας σε κάθε “πρόσωπο” ίση προστασία από τους νόμους, δικαίωμα ιδιοκτησίας και ασφάλειας από αυθαίρετες κρατικές ενέργειες. Με αυτή την ερμηνεία, όμως, οι εταιρείες απέκτησαν για πρώτη φορά συνταγματική θωράκιση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, μπορούσαν να επικαλούνται δικαιώματα ιδιοκτησίας και ίσης μεταχείρισης, ακριβώς όπως οι πολίτες. Ήταν η αφετηρία μιας μακράς πορείας κατά την οποία οι εταιρείες αναβαθμίστηκαν νομικά, αποκτώντας ολοένα μεγαλύτερη αυτονομία και ισχύ.

Δύο καίριες αποφάσεις

Δύο αποφάσεις στη δεκαετία του 1970 πήγαν αυτή την εξέλιξη ένα βήμα πιο πέρα και τη συνέδεσαν άμεσα με την πολιτική ζωή. Στο Buckley v. Valeo το 1976, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι τα χρήματα που δαπανώνται για πολιτικές καμπάνιες αποτελούν μορφή ελευθερίας του λόγου, προστατευόμενη από την Πρώτη Τροπολογία. Δεν μπορούσε, λοιπόν, το κράτος να επιβάλλει όρια στις δαπάνες. Λίγο αργότερα, στο First National Bank of Boston v. Bellotti το 1978, το Δικαστήριο ακύρωσε την απαγόρευση της Μασαχουσέτης να εμπλέκονται εταιρείες σε δημοψηφίσματα μέσω οικονομικών δαπανών.

Οι εταιρείες, όπως και οι πολίτες, είχαν δικαίωμα να “μιλήσουν” πολιτικά με τα χρήματά τους. Η πρακτική συνέπεια ήταν ριζική: ενώ κάθε πολίτης έχει μία ψήφο, μια εταιρεία ή μια Πολιτική Επιτροπή Δράσης (PAC) μπορούσε πλέον να δαπανήσει εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια σε διαφημίσεις, καμπάνιες και προπαγάνδα. Η οικονομική ισχύς μετατράπηκε σε πολλαπλασιαστική πολιτική επιρροή. Το “ένας άνθρωπος, μία ψήφος” αντικαταστάθηκε στην πράξη από την αρχή “όσα περισσότερα χρήματα, τόσο μεγαλύτερη επιρροή”.

Η κορύφωση αυτής της πορείας ήρθε το 2010 με την απόφαση Citizens United v. FEC. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με ψήφους 5-4, ανέτρεψε πάνω από έναν αιώνα περιορισμών και άνοιξε διάπλατα την πόρτα σε Super PACs και dark money. Οι “ανεξάρτητες” πολιτικές δαπάνες – δηλαδή χρήματα που δεν πηγαίνουν απευθείας σε υποψήφιους, αλλά ξοδεύονται για να τους υποστηρίξουν – έγιναν απεριόριστες. Ακολούθησε το McCutcheon v. FEC το 2014, που κατήργησε και τα συνολικά όρια δωρεών.

Το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση ενός συστήματος όπου υπερ-πλούσιοι και εταιρείες μπορούν να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα σε βαθμό που υπερβαίνει κατά πολύ τη δυνατότητα του μέσου πολίτη. Οι ίδιες αυτές αποφάσεις δεν αφορούσαν μόνο την πολιτική χρηματοδότηση. Δημιούργησαν το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο το χρήμα, η τεχνολογία και η στρατιωτική ισχύς άρχισαν να αλληλοδιαπλέκονται, με τρόπους που κάνουν το παλιό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα να φαντάζει σχεδόν απλοϊκό.

Διαπλοκή κράτους, στρατού και ιδιωτικού κεφαλαίου

Σήμερα, το 2026, αυτό το σύμπλοκο έχει εξελιχθεί σε ένα δυναμικό πεδίο ανταγωνισμών και συμμαχιών, που περιλαμβάνει

• το Πεντάγωνο και το παραδοσιακό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα (Lockheed Martin, RTX, Boeing),
• τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες της Silicon Valley (Microsoft, Amazon, Google, Oracle),
• τις τράπεζες της Wall Street,
• τα venture capital (Επενδυτικό Κεφάλαιο Υψηλού Ρίσκο)

Η Anduril (εταιρεία drones και AI του Palmer Luckey) ξεκίνησε με εκατομμύρια από venture capital funds της Silicon Valley και private equity funds (Ιδιωτικά Επενδυτικά Κεφάλαια, αγοράζουν ολόκληρες εταιρείες (ή μεγάλα μερίδια) που είναι ήδη μεγάλες, αλλά όχι εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Η Cerberus Capital (του Στίβεν Φάινμπεργκ, που είναι τώρα αναπληρωτής υπουργός Άμυνας) είναι ένα από τα μεγαλύτερα private equity funds του κόσμου (70 δισ. δολάρια), τους δισεκατομμυριούχους, τους πολιτικούς, τους δικαστές και ακόμη και ξένα κράτη.

Ο προϋπολογισμός του Πενταγώνου, που φτάνει τα 886 δισεκατομμύρια δολάρια, συνεχίζει να τροφοδοτεί τους παραδοσιακούς αμυντικούς γίγαντες με συμβόλαια για συμβατικά οπλικά συστήματα. Ταυτόχρονα, όμως, μια νέα πολιτική οικονομία αναδύεται: η ζήτηση για τεχνητή νοημοσύνη, cloud computing και ανάλυση τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων από δορυφόρους, drones και social media έχει οδηγήσει σε δισεκατομμύρια συμβόλαια προς τις Big Tech. Το Πεντάγωνο δεν είναι πια μόνο “αγοραστής” όπλων· έχει γίνει πεδίο όπου το ιδιωτικό κεφάλαιο εισβάλλει για να “διαταράξει” και να κερδοσκοπήσει.

Αυτή η μετάβαση δεν γίνεται χωρίς εντάσεις. Το παραδοσιακό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα βλέπει την Silicon Valley ως απειλή, αλλά και ως ευκαιρία συνεργασίας. Τα venture capital και private equity funds, με επικεφαλής δισεκατομμυριούχους, όπως ο Elon Musk ή ο Palmer Luckey της Anduril, εισφέρουν γρήγορη καινοτομία, χαμηλότερο κόστος και “αναλώσιμα” συστήματα, όπως σμήνη drones.

Ταυτόχρονα, όμως, στελέχη του Πενταγώνου περνούν μέσα από τον μηχανισμό της “περιστρεφόμενης πόρτας” και καταλήγουν σε εκτελεστικές θέσεις σε tech εταιρείες ή ως σύμβουλοι venture funds. Ο νέος πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, ο Νταν Κέιν, προέρχεται από τον χώρο των επενδυτών και έχει δεσμούς με funds, που επενδύουν σε αμυντικές startups. Ο Στίβεν Φάινμπεργκ, αναπληρωτής υπουργός Άμυνας, είναι συνιδρυτής της Cerberus Capital, ενώ ο Νταν Ντρίσκολ, υπουργός Στρατού, είχε καριέρα στα private equity. Αυτά τα πρόσωπα δεν είναι απλώς “διορισμοί”· είναι η ενσάρκωση της αλληλοδιαπλοκής μεταξύ κράτους, στρατού και ιδιωτικού κεφαλαίου.

Ο πόλεμος ως επενδυτικό προϊόν

Παράλληλα, οι τράπεζες της Wall Street και τα funds έχουν μετατρέψει τον πόλεμο σε επενδυτικό προϊόν. Το ιδιωτικό κεφάλαιο, που μετά την κρίση του 2008 και την πανδημία, αναζητούσε υψηλές αποδόσεις, στράφηκε στο Πεντάγωνο ως “γιγαντιαίο ταμείο” με εγγυημένα κέρδη. Η χρηματοπιστωτικοποίηση του πολέμου έχει δημιουργήσει ένα νέο “στρατιωτικο-βιομηχανικο-χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα”, όπου οι επενδυτές καθορίζουν στρατιωτικές προτεραιότητες μέσω λόμπι, think tanks και προγραμμάτων εκπαίδευσης.

Οργανώσεις όπως το Silicon Valley Defense Group, το Schmidt Futures του Έρικ Σμιντ ή το Special Competitive Studies Project λειτουργούν ως γέφυρες που ενώνουν την τεχνολογική καινοτομία με τις στρατιωτικές ανάγκες. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής ένταση: η Silicon Valley υπόσχεται “επαναστατικά” όπλα, αλλά συχνά εξαρτάται ακόμη από κινεζικά εξαρτήματα ή αποτυγχάνει σε προγράμματα, όπως το Replicator για σμήνη drones. Το Πεντάγωνο, από την πλευρά του, υιοθετεί ιδέες, όπως modular παραγωγή και 3D printing, όχι μόνο για λόγους αποτελεσματικότητας, αλλά και για να ικανοποιήσει τους νέους επενδυτές.

Σε αυτό το πολυεπίπεδο παιχνίδι εισέρχονται και ξένα κράτη, χρησιμοποιώντας τα ίδια εργαλεία, που δημιούργησαν οι αμερικανικές αποφάσεις. Το dark money – αδιαφανή χρήματα που διοχετεύονται μέσω  οργανώσεων – αποτελεί ιδανικό κανάλι. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ελβετός δισεκατομμυριούχος Hansjörg Wyss. Ως ξένος υπήκοος δεν μπορεί να δωρίζει απευθείας, αλλά μέσω του Wyss Foundation και του Berger Action Fund έχει διοχετεύσει πάνω από 475-500 εκατομμύρια δολάρια από το 2016 σε δίκτυα, όπως το Arabella Advisors και το Sixteen Thirty Fund. Αυτά τα χρήματα έχουν χρηματοδοτήσει προοδευτικές καμπάνιες για το κλίμα, υπέρ των αμβλώσεων κοκ.

Ο άνθρωπος αυτός μάλλον εξυπηρετεί την ατζέντα του Νταβός, που είναι επίσης ένα διαφορετικό σύστημα. Το 2025, ο Γενικός Εισαγγελέας της Nebraska τον μήνυσε μαζί με έξι οντότητες για παράνομη ξένη χρηματοδότηση ballot initiatives, αποδεικνύοντας πώς ένας ξένος μπορεί να επηρεάζει αμερικανική πολιτική χωρίς να φαίνεται.

Παρόμοια, χώρες όπως το Κατάρ έχουν ξοδέψει εκατοντάδες εκατομμύρια σε νόμιμο lobbying μέσω FARA (Foreign Agents Registration Act – Νόμος Εγγραφής Ξένων Πρακτόρων), χρηματοδοτώντας think tanks, όπως το Brookings, πανεπιστήμια (Georgetown, Yale) και media για να διαμορφώσουν την αμερικανική άποψη για τη Μέση Ανατολή. Η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και άλλες χώρες κάνουν το ίδιο για όπλα και περιφερειακή υποστήριξη. Το αποτέλεσμα είναι ένας διαρκής ανταγωνισμός: το Πεντάγωνο και οι αμερικανικές εταιρείες θέλουν να ελέγξουν τις πωλήσεις όπλων, ενώ ξένα κράτη χρησιμοποιούν λόμπι και dark money για να επηρεάσουν πολιτικούς και δικαστές.

Ποια είναι η πραγματική εξουσία

Οι πολιτικοί βρίσκονται στο κέντρο αυτού του δικτύου, παίρνοντας δωρεές από όλες τις πλευρές, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο – με τις ίδιες αποφάσεις που ξεκίνησαν όλη αυτή την πορεία – λειτουργεί ως ο τελικός ρυθμιστής, που θωρακίζει τα συμφέροντα. Το Citizens United και τα Super PACs έχουν κάνει τις εκλογές του 2024 και τις midterms του 2026 ρεκόρ δαπανών, με δισεκατομμυριούχους και Big Tech να ξοδεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια την ημέρα για lobbying, αλγορίθμους και content moderation. Δεν είναι πια απλώς “χρήμα = λόγος”, αλλά “έλεγχος του λόγου + χρήμα = υπερ-λόγος”.

Στο τέλος, αυτό που προκύπτει είναι ένα σύστημα εξαιρετικά πολύπλοκο, δυναμικό και αυτοτροφοδοτούμενο. Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα δεν έχει εξαφανιστεί· έχει μεταλλαχθεί σε ένα ευρύτερο δίκτυο, όπου η Silicon Valley, τα funds, οι τράπεζες, οι ξένες δυνάμεις και οι πολιτικοί συγκρούονται για μερίδια εξουσίας, προϋπολογισμών και επιρροής, ενώ ταυτόχρονα αλληλοεξαρτώνται. Όποιος περιορίζεται να κρίνει μόνο έναν Πρόεδρο ή μία εταιρεία, χάνει την ουσία: η πραγματική εξουσία είναι δομική, νομικά θωρακισμένη και βαθιά διαπλεκόμενη.

Και όσο αυτό το σύστημα παραμένει άθικτο, η δημοκρατία λειτουργεί περισσότερο ως επίφαση παρά ως πραγματική έκφραση της λαϊκής βούλησης. Η κατανόηση αυτής της πολυπλοκότητας είναι το πρώτο βήμα για να δούμε πέρα από τις επιφανειακές εικόνες και να αντιληφθούμε πώς πραγματικά λειτουργεί η εξουσία στην Αμερική του 21ου αιώνα. Με μία σημαντική υποσημείωση. Εάν η Κίνα ανοίξει κάποια στιγμή τις αγορές της, κανένα πρόβλημα δεν θα έχουν να μετακινηθούν και εκεί.

Ο Ραφαήλ Καλυβιώτης είναι πολιτικός επιστήμων, ιδρυτής της δεξαμενής σκέψεως “Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών”, συνιδιοκτήτης του διαδικτυακού καναλού “Right2thebone” και Υποψήφιος Δρ. Γεωπολιτικής.

Εν ολίγοις, εάν και μέσα σε ιδανικές συνθήκες δεν πέτυχε να ξεκολλήσει η βελόνα από το 12% τότε τι προοπτική έχει, ειδικά μετά και την επιστροφή του Τσίπρα; Η πρόταση του Χάρη Δούκα για συνεργασία ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ μετά τις πρώτες εκλογές, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δημάρχου Αθηναίων, πυροδοτεί στο παρασκήνιο σενάρια για διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

Η πρόταση για συνεργασία εκ των πραγμάτων δεν είναι εφικτή. Εκείνο που είναι πιο πιθανό είναι ότι ανάμεσα στις πρώτες και δεύτερες εκλογές – εάν η ΝΔ είναι πρώτη δύναμη – το δεύτερο κόμμα να διεμβολίσει το τρίτο και να προσελκύσει και τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων του χώρου που θα βρεθούν στο δίλημμα, είτε να ενισχύσουν το ισχυρότερο κόμμα απέναντι στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, είτε να επιμείνουν στον κατακερματισμό του χώρου.

Μία τέτοια προοπτική ήδη βάζει σε πειρασμό κύκλους πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου να επιδιώξουν να αποσπάσουν το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, τους “ακροκεντρώους”, που είναι πιο κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και θέλγονται από την εξουσία. Σε κάθε περίπτωση προβλέπεται ότι το ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί υπό διπλή πίεση στην πορεία προς τις εκλογές αλλά και μετά.

Υπό διπλή πίεση το ΠΑΣΟΚ

Ήδη το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε περιδίνηση μετά την ίδρυση της ΕΛΑΣ και συμπληρωματικά της “Ελπίδας για την Δημοκρατία”, καθώς οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν στην τρίτη ή τέταρτη θέση. Οι δηλώσεις του Δούκα άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου. Στον Δούκα απάντησε η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία ανέφερε ότι «αυτή τη στιγμή δεν βρίσκω κανέναν λόγο να απαντάει το ΠΑΣΟΚ αν θα συνεργαστεί, ή δεν θα συνεργαστεί με κανέναν». Μεταξύ άλλων σημείωσε ότι το κόμμα «δεν παρακαλεί κανέναν για συνεργασίες, πόσω μάλλον όσους μας προσβάλλουν, μας απορρίπτουν και δεν έχουν καν πολιτικό σύνορο μαζί μας». 

Στο θέμα παρενέβη η ΕΛΑΣ μέσω του αναπληρωτή εκπροσώπου Γιώργου Μπαλατσούκα, ο οποίος ανέφερε: «Ο κ. Δούκας με τις δηλώσεις του έριξε το μπαλάκι στον κ. Ανδρουλάκη κι αυτό που μένει ως αίσθηση είναι ότι θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να ξεκαθαρίσει, αν θα κάνει μονομέτωπο προς την Αριστερά, ή θα συνεχίσει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας με τη ΝΔ, στρατηγική με την οποία εμείς διαφωνούμε πλήρως». Νωρίτερα είχε επιτεθεί στον Ανδρουλάκη ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Ζαχαριάδης.

Νίκος κατά Αλέξη

Ο Ανδρουλάκης έχει δείξει ότι δεν επιθυμεί συνεργασία με κανέναν και ιδίως με τον Τσίπρα. Όσο ο Τσίπρας περιόδευε ανά την Ελλάδα παρουσιάζοντας την Ιθάκη, ο Ανδρουλάκης έχασε την ευκαιρία να γίνει το ΠΑΣΟΚ ο βασικός πόλος της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, κάτι που θα στερούσε ζωτικό χώρο στην υπό ίδρυση ακόμη ΕΛΑΣ.

Στην πρόταση του Φάμελλου για διαμόρφωση κοινού προγραμματικού πλαισίου της ευρύτερης Κεντροαριστεράς για συμπόρευση εντός και εκτός βουλής απάντησε “ελάτε στα τραπέζια διαλόγου του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, να καταθέσετε προτάσεις”. Ακόμη και τώρα λέει ότι το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την πρώτη θέση και θα συνεργαστεί με όποιον δεχθεί το πρόγραμμά του. Αλλά και ο Τσίπρας δεν ξεχνά ότι την κρίσιμη περίοδο 2019-2023 το ΠΑΣΟΚ έκανε περισσότερο κριτική στον τότε ΣΥΡΙΖΑ, διατηρώντας ζεστό το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο (με στόχο να τον διαλύσει και να τον διαδεχθεί σαν βασική δύναμη του χώρου)  παρά αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ενώ τορπίλισε και την απλή αναλογική. 

Προσεχώς και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ

Τρίτη αποχώρησαν οι επτά από τους 11 βουλευτές της Νέας Αριστεράς διαλύοντας έτσι την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος. Είναι οι Έφη Αχτσιόγλου, Αλέξης Χαρίτσης, Ζειμπέκ Χουσείν, Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Μερόπη Τζούφη και Θεανώ Φωτίου. Η Έφη Αχτσιόγλου παραιτήθηκε και από βουλευτής, ενώ ο Γιάννης Δραγασάκης που την διαδέχθηκε δήλωσε ότι θα παραμείνει ανεξάρτητος. Παράλληλα την αποχώρηση τους ανακοίνωσαν και 143 ακόμη στελέχη του κόμματος. Στην κοινή τους δήλωση οι παραιτηθέντες σημειώνουν ότι το εγχείρημα της Νέας Αριστεράς έχει κλείσει τον κύκλο του. 

Οι αποχωρήσεις προκάλεσαν την έντονη αντίδραση και επίθεση του γραμματέα του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδη κατά της ΕΛΑΣ και του Τσίπρα. Ο Τσίπρας “πουλάει καθρεφτάκια σε ιθαγενείς” ανέφερε ο Σακελλαρίδης και πρόσθεσε ότι πρόκειται για ένα κόμμα που δεν αντιλαμβάνεται τα υπόλοιπα κόμματα του προοδευτικού χώρου ως όμορους χώρους. Γι’ αυτό, «μοιάζει με ένα ανάδελφο κόμμα, το οποίο θα επικεντρωθεί περισσότερο στην “κοκορομαχία” με το ΠΑΣΟΚ για το ποιος θα κυριαρχήσει στον χώρο της Κεντροαριστεράς».

Το ότι οι βουλευτές που παραιτήθηκαν επιθυμούν την συνεργασία με την ΕΛΑΣ θεωρείται βέβαιο. Ωστόσο ο Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα συνεργαστεί με τα κόμματα της κεντροαριστεράς και με εν ενεργεία βουλευτές. Η προοπτική που ξεδιπλώνεται είναι ότι θα παραμείνουν ανεξάρτητοι μέχρι τις εκλογές, οπότε και θα ενταχθούν στην ΕΛΑΣ. 

Στα πρόθυρα διάλυσης είναι όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αρκετοί βουλευτές και πολλά περισσότερα στελέχη της όλων των βαθμίδων είναι στον δρόμο της παραίτησης. Στο πλαίσιο αυτό είναι κρίσιμη η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής το προσεχές Σάββατο, όπου θα κληθεί να λάβει αποφάσεις για την συνέχεια του κόμματος. Έχουν κατατεθεί προτάσεις ακόμη και διάλυση, ή αναστολή λειτουργίας του κόμματος και μη αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές.

Ο Σωκράτης Φάμελλος μέχρι τώρα επιμένει στην προηγούμενη απόφαση για συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, που όμως έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Όπως και να ‘χει ο πρόεδρος του κόμματος δεν μπορεί παρά να προτείνει την αυτόνομη κάθοδο, παρότι θα επιθυμούσε συνεννόηση με τον Τσίπρα. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο Τσίπρας του διεμήνυσε “κάντε ότι θέλετε”.  Μέσα στο ίδιο ευρύτερο πλαίσιο παραιτήθηκε από την ηγεσία του “ΚΟΣΜΟΣ”, το οποίο είχε ιδρύσει ο Πέτρος Κόκκαλης. 

Κεντρικός άξονας των συζητήσεων αποτέλεσε η ανάγκη διαμόρφωσης μιας ενιαίας εθνικής “Blue Strategy”, η οποία θα συνδέει τη ναυτιλία, τα λιμάνια, τη ναυπηγική βιομηχανία, την άμυνα, τις μεταφορές και τις ενεργειακές υποδομές σε ένα ενιαίο αναπτυξιακό και στρατηγικό πλαίσιο, ενώ κοινή υπήρξε η διαπίστωση ότι η Ελλάδα διαθέτει πλέον μια ιστορική ευκαιρία να μετατραπεί σε κόμβο βιομηχανικής, ενεργειακής και αμυντικής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Την έναρξη των εργασιών σηματοδότησε η ομιλία του Προέδρου της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων και Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου του Ομίλου ONEX, Πάνου Ξενοκώστα, ο οποίος παρουσίασε το Ελληνικό Ναυπηγικό Μανιφέστο. Το στρατηγικό όραμα για την περίοδο 2026-2030, με επίκεντρο τη δημιουργία ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού ναυπηγικού οικοσυστήματος μέσα από τη συνεργασία Ελλάδας, ΗΠΑ και Κορέας.

Όπως τόνισε, η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί σε γέφυρα Ευρώπης – Αμερικής – Ασίας, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, τις ενεργειακές υποδομές και την αναβίωση των ναυπηγείων.

Ιδιαίτερο γεωπολιτικό αποτύπωμα έδωσαν οι παρεμβάσεις της Πρέσβειρας των ΗΠΑ Kimberly Guilfoyle και του Πρέσβη της Δημοκρατίας της Κορέας Ju-seong Lim.

Η κυρία Guilfoyle στάθηκε ιδιαίτερα στη στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στη σημασία ενός σταθερού επενδυτικού περιβάλλοντος για τη ναυτιλία και τις υποδομές, ενώ ο κ. Lim ανέδειξε τη μακροχρόνια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην ελληνική ναυτιλία και τη νοτιοκορεατική ναυπηγική βιομηχανία.

Εξάλλου στους χαιρετισμούς τους, κυβερνητικά στελέχη υπογράμμισαν τη στρατηγική διάσταση της ναυπηγικής ανασυγκρότησης.

Συγκεκριμένα ο Υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος έκανε λόγο για την ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής βιομηχανικής βάσης και επανεκκίνησης της ναυπηγικής παραγωγής, ενώ η Υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως ανέδειξε τον κρίσιμο ρόλο του ανθρώπινου δυναμικού και της τεχνικής εκπαίδευσης, παρουσιάζοντας τη λειτουργία σχολής μαθητείας της ΔΥΠΑ εντός των ναυπηγείων.

Ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλης Κικίλιαςσημείωσε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί ως παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων στη ναυτιλία, αλλά ως συνδιαμορφωτής της νέας διεθνούς πραγματικότητας, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη βούληση της πολιτείας να στηρίξει θεσμικά και νομοθετικά τις επενδύσεις στη ναυπηγική βιομηχανία.

Στο πεδίο των υποδομών και των μεταφορών, ο Αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης παρουσίασε τον στρατηγικό ρόλο του Κάθετου Σιδηροδρομικού Διαδρόμου από τις Βαλτικές χώρες έως την Αλεξανδρούπολη, καθώς και τις προσπάθειες επανεκκίνησης της εγχώριας παραγωγής και ανακατασκευής τροχαίου υλικού. Παράλληλα, ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύνδεση λιμένων και σιδηροδρομικών δικτύων, στην ενεργειακή ασφάλεια και στη γεωστρατηγική σημασία των logistics και των υποδομών μεταφοράς.

Ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Αθανάσιος Δαβάκης υπογράμμισε ότι η πρόβλεψη για συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας στα εξοπλιστικά προγράμματα αποτελεί στρατηγική επιλογή εθνικής αυτονομίας, ενώ ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ανάγκη διατήρησης και ανάπτυξης σχεδιαστικής ικανότητας και τεχνογνωσίας στην Ελλάδα, ενώ ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Στέφανος Γκίκαςυπογράμμισε την σημασία του ναυπηγικού κλάδου για την αναδιάταξη της βιομηχανίας της χώρας.

Σημαντικό μέρος του συνεδρίου αφιερώθηκε στην αμυντική διάσταση της ναυπηγικής βιομηχανίας και στην ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγικής ικανότητας.

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης χαρακτήρισε τη θάλασσα θεμελιώδη πυλώνα της εθνικής ασφάλειας και στάθηκε στην ανάγκη ανάπτυξης αυτόνομων συστημάτων, δικτυοκεντρικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων και ενίσχυσης της κυβερνοασφάλειας.

Από την πλευρά της αμυντικής βιομηχανίας, εκπρόσωποι των ΕΑΣ, της EFA Group, της Theon International και άλλων εταιρειών αναφέρθηκαν στις προοπτικές εξωστρέφειας, στα αυτόνομα συστήματα, στις τεχνολογίες επιτήρησης και στη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών σε διεθνή προγράμματα αμυντικής παραγωγής. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στις τεχνολογίες dual-use, στην καινοτομία και στην έρευνα και ανάπτυξη.

Στελέχη του ΓΕΕΘΑ, μεταξύ των οποίων και ο Γενικός Διευθυντής της ΓΔΑΕΕ Υποστράτηγος Ιωάννης Μπούρας, του ΕΛΚΑΚ, της EnterpriseGreece και της ΕΕΛΕΑΑ ανέδειξαν την ανάγκη δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου οικοσυστήματος καινοτομίας που θα συνδέει πανεπιστήμια, βιομηχανία, startups και αμυντικές εφαρμογές. Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι η Ελλάδα οφείλει να αποκτήσει δυνατότητες σχεδιασμού πλοίων και να επενδύσει σε τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κυβερνοασφάλειακαι τα «έξυπνα πλοία».

Στη συζήτηση για τη νέα γεωοικονομία της ναυτιλίας και της ενέργειας, εκπρόσωποι της αγοράς και των υποδομών ανέδειξαν τον ρόλο της Ελευσίνας, του LNG και των λιμένων ως βασικών πυλώνων περιφερειακής ενεργειακής και εμπορικής ασφάλειας. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε ότι η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί σε κρίσιμο κόμβο τροφοδοσίας, μεταφορών και βιομηχανικής δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Σημαντική ήταν και η συζήτηση για την χρήση της πυρηνικής ενέργειας, αλλά και για τις προκλήσεις της ναυτιλίας στο νέο περιβάλλον αυξημένου ενεργειακού κόστους και περιβαλλοντικών υποχρεώσεων. Εκπρόσωποι της ναυτιλιακής αγοράς, των λιμένων και της ακτοπλοΐας στάθηκαν στις επιπτώσεις των διεθνών κρίσεων, στο κόστος της πράσινης μετάβασης και στην ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής ναυτιλίας και ναυπηγικής βιομηχανίας.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασε η συζήτηση με θέμα «Η Ελλάδα ως ενεργειακός & βιομηχανικός κόμβος στη νέα γεωοικονομία της ναυτιλίας», με τη συμμετοχή του Πάνου Ξενοκώστα και του Αλέξανδρου Εξάρχου, Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου του Ομίλου AKTOR.

Και οι δύο συνομιλητές στάθηκαν ιδιαίτερα στο κοινό όραμα τους για την ανάδειξη του λιμένα της Ελευσίνας σε ένα νέο ισχυρό κόμβο παροχής ναυπηγικών, λιμενικών και ενεργειακών υπηρεσιών υψηλών προδιαγραφών.

Το συνέδριο ολοκληρώθηκε με κοινή διαπίστωση ότι η Ελλάδα διαθέτει πλέον τις προϋποθέσεις να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα εποχή της ναυτιλίας, της βιομηχανίας και της αμυντικής παραγωγής, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει μακροπρόθεσμη στρατηγική, συνέργειες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, επένδυση στην τεχνολογία και το ανθρώπινο δυναμικό και αξιοποίηση των διεθνών συνεργασιών.

Το BLUE STRATEGY SUMMIT 2026 ανέδειξε με σαφήνεια ότι η ναυτιλία, η ναυπηγική βιομηχανία, η ενέργεια, οι υποδομές και η άμυνα δεν αποτελούν πλέον διακριτούς τομείς πολιτικής και οικονομίας, αλλά ένα ενιαίο πεδίο στρατηγικής ισχύος, ανταγωνιστικότητας και εθνικής ανθεκτικότητας για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας.

Οι χθεσινοβραδινές επιθέσεις της Ρωσίας σκότωσαν 22 ανθρώπους σε όλη την Ουκρανία.

«Σας παρακαλώ, σας προτρέπω θερμά να δίνετε σημασία στους αεροπορικούς συναγερμούς», τόνισε.

Σύμφωνα με τον Ζελένσκι, 130 άνθρωποι τραυματίστηκαν χθες το βράδυ, στις επιθέσεις με περισσότερους από 70 πυραύλους και 650 μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Κατά τη διάρκεια της ημέρας η Ρωσία εκτόξευσε άλλους 100 δρόνους.

«Δυστυχώς, το τρέχον επίπεδο εφοδίων της αντιαεροπορικής άμυνάς μας δεν μας επιτρέπει να αναχαιτίσουμε ένα σημαντικό μέρος των πυραύλων. Όλοι οι εταίροι μαζί και όλοι στην Ευρώπη πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται για να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία θα παραλάβει αντιαεροπορικούς πυραύλους, τα αναγκαία συστήματα, ζωτικές πληροφορίες και άλλες πηγές που θα βοηθήσουν να σωθούν ζωές», κατέληξε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όπως ανέφερε, οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και ‘Αγκυρας παραμένουν ανοιχτοί και λειτουργικοί, ενώ μέσω της συνεχούς επαφής και της αμοιβαίας προσπάθειας, έχει δημιουργηθεί ένα πλαίσιο που επιτρέπει στις δύο χώρες να διαχειρίζονται τις προκλήσεις και ταυτόχρονα να διευρύνουν τα πεδία συνεργασίας.

Ο κ. Ερτσιγές έκανε ειδική αναφορά στη βούληση των δύο ηγετών να διατηρήσουν και να ενισχύσουν τη διαδικασία προσέγγισης, σημειώνοντας ότι η δέσμευση αυτή επιβεβαιώθηκε και κατά την τελευταία συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας που πραγματοποιήθηκε στην ‘Αγκυρα τον περασμένο Φεβρουάριο.

«Η πρόοδος που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια δημιούργησε μια πολύτιμη βάση διαλόγου, συνεργασίας, αμοιβαίου οφέλους και κατανόησης», ανέφερε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι το θετικό κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Τούρκος πρέσβης συνέδεσε την πορεία των διμερών σχέσεων με την οικονομική συνεργασία, υπογραμμίζοντας ότι οι ναυτιλιακοί τομείς των δύο χωρών μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην επίτευξη του στόχου για διμερές εμπόριο ύψους 10 δισ. δολαρίων, που έχουν θέσει ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο κ. Ερτσιγές ανέφερε ότι οι θαλάσσιες μεταφορές, η ναυπηγική βιομηχανία, τα λιμάνια, οι υπηρεσίες logistics και συνολικά ο ναυτιλιακός κλάδος, αποτελούν τομείς στους οποίους Ελλάδα και Τουρκία μπορούν να αναπτύξουν περαιτέρω συνεργασία προς αμοιβαίο όφελος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Η Νίκη κατεβαίνει αυτόνομα, έχει το πρόγραμμά της, έχει τις θεματικές της ομάδες. Είναι ένα κίνημα ευθύνης που διαθέτει συγκεκριμένες προτάσεις και κοστολογημένες θέσεις και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να θυσιάσει τις βασικές του αξίες.», είπε ο Δήμος Θανασούλας.

Για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ανέφερε πως οι μέχρι τώρα ενδείξεις δεν αφήνουν περιθώρια σύγκλισης καθώς, παρατηρείται μια πανσπερμία ετερόκλητων προσώπων.

«Αυτό το οποίο έχει δηλώσει ο πρόεδρός μας, είναι ότι εμείς ποτέ δεν είμαστε αρνητικοί στο να εξετάσουμε συνεργασίες, όμως υπό συγκεκριμένους όρους. Και ιδίως για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, αυτό το οποίο ισχύει είναι ότι θα πρέπει να δούμε ξεκάθαρα θέσεις και πρόσωπα. Κρίνοντας πρόσωπα που έχουμε δει αυτή τη στιγμή, είναι αρκετά ετερόκλητα μεταξύ τους… Για να το πω έτσι λίγο πιο λαϊκά, πρώτα θα πρέπει να τα βρουν μεταξύ τους και ύστερα να αρχίσει να γίνεται μια κουβέντα αν θα τα βρουν μαζί μας» ανέφερε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας ότι υπάρχουν βαθιές ιδεολογικές και αξιακές διαφορές.

Η Νίκη, πιστή στις αρχές της, έχει δώσει μεγάλο αγώνα ενάντια στον νόμο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, την ώρα που η πλευρά της κυρίας Καρυστιανού έχει τοποθετηθεί θετικά ή με απάθεια για το ζήτημα», σημείωσε και συμπλήρωσε πως «τάσσεται ξεκάθαρα κατά της υποχρεωτικότητας και του Προσωπικού Αριθμού. Αντίθετα, οι θέσεις της κυρίας Καρυστιανού για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση μπορούν πολύ εύκολα να διολισθήσουν σε μια “ψηφιακή δυστοπία” ελέγχου των πολιτών», επισήμανε και υπενθύμισε την ξεκάθαρη απόφαση του συνεδρίου της ΝΙΚΗΣ ότι αποκλείεται κάθε συνεργασία με κόμματα που έχουν ψηφίσει μνημόνια ή προδοτικές συμφωνίες. «Εάν λάβουμε υπόψη αυτό, θα δούμε ότι ξαφνικά ο πολιτικός χώρος αρχίζει και ξεκαθαρίζει πάρα πολύ για το πού υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας και συνεννόησης» σημείωσε.

Συνεχίζοντας απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας με το κόμμα του κ. Τσίπρα, «λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών αλλά και την πιθανή συνεργασία με ενδεχόμενο κόμμα του κ. Σαμαρά «γιατί μας έβαλε ακόμη πιο βαθιά στα μνημόνια».

Ο εκπρόσωπος Τύπου της αναφέρθηκε επίσης στο δημογραφικό και είπε πως «αποτελεί το νούμερο ένα ζήτημα για τη χώρα».

«Αυτή τη στιγμή η διάμεση ηλικία στην Ελλάδα είναι τα 47 έτη. Αν η Ελλάδα είχε το πρόσωπο ενός και μόνο ανθρώπου, αυτός ο άνθρωπος θα ήταν 47 ετών. Η γήρανση του πληθυσμού είναι η μεγαλύτερη πληγή που πρέπει να επουλώσουμε» κατέληξε.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο ίδιος τόνισε ότι η υιοθέτηση των συμφωνημένων συνταγματικών τροποποιήσεων παραμένει «ο μόνος δρόμος» για την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων και για την πλήρη αξιοποίηση των οφελών της ευρωπαϊκής ένταξης από τους πολίτες της χώρας.

Η ενταξιακή διαδικασία της Βόρειας Μακεδονίας παραμένει ουσιαστικά παγωμένη, καθώς τα Σκόπια δεν έχουν ακόμη εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την πρόταση που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Ένωση το καλοκαίρι του 2022. Η πρόταση προβλέπει την αναθεώρηση του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας, ώστε να αναγνωριστεί ρητά η βουλγαρική μειονότητα που διαβιεί στη χώρα.

Το σχέδιο είχε γίνει αποδεκτό από την προηγούμενη κεντροαριστερή κυβέρνηση, ωστόσο είχε απορριφθεί από το σημερινό κυβερνών κόμμα VMRO-DPMNE του πρωθυπουργού Χρίστιαν Μίτσκοσκι, το οποίο βρισκόταν τότε στην αντιπολίτευση.

Ο Αντόνιο Κόστα επισήμανε ακόμη ότι η διαδικασία διεύρυνσης της ΕΕ βασίζεται στην αρχή της αξιοκρατίας και υπενθύμισε ότι άλλες υποψήφιες χώρες, όπως το Μαυροβούνιο και η Αλβανία, έχουν ήδη προχωρήσει σε διαφορετικά στάδια των διαπραγματεύσεων.

Περιοδεία στα Δυτικά Βαλκάνια

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πραγματοποιεί από χθες Δευτέρα περιοδεία στις έξι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, με στόχο να μεταφέρει το μήνυμα ότι η προοπτική διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει ενεργή και ρεαλιστική, υπό την προϋπόθεση ότι οι χώρες της περιοχής θα συνεχίσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Πρώτος σταθμός της περιοδείας του ήταν το Σεράγεβο, όπου χθες συναντήθηκε με τα μέλη της Προεδρίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και την πρόεδρο του Συμβουλίου Υπουργών της χώρας.

Νωρίτερα σήμερα επισκέφθηκε τα Τίρανα και είχε συνομιλίες με τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Έντι Ράμα. Ο Αντόνιο Κόστα κάλεσε την αλβανική κυβέρνηση να εντείνει τις προσπάθειες για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και της διαφθοράς, ενώ σημείωσε ότι η χώρα βρίσκεται πλέον σε θέση να αρχίσει να κλείνει διαπραγματευτικά κεφάλαια. Όπως ανέφερε, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη εισηγηθεί το κλείσιμο τριών κεφαλαίων με την Αλβανία, ενώ χαρακτήρισε τον στόχο ολοκλήρωσης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων έως το 2027 «φιλόδοξο αλλά εφικτό».

Αύριο, Τετάρτη, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα μεταβεί στην Πρίστινα, όπου θα συναντηθεί με τον απερχόμενο πρωθυπουργό του Κοσόβου, Αλμπίν Κούρτι, καθώς και με ηγέτες της αντιπολίτευσης. Την Πέμπτη θα βρεθεί στο Βελιγράδι για συνομιλίες με τον πρόεδρο της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Η περιοδεία του θα ολοκληρωθεί στο Μαυροβούνιο, όπου ο πρόεδρος της χώρας, Γιάκοβ Μιλάτοβιτς, έχει προσκαλέσει τους ηγέτες της περιοχής σε δείπνο στο Τίβατ με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από την ανεξαρτησία της χώρας.

Στις 5 Ιουνίου, ο Αντόνιο Κόστα θα συμπροεδρεύσει της Συνόδου Κορυφής ΕΕ – Δυτικών Βαλκανίων, με κεντρικό θέμα την «Κοινή ευημερία και σταθερότητα της ΕΕ και των Δυτικών Βαλκανίων». Στη σύνοδο, που θα διεξαχθεί στο Μαυροβούνιο θα συμμετάσχει και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μαζί με ηγέτες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή: ΑΠΕ:ΜΠΕ

«Οι ψευδείς πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι ΗΠΑ σταμάτησαν να συνομιλούν πριν από μερικές ημέρες είναι ψευδείς και λανθασμένες», πρόσθεσε. «Οι συζητήσεις μας συνεχίστηκαν αδιάλειπτα πριν από τέσσερις ημέρες, τρεις ημέρες, δύο ημέρες, μία ημέρα και σήμερα», υπογράμμισε.

Το Ισραήλ και ο Λίβανος θα μπορούσαν να καταλήξουν σε ειρηνευτική συμφωνία «ακόμη και αύριο» αν δεν υπήρχε το εμπόδιο της Χεζμπολάχ, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, καθώς οι δύο χώρες ξεκινούν τον τέταρτο γύρο συνομιλιών τους στην Ουάσιγκτον.

«Το Ισραήλ και ο Λίβανος θα μπορούσαν να καταλήξουν σε ειρηνευτική συμφωνία ακόμη και αύριο. Το Ισραήλ δεν έχει καμία εδαφική διεκδίκηση στον Λίβανο. Η Χεζμπολάχ είναι το μοναδικό εμπόδιο», είπε ο Ρούμπιο, όταν ρωτήθηκε για το θέμα αυτό, στην ακρόασή του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας επανέλαβε ότι «χωρίς το Ιράν, δεν θα υπήρχε Χεζμπολάχ», υπογραμμίζοντας ότι οι ΗΠΑ, που έχουν αναλάβει ρόλο μεσολαβητή, επιμένουν να διαχωριστούν οι ισραηλινολιβανέζικες διαπραγματεύσεις από εκείνες με το Ιράν, κάτι όμως που απορρίπτεται από την Τεχεράνη. Οι πρέσβεις του Ισραήλ και του Λιβάνου έγιναν δεκτοί σήμερα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για τον νέο γύρο απευθείας συνομιλιών, που είναι προγραμματισμένο να διαρκέσει δύο ημέρες.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε το βράδυ της Δευτέρας ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου δεσμεύτηκε να μην στείλει στρατό στη Βηρυτό και η Χεζμπολάχ από την πλευρά της υποσχέθηκε να σταματήσει πλήρως τα πυρά. Ο Ρούμπιο είπε ότι η δέσμευση της Χεζμπολάχ μεταφέρθηκε στην Ουάσιγκτον «από τις λιβανέζικες αρχές».

Οι συγκρούσεις μεταξύ του ισραηλινού στρατού και της Χεζμπολάχ συνεχίζονταν, παρά την κατάπαυση του πυρός που κηρύχθηκε στις 17 Απριλίου και παρατάθηκε μία φορά. Από ισραηλινά πλήγματα το βράδυ της Δευτέρας σκοτώθηκαν τουλάχιστον έξι άνθρωποι στον νότιο Λίβανο, ανεβάζοντας στα 13 τον συνολικό αριθμό των θυμάτων μέσα σε μία ημέρα. Σήμερα, η Χεζμπολάχ ανέλαβε την ευθύνη για την εκτόξευση ρουκέτας εναντίον ισραηλινού άρματος στη Χαντάθα, λέγοντας ότι μάχεται «κατά της προώθησης των ισραηλινών δυνάμεων».

Τί διαμηνύει η Χεζμπολάχ

Η σιιτική-φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ δεν θα αποδεχθεί μια «μερική κατάπαυση του πυρός» με το Ισραήλ, δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της, απειλώντας με αντίποινα στην περίπτωση που το Ισραήλ επιτεθεί στη Βηρυτό και τα περίχωρά της.

«Δεν θα αποδεχθούμε καμία μερική συμφωνία κατάπαυσης του πυρός», διαβεβαίωσε ο Μαχμούντ Κομάτι σε γραπτή ανακοίνωσή του. «Ο σιωνιστής εχθρός πρέπει να ξέρει ότι κάθε επίθεση στα προάστια (της Βηρυτού) μπορεί να προκαλέσει πιο ισχυρή απάντηση» εκ μέρους της Χεζμπολάχ, πρόσθεσε. Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Ίσραελ Κατς είπε νωρίτερα ότι οι ΗΠΑ έδωσαν την έγκριση στις ισραηλινές δυνάμεις να πλήξουν τα νότια προάστια της Βηρυτού, που είναι προπύργιο της Χεζμπολάχ, εάν η οργάνωση επιτεθεί στο ισραηλινό έδαφος.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε σήμερα ότι το Ισραήλ θα εργαστεί για την εξάλειψη του «τρομοκρατικού καθεστώτος» του Ιράν. Μιλώντας στην τελετή ορκωμοσίας του νέου επικεφαλής της Μοσάντ (ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών), Ρόμαν Γκόφμαν, ο Νετανιάχου κατήγγειλε το Ιράν ως «καθεστώς τρομοκρατίας που είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί». «Και θα συμβάλλουμε να συμβεί αυτό – αυτό το καθεστώς δεν θα μας απειλεί πλέον με πυρηνικά όπλα και χιλιάδες θανατηφόρους πυραύλους», πρόσθεσε.

Ισραήλ: Στο στόχαστρο ο Νετανιάχου

Η υποχώρηση του Νετανιάχου έναντι του Τραμπ, ήρθε εν μέσω της αυξανόμενης απογοήτευσης στο Ισραήλ για την αποτυχία να εξουδετερωθεί η Χεζμπολάχ, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι οι περισσότεροι Ισραηλινοί τάσσονται υπέρ πιο επιθετικών ενεργειών εναντίον της μαχητικής ομάδας, προκάλεσε κριτική από όλο το πολιτικό φάσμα. Ο Ναφτάλι Μπένετ, ο πρώην πρωθυπουργός της δεξιάς που θεωρείται ευρέως ως ένας από τους κύριους αντιπάλους του Νετανιάχου στις επικείμενες εκλογές του Ισραήλ, τον κατηγόρησε ότι «έχασε τον έλεγχο της ισραηλινής κυριαρχίας».

Ο Γιαίρ Λαπίντ, επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης Yesh Atid, επιτέθηκε στον Νετανιάχου για το γεγονός ότι προΐσταται ενός «υποτελούς κράτους», ενώ ο Γκάντι Άιζενκοτ, επικεφαλής του κεντρώου κόμματος Yashar, έγραψε στο X: «Ποτέ δεν υπήρξε πρωθυπουργός στο Ισραήλ που να δέχτηκε μια τόσο ταπεινωτική απαίτηση». Υπήρξαν επίσης επικρίσεις από τα στελέχη της ακροδεξιάς συμμαχίας του Νετανιάχου, με τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γβίρ να τον προτρέπει να αγνοήσει τις απαιτήσεις του Τραμπ και να εντείνει την εκστρατεία κατά της Χεζμπολάχ.

«Είπατε ότι ένας ισχυρός πρωθυπουργός λέει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ — «ναι» όταν είναι δυνατόν, και «όχι» — όταν είναι απαραίτητο. Αυτή είναι η στιγμή να πούμε στον φίλο μας, τον Πρόεδρο Τραμπ — «όχι»,» έγραψε ο Μπεν-Γκβίρ στο X. «Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε ό,τι απαιτείται και είναι απαραίτητο για να χτυπήσουμε τη Χεζμπολάχ, να απελευθερώσουμε τα χέρια των μαχητών μας και να αποκαταστήσουμε την ασφάλεια στο βορρά», πρόσθεσε.

Η παρέμβαση του Τραμπ ήρθε αφού κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν ανέφεραν τη Δευτέρα ότι η Τεχεράνη αναστέλλει τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την παράταση μιας ξεχωριστής εκεχειρίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Ιράν, λόγω των κλιμακούμενων εκστρατειών του Ισραήλ στο Λίβανο και τη Γάζα.

Το Ιράν έχει επανειλημμένα επιμείνει ότι θα συμφωνήσει σε παράταση της εκεχειρίας του με τις ΗΠΑ μόνο εάν η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης εκεχειρία μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, η οποία αποτελεί τον σημαντικότερο περιφερειακό εκπρόσωπο της Τεχεράνης. Τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκαν οι πιο έντονες μάχες μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ από την ανακοίνωση της ονομαστικής εκεχειρίας μεταξύ των δύο πλευρών από τις ΗΠΑ στις 16 Απριλίου.

Οξύτατη επικοινωνία Τραμπ-Νετανιάχου

Την ίδια στιγμή, το Axios, μεταδίδει πως ο Αμερικανός πρόεδρος είχε μία πολύ φορτισμένη συνομιλία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, αυτή τη φορά για τις επιχειρήσεις στον Λίβανο. Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως αποκάλεσε τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου «τρελό» και τον κατηγόρησε πως εξαιτίας του, όλος ο κόσμος μισεί το Ισραήλ. Του υπενθύμισε πως αν δεν ήταν εκείνος θα είχε ήδη συλληφθεί καθώς σε βάρος του εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας αλλά είναι και σε εξέλιξη δίκη για διαφθορά.

Η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ ήρθε μετά τις απειλές του Ιράν ότι θα εγκαταλείψει τις διαπραγματεύσεις εξαιτίας των επιθέσεων που εξαπολύει συνεχόμενα το Ισραήλ, στον Λίβανο. Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο Axios ότι ο Τραμπ είπε στον Νετανιάχου πως οι απειλές κατά της Βηρυτού θα οδηγούσαν το Ισραήλ σε ακόμη μεγαλύτερη διεθνή απομόνωση. «Είσαι γ@@@@@@α τρελός. Θα ήσουν στη φυλακή αν δεν ήμουν εγώ. Σε σώζω. Όλοι σε μισούν τώρα. Όλοι μισούν το Ισραήλ εξαιτίας αυτού», φέρεται να του είπε.

Μια δεύτερη πηγή ανέφερε ότι ο Τραμπ ήταν τόσο τσαντισμένος που και σε κάποιο σημείο του φώναξε: «Τι στο διάολο κάνεις;» Αυτό το οργισμένο τηλεφώνημα είναι από τα πολλά που έχει κάνει ο Τραμπ στον Νετανιάχου, από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν. Οι σχέσεις των δύο ηγετών φαίνεται πως περνούν κρίση, όπως μεταδίδουν αμερικανικά μέσα. Ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται πως αντιδρά με την στάση του Ισραήλ τόσο απέναντι στους στόχους που έθετε στο Ιράν όσο και στις δολοφονίες αμάχων, στον Λίβανο.

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου φέρεται να επέμεινε πως αν η Χεζμπολάχ εξαπολύσει νέα επίθεση, τότε το Ισραήλ θα απαντήσει αναλόγως. Στην ανάρτηση που έκανε πάντως ο Τραμπ στο Truth Social λίγη ώρα μετά, διαβεβαίωσε πως Ισραήλ και Χεζμπολάχ συμφώνησαν να σταματήσουν τις επιθέσεις, αποκαλύπτοντας πως μίλησε εμμέσως και με την Χεζμπολάχ, για πρώτη φορά στην ιστορία και οι ΗΠΑ την θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση:

«Είχα μια συνομιλία με τον Μπίμπι Νετανιάχου σήμερα, ζητώντας του να μην εμπλακεί σε μια μεγάλη επιδρομή στη Βηρυτό του Λιβάνου. Έστρεψε τα στρατεύματά του. Ευχαριστώ Μπίμπι! Είχα επίσης μια συνομιλία με εκπροσώπους των ηγετών της Χεζμπολάχ και συμφώνησαν να σταματήσουν να πυροβολούν το Ισραήλ και τους στρατιώτες του. Ομοίως, το Ισραήλ συμφώνησε να σταματήσει να πυροβολεί εναντίον τους. Ας δούμε πόσο θα διαρκέσει αυτό – Ας ελπίσουμε ότι θα είναι για πάντα!», ανέφερε συγκεκριμένα.

Νέες συγκρούσεις στον Λίβανο

Πάντως, όπως προαναφέραμε, ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και η Χεζμπολά συνέχισαν τις εχθροπραξίες τη νύχτα, παρά τη διαβεβαίωση του Τραμπ πως εξασφάλισε δεσμεύσεις από τις αντιμαχόμενες πλευρές πως τις θα σταματήσουν, πριν από νέο κύκλο διαπραγματεύσεων μεταξύ αντιπροσώπων των κυβερνήσεων του Λιβάνου και του Ισραήλ σήμερα στην Ουάσιγκτον. Αντιδρώντας στην κλιμάκωση της επίθεσης του Ισραήλ στον Λίβανο, οι Φρουροί της Επανάστασης–ο ιδεολογικός στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας–απείλησαν χθες να ανοίξουν «νέα μέτωπα». Η συμφωνία αποκλιμάκωσης περιλαμβάνει μόνο την Βηρυτό.

Ο νέος κύκλος συνομιλιών, στις οποίες εναντιώνεται η Χεζμπολά, μεταξύ απεσταλμένων των δυο χωρών, που δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις, είναι ο τέταρτος αφότου ξέσπασε ο πόλεμος στις αρχές Μαρτίου. Αναμένεται να διεξαχθούν σήμερα και αύριο Τετάρτη. Οι διαπραγματεύσεις αυτές είναι «ο μόνος τρόπος να τερματιστεί ο πόλεμος», υποστήριξε χθες ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν, καταγγέλλοντας την «άγρια επίθεση» του Ισραήλ, που εντατικοποίησε τις επιχειρήσεις του και εισέβαλε πιο βαθιά στην επικράτεια του Λιβάνου για να αντιμετωπίσει το σιιτικό κίνημα το οποίο πρόσκειται στο Ιράν.

Η εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο έχει φτάσει στο μεγαλύτερο βάθος από το 2000, όταν αποφάσισε να αποσύρει τα στρατεύματά του έπειτα από 18 χρόνια κατοχής. Χθες το Ισραήλ απείλησε να πλήξει το κίνημα στο κυριότερο προπύργιό του, στα νότια προάστια της Βηρυτού, πυροδοτώντας φυγή πολλών κατοίκων.

Ο Τραμπ για το Ιράν 

Σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο, ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος είπε σε δημοσιογράφο του τηλεφωνικά ότι μνημόνιο κατανόησης για να ανοίξει ξανά το στενό του Ορμούζ και να παραταθεί η κατάπαυση του πυρός θα μπορούσε να υπογραφτεί «κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας». «Πρέπει να εξασφαλίσω μερικά σημεία ακόμη», πρόσθεσε ο κ. Τραμπ, κατά το ABC News, διευκρινίζοντας πως γι’ αυτό δεν έχει δώσει ακόμη το πράσινο φως.

Δεν έχει υπάρξει δημόσια επιβεβαίωση από την πλευρά του Ιράν πως επίκειται συμφωνία άμεσα. Ο κ. Τραμπ έχει ανακοινώσει και στο παρελθόν φιλόδοξα χρονοδιαγράμματα, που δεν επαληθεύτηκαν. Οι δυο πλευρές διαπραγματεύονται συμφωνία-πλαίσιο που συμπεριλαμβάνει την παράταση του πυρός σε εφαρμογή από την 8η Απριλίου. Ωστόσο, παρά την ανακωχή, τα μέρη έχουν εμπλακεί επανειλημμένα σε ανταλλαγές πυρών τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που ξέσπασε με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν την 28η Φεβρουαρίου, έχει στοιχίσει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως στην Ισλαμική Δημοκρατία και στον Λίβανο, και κλόνισε την παγκόσμια οικονομία, ανεβάζοντας τις τιμές του πετρελαίου, κυρίως διότι η ιρανική πλευρά έκλεισε de facto το στενό του Ορμούζ, θαλάσσια αρτηρία στρατηγικής σημασίας για το διεθνές εμπόριο υδρογονανθράκων.

Η NAOMI, Οικουμενικό Εργαστήριο Προσφύγων ξεκίνησε τη δράση της το 2011 και από το 2016 λειτουργεί ως Ελληνικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός (ΑΜΚΕ). Μέσα από το κοινωνικό της έργο, την Ακαδημία Ραπτικής, το εργαστήριο Παραγωγής και το Casa Base, δημιουργεί ασφαλείς χώρους εκπαίδευσης, στήριξης, ενδυνάμωσης, και έκφρασης, αναδεικνύοντας πρακτικές κοινωνικής συμπερίληψης παράλληλα με δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος.

Το πρόγραμμα και περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://thessaloniki.gr/?p=1299582