Προωθεί συστηματικά τη γεωπολιτική ατζέντα της Άγκυρας στην Ευρώπη για την Ανατολική Μεσόγειο, το Κυπριακό, τη Συρία και τη Λιβύη, παρουσιάζοντας την Τουρκία ως μια παγκόσμια ανθρωπιστική δύναμη και έναν απαραίτητο, σταθερό εταίρο για τη Δύση, εναντίον πραγματικών και φανταστικών εχθρών. Το δίκτυό της δείχνει και τις φιλοδοξίες τους. Εκπέμπουν οι εξής σταθμοί:

• TRT World (Αγγλικά) σε όλο τον κόσμο
• TRT Arabi (Αραβικά)
• TRT Deutsch (Γερμανικά)
• TRT Français (Γαλλικά)
• TRT Russian (Ρωσικά)
• TRT Espanol (Ισπανικά)
• TRT Balkan (για τις χώρες των Βαλκανίων σε Αλβανικά, Σλαβομακεδονικά, Βοσνιακά, Κροατικά και Σερβικά, αντίστοιχα, για κάθε κράτος)
• TRT Afrika (για την αφρικανική, στα Αγγλικά, Γαλλικά, Σουαχίλι, που είναι η πιο διαδεδομένη γλώσσα στην Ανατολική Αφρική, Χάουσα, που ομιλούνται κυρίως στη Νιγηρία και τον Νίγηρα. Στελεχώνεται από δημοσιογράφους και επαγγελματίες των media από 15 διαφορετικές αφρικανικές χώρες, με στόχο να παρουσιάζει τις ειδήσεις της ηπείρου “αντικειμενικά” και “όχι αποικιοκρατικά”).

Στην Κεντρική Ασία, για να ασκεί επιρροή, εκπέμπει σε δύο γλώσσες, στα ρωσικά, που ομιλούνται ευρέως, αλλά και στις εθνικές γλώσσες. Συγκεκριμένα, έχει το δορυφορικό κανάλι TRT Avaz (που σημαίνει Φωνή), το οποίο εκπέμπει σε 27 χώρες και μεταδίδει προγράμματα, ειδήσεις, ντοκιμαντέρ και τις δημοφιλείς τουρκικές σαπουνόπερες μεταφρασμένες απευθείας στη γλώσσα των Ουζμπέκων, των Κιργιζίων, του Τουρκμένων, των Αζέρων και των Καζάκων. Πρόσφατα, μάλιστα, το δίκτυο επεκτάθηκε και στα Φαρσί (Περσικά) για να καλύψει και το Τατζικιστάν, ενώ έχει ήδη και έκδοση σε Παστού για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Γερμανία

Γερμανόφωνο και αντίστοιχα γαλλόφωνο είναι το TRT Deutsch και το TRT Francais. Τα μέσα αυτά δεν απευθύνονται μόνο στην πολυπληθή τουρκική διασπορά, αλλά στοχεύουν απευθείας στους Ευρωπαίους, γι’ αυτό και χρησιμοποιούν την γλώσσα της κάθε χώρας. Η επίσημη αιτιολογία είναι ότι “προωθούν την ενσωμάτωση” και ότι γι΄ αυτό το λόγο δεν εκπέμπουν στα τουρκικά αλλά “απευθύνονται στους Τούρκους πολίτες στη γλώσσα της χώρας που τους φιλοξενεί”.

Παράλληλα εκπέμπει βέβαια και το τουρκόφωνο TRT Türk, 24 ώρες το 24ωρο μέσω δορυφόρου και καλωδιακών δικτύων σε όλη την Ευρώπη. Οι Τούρκοι έχουν φροντίσει τα προγράμματα όλων αυτών των σταθμών να είναι πλήρως προσαρμοσμένα στις ανάγκες της διασποράς. Περιλαμβάνει ειδήσεις από τις ευρωπαϊκές χώρες (με έμφαση στα προβλήματα των μεταναστών), ενημερωτικές εκπομπές για νομικά και γραφειοκρατικά θέματα των Τούρκων του εξωτερικού, καθώς και πολιτιστικά προγράμματα. Γενικά, όμως, προσπαθεί να “τραβήξει” ως τηλεθεατές τους μη τουρκόφωνους Ευρωπαίους.

Τα κανάλια της εστιάζουν έντονα σε θέματα ρατσισμού, ισλαμοφοβίας και κοινωνικών διακρίσεων στην Ευρώπη, προβάλλοντας ταυτόχρονα την Τουρκία ως την προστάτιδα των μουσουλμανικών πληθυσμών και ασκώντας σκληρή κριτική στις κυβερνήσεις του Παρισιού ή του Βερολίνου όταν αυτές έρχονται σε ρήξη με την Άγκυρα.

Στη Γερμανία, όπου ζουν εκατομμύρια πολίτες τουρκικής καταγωγής, η επιρροή της Άγκυρας έχει περάσει και στο πολιτικό δίκτυο DAVA (που θεωρείται από πολλούς αναλυτές ως ο άτυπος βραχίονας του κόμματος AK του Ερντογάν στη Γερμανία) και το οποίο χρησιμοποιεί ένα εκτεταμένο δίκτυο δικών του ψηφιακών μέσων, influencers στο TikTok και στο Instagram. Μέσα από αυτό το δίκτυο, προωθείται μια ξεκάθαρα φιλοτουρκική πολιτική γραμμή.

Παράλληλα εκπέμπουν και τουρκικά κανάλια σε ευρωπαϊκή “εκδοχή”. Αναλυτικά, εκπέμπει το Euro D (που είναι η ευρωπαϊκή έκδοση του Kanal D), το Euro Star (η ευρωπαϊκή έκδοση του Star TV), το ATV Avrupa (η ευρωπαϊκή έκδοση του ATV) και το Show Turk (η ευρωπαϊκή έκδοση του Show TV). Όλα αυτά είναι τουρκόφωνα και μεγαλύτερη απήχηση θεωρείται ότι έχει το ATV Europa. Αυτός ο σταθμός ελέγχεται από την οικογένεια Καλίοντζου, που έχει πολλούς δεσμούς προσωπικά με τον Ερντογάν και που κατασκευαστικό “παρακλάδι” της είχε αναλάβει το 2013 το νέο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Στη Γερμανία ζουν 1,5 εκατομμύριο Τούρκοι υπήκοοι και 3,5 εκατομμύρια τουρκόφωνοι που πήραν την γερμανική υπηκοότητα κυρίως μετά το 2024, όταν άλλαξε ο νόμος και επιτράπηκε η διπλή υπηκοότητα. Ένα πρόβλημα σε αυτό ήταν και παραμένει, πως για να δοθεί η υπηκοότητα ο Τούρκος (ή και Παλαιστίνιος μετανάστης) πρέπει να υπογράψει ότι σέβεται την εβραϊκή ζωή και ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ). Αν δεν υπήρχε αυτή η προϋπόθεση ίσως να είχαν πάρει τη γερμανική υπηκοότητα όλοι οι Τούρκοι μετανάστες.

Οι δημοσιογράφοι

Όλα τα προαναφερόμενα κανάλια εκπέμπουν δωρεάν σε όλη την Ευρώπη μέσω της «Δυτικής δέσμης» (West Beam) του τουρκικού δορυφόρου Türksat. Αυτό σημαίνει ότι οποιοσδήποτε στην Ευρώπη διαθέτει ένα απλό δορυφορικό πιάτο στραμμένο σε αυτή τη θέση μπορεί να τα πιάσει χωρίς συνδρομή. Στις χώρες με πολλούς τουρκόφωνους, αυτοί οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι “ενσωματωμένοι” στα εγχώρια πακέτα τηλεόρασης. Για παράδειγμα, στη Γερμανία μεταδίδονται μέσω των δικτύων της Vodafone και της MagentaTV (Deutsche Telekom), ενώ σε όλη την Ευρώπη διανέμονται μέσω των επίσημων συνδρομητικών ευρωπαϊκών πακέτων της Digitürk Euro και της D-Smart.

Παράλληλα δεκάδες είναι οι τουρκικής καταγωγής τηλεοπτικοί αστέρες, ειδικά στη Γερμανία και υπολογίζονται σε εκατοντάδες οι δημοσιογράφοι τουρκικής καταγωγής. Αν και αποτελούν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, αποτελούν μόνον το 5% των δημοσιογράφων, που είναι 25.000 συνολικά στην μεγαλύτερη Ένωση Συντακτών αλλά και που στην πράξη είναι 120.000 διότι υπάρχουν τρεις ενώσεις -οι τουρκικής καταγωγής δημοσιογράφοι τεκμαίρεται ότι είναι τουλάχιστον 1.500.

Πάντως αν και μερικοί παρουσιάζουν δελτία και εκπομπές, μόνον ένας κατάφερε να γίνει αρχισυντάκτης και μέλος διευθυντικής ομάδας -κι αυτόν τον “έφαγε” ο Ματίας Ντέπφνερ, ο δισεκατομμυριούχος… κριτικός μουσικής που έγινε CEO προ πενταετίας στον τεράστιο εκδοτικό  όμιλο Sprιnger όταν του χάρισε πλειοψηφικό πακέτο η χήρα του νεκρού πλέον εκδότη Σπρίνγκερ.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο

Η τουρκική προπαγάνδα μέσω των δικών της μέσων πάντως δεν είναι απαραίτητη στην Ευρώπη, διότι πολλοί δουλεύουν για εκείνην για τους δικούς τους λόγους. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, ο μόνος που ήταν κάθετος στο πρόσφατο πρόβλημα με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ήταν ο Ντέπφνερ  που πήρε την πιο αντιτουρκική στάση από όλα τα έντυπα.

Να αναφέρουμε ότι ο Ντέπφνερ εν γένει είναι κατά των μεταναστών, αμερικανόφιλος και φιλο-ισραηλινός με ανεπίσημες συμπάθειες στο AfD. (Του ανήκουν η θεωρητικά βρετανική Telegraph, οι BILD, Die Welt & Welt TV, το “αμερικανικό” Politico και το Politico Europe, το Business Insider, οικονομικό και ειδησεογραφικό site παγκόσμιας εμβέλειας και η μεγαλύτερη εφημερίδα ταμπλόιντ στην Πολωνία, η Fakt.

Ο όμιλος αυτός κρατά αντιτουρκική στάση, αλλά όχι απαραιτήτως φιλελληνική, καθώς το πρόβλημά του είναι να μην απειληθεί το Ισραήλ. Ο ίδιος ο Ντέπφνερ έχει δηλώσει ότι «είμαι μη Εβραίος σιωνιστής» και έχει πολλές και στενές σχέσεις με εβραϊκά κεφάλαια. Εν γένει σχεδόν όλα τα γερμανικά μέσα κρατούν πάρα πολλές ισορροπίες με την Τουρκία, όχι μόνον επειδή ζουν στη Γερμανία εκατομμύρια Τούρκοι ψηφοφόροι/αναγνώστες, αλλά επειδή θεωρούν την Τουρκία ανάχωμα για τον έλεγχο του μεταναστευτικού και “απαραίτητη για τα αμυντικά σχέδια της Ευρώπης λόγω της απειλής από τη Ρωσία”.

Τα έντυπα του Ντέπφνερ κράτησαν λοιπόν την πιο αντιτουρκική στάση, ενώ τα άλλα, κάπως “μάσησαν τα λόγια τους”. Η κορυφαία οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, Handelsblatt, βλέπει το θέμα καθαρά μέσα από το πρίσμα των ενεργειακών πόρων και των αγορών και σχολιάζει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποτελεί «απειλή για τα ευρωπαϊκά σχέδια εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (όπως ο αγωγός EastMed)». Εντούτοις η Handelsblatt υπενθυμίζει διαρκώς στους αναγνώστες της τις τεράστιες γερμανικές εξαγωγές προς την Τουρκία και την ανάγκη διατήρησης της Άγκυρας στο δυτικό στρατόπεδο, προτάσσοντας τελικά μια στάση “οικονομικού πραγματισμού”.

Η σοσιαλδημοκρατική Süddeutsche Zeitung του Μονάχου αντιμετωπίζει το σύμφωνο ως μέρος της “επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής” του Ερντογάν. Ωστόσο, οι αναλυτές της συχνά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη συνοχή του ΝΑΤΟ, ζητώντας από το Βερολίνο να αναλάβει «ρόλο μεσολαβητή ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα, αντί να πάρει μια επιθετική στάση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ατύχημα».

Προβολή από βρετανικά και γαλλικά μέσα

Στον παραδοσιακό ευρωπαϊκό Τύπο, αν και δεν υπάρχει επισήμως φιλοτουρκική γραμμή, πολλά βρετανικά μέσα (και μάλιστα υπολογίσιμα) στηρίζουν συχνά την Τουρκία. Μεταξύ αυτών είναι το περιοδικό Spectator, αλλά πιο πολύ οι Financial Times. Και τα δύο μέσα θυμίζουν την αμερικανική σύσταση “να τα βρούμε” με την Τουρκία, θεωρώντας ότι η ορθή πολιτική, είναι η realpolitik. Ουσιαστικά ζητούν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ να δείχνουν ανοχή στις “παρασπονδίες” της Άγκυρας, επειδή η Τουρκία είναι οικονομικά και στρατιωτικά πολύ σημαντική για να την “χάσει” η Δύση, ειδικά στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και στη γεωπολιτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής. Πώς μπορεί να τη χάσει αφού δεν την έχει, είναι άλλο θέμα προφανώς.

Ακόμα και η Monde κράτησε σχεδόν φιλοτουρκική στάση μετά την στρατηγική επαναπροσέγγιση Παρισιού – Άγκυρας. Η υπογραφή του Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας και οι συζητήσεις για την πώληση του ευρωπαϊκού αντιαεροπορικού συστήματος SAMP/T στην Τουρκία έχουν οδηγήσει αρκετά γαλλικά αναλυτικά μέσα (όπως αμυντικά sites και δεξαμενές σκέψης) σε μια πιο ρεαλιστική και λιγότερο επικριτική κάλυψη της Τουρκίας.

Η Le Monde υπογράμμισε ότι, παρά τις έντονες πολιτικές διαφωνίες του παρελθόντος μεταξύ Μακρόν και Ερντογάν, «η Γαλλία και η Τουρκία παραμένουν δύο κορυφαίοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ». Στο πλαίσιο αυτό, η εφημερίδα ανέλυσε τη συμφωνία ως «ένα βήμα για τη σταθερότητα, την ανταλλαγή πληροφοριών και την αντιμετώπιση υβριδικών απειλών, ειδικά σε μια περίοδο που η Ευρώπη βρίσκεται σε μια άτυπη υβριδική αντιπαράθεση με τη Ρωσία».

Η εφημερίδα εστίασε ιδιαίτερα στην οικονομική διάσταση της προσέγγισης, αφού η Τουρκία υποστηρίζει ότι ενδιαφέρεται για το αντιαεροπορικό σύστημα SAMP/T (γαλλο-ιταλικής κατασκευής) και οι πύραυλοι Meteor, επισημαίνοντας ότι «για τη Γαλλία, η Τουρκία αποτελεί μια τεράστια και υπολογίσιμη αγορά στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας». Παρόμοια είναι και η στάση των ιταλικών μέσων, που εξάλλου τάσσονται “παραδοσιακά” πιο κοντά στις απόψεις της Τουρκίας παρά της Ελλάδας σε γεωπολιτικά ζητήματα.

Ο κλασικός Τύπος

Η Τουρκία δεν διαθέτει πλέον αυτό το μέσον στο εξωτερικό, καθώς η έντυπη ημερήσια δημοσιογραφία είναι υπό κατάρρευση εδώ και πολλά χρόνια σε όλες τις χώρες του κόσμου – της Τουρκίας περιλαμβανομένης. Η Hürriyet, ιστορική και η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία τουρκική εφημερίδα στην Ευρώπη (κυκλοφορούσε στη Γερμανία από το 1969), σταμάτησε οριστικά την έντυπη κυκλοφορία της στην ΕΕ τον Ιανουάριο του 2025. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία (όμιλος Demirören) αποφάσισε να διατηρήσει το μέσο αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή στην Ευρώπη, λόγω της κατακόρυφης πτώσης των πωλήσεων και του υψηλού κόστους εκτύπωσης.

Άλλες μεγάλες τουρκικές εφημερίδες, όπως η Milliyet και η αθλητική Fanatik, είχαν ήδη καταργήσει τις ευρωπαϊκές έντυπες εκδόσεις τους, ενώ η Zaman έκλεισε οριστικά. Όμως έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα οι ιστότοποί τους σε όλη την Ευρώπη. Σε αυτούς δεν θα επεκταθούμε γιατί είναι δεκάδες χιλιάδες και αφορούν εξάλλου μόνον τους τουρκόφωνους επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν αγγλική έκδοση -το Anadolu πάντως, το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, έχει και αγγλόφωνη και γαλλόφωνη έκδοση. Πολλούς επισκέπτες δέχεται η αντιπολιτευόμενη Sözcü (sozcu.com.tr), αλλά και ο ιστότοπος των φιλοκυβερνητικών Hürriyet (hurriyet.com.tr), Sabah (sabah.com.tr) και Milliyet (milliyet.com.tr)

Στο έκτακτο δελτίο δεν αναφέρεται η Αττική, επειδή αυτό αφορά τις προειδοποιήσεις για σχετικά έντονα φαινόμενα. Για την Αττική αναμένονται απλώς τοπικές βροχές και ίσως μπόρες το μεσημέρι και το απόγευμα της Κυριακής, χωρίς όμως τα φαινόμενα να χαρακτηρίζονται επικίνδυνα. Για την Δευτέρα προβλέπεται επίσης άστατος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις και ίσως τοπικές βροχοπτώσεις. Για την Θεσσαλονίκη προβλέπονται για αύριο Κυριακή έντονες βροχοπτώσεις (κίτρινος συναγερμός), ενώ για την Δευτέρα αναμένονται λιγότερες βροχές.

Όσον αφορά στην Αττική πάντως ο μετεωρολόγος Γιάννης Καλλιάνος αναφέρει πως από το πρωί έως και το απόγευμα, ο καιρός στην πρωτεύουσα θα είναι άστατος με βροχές κατά περιόδους και κατά διαστήματα καταιγίδες. Αναφέρει πως οι καταιγίδες θα είναι τοπικά ισχυρές. Τα ύψη βροχής που θα πέσουν στην Αττική λόγω της κακοκαιρίας, θα φτάσουν έως και τα 40χιλιοστά – ποσότητες που θεωρούνται αρκετά αυξημένες αν σημειωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν αποκλείονται να προκληθούν πλημμύρες ή συσσωρεύσεις υδάτων σε συγκεκριμένα σημεία.

Ειδικότερα, κατά τόπους ισχυρές βροχές και καταιγίδες προβλέπονται:

Την Κυριακή (01-11-2026)

α. Στα νησιά του Ιονίου από τις πρώτες ώρες έως το μεσημέρι.

β. Στην Ήπειρο, τη δυτική Στερεά και τη δυτική και νότια Πελοπόννησο από τις πρώτες πρωινές ώρες έως το απόγευμα.

γ. Στην κεντρική και ανατολική Μακεδονία από τις πρωινές ώρες έως αργά τη νύχτα.

δ. Στα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου από τις απογευματινές ώρες έως αργά τη νύχτα.

ε. Στα Δωδεκάνησα από το απόγευμα.

Τη Δευτέρα (02-11-2026)

α. Στα νησιά του Ιονίου, κατά διαστήματα, από τις πρωινές ώρες.

β. Στην Ήπειρο, τη δυτική Στερεά και τη δυτική Πελοπόννησο από το απόγευμα μέχρι αργά τη νύχτα.

γ. Στα Δωδεκάνησα, κατά διαστήματα, μέχρι τις βραδινές ώρες.

«Σε αυτή την Πατρίδα η ιστορία έχει γραφτεί από την πάλη δύο παρατάξεων. Της Αριστεράς και της Δεξιάς. Αυτό δεν αλλάζει. Από το 1974, ο ελληνικός λαός αποφάσισε ότι ΟΛΑ πρέπει να συμβαίνουν στο Κοινοβούλιο. Στους σκοτεινούς καιρούς που διανύουν η Ευρώπη και ο πλανήτης, στους καιρούς που το αυγό του φιδιού ξαναζεσταίνεται και ραγίζει για να ανοίξει, Η ΜΟΝΗ ΑΣΠΙΔΑ των λαών είναι ο Κοινοβουλευτισμός.

Κάθε αφήγημα και κάθε υπονόμευση του κύρους του Κοινοβουλίου μας παραπέμπει στην μνήμη του μοιραίου λάθους της αποχής της Αριστεράς από τις εκλογές του ‘46. Μετά, σκότος και έρεβος και οι γερμανοτσολιάδες στα κουμάντα και ο λαός της Αντίστασης στα ξερονήσια και στις φυλακές στιγματισμένος στο περιθώριο. Γενιές το πλήρωσαν το λάθος.

Χθες, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ, ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ πήρε από το χέρι την διαμαρτυρία των Δικηγορικών Συλλόγων και την ένωσε με το διατυπωμένο σε πρόταση νόμου πρόγραμμά του και, μαζί με την κοινοβουλευτική προοδευτική αντιπολίτευση ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ από τα νύχια των αρπακτικών funds του Μητσοτάκη. Σημειώθηκε, έτσι, η πρώτη μεγάλη, στρατηγική ήττα του Χρηματοοικονομικού Υπόκοσμου που κυβερνά την Ελλάδα από το 2019. Ταπεινώθηκαν οι «Κωλέττηδες».

Την ίδια μέρα, στην Ηλιούπολη, ο πρώην Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που πορεύεται, πλέον, με το δικό του κόμμα, μίλησε απαξιωτικά για την τωρινή κοινοβουλευτική σημασία και αξία και έδειξε προς την πλευρά του κόμματος από το οποίο αποχώρησε, αλλά και των άλλων προοδευτικών κομμάτων, λέγοντας απαξιωτικά «το διακύβευμα δεν είναι να κρατήσουν την κρατική χρηματοδότηση και κάποια βουλευτικά έδρανα κάποιοι» προωθώντας την επικίνδυνη αντίληψη της Δημοκρατίας των χορηγών.

Όταν μπει στην Βουλή θα αρνηθεί την αναλογούσα Κρατική χρηματοδότηση; Εάν ποτέ γίνει κυβέρνηση, θα καταργήσει την κρατική χρηματοδότηση και θα πει στα κόμματα «βρείτε χορηγούς»; Το κόμμα Τσίπρα δεν είναι φτωχό και μόνο. Παρότι εξωκοινοβουλευτικό έχει εκπροσώπους σε κάθε εκπομπή, σε κάθε σταθμό, κάθε μέρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δεν αντέδρασε. Θα μπορούσε. Δεν έπεσε χαμηλά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ συμμετείχε στο φεστιβάλ του ΚΟΚΚΙΝΟΥ και της ΑΥΓΗΣ που παρέλαβε χρεοκοπημένα και συναντήθηκε στην πλατεία Κουμουνδούρου με 5.000 ανθρώπους από όλα τα προοδευτικά κόμματα συνομιλώντας για τα μεγάλα επίδικα. Γιατί η κοινωνία σήμερα πεθαίνει. Όχι κάποτε. Το κόμμα Τσίπρα αρνήθηκε να συμμετέχει.

Μίλησε, επίσης, για σκουριασμένα μυαλά και σκουριασμένες ταμπέλες», όπως ακριβώς το είχε διατυπώσει ο διάδοχός του πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και αυτό δεν πήγε καθόλου καλά, όπως δεν θα πάει κι αυτή την φορά. Αν λέει τα ίδια με τον διάδοχό του, γιατί δεν συνέπραξε με αυτόν;

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΣΕ. Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ (όποιος κι αν είναι). Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δεν έχει πρόθεση να ρίξει το επίπεδο. ΑΝ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ, ΟΜΩΣ, ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, θα το πράξει ακαριαία και με στοιχεία. Πάντα δημόσια, πάντα με τεκμήρια ήθους, συνέπειας και διαφάνειας.

Επειδή είμαστε Θεσμικό κόμμα, με εκλεγμένα Όργανα, θα υπερασπιστούμε με κάθε μας δύναμη τον Κοινοβουλευτισμό και την προστασία των κομμάτων από κάθε λογής συμφέροντα. Ευχόμαστε να ήταν γλωσσικό ατόπημα που θα ανασκευαστεί. Μέχρι τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, που θα μπει στην Βουλή δυνατά, θα πορευτεί με πρόγραμμα, με ανιδιοτέλεια και μαχητικότητα», καταλήγει ο ΣΥΡΙΖΑ για τις ένδεκα λέξεις που είπε ο Αλεξης Τσίπρας.

Ο δικηγόρος της, Στάθης Μητσόκαλης μίλησε στην ΕΡΤnews και είπε ότι η γυναίκα φέρεται να παραχώρησε τα στοιχεία της προκειμένου υποτίθεται να λειτουργούν επιχειρήσεις στο όνομά της, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα ένα ποσό κάθε μήνα. Ο δικηγόρος είπε ότι πρόκειται για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, στο οποίο άνθρωποι με οικονομική ανάγκη εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, χωρίς να έχουν ουσιαστική συμμετοχή στη λειτουργία των υπαρκτών και ανύπαρκτων επιχειρήσεων.

Η συγκεκριμένη γυναίκα φέρεται να λάμβανε επίδομα αναπηρίας, καθώς αντιμετώπιζε (και αντιμετωπίζει) σοβαρά προβλήματα υγείας, με ποσοστό αναπηρίας που, σύμφωνα με τη σχετική αναφορά, φτάνει περίπου το 85%%. Ωστόσο, μετά την εμπλοκή της στην υπόθεση, φέρεται να έχασε το επίδομα από το οποίο εξασφάλιζε τα προς το ζην. Όπως είπε ο δικηγόρος της, η γυναίκα είχε προσφερθεί μάλιστα να παραχωρήσει τα στοιχεία της, γνωρίζοντας από συγγενικό της πρόσωπο (που ήδη ήταν στο κύκλωμα) ότι μπορούσε να  πληρώνεται κι εκείνη κάθε μήνα. Όντως για ένα χρόνο έπαιρνε τα 800 ευρώ, αλλά στη συνέχεια οι καταβολές διακόπηκαν, παρότι συνέχιζαν να την παρουσιάζουν ως επιχειρηματία.

Ο δικηγόρος, που έχει αναλάβει και άλλος κατηγορουμένους, διευκρίνισε ότι οι περιπτώσεις των προσώπων που εμφανίζονται ως αχυράνθρωποι δεν είναι ίδιες, καθώς ορισμένοι φέρονται να είχαν μεγαλύτερη γνώση και συμμετοχή στις δραστηριότητες των επιχειρήσεων.

Έρευνα της ΑΑΔΕ

Σε έρευνα προχωρά η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της ΑΑΔΕ κατόπιν εντολής του διοικητή, Γ. Πιτσιλή, για την ενδεχόμενη εμπλοκή υπαλλήλων της Αρχής στην σκανδαλώδη υπόθεση. Στην ανακοίνωση της η ΑΑΔΕ αναφέρει ότι θα αποσταλούν επίσημα έγγραφα αιτήματα προς τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας και τις ανακριτικές αρχές, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν από την έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη ή από άλλα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους οι αστυνομικες και δικαστικές αρχές προκύπτει πιθανή εμπλοκή συγκεκριμένων υπαλλήλων της ΑΑΔΕ.

Η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων προτίθεται να ζητήσει εγγράφως κάθε διαθέσιμο αποδεικτικό στοιχείο που σχετίζεται με τις αναφορές περί εμπλοκής υπαλλήλων της Αρχής «προκειμένου να αξιολογηθούν τα δεδομένα και να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση». Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες και στοιχεία από τις τηλεφωνικές επισυνδέσεις της Αστυνομίας, στο ευρύτερο κάδρο των ερευνών για τη διευκόλυνση του κυκλώματος εξετάζονται στελέχη από διάφορες δημόσιες υπηρεσίες (όπως Αστυνομία, ΕΦΚΑ, Κτηματική Υπηρεσία και ΑΑΔΕ). Ερευνάται αν παρείχαν κάλυψη ή εσωτερική πληροφόρηση για επικείμενους ελέγχους.

Μέχρι στιγμής δεν έχει οριστικοποιηθεί ή αποδοθεί επίσημα ευθύνη σε συγκεκριμένους υπαλλήλους της ΑΑΔΕ, με την Αρχή να τονίζει ότι η έρευνα γίνεται προληπτικά και θεσμικά για να ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο. Παράλληλα, σημειώνεται ότι η ίδια η ΑΑΔΕ είχε πραγματοποιήσει τους αρχικούς ελέγχους που αποκάλυψαν τις μεγάλες διαφορές τζίρου, οι οποίοι στη συνέχεια “πάγωσαν” προσωρινά με εισαγγελική εντολή, ώστε να μην ταραχτεί το κύκλωμα και να μπορέσει η Αστυνομία να ολοκληρώσει τις παρακολουθήσεις της.

Οι έρευνες γίνονται διότι, σε ένα τόσο “ψηφιοποιημένο” κράτος, λειτουργούσε επί μια ολόκληρη δεκαετία το όλο “σύστημα” με 434 (!) εταιρείες αχυρανθρώπων και αυτή η αόρατη αλυσίδα του “Χωριάτικου” εντοπίσθηκε μόλις προ μηνών.

«Με εντολή του Διοικητή της ΑΑΔΕ, Γιώργου Πιτσιλή, η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της ΑΑΔΕ προχωρά σε έγγραφα αιτήματα προς τις αρμόδιες διευθύνσεις της Ελληνικής Αστυνομίας και τις ανακριτικές αρχές, ώστε να πληροφορηθεί αν προκύπτει από την έρευνά τους ή από οποιοδήποτε στοιχείο έχουν στην κατοχή τους, ενδεχόμενη εμπλοκή συγκεκριμένων υπαλλήλων της ΑΑΔΕ στην υπόθεση με την κατηγορούμενη για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος αλυσίδα λιανικής τροφίμων. Περαιτέρω, θα ζητηθεί εγγράφως κάθε αποδεικτικό στοιχείο σε σχέση με φερόμενη εμπλοκή υπαλλήλων της ΑΑΔΕ στην υπόθεση της αλυσίδας εστίασης.»

Στο πλαίσιο αυτό, οι μικρότερες και μεσαίες δυνάμεις μπορούν να συμβάλουν στη διατήρηση της ισορροπίας, επηρεάζοντας τη συγκρότηση συμμαχιών και περιορίζοντας τη συγκέντρωση ισχύος. Αντίθετα, η προσπάθεια μιας μεγάλης δύναμης να τις εντάξει σε έναν αποκλειστικό συνασπισμό εναντίον των ανταγωνιστών της μπορεί να εντείνει τις αντιπαραθέσεις και να υπονομεύσει τη διεθνή σταθερότητα.

Αντίστοιχα, οι μικρότερες δυνάμεις ενδέχεται να αναλάβουν υπέρμετρους κινδύνους όταν υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους ή εκλαμβάνουν την υποστήριξη μιας ισχυρότερης δύναμης ως ανεπιφύλακτη εγγύηση για την πραγμάτωση των φιλοδοξιών τους (π.χ., σχέση Τραμπ-Νετανιάχου). Η εξωτερική προστασία μπορεί τότε να δημιουργήσει συνθήκες ηθικού κινδύνου, καθώς μέρος του κόστους των επιλογών τους μεταφέρεται στον προστάτη τους.

Η προσέγγιση αυτή διαθέτει σημαντική ερμηνευτική ισχύ: αναγνωρίζει τον καθοριστικό ρόλο της ισχύος, την αβεβαιότητα των διεθνών σχέσεων, και τον κίνδυνο που συνεπάγεται η επιδίωξη ηγεμονίας. Ωστόσο, η ικανότητά της να εξηγεί τη διατήρηση της ειρήνης υπό ορισμένες συνθήκες δεν σημαίνει ότι αρκεί για να θεμελιώσει μια ανθεκτική διεθνή τάξη. Το κρίσιμο πρόβλημα εμφανίζεται όταν η ισορροπία δυνάμεων θεωρείται αυτάρκης εγγύηση σταθερότητας και το συμφέρον αναγορεύεται σε αποκλειστικό κριτήριο της κρατικής συμπεριφοράς.

Εάν οι διεθνείς δεσμεύσεις έχουν αξία μόνο στον βαθμό που εξυπηρετούν τα εκάστοτε συμφέροντα, τότε η τήρησή τους παραμένει ανακλητή. Όσο η διατήρηση μιας συμφωνίας αποφέρει οφέλη, η συμμόρφωση είναι ορθολογική· όταν η παραβίασή της φαίνεται περισσότερο επωφελής, η αναθεώρησή της μπορεί να θεωρηθεί εξίσου ορθολογική.

Ανακύπτει, συνεπώς, ένα θεμελιώδες ερώτημα: εάν τα κράτη οφείλουν να μεγιστοποιούν το συμφέρον τους, τι τα εμποδίζει να επιδιώξουν μεγαλύτερα οφέλη μέσω της ανατροπής της διεθνούς τάξης κάθε φορά που παρουσιάζεται μια ευνοϊκή ευκαιρία;

Η ρεαλιστική απάντηση 

Η ρεαλιστική απάντηση μπορεί να περιλάβει τη μακροχρόνια ασφάλεια, τη φήμη, το κόστος των αντιδράσεων, και τα οφέλη της συνεργασίας στον υπολογισμό του συμφέροντος. Η αυτοσυγκράτηση, επομένως, δεν είναι ασύμβατη με τον ρεαλισμό. Ωστόσο, η ενσωμάτωση αυτών των παραγόντων δεν εξαλείφει το πρόβλημα της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων.

Εάν το συμφέρον μεταβάλλεται μαζί με τις υλικές δυνατότητες, τις πολιτικές ηγεσίες, και τις διεθνείς συγκυρίες, η συνεργασία παραμένει ευάλωτη στις αλλαγές των στρατηγικών υπολογισμών. Η εξήγηση του γιατί τα κράτη συνεργάζονται δεν ισοδυναμεί με την εξήγηση του πώς η συνεργασία μπορεί να διατηρηθεί όταν μεταβάλλονται τα κίνητρά τους.

Η δυσκολία αυτή ενισχύεται από τη δυναμική φύση του διεθνούς συστήματος. Η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογική πρόοδος, η στρατιωτική ενίσχυση, και η μεταβολή των συμμαχιών αναδιαμορφώνουν διαρκώς την κατανομή της ισχύος. Μια ανερχόμενη δύναμη μπορεί να θεωρήσει ότι η αναθεώρηση της τάξης εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντά της, ενώ μια δύναμη που υποχωρεί μπορεί να αισθανθεί την ανάγκη να δράσει πριν περιοριστούν περαιτέρω οι δυνατότητές της.

Παράλληλα, τα μέτρα που ένα κράτος λαμβάνει για την ενίσχυση της ασφάλειάς του μπορεί να εκληφθούν ως απειλή από τα υπόλοιπα, προκαλώντας εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς, αντισυσπειρώσεις, και προληπτικές ενέργειες. Η ισορροπία δυνάμεων, επομένως, δεν αποτελεί αυτόματο μηχανισμό ειρήνης· μπορεί να αποτρέψει την ηγεμονία, αλλά και να αναπαράγει την ανασφάλεια. Αυτό είναι κάτι το οποίο τόσο οι υποστηρικτές της Ιερής Συμμαχίας όσο και, γενικότερα, οι υποστηρικτές της Realpolitik τείνουν να αγνοούν ή να υποβαθμίζουν.

Πέρα από την ισορροπία δυνάμεων

Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η σημασία των αξιών, των κανόνων, των θεσμών, και της πολιτικής νομιμοποίησης. Αυτά δεν εξαλείφουν τις συγκρούσεις συμφερόντων ούτε λειτουργούν ανεξάρτητα από την ισχύ. Μπορούν, όμως, να δημιουργήσουν σταθερότερες προσδοκίες, να οριοθετήσουν αποδεκτές συμπεριφορές, να διευκολύνουν την επίλυση διαφορών, και να αυξήσουν το κόστος της μονομερούς αναθεώρησης των δεσμεύσεων. Οι θεσμοί παρέχουν διαδικασίες διαβούλευσης και διαχείρισης κρίσεων, ενώ οι κοινοί κανόνες προσφέρουν ένα πλαίσιο αναφοράς που υπερβαίνει, χωρίς να καταργεί, τον συγκυριακό υπολογισμό του οφέλους.

Η ιστορική εμπειρία της μεταναπολεόντειας Ευρώπης αναδεικνύει επιπλέον ότι η διεθνής τάξη δεν οργανώνεται αποκλειστικά μέσω της ισορροπίας δυνάμεων. Η ευρωπαϊκή διευθέτηση μετά το 1815 συνδύαζε τη διπλωματική συνεννόηση με την υπεράσπιση της μοναρχικής νομιμότητας και τη συντηρητική αντίδραση απέναντι στις επαναστατικές μεταβολές. Χρειάζεται, ωστόσο, να διακρίνουμε την Ιερή Συμμαχία από το ευρύτερο Σύστημα του Συνεδρίου της Βιέννης.

Η ιστορική αυτή εμπειρία δείχνει τόσο τη δυνατότητα των κοινών αντιλήψεων να ενισχύουν τη συνεργασία όσο και τα όριά τους: μια τάξη μπορεί να διατηρεί την ειρήνη μεταξύ των ισχυρών, ενώ ταυτόχρονα να αποκλείει πολιτικές διεκδικήσεις και να συσσωρεύει αντιθέσεις που υπονομεύουν μακροπρόθεσμα τη νομιμοποίησή της.

Εξίσου σημαντική είναι η διάκριση μεταξύ σταθερότητας και δικαιοσύνης. Μια διεθνής διευθέτηση μπορεί να διαρκεί επειδή οι ασθενέστεροι δεν διαθέτουν τη δύναμη να την αμφισβητήσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απολαμβάνει ευρεία αποδοχή ή ότι είναι πολιτικά βιώσιμη.

Θεσμοί και διεθνής τάξη

Η αντιμετώπιση των μικρότερων κρατών αποκλειστικά ως μεταβλητών του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων παραβλέπει την πολιτική τους αυτονομία, τις εσωτερικές κοινωνικές διεργασίες, και τις δικές τους αντιλήψεις περί ασφάλειας και νομιμότητας. Παράλληλα, η θεσμική ακαμψία και η άρνηση ειρηνικής προσαρμογής μπορούν να μετατρέψουν τη διατήρηση της τάξης σε παράγοντα αποσταθεροποίησης.

Το βαθύτερο παράδοξο της Realpolitik είναι, συνεπώς, η ενδεχόμενη αυτοϋπονόμευσή της. Η διεθνής τάξη απαιτεί αυτοσυγκράτηση, αλλά, όταν αυτή δικαιολογείται αποκλειστικά από το συμφέρον, παραμένει ανακλητή τη στιγμή που μεταβάλλονται οι υπολογισμοί των κρατών.  Η επιδίωξη ενός άμεσου οφέλους μέσω της παραβίασης μιας συμφωνίας μπορεί να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη, να ενισχύσει τους ανταγωνιστικούς συνασπισμούς, και να αυξήσει το μελλοντικό κόστος ασφάλειας ακόμα και για εκείνον που αποκόμισε το αρχικό όφελος.

Μολονότι η ισορροπία δυνάμεων μπορεί να αποτελεί αναγκαίο στοιχείο της διεθνούς τάξης, δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει τη μακροχρόνια ανθεκτικότητά της. Μια βιώσιμη τάξη χρειάζεται μηχανισμούς ειρηνικής προσαρμογής, αξιόπιστους κανόνες, θεσμούς διαβούλευσης, πολιτική νομιμοποίηση, και δυνατότητα διαχείρισης των μεταβαλλόμενων συμφερόντων. Η κρίσιμη διάκριση είναι, τελικά, μεταξύ μιας τάξης που διατηρείται επειδή οι ισχυρότεροι δεν έχουν ακόμη συμφέρον να την ανατρέψουν και μιας τάξης που διαθέτει τις πολιτικές και θεσμικές προϋποθέσεις για να απορροφά τις μεταβολές χωρίς να καταρρέει.

Η πρώτη εξαρτάται πρωτίστως από τη συγκυρία· η δεύτερη επιχειρεί να μετατρέψει την προσωρινή σύμπτωση συμφερόντων σε ανθεκτικότερη μορφή συνεργασίας. Η μακροχρόνια ειρήνη δεν απαιτεί την κατάργηση του συμφέροντος, αλλά την οργάνωσή του μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων, θεσμών, και δεσμεύσεων που καθιστά τη διατήρηση της κοινής τάξης συμβατή με τη μεταβολή των επιμέρους συμφερόντων.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΚΟΚ κ. Κώστας Τσουκαλάς καταλόγισε ευθύνες στην κυβέρνηση και μάλιστα εγκάλεσε τον κ. Πιερρακάκη σχετικά με τις προβλέψεις της διάταξης. «Η κυβέρνηση πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη να επιχειρεί να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό με μια πρωτοφανή στα νομικά χρονικά διάταξη. Δεν αρκεί η απόσυρση. Ο κ. Πιερρακάκης πρέπει να μας πει ποιος τη συνέταξε και ποιος την ενέκρινε. Δεν ξέρει ο κ. Πιερρακάκης, δεν βλέπει σαν υπουργός Οικονομικών τα άρθρα του νόμου που το υπουργείο του καταθέτει;», είπε.

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Open, είπε πως «το συγκεκριμένο άρθρο έλεγε ότι αν υπάρξει μία διμερής σύμβαση και η μία πλευρά είναι το fund, όπου -για παράδειγμα- η άλλη πλευρά του χρωστάει 100.000 ευρώ, ακόμη και αν πληρώνει για τέσσερα με πέντε έτη, αν για τέσσερις μήνες δεν πληρωθεί η δόση τότε το fund μπορεί να του κάνει κατάσχεση χωρίς να βγάλει διαταγή πληρωμής, χωρίς να έχει δικαίωμα ανακοπής. Μπορεί ακόμη να πάρει και το σπίτι των εγγυητών».

Η Μιλένα Αποστολάκη από το ΠΑΣΟΚ και η Φανή Γιωτάκη από την ΕΛ.Α.Σ. εκτόξευσαν πυρά κατά της κυβέρνησης μετά την αναδίπλωση στο νομοσχέδιο για το ιδιωτικό χρέος αλλά και τις εξελίξεις στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Οσον αφορά στο ιδιωτικό χρέος το άρθρο 23 για τα funds, που εντέλει η κυβέρνηση απέσυρε μετά τα σφοδρά πυρά από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, επέτρεπε σε μια διμερή σύμβαση ρύθμισης οφειλής (μεταξύ δανειοληπτή και funds/servicers) να αποτελεί από μόνη της εκτελεστό τίτλο. Αυτό σήμαινε ότι οι εισπράκτορες των δανείων (servicers) δεν θα χρειάζονταν να εκδώσουν προηγουμένως διαταγή πληρωμής από δικαστήριο για να κινήσουν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης.

Προέβλεπε επίσης ότι αν ο δανειολήπτης καθυστερούσε συνολικά πάνω από τρεις δόσεις, η ρύθμιση θα μπορούσε να καταγγελθεί αυτόματα, να αναβιώσει η αρχική (μεγαλύτερη) οφειλή και να προχωρήσουν άμεσα κατασχέσεις και πλειστηριασμοί χωρίς τις συνηθισμένες δικαστικές εγγυήσεις, ενώ έθετε και πολύ στενά χρονικά περιθώρια αντίδρασης στους οφειλέτες.

Η αντίδραση και η απόσυρση

Δικηγορικοί σύλλογοι, κόμματα της αντιπολίτευσης (όπως το ΠΑΣΟΚ) και φορείς κατήγγειλαν τη διάταξη ως «ασυδοσία των funds», υποστηρίζοντας ότι περιόριζε δραματικά τη δικαστική προστασία των πολιτών και μετέτρεπε τους servicers σε «εισαγγελείς και δικαστές του εαυτού τους».

Από την πλευρά του ο υφυπουργός Εργασίας, Κώστας Καραγκούνης, για την απόσυρση του άρθρου 23 από το νομοσχέδιο για τη διαχείριση των δανείων ο κ. Καραγκούνης είπε πως «μπαίνει ένα πλαίσιο για πρώτη φορά. Δεν είχε ξαναμπεί πλαίσιο. Σωστά κάναμε και την αποσύραμε, γιατί θα υπήρχε η ελάχιστη δικαιολογία από τα κόμματα να μην ψηφίσουν ένα σφιχτό πλαίσιο για τους servicers και τα funds. Γιατί για πρώτη φορά μπορούν να κάνουν διαδικασία και μέσω του εξωδικαστικού με συγκεκριμένες προϋποθέσεις για τους servicers. Πάνω από 70.000 έχουν μπει στον εξωδικαστικό με προστασία της πρώτης κατοικίας και χωρίς πτωχευτική διαδικασία. Αυτό που προτείνει το ΠΑΣΟΚ είναι πτωχευτική διαδικασία».

Μιλώντας στο MEGA, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιλένα Αποστολάκη, έκανε λόγο για μεθόδευση της κυβέρνησης καθώς, όπως είπε, αποκλείστηκε από τη συνεδρίαση της Βουλής η ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων της χώρας.

«Γιατί τους απέκλεισαν; Ήρθαν 17 φορείς και απαγόρευσαν στον πρόεδρο της ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων να έρθει στη Βουλή και να πει την άποψή του επί του συγκεκριμένου, γιατί η άποψή του ήταν κόλαφος και ήταν η θεσμική αντίδραση του νομικού κόσμου της χώρας. Από εκεί και πέρα ο Νίκος Ανδρουλάκης ζήτησε την απόσυρση του άρθρου. Υπήρξε κατακραυγή όχι μόνο από την αντιπολίτευση, μα και από όλους όσους τους φορείς που  ήρθαν στη Βουλή. Προφανώς και οι υπόλοιπες διατάξεις είναι ανεπαρκέστατες και σε πολύ λανθασμένη κατεύθυνση.».

Η Φανή Γιωτάκη της ΕΛ.Α.Σ. επισήμανε για το ίδιο θέμα ότι χθες εμφανίστηκε ο κύριος Μαρκόπουλος σαν ‘αυτοφοράκιας’ του κυρίου Πιερρακάκη για να ψηφίσει την κατάλυση και την απώλεια όλων των δικαιωμάτων των οφειλετών έναντι των servicers και funds. Φυσικά, το απέσυρε υπό το βάρος της πίεσης που άσκησαν και οι φορείς. Και είμαι πολύ περήφανη που ανήκω στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και που κατάφερε παρά τον παράνομο αποκλεισμό του, να ξεσηκώσει και να ενεργοποιήσει την αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει πλέον η δικαιολογία δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Γιατί χθες ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα να υπάρξει αυτή η άτακτη οπισθοχώρηση της κυβέρνησης. Από εκεί και πέρα, θέλω να αναλογιστούν ο κόσμος τι θα συνέβαινε σε περίπτωση που έπαιρνε, που δεν θα την πάρει φυσικά μια τρίτη τετραετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης».

Το τουρκολιβυκό

Σε σχέση με το τουρκολιβυκό, η κ. Αποστολάκη τόνισε πως «εδώ έχουμε μία δυσμενέστατη εξέλιξη και μία διπλωματική ήττα σε κάθε περίπτωση. Μιλάει ο κ. Καραγκούνης για τις διαπραγματεύσεις για την επέκταση της μερικής οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο που έγινε το ’20. Τι θα έπρεπε να γίνεται όλα αυτά τα χρόνια και από ποια αφετηρία θα ξεκινήσουμε τώρα την επέκταση της ΑΟΖ; Άρα εδώ έχουμε καθυστέρηση και μία έλλειψη στρατηγικού βάθους στην εξωτερική μας πολιτική».

Η κα Γιωτάκη επ΄αυτού είπε: «Γίνανε πάρα πολλά λάθη. Η χθεσινή πρωτοβουλία σε τι ακριβώς μας έχει ωφελήσει; Ξεκινήσαμε από το 2019 που ουσιαστικά είπαμε όχι στις εκκλήσεις της Λιβύης να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ. Αγνοήσαμε λοιπόν τις εκκλήσεις τον Αύγουστο του 2019. Στη συνέχεια δεν αποφύγαμε την υπογραφή του μνημονίου. Μετά καταφύγαμε σε μια λάθος πολιτική. Εμείς δεν θα βασιζόμασταν στην πολιτική του εφησυχασμού που στηρίζεται η κυβέρνηση και στην πολιτική ενός πειθήνιου ουραγού, όπως είμαστε εμείς στην αμερικανική πολιτική και με τον Τραμπ και με τον προκάτοχό του, με τον οποίο είχε άριστες σχέσεις ο πρωθυπουργός μας. Όταν είσαι λοιπόν πειθήνιος δυστυχώς κανείς δεν σε σέβεται γιατί το ραγιά κανείς δεν το σέβεται. Δυστυχώς», υπογράμμισε από την πλευρά της η κ. Γιωτάκη.

Την περασμένη Τετάρτη βρέθηκε, για μια ακόμη φορά, για μια ακόμη χρονιά, στην παρέλαση στη Λεμεσό, για την εθνική επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940. Όπως είναι παρούσα και στις παρελάσεις της 25^ης Μαρτίου 1821 και της 1^ης Απριλίου 1955. Είναι, πάντα, εκεί. Υπό το λάβαρο της “Αδούλωτης Κερύνειας”. Αυτή τη φορά παρέλασε με τη στήριξη βοηθήματος βάδισης, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο. Δεν σκέφθηκε να μην πάει! Πήγε, όπως κάθε χρόνο!

Η δική της προσωπική ιστορία, είναι η τραγωδία της Κύπρου. «Μας έβαλαν στη βεράντα του σπιτιού και άρχισαν να κτυπούν τους άντρες. Τα μικρά παιδιά με μπιμπερά, τους πέταξαν το γάλα κάτω… Μας πήραν σε ένα αγροτικό δρόμο… εκεί διαπράχθηκε το έγκλημα, να πυροβολούν τον άντρα μου με το μωρό ενός χρόνους στην αγκαλιά του, κι εγώ με το δίχρονο», διηγείται. Η ιστορία της Χαρίτας Μάντολες, θα πρέπει να είναι η ζωντανή θύμηση. Κι’ ας πέρασαν πενήντα δυο χρόνια, σχεδόν 53. Η οικογένεια της εκτελέσθηκε από τον κατοχικό στρατό και τα οστά τους, του πατέρα της, του συζύγου της, των δυο γαμπρών της, εντοπίσθηκαν και η κηδεία τους τελέσθηκε το 2008.

Η Χαρίτα Μάντολες να ξυπνά από τη νάρκη

Η γιατρός Ελένη Ηρακλέους, στην μαρτυρία της, στο βιβλίο του  Χρύσανθου Χρυσάνθου, “Ο άλλος πόλεμος των γιατρών το 1974”, ανέφερε πως «μια άλλη εικόνα, που είναι ακόμα κολλημένη στη μνήμη μου και πάντα μου προκαλεί ατέλειωτο πόνο, είναι η μαυροφορεμένη φιγούρα της φίλης μου Χαρίτας Μάντολες, μιας άλλης Αντιγόνης του Σοφοκλή, που με το μικρό μωρό τραυματισμένο στη αγκαλιά της, σαν σκηνή από αρχαία τραγωδία, μας εξιστορούσε τα φρικτά γεγονότα, με την εκτέλεση όλων των ανδρών της οικογένειάς της, την απελπισία και τον αγώνα της Χαρίτας να περισώσει τα παιδιά της από τα τουρκικά στρατεύματα».

Κάθε φορά που την βλέπω, παρακολουθώ μια δράση της, δεν λειτουργεί τούτο μόνο ως ξυπνητήρι. Μας βάζει όλους στη θέση μας. Όλους που τους έχει “καταπιεί” η καθημερινότητα. Η ίδια ανέλαβε, δεκαετίες τώρα,  να κουβαλά, τις θύμησες, κάποτε με μεγάλη δυσκολία, αλλά αυτό δεν την έχει κάμψει. Δεν της άλλαξε τις προτεραιότητες.

Στην παρέλαση της περασμένης Τετάρτης, για την επέτειο του “Όχι”, περπάτησε και έτυχε της υποδοχής. Οι παρευρισκόμενοι την υποδέχθηκαν με παρατεταμένα χειροκροτήματα. Περπάτησε κόντρα στη λήθη και την ανυπόφορη αδιαφορία. Στη σκιά των… λεμεσιανών πύργων, επιμένει να λέει τα πράγματα όπως πρέπει να λέγονται, για να μην σβηστεί η μνήμη. Η Χαρίτα Μάντολες δεν χρειάζεται χειροκροτήματα. Συνοδοιπόρους χρειάζεται. Θέλει πολλούς να περπατάνε δίπλα της, μαζί της.

Κάθε φορά που αφηγείται, την ακούω με προσοχή. Μια αναφορά της θα παραμείνει χαραγμένη στη μνήμη: «Οι φωτογραφίες που κρατούσαμε για χρόνια στα οδοφράγματα έμειναν αποτυπωμένες στα στήθια μας. Να ζητούμε τους αγνοούμενους μας και θα γίνεται τούτο μέχρι να μάθουν όλες οι μάνες για τα αγνοούμενα παιδιά τους. Αυτές οι φωτογραφίες είναι για να θυμίζουν το κακό που έγινε…» ( συνέντευξη στον Active, στην Άντρη Δανιήλ).

Να είναι καλά η κυρία Χαρίτα, να είναι καλά όλες οι Χαρίτες, που κρατάνε ψηλά τη μνήμη και υπενθυμίζουν τι πρέπει όλοι να πράττουμε.

^{Το SLpress.gr ευχαριστεί τον Κώστα Βενιζέλο για την παραχώρηση των φωτογραφιών του philenews.} 

Μόναχο

Αν επισκέπτεστε το Μόναχο για πρώτη φορά, θα διαπιστώσετε γρήγορα ότι διαθέτει μια σπουδαία παράδοση στην μπύρα, η οποία ξεκινά από το 1487, όταν ο Δούκας Αλβέρτος Δ’ θέσπισε τον Νόμο περί Καθαρότητας του Μονάχου, ορίζοντας ότι ο λυκίσκος, το νερό και η βύνη είναι τα μόνα επιτρεπόμενα συστατικά.

Σήμερα, μπορείτε να δοκιμάσετε μπύρες στους πολλούς υπαίθριους χώρους μπύρας (Βiergartens) του Μονάχου, συμπεριλαμβανομένου ενός προσωπικού αγαπημένου μου, του Waldwirtschaft, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ίζαρ.

Οι κάτοικοι του Μονάχου απολαμβάνουν την μπύρα κάθε εποχή του χρόνου, και ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα και την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αλλά η πόλη φημίζεται κυρίως για το ετήσιο Oktoberfest, το οποίο ξεκινά —κάπως μπερδεμένα— τον Σεπτέμβριο. Να περιμένετε τεράστια και βαριά ποτήρια μπύρας που σερβίρονται από άνδρες και γυναίκες με παραδοσιακές στολές, ζωντανή μουσική, λούνα παρκ και πάγκους με φαγητό. Prost!

Για ποιες μπύρες φημίζεται το Μόναχο; Μια είναι η Münchner Bier (μπύρα που παρασκευάζεται σύμφωνα με μια αρχαία συνταγή και βρίσκεται μόνο στο Μόναχο). Γνωστά ζυθοποιεία στο Μόναχο: Hofbräu, Augustiner, Paulaner και Löwenbräu

Βρυξέλλες

Αν και πρόκειται για μικρή χώρα, το Βέλγιο παράγει τεράστιες ποσότητες μπύρας — περίπου 120 ποικιλίες. Συνήθως θα συναντήσετε μπύρες με πιο έντονη τη γεύση της μαγιάς και υψηλότερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ σε σχέση με αυτές άλλων χωρών.

Η κουλτούρα της μπύρας στις Βρυξέλλες περιλαμβάνει τόσο παραδοσιακές ζυθοποιίες, όπως η Cantillon —όπου θα βρείτε μπύρες που έχουν υποστεί αυθόρμητη ζύμωση, όπως οι lambic και οι gueuze— όσο και υπερσύγχρονες μικροζυθοποιίες (δοκιμάστε το Brussels Beer Project, οι συνιδρυτές του οποίου δημιουργούν περίπου 40 νέους τύπους μπύρας κάθε χρόνο).

Η δική μου αγαπημένη επιλογή είναι το ατμοσφαιρικό Delirium Café, το οποίο κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ για τον αριθμό των μπυρών που σερβίρει: 2.004 ποικιλίες, σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση.

Για ποιες μπίρες φημίζονται οι Βρυξέλλες; Ξανθές, κόκκινες, κεχριμπαρένιες ή καφέ μπύρες τύπου ale, μπύρες Trappist (μοναστηριακής παραγωγής, με έντονη ζύμωση και γεύση βύνης), lambic (που παρασκευάζονται με άγρια ​​μαγιά). Ζυθοποιίες που αξίζει να γνωρίζετε στις Βρυξέλλες: Cantillon, Delirium Cafe, Poechenellekelder, Brasserie de la Senne

Η Πράγα, πρωτεύουσα της μπύρας!

Η Τσεχία κατέχει τα πρωτεία ως η χώρα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας. Διατηρεί αυτόν τον τίτλο για περισσότερα από 30 συνεχόμενα χρόνια, γεγονός που αποδεικνύει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζουν το θέμα. Οι Τσέχοι καταναλώνουν κατά μέσο όρο 181,9 λίτρα ετησίως, με τον πιο διαδεδομένο τύπο τσεχικής μπύρας να είναι η ανοιχτόχρωμη (pale) lager.

Στην Πράγα θα βρείτε άφθονη Pilsner Urquell —την αυθεντική χρυσαφένια μπίρα τύπου Pilsner— η οποία παράγεται από το 1842 στο Πλζεν, μια μικρή πόλη νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας.

Η Staropramen προέρχεται από την Πράγα, οπότε θα τη βρείτε σε παμπ και ζυθοποιεία σε όλη την πόλη. Στην Τσεχία θα βρείτε μερικές από τις φθηνότερες μπύρες στον κόσμο· λέγεται μάλιστα ότι η μπύρα είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην εθνική συνείδηση, ώστε κανένας ζυθοποιός δεν θα τολμούσε να αυξήσει τις τιμές — εξαιρετικά νέα για την τσέπη μας.

Για ποιες μπίρες φημίζεται η Πράγα; Ανοιχτόχρωμες μπίρες τύπου Pilsner και lager Ζυθοποιίες που αξίζει να γνωρίζετε στην Πράγα: Staropramen, U Fleků, Pivovar U Supa

Δουβλίνο, Ιρλανδία

Για μια πίντα της περίφημης “μαύρης μπύρας” —που παρασκευάζεται από καβουρδισμένο κριθάρι, βυνοποιημένο κριθάρι, λυκίσκο, μαγιά και νερό— υπάρχει μόνο ένας προορισμός: το Δουβλίνο. Η πιο διάσημη stout στον κόσμο δημιουργήθηκε εδώ από έναν ζυθοποιό ονόματι Arthur Guinness. Τη δεκαετία του 1770, άρχισε να παράγει ένα νέο είδος αγγλικής μπύρας, την porter, η οποία είχε υψηλότερη περιεκτικότητα σε λυκίσκο και αλκοόλ και γνώρισε άμεση επιτυχία.

Σήμερα, μπορείτε να περιηγηθείτε στο Guinness Storehouse, όπου η μπύρα παρασκευάζεται από την αρχή της ιστορίας της, και να δοκιμάσετε να σερβίρετε εσείς την τέλεια πίντα (είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται).

Μην παραλείψετε, ωστόσο, να επισκεφθείτε και άλλες ζυθοποιίες και μπαρ του Δουβλίνου· δοκιμάστε τη Rascals HQ, μια διασκεδαστική, σύγχρονη ζυθοποιία που προσφέρει συναρπαστικές ξεναγήσεις και γευστικές δοκιμές, ή το Fidelity Bar, το οποίο σερβίρει δημοφιλείς επιλογές, όπως η Body Riddle pale ale, καθώς και brown ales, stouts και βελγικές red ales, υπό τους ήχους ζωντανής μουσικής από DJs.

Για ποιες μπίρες φημίζεται το Δουβλίνο; Φυσικά την Guinness. Ζυθοποιεία που αξίζει να γνωρίζετε στο Δουβλίνο: Guinness Storehouse, The Porterhouse Brew Co, Urban Brewing

Πόρτλαντ, Όρεγκον, ΗΠΑ

Το ιδιαίτερο Πόρτλαντ του Όρεγκον είναι γνωστό ως η “Πόλη των Ρόδων”, χάρη στους πλούσιους κήπους με τριανταφυλλιές που φυτεύτηκαν για την Παγκόσμια Έκθεση του 1905 και το ετήσιο φεστιβάλ ρόδων. Ωστόσο, φημίζεται και για την μπύρα του, με μια ιστορία ζυθοποιίας που ανάγεται στη δεκαετία του 1850, σήμερα, η πόλη συγκαταλέγεται στις κορυφαίες των ΗΠΑ όσον αφορά τη χειροποίητη (craft) μπίρα.

Στο πλαίσιο της καινοτόμου σκηνής μπύρας της πόλης, η οποία αριθμεί περίπου 70 ζυθοποιίες, θα βρείτε τα πάντα: από δυνατές double IPA έως στυλ εμπνευσμένα από τις παραδοσιακές ale της ευρωπαϊκής υπαίθρου. Δοκιμάστε τη Great Notion για sour μπίρες με έντονα φρουτώδη χαρακτήρα, θολές (hazy) IPA και γευστικές stout, ή τη Wayfinder, η οποία στοχεύει στη δημιουργία της τέλειας lager. Αν πάλι αναζητάτε Pilsner γερμανικού τύπου, κατευθυνθείτε στη Von Ebert, η οποία κερδίζει συνεχώς βραβεία για τη δική της εκδοχή.

Για ποιες μπίρες φημίζεται το Πόρτλαντ; IPA, lager, Pilsner

Τόκυο

Η πρώτη μπύρα ιαπωνικής παραγωγής χρονολογείται από τη δεκαετία του 1870 στην Οσάκα. Οι πρώτοι Ιάπωνες ζυθοποιοί ταξίδευαν συχνά στη Γερμανία για να παρατηρήσουν τον τρόπο παρασκευής της μπύρας.

Έκτοτε, η βιομηχανία μπύρας της Ιαπωνίας γνωρίζει διαρκή άνθηση, καθιερώνοντας διάσημες μάρκες όπως οι Kirin, Asahi, Sapporo και Suntory. Οι Ιάπωνες τείνουν να προτιμούν τις πιο ελαφριές και δροσιστικές lager, ωστόσο υπάρχει και μια σκηνή μικροζυθοποιίας (craft beer) γεμάτη εξαιρετικές stouts και ales.

Το Τόκιο φιλοξενεί επίσης μικρότερα, λιγότερο εμπορικά ζυθοποιεία· αναζητήστε μέρη όπως το Two Fingers, το οποίο σερβίρει διεθνείς και εγχώριες μπύρες, το Inkhorn Brewing, του οποίου οι πιο δυνατές μπύρες μπορεί να φτάσουν ή και να ξεπεράσουν το 7% σε περιεκτικότητα αλκοόλ (ABV), ή το Popeye Beer Club, που διαθέτει μια εντυπωσιακή ποικιλία 70 διαφορετικών ειδών μπίρας σε κάνουλα.

Για ποιες μπύρες φημίζεται το Τόκιο; Pale, ελαφριές lager Ζυθοποιεία που αξίζει να γνωρίζετε στο Τόκιο: Sapporo, Asahi

Ντένβερ, Κολοράντο, ΗΠΑ

Υψώστε το ποτήρι σας στο Ντένβερ· αυτή η πόλη της “Άγριας Δύσης”, κοντά στα Βραχώδη Όρη, παράγει περισσότερη μπύρα από οποιαδήποτε άλλη πόλη των ΗΠΑ.

Με περισσότερα από 70 ζυθοποιεία και αμέτρητα μπαρ με μπύρες σε κάνουλα (tap houses), brew pubs και gastro pubs, δεν είναι τυχαίο ότι το Great American Beer Festival διοργανώνεται εδώ και πάνω από 40 χρόνια.

Αναγνωρισμένο από τα Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη γιορτή μπύρας στον κόσμο, προσφέρει πάνω από 6.700 διαφορετικές μπύρες για δοκιμή. Για έναν εύκολο τρόπο να περιηγηθείτε στα νέα αλλά και στα πιο καθιερωμένα ζυθοποιεία της πόλης, ακολουθήστε το “Denver Beer Trail” (Μονοπάτι της Μπίρας του Ντένβερ), το οποίο περιλαμβάνει περισσότερους από 40 τοπικούς παραγωγούς μπύρας που αξίζει να δοκιμάσετε.

Ζυθοποιίες που αξίζει να γνωρίζετε στο Ντένβερ: Coors, Great Divide, Wynkoop Brewing Co, Blue Moon

Μελβούρνη, Αυστραλία

Η αυστραλιανή μπύρα είναι κάτι πολύ περισσότερο από τις Castlemaine XXXX, Fosters ή Victoria Bitter — μάρκες που θεωρούνται μάλλον κοινότυπες και έχουν τη φήμη των άχρωμων γευστικά ποτών που πίνεις το ένα μετά το άλλο, μέχρι να μην μπορείς πια να σταθείς στα πόδια σου.

Ευτυχώς, η Μελβούρνη έχει αναβαθμίσει το επίπεδο της αυστραλιανής μπύρας, χάρη στον αυξανόμενο αριθμό μικροζυθοποιιών και μπαρ μπύρας. Μπορείτε να επισκεφθείτε μερικές από αυτές κάνοντας μια περιήγηση στη ζώνη “Bayside Beer Belt”, μια ομάδα 14 ανεξάρτητων ζυθοποιιών στα νοτιοανατολικά της πόλης.

Εναλλακτικά, ανακαλύψτε μερικά από τα πιο ιδιαίτερα και εντυπωσιακά στέκια της πόλης, όπως το Moon Dog World —που διαθέτει υπαίθριο χώρο (beer garden), tiki bar, ακόμα και λιμνοθάλασσα με καταρράκτη όπου μπορείτε να απολαύσετε τις lager και pale ale τους— ή το Stomping Ground Brewing Co στη μοντέρνα περιοχή Collingwood, μια πολυσύχναστη μπυραρία με τεράστια μπάρα που διαθέτει 30 κάνουλες. Απίστευτο!

Για ποιες μπίρες φημίζεται η Μελβούρνη; Pale ale, bitter, lager Ζυθοποιίες που αξίζει να γνωρίζετε στη Μελβούρνη: The Mill Brewery, Temple Brewing Company, Fixation Brewing

Ποιες είναι οι κορυφαίες πόλεις για μπύρα στην Ευρώπη;

Η Ευρώπη διαθέτει αρκετές κορυφαίες πόλεις για μπύρα, όπως το Μόναχο, τις Βρυξέλλες και την Πράγα, καθεμία από τις οποίες φημίζεται για τη μοναδική κουλτούρα μπύρας και τις ιστορικές ζυθοποιίες της.

Ποια πόλη έχει τις περισσότερες ζυθοποιίες ανά κάτοικο;

Το Asheville στη Βόρεια Καρολίνα είναι γνωστό ότι διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό ζυθοποιιών ανά κάτοικο, προσφέροντας μια μεγάλη ποικιλία από μπύρες μικροζυθοποιίας (craft beers).

Υπάρχουν υποτιμημένες πόλεις για μπύρα που αξίζει να επισκεφθείτε;
Πόλεις όπως η Γάνδη στο Βέλγιο και η Βέρνη στην Ελβετία προσφέρουν μοναδικές κουλτούρες μπύρας και θεωρούνται “κρυμμένα διαμάντια” για τους λάτρεις του ποτού. Το Βερολίνο κερδίζει αναγνώριση για την ακμάζουσα σκηνή της μικροζυθοποιίας.

Υπάρχουν μοναδικές εμπειρίες σχετικές με τη μπύρα σε όλο τον κόσμο;

Ναι, εμπειρίες όπως το Heineken Experience στο Άμστερνταμ ή οι ξεναγήσεις σε ζυθοποιίες στο Δουβλίνο προσφέρουν μια μοναδική ματιά στην παραγωγή και την ιστορία της μπύρας.

Σε συνεργασία με το womanidol

β) Η Ελλάδα ως κράτος ακόλουθος (bang wagoning): 1964-2017. Η φάση αυτή χωρίζεται σε τρείς υπο-περιόδους: 1964-1991(Ψυχρός Πόλεμος), 1992-2011 (μονοπολικό σύστημα) 2012-2017 (πολυπολικό σύστημα). Είναι μια ετεροβαρής σχέση όπου η Ελλάδα παθητικά ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ, ως πολύ ισχυρότερη χώρα. Στον υπολογισμό κόστους-οφέλους/αρνητικών-θετικών η Ελλάδα αποσπά δυσανάλογα οφέλη σε σχέση με τις παραχωρήσεις.

γ) Η Ελλάδα ως στρατηγικός εταίρος (strategic partner): 2018-σήμερα. Εδώ υπάρχει αλλαγή υποδείγματος, αφού έχει να κάνει με μια σχέση αναβαθμισμένη και πολυεπίπεδη, με αναλογική ισότητα μεταξύ των δύο χωρών όπου όλοι οι τομείς της συνεργασίας έχουν ενταχθεί σε θεσμικό πλαίσιο.

Στον πυλώνα της γεωστρατηγικής (άμυνα, ασφάλεια και εξοπλιστικά), που μακροχρόνια όριζε σχεδόν μονοδιάστατα το επίπεδο των διμερών σχέσεων, προστέθηκε η γεωοικονομία (ενέργεια, ναυτιλία, λιμάνια και υψηλή τεχνολογία), καθιστώντας τη σχέση στρατηγική. Η γεωπολιτιστική διάσταση είναι επίσης συμπληρωματική και αναδείχθηκε επιμελώς για μια φορά ακόμη στην ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα. 

Η Ελλάδα εξυπηρετεί τον αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό στους παραπάνω τομείς και στα εξής σημαντικά πεδία: α) μέτωπο ενάντια στη Ρωσία, β) μέτωπο ενάντια στην Κίνα, γ) ευρωατλαντικές σχέσεις και δ) Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Η Ελλάδα έχει αποκτήσει τεχνογνωσία τόσο της Ανατολικής Μεσόγειου, εκπληρώνοντας ρόλους, όσο και του αμερικανικού πολιτικού συστήματος για την ευόδωση στρατηγικών συνεργειών. Η χώρα μας έχει δοκιμαστεί επιτυχώς στην ανάληψη αρμοδιοτήτων, δικαιοδοσιών και ευθυνών, κάνοντας τις παραδοτέες στους στόχους που τίθενται από τις ΗΠΑ.

Η επόμενη φάση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων

Έχοντας αποκτήσει αυξημένο γεωπολιτικό αποτύπωμα και μετατραπεί σε χώρα πρώτης γραμμής για τις ΗΠΑ, το επόμενο στάδιο είναι η Ελλάδα να αποκτήσει το καθεστώς του αναντικατάστατου σύμμαχου και δυνητικά μεσαίας δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο. Το κομβικό κράτος ή αλλιώς το κράτος κλειδί. Ο όρος κράτος-κλειδί (pivotal-state) που πρωτοχρησιμοποιήθηκε απο τον Χάλφορντ Μακίντερ, επαναπροσδιορίστηκε από τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι αναφερόμενος σε χώρες κομβικής σημασίας σε σημαντικές περιοχές ενδιαφέροντος της Ευρασίας για την υπερδύναμη.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα από τα πιο κρίσιμα υποσυστήματα, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής (περιφέρεια Ανατολικής Μεσογείου), που είναι υψηλής στρατηγικής αξίας για τις ΗΠΑ λόγω της αναβίωσης του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και των περιφερειακών δρώντων, καθώς  και των πολλαπλών διλημμάτων ασφαλείας. Οι προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε “κράτος-κλειδί” των ΗΠΑ και μεσαία δύναμη:

• Εξωτερικές/συστημικές προϋποθέσεις

1. Να βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος (εκπληρώνεται)
2. Να μην έχει φιλοδοξίες μεγάλης δύναμης και απέναντι της βρίσκεται η Τουρκία την οποία κανένας από τους ισχυρότερους δρώντες δεν θέλει να τη δει να καθίσταται υπερβολικά ανταγωνιστική (εκπληρώνεται)
3. Στο ίδιο υποσύστημα υπάρχουν οι ΗΠΑ ως μεγάλη δύναμη (εκπληρώνεται)

• Εσωτερικές προϋποθέσεις

1. Απόκτηση τεχνογνωσίας της περιοχής (εκπληρώνεται)
2. Μέσα και πόρους για να αναλάβει ηγετικό ρόλο (εκπληρώνεται)
3. Ανάληψη πρωτοβουλιών θέτοντας όρους και πίνακας σύμπτωσης συμφερόντων (εκπληρώνεται μερικώς)
4. Υψηλή στρατηγική (δεν εκπληρώνεται)

Για να υπάρχει υψηλή στρατηγική το πολιτικό σύστημα πρωτίστως χρειάζεται να περάσει από το επίπεδο της διαχειριστικής λογικής των εξελίξεων στη διεθνή σκηνή με βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο ορίζοντα σε αυτό του μακροχρόνιου σχεδιασμού με βάθος δεκαετιών. Η εκπλήρωση του σκοπού αυτού, επιτάσσει όραμα για την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τη δημιουργία ενός συνεκτικού θεσμικού πλαισίου που θα διασφαλίζει τη συνέχεια στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής στη βάση σταθερών, θωρακισμένο από πρόσκαιρες προσωπικές και κομματικές επιλογές. Συγκεκριμένα χρειάζεται να δημιουργηθούν:

•  Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής θα συνεχίζει παράλληλα το ρόλο του που είναι πρωτίστως ενημερωτικό και συντονισμού μεταξύ της κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων
• Ημικρατική δεξαμενή σκέψης στα πρότυπα του RAND Corporation των ΗΠΑ που θα αναλύει, θα εκδίδει περιπτωσιολογικές μελέτες, θα παράγει σενάρια και θα καταθέτει προτάσεις προς το ΥΠΕΞ και ΥΠΑΜ, αντικαθιστώντας ιδρύματα/ινστιτούτα εξωτερικής πολιτικής, όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ που η τεχνογνωσία τους είναι περιορισμένη
• Αναδιάρθρωση του τρόπου λειτουργίας του ΥΠΕΞ ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικό και περισσότερο επιχειρησιακό. Η στελέχωση των κρίσιμων θέσεων στις διπλωματικές υπηρεσίες στο εξωτερικό να πραγματοποιείται με αντικειμενικά κριτήρια στη βάση της αυστηρής αξιολόγησης της απόδοσης των επιλεχθέντων προσώπων

Η Ελλάδα προ αποφάσεων

Τον ρόλο που οι ΗΠΑ προσδιορίζουν για την Ελλάδα είναι να γίνει τοποτηρητής των συμφερόντων τους στην περιοχή. Ως συμμαχικό κράτος επιμεριζόμαστε βάρη της υπερδύναμης στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού κατανομής των πόρων της και επικέντρωση της προσοχής σε πιο κρίσιμες για αυτήν περιοχές του διεθνούς συστήματος.

Στην 47η προεδρία οι ΗΠΑ με εμφατικό τρόπο συνεχίζουν την εξωτερική ανάθεση/μεταβίβαση αρμοδιοτήτων, δικαιοδοσιών και ευθυνών στους συμμάχους πετυχαίνοντας τη διατήρηση της κυριαρχίας τους, παρεμποδίζοντας την άνοδο/αύξηση επιρροής περιφερειακών και εξωπεριφερειακών δυνάμεων και παράγοντας βέλτιστο αποτέλεσμα με εξορθολογισμένο κόστος.  Η απόλυτη συμπαράταξη με τις ΗΠΑ για την αποκόμιση ουσιαστικών κερδών και οφελών προϋποθέτει ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα πάψει να είναι άτολμο και φοβικό.

Ζητούμενο αποτελεί η κεφαλαιοποίηση του μέγιστου δυνατού αποτελέσματος που μπορεί να επιτευχθεί με την αλλαγή νοοτροπίας του εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Από το 2010 και μετά διανύουμε μια ευνοϊκή γεωπολιτική συγκυρία διαρκείας, αφού όλες οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, Ευρώπη καθώς και στην Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική είναι υπέρ μας. Οι ανακατανομές συμφερόντων και οι επαναπροσδιορισμοί ισχύος στο μεταβαλλόμενο, ρευστό και συγκρουσιακό πολυπολικό σύστημα που διανύουμε θα σταθεροποιηθούν έως το 2030. 

Η χώρα μας εξυπηρετώντας πολλαπλώς την αμερικανική υψηλή στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ευρώπη, μέσω των στενών διμερών σχέσεων, του νατοϊκού πλαισίου και των σχημάτων της τριγωνικής διπλωματίας, έχει μια ιστορική ευκαιρία να κλειδώσει τη θέση της ως κομβικό κράτος/κράτος-κλειδί (pivotal state) για τις επόμενες δεκαετίες, ώστε κάθε φορά που απειλείται η Ελλάδα να θεωρείται ότι πλήττονται τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.  Η ειδική σχέση Ελλάδας-ΗΠΑ είναι μονόδρομος να μετουσιωθεί στο προαναφερόμενο πλαίσιο.