Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου χαιρέτισε σήμερα τη συμφωνία-πλαίσιο που επιτεύχθηκε χθες με τον Λίβανο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών, θεωρώντας την “πλήγμα για το Ιράν και τη Χεζμπολάχ”.

Εν τω μεταξύ όμως, μέσα ενημέρωσης του Λιβάνου μετάδωσαν ότι παρά την συμφωνία, οι Ισραηλινοί έπληξαν στόχους στην Ναμπατίγια του νότιου Λιβάνου. Σύμφωνα με το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων του Λιβάνου ANI, ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη έπληξαν γύρω στις 6.30 μ.μ. το χωριό Ναμπατίγια αλ Φάουκα, νοτίως της πόλης Ναμπατίγια. «Η κεντρική πλατεία του χωριού, όπως και η συνοικία Αλ Μανζάλα, επλήγησαν νωρίτερα σήμερα κατά τη διάρκεια τεσσάρων ισραηλινών επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη», σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κατά την εκφώνηση της απόφασης, η προεδρεύουσα της διαδικασίας έκανε λόγο για «βασανιστικό θάνατο» που υπέστη ο 17χρονος. Παράλληλα, το Δικαστήριο αποφάσισε να διαβιβαστούν αρμοδίως τα πρακτικά της δίκης, προκειμένου να διερευνηθεί ποινικά τυχόν εμπλοκή στην υπόθεση κι άλλων προσώπων.

Μετά την καταδίκη του, ο 16χρονος πήρε το δρόμο πίσω για το ίδρυμα αγωγής ανηλίκων, όπου κρατείται τους τελευταίους μήνες μετά τις εξηγήσεις που είχε δώσει στην ανακρίτρια Σερρών.

«Δεν τον σκότωσα εγώ»

Κατά τη δίκη – ενώπιον του Τριμελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων – που διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών και διήρκησε τρεις δικασίμους, ο 16χρονος φέρεται να αρνήθηκε πως ενήργησε με ανθρωποκτόνο δόλο, επιμένοντας στον ισχυρισμό που είχε διατυπώσει και κατά την προδικασία ότι τα χτυπήματα που κατάφερε στο 17χρονο θύμα δεν ήταν ικανά να επιφέρουν τον θάνατό του. Ισχυρίστηκε δε, μέσω του συνηγόρου του, ότι ο θάνατος του έφηβου επήλθε κατόπιν μεταγενέστερου, απροσδιόριστου, συμβάντος.

Ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με πληροφορίες, έκανε λόγο για περιορισμένο αριθμό χτυπημάτων – με γροθιές και το γόνατο – έπειτα από καβγά που ξέσπασε με τον παθόντα, αφορμή για τον οποίο φαίνεται πως αποτέλεσε μία κοπέλα με την οποία συνδεόταν ο δράστης.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το επίδικο περιστατικό συνέβη το βράδυ της 5ης Ιανουαρίου σε κεντρικό σημείο των Σερρών. Μετά τον φονικό  ξυλοδαρμό που υπέστη, ο 17χρονος ζήτησε από την παρέα του να τον συνοδεύσουν στο σπίτι του καθώς δεν αισθανόταν καλά. Φτάνοντας στην πολυκατοικία όπου διέμενε, ο ανήλικος αντί να ανεβεί στο σπίτι κατέβηκε από τα σκαλιά σε υπαίθριο υπόγειο χώρο της οικοδομής. Στο σημείο αυτό εντοπίστηκε την επομένη το πρωί, χωρίς τις αισθήσεις, από τα δύο αδέλφια του, την ώρα – μάλιστα – που ο πατέρας του βρισκόταν στο αστυνομικό τμήμα για να δηλώσει την εξαφάνισή του. Όταν παραλήφθηκε από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και διακομίστηκε στο νοσοκομείο της πόλης, οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό του,

Από την ιατροδικαστική εξέταση προέκυψε ότι το θύμα υπέστη κρανιοεγκεφαλικές και θωρακοκοιλιακές κακώσεις- συνέπεια των οποίων επήλθε ο θάνατός του. Από τη νεκροψία – νεκροτομή φαίνεται να προέκυψαν ευρήματα που συνάδουν με ξυλοδαρμό, όπως θλαστικές κακώσεις στο κεφάλι, στον κορμό και στα άκρα. Η ιατροδικαστής φέρεται, μεταξύ άλλων, να κατέγραψε στα συμπεράσματά της κατάγματα στο κρανίο και στα πλευρά, ρήξη σπλήνας και θλάση νεφρού. Επιπλέον, διαπίστωσε εκδορές και εκχυμώσεις στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στον τράχηλο, στον θώρακα, στην πλάτη, στη σπονδυλική στήλη, καθώς και στα άνω και κάτω άκρα, με τα εξωτερικά τραύματα να ανέρχονται περίπου σε τριάντα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Επίσης ανήρτησε και λίγα λόγια για τη συνάντησή της με στέλεχος της ΝΔ. Η Γκιλφόιλ γράφει σχετικά:

«Στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων επαφών μου με ηγέτες από όλο το πολιτικό φάσμα της Ελλάδας, συναντήθηκα πρόσφατα με τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη. Τον συγχάρηκα για το νέο του ρόλο ως Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας και συζητήσαμε για το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα μπορούν να συνεχίσουν να επεκτείνουν τις αμερικανικές επενδύσεις, να ενισχύουν την καινοτομία και να δημιουργούν θέσεις εργασίας και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η δεύτερη και τελευταία προεδρική θητεία του Βούτσιτς κανονικά ολοκληρώνεται στα μέσα του 2027. Ο Βούτσιτς δήλωσε ότι θα στηρίξει το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα στις επόμενες εκλογές, οι οποίες σαν τις προεδρικές ήταν κανονικά προγραμματισμένες να γίνουν σε ένα χρόνο.

Η μοναδική σοβαρή πολιτική – οικονομική εκκρεμότητα που υπάρχει μπροστά στον Μητσοτάκη είναι τα 10 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης που πρέπει να απορροφηθούν ως το τέλος του 2026, διαφορετικά τα έργα πρέπει να εκτελεστούν με κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού, κάτι που θα προκαλέσει έκτακτη και σοβαρή δημοσιονομική επιβάρυνση με πολιτικό κόστος. Συνεπώς οι αναθέσεις πρέπει να τρέξουν ταχύτατα και δημιουργήσουν οφέλη στο πελατειακό σύστημα “εξαγοράς” ψήφων την κατάλληλη στιγμή. 

Ούτως ή άλλως ο Μητσοτάκης έχοντας ξεπουλήσει σχεδόν όλη την κρατική περιουσία στα Funds, ξέρει πως παραδίδοντας “καμένη γη” στους μνηστήρες της εξουσίας, δεν τον συμφέρει να κυβερνήσει για τρίτη θητεία, ούτε να παραμείνει εκτεθειμένος και απολογούμενος μέχρι την Άνοιξη του 2027.

Άλλωστε το σημερινό ευρωπαϊκό περιβάλλον με τις μεγάλες χώρες επικίνδυνα υπερχρεωμένες και ηγεσίες υπάκουες στο διευθυντήριο να στηρίζουν τυφλά τον πόλεμο με τη Ρωσία στο γήπεδο της Ουκρανίας, ήδη έχει μεγάλο δημοσιονομικό κόστος για όλους. Και η πρωταγωνίστρια τριάδα Μακρόν, Μέρτς και του προσφάτως αποβληθέντα Στάρμερ διαλύεται, έχοντας προκαλέσει την οργή των κοινωνιών τους.

Σκάνδαλα και εκλογές

Ένας ακόμη λόγος για πρόωρες εκλογές, είναι και η σκυταλοδρομία των σκανδάλων που συνεχίζεται χωρίς διακοπή. Είχαμε τις δωροδοκίες σε πολεοδομίες μεγέθους ΟΠΕΚΕΠΕ και πρωταγωνιστές έξι άτομα που εμπλέκονται, με επικεφαλής τον Θύμιο Μπακογιάννη γενικό γραμματέα Χωροταξικού Σχεδιασμού (!) και δύο συγγενείς του. Ακολούθησε το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο από τις Βελγικές αρχές για εμπλοκή του στο σκάνδαλο Qatargate.

Και πριν καν η υπόθεση της ασυλίας του κριθεί από την Βουλή ώστε στη συνέχεια να αποφανθούν οι αρμόδιες εισαγγελικές Αρχές της χώρας μας για την έκδοση του, ο πρώην Επίτροπος έσπευσε να προσφύγει στον Άρειο Πάγο, επιχειρώντας να καταστήσει άκυρο το επίμαχο ένταλμα, ώστε να αποφύγει την ψηφοφορία στη Βουλή, κάτι που θα έφερνε την ηγεσία της ΝΔ και τους βουλευτές της σε πολύ δύσκολη θέση. 

Ένας ακόμα γρίφος στους υπολογισμούς του Μαξίμου αφορά τους βουλευτές και πολιτευτές της ΝΔ που μπορεί να ακολουθήσουν το κόμμα Σαμαρά, καθώς οι υπολογισμοί πως με 25% για τη ΝΔ, οι μισοί σημερινοί βουλευτές δεν θα εκλεγούν. Ο Μητσοτάκης αναζητά τρόπο να υποχρεώσει τους φυγάδες να εμφανιστούν, για να έχει χρόνο να διαχειριστεί το όποιο κόστος και να το μετατρέψει σε όφελος. Όμως ο Σαμαράς δεν βιάζεται και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να κατηγορηθεί για επανάληψη της πτώσης του πατέρα Μητσοτάκη.

«Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία. Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε.

Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!
Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε “οικογένεια”. Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των “επώνυμων” με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους “άριστους”.

Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα “κομματικούς” κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους “δικούς μου”, γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…
Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και
υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…

Έμαθα για εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα. Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι. Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα!

Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας. Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.

Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα “ονομάσουμε” καλύτερα μια κατάσταση. Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…
Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω. Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή! “Καθαρίζει” και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!

Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.
Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.
Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ». Δεν αναζητούμε «επώνυμους», αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής! Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!», καταλήγει η ανάρτηση.

Η 45χρονη ομολόγησε και θα οδηγηθεί στην εισαγγελία με την κατηγορία του εμπρησμού από πρόθεση. Δεν ξέρουμε με ποιο σκεφτικό έβαλε τη φωτιά και αν ήταν μόνον δικά της προσωπικά αντικείμενα αυτά που θέλησε να κάψει σε κατά τη γνώμη της απομονωμένο σημείο.

Με αφορμή το συμβάν, το αρχηγείο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δημοσιοποίησε στοιχεία για το πρώτο εξάμηνο του έτους, αναδεικνύοντας την ένταση των ελέγχων. Από τις αρχές του έτους έως σήμερα, έχουν επιβληθεί 480 διοικητικά πρόστιμα, το συνολικό ύψος των οποίων αγγίζει τα 544.579,79 ευρώ.

Παράλληλα, οι αρχές έχουν προχωρήσει σε 126 συλλήψεις με την αυτόφωρη διαδικασία. Από το σύνολο των συλληφθέντων, οι 118 περιπτώσεις αφορούν πρόκληση πυρκαγιάς από αμέλεια, ενώ οι 8 αφορούν εμπρησμό από πρόθεση. Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) και οι τοπικές ανακριτικές υπηρεσίες διατηρούν σε υψηλό επίπεδο την επιχειρησιακή τους ετοιμότητα, συνεχίζοντας τους αυστηρούς ελέγχους για την τήρηση της νομοθεσίας.

Η αλήθεια είναι πως αποστολή του ρωσικού στρατού ήταν να καταλάβει το Κίεβο, να ανατρέψει το δυτικόφιλο καθεστώς που είχε εγκαθιδρυθεί εκεί μετά το 2014 και να επιβάλει ένα φιλορωσικό. Γι’ αυτό και οι Ρώσοι απέφυγαν πλήρως να εξουδετερώσουν προκαταβολικά την όποια αντίσταση, βομβαρδίζοντας συστηματικά κέντρα διοίκησης και βάσεις του ουκρανικού στρατού. Δεν ήθελαν τότε να δημιουργήσουν ένα ψυχολογικό ρήγμα με τον ουκρανικό πληθυσμό, προσδοκώντας σ’ ένα φιλορωσικό καθεστώς.

Η εισβολή είχε τον χαρακτήρα ενός “πολέμου ελιγμών”, αλλά συνάντησε μεγαλύτερη αντίσταση απ’ όσο είχε υπολογίσει το Κρεμλίνο. Παρόλα αυτά, οι Ρώσοι κατάφεραν να ελέγξουν περιοχές στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Έφθασαν, μάλιστα, στα προάστια του Κιέβου. Επιδιώκοντας να καταστήσει την Ουκρανία μία χώρα με μικρό στρατό και μη εχθρική προς τη Ρωσία, το Κρεμλίνο απέσυρε τις δυνάμεις του από τα προάστια του Κιέβου, ως κίνηση καλής θέλησης στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την ειρήνη που πραγματοποιήθηκαν την άνοιξη 2022 στην Κωνσταντινούπολη.

Για μία ακόμα φορά, η Μόσχα παραπλανήθηκε. Είχε παραπλανηθεί με τις Συμφωνίες του Μίνσκ 1 και 2, όπως αποκάλυψαν οι Μέρκελ και Ολάντ, παραπλανήθηκε και την άνοιξη 2022, όταν ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον πίεσε τον Ζελένσκι να τινάξει στον αέρα την συμφωνία που είχε επιτευχθεί στην Κωνσταντινούπολη. Με τη βοήθεια της Δύσης, μάλιστα, ο ουκρανικός στρατός κατάφερε το 2022 να αντεπιτεθεί με πολύ περισσότερες –λόγω επιστράτευσης– δυνάμεις από τους Ρώσους και να ανακαταλάβει μεγάλες περιοχές και στην ανατολική και στη νότια Ουκρανία.

Την κατάσταση τότε έσωσε για τη Ρωσία, ο στρατηγός Σουροβίκιν που ανέλαβε τη διοίκηση στην πιο κρίσιμη στιγμή. Επέτυχε την ανασύνταξη των ρωσικών δυνάμεων και απέκρουσε τη μεγάλη ουκρανική αντεπίθεση το καλοκαίρι 2023 στην περιοχή της Ζαπορόζιε. Από τότε και με τη βοήθεια μίας μερικής εθελοντικής επιστράτευσης (με συμβόλαια) ο ρωσικός στρατός ανέλαβε την πρωτοβουλία κι άρχισε να ξανακερδίζει έδαφος, τώρα πλέον, όμως, με πολύ αργό ρυθμό. Η αιτία είναι ότι λόγω και της ολοένα και μεγαλύτερης συμμετοχής των drones, ο πόλεμος μετατράπηκε σε πόλεμο θέσεων και εκατέρωθεν φθοράς.

Δυσαρέσκεια στην Ρωσία 

Από την πρώτη στιγμή η Δύση στάθηκε ενεργά στο πλευρό του Κιέβου σ’ όλα τα επίπεδα (διπλωματική και οικονομική βοήθεια, επιχειρησιακές πληροφορίες, οπλικά συστήματα και στρατιωτικούς συμβούλους). Ακόμα και η κυβέρνηση Μπάιντεν, όμως, που πρωτοστατούσε στην επιβολή πρωτοφανών κυρώσεων στη Ρωσία, επιδιώκοντας να γονατίσει την οικονομία της και να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς Πούτιν, ήταν προσεκτική στο ποια οπλικά συστήματα έδινε στους Ουκρανούς.

Δεν τους έδινε π.χ. πυραύλους ικανούς να πλήξουν στόχους στο εσωτερικό της Ρωσίας, φοβούμενη ότι θα προκαλούσε μία αντίδραση εκ μέρους της Μόσχας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνική σύγκρουση. Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο χρησιμοποιούσε γενικόλογες απειλές, αποφεύγοντας, όμως, να καθορίσει συγκεκριμένα τις κόκκινες γραμμές του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Δύση σταδιακά να κάνει τα βήματα που λόγω φόβου δεν έκανε εξαρχής.

Το γεγονός, μάλιστα, πως οι κατά καιρούς ρωσικές απειλές έμεναν στα λόγια, δημιούργησε στη Δύση την εντύπωση πως μπορεί να προχωρήσει σε επιθετικές κινήσεις που η ίδια θεωρούσε στην αρχή απαγορευμένες. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα οι Ουκρανοί να προκαλούν επώδυνα πλήγματα σε διυλιστήρια, αποθήκες, πολεμικές βιομηχανίες και χημικά εργοστάσια βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας. Σ’ αυτό αναμφίβολα συνέβαλε και η εξέλιξη της τεχνολογίας των drones, αλλά το βασικό είναι ότι σταδιακά εξατμίστηκε ο φόβος της Δύσης για σκληρά ρωσικά αντίποινα που θα την έθεταν ενώπιον επώδυνων διλημμάτων. Με άλλα λόγια, αυτά τα χρόνια έλαβε χώρα μία διολίσθηση σε βάρος της Ρωσίας.

Μπορεί οι ρωσικές δυνάμεις στο έδαφος να προελαύνουν, έστω και με αργό ρυθμό, αλλά οι συνεχείς ουκρανικές επιθέσεις με drones και δυτικούς πυραύλους, της προκαλούν αιμορραγία και σοβαρά προβλήματα στον εφοδιασμό του στρατού, αλλά και του πληθυσμού ειδικά στην Κριμαία και στην περιοχή της Ζαπαρόζιε. Υπενθυμίζω ότι ο Πούτιν απέφυγε την επιστράτευση –προτίμησε μισθοφόρους που κοστίζουν μεγάλα ποσά στον προϋπολογισμό– με σκοπό να μην προκαλέσει δυσαρέσκεια, ειδικά στα αστικά στρώματα των μεγάλων πόλεων. Με άλλα λόγια, επεδίωξε ο πόλεμος να μείνει μακριά από τη ρωσική επικράτεια, αλλά αυτό δεν ισχύει εδώ και αρκετό καιρό. Οι ουκρανικές επιθέσεις έχουν μετατρέψει τον πόλεμο σε πρόβλημα και για τους περισσότερους Ρώσους.

Ο Ζελένσκι δεν κρύβει ότι σκοπός του είναι να οξύνει τη δυσαρέσκεια στη Ρωσία, με σκοπό να υποχρεώσει το Κρεμλίνο να αποδεχθεί κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις με βάση τους δυτικούς όρους. Το ίδιο επιδιώκουν και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος προκαλεί κοινωνική δυσαρέσκεια, αλλά κατά κανόνα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Προφανώς, υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος, αδιαφορώντας για τους όρους. Αυτή, όμως, είναι μία μειονότητα. Στη μεγάλη πλειονότητά τους οι Ρώσοι είναι δυσαρεστημένοι με τον Πούτιν, επειδή δεν κάνει ό,τι απαιτείται για να κερδίσει τον πόλεμο. Κατά έναν τρόπο, θεωρούν ότι η Ρωσία πολεμάει μόνο με το ένα χέρι, όχι και με τα δύο και γι’ αυτό παρατείνεται ο πόλεμος! Αυτή είναι η κύρια αιτία που έχει πέσει η δημοτικότητα του Ρώσου προέδρου, αν κι ακόμα παραμένει υψηλή.

Τραμπ και Ουκρανία

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να εισαγάγουμε στη συζήτηση τον παράγοντα Τραμπ. Η επανεκλογή του το Νοέμβριο 2024 τροφοδότησε προσδοκίες στη Μόσχα. Αυτές οι προσδοκίες ενισχύθηκαν από τις κινήσεις του το πρώτο εξάμηνο του 2025 και κορυφώθηκαν με τη συνάντηση κορυφής στο Άνκορατζ της Αλάσκας. Εκεί Τραμπ και Πούτιν συμφώνησαν και σε μία φόρμουλα για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ διαφοροποιήθηκε από την αντιρωσική ρητορική, πίεσε τους Ευρωπαίους, αμφισβήτησε εμμέσως το ΝΑΤΟ και σταμάτησε την παροχή χρημάτων και οπλικών συστημάτων στο Κίεβο. Δεν σταμάτησε, ωστόσο, ούτε την παροχή επιχειρησιακών πληροφοριών, ούτε απέσυρε τους Αμερικανούς στρατιωτικούς συμβούλους και τις βάσεις της CIA. Αν και προσπάθησε, λοιπόν, να αυτοπροβληθεί σαν τρίτος μεσολαβητής, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ παρέμειναν εμπλεκόμενο μέρος στον πόλεμο.

“Αγοράζοντας” τοις μετρητοίς το λεγόμενο “πνεύμα του Άνκορατζ”, ο Πούτιν αντιμετώπισε τον Αμερικανό ομόλογό του όχι μόνο σαν… ανεξάρτητο μεσολαβητή, αλλά και σαν αυτόν που θα αλλάξει ριζικά το πλαίσιο των διμερών σχέσεων. Εκτός των άλλων (δρομολόγηση φιλόδοξων οικονομικών και ενεργειακών συνεργασιών) θεώρησε πως θα εγγυηθεί, μέσω μίας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφαλείας, την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας. Στο πλαίσιο αυτό, το Κρεμλίνο έκανε ένα μεγάλο συμβιβασμό.

Τον Ιούνιο 2024 είχε θέσει ως βασικό όρο για μία συμφωνία ειρήνευσης, η Ουκρανία να μετατραπεί σ’ ένα κράτος-μαξιλάρι μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, το οποίο δεν θα ήταν εχθρικό προς τη Ρωσία. Αυτό το νόημα είχε ο όρος περί “αποναζιστικοποίησης”. Στο Άνκορατζ εγκατέλειψε αυτόν τον όρο και έθεσε μόνο τον όρο το Κίεβο να εγκαταλείψει την οχυρωμένη βιομηχανική περιοχή του Ντονμπάς που παρέμενε υπό ουκρανικό έλεγχο (Κωνσταντινίβκα-Κραματόρσκ-Σλαβιάνσκ) και βεβαίως να αναγνωρίσει την εδαφική πραγματικότητα που είχε διαμορφωθεί από τις μάχες.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Έχοντας πίσω του την Ευρώπη, ο Ζελένσκι απέρριψε τον ρωσικό όρο, με αποτέλεσμα η όποια διπλωματική διαδικασία να βαλτώσει, λόγω και της κρίσης στον Κόλπο. Ο Πούτιν, όμως, δείχνει να έχει αγκιστρωθεί στο λεγόμενο “πνεύμα του Άνκορατζ”, παρότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι ακόμα κι αν αυτό υπήρξε ποτέ, έχει εδώ και καιρό εκπνεύσει. Και η τελευταία σύνοδος κορυφής των G7 το κατέστησε εξόφθαλμο. Ο Τραμπ υπέγραψε τα συμπεράσματα, τα οποία είναι ασύμβατα με το “πνεύμα του Άνκορατζ”.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί παρόλα αυτά, ο Πούτιν δεν κάνει ό,τι χρειάζεται για να τελειώσει αυτόν τον πόλεμο με τους ρωσικούς όρους. Γιατί δεν χρησιμοποιεί, έστω και καθυστερημένα, όλες τις συμβατικές δυνατότητες για να κάμψει το Κίεβο; Την απάντηση θα προσπαθήσω να δώσω στο επόμενο άρθρο μου.

Ακραίοι άνεμοι στην Αττική: Δέντρο καταπλάκωσε όχημα με οδηγό εντός στη Μιχαλακοπούλου – Ριπές 124χλμ/ώρα https://t.co/Qja75dHXOY

— NEWS 24/7 (@News247gr) June 27, 2026

Τα στοιχεία από το δίκτυο αυτόματων μετεωρολογικών σταθμών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών / meteo.gr δείχνουν ότι η ισχυρότερη ριπή ανέμου πανελλαδικά καταγράφηκε στην Κορυφή της Πεντέλης, όπου ο άνεμος άγγιξε τα 124 χλμ/ώρα. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Παξιμάδα Καρύστου με 111 χλμ/ώρα, ενώ ακολούθησε ο Αυλώνας της Χίου με 105 χλμ/ώρα και το Γεράκι Λακωνίας (πυρομετεωρολογικός σταθμός) με 101 χλμ/ώρα. Πολύ υψηλές πτώσεις πίεσης και ανέμους κατέγραψε επίσης ο σταθμός στο Λαύριο με 98 χλμ/ώρα και η Πάρνηθα με 92 χλμ/ώρα.