Ας αρχίσουμε από το συνταγματικό ζήτημα. Το Ισραήλ δεν διαθέτει Σύνταγμα (ούτε και είναι βέβαια αντίστοιχο του βρετανικού Common Law με όλα του τα συμπαρομαρτούντα και τις εγγυήσεις) αλλά θεμελιώδεις νόμους οιονεί συνταγματικής ισχύος, πολλοί από τους οποίους μπορούν να τροποποιηθούν με τη συνήθη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που ισχύει για τη νομοθεσία, κάτι που δεν ισχύει φερ’ ειπείν στη Γερμανία, όπου η αναθεώρηση του Grundgesetz απαιτεί ιδιαίτερα αυξημένες πλειοψηφίες.

Δεν υπάρχει ρητή, γενική συνταγματική κατοχύρωση της ισότητας όλων των πολιτών – κάποιοι θα λέγανε πως είναι ακριβώς η ισότητα ως ζητούμενο που αποκλείει το ενδεχόμενο ενός Συντάγματος. Αντιθέτως, ο θεμελιώδης νόμος του 2018 επιφυλάσσει ρητώς το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης αποκλειστικά στον εβραϊκό λαό, σε ένα κράτος που δεν έχει μόνο εβραϊκό πληθυσμό. Ο θεμελιώδης νόμος του 2018 επιφυλάσσει την εθνική αυτοδιάθεση αποκλειστικά στον εβραϊκό λαό (εθνοθρησκευτικός προσδιορισμός δηλαδή).

Προφανώς όλα αυτά αναβλύζουν από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις του project του κράτους του Ισραήλ ως θρησκευτικού ιουδαϊκού και ταυτόχρονα κοσμικού ισραηλινού κράτος, ήτοι και εθνικού και θρησκευτικού και κοσμικού και «δυτικού τύπου/ανοιχτό» και μόνο για τον εβραϊκό λαό, με το πρακτικό «δια ταύτα» της συγκεκριμένης επιλογής του κράτους ως προς την επίλυση της αντίφασης να εκδικάζεται αυτήν την εποχή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ, όπου θέλουμε να προσφύγουμε με την Τουρκία).

Κατοχή, στρατοδικεία και γάμοι

Η θεσμική αυτή ασυμμετρία επεκτείνεται: Ο Νόμος της Επιστροφής ευνοεί την εγκατάσταση και πολιτογράφηση των επιλέξιμων προσώπων εβραϊκής καταγωγής, ενώ δεν αναγνωρίζεται ανάλογη δυνατότητα στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Παράλληλα, τεκμηριώνονται διαχρονικές διακρίσεις εις βάρος των Αράβων πολιτών στη στέγαση, την πολεοδομία, την εκπαίδευση, τη δημόσια χρηματοδότηση και την απονομή της Δικαιοσύνης. Περιορισμοί στην οικογενειακή επανένωση με Παλαιστίνιους των κατεχόμενων εδαφών συμπληρώνουν αυτή την εικόνα.

Αλλά το αποφασιστικότερο ζήτημα βρίσκεται πέρα από τα διεθνώς μερικώς αναγνωρισμένα σύνορα του Ισραήλ. Στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη συνυπάρχουν, υπό την ίδια στρατιωτική εξουσία, δύο πληθυσμοί με διαφορετικό νομικό καθεστώς: Οι Ισραηλινοί έποικοι υπάγονται κατά βάση στο ισραηλινό αστικό δίκαιο και ψηφίζουν για την Κνεσέτ, ενώ οι Παλαιστίνιοι υπάγονται σε στρατιωτικό δίκαιο, δικάζονται από στρατοδικεία και δεν συμμετέχουν στις ισραηλινές εθνικές εκλογές.

Διαφορετικοί κανόνες μετακίνησης, στρατιωτικά σημεία ελέγχου, περιορισμοί πρόσβασης σε δρόμους, γη και φυσικούς πόρους, καθώς και κατεδαφίσεις κατοικιών, συγκροτούν ένα καθεστώς θεσμοποιημένης ανισότητας. Στην κατεχόμενη και μονομερώς προσαρτημένη Ανατολική Ιερουσαλήμ, οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι διαθέτουν καθεστώς μόνιμου κατοίκου, όχι ισραηλινή ιθαγένεια, και συνεπώς στερούνται ψήφου για την Κνεσέτ.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης διαπίστωσε το 2024 παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης κατά των Φυλετικών Διακρίσεων, ενώ έκθεση του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ τον Ιανουάριο του 2026 τεκμηριώνει πρακτικές διαχωρισμού και υποταγής που παραβιάζουν τις διεθνείς υποχρεώσεις απαγόρευσης του φυλετικού διαχωρισμού και του απαρτχάιντ. Η παρατεταμένη κατοχή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως άσχετη υποσημείωση, όταν αξιολογείται ο δημοκρατικός χαρακτήρας ενός κράτους.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική υπήρξε η νομοθεσία και το συνοδό στρατιωτικό διάταγμα που τέθηκε σε εφαρμογή στις 17 Μαΐου 2026 για τη θανατική ποινή – που ισχύει μόνο για τους Παλαιστινίους. Στα στρατοδικεία της Δυτικής Όχθης καθιερώνεται ως καταρχήν υποχρεωτική ποινή για ορισμένα θανατηφόρα τρομοκρατικά εγκλήματα, με δυνατότητα εξαίρεσης μόνο υπό ειδικές περιστάσεις, ενώ εξαιρούνται ρητώς από το συγκεκριμένο καθεστώς των στρατοδικείων οι Ισραηλινοί πολίτες και κάτοικοι, άρα και οι έποικοι. Στα πολιτικά δικαστήρια ισχύει διαφορετική, μη υποχρεωτική ρύθμιση. Η διαφοροποίηση της ποινικής μεταχείρισης ανάλογα με το νομικό καθεστώς των προσώπων είναι θεσμικά βαρύνουσα εδώ.

Ούτε στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών απουσιάζουν ουσιώδεις αποκλίσεις από το δυτικό φιλελεύθερο πρότυπο. Το Ισραήλ δεν διαθέτει γενικό θεσμό πολιτικού γάμου εντός της επικράτειάς του: O γάμος διέπεται από θρησκευτικές δικαιοδοσίες, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τελεστούν εκεί γάμοι μεταξύ προσώπων διαφορετικού θρησκεύματος, παρότι αναγνωρίζονται γάμοι συναφθέντες στο εξωτερικό. Προστίθεται η αυξανόμενη πίεση στη δικαστική ανεξαρτησία, με τη μεταρρύθμιση του 2025 για την επιλογή δικαστών, η οποία ενισχύει την πολιτική επιρροή στους διορισμούς και προβλέπεται να τεθεί σε ισχύ με την έναρξη της θητείας της νέας Κνεσέτ.

Δημοκρατία δυτικού τύπου όπου “ψηφίζουν και οι Άραβες”;

Ασφαλώς δεν είναι όλες αυτές οι αποκλίσεις ισοβαρείς, ούτε η απουσία ενιαίου γραπτού Συντάγματος αρκεί αφ’ εαυτής για να αποκλείσει ένα κράτος από την οικογένεια των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Είναι όμως η συνδυαστική τους λειτουργία, και πρωτίστως η θεσμοποιημένη ανισότητα μεταξύ πληθυσμών που υπάγονται επί δεκαετίες στην ίδια κρατική εξουσία, που καθιστά τον χαρακτηρισμό «φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου» εξαιρετικά προβληματικό.

Πέρα από το διπλό νομικό καθεστώς (για πολίτες Α΄ και Β΄ κατηγορίας δηλαδή), την απουσία Συντάγματος, την επιλεκτική θανατική ποινή, τους περιορισμούς μετακίνησης, τον φυλετικό διαχωρισμό κοκ, από τα πιο αποφασιστικά στοιχεία είναι η άνιση πολιτική συμμετοχή. Δεν είναι μόνο το ότι Ισραηλινοί έποικοι ψηφίζουν για την Κνεσέτ, ενώ οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης όχι, αλλά και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι κάτοικοι έχουν καθεστώς μόνιμης διαμονής – όχι πλήρη πολιτικά δικαιώματα Ισραηλινών πολιτών και άρα στερούνται δικαίωμα ψήφου.

Το Ισραήλ, αλλά και οι κατά φαντασίαν Ισραηλινοί Έλληνες πολιτικοί θα επιμείνουν: Κοιτάξτε για πόσο πλέρια δημοκρατία μιλάμε, ψηφίζουν ως και οι Άραβες (..ως μη όφειλαν;). Αμέσως όμως αυτό φαλκιδεύεται από την πραγματικότητα, αφού ψηφίζουν μόνο… κάποιοι Άραβες, όχι οι Άραβες. Η επίκληση του «καθολικού» εκλογικού δικαιώματος των Αράβων πολιτών του Ισραήλ αποσιωπά το πολύ ουσιαστικότερο ζήτημα: Ότι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι γηγενείς και ιθαγενείς τελούν επί δεκαετίες υπό ισραηλινή κατοχική εξουσία, χωρίς να μετέχουν στη δημοκρατική νομιμοποίησή της.

Επομένως, η δημοκρατικότητα εξαρτάται αποφασιστικά από το πού χαράσσουμε τα όρια του δήμου που θεωρούμε πολιτικά υπολογίσιμο. Από αυτήν τη «δειγματοληπτική ψήφο» (αντί, βέβαια, καθολικού δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι όπως προϋποτίθεται στην έννοια της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της δυτικού τύπου δημοκρατίας) προκύπτουν κόμματα… “μιαρά”, που αποκλείονται εξ ορισμού, ακριβώς επειδή αντιστοιχούν σε όσους εκ των Αράβων Ισραηλινών έχουν δικαίωμα ψήφου, όπως βλέπουμε μπροστά μας στις τρέχουσες εκλογές, από το να κληθούν να συμμετάσχουν σε κυβερνητικό συνασπισμό: είναι σήμερα placeholders.

Για να μην το πολυψειρίζουμε: Είναι παντελώς αδύνατον να χαρακτηριστεί το Ισραήλ «δημοκρατία δυτικού τύπου», εκτός αν κοροϊδευόμαστε άγρια και ασύδοτα αναμετάξυ μας, που είναι σημειωτέον και ακριβώς αυτό το οποίο πράττουμε!

“Ναι αλλά δεν λέτε για το Ιράν”

Θα ρωτήσει η μακαριότητα της άγνοιας: «Γιατί, σάμπως είναι το Ιράν δημοκρατία δυτικού τύπου»; Μα, το Ιράν ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι είναι φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου, σε αντίθεση με το Ισραήλ, και συνεπώς θα ήταν α-νόητο να μετρηθεί ως τέτοιο. Το υβριδικό, μεικτό πολιτειακό του σύστημα συστήνεται ως «ισλαμική πολιτεία/ρεπούμπλικα/δημοκρατία» (جمهوری اسلامی ایران Jomhuri-ye Eslâmi-ye Irân): Aς μη συγχέουμε τη δημοκρατία εν γένει με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου – άλλωστε, στη διάκριση έχουν αφιερώσει κοινό ανακοινωθέν οι δύο από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής μας, ενώ υπάρχει και μια πρόσφατη διαδικτυακά προσβάσιμη εξαιρετική διπλωματική εργασία για το θέμα.)

Πάντως, το Ιράν διαθέτει καθολικές εκλογές, γραπτό Σύνταγμα που τηρείται όσο τηρούνται τα ευρωπαϊκά – πάντως, το άρθρο 146 τηρείται σίγουρα…— και καθολικό εκλογικό δικαίωμα των ενηλίκων πολιτών του, με αναγνωρισμένα τα δικαιώματα των μειονοτήτων (Χριστιανών, Εβραίων και Ζωροαστρών), που ενίοτε συμπεριλαμβάνουν την άρση απαγορεύσεων που ισχύουν για την πλειονότητα (π.χ., στους Χριστιανούς και δη στους Αρμένιους επιτρέπεται το αλκοόλ υπό προϋποθέσεις).

Αυτό δεν καθιστά το Ιράν φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου, αφού η αρχή του Velâyat-e Faqih (ولایت فقیه) αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο: Ο εκ των προτέρων έλεγχος των υποψηφίων για το εκλέγεσθαι από το Συμβούλιο των Φρουρών και η υπεροχή μη αιρετών θεσμών αναιρούν εκ σχεδιασμού τις φιλελευθεροφυτικοδημοκρατικές εγγυήσεις. Μετριέσαι, συνεπώς, με τον πήχυ που ο ίδιος επικαλείσαι. Αν αυτοσυστήνεσαι ως φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου όπως το Ισραήλ, «η μόνη στη Μέση Ανατολή», θα κριθείς ως τέτοια, θα πρέπει να εξετασθεί το εάν ισχύει η αξίωσή σου, ή τυγχάνει απλώς ψευδής.

Η περίπτωση του Λιβάνου

Μια τελευταία παρατήρηση. Αν αναζητούμε στη Μέση Ανατολή ένα πολιτειακό υπόδειγμα δυτικού τύπου ως προς τη ρητή συνταγματική αρχή της ισότιμης πολιτειότητας, τον κοινοβουλευτισμό και τη θρησκευτική πολυφωνία, αξίζει να στραφούμε μάλλον προς τον Λίβανο ως «τη μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», παρά τις ιδιαιτερότητές του: Μια χώρα της οποίας το Σύνταγμα κατοχυρώνει ρητώς στο άρθρο 7 την ισότητα των πολιτών ενώπιον του νόμου (παρά την ομολογιακή κατανομή της πολιτικής εξουσίας).

Ο Πρόεδρος του Λιβάνου πρέπει να είναι Χριστιανός και δη Μαρωνίτης (εκ του الميثاق الوطني, al Mithaq al Watani, το θρησκευτικό οικογενειακό δίκαιο, τις έμφυλες ανισότητες, την ισχύ της Χεζμπολάχ και τις σοβαρότατες δυσλειτουργίες του κράτους) και το προοίμιο χαρακτηρίζει το πολίτευμα κοινοβουλευτική δημοκρατία, χωρίς αυτό να σημαίνει ταύτιση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου, διότι π.χ. το ομολογιακό σύστημα περιορίζει την ισοτιμία της πολιτικής συμμετοχής, ενώ το οικογενειακό δίκαιο παρουσιάζει σοβαρές θρησκευτικές και έμφυλες ανισότητες, κ.ο.κ.

Σε κάθε περίπτωση όμως, αν ψάχνουμε σώνει και ντε τη «μόνη δημοκρατία (δυτικού τύπου) της Μέσης Ανατολής» (γιατί να ψάχνουμε κάτι τέτοιο ως αυτοσκοπό, όμως;), τότε μάλλον προς Λίβανο πρέπει να κοιτάξουμε, καθ’ ότι αυτό προκύπτει από την πολιτειακή του θεμελίωση και δη εν συγκρίσει με άλλα πολιτεύματα της ευρύτερης περιοχής.

Κοινώς, στο ερώτημα του τίτλου (μπορεί να χαρακτηριστεί το Ισραήλ «δημοκρατία δυτικού τύπου»;) πρέπει να δοθεί μια ξεκάθαρα αρνητική απάντηση, χωρίς υποσημειώσεις και αστερίσκους. Άλλη απάντηση θα ήταν απλώς αδύνατη, εάν διατηρούμε έστω κάποια ψήγματα εντιμότητας, όπερ σπανίζει ολοένα και περισσότερο. Παράλληλα, αξίζει να λεχθεί ότι όλη αυτή η προβληματική ξεκινάει από μιαν αντίληψη, καθ’ εαυτήν διεθνολογικά προβληματική, ότι «πρέπει να συμπαθούμε τα κράτη με παρόμοιο πολιτικό σύστημα με το δικό μας και να αντιπαθούμε τα υπόλοιπα».

Αυτό το υποστηρίζουν άνθρωποι που δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα, φερ’ ειπείν, να έχουμε στενές σχέσεις με την απόλυτη οικογενειακή μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας, όπου μέχρι το 2018 (!) απαγορευόταν να οδηγούν οι γυναίκες και όπου δεν υπάρχει Σύνταγμα διότι «Σύνταγμα είναι το Κοράνι!» (το Ιράν μας μάρανε μετά), δεν υπάρχει ενιαίο κοσμικό συνταγματικό κείμενο δυτικού τύπου, αφού ο ίδιος ο Θεμελιώδης Νόμος ορίζει ως Σύνταγμα το Κοράνι και τη Σούννα.

Δεν απλοποιούμε καλύτερα το επιχείρημα σε “καλούμαστε να συμπαθούμε όσα κράτη συμπαθούν οι ΗΠΑ και να αντιπαθούμε όσα κράτη αντιπαθούν οι ΗΠΑ”, να μη μπλέκουμε κιόλας με πολιτειολογικές αναδιφήσεις, που δύνανται να οπισθοκροτήσουν εξευτελιστικά;

Κορυφαίο παράδειγμα οι όροι της λεόντειας ελληνοαμερικανικής αμυντικής συμφωνίας που είχε τη συναίνεση των περισσότερων. Το γιατί ο Μητσοτάκης διαφημιζόταν πριν το 2019 και συνέχισε και πολύ μετά το 2019 ως “πατριωτικότερος” του Τσίπρα, επίσης δεν είναι μια άσχετη συζήτηση.

Η Αθήνα μετά την ανατροπή Καντάφι δεν είχε δική της πολιτική, ενώ πριν είχε σημαντικές σχέσεις. Την ανατροπή είχε υποστηρίξει επιχειρησιακά παντοιοτρόπως. Η απουσία δημοσιογραφικών αναφορών στο γεγονός είναι εντυπωσιακή. Δεν είναι μόνο η Λιβύη. Σταδιακά η Ελλάδα, ιδιαίτερα από τη μνημονιακή περίοδο και μετά, με αποκορύφωμα τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, εγκατέλειψε υπέρ τρίτων κάθε δική της πολιτική για πολλές άλλες χώρες και εξελίξεις της περιοχής. Ενδεικτικά, για Λίβανο, Συρία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Ιράν και βέβαια Ρωσία, το πιο σημαντικό. Σε μεγάλο βαθμό και για Βαλκάνια, ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.

Η στάση της Ελλάδας 2019-2020

Απρίλιο 2019, ενώ ήταν γνωστή η παρουσία της Τουρκίας στην Τρίπολη, η Αθήνα συντασσόταν ακόμη με την ΕΕ στην κοινή δήλωση που καταδίκαζε την επίθεση Χάφταρ κατά της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Τρίπολης (GNA), και επιβεβαίωνε την στήριξή της στη GNA. Τη δήλωση απέτρεψε με βέτο σε Coreper μόνη της η Γαλλία. Η Αθήνα “ξύπνησε” με το τουρκολιβυκό μνημόνιο το Νοέμβριο του 2019. Ακολούθησαν αμοιβαίες επισκέψεις με Χάφταρ κλπ, αλλά χωρίς ουσιώδη διπλωματική, ή άλλη στήριξη.

Είχε προηγηθεί η απότομη στροφή Τραμπ 1.0 που προσέγγισε τον Χάφταρ (και εμμέσως τη Ρωσία). Η στροφή ακολούθησε συνεννοήσεις με Αίγυπτο και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) που στήριζαν Χάφταρ και καθόλου με συνεννοήσεις με την Ελλάδα, η οποία ακολουθούσε μέχρι τότε παθητικά την «Διεθνή Κοινότητα» (ΗΠΑ) και ΕΕ στην υποστήριξη προς την Τρίπολη. Είναι αμφίβολο ότι οι αμερικανοφρονούντες των Αθηνών θα είχαν καν “ξυπνήσει”, αν δεν είχε προηγηθεί η στροφή της Ουάσιγκτον…

Θεωρητικά, αν η στροφή Τραμπ και το “πράσινο” στον Χάφταρ είχαν προηγηθεί κατά λίγους μήνες, το μνημόνιο μπορούσε κάλλιστα να έχει “σκάσει” με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Εξίσου βέβαιο είναι ότι όλη η μέχρι σήμερα η πολιτική φιλολογία για το ζήτημα στην Ελλάδα θα χρέωνε την προπατορική ευθύνη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το στρίμωγμα της GNA με τη στροφή Τραμπ και τη στρατιωτική επίθεση Χάφταρ το 2019-20, έδωσε τη δυνατότητα στην Άγκυρα να εκβιάσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο προκειμένου να σώσει στρατιωτικά την Τρίπολη. Αυτό που παραλείπουν πολλοί Έλληνες αναλυτές (ΕΛΙΑΜΕΠ κ.ά.) είναι ότι η Τρίπολη δεν σώθηκε μόνον εξαιτίας των τουρκικών στρατιωτικών μέσων. Προηγήθηκε η νέα στροφή των ΗΠΑ που μετρίαζε την προηγούμενη λόγω παράπλευρης ανεπιθύμητης ενίσχυσης της ρωσικής επιρροής. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξε επίσης η συνεννόηση Μόσχας-Άγκυρας, σε επέκταση της τριπλής συνεννόησης για Συρία με Τεχεράνη.

Οι ΗΠΑ πίεσαν Αίγυπτο και ΗΑΕ να μην αφήσουν το Χάφταρ να πάρει την Τρίπολη, η δε Αίγυπτος είχε και δικούς της λόγους. Μόσχα-Άγκυρα είχαν ήδη συμφωνήσει στη διαχωριστική γραμμή στη Σύρτη-Τζούφρα, πριν συμφωνηθεί στη Μόσχα η προσωρινή εκεχειρία στις αρχές του 2020 (προς απογοήτευση Χάφταρ) που επέτρεψε στην Τουρκία να ενισχύσει στρατιωτικά την Τρίπολη. Η δε Ρωσία δεν είχε λόγους να προκαλέσει τη Δύση, ιδιαίτερα με Τραμπ στο Λευκό Οίκο. Η Γαλλία ήταν η μόνη που συνέχιζε μα ενισχύει τον Χάφταρ – η Total ήταν ένας σημαντικός λόγος. Μετρίασε την πολιτική της μετά την ήττα του Χάφταρ τον Μάιο του 2020.

“Ο Χάφταρ είναι λάθος επένδυση”

Με τη δεύτερη αμερικανική στροφή, η Αθήνα ακολούθησε ξανά εν τέλει τις ΗΠΑ, παρά τη Γαλλία, μέχρι τέλους. Ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Ντόκος το τερμάτιζε με δημόσια (!) δήλωση (23 Ιουνίου 2020) ότι η στήριξη στον Χάφταρ ήταν μια «λάθος επένδυση» και πως «οι μέρες του είναι μετρημένες», παρά το γεγονός πως ούτε οι ΗΠΑ είχαν διακόψει τις σχέσεις με Χάφταρ. Σημειωτέον ότι η Γαλλία ακολουθούσε ακόμη εξισορροπητική πολιτική με Ρωσία στην Ευρώπη. Η ακραία αντιρωσική στροφή Μακρόν ήρθε πολλούς μήνες, μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Αρχές 2020, όταν η Ελλάδα δεν είχε… προκάνει να ευθυγραμμιστεί με τη δεύτερη στροφή των ΗΠΑ, η Γερμανία την απέκλειε ταπεινωτικά από τη Συνδιάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη (εκτός από Αλγερία, Αίγυπτο, και Κίνα, Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ, Βρετανία, συμμετείχαν Τουρκία, ΗΑΕ και Κονγκό). Θα την απέκλειε ξανά στη δεύτερη Συνδιάσκεψη τον Ιούνιο του 2021 όπου συμμετείχαν επιπλέον Τυνησία, Μαρόκο, Ελβετία…

Η Ελλάδα ακολουθώντας στο εξής κατά κύριο λόγο την “ισορροπημένη” πολιτική των ΗΠΑ, κρυπτόμενη εναλλακτικά πίσω από Αίγυπτο και Γαλλία, θα επιδιώξει αργότερα να πλησιάσει την Τρίπολη, κάτι που θα εξελιχθεί σε φιάσκο, και εν τέλει θα ξαναγυρίσει στο σημείο εκκίνησης του 2019, δηλαδή στο μηδενικό έρεισμα ανατολικά και δυτικά.

Πιο σημαντική η αλλαγή των ΗΠΑ

Η κύρωση του μνημονίου στη Βεγγάζη δεν ήταν η μεγαλύτερη ήττα. Μεγαλύτερης σημασίας ήταν η αλλαγή της στάσης των Ηνωμένων Πολιτειών:

• Το 2019 το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καταδίκαζε το μνημόνιο ως «προκλητικό».
• Το 2022 απέρριπτε τη συμφωνία Άγκυρας-Τρίπολης για συνεργασία στους υδρογονάνθρακες.
• Το 2026 κρατά εκκωφαντικά ίσες αποστάσεις.

Ενδεικτικό της στρατηγικής συναίνεσης, ιδιαίτερα στο χώρο της “πατριωτικής Δεξιάς”, είναι ότι λίγοι εστιάζουν στην προφανή αποτυχία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, που κατά την κυβέρνηση «βρίσκονται στο καλύτερο σημείο που βρίσκονταν ποτέ». Είναι στο καλύτερο μόνο για τις ΗΠ! Από την άποψη του πόσο υπολογίζει η Ουάσιγκτον την Ελλάδα, βρίσκονται στο χειρότερο σημείο για δεκαετίες.

Μάταια τα ελληνικά ΜΜΕ, με αναφορές σε ανώνυμο “εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ” το εμφανίζουν να “διορθώνει” τη στάση του, προς κατανάλωση των ιθαγενών. Περίεργο που μια τέτοια “είδηση” για ένα όχι ασήμαντο διεθνές ζήτημα δεν βρήκε το δρόμο της σε Reuters, Associated Press, BBC, Politico κλπ.

Η Ελλάδα σε οπισθοδρομική πορεία

Από το 2019 έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές. Πρώτα, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η αντιμετώπιση της ρωσικής επιρροής γίνεται πιο βαρύνουσα στην πολιτική Μπάιντεν, το ίδιο και της Γαλλίας που εκτός της Ευρώπης ανταγωνίζεται τη Ρωσία σε Σαχέλ και Καύκασο. Μετά το 2025 προστίθεται η πιο ενεργητική συναλλακτική πολιτική Τραμπ, που στη Λιβύη συναλλάσσεται βέβαια με όσους έχουν δική τους πολιτική και δεν τρέχουν πίσω από άλλους, μεταξύ αυτών με Τουρκία και Ρωσία. Στο περιβάλλον αυτό όλες οι χώρες που εμπλέκονται στο λιβυκό αναδιαμόρφωσαν την πολιτική τους στη Λιβύη και γενικά.

Από το 2020 η Τουρκία άνοιξε διαύλους με Χάφταρ και αντίστοιχα η Ρωσία, τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος με την Τρίπολη. Οι ευρύτερες εξελίξεις ήταν πιο σημαντικές. Ενδεικτικά η Αίγυπτος και τα ΗΑΕ αποκατέστησαν σχέσεις με την Άγκυρα. Η Τουρκία διατηρεί σημαντικές σχέσεις παντού, από την Ρωσία μέχρι την αραβική χερσόνησο. Είχε αποπειραθεί μέχρι και με Ισραήλ το 2023 (μεσολάβησαν άλλα) και συνεχίζει να το τροφοδοτεί εμπορικά παρά την αντισιωνιστική ρητορική, και συνυπήρχαν αρμονικά μέχρι πρότινος στο Αζερμπαϊτζάν.

Η Σαουδική Αραβία προσέγγισε το Ιράν με τη μεσολάβηση της Κίνας και είναι πιθανό να καταλήξει σε νέους όρους συνύπαρξης μετά τη διάψευση της ομπρέλας ασφάλειας των ΗΠΑ, ενώ η συμφωνία της Μέκκας δεν κινείται ακριβώς σε αμερικανικές ράγες. Και άλλα πολλά. Γενικό μοτίβο για τους περισσότερους στο νέο πολυπολικό περιβάλλον, είναι ο “ελεγχόμενος ανταγωνισμός και συνεργασία” με όσους βρίσκονται σε ανταγωνισμό και η συνεργασία με όσο το δυνατόν περισσότερους, ακόμη και αν με κάποιους δεν αρέσει στη μεγάλη δύναμη της περιοχής.

Η Ελλάδα οπισθοδρομεί. Προωθεί συνεργασίες κατά παραγγελία με τρόπο που λειτουργούν κυρίως υπέρ τρίτων και κυρίως επιτίθεται ή διακόπτει συνεργασίες με χώρες που είτε δεν έχει τίποτα να χωρίσει, είτε – ακόμη χειρότερα – τις χρειάζεται. Πέραν του αχρείαστου αντιρωσικού μένους, χαρακτηριστική ήταν και η δήλωση κατανόησης Μητσοτάκη για τη δολοφονία Σολεϊμανί.

Ενώ ο ΟΗΕ καταδίκαζε, οι ευρωπαϊκές χώρες στέκονταν επιφυλακτικά ή ουδέτερα, το ίδιο τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία που είναι αντίπαλοι του Ιράν. Η Πελόζι τις ΗΠΑ μιλούσε για «προκλητική και δυσανάλογη» ενέργεια. Οι μόνες άλλες θετικές αντιδράσεις, εκτός Νετανιάχου και Μητσοτάκη, ήταν της Αλβανίας, του Κοσσόβου, της σαουδαραβικής κυβέρνησης στην Υεμένη, του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) και της Βραζιλίας του Μπολσονάρο.

Η Ελλάδα ακόλουθος των ΗΠΑ και του Ισραήλ

Όσοι επιχαίρουν αφελώς (;) για το ότι η Τουρκία ενοχλείται που το Ισραήλ απέκτησε σύμμαχο στην Αθήνα, παραλείπουν ότι η Άγκυρα επιχαίρει επίσης που η Ελλάδα έχει στην πορεία καταστεί κράτος-ακόλουθος και προβλέψιμη οντότητα. Αυτό εκμεταλλεύτηκε και στην περίπτωση της Λιβύης.

Οι πάντες, ακόμη και ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, λαμβάνουν σαφώς υπόψη τους τις επιθυμίες των ΗΠΑ. Αλλά ακόμη και μεσαιο-μικρές χώρες ασκούν ταυτόχρονα την πολιτική τους, ακόμη και αν δεν ανήκει στις επιθυμίες των ΗΠΑ. Σχηματικά, οι περισσότεροι «κάνουν τη δουλειά τους», το ίδιο ΗΠΑ και Ισραήλ, και η Ελλάδα κάνει τη δουλειά των τελευταίων, παριστάνοντας ότι κάνει τη δουλειά της…

Η Ελλάδα έχει καταντήσει παρακολούθημα των ΗΠΑ και δευτερευόντως του Ισραήλ. Αυτή η άνιση σχέση είναι παράλογη στο βαθμό που η Ελλάδα διαθέτει αντικειμενικά πολύ μεγαλύτερο εκτόπισμα και “όπλα” από χώρες όπως πχ η Ιορδανία, και διαφορετικής τάξης από τη χρόνια πολιτικο-στρατιωτική εξάρτηση που έθρεφε και θρεφόταν από την ελίτ της χώρας.

Η “στρατηγική” αυτή οδηγεί σε επιδείνωση του συσχετισμού με Τουρκία και σε ένα φαύλο κύκλο αφού με τη σειρά της μεγαλώνει αντικειμενικά την “ανάγκη” της Ελλάδας από ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν είναι υπόθεση αλλά το αυτονόητο που μεταχειρίζονται κατάλληλα Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ επειδή απλώς κάνουν τη δουλειά τους. Για παράδειγμα, η εξέλιξη με το τουρκολιβυκό μνημόνιο μεγαλώνει την “ανάγκη” για τις αμερικανικές εταιρίες εξόρυξης, την αδυναμία αναθεώρησης της MDCA ή περιορισμών στη χρήση βάσεων, όπως έκανε η Ιταλία.

Η «περισσότερη Αμερική» που διαφήμιζε η Ουάσιγκτον στους ιθαγενείς για την MDCA που υπέγραψε η Αθήνα χωρίς άλλο αντάλλαγμα, ήταν όσα είπε Ρούμπιο για τα ελληνοτουρκικά στην πρόσφατη επίσκεψη, και οι τωρινές ίσες αποστάσεις για το τουρκολιβυκό συγκριτικά με το 2019 όταν είχαμε… λιγότερη Αμερική. Αντιστοίχως, ενώ θεωρητικά η αποτρεπτική ισχύς ενισχύει τη δυνατότητα άσκησης πολιτικής, εμφανίζεται το παράδοξο η περίοδος εκθετικής αύξησης των εξοπλισμών να είναι ταυτόχρονα η περίοδος χωρίς προηγούμενο υποχωρήσεων και παραίτησης.

Ο σκέτος αντιτουρκισμός δεν είναι αντιπολίτευση

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, η Ελλάδα απειλείται κατά κύριο λόγο από την απώλεια και μοίρασμα του γεωπολιτικού ελέγχου του Αιγαίου που έχει μέχρι σήμερα διατηρήσει κουτσά-στραβά με τα έξι ναυτικά μίλια, το FIR, την ευθύνη έρευνας και διάσωσης. Κουτσά-στραβά λόγω του αυτοπεριορισμού στα έξι ναυτικά μίλια.

Ο μονοδιάστατος και πιασάρικος αντιτουρκισμός έχει γίνει εισιτήριο ακόμη και για απίθανους τηλεοπτικούς τύπους που πρακτορεύουν ολοφάνερα ξένα συμφέροντα ως συμφέρον της χώρας. Αυτού του είδους ο αντιτουρκισμός έχει επίσης γίνει ο καθαγιασμός επιλογών, από ανορθολογικούς εξοπλισμούς, μέχρι μια συνολική εξωτερική πολιτική που εν τέλει απομειώνουν τη αποτρεπτική δυνατότητα της χώρας, στην ίδια την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Καθαγιασμός από συμπολίτευση και αντιπολίτευση, εξ αριστερών και κυρίως εκ δεξιών της κυβέρνησης.

Οδεύουμε έτσι σε μια απώλεια που θα μεταβάλει δραματικά το στάτους της χώρας ως προς την ασφάλεια, την ειρήνη και το εκτόπισμα που, όπως θα έλεγε ο Γεραπετρίτης, δεν θα “είναι στο χέρι της να αποτρέψει”. Συμπωματικά, μόλις δυο εβδομάδες πριν την κύρωση και αλλαγή στάσης των ΗΠΑ επισημαίναμε την «Ελλάδα “πυλώνα σταθερότητας” της Δύσης/καρπαζοεισπράκτορα εχθρών και φίλων»…

Σύμφωνα με πληροφορίες, στην απολογία του είχε αρνηθεί τις κατηγορίες που του αποδίδονται, υποστηρίζοντας ότι η υπόθεση αφορά φορολογικές παραβάσεις και όχι απάτη. Παράλληλα, είχε επικαλεστεί σοβαρά προβλήματα υγείας και την οικογενειακή του κατάσταση, ζητώντας, σε περίπτωση που δεν αφηνόταν ελεύθερος, να τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση.

“Χωριάτικο”: Τα πλοκάμια του κυκλώματος

Δεν έχουν τέλος οι αποκαλύψεις για το μεγάλο σκάνδαλο της φορολογικής απάτης, με επίκεντρο τους φούρνους “Χωριάτικο”. Από τα πολυτελή beach bars της Ρόδου και τα κοσμοπολίτικα στέκια της Μυκόνου μέχρι τους τραπεζικούς λογαριασμούς του εξωτερικού και τα γραφεία δημόσιων υπηρεσιών, τα πλοκάμια του κυκλώματος που κρυβόταν πίσω από τους φούρνους απλώνονταν πολύ πέρα από τον χώρο της αρτοποιίας και της εστίασης.

Η έρευνα του ελληνικού FBI για την υπόθεση φορολογικής απάτης άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ φέρνει στο φως ένα πολύπλοκο δίκτυο επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, διακίνησης χρημάτων και ύποπτων επαφών με κρατικούς λειτουργούς, με επίκεντρο τον 57χρονο Άγγελο Γιαννακόπουλο, ο οποίος κατηγορείται ως αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης.

Σύμφωνα με πληθώρα δημοσιευμάτων, πληροφοριοδότες σε ΕΦΚΑ, Επιθεώρηση Εργασίας, Αστυνομία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες είχαν τα μέλη του κυκλώματος, όπως προέκυψε από την έρευνα του ελληνικού FBI που κατέγραψε συγκεκριμένες “περίεργες” επαφές κατηγορουμένων με δημόσιους λειτουργούς αλλά και με πολιτικό πρόσωπο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, προέκυψαν ενδείξεις ότι ανώτερο στέλεχος Κτηματικής Υπηρεσίας της περιφέρειας παρείχε πρόωρη ενημέρωση στο κύκλωμα σχετικά με διοικητικές αποφάσεις και μελλοντικές διαγωνιστικές διαδικασίες. Επίσης ο ίδιος δημόσιος λειτουργός φέρεται να έδινε κατευθύνσεις ως προς την προετοιμασία δικαιολογητικών και τη δυνατότητα επανόδου των εταιριών στις διαδικασίες παραχώρησης μετά τον αρχικό αποκλεισμό τους. Οι επαφές του στελέχους της κτηματικής υπηρεσίας γίνονταν με πρόσωπο του κυκλώματος που εμφανιζόταν ως εκπρόσωπος εμπλεκόμενων εταιρειών.

Επίσης, οι αστυνομικοί αναφέρουν εγγράφως προς τις δικαστικές Αρχές που χειρίζονται την υπόθεση ότι Δήμαρχος πραγματοποίησε συνάντηση με μέλος του κυκλώματος, το οποίο περιέργως κατάφερε να έχει στην κατοχή του εμπιστευτικό έγγραφο της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας με αποδέκτη τον συγκεκριμένο Δήμαρχο και αντικείμενο σχετικό με τις εμπλεκόμενες στο κύκλωμα εταιρείες. Επίσης, οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι ο κατηγορούμενος είχε μεταβεί αυτοπροσώπως στο Δημαρχείο, χωρίς να καταστεί δυνατόν να εξακριβωθεί ποιον συνάντησε και ποιος ήταν ο λόγος της επίσκεψής του.

ΕΦΚΑ, Επιθεώρηση Εργασίας και αστυνομικός

Από την εξέταση των συνομιλιών που κατέγραψε ο “κοριός” της ΕΛ.ΑΣ. προέκυψε ότι μέλος της εγκληματικής οργάνωσης διατηρούσε συστηματικά επαφές με πρόσωπα που κατείχαν θέσεις ευθύνης σε υπηρεσίες του ΕΦΚΑ, της Επιθεώρησης Εργασίας και άλλων δημόσιων φορέων (όπως Υπηρεσία Φορολογικής Εξυπηρέτησης). Παράλληλα, καταγράφηκαν ενδείξεις για επισκέψεις για την προσφορά “δώρων”.

Αστυνομικός φέρεται να είχε διαρκή επικοινωνία με ένα από τα μέλη του κυκλώματος που περιγράφεται ως κεντρικό πρόσωπο στη λειτουργία strip club της Αθήνας. Σύμφωνα με τους ερευνητές της υπόθεσης, αντικείμενο των επικοινωνιών ήταν η παροχή πληροφοριών για ελέγχους, καταγγελίες, διοικητικές διαδικασίες. Παράλληλα, καταγράφηκαν προσωπικές συναντήσεις και “διευκολύνσεις”. Τέλος, για την υπόθεση με τους φούρνους Χωριάτικο, προέκυψαν επικοινωνίες και με δεύτερο αστυνομικό, ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση τα διαθέσιμα στοιχεία περιορίστηκαν σε μικρό αριθμό επικοινωνιών.

Το κόλπο με τα POS

Ένα σύστημα διακίνησης χρημάτων, με POS συνδεδεμένα απευθείας με τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό, φέρεται να είχε στήσει η οργάνωση. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας της ΕΛ.ΑΣ., τα χρήματα από τις συναλλαγές των πελατών κατευθύνονταν σε τράπεζες του εξωτερικού και στη συνέχεια επέστρεφαν στην Ελλάδα, εμφανιζόμενα ως έσοδα από το εξωτερικό, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για την αγορά ακινήτων, εκτάσεων, πολυτελών οχημάτων και επενδυτικών προϊόντων.

Με τη συγκεκριμένη μεθοδολογία, τα μέλη της οργάνωσης φέρονται να επιχειρούσαν να αποκρύψουν την πραγματική προέλευση των κεφαλαίων και να τους προσδώσουν νομιμοφανή χαρακτήρα. Τα ποσά αυτά φέρονται να διοχετεύονταν σε επενδύσεις, με χαρακτηριστικότερες τις αγορές ακινήτων, μεγάλων εκτάσεων, πολυτελών αυτοκινήτων και επενδυτικών πακέτων.

Ποινική δίωξη έχει ασκηθεί σε 59 συλληφθέντες, ενώ στη συνολική δικογραφία περιλαμβάνονται συνολικά 149 κατηγορούμενοι, καθώς έχουν ταυτοποιηθεί ακόμη 89 εμπλεκόμενα άτομα. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν ένα βαρύτατο κατηγορητήριο που περιλαμβάνει 11 αδικήματα (9 κακουργήματα και 2 πλημμελήματα).

Xoρός εκατομμυρίων

Τα προσωνύμια “μεγάλος”, “daddy”, “φίλος”, “αφεντικό” και “boss” φέρεται να είχε ο 57χρονος Άγγελος Γιαννακόπουλος που κατηγορείται ως αρχηγός του κυκλώματος και προφυλακίστηκε. Οι αστυνομικοί που χειρίστηκαν την υπόθεση έδωσαν μεγάλη έμφαση στην επαγγελματική δραστηριότητα του 57χρονου και των συνεργατών του στη Ρόδο, μεταξύ αυτών και του γνωστού συνδικαλιστή της ΔΕΗ.

Σημειώνεται ότι ο τελευταίος συνελήφθη ενώ οδηγούσε μία υπερπολυτελή Πόρσε. Ο αρχηγός συνελήφθη έξω από ξενοδοχείο στα Ιωάννινα. Πριν αναχωρήσει για τα Ιωάννινα, παίρνοντας μαζί του από το σπίτι του μία μεγάλη κίτρινη τροχήλατη βαλίτσα, είχε επισκεφτεί μαζί με συνεργάτιδά του μία ταβέρνα στο Λουτράκι και ένα κτήμα στην Κόρινθο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οδηγούσε η συνεργάτης και εκείνος ήταν συνοδηγός.

Η έρευνα ξεκίνησε μετά από καταγγελία στην ΕΛ.ΑΣ. στις 14 Ιανουαρίου 2026 που έκανε λόγο για «εμπορία αλλοδαπών γυναικών με σκοπό την οικονομική και σεξουαλική εκμετάλλευσή τους, στρατολόγηση αλλοδαπών γυναικών και ψευδείς υποσχέσεις για εργασία ως χορεύτριες σε νυχτερινά καταστήματα με υψηλές αμοιβές». Τα παραπάνω που αναφέρονταν στην αρχική καταγγελία δεν προέκυψαν από την έρευνα, καθώς οι κατηγορούμενοι βαρύνονται μόνο για φορολογική απάτη και όχι για εμπορία ανθρώπων.

Στο μεταξύ ελέγχθηκαν 520 λογαριασμοί σε Βουλγαρία, Ιρλανδία, Λουξεμβούργο, Ηνωμένο Βασίλειο, Ρουμανία , Βέλγιο , Γαλλία Ιταλία, Δανία. Στην Κύπρο βρέθηκε λογαριασμός με 2,6 εκατομμύρια ευρώ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο εντοπίστηκε εταιρία με έδρα το Λονδίνο με νόμιμο εκπρόσωπο Έλληνα και αντικείμενο “τεχνική εταιρία-ξενοδοχειακές επιχειρήσεις”. Η εταιρεία αυτή συνδέεται, σύμφωνα με την Αστυνομία, με ερευνώμενα μέλη του κυκλώματος. Μάλιστα, είχε εκμισθώσει ακίνητο σε περιοχή «φιλέτο» της Μυκόνου, όπου μεταξύ άλλων λειτουργεί ένα από τα πιο γνωστά και πολυτελή εστιατόρια του νησιού.

“Pizza Fan”

Προφυλακιστέος κρίθηκε ο ιδιοκτήτης της Pizza Fan Κωνσταντίνος Αντάρας μετά την πολύωρη απολογία του. Ο φερόμενος ως υπαρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης Δημήτρης Ηλιόπουλος, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό με βραχιολάκι (αντίστοιχη απόφαση για κατηγορούμενους από το “Basket-gate”, τους διαιτητές Βασιλική Τσαρούχα και Τάσο Πηλοίδη).

Άλλοι έξι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, ενώ σε κάποιους επιβλήθηκε και καταβολή χρηματικής εγγύησης μέχρι 6.000 ευρώ.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας φέρεται κατά την απολογία του να δήλωσε ότι γνώριζε πως κάποια καταστήματα χρησιμοποιούσαν την κρυφή λειτουργία “κέρασμα” στο παράνομο λογισμικό των ταμειακών συστημάτων, καθώς, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, μέσω του κοινού κέντρου παραγγελιών υπήρχε δυνατότητα ελέγχου των εσόδων τους.

Ο βασικός κατηγορούμενος φέρεται να απέδωσε αυτήν την επιλογή στους υπεύθυνους των καταστημάτων, αναφέροντας ότι το ποσοστό που λάμβανε η εταιρεία εξαρτιόταν από τα ποσά που δήλωνε κάθε κατάστημα. Στη δική του απολογία ο φερόμενος ως “υπαρχηγός”, φαίνεται να διαφοροποιήθηκε σε σχέση με τον ιδιοκτήτη.

Ο κατηγορούμενος σύμφωνα με πληροφορίες αναφερόμενος στο “κέρασμα” δήλωσε ότι ήταν αντίθετος στην πρακτική αυτή και το είχε δηλώσει. «Είχα σχετική εικόνα για τη διαδικασία του κεράσματος, ήμουν αντίθετος και το είχα δηλώσει» φέρεται να δήλωσε απολογούμενος.

Κατά τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, η υπόθεση αφορά φορολογικά αδικήματα και δεν έχει καμία σχέση με εγκληματική οργάνωση, κατηγορία που χαρακτηρίζει «άδικη για μία ομάδα ανθρώπων που έχουν δημιουργήσει μία επιτυχημένη επιχείρηση, η οποία προσφέρει δουλειά σε πάνω από 2.500 ανθρώπους, καταβάλλει ετησίως 36 εκατομμύρια σε μισθοδοσίες, πληρώνει σε ΦΠΑ και φόρους 15 εκατομμύρια, ενώ δεκάδες εκατομμύρια πηγαίνουν σε προμηθευτές», όπως ανέφερε σύμφωνα με πληροφορίες.

Φέρεται να δηλώνει ότι έχει δώσει συναίνεση για την απόδοση των κατασχεμένων και δεσμευμένων χρημάτων για την άμεση ικανοποίηση των φορολογικών απαιτήσεων του δημοσίου «χωρίς καν την αναμονή αμετάκλητης δικαστικής απόφασης». Σε δηλώσεις του ο συνήγορος του στενού συνεργάτη του ιδιοκτήτη της εταιρείας, Νικόλας Αλετράς τόνισε ότι ο εντολέας του γνώριζε ότι υπήρχε το συγκεκριμένο λογισμικό και η διαδικασία που περιγράφεται ως “κέρασμα”, σημειώνοντας πως ούτε πρόσβαση είχε σε αυτό, αλλά ούτε αρμοδιότητα σχετική με τη λειτουργία του συστήματος.

Να σημειωθεί ότι η ΑΑΔΕ απέστειλε έγγραφο προς τις αρμόδιες διευθύνσεις της ΕΛ.ΑΣ., ζητώντας να πληροφορηθεί εάν από την αστυνομική έρευνα ή από στοιχεία που βρίσκονται στα χέρια των Αρχών προκύπτει πιθανή εμπλοκή συγκεκριμένων υπαλλήλων. Το αίτημα αφορά τις καταγγελίες ότι υπάλληλοι της ΑΑΔΕ φέρονται να ενημέρωσαν τους ελεγχόμενους για επικείμενο φορολογικό έλεγχο στην Pizza Fan.

Ενδιαφέρον από “Γρηγόρη”

Ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο εμπλοκής του Βλάσση Γεωργάτου (“Γρηγόρης Μικρογεύματα”) στην επόμενη ημέρα της Pizza Fan, με τον επιχειρηματία να ξεκαθαρίζει ότι οποιαδήποτε απόφαση θα εξαρτηθεί από την πραγματική κατάσταση της αλυσίδας και τις δυνατότητες διάσωσής της.

«Πρέπει να δούμε αν και τι σώζεται, αλλιώς τι να πάρεις», αναφέρει χαρακτηριστικά στο Euro2day.gr, περιγράφοντας τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα μπορούσε να εξετάσει μια συμφωνία για την αλυσίδα πίτσας. Όπως σημειώνει, προς το παρόν δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα για ενδεχόμενες εξελίξεις, καθώς, όπως λέει, «δεν ξέρω ακόμα».

Το ενδιαφέρον για την αλυσίδα συνδέεται με το κρίσιμο ερώτημα για το ποια περιουσιακά στοιχεία, δραστηριότητες και υποδομές μπορούν να διατηρηθούν και να αποτελέσουν τη βάση για την επόμενη ημέρα. Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις αναμένεται να διαδραματίσει και η στάση των υφιστάμενων μετόχων της Pizza Fan, καθώς η όποια συμφωνία θα πρέπει να συνεκτιμήσει τα δεδομένα που διαμορφώνονται γύρω από την επιχείρηση.

Πέρα από τις συζητήσεις για την Pizza Fan, ο επιχειρηματίας θέτει και το ευρύτερο ζήτημα της προστασίας μιας επιχείρησης όταν προκύπτουν παρατυπίες ή ευθύνες από τη διοίκησή της. Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται για αγωνία για τους περίπου 2.500 εργαζομένους της εταιρείας, οι οποίοι προχωρούν σε συνεχείς κινητοποιήσεις, αγωνιώντας για το μέλλον τους.

“Basket-gate”: Στο κελί του Θεοδωρόπουλου ο Λιόλιος

Στο ίδιο κελί με τον γιατρό της Καρνεάδου, Ηλία Θεοδωρόπουλο, βρίσκεται ο Βαγγέλης Λιόλιος, προφυλακισμένος για το τρίτο πολύκροτο σκάνδαλο που απασχολεί την επικαιρότητα, το “Baskek-gate”. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το MEGA, ο τελευταίος φέρεται να είναι ο έβδομος κρατούμενος στο συγκεκριμένο κελί, το οποίο μοιράζεται με τον γιατρό και άλλους πέντε συγκρατουμένους του.

Υπενθυμίζεται ότι ανακριτής και εισαγγελέας αποφάσισε την Κυριακή την προφυλάκιση του παραιτηθέντος προέδρου της Ομοσπονδίας Μπάσκετ, Βαγγέλη Λιόλιου. Ο μέχρι πρότινος ισχυρός άνδρας του μπάσκετ και ο συνεργάτης του, Γιώργος Μαυραγάνης κρίθηκαν προφυλακιστέοι μετά τις απολογίες τους στον ανακριτή κ. Μέτο, κατηγορούμενοι για αδικήματα σε βαθμό κακουργήματος. Οι διαιτητές Πέτρος Παπαπέτρου και Ηλίας Κορομηλάς έχουν προφυλακιστεί.

Ο Βαγγέλης Λιόλιος, επί 3,5 ώρες, προσπάθησε να αντικρούσει το κατηγορητήριο σε βάρος του για δωροδοκία κατ’ εξακολούθηση, στο πλαίσιο του αθλητικού νόμου. Δήλωσε αθώος και μίλησε για «πόλεμο» που δέχτηκε για να χάσει την προεδρία της Ομοσπονδίας. Ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε σειρά οικονομικών και φορολογικών ελέγχων στους οποίους έχει υποβληθεί και κατά τους οποίους δεν βρέθηκε κάτι μεμπτό για τον ίδιο.

Σε βίντεο, έχουν καταγραφεί 3 ύποπτοι να εισβάλουν στο κτίριο λίγες ώρες πριν από τη φονική έκρηξη. Οι άνδρες, καταγράφονται να βγαίνουν από το κτίριο κρατώντας έναν χαλκοσωλήνα. Όπως όλα δείχνουν, κατά τη διάρκεια της κλοπής, προκλήθηκε ρήγμα στην εσωτερική εγκατάσταση φυσικού αερίου και έτσι ξεκίνησε η μεγάλη διαρροή που οδήγησε στην έκρηξη. Το σοκαριστικό είναι ότι στο δευτερόλευτο, πέρασε μπροστά από το κτίριο ένα μαύρο βαν με 12 μαθητές ιδιωτικού σχολείου. Τα παιδιά γλίτωσαν στο τσακ από την τραγωδία, όχι όμως και οι 6 ψυχές που χάθηκαν μέσα στο σπίτι, που κατέρρευσε μετά την έκρηξη στην Πλάκα.

Οι τρεις ύποπτοι μάλιστα, έχουν ταυτοποιηθεί και πρόκειται για τρεις άνδρες ηλικίας 34, 37 και 55 ετών, όλοι γνώριμοι των αρχών. Ο πρώτος, έχει συλληφθεί πάνω από 20 φορές και οι άλλοι πάνω από 15 φορές για σειρά αδικημάτων όπως κλοπές, ληστείες, όπλα και ναρκωτικά. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η δίωξη σε βάρος τους, αναμένεται να αφορά ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά συρροή και κατά συναυτουργία, θανατηφόρα έκρηξη με δόλο και εμπρησμό. Nα σημειωθεί ότι παραβατικοί Ρομά συνηθίζουν να κλέβουν χαλκό.

Στο μεταξύ, συναγερμός σήμανε στην Ακαδημία Πλάτωνος, καθώς κατέρρευσε στέγη εγκαταλελειμμένου κτιρίου. Το περιστατικό σημειώθηκε στην οδό Αλαμάνας 108 και για την κατάρρευση ενημερώθηκε η Πυροσβεστική, με τρία οχήματα και 12 πυροσβέστες μετέβηκαν στο σημείο. Άγνωστα τα αίτια της κατάρρευσης.

Αντίθετα, η παρουσία της αλβανικής αστυνομίας ήταν από ημέρες έντονη. Ενδεχομένως λόγω των συνεχιζόμενων γεγονότων στα Τίρανα. Τον (σύντομο) πανηγυρικό εκφώνησε η Γενική Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών, ενώ δεν παρέστη ούτε ένας υφυπουργός. Επίσης δεν ετελέσθη, όπως ίσχυε κάθε χρόνο, η καθιερωμένη δέηση στον ιστορικό ναό του Αγίου Αθανασίου στις Βουλιαράτες, αλλά μόνο η παρέλαση των μαθητών.

Στην τελευταία φωτό ο δήμαρχος κ. Δημήτρης Τόλης υποδέχεται την Γενική Γραμματέα και τον Πρόξενο μας στην Δημοτική Πινακοθήκη Δρόπολης, την οποία εγκαινιάσαμε πριν έναν χρόνο ακριβώς, τέτοια ημέρα. Περιττό να πω ότι η ίδρυση και ο εμπλουτισμός της οφείλεται αποκλειστικά σε εθελοντική δράση και στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ελπίζουμε πάντως ότι σύντομα η Βουλή των Ελλήνων, διά του Προέδρου της Νικήτα Κακλαμάνη, θα αποδεχθεί το αίτημα του Δήμου Δρόπολης και θα φιλοξενήσει τα έργα των καλλιτεχνών από την Βόρειο Ήπειρο σε κάποιον από τους χώρους της. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τους εδώ αδελφούς μας…

Σημ. Πρέπει να υπογραμμίσω την εξαιρετική δουλειά που κάνουν οι δασκάλες και οι δάσκαλοι εδώ. Γενικά τα σαράντα χωριά της περιοχής ως κοινωνία μού θυμίζουν το ήθος και τη νοικοκυροσύνη της Ελλάδας του ’60.

ΥΓ. Επίσης ο δήμαρχος Πωγωνίου δήλωσε ότι στον εορτασμό στο Καλπάκι που προηγήθηκε, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν προέβη στο καθιερωμένο προσκλητήριο πεσόντων, αλλά το έκανε ο Δήμος με πρωτοβουλία δική του. Δεν είναι λίγο περίεργα όλα αυτά; Είναι!

Τόνισε ακόμα ότι: «Το αποκαλούμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Είναι παράνομο, είναι αυθαίρετο και αντιβαίνει στη γεωγραφία την ίδια». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ακόμα ότι: «Η Ελλάδα και η Λιβύη είναι φυσικοί γείτονες στη θάλασσα, με αντικείμενες ακτές, και έχουν το δικαίωμα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους μέσω συμφωνίας. Αντίθετα, η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές. Ωστόσο, έχουν επιχειρήσει να καθορίσουν ένα τεχνητό θαλάσσιο σύνορο μεταξύ τους. Αυτό είναι παράλογο. Δεν υπάρχει προηγούμενο για μια τέτοια διαγώνια οριοθέτηση».

«Η Τουρκία και η Λιβύη», σημείωσε ο πρωθυπουργός, «έχουν προσπαθήσει να χαράξουν ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ τους, ωσάν να μην υπάρχουν τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται ανάμεσα στις ακτές τους. Δεν πρόκειται για ακατοίκητους βράχους στη μέση της θάλασσας. Πρόκειται για ακμάζουσες κοινότητες, με ιστορία αιώνων, δυναμικές οικονομίες, όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι».

Και κατέληξε: «Η γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί. Και τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να διαγραφούν με το να χαράσσονται αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη». Ο πρωθυπουργός δείχνει στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον χάρτη με το ανυπόστατο τουρκολυβικό μνημόνιο.

Θέλοντας να καταδείξει ότι κανείς δεν μπορεί να φέρνει το διεθνές δίκαιο στα μέτρα του ή να το αγνοεί τόνισε: «Το Διεθνές Δίκαιο είναι απολύτως σαφές: τα νησιά έχουν δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες, συμπεριλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι σχετικές διατάξεις της οποίας αντανακλούν -το επαναλαμβάνω- εθιμικό δίκαιο που είναι δεσμευτικό για όλα τα κράτη. Καμία συμφωνία μεταξύ δύο κρατών δεν μπορεί να στερήσει από τρίτο κράτος τα κυριαρχικά του δικαιώματα. Και καμία διμερής συμφωνία δεν μπορεί να υπερισχύει του Διεθνούς Δικαίου».

Και συνέχισε: «Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί το μνημόνιο αυτό να λειτουργήσει ως πρόσχημα για την αμφισβήτηση νόμιμων δραστηριοτήτων στη θάλασσα ή για την παρεμπόδιση στρατηγικών έργων συνδεσιμότητας τα οποία η περιοχή μας χρειάζεται επειγόντως. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι αυθαίρετες θαλάσσιες διεκδικήσεις να αποτελέσουν εργαλεία παρεμπόδισης της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας μιας ολόκληρης περιοχής».

Γεραπετρίτης: Αρμονικές οι σχέσεις με την Αίγυπτο

Μια εικόνα αρμονικής συνεργασίας με την Αίγυπτο επιχείρησε να δώσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ, Γιώργος Γεραπετρίτης, απαντώντας έτσι στις πληροφορίες για «στενό μαρκάρισμα» του Καΐρου από την Τουρκία για ορισμό θαλάσσιων ζωνών. Μιλώντας από τη Νέα Υόρκη, ο ΥΠΕΞ δήλωσε στον ΑΝΤ1 ότι «καταρχάς, θα ήθελα να επισημάνω την πολύ ισχυρή στρατηγική, αδελφική σχέση που έχουμε με την Αίγυπτο, η οποία εξελίσσεται σε όλα τα πεδία», ενώ υπογράμμισε τη στάση του Αιγύπτιου μόνιμου αντιπροσώπου στα Ηνωμένα Έθνη, ο οποίος, όπως σημείωσε, στάθηκε στο πλευρό του κατά την ανακοίνωση της δήλωσης για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

«Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ο Αιγύπτιος μόνιμος αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη στάθηκε δίπλα μου εδώ στη Νέα Υόρκη όταν ανακοινώσαμε τη δήλωση η οποία αφορά το παράνομο και ανυπόστατο Τουρκολιβυκό μνημόνιο», τόνισε και υπογράμμισε ότι Ελλάδα και Αίγυπτος συμμερίζονται την πεποίθηση πως το διεθνές δίκαιο πρέπει να εφαρμόζεται καθολικά, επισημαίνοντας ότι οι θαλάσσιες ζώνες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης με όρους πλειστηριασμού.

«Έχουμε μια πολύ κοινή πεποίθηση σε σχέση με την καθολική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου με την Αίγυπτο. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι οι θαλάσσιες ζώνες δεν είναι ένα πεδίο πλειστηριασμού», ανέφερε ενώ προειδοποίησε ότι η μη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια εξαιρετικά επιζήμια κατάσταση, με συνέπειες όχι μόνο για τις χώρες της Μεσογείου και άλλων θαλάσσιων περιοχών, αλλά και για το παγκόσμιο εμπόριο, την επισιτιστική και την ενεργειακή ασφάλεια, καθώς και την προστασία των ωκεανών.

«Είναι ένα πεδίο στο οποίο θα πρέπει το διεθνές δίκαιο να επιβάλλεται διαφορετικά, θα φτάσουμε σε μια κατάσταση ακρότητας που θα είναι εξαιρετικά επιζήμια , όχι μόνο για τις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο ή από άλλες θάλασσες, αλλά εξαιρετικά επιζήμια για το παγκόσμιο εμπόριο, επιζήμια για την επισιτιστική ασφάλεια, για την ενεργειακή ασφάλεια και την προστασία των Ωκεανών», κατέληξε.

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει εκφράσει την προθυμία της να υπογράψει συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο, η οποία θα «εξυπηρετεί τα κοινά συμφέροντα και των δύο χωρών», παρά την κατηγορηματική απόρριψη από το Κάιρο του τουρκολιβυκού μνημονίου κατανόησης για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες, το οποίο υπεγράφη στα τέλη του 2019 και επικυρώθηκε από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων την περασμένη εβδομάδα.

Οι συνδρομητές μπορούν να απολαμβάνουν τίτλους μεταξύ των οποίων «Furious» του Hulu, «Oasis: Don’t Look Back in Anger», «VisionQuest» της Marvel Television, «Star Wars: The Mandalorian & Grogu» της Lucasfilm και «Toy Story 5» των Disney και Pixar. Οι συνδρομητές μπορούν πλέον να έχουν το Disney+ μαζί με το MagentaTV Cinema ή το MagentaTV Full, απολαμβάνοντας τις δύο υπηρεσίες σε μία συνδρομή, με τιμές που ξεκινούν από 19,90€/μήνα, με 12μηνη δέσμευση[1], στο πακέτο MagentaTV Cinema + Disney+.

«Η προσθήκη του Disney+ στη MagentaTV φέρνει στους συνδρομητές μας ακόμα περισσότερες επιλογές premium περιεχομένου. Αξιοποιώντας τη διεθνή δυναμική και τις ισχυρές συνεργασίες του Ομίλου Telekom, συνεχίζουμε να εμπλουτίζουμε το περιεχόμενό μας και να αναβαθμίζουμε διαρκώς την εμπειρία θέασης. Ως MagentaTV, θα συνεχίσουμε να αποτελούμε τον κορυφαίο προορισμό ψυχαγωγίας στην Ελλάδα», δήλωσε ο Νίκος Καλλιάνης, Pay TV Director Ομίλου ΟΤΕ.

«Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που το Disney+ αποκτά πρόσβαση σε περισσότερα σπίτια σε όλη την Ελλάδα μέσω της MagentaTV. Από νέες περιπέτειες όπως τα Toy Story 5 και Star Wars: The Mandalorian & Grogu ως εξαιρετικές πρωτότυπες σειρές και ντοκιμαντέρ, υπάρχουν πολλά για να ανακαλύψουν οι συνδρομητές, είτε πρόκειται για κλασικούς, αγαπημένους τίτλους είτε για κάτι εντελώς νέο», δήλωσε ο Karl Holmes, General Manager, Disney+ EMEA.

MagentaTV MegaStream: Disney+ και Netflix σε μία συνδρομή με δώρο τους 3 πρώτους μήνες

 Για όσους επιθυμούν την απόλυτη εμπειρία ψυχαγωγίας, στα πακέτα της MagentaTV προστίθενται δύο νέα πακέτα, τα MagentaTV MegaStream, που περιλαμβάνουν το MagentaTV Cinema ή MagentaTV Full και Disney+ και Netflix σε μία συνδρομή και σε προνομιακή τιμή. Για να έχουν ακόμα περισσότερες επιλογές για ταινίες, σειρές, διεθνείς παραγωγές, αλλά και κορυφαίο αθλητικό περιεχόμενο.

Οι συνδρομητές μπορούν να επιλέξουν μεταξύ των:

• MagentaTV MegaStream Cinema, με 12μηνη δέσμευση, που περιλαμβάνει MagentaTV Cinema, Disney+ και Netflix
• MagentaTV MegaStream Full, με 24μηνη δέσμευση, που περιλαμβάνει MagentaTV Full, Disney+ και Netflix

Με κάθε νέα ενεργοποίηση των πακέτων MagentaTV MegaStream, οι συνδρομητές λαμβάνουν δώρο το Disney+ και το Netflix για τους πρώτους 3 μήνες. Κατά τη διάρκεια ισχύος της συγκεκριμένης προωθητικής ενέργειας, το MagentaTV MegaStream Cinema διατίθεται στα 10,90€/μήνα για τους πρώτους 3 μήνες και στα 29,90€/μήνα από τον 4^ο μήνα έως τη λήξη της δέσμευσης^[2].

^{[1] Διατίθενται δύο προγράμματα Disney+: Το Disney+ Standard που αποτελεί το προεπιλεγμένο πρόγραμμα, ενώ οι συνδρομητές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν και αναβάθμιση σε Disney+ Premium.}

^{[2] Σε περίπτωση που ο συνδρομητής, κατά τη διάρκεια της προωθητικής περιόδου, επιλέξει αναβάθμιση σε ανώτερο πρόγραμμα Disney+ ή/και Netflix, η αναβάθμιση θα τιμολογείται σύμφωνα με τον ισχύοντα τιμοκατάλογο.}

Από την πλευρά του, ο Ντόναλντ Τραμπ ευχήθηκε στον Ερντογάν επιτυχία ενόψει της Συνόδου Κορυφής των ηγετών του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, που πραγματοποιείται στην Άγκυρα στις 29 και 30 Οκτωβρίου.

Οι δύο ηγέτες είχαν δύο τηλεφωνικές συνομιλίες μέσα σε διάστημα μόλις 24 ωρών, σε μια περίοδο κατά την οποία εντείνονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο μιας ευρύτερης στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν. Σύμφωνα με εκτίμηση που διατυπώθηκε στο CNN Türk, εάν οι επαφές αυτές συνεκτιμηθούν με τις υπόλοιπες εξελίξεις, ενδέχεται να εντάσσονται στις προσπάθειες αποτροπής ενός μεγάλης κλίμακας πολέμου με το Ιράν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.

Παράλληλα, βρίσκονται σε εξέλιξη συντονισμένες πρωτοβουλίες από την πλευρά της λεγόμενης «Συμμαχίας της Μέκκας» και άλλων χωρών της περιοχής, με στόχο να περιοριστεί ο κίνδυνος μιας γενικευμένης ανάφλεξης. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, οι ενδείξεις από την Ουάσιγκτον ενισχύουν την ανησυχία ότι η διπλωματία εξελίσσεται παράλληλα με τον σχεδιασμό στρατιωτικών επιλογών.

«Το σχέδιο είναι σκέτη τρέλα»

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στις ΗΠΑ είναι η δήλωση του Αμερικανού γερουσιαστή Κρις Μέρφι, ο οποίος αποκάλυψε ότι ορισμένοι γερουσιαστές ενημερώθηκαν για το σχέδιο πολέμου. «Ορισμένοι από εμάς ενημερωθήκαμε για το σχέδιο πολέμου. Δεν μπορώ να αποκαλύψω καμία λεπτομέρεια, αλλά, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο, μπορώ να πω το εξής: Το σχέδιο είναι σκέτη τρέλα», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η ενημέρωση που, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, είχε σήμερα ο πρόεδρος Τραμπ από τον διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (CENTCOM), ναύαρχο Μπραντ Κούπερ, σχετικά με τις στρατιωτικές επιλογές κατά του Ιράν. Στην ενημέρωση συμμετείχαν επίσης ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Νταν Κέιν.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, η κυβέρνηση Τραμπ ενημέρωσε τις χώρες του Κόλπου ότι θα πρέπει να είναι προετοιμασμένες για μια σύντομη αλλά έντονη στρατιωτική επιχείρηση, η οποία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.

Στο στόχαστρο οι υποδομές του Ιράν

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν για τον σχεδιασμό της CENTCOM κάνουν λόγο για ενδεχόμενη επίθεση με στόχο την αποδυνάμωση και την αποσταθεροποίηση του Ιράν, μέσω πληγμάτων στις πολιτικές υποδομές του. Στο πλαίσιο των σχετικών σεναρίων αναφέρεται ακόμη και η πιθανή χρήση της MOAB (Mother of All Bombs), γνωστής ως «μητέρας όλων των βομβών». Ωστόσο, η αναφορά αυτή δεν συνιστά επιβεβαίωση ότι έχει ληφθεί απόφαση για τη χρήση της.

Η προοπτική πληγμάτων στις ιρανικές υποδομές εξηγεί, παράλληλα, τις προειδοποιήσεις της Τεχεράνης ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή. Το Ιράν έχει απειλήσει ότι θα μπορούσε να στοχοποιήσει υποδομές χωρών του Κόλπου, διευρύνοντας έτσι τις συνέπειες μιας σύγκρουσης πολύ πέρα από τα σύνορά του.

Το ερώτημα είναι εάν οι εντατικές διπλωματικές επαφές, με την Τουρκία να επιχειρεί να διαδραματίσει ρόλο στις περιφερειακές διεργασίες, μπορούν να αποτρέψουν μια στρατιωτική αναμέτρηση ή εάν η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται ήδη για ένα σενάριο κλιμάκωσης.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αντιφατική: ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές και πρωτοβουλίες για την αποτροπή του πολέμου, οι στρατιωτικές προετοιμασίες και οι προειδοποιήσεις εκατέρωθεν ενισχύουν την αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή.

Απών ο Αλίεφ από την Άγκυρα 

Πάντως την Σύνοδο επισκιάζει η απουσία του Αζέρου προέδρου. Συγκεκριμένα, όπως είχαν μεταδώσει αζέρικα ΜΜΕ, ο Ιλχάμ Αλίεφ, δεν θα συμμετάσχει στη 13η Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών. Η απουσία του έρχεται σε μια περίοδο έντασης στις σχέσεις Μπακού και Άγκυρας, με αφορμή την απαγόρευση της μαντίλας στα σχολεία του Αζερμπαϊτζάν.

Ως αιτία της απουσίας του Αλίεφ, τα αζερικά μέσα επικαλούνται το φορτωμένο πρόγραμμά του, καθώς έχει προγραμματιστεί να παραστεί στην τελετή λήξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου U-15 και του σχετικού φεστιβάλ στο Μπακού. Ο τελικός και η τελετή λήξης της διοργάνωσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, με τον Αζέρο πρόεδρο να αναμένεται να παραστεί στην απονομή των βραβείων. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η παρουσία του στην εκδήλωση είχε προγραμματιστεί εκ των προτέρων.

Σήμερα πραγματοποιείται στην Άγκυρα η τελετή εγκαινίων του Πάρκου Πολιτισμών των Τουρκικών Κρατών. Τον Αζέρο πρόεδρο
εκπροσωπεί ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Τζεϊχούν Μπαϊράμοφ. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει εκπροσώπηση της Ουγγαρίας σε υψηλό επίπεδο στη Σύνοδο Κορυφής των Τουρκικών Κρατών. Η Ουγγαρία επί Όρμπαν μετείχε παγίως στην Σύνοδο. Παρασκευή θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση των ηγετών των χωρών.

Πάντως, η απουσία Αλίεφ αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς στη σύνοδο της Άγκυρας η Τουρκία αναμένεται να αναλάβει την εκ περιτροπής προεδρία του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών από το Αζερμπαϊτζάν.

Η απαγόρευση της μαντίλας και η ένταση

Η απόφαση του Αζερμπαϊτζάν να απαγορεύσει τη χρήση μαντίλας στα δημοτικά και τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Τουρκία και έχει επιβαρύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Οι περιορισμοί τέθηκαν σε εφαρμογή τον περασμένο μήνα, προκαλώντας επικρίσεις κατά της κυβέρνησης του Μπακού.

Την Κυριακή, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν απομάκρυνε από τη θέση του τον επικεφαλής σύμβουλό του, Οκτάι Σαράλ, ο οποίος είχε επικρίνει δημόσια την απόφαση της αζερικής κυβέρνησης. Η κίνηση ερμηνεύεται ως προσπάθεια της Άγκυρας να περιορίσει την ένταση και να αποτρέψει περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων με το Αζερμπαϊτζάν.

Τα αζερικά μέσα ενημέρωσης αποδίδουν την απουσία του Αλίεφ στις προγραμματισμένες υποχρεώσεις του. Ωστόσο, η απόφαση λαμβάνεται σε μια ευαίσθητη συγκυρία, καθώς η σύνοδος θα μπορούσε να προσφέρει στους ηγέτες των δύο χωρών την ευκαιρία για απευθείας επαφές και συνεννόηση.

Η Σύνοδος της Άγκυρας 

Η Τουρκία φιλοξενεί τη διήμερη σύνοδο με σύνθημα “Τουρκικός Αιώνας: Ενότητα στη Γλώσσα, τη Σκέψη και τη Δράση”. Ο Ερντογάν υποδέχεται στην Άγκυρα τους ηγέτες των χωρών που συμμετέχουν, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας και την περαιτέρω σύσφιξη των πολιτικών και πολιτιστικών δεσμών μεταξύ των τουρκόφωνων κρατών.

Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 2009 με την ονομασία Τουρκικό Συμβούλιο και μετονομάστηκε σε Οργανισμό Τουρκικών Κρατών κατά την όγδοη σύνοδο κορυφής, που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2021. Μέλη του είναι η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν. Καθεστώς παρατηρητή έχουν το Τουρκμενιστάν, η Ουγγαρία, η “ΤΔΒΚ” και ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας.

Η μεταβίβαση της εκ περιτροπής προεδρίας από το Αζερμπαϊτζάν στην Τουρκία αποτελεί ένα από τα βασικά ζητήματα της συνόδου. Έστω και το Μπακού εκπροσωπείται από τον ΥΠΕΞ, η απουσία του Αλίεφ, προσθέτει μια επιπλέον παράμετρο σε μια συνάντηση που πραγματοποιείται, ενώ οι σχέσεις Άγκυρας και Μπακού δοκιμάζονται από τη διαφωνία για τη μαντίλα στα σχολεία.

Αυτό συμβαίνει και σε αυτή τη μάλλον φοβική, σκοταδιστική, αποτρόπαια ταινία, που ακολουθεί κατά γράμμα τη συνταγή θρίλερ, αστυνομικού σήριαλ και πολιτικοκοινωνικής μυθοπλασίας με πλούσιο υλικό προς μελέτην από επαγγελματίες (κι ερασιτέχνες. Βεβαίως) Κοινωνιολόγους, Εθνολόγους, Ιστορικούς, Πολιτικούς Επιστήμονες, συγγραφείς, κριτικούς των πολιτιστικών προϊόντων, ερευνητές των πολιτισμικών φαινομένων…

Εάν επιστρέψουμε στα δικά μας χωροχρονικά πεδία, θα δούμε ότι τόσο στο Δέλτα τού Φαλήρου όσο και στον Ιππόδρομο τής Κωνσταντινουπόλεως τόσο το Κυλώνειον Άγος όσο και η περίφημη «Στάση τού Νίκα» πνίγηκαν στο αίμα με συνοπτικές διαδικασίες και με αυτόματη επικράτηση τής Ψυχολογίας τού Όχλου… [τού Αγριεμένου, Έξαλλου Πλήθους – για να είμαστε «πολιτικώς ορθοί»].

Το ίδιο συνέβη φυσικά τα πρώτα χρόνια (αιώνες) τού εποικισμού τής λεγομένης «Άγριας Δύσης» μέχρι να φτάσουμε σήμερα σε νεοϋορκέζικες τηλεοπτικές σειρές τού τύπου “Law and Order”, όπου κάθε σεξουαλική παρενόχληση ή παράβαση τιμωρείται παραδειγματικά. Εν τω μεταξύ κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι τού Χρόνου και δεν ξέρουμε τι γίνεται στις μικρές κοινωνίες μακριά πολύ από τα μητροπολιτικά αστικά κέντρα.

ΣΑΦΩΣ, ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΟΣ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΝΑΦΑΝΔΟΝ ΚΑΤΑ ΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΒΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΒΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΟΥΣ. Η τηλεόραση εξ άλλου είναι ένα μέσο μαζικής κατανάλωσης που συνήθως διασκεδάζει και σπανίως ψυχαγωγεί. Συντηρείται από τις διαφημίσεις και η τηλεθεαματικότητα είναι το αντικειμενικό στατιστικό κριτήριο προβολής μιας εκπομπής σε ανάλογες ζώνες.

Η περιζήτητη “Primetime” είναι η χρονική μπάντα όπου όλα/όλες/όλοι είναι στο σπίτι κι ανοίγουν αναγκαστικά (με πολλά ερωτηματικά) την τηλεοπτική συσκευή ή άλλο ψηφιακό μηχάνημα προβολής οπτικοακουστικών μέσων. Κι εκεί γίνεται η μεγάλη σφαγή για την αποφυγή τού …ζάπινγκ. Όπως και σε κάθε εμπορική κερδοσκοπική επιχείρηση «πρέπει να πιαστούν επειγόντως, πάση θυσία, τα νούμερα τής στοχοθεσίας».

Ένα κυνηγός «ανωμάλων» βρίσκεται και ο ίδιος στο στόχαστρο για την εξωσυζυγική σχέση του με μία «πόρνη» [πάσα μη μονογαμική, σύμφωνα με την μικροαστική ηθική]. Για να αντισταθμίσει την κοινωνική, οικονομική, οικογενειακή, επαγγελματική βλάβη πρέπει να ρίξει στην αρένα κάποιο μεγαλύτερο, σοβαρότερο θύμα [ανώτερο στην κοινωνική ιεραρχία].

Και τα καταφέρνει να παγιδεύσει μία «φάλαινα» (σε εφαρμογή τής γνωμικής ρήσης «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»)… Και μπορεί μεν να μην κοιμάται ήσυχος τα βράδια, όμως κοινωνικά είναι ισοζυγισμένος: έχει πληρώσει περισσότερα απ’ όσα χρωστάει στην σκανδαλοθηρική τηλεθέαση.

Φυσικά, καλά κάνει και ξεμπροστιάζει τους ψηφιακούς «κυνηγούς», διαφθορείς τής παιδικής αθωότητας. Κι εμείς είμαστε με το μέρος του, αναφανδόν και άνευ επιφυλάξεως. Το θέμα είναι η δυσαναλογία μεταξύ άμεσης/αυτόματης/ανεξέλεγκτης απόδοσης δικαιοσύνης και Δικαιοσύνης με Δέλτα κεφαλαίο.  Γοργοί ρυθμοί, τηλεοπτικοί. Ταινία δράσης περιπέτειας που βλέπεται εύκολα. Προβληματίζει όμως για τον πασιφανή φασισμό της (από κάθε άποψη)…. Ταινία για προβληματισμό, δίνει σοβαρή τροφή για σκέψη.

“Primetime”

Οι δίκαιοι, οι καθαροί, οι ειλικρινείς, οι διαυγείς, οι πασιφανείς… δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Οι άλλοι ας τρέμουν, όχι μόνον τη συνείδησή τους αλλά και τη λαϊκή οργή. Θλίβομαι όταν βλέπω τέτοια θεάματα/ακροάματα, γιατί η τόση ανεξέλεγκτη (κι εν πολλοίς ατιμώρητη) βία δείχνει ότι είμαστε ακόμη στα προϊστορικά σπήλαια. Τι κρίμα! Ενόσω υπάρχει η αληθινή, η Υψηλή Τέχνη που μας ωθείς προς τα άνω.

Δεν ξέρω εάν θέλω να σας προτείνω να δείτε αυτή την ταινία. Καταθέτω απλώς εδώ τους προβληματισμούς μου. Το σεξ μόνον μεταξύ νηφάλιων συναινούντων ενηλίκων μπορεί να είναι και νόμιμο και ηθικό. Μακριά από ποτά, «ξίδια», ναρκωτικά και «χάπια βιασμού». Ο έρωτας είναι δώρο. Ας μην το εμπορευματοποιήσουμε, εάν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι. Αλλιώς η επίγεια Κόλαση μάς περιμένει. Κι είναι τόσο εύκολο να καλλιεργήσουμε τον γήινο Παράδεισο.

Με τη μόρφωση, με την καλλιέργεια τής Αισθητικής, με ανθρωπιστικά ιδανικά. Τέχνες και Γράμματα χωρίς φιλανθρωπικό και οικολογικό όραμα δεν νοούνται. Τα άλλα όλα είναι ρωμαϊκή αρένα, θλιβερή και αποτρόπαια, όπως οι κλιμακωτές πυραμίδες ή τα σπήλαια των εθιμικών ανθρωποθυσιών. Ας ελπίσουμε πως θα γλυκοχαράξει μια καινούργια Αναγέννηση γιατί παρατράβηξε ο αντιπνευματικός υλιστικός Μεσαίωνας…  

Ταινία: Primetime

2026

Έγχρωμη ταινία

Διάρκεια Ταινίας: 110′

 2

Θρίλερ

Aμερικανική Ταινία 

Γνωρίζοντας μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία, το ριάλιτι «To catch a predator», το οποίο παγιδεύει ζωντανά παιδόφιλους, κερδίζει το 2006 θέση στο primetime του NBC. Για να διατηρηθεί εκεί, ο παρουσιαστής του Κρις Χάνσεν είναι διατεθειμένος να φτάσει στα άκρα.

Σκηνοθεσία Ταινίας:

Λανς Οπενχάιμ

Με τους:

Ρόμπερτ Πάτινσον

Μέριτ Γουέβερ

Σκάιλερ Γκισόντο.

Χωρίς να παραγνωρίζεται η «πλήρης υποστήριξη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ (λέγε με:ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ), αλλά και οι καινοφανείς συμμαχίες του Ισραήλ με Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία, Σουδάν, Υεμένη, Αιθιοπία, Σομαλιλάνδη), αμετακίνητος παραμένει ο στόχος πάντα, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που δεν γίνεται ανεκτό από καμία κυβέρνηση στο Ισραήλ, ούτε της αντιπολιτεύσεως του Άιζενκοτ. Είναι υπόθεση ζωής – θανάτου για το Ισραήλ ή, όπως απεφάνθη η ΤΝ, «συνεπάγεται ένα νέο Ολοκαύτωμα» αν ολοκληρωθεί από τους μουλάδες.

Αντίπαλοι, κατά το νέο δόγμα, θεωρούνται οι Χούθι του Άντεν, η Χεζμπολάχ του Λιβάνου και τα «ένοπλα τμήματα του Τουρκικού στρατού στη Συρία, Ιράκ και Κουρδιστάν», χωρίς να αναφέρονται η ίδια η Τουρκία και τα ευρισκόμενα στην κατεχόμενη Κύπρο (Σ.Σ.: ίσως για να μην δυσαρεστήσουν τον Αμερικανό πρεσβευτή Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα και την οικογένεια Χαφτάρ της Λιβύης).

Ενδιαφέρον, εντούτοις, αποκτά η επαναφορά του «προληπτικού πλήγματος» κατά τον πόλεμο των «Έξι Ημερών» του Ιουνίου 1967, οπότε η ισραηλινή αεροπορία κατέστρεψε επί του εδάφους την αεροπορία του Αιγυπτίου ηγέτη Νάσερ.

Το χτύπημα αυτό ήταν αποφασιστικό, επέτρεψε την καθήλωση του πολυπληθούς αιγυπτιακού στρατού στη χερσόνησο του Σινά και εξουδετέρωσε το μέτωπο της Συρίας του Αλ Άσαντ, στον βορρά του Ισραήλ.

Προληπτικό πλήγμα εφάρμοσε και η αμερικανική αεροπορία στο Ιράν πρόσφατα για την εξουδετέρωση των αντιαεροπορικών συστημάτων και κέντρων διοίκησης της χώρας με επιτυχία (κρινόμενη από την έλλειψη απωλειών, παρά μόνο δύο μαχητικών αεροπλάνων πάνω από την Περσία).

Ο ποιητής Κάλβος έγραψε ότι η «Ελευθερία θέλει Αρετή και Τόλμη». Το πρώτο ίσως όχι από τον Νετανιάχου, αλλά το δεύτερο οπωσδήποτε.