Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Παλάτι Ντολμάμπαχτσε στις 29 Ιουνίου. Σύμφωνα με το τουρκικό κοινοβούλιο, ο πρόεδρος Ερντογάν αναμένεται να απευθυνθεί στους συμμετέχοντες σε επίσημο γεύμα.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται επίσης επίσκεψη στο Εθνικό Κέντρο Τεχνολογίας της Baykar, στοιχείο που εντάσσει την τουρκική αμυντική βιομηχανία πιο ενεργά στο πλαίσιο των συνομιλιών του ΝΑΤΟ πριν από τη σύνοδο κορυφής.

Η συνάντηση της Κωνσταντινούπολης λειτουργεί ως προπαρασκευαστικός πολιτικός δίαυλος, όπου αναμένεται να τεθούν ζητήματα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, οι αμυντικές δαπάνες και ο ρόλος της Τουρκίας στη βιομηχανική βάση της Συμμαχίας.

Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία επιχειρεί να αναδείξει έναν διπλό θεσμικό ρόλο στον κύκλο του ΝΑΤΟ: πρώτα στο κοινοβουλευτικό επίπεδο στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στο επίπεδο των ηγετών στην Άγκυρα, μέσα σε διάστημα λιγότερο από δύο εβδομάδες.

Είναι σαφές πως οι εκάστοτε εγκάθετοι της Άγκυρας έχουν περιορισμένα περιθώρια αυτόνομων κινήσεων. Στο παρελθόν, ο μόνος που επιχείρησε να αρθρώσει θέσεις, σε μια τουλάχιστον περίπτωση, προκαλώντας το θυμό του Ερντογάν, ήταν ο Ακιντζί. Επί της ουσίας, ο Τουφάν Έρχιουρμαν, που ούτε οι ξένοι συνομιλητές του θεωρούν ότι μπορεί να έχει ρόλο και να ασκήσει επιρροή, δεν διατυπώνει διαφορετικές απόψεις από αυτές της Άγκυρας. 

Ο Έρχιουρμαν καλύπτεται πίσω από γενικές διατυπώσεις. Αποφεύγει να αναφερθεί στη μορφή της λύσης του Κυπριακού, επαναλαμβάνοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο και όχι τη ταμπέλα. Κι αυτό το πράττει σκόπιμα καθώς δεν θέλει να προκαλέσει αντιδράσεις Τουρκοκυπρίων αλλά και της Τουρκίας.

Σε πρόσφατες τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, αναφέρθηκε στη θέση της Τουρκίας για «κυριαρχική ισότητα» και «ίσο διεθνές καθεστώς». Ο εγκάθετος της κατοχικής δύναμης ανέφερε πως «πρόκειται για ένα εννοιολογικό πλαίσιο που τέθηκε μετά το Κραν Μοντανά, το περιεχόμενο του οποίου, ωστόσο, δεν έχει συζητηθεί ή συμπληρωθεί επαρκώς μέχρι σήμερα».  Με αυτή την τοποθέτηση δεν απορρίπτει τους όρους της Άγκυρας (που διατύπωνε με έντονο τρόπο ο Ερσίν Τατάρ), οι οποίοι παραπέμπουν σε δυο κράτη. 

Τουρκία, Έρχιουρμαν και ψευδοκράτος

Η τουρκική πλευρά κινείται σε μια λογική, χωριστής αυτόνομης περιοχής στα κατεχόμενα και συγκυριαρχίας σε σειρά πτυχές λειτουργίας της χώρας. Με προσεγγίσεις συνομοσπονδιακές, εγείρει θέμα συνδιαχείρισης, όπως το φυσικό αέριο, υποστηρίζοντας ότι αυτό μπορεί να ξεκινήσει και χωρίς λύση!

Είναι σαφές πως η Άγκυρα, διατηρεί καλύτερα κανάλια επικοινωνίας με τη ψευδοκυβέρνηση, την οποία και ενισχύει. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε τη σημερινή «αντιπολίτευση», το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα, να αναλάβει τα ηνία του κατοχικού καθεστώτος. Ευνοεί την ύπαρξη ισορροπίας.

Την ίδια ώρα, είναι πρόδηλο ότι η προώθηση έργων υποδομής στα κατεχόμενα από την Τουρκία συνδέεται και με την ενίσχυση της ψευδοκυβέρνησης. Όπως η «συμφωνία», που θα υπογραφεί, την 1η Ιουλίου, για μεταφορά φυσικού αερίου από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές. Στο πλαίσιο αυτό θα επισκεφθεί τα κατεχόμενα ο Αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Cevdet Yılmaz. Σύμφωνα με τον ψευδοπρωθυπουργό, Ουνάλ Ουστέλ, την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2026, θα ποντιστούν οι αγωγοί και θα αρχίσει επισήμως η υλοποίηση του έργου, το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι το 2029. 

Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί, ενώ τα αίτια που οδήγησαν στην εκδήλωση της πυρκαγιάς παραμένουν υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές.

«Οι εξαγωγές πετρελαίου και πετροχημικών προϊόντων απαλλάσσονται από κυρώσεις, ο αποκλεισμός αίρεται, ορισμένοι παγωμένοι πόροι αποδεσμεύονται και ξεκινά μεγάλο πρόγραμμα ανοικοδόμησης και ανάπτυξης του Ιράν», πρόσθεσε, απαριθμώντας σημεία του μνημονίου κατανόησης που υπογράφτηκε τη 17η Ιουνίου από τους προέδρους των δυο κρατών Ντόναλντ Τραμπ και Μασούντ Πεζεσκιάν.

Οι ΗΠΑ δεν αντέδρασαν αμέσως. Ακόμη, πάντα κατά την ανακοίνωση του Πακιστάν του Κατάρ, τα μέρη συμφώνησαν να δημιουργηθεί άμεσα «πυρήνας διαχείρισης συγκρούσεων», με σκοπό να λάβουν τέλος οι εχθροπραξίες στον Λίβανο ανάμεσα στον στρατό του Ισραήλ και το σιιτικό κίνημα Χεζμπολά, οι οποίες έθεταν υπό αμφισβήτηση την κατάπαυση του πυρός.

«Γραμμή επικοινωνίας» για το Ορμούζ

Οι αιματηρές εχθροπραξίες ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολά συνεχίζονταν την Παρασκευή και το Σάββατο στον Λίβανο, παρά το ότι το μνημόνιο κατανόησης προέβλεπε ρητώς τον τερματισμό τους σε όλα τα μέτωπα. Σε αντίποινα η Τεχεράνη ανακοίνωσε το Σάββατο πως έκλεινε το Ορμούζ, στενό στρατηγικής σημασίας από όπου διερχόταν προπολεμικά περί το 20% των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται παγκοσμίως.

Για το ζήτημα αυτό, οι αντιπροσωπείες της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης συμφώνησαν να δημιουργηθεί «γραμμή επικοινωνίας», προκειμένου «να αποφεύγονται συμβάντα και παρεξηγήσεις, με σκοπό να είναι εγγυημένη η ασφαλής διέλευση των εμπορικών πλοίων από το στενό του Ορμούζ», ανέφεραν το Πακιστάν και το Κατάρ στην ανακοίνωσή τους.

Οι ανακοινώσεις αυτές μειώνουν τις τιμές του πετρελαίου. Περί τις 06:25 (ώρα Ελλάδας), αυτή του WTI, αμερικανικής ποικιλίας αναφοράς, υποχωρούσε κατά 0,20% στα 75,70 δολάρια, ενώ αυτή του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, διεθνούς ποικιλίας αναφοράς, κατά 1,41%, στα 79,43 δολάρια.

Ο πυρήνας πρόληψης που αφορά τον Λίβανο θα αποτελέσει «την πρώτη αληθινή δοκιμασία» των πραγματικών προθέσεων της άλλης πλευράς, σύμφωνα με τον κ. Αραγτσί. Πιθανή ένδειξη αποκλιμάκωσης: οι αρχές του Ισραήλ ανακοίνωσαν πως αίρονται από σήμερα το πρωί οι περιορισμοί που επιβάλλονται στις συναθροίσεις εξαιτίας του πολέμου στο βόρειο τμήμα της χώρας, κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο.

Αλλά ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε, για ακόμη μια φορά, πως ο στρατός του θα παραμείνει στον νότιο Λίβανο «για όσο χρειαστεί». Από την άλλη, ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολά Ναΐμ Κάσεμ απέρριψε κάθε ενδεχόμενο να συνεχίσει να υπάρχει ζώνη «ασφαλείας» του Ισραήλ στο νότιο τμήμα της χώρας του.

Οι Ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Λίβανο από τις αρχές Μαρτίου έχουν στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 4.106 ανθρώπους, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας στη Βηρυτό. Στην άλλη πλευρά, ο ισραηλινός στρατός λέει πως μετρά 36 απώλειες.

Αποχώρηση

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων IRNA, η ιρανική αντιπροσωπεία εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία έπειτα από μια ώρα και είκοσι λεπτά χθες, αντιδρώντας στη «δημοσιοποίηση προσβλητικού μηνύματος του προέδρου των ΗΠΑ». Ωστόσο η διαδικασία συνεχίστηκε, χάρη στους μεσολαβητές.

Η αποχώρηση αποτελούσε αντίδραση σε τοποθέτηση του Ντόναλντ Τραμπ μέσω Truth Social, με την οποία απαιτούσε η Τεχεράνη να «σταματήσει» τη Χεζμπολά ώστε να μην προκαλεί «προβλήματα», απειλώντας σε διαφορετική περίπτωση ότι οι ΗΠΑ θα πλήξουν το Ιράν «πιο σκληρά», προσθέτοντας τρία θαυμαστικά.

«Καλά θα κάνουν να ζυγίζουν τα λόγια τους· οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι έτοιμες να απαντήσουν αλλιώς», αντέτεινε μέσω X ο επικεφαλής της ιρανικής αντιπροσωπείας και του κοινοβουλίου της Ισλαμικής Δημοκρατίας Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ. Δυνάμει του «μνημονίου κατανόησης του Ισλαμαμπάντ» της 17ης Ιουνίου, τα μέρη δεσμεύτηκαν να απέχουν «από το να απειλούν με καταφυγή στη βία το ένα το άλλο» κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους.

Αυτές οι τελευταίες αναμένεται να οδηγήσουν, εντός προθεσμίας 60 ημερών, ανανεώσιμης, σε οριστική συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ο οποίος ξέσπασε την 28η Φεβρουαρίου, με τους καταιγιστικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας, κι ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, στην πλειονότητά τους στο Ιράν και στον Λίβανο.

Χαώδης διάσταση απόψεων των δυο πλευρών καταγράφεται επίσης ως προς το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Τεχεράνης, που αντιμετωπίζουν με καχυποψία η αμερικανική η ισραηλινή και άλλες δυτικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες. Σύμφωνα με την ιρανική κρατική τηλεόραση, το ζήτημα αυτό δεν εξετάστηκε στην πρώτη συνεδρία.

Κατά την ίδια πηγή, το δίκτυο IRIB, η ιρανική αντιπροσωπεία αρνήθηκε να ποζάρει και να φωτογραφηθεί μαζί με την αμερικανική, που πέρα από τον αντιπρόεδρο Βανς, συμπεριλαμβάνει τον ειδικό απεσταλμένο της προεδρίας Στιβ Γουίτκοφ και τον γαμπρό του προέδρου Τραμπ, τον Τζάρεντ Κούσνερ. «Διεξαγάγαμε συνομιλίες σε βάθος για όλες τις διαστάσεις της συμφωνίας» για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας του Ιράν, διαβεβαίωσε αντιθέτως ανώτερος αμερικανός διπλωμάτης τον Τύπο στο Μπίργκενστοκ.

Ο ομόλογός του στην Οδησσό Όλεχ Κίπερ, ανακοίνωσε ότι ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σε ρωσικό πλήγμα με βαλλιστικό πύραυλο τύπου Ισκαντέρ, αργά χθες Κυριακή το βράδυ.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, οχήματα και δεξαμενή καυσίμων πήραν φωτιά έπειτα από το πλήγμα εναντίον αυτής που περιέγραψε ως αγροτική επιχείρηση στην περιφέρεια της Οδησσού.

Η Ρωσία βομβαρδίζει καθημερινά την Ουκρανία από το ξέσπασμα του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 2022. Από την πλευρά του το Κίεβο εντείνει και αυτό της αεροπορικές επιδρομές του εναντίον της ρωσικής επικράτειας τελευταία.

Η ρωσική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας έκανε γνωστό τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα ότι έκλεισε τα τέσσερα αεροδρόμια που εξυπηρετούν τη Μόσχα, εν μέσω ανακοινώσεων για την καταστροφή σχεδόν εξήντα ουκρανικών μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων μέσα σε περίπου δυο ώρες.

Για τη διάσωση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ (τεχνολογική, χρηματοοικονομική, στρατιωτική…), η Διοίκηση Τραμπ 2.0 προέκρινε, αφενός, τον “προστατευτισμό” της αμερικανικής οικονομίας (επιβολή δασμών, επαναπατρισμός αμερικανικών κεφαλαίων/ανασυγκρότηση βιομηχανικής βάσης…), αφετέρου, ένα εύρος στοχευμένων -αλλά και συχνά ασαφών- επιλογών μεταξύ απομονωτισμού και εκτεταμένου παρεμβατισμού, από το Δυτικό Ημισφαίριο/Ευρώπη μέχρι την Μέση Ανατολή και τον Ινδοειρηνικό, όπου έχει μεταφερθεί το κέντρο βάρος του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Παράλληλα, όπως καταγράφηκε και στην τελευταία εμβληματική Έκθεση “Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας” (NSS), ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει προσανατολισθεί προς ένα νέο δόγμα εξισορρόπησης και συναλλακτικών πρακτικών/ενδεχόμενων συνεργασιών ισχύος των ΗΠΑ με τους άλλους δύο μεγάλους πόλους, της αλματωδώς αναπτυχθείσας και συστημικής αντιπάλου Κίνας και της πάντα υπολογίσιμης πυρηνικής δύναμης της Ρωσίας, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του έναν ιδιότυπο ρόλο ειρηνοποιού.

Ουκρανικό και Μεσανατολικό

Η αμερικανική επιρροή μπορεί να παράγει άμεσα αποτελέσματα στο Δυτικό Ημισφαίριο (με χαρακτηριστική την απομάκρυνση Μαδούρο από τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας), όμως δεν συμβαίνει το ίδιο στη δύσβατη Ευρασία. Αντί της -υποσχεθείσας από τον Τραμπ και σε εικαζόμενη συνεννόηση με τον Πούτιν- γρήγορης λήξης των συγκρούσεων στην Ουκρανία, ο εκατέρωθεν πόλεμος φθοράς διαιωνίζεται τόσο με την αργή, αλλά σημαντική επέκταση των εδαφικών κερδών της Ρωσίας, όσο και με τα πλήγματα των ουκρανικών drones βαθιά στη ρωσική επικράτεια.

Η ανησυχία για ενδεχόμενη κλιμάκωση της σύρραξης, σχετίζεται με τη στοχοποίηση από την Ρωσία του ίδιου του Κιέβου, αλλά και θεωρούμενων ως εμπλεκόμενων υπέρ της Ουκρανίας στρατιωτικών υποδομών ανατολικοευρωπαικών χωρών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ευρωπαϊκή ασφάλεια/ενδεχόμενη αντίδραση του ΝΑΤΟ, μη αποκλειομένου και του πειρασμού χρήσης πυρηνικών, όπως υποστηρίζεται από σκληροπυρηνικούς της Μόσχας. Βεβαίως, το παράθυρο ευκαιρίας για ειρήνευση παραμένει ανοικτό με την εκφραζόμενη πρόθεση διαπραγματεύσεων των εμπολέμων, μέσω και πιθανής διαμεσολάβησης των ΗΠΑ ή/και ευρωπαϊκών χωρών (που εξ υπαρχής έχουν καταδικάσει τη ρωσική εισβολή και έχουν συνδράμει οικονομικά και στρατιωτικά την Ουκρανία).

Εκείνο, όμως, που ανέδειξε τα όρια των αμερικανικών σχεδιασμών για την απομείωση της ισχύος σύμπλευσης Ιράν-Κίνας, είναι η απόπειρα εκκαθάρισης του τοπίου στη Μέση Ανατολή, σε συνέχεια των εκκρεμοτήτων του περυσινού 12ήμερου πολέμου Ισραήλ-Ιράν και της επιδίωξης ενεργειακής αποκοπής της Κίνας, ιδίως μέσω των Στενών του Ορμούζ (απ’ όπου διακινείται περί το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής ενεργειακών/πετροχημικών προϊόντων, με το 85% αυτών να κατευθύνεται προς την Ασία και να καλύπτει το 90% των οικείων αναγκών της Κίνας).

Ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος εναντίον του Ιράν χωρίς καθαρό νικητή, η επέκταση των χτυπημάτων του Ιράν σε Μοναρχίες του Κόλπου και του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο καταλαμβάνοντας εδάφη του, καθώς και οι εύθραυστες εκεχειρίες χωρίς συμφωνίες ειρήνης, αντικατοπτρίζουν ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παίγνιο, που δοκιμάζει τις συνολικές ευρασιατικές ισορροπίες και αναδιατάσσει τις δυναμικές του νέου πολυπολικού κόσμου.

Παρά το μεγάλο στρατιωτικό και οικονομικό κόστος του πολέμου για το Ιράν (υπολογιζόμενο στα 250 με 300 δις ευρώ), η σκακιστική αντοχή του θεοκρατικού καθεστώτος, έχοντας επιτύχει εθνική συσπείρωση απέναντι στον κεντρικό στρατηγικό στόχο της ανατροπής του “παράδοσης άνευ όρων”, από τους επιτεθέντες, μετέφερε το εσωτερικό πρόβλημα στον Τραμπ, με τις επιλογές του οποίου να έχουν σημειώσει μεγάλη δημοσκοπική πτώση ενόψει, μάλιστα, των κρίσιμων για το Κογκρέσο ενδιάμεσων εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου.

Aκανθώδεις εκκρεμότητες

Η συνακόλουθη αναδίπλωση του Αμερικανού Προέδρου κατέληξε τελικώς σε προκαταρκτική συμφωνία παράτασης 60 ημερών της κατάπαυσης του πυρός με πολλές και ακανθώδεις εκκρεμότητες, στα “σημεία” των οποίων φαίνεται να “κερδίζει” το Ιράν: Ναι μεν άνοιγμα/αποτροπή καθολικού ιρανικού ελέγχου των Στενών του Ορμούζ (με παράλληλη άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού λιμανιών του Ιράν) και επί της αρχής περιστολή του πυρηνικού προγράμματος, αλλά συνέχιση των διαπραγματεύσεων για την τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου, την άρση των κυρώσεων (εξαγωγών πετρελαίου, παγωμένων κεφαλαίων, γενναία “αποζημίωση” ανασυγκρότησης…) και τη μη συμπερίληψη στη συμφωνία του ισχυρού βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν.

Στην αμερικανική αναζήτηση εξόδου από την κρίση, συνέβαλε, ασφαλώς, η διατάραξη της ενεργειακής και μεταφορικής/επισιτιστικής αλυσίδας, με την ολοένα και απειλητικότερη εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων, που εκτόξευσε τις τιμές ενεργειακών προϊόντων και τροφίμων, προκαλώντας τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις και εφιαλτικά σενάρια στασιμοπληθωρισμού για την παγκόσμια οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της αμερικανικής (που επιπλέον έχει επιβαρυνθεί και από το καθευατό μεγάλο κόστος του πολέμου, υπολογιζόμενο από 25 έως και -κατά την Moody’s- 100δις $).

Ωστόσο, ο αμερικανο-ιρανικός συμβιβασμός, επεκτείνοντας την εκεχειρία και στα μέτωπα του Λιβάνου, βρίσκει αντίθετο τον τρίτο καθοριστικό παίκτη του πολέμου, τον Νετανιάχου, ο οποίος θα ήθελε τη συνέχιση των επιχειρήσεων μέχρι εξουδετερώσεως της “υπαρξιακής απειλής” της Χεζμπολάχ και του Ιράν, ώστε να παρουσιάσει νίκη επιβίωσής του στην επερχόμενη μάχη των ισραηλινών εκλογών, το φθινόπωρο. Μένει να φανεί αν ο Τραμπ πείσει τον Νετανιάχου να υποχωρήσει από τις περιφερειακές του φιλοδοξίες με διάφορα ανταλλάγματα, όπως η διαβεβαίωση επέκτασης των Συμφωνιών Αβραάμ και σε άλλες αραβικές χώρες, η τύχη όμως των οποίων μέλλει να επανατεθεί υπό το φως των νέων πραγματικοτήτων στην Μέση Ανατολή.

Γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρασίας

Πάντως, εκείνοι που τελικώς έχουν επωφεληθεί από την νέα κρίση στην Μέση Ανατολή είναι, κυρίως, οι ανταγωνιστές ισχύος των ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, που προσβλέπουν στον περιορισμό της αμερικανικής επιρροής: Η μεν Ρωσία, η οποία επιδιώκει βιαιότερη μετάβαση στον πολυπολικό κόσμο, έχει ανακτήσει ενεργειακά κέρδη και αυτοπεποίθηση, τη στιγμή που δοκιμάζεται η οικονομία της με το Ουκρανικό, η δε ισχυρότερη Κίνα, επενδύοντας με στρατηγική υπομονή -έναντι του βιαστικού Τραμπ- στη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της διεθνούς της αξιοπιστίας, έχει φιλοτεχνήσει την εικόνα μιας υπερδύναμης σταθερότητας και συνεργασίας.

Εν προκειμένω, Σι και Τραμπ φέρονται να συμπλέουν ως προς την αποφυγή -τουλάχιστον στον παρόντα χρόνο- της μεγα-σύγκρουσης των δύο ισχυρότερων πόλων του πλανήτη, με τον Σι να ανάγει την εν προκειμένω αντιπαράθεση στη διδαχή-αποφυγή της “παγίδας του Θουκυδίδη”. Από πλευράς της, ο έτερος γοργά ανερχόμενος -δημογραφικά και οικονομικά- πόλος της Ευρασίας, η Ινδία, κατατάσσεται στους ανησυχούντες, επιζητώντας ενεργειακή ασφάλεια, αλλά και σταθερές σχέσεις συνεργασίας τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τις Αραβικές χώρες, υπολογίζοντας και τον εκ των πραγμάτων ανασχεδιασμό του IMEC.

Επιπλέον, η αποχώρηση των ΗΑΕ από τον OPEC+ δεν εξαντλείται στην αντιστάθμιση των αρνητικών οικονομικών επιπτώσεων του πολέμου στη χώρα, με την αποδέσμευσή της από τις ποσοστώσεις παραγωγής και εξαγωγής πετρελαίου, αλλά απηχεί τη δυναμική αναδιάταξης του status quo της ευρύτερης περιοχής: την ισχυροποίηση της στρατηγικής σύμπλευσης ΗΑΕ-Ισραήλ, έναντι της όποιας μεταπολεμικής επιρροής του Ιράν και της εξασθένησης της αμερικανικής ομπρέλας προστασίας των χωρών του Κόλπου.

Συγχρόνως, στη δυναμική της εν λόγω αναδιάταξης, καταγράφεται η αντίστοιχη διαφοροποίηση των ΗΑΕ από τους άλλους στρατηγικούς παίκτες της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, τη σύγκλιση με τα συμφέροντα των οποίων καλλιεργεί η Τουρκία για την περαιτέρω αναβάθμιση του περιφερειακού της ρόλου (κυρίως έναντι των Ισραήλ-Ιράν), έχοντας στο μεταξύ προωθήσει τη θέση της στο χάρτη των διασυνδέσεων (Μεσαίος Διάδρομος) και επωφελούμενη από τη διάσταση ΗΠΑ-Ισραήλ.

Ακολουθεί το Β’ ΜΕΡΟΣ: Η ευρωπαϊκή παράμετρος και ο εθνικός πυλώνας

Μια ενδιαφέρουσα ακόμη παρατήρηση είναι μια σύγκριση του έτους 2020 με το 2025, διάστημα στο οποίο οι μνημονιακές πολιτικές της προηγούμενης δεκαετίας είχαν πλέον σχεδόν απαλειφθεί, η χώρα εισέπραξε τεράστια ποσά από τα ταμεία ανάκαμψης, και η οικονομία βελτιώθηκε σε σχέση με τα μνημονιακά χρόνια καθώς και η Νέα Δημοκρατία, είχε την διακυβέρνηση της χώρας. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το 2020 είχαν ανέλθει αντίστοιχα σε 84.767. Δηλαδή μόνο το 2025 υπάρχει μια μείωση γεννήσεων κατά ποσοστό 22,62%(!) σε σχέση με το 2020!

Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πλέον αναστρέψιμοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία ούτε η ελληνική κυβέρνηση δεν ομολογεί, αλλά ούτε η αντιπολίτευση δεν έχει αναγάγει στο υπ’ αριθμόν ένα εθνικό θέμα. Πως διατηρείται η πληθυσμιακή ισορροπία της χώρας; Είναι απλό, αλλά δεν το επικοινωνούν τα ΜΜΕ. Μέσω της μετανάστευσης.

Η Ελλάδα δηλαδή από τη μια χάνει μια Κατερίνη ανά έτος σε ό,τι αφορά τις γεννήσεις και παράλληλα καλύπτει το κενό με μετανάστευση, η οποία τα τελευταία χρόνια αφορά σε μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνους το θρήσκευμα.

Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον συνολικά;

Αρχικά η Ελλάς το 2070 θα προσεγγίζει τα 7,5 εκατομμύρια κατοίκους, εκτός εάν έρθουν αντίστοιχοι μετανάστες να καλύψουν το κενό. Εάν η Ελλάς συνεχίζει να ελκύει μόνο μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες, κυρίως όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, τότε ένα τεράστιο ποσοστό μουσουλμάνων θα ζούνε στην χώρας μας. Ίσως ένα ποσοστό πάνω του 15%. Ποια χώρα είναι διαχρονικά ο μεγαλύτερος εθνικός κίνδυνος για την Ελλάδα; Μα φυσικά η Τουρκία. Και τη χώρα είναι η Τουρκία; Μα φυσικά μία μουσουλμανική χώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας για μια προβολή του μέλλοντος.

Σε απλά ελληνικά η Ελλάς, μία χώρα με διαρκώς μειούμενο πληθυσμό σε τρομακτικό ρυθμό, σε μερικές δεκαετίες από σήμερα, είτε θα έχει συρρικνωθεί σε μία χώρα των 7,5 εκατομμυρίων, αν θεωρητικά οι μεταναστευτικές ροές γίνουν σχεδόν μηδενικές και ο ρυθμός γεννήσεων θανάτων παρέμενε ο ίδιος με το 2025, είτε η πληθυσμιακή ισορροπία θα έχει αντικατασταθεί με την συνέχιση των μεταναστευτικών ροών, κυρίως μουσουλμάνων, με άδηλο στόχο τουλάχιστον τη διατήρηση της πληθυσμιακής ισορροπίας.

Το εύλογο ερώτημα που θα έθετε ένας αντικειμενικός παρατηρητής, είναι το γιατί η κυβέρνηση δεν έχει κηρύξει εθνικό συναγερμό και δεν έχει εκτρέψει όλους τους εθνικούς πόρους κατά το δυνατόν, για την ανάσχεση του δημογραφικού εθνοκτόνου κινδύνου. Αυτό θα πρέπει να το απαντήσουν οι κατά τα άλλα λαλίστατοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Προσωπικά ο υπογράφων σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Όσο καλοπροαίρετος και αν θα ήθελε να είναι, το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε έτη ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 22,62% αποτελεί μία τεράστια αποτυχία και μία ομολογία παράδοσης στην εθνική δημογραφική μοίρα μας. Η νυν κυβέρνηση δεν κατάφερε σχετικά απλά τίποτα. Εντελώς τίποτα. Ψελλίζουν κάθε φορά μισόλογα για μέτρα ασπιρίνες μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Ακόμα πιο απογοητευτικό είναι ότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θέτει το δημογραφικό ως το βασικό θέμα συζήτησης.

Δεν είναι ώρα για ευχές, ούτε ώρα για θαύματα

Ο από μηχανής Έλληνας θεός δεν θα κατέβει να δώσει λύση. Και όποτε κατέβηκε ήταν σε θεατρική παράσταση. Η Ελλάς “αυτοκτονεί” και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση μαλώνουν για τις τηλεφωνικές υποκλοπές, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, κτλ κτλ. Κατά την άποψη μου είναι αργά.

Η Ελλάς με την σημερινή της μορφή στα επόμενα 30-50 χρόνια δεν θα υπάρχει. Ούτε ως κοινωνική διαστρωμάτωση και σύνθεση, ούτε ως πληθυσμιακή σύνθεση και θρησκευτική αποτύπωση. Το σε τι θα έχει διαμορφωθεί μένει να το δούμε, πάντως σίγουρα θα είναι ένα μωσαϊκό με κομμάτια που δύσκολα κολλάνε μεταξύ τους.

Η κεντρική Ευρώπη έχει ακόμα τουλάχιστον, ένα πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος. Δεν γειτνιάζει με την μουσουλμανική Τουρκία των “ήρεμων νερών” για να χρησιμοποιήσουμε political correct όρους. Εμείς όμως γειτνιάζουμε…

Ελλάδα 2.0! Δραματικά πληθυσμιακά μειούμενη, αλλά πάντα Ελλάδα 2.0 (sic)!