Σε άλλο σημείο της εμφάνισης μετέφερε το μήνυμα «θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά» μέσα από μία κατασκευή με τρία δωμάτια. Στη συνέχεια, ακολούθησε το πιο συγκινητικό σημείο του act, εμπνευσμένο από τη σχέση του τραγουδιστή με τη μητέρα του.

Η ΕΡΤ1 μεταδίδει απευθείας από τη Βιέννη τον τελικό της Eurovision, όπου διαγωνίζεται ο Akylas, μεταφέροντας τον παλμό της μεγάλης γιορτής της 70ής επετειακής διοργάνωσης. Στον σχολιασμό βρίσκονται για δέκατη φορά η Μαρία Κοζάκου και ο Γιώργος Καπουτζίδης, μεταφέροντας με χιούμορ, εύστοχες παρατηρήσεις και τη μοναδική τους χημεία όλα όσα συμβαίνουν στη σκηνή του Wiener Stadthalle. Παράλληλα, η Klavdia θα ανακοινώσει τη βαθμολογία της ελληνικής κριτικής επιτροπής και το ελληνικό 12άρι.

Οι χώρες που διαγωνίζονται στον αποψινό τελικό, με σειρά εμφάνισης, είναι οι εξής: Δανία, Γερμανία, Ισραήλ, Βέλγιο, Αλβανία, Ελλάδα, Ουκρανία, Αυστραλία, Σερβία, Μάλτα, Τσεχία, Βουλγαρία, Κροατία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Μολδαβία, Φινλανδία, Πολωνία, Λιθουανία, Σουηδία, Κύπρος, Ιταλία, Νορβηγία, Ρουμανία και Αυστρία. Το κοινό στην Ελλάδα θα έχει τη δυνατότητα να στηρίξει τα αγαπημένα του τραγούδια ψηφίζοντας με τηλεφωνική κλήση, SMS ή online στο www.esc.vote.

Eurovision: Ποιοι δεν μετέχουν λόγω Ισραήλ

Οι πέντε χώρες που αποχώρησαν επίσημα από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2026 στη Βιέννη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνεχιζόμενη συμμετοχή του Ισραήλ εν μέσω του πολέμου στη Γάζα, είναι: Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Ισλανδία, Σλοβενία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεόρασης (EBU) αρνήθηκε να αποκλείσει το Ισραήλ, γεγονός που ώθησε τους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς αυτών των πέντε χωρών να αποσύρουν τη συμμετοχή τους.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ υπερασπίστηκε σήμερα την «συνεπή» απόφαση της Ισπανίας να μην συμμετάσχει στη Eurovision σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρουσία του Ισραήλ, με τον Ισπανό πρωθυπουργό να δηλώνει ότι είναι «πεπεισμένος ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Την περασμένη Τρίτη, η αυλαία του 1ου Ημιτελικού του Διαγωνισμού έγινε υπό τη σκιά διαδηλώσεων με αίτημα τον αποκλεισμό του Ισραήλ.

Οι δημόσιες τηλεοράσεις της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Σλοβενίας αποφάσισαν να μην προβάλουν καθόλου το τηλεοπτικό σόου στους τηλεθεατές τους. Μάλιστα, ο σλοβενικός φορέας (RTV) επέλεξε να μεταδώσει εναλλακτικό πρόγραμμα αφιερωμένο στον παλαιστινιακό λαό. Αντίθετα, η Ολλανδία και η Ισλανδία επέλεξαν να προβάλουν κανονικά τον διαγωνισμό τηλεοπτικά, παρά το γεγονός ότι δεν έστειλαν καλλιτέχνες να διαγωνιστούν.

Η φετινή διοργάνωση είναι ο διαγωνισμός με τις λιγότερες συμμετοχές (35) από το 2003. Άλλες χώρες που δεν μετέχουν είναι, μεταξύ άλλων, η Τουρκία και η Ουγγαρία (από δική τους επιλογή) και η Ρωσία, που αποκλείστηκε λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Όπως αναφέρει η La Repubblica που επικαλείται ανάρτηση του δημοσιογράφου από τις Μαλδίβες, ο λοχίας πιστεύεται ότι κατέληξε είτε επειδή ανήλθε πολύ γρήγορα στην επιφάνεια είτε επειδή παρέμεινε πολλή ώρα σε μεγάλο βάθος.

Πρόκειται για τον 30χρονο Mohamed Mahudhee, που συμμετείχε στις επιχειρήσεις έρευνας στην ατόλη Vaadu, στις οποίες παρέστη προσωπικά και ο πρόεδρος των Μαλδίβων Mohamed Muizzu. Στην ανάρτηση βλέπετε την τελευταία φωτογραφία του, όπου εξηγεί στους λιμενικούς ποιο είναι το πλάνο της επιχείρησης.

Μέχρι σήμερα έχει ανασυρθεί μόνον το σώμα του 44χρονου Ιταλού Gianluca Benedetti που ήταν ο εκπαιδευτής τους και μόνιμος κάτοικος Μαλδίβων τα τελευταία χρόνια.  Οι άλλοι τέσσερις, ήταν η καθηγήτρια οικολογίας Μόνικα Μοντεφαλκόνε, 52 ετών, που ερευνούσε θαλάσσια οικοσυστήματα, η 23χρονη κόρη της φοιτήτρια βιοϊατρικής, και δύο ερευνητές που μετείχαν στην έρευνα της Μοτεφαλκόνε στο Πανεπιστήμιο, ηλικίας 31 ετών.

Οι ερευνητές ήταν η Μιρέλα Οντενίνο και ο Φεντερίκο Γκουαλτιέρι. Μάλιστα, η διπλωματική εργασία του Γκουαλτιέρι πέρσι αφορούσε τα κοράλλια των Μαλδίβων και είχε γίνει υπό την επίβλεψη της νεκρής πλέον καθηγήτριας. Ο Γκουαλτιέρι εργαζόταν παράλληλα και ως πιστοποιημένος εκπαιδευτής κατάδυσης. Ο εκπαιδευτής και θεωρούμενος επικεφαλής βρέθηκε νεκρός στον πρώτο θάλαμο του λαβυρινθώδους σπηλαίου. Οι άλλοι τέσσερις βρίσκονται στα ενδότερα του επικίνδυνου, κατασκότεινου και με ισχυρά ρεύματα σπηλαίου. Αναμένονται ειδικοί από την Ιταλία, με την ελπίδα η ανάσυρση των νεκρών να μη στοιχίσει άλλη ζωή.

A morire nel tentativo di ritrovare i corpi dei sommozzatori italiani scomparsi è stato Mohamed Mahudhee, uno dei soldati impiegati nelle operazioni di ricerca intorno all’atollo di Vaadu, seguite di persona anche dal presidente delle Maldive Mohamed Muizzu. Qui lo vediamo… pic.twitter.com/kxbg44RqR4

— Repubblica (@repubblica) May 16, 2026

Ωστόσο, το ίδιο το ουκρανικό πεδίο μάχης αποκαλύπτει πόσο γρήγορα αλλάζει η τεχνολογία. Η Ρωσία μετατρέπει πλέον τα ελικοφόρα Shahed σε ταχύτερα συστήματα τύπου πυραύλου, με κινητήρες turbojet, αυξάνοντας σημαντικά την ταχύτητα και το ύψος πτήσης τους. Ως αποτέλεσμα, τα φθηνά ουκρανικά drones αναχαίτισης δυσκολεύονται να τα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Αυτή η εξέλιξη αμφισβητεί το μέχρι πρότινος κυρίαρχο δόγμα ότι τα χαμηλού κόστους drones μπορούν να αποτελέσουν τη βασική λύση άμυνας απέναντι σε μαζικές επιθέσεις. Παράλληλα, το Ιράν έχει παρουσιάσει τον πύραυλο 358, ένα σχετικά οικονομικό σύστημα που μπορεί να καταρρίπτει, όχι μόνο drones τύπου Shahed, αλλά και πιο εξελιγμένες πλατφόρμες, όπως MQ-9 Reaper και Apache. Η ιρανική προσέγγιση εμφανίζεται πιο προσαρμοστική σε σχέση με πολλές δυτικές λύσεις, που εξακολουθούν να βασίζονται κυρίως σε ελικοφόρα UAV.

Παρά τα σημάδια αυτά, αρκετές δυτικές χώρες – ανάμεσά τους και η Ελλάδα – συνεχίζουν να επενδύουν έντονα σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ακόμη κι αν τα τεχνολογικά τους όρια αρχίζουν να γίνονται εμφανή. Εάν μάλιστα μειωθεί το κόστος των πυραυλικών συστημάτων και ωριμάσουν τεχνολογίες, όπως τα λέιζερ, είναι πιθανό τα σημερινά drones να χάσουν τον κυρίαρχο ρόλο που απέκτησαν τα τελευταία χρόνια.

Η τουρκική στροφή στις πυραυλικές τεχνολογίες

Την ώρα που η Δύση εξακολουθεί να επενδύει κυρίως στα drones, η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί μετάβαση στην επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας: Tα πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς. Στην έκθεση άμυνας SAHA παρουσιάστηκε ο Yildirimhan, ένας νέος βαλλιστικός πύραυλος, με αναφερόμενη εμβέλεια 6.000 χιλιομέτρων και ταχύτητα έως Mach 25. Αν οι ισχυρισμοί αυτοί επιβεβαιωθούν, τότε πρόκειται ουσιαστικά για διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM).

Αναλυτές εκτιμούν ότι η παρουσίαση του συστήματος είχε σαφή στρατηγικό και πολιτικό συμβολισμό. Η Άγκυρα επιδιώκει να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ και να στείλει μήνυμα ότι διαθέτει τη βούληση και την τεχνολογική βάση να εξελιχθεί σε ανεξάρτητη πυραυλική δύναμη. Ο Yildirimhan δεν ήταν το μόνο νέο όπλο που παρουσιάστηκε. Στην ίδια έκθεση εμφανίστηκαν επίσης αντι-drone πύραυλοι, αντιαρματικά συστήματα, μικροπυρομαχικά ακριβείας και μίνι πύραυλοι cruise, που μπορούν να μεταφέρονται από UAV.

Η τουρκική στρατηγική βασίζεται στην επιδίωξη αμυντικής αυτονομίας και στη μείωση της εξάρτησης από δυτικά οπλικά συστήματα. Εταιρείες όπως η Roketsan, η ASELSAN και η κρατική υπηρεσία SSB αποτελούν τον πυρήνα αυτής της προσπάθειας, επιτρέποντας στην Τουρκία να αναπτύσσει όλο και περισσότερα εγχώρια οπλικά συστήματα.

Σήμερα η Άγκυρα διαθέτει ένα διαρκώς διευρυμένο πυραυλικό οπλοστάσιο: Βαλλιστικούς πυραύλους, cruise missiles, αντιαεροπορικά συστήματα, αντιπλοϊκά όπλα και μη επανδρωμένες πλατφόρμες κρούσης. Παράλληλα επενδύει σε τεχνολογίες διαστήματος, κινητήρες στερεών καυσίμων και προηγμένα συστήματα καθοδήγησης, δημιουργώντας τις βάσεις για πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες στο μέλλον.

Το σημερινό τουρκικό οπλοστάσιο

Στον τομέα των βαλλιστικών πυραύλων, η Τουρκία διαθέτει ήδη επιχειρησιακά συστήματα όπως τον Bora, με εμβέλεια περίπου 280 χιλιομέτρων. Ο πύραυλος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ και θεωρείται αντίστοιχος μικρότερης κλίμακας του ρωσικού Iskander. Η Άγκυρα αναπτύσσει επίσης τον Bora-2 και άλλες παραλλαγές με πιθανή εμβέλεια 500 έως 800 χιλιομέτρων, κάτι που θα έθετε μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου εντός ακτίνας πλήγματος.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το πρόγραμμα Tayfun, το οποίο θεωρείται το βασικό βήμα της Τουρκίας προς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς. Οι δοκιμές του δείχνουν ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 1.000 χιλιόμετρα, δίνοντας στην Άγκυρα δυνατότητα στρατηγικών πληγμάτων σε ευρύτερη γεωγραφική ακτίνα.

Στους πυραύλους cruise, ο SOM αποτελεί ήδη σημαντικό στοιχείο της τουρκικής αεροπορικής ισχύος, με δυνατότητα ενσωμάτωσης σε F-16 και μελλοντικά στο εγχώριο μαχητικό KAAN. Στο ναυτικό πεδίο, ο αντιπλοϊκός Atmaca εξελίσσεται στο βασικό όπλο επιφανείας του τουρκικού στόλου, ενώ η Τουρκία εξετάζει και υπερηχητικές εκδόσεις.

Παράλληλα, η χώρα έχει αποκτήσει μεγάλη εμπειρία στα drones και στα περιφερόμενα πυρομαχικά. Τα Bayraktar TB2, Akinci και Kizilelma λειτουργούν πλέον σε συνδυασμό με πυραυλικά συστήματα ακριβείας, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο δίκτυο κρούσης χαμηλού κόστους. Η εμπειρία από τη Λιβύη, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Ουκρανία, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτήν τη στρατηγική.

Όσον αφορά τους αριθμούς, η Τουρκία πιθανότατα διαθέτει ήδη εκατοντάδες τακτικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και χιλιάδες κατευθυνόμενα πυρομαχικά. Η παραγωγική της ικανότητα αυξάνεται διαρκώς, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει προτεραιότητα στη μαζική παραγωγή εγχώριων όπλων. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, η Τουρκία θα μπορούσε να αποκτήσει αρκετές εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς, μεγάλους στόλους πυραύλων cruise και πολύ εκτεταμένες δυνατότητες πολέμου με drone.

Παρά τις προόδους, η Τουρκία εξακολουθεί να εξαρτάται από ξένες τεχνολογίες σε κρίσιμους τομείς, όπως οι κινητήρες, οι αισθητήρες και τα προηγμένα ηλεκτρονικά. Οι δυτικές κυρώσεις μπορούν να επιβραδύνουν αρκετά προγράμματα. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εικόνα δείχνει ότι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, η Τουρκία ενδέχεται να διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διαφοροποιημένα πυραυλικά οπλοστάσια της περιοχής.

Η ανάγκη για νέα αμυντική στρατηγική

Η αυξανόμενη πυραυλική απειλή επαναφέρει τη συζήτηση για πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας. Συχνά προβάλλεται ως πρότυπο το ισραηλινό μοντέλο, το οποίο όμως δεν περιορίζεται μόνο στον “Σιδερένιο Θόλο”. Στην πραγματικότητα αποτελείται από τρία επίπεδα άμυνας: Iron Dome, David’s Sling και Arrow, καθένα από τα οποία αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες απειλών.

Μια αποτελεσματική αρχιτεκτονική αεράμυνας απαιτεί συνδυασμό αεροπορικών, χερσαίων, ναυτικών και, ει δυνατόν, διαστημικών δυνατοτήτων. Χρειάζονται πολλαπλά επίπεδα ανίχνευσης, διαφορετικά δίκτυα επικοινωνίας και ποικιλία μέσων αναχαίτισης, ώστε το σύστημα να παραμένει λειτουργικό, ακόμη και σε συνθήκες κορεσμού.

Η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει το ζήτημα με προσοχή. Η άκριτη υιοθέτηση λύσεων βασισμένων αποκλειστικά σε drones ίσως αποδειχθεί λανθασμένη, εάν η τεχνολογία αυτή εισέρχεται ήδη σε φάση σχετικής παρακμής. Τα ελικοφόρα UAV θα συνεχίσουν να έχουν ρόλο, μόνο όσο παραμένουν εξαιρετικά φθηνά και αναλώσιμα.

Απέναντι σε ταχύτερες απειλές, όπως turbojet drones και πυραύλους cruise, η λογική δείχνει προς μια νέα γενιά φθηνών αναχαιτιστικών πυραύλων. Η χρήση πανάκριβων πυραύλων ακριβείας απέναντι σε μαζικά, χαμηλού κόστους drones δημιουργεί δυσμενή οικονομικά δεδομένα. Αντίθετα, αυτόνομα αναχαιτιστικά με τεχνητή νοημοσύνη, χαμηλό κόστος παραγωγής και δυνατότητα μαζικής κατασκευής θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα της αεράμυνας.

Το επόμενο τεχνολογικό “τρένο”

Η βασική ιδέα πίσω από αυτά τα νέα συστήματα δεν απαιτεί επαναστατική επιστήμη. Οι αναγκαίες τεχνολογίες – μικροί αισθητήρες, αυτόνομη πλοήγηση, φθηνή πρόωση στερεών καυσίμων και καθοδήγηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης – υπάρχουν ήδη. Το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στην ενσωμάτωση και στην παραγωγή τους, σε μεγάλη κλίμακα.

Ήδη αρκετές νεοφυείς επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση, αναπτύσσοντας φθηνά, κλιμακούμενα συστήματα αναχαίτισης, αντί για παραδοσιακές λύσεις βασισμένες αποκλειστικά σε drones. Παρότι οι περισσότερες προσπάθειες βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, δείχνουν ποια μπορεί να είναι η επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας.

Η Ελλάδα έχασε σε μεγάλο βαθμό την πρώτη μεγάλη επανάσταση των drones και τώρα προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος, ενώ η Τουρκία φαίνεται ήδη να επενδύει στην επόμενη τεχνολογική μετάβαση: Τα φθηνά πυραυλικά συστήματα και τα αυτόνομα αναχαιτιστικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Αθήνα θα συνεχίσει να επενδύει σε τεχνολογίες, που ίσως σύντομα ξεπεραστούν, ή αν θα επιχειρήσει να συμμετάσχει έγκαιρα στη νέα γενιά αμυντικών συστημάτων, πριν χαθεί και αυτό το τεχνολογικό “τρένο”.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι ο άνδρας είχε βάλει στόχο τους πεζούς που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο.

Στο πλαίσιο της περιοδείας του στην Πάτρα, ο Στέφανος Κασσελάκης επισκέφθηκε το ίδρυμα “Κιβωτός Αγάπης” και ζήτησε την άμεση ικανοποίηση αιτημάτων του ιδρύματος. Μάλιστα, όπως είπε, «η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, παιδιά με σοβαρά θέματα υγείας, στο έλεος της ελάχιστης χρηματοδότησης από το κράτος, που όμως δεν ανταποκρίνεται ούτε στις βασικές τους ανάγκες».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πλεονέκτημα επειδή ο σκοπός της σκηνοθέτιδας και της αφήγησης της ταινίας, που στο σενάριό της συμβάλλει και η δημιουργός του σχετικού μυθιστορήματος Μάγκι Ο’ Φάρελ, είναι να χτίσει αυξητικά το δράμα χωρίς να αποκαλύπτει πολλά για την ταυτότητα των εμπλεκόμενων χαρακτήρων, κάτι που επιτυγχάνεται. Το όνομα του πρωταγωνιστή και το τι ακριβώς κάνει στο Λονδίνο που εργάζεται αποκαλύπτεται στο τελευταίο τέταρτο της δίωρης ταινίας.

Μέχρι τότε υπάρχουν αποσπασματικές πληροφορίες, υπαινιγμοί και μία ερωτική, ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται σε δράμα, ενώ το ζευγάρι απομακρύνεται καθώς χάνουν αναπάντεχα το μικρό τους γιο. Και σε εκείνα τα σημεία επικρατεί η αμηχανία να καλυφτούν τα κενά και οι ασάφειες του πρωταγωνιστή, καθώς μένει ασαφές το πόσο συχνά λείπει στο Λονδίνο και γιατί ακριβώς (υπάρχουν αναφορές, χωρίς όμως εικόνα), αφήνοντας την αξιαγάπητη γυναίκα του Άνιες με τρία παιδιά πίσω. Η έλλειψη πληροφοριών για ποιο ακριβώς είναι το θέμα της ταινίας παρέμεινε έτσι και μειονέκτημα, επειδή ακριβώς δεν φαινόταν το κρυφό νόημα πολλών σεκάνς, ενώ υπήρχε.

Καθώς οι ευτυχισμένες στιγμές εκλείπουν, η Άνιες- παιδί του δάσους, οριακά στοιχειό του, με ιστορίες γοτθικής εμπνεύσεως να στρώνονται πίσω της με ισχυρούς ψιθύρους και με ένα πορφυρό φόρεμα να την ακολουθεί σχεδόν σε όλην την ταινία (αυτό και αν ήταν αμήχανο), μοιάζει γραμμικά ανακριβές έως ένα σημείο και χωρίς στόχο και σκοπό, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα, τι θέλει να δείξει η σκηνοθέτιδα, που ακριβώς το πάει. Ο θεατής μπορεί να αντιληφθεί στιγμιότυπα. Στιγμιότυπα δράματος, χαράς, παιχνιδιού, φανταστικών αποχρώσεων δεισιδαιμονιών, σε μία κοινωνία επαρχιακή, που μοιάζει νωρίς αποχριστιανοποιημένη ή προφορικής ιστορίας και μαρτυρίας.

“Άμνετ”

Η ρομαντική ιστορία δύο ερωτευμένων νέων, ενός δασκάλου λατινικών που εργάζεται και στην οικογενειακή επιχείρηση κατασκευής γαντιών, και μίας αλλοπρόσαλλης, άγριας ομορφιάς νεαρής, που η φήμη της ως μάγισσας τρέχει στους λογισμούς μίας δεισιδαιμονικής, επί το πλείστον μικρής επαρχιακής κοινωνίας, φαίνεται να λειτουργεί σε ένα πρώτο επίπεδο. Τα προβλήματα των οικογενειών και της αποδοχής της ξεπερνιούνται γρήγορα, όταν ο πρωταγωνιστής φαίνεται να πνίγεται σε αυτό που έχει ως συνθήκη ζωής, αλλά χωρίς να ξεκαθαρίζεται γιατί.

Η διπλή ζωή που εξασφαλίζει στο Λονδίνο και το πήγαινε-έλα φέρνει προβλήματα στη σχέση του κι εκεί είναι που οι περιγραφές σκοτεινιάζουν, η αφήγηση μένει αποσπασματική. Η οικογενειακή δυστυχία και δυσφορία εντείνεται με τον άξαφνο χαμό του μικρού τους γιου. Ο Πολ Μεσκάλ αφήνει σε στιγμές να ξεδιπλωθεί το ταλέντο του, αλλά δίπλα στην ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ, δημιουργεί μία απόσταση. Αν και η ταινία θέλει να μας μιλήσει για το προσωπικό δράμα του σημαντικού Άγγλου δημιουργού, τελικά στρέφεται στην Άνιες, τη γυναίκα του, η οποία διαφαίνεται πως δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει τι κάνει ο σύζυγός της στο Λονδίνο.

Όταν θα βρεθεί στην πρεμιέρα του Άμλετ, που είναι η μεταφορά και η δραματική ψυχοθεραπεία του Σαίξπηρ μέσα από την τέχνη της δραματουργίας, θα εντυπωσιασθεί και θα ταυτιστεί με αυτόν που αναγνωρίζει ως τον γιο της που τον βλέπει να πεθαίνει και επί σκηνής. Η ταινία κορυφώνεται σε αυτό το σημείο και αποκαλύπτεται στο σύνολό της όλη η κρυψίνοια και η ασάφεια της προηγούμενης ώρας.

Όλο αυτό το προσωπικό δράμα γίνεται τέχνη. Όταν η Άνιες βρεθεί μπροστά στο θέατρο και αντιληφθεί τι ακριβώς κάνει ο άντρας της στο Λονδίνο αρχικά θα θυμώσει, μετά θα εντυπωσιαστεί και στο τέλος θα συγκινηθεί και μαζί με αυτήν και εμείς. Οι τελευταίες στιγμές της ταινίας ξεπερνούν τις προηγούμενες αμηχανίες, το θέατρο αναδεικνύεται και εδώ άψογα μέσα από το σινεμά, αποκτά μία άλλη σημασία.

Όπως το είδαμε και στον “Εθνικό Θησαυρό” (Σανγκ-ιλ Λι, 2025), το βλέπουμε και εδώ, όπου με τη σκηνοθετική της μαεστρία η Ζάο, καταφέρνει σε μερικά λεπτά να αναδείξει δύο-τρία επίπεδα ανάγνωσης, και το δράμα του ήρωα Άμλετ και το προσωπικό δράμα του πατέρα (Ουίλιαμ) και της μητέρας (Άνιες) που έχασαν το παιδί τους, και τη δύναμη μίας τέχνης σαν τη θεατρική. Τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπο της Άνιες και η εκπληκτική ερμηνεία της Μπάκλεϊ σε εκείνο το σημείο είναι εξαιρετικά, συμπληρώνουν και ερμηνεύουν ό,τι είδαμε το προηγούμενο δίωρο.

Τα συν και τα μείον

Η ταινία διαθέτει μία εξαιρετική φωτογραφία, αλλά αυτά τα σκηνοθετημένα επαλειμμένα πλάνα στο δάσος, σε σημεία που μένουν αναπάντητα οριακά κουράζουν, πριν επεξηγηθούν περίτεχνα στο τέλος. Παρότι, δηλαδή, σκηνοθετικά οι επιλογές της Ζάο είναι καινοτόμες και πρωτότυπες, παραμένουν σε σημεία της ατάκτως ειρημένες, σαν ένα σπασμένο μοντάζ, παρά τη συνεχή εντυπωσιακή ερμηνεία της πρωταγωνίστριας. Δεν καταφέρνει, όμως, να εκμεταλλευτεί εξίσου και τον Μεσκάλ, που παρόλα αυτά πείθει, όσο του επιτρέπεται, ως πονεμένος πατέρας που γίνεται Σαίξπηρ, γίνεται ο ίδιος τέχνη για χάρη της απώλειας του γιου του.

Η ταινία κρύβει μία ανισότητα, αλλά και μία σπανιότητα ως σύλληψη για να αφηγηθεί με πρωτότυπο τρόπο και από μία άλλη οπτική έναν μεγάλο δραματουργό της ανθρώπινης ιστορίας. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, η ταινία κερδίζει σε κριτικές και προτιμήσεις, παρά τις ανισότητές της.

»Ποιος με την πολιτική του κρατά την ακρίβεια στις τσέπες των πολιτών; Ποιος χρησιμοποιεί την ακρίβεια για να κερδοσκοπεί το κράτος και να παράγονται τα μεγάλα υπερπλεονάσματα;

»Ποιος στερεί πόρους από την αγορά; Ποιος αρνείται τη μείωση των έμμεσων φόρων που έκαναν άλλες χώρες; Ποιος κατέστησε τη χώρα ουραγό στις μεταρρυθμίσεις, την αγοραστική δύναμη και την παραγωγικότητα;

»Είναι δικό του επίτευγμα η συσσώρευση της ακρίβειας που τόσο τον …πονά. Εκτός και αν ο κ. Μητσοτάκης νιώθει απλά Υπουργός στην κυβέρνηση Γεωργιάδη, οπότε κάνει εσωκομματική αντιπολίτευση», αναφέρει.

Η βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ, κ. Ασπασία Κουρουπάκη, έχει ήδη καταθέσει από τις 12 Μαΐου αίτημα προς τον Πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για την κλήση σε ακρόαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα και του Διοικητή της ΕΥΠ κ. Θεμιστοκλή Δεμίρη, παρουσία του αρμόδιου Υπουργού. Η κλήτευση των ανωτέρω προσώπων καθίσταται πλέον υποχρεωτική, καθώς έχει συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός βουλευτών για την ενεργοποίηση της διαδικασίας, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής.

Η θεσμική σιωπή δεν μπορεί να μετατραπεί σε κανονικότητα. Οι πολίτες απαιτούν απαντήσεις για μια υπόθεση που τραυμάτισε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Η διαφάνεια και ο ουσιαστικός κοινοβουλευτικός έλεγχος δεν είναι επιλογή, είναι δημοκρατική υποχρέωση».

Ανέφερε ότι η σχέση της ΝΔ με τους ψηφοφόρους της στηρίζεται στις αρχές «του έθνους, της θρησκείας και της οικογένειας», σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά που, όπως είπε, οικοδόμησαν τη δική τους σχέση αποκλειστικά πάνω στην ευημερία. «Όταν το κόμμα τους δίνει το ψηφίζουν και όταν δεν δίνει καταρρέει», είπε χαρακτηριστικά.

Στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της ασφάλειας και του μεταναστευτικού, σημειώνοντας ότι η Νέα Δημοκρατία διαχρονικά ενδιαφερόταν για «προστατευμένα σύνορα, ισχυρή πατρίδα και ελεγχόμενο μεταναστευτικό». Τόνισε ότι η παράνομη μετανάστευση «δεν μπορεί να είναι λύση για κανένα πρόβλημα γιατί είναι η ίδια το πρόβλημα».

Αναφερόμενος στην Ευρώπη, είπε ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς η μετακίνηση πληθυσμών αλλά «ένα σκληροπυρηνικό Ισλάμ που έρχεται επιθετικά στην Ευρώπη», προσθέτοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να προστατευθεί. Παράλληλα, απέρριψε τη λογική ότι το δημογραφικό μπορεί να λυθεί μέσω της μετανάστευσης, υπογραμμίζοντας ότι «το δημογραφικό είναι εθνικό πρόβλημα και όχι αριθμητικό».

Ο Θάνος Πλεύρης ανέφερε ακόμη ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να γεννιούνται περισσότεροι Έλληνες μέσω κινήτρων και πολιτικών στήριξης της οικογένειας.

Κλείνοντας την ομιλία του, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου δήλωσε πως είναι «δεξιός πολιτικός» και απάντησε σε όσους – όπως είπε – κατηγορούν τη Νέα Δημοκρατία για ιδεολογικές εκπτώσεις. Υποστήριξε ότι ποτέ στο παρελθόν η χώρα δεν είχε «πιο σκληρή μεταναστευτική πολιτική, πιο σκληρή πολιτική ασφάλειας και πιο εξοπλισμένη χώρα» από ό,τι σήμερα επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παράλληλα προκάλεσε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως πιο δεξιοί εκτός ΝΔ να ανοίξουν δημόσια συζήτηση πάνω στα ζητήματα ασφάλειας, μεταναστευτικής πολιτικής και άμυνας, λέγοντας ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί «τον βασικό της αξιακό κώδικα, τον κώδικα της γαλάζιας παράταξης».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ