Κράτησα, για του λόγου το αληθές, μερικά  χαρακτηριστικά της ομιλίας του πρωθυπουργούαπό το βήμα της εφετινής ΔΕΘ, τα οποία πρέπει να οξύνουν τον προβληματισμό σύμπαντος του ελληνικού λαού και του πολιτικού συστήματος καθώς προκαλούν επικίνδυνους συνειρμούς μετά τα γνωστά “μπαζώματα” (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ).

Από τα σημεία αυτά που θα σχολιάσω στη συνέχεια προκύπτουν μία παντελής έλλειψη αυτογνωσίας (γνώθι σ’ αυτόν, με πολλά ευτράπελα), απύθμενη αλαζονεία (δεν υπάρχει άλλος “να κρατά σταθερό τιμόνι”!) ασυγκράτητο μένος  κατά της αντιπολίτευσης συλλήβδην (κόμματα και κομματίδια) και μηδενισμό της, με έντονο πρώτιστο μέλημά του να είναι η διατήρηση εξουσίας με μορμολύκειο, με το φόβητρο την παρουσίαση της χώρας ως “αχαρτογράφητης” και του αύριον πάλι ως “αχαρτογράφητου”  χωρίς εκείνο.

Την ίδια στιγμή ο προβληματισμός γίνεται εντονότερος αν σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά  ελέχθησαν σε χώρο ενός δημόσιου οργανισμού (ανήκει μάλιστα και στο Υπερταμείο για… ιδιωτικοποίηση – θου, κύριε, φυλακή ω στόματί μου!) του οποίου σκοπός είναι η προώθηση της οικονομικής, εμπορικής και τεχνολογικής ανάπτυξης της Ελλάδας, καθώς και η σύνδεση της ελληνικής επιχειρηματικότητας με τις διεθνείς αγορές κι όχι η προβολή της δημαγωγικής και ψηφοθηρικής αθλιότητας. 

Από το… 2016 το λαϊκό άσμα!

Άρξομαι της έλλειψης παντελούς αυτογνωσίας πρώτον, η οποία τον οδήγησε να γυρίσουν τα λόγια του “μπούμερανκ” (γνωστή …νεοελληνική λέξη) ή να αποκαλύπτει εαυτόν του με τα ίδια λόγια, όπως  μας διδάσκει η αρχαία ελληνική φράση “εξ οικείου στόματος καταδικάζεσαι”, ή να “πλήττεται από τα ίδια τα όπλα τους”, όπως μας διδάσκει πάλι η μία άλλη αρχαία φράση “ιδίοις όπλοις βαλλόμενος”.

Όλα αυτά είναι τραγικές ή ευτράπελες συνέπειες της έλλειψης αυτογνωσίας (δυσκολία στην αντικειμενική αξιολόγηση του εαυτού, προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, παρεξηγήσεις, αβεβαιότητα και εσωτερική ανασφάλεια, εμπόδια στη μάθηση από τα λάθη, έλλειψη ειλικρινούς παρατήρησης των πράξεων και των σκέψεων). Το σημείο που κράτησα και που αφορά την παρουσίαση από τον  Μητσοτάκη “συμφωνίας αλήθειας” και “διαβατηρίου αξιοπιστίας” του, είναι εκείνο με την αναφορά στον στίχο του τραγουδιού του Δημήτρη Μητροπάνου και της Αλέκας Κανελλίδου: “Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω”.

Ωραία, λοιπόν, τα είπε, αλλά έλα που τον ξέρουμε πολύ καλά και τον Μητσοτάκη, ήδη από την πρώτη ομιλία του ως επικεφαλής της ΝΔ στη ΔΕΘ το 2016 για την οποία μάλιστα υπενθύμισε εφέτος ως “προσωπική εξομολόγηση” ότι «τότε υπέγραψα μαζί σας μια συμφωνία αλήθειας, για να πάμε τον τόπο μπροστά» και σήμερα μια «σφραγίδα στο διαβατήριο» αξιοπιστίας και μια εγγύηση ότι και αυτά για τα οποία θα μιλήσουμε για την επόμενη τετραετία θα μπορούμε να τα κάνουμε πράξη…» .  

Να τον πιστέψουμε; Μα, έλα που ξέρουμε πώς εξελίχθηκε αυτή “η συμφωνία αλήθειας” επί επτάμισυ (δεν είναι ορθογραφικό λάθος!) χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον ίδιο και μας τα θύμισε όλα περιεκτικά και αιχμηρότατα ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μετά την αναφορά του στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου στη ΔΕΘ: «Θέλω να πιστεύω ότι θα σκεφτεί καλύτερα την υστεροφημία του και διαθέτει αρκετή τεχνογνωσία στο πώς να κάνει κακό στην παράταξη». Συγκεκριμένα, ο Σαμαράς δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Ας ανησυχεί λοιπόν για τη δική του υστεροφημία. Θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός της ακρίβειας, της διαφθοράς, της αλαζονείας, των απευθείας αναθέσεων, της φτωχοποίησης της επαρχίας μας, της woke ατζέντας, των φόρων, του κυνηγητού της μεσαίας τάξης, της εξαθλίωσης των αγροτών, των κτηνοτρόφων και των αλιέων, της καταστροφής της εστίασης, της εξωτερικής πολιτικής του κατευνασμού και των υποκλίσεων, των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών που πήραν άσυλο και βέβαια του ΟΠΕΚΕΠΕ, του Φραπέ και του χασάπη, των Τεμπών και των υποκλοπών. Δεν είναι αυτή η παράταξη κύριε Μητσοτάκη. Αυτό είναι το κόμμα Μητσοτάκη».

Υπενθυμίζω ότι ο Σαμαράς με 18,85% (εκλογές 2012) πήρε 1.192.103 και ο Μητσοτάκης με 28,31% (ευρωεκλογές 2024) μόλις 1.125.510. Αλλά, η παντελής έλλειψη αυτογνωσίας του Μητσοτάκη δεν επιβεβαιώνεται μόνο από όσα είπε ο Σαμαράς, αλλά από κι από πολλά άλλα επεισόδια που δεν κοσμούν το “διαβατήριο αξιοπιστίας”. Παραθέτω, λόγω έλλειψης χώρου, μόνο μερικά… 

1η ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ 

«Μια βαριά σκιά όμως πέφτει πάνω στην Βόρεια Ελλάδα. Η ΝΔ θα καταψηφίσει αυτή τη συμφωνία των Πρεσπών..»… «Μείωση των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων του ΣΥΡΙΖΑ στο 2%, διότι πλήττουν τη μεσαία τάξη»! Κατηγόρησε δε (τα ίδια είπε και το 2018) τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι «δίνει ανέφικτες υποσχέσεις», ότι «η κατάσταση στη χώρα οδηγείται στα όρια της εκτροπής», ότι «η κυβέρνηση προχωρά σε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη», ότι «υπονομεύει βάναυσα τη διάκριση των εξουσιών»…

Τον κατηγόρησε επίσης ότι «για πρώτη φορά ελληνική κυβέρνηση υπονόμευσε με τόση μεθοδικότητα τους θεσμικούς αρμούς της Δημοκρατίας», ότι «αντί να επιχειρείται διεύρυνση της φορολογικής βάσης, η κυβέρνηση επιλέγει να πλήξει τους μόνιμα επιβαρυνόμενους πολίτες», ότι «της οικονομικής μας κατάρρευσης προηγήθηκε η βαθμιαία παρακμή των θεσμών», ότι «θεσμοί έγιναν κούφιοι και αλώθηκαν από τα ειδικά συμφέροντα», ότι εκείνος «θα βάζει το δημόσιο συμφέρον και τη λειτουργία των θεσμών μας στην πρώτη θέση της πολιτικής», ότι « μόνο ένα ισχυρό αλλά και αποτελεσματικό κράτος, απαλλαγμένο από τα βαρίδια της πελατειακής λογικής, μπορεί να διευκολύνει την όσον το δυνατόν πιο δίκαιη κατανομή αυτού του πλούτου» κι άλλα τέτοια όπως «αξιοκρατία, διαφάνεια, εμπιστοσύνη στους θεσμούς» κλπ.

Ανησυχούσε για την «εκτόξευση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των πολιτών που ξεπέρασαν τα 90 δισ. ευρώ με ένας στους δύο Έλληνες να χρωστά στην εφορία» (σήμερα είναι περίπου 114 δισ. ευρώ!).

ΔΕΘ, 15/9 2018

«Και έχω στόχο μέχρι το 2021 να καταργήσουμε σταδιακά το τέλος επιτηδεύματος, έναν άδικο κεφαλικό φόρο που – το ξέρετε όλοι σας –
είναι ταυτισμένος με την Ελλάδα της κρίσης» Αυτόν τον άδικο φόρο τον κρατά επί… χρόνια καθώς εφέτος εξήγγειλε ότι θα τον καταργήσει, όπως συνηθίζει, επιλεκτικά!

«Οι εισφορές πρέπει να μειωθούν. Οι εισφορές για κύρια σύνταξη από 20%, που είναι σήμερα, θα μειωθούν σταδιακά εντός τετραετίας στο 15%». Σημείωση: οι εισφορά για κύρια σύνταξη των μισθωτών παραμένει εν έτει 2026 στο 20% επί των αποδοχών (6,67% βαρύνει τον εργαζόμενο και 13,33% τον εργοδότη) 

«Δραστική μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση στο 13% από 24%».  Δεν έγινε ποτέ! Ιούνιος 2019: Περιορισμός των συντελεστών ΦΠΑ μόνο σε δύο από τρεις, δηλαδή 11% και 22%! Δεν έγινε ποτέ!

29 Ιουλίου 2020 : «Η κυβέρνηση θα καταβάλει μέσα στο 2020 τα αναδρομικά που δικαιούνται οι συνταξιούχοι βάσει της απόφασης του ΣτΕ». Δεν καταβλήθηκαν ποτέ και ούτε θα καταβληθούν ποτέ, με μια σιωπή που εκπλήσσει, καθώς δεν ενοχλείται από κανένα κόμμα, ούτε από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

ΔΕΘ, 16 Σεπτεμβρίου 2023 

Την ομιλία του ο κ. Μητσοτάκης, πρωθυπουργός πιά για δεύτερη τετραετία ξεκίνησε «από την πρωτοφανή δοκιμασία του τόπου”, δηλαδή για τη μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά και τη μεγαλύτερη πλημμύρα και προαναγγέλλοντας ριζικό επανασχεδιασμό για το αύριο, τονίζοντας ότι «ό,τι χάσαμε, πολιτεία και πολίτες, θα το ξαναχτίσουμε μαζί, αλλά καλύτερα και χωρίς τα λάθη του παρελθόντος».

Μάλιστα για τις πλημμύρες στη Θεσσαλία φταίνε οι οκτώ δισ. τόνοι νερού! Τα ίδια λέει και για τις συμφορές που πλάκωσαν τη χώρα από τότε έως και σήμερα

Καβάλα στο ατίθασο… καλάμι!

Το είπε και πέρυσι λέγοντας τάχα το αντίθετο, ότι «πολλοί συμπολίτες μας έχουν, νομίζω, την απαίτηση να μην καβαλάμε το καλάμι της εξουσίας»  προτρέποντας «να θυμούνται όλοι καλά τη κρητική μαντινάδα “καλοχαιρέτα τους πεζούς όταν καβαλικέψεις για να σε χαιρετούν και αυτοί όταν θα ξεπεζέψεις», με συνέχεια των συνεπειών της παντελούς έλλειψης αυτογνωσίας, που “καταδικάζεται εξ οικείου στόματος”.

Διότι, το καλάμι είναι το πιο ατίθασο άλογο και το “ξεπέζεμα” απ΄αυτό είναι τρανταχτό! Πάλι σταχυολογώντας παραθέτω μόνο μερικά τέτοια αλαζονικά:

• «Το μήνυμα είναι ότι η μάχη είναι μία και αυτή μόνο θα επιλέξει την ελπίδα ή την περιπέτεια».
• «Το πρόγραμμά μας έχει διάρκεια, έχει στόχους, έχει ορόσημα, κυρίως όμως είναι αξιόπιστο και σαφές, σηματοδοτεί έτσι τη μόνη βέβαιη προοπτική σε έναν κόσμο αβέβαιο».
• «Το αύριο παραμένει αχαρτογράφητο. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι τα σύννεφα πυκνώνουν και οι “θάλασσες” των διεθνών σχέσεων αγριεύουν, γι’ αυτό και πιστεύω ότι η πατρίδα θα έχει ανάγκη από σταθερό χέρι στο τιμόνι της».

Μηδενισμός της αντιπολίτευσης από Μητσοτάκη

Οι συνέπειες της παντελούς έλλειψης αυτογνωσίας και της απύθμενης αλαζονείας κορυφώνονται με το μένος κατά του κομματικού ανταγωνισμού, για τον οποίο, όπως έλεγε ο Αριστείδης λίγο πριν από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνος στον κομματικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή (τον επισκέφθηκε κρυφά για να τον συμβουλεύσει μολονότι ο τελευταίος τότε τον είχε … εξοστρακίσει, αφού δεν υπήρχαν τότε pretador!) «εμείς πρέπει να μαλώνουμε και σε άλλες περιστάσεις και μάλιστα τώρα για το ποιος από εμάς τους δύο θα κάνει στην πατρίδα το περισσότερο καλό» (Ηροδότου “Ιστορίαι”, 8.79). Διαβάστε μερικά, μόνο, μερικά σχετικά:

• «Διαμορφώνεται και η μόνη διέξοδος σε ένα εσωκομματικό σκηνικό σύγχυσης, με κόμματα και κομματίδια, τα οποία αδυνατούν να αντιταχθούν πειστικά σε κυβερνητικές δράσεις, κόμματα τα οποία αναμασούν μόνο έωλα συνθήματα και επιδίδονται σε έναν ακατάσχετο διαγωνισμό παροχολογίας, αντιγράφοντας ουσιαστικά το ένα το άλλο».
• «Όσον αφορά την αντιπολίτευση, με απασχολούν μόνο οι ανεύθυνες και ακοστολόγητες προτάσεις της».
• «Γύρω από αυτή τη διπλή συνθήκη, άλλωστε, θα διαμορφωθούν και τα διλήμματα της επόμενης κάλπης, όπου θα αποφασιστεί ποια πολιτική δύναμη μπορεί να εγγυηθεί ότι η πατρίδα μας θα συνεχίσει την ανοδική της τροχιά, υπηρετώντας τα εθνικά δίκαια και θωρακίζοντας την ασφάλειά της εν μέσω διεθνών κυματισμών».
• «Όπως και εκεί τελικά θα κριθεί αν μέσα στη χώρα θα υπάρχουν συνθήκες σταθερότητας και ομαλότητας, σε αυτό το ταξίδι το οποίο δρομολογείται υπό όρους πρωτοφανείς.

Το 2026 είναι… χειρότερο από το… 2018!

Στην εφετινή ομιλία στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης τόνιζε συνεχώς ότι «αναμφίβολα, λοιπόν, η Ελλάδα του 2026 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2019, ή ακόμα και του 2023». Κι όμως, είναι χειρότερη, συγκρίνοντας τις διαπιστώσεις που έκανε για την κυβέρνηση Τσίπρα στην ομιλία του στη ΔΕΘ στις 15 Σεπτεμβρίου του (προεκλογικού έτους) 2018, δηλαδή λίγους μήνες μετά την τραγωδία στο Μάτι (23 Ιουλίου 2018).

Η σταχυολόγηση είναι αδύνατη λόγω έλλειψης χώρου, αλλά καταπέλτης για τις ανακυκλούμενες διαχρονικές παθογένειες (τις οποίες καταγγέλλει και σήμερα ως… πρωθυπουργός επί επτάμισυ χρόνια) και της κακοποίησης των θεσμών και του κράτους δικαίου στη χώρα μας:  Κι ύστερα από όλα αυτά  ζητά “τρίτη τετραετία”…

Οι Φρουροί «κατέλαβαν την αυγή ένα από τα πιο σύγχρονα υποβρύχια drone του αμερικανικού στρατού στην είσοδο των Στενών του Ορμούζ (…)», σύμφωνα με ανακοίνωση του ιδεολογικού στρατού του Ιράν, που μεταδόθηκε στην κρατική τηλεόραση. Λίγες ώρες αργότερα ιρανικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν τις πρώτες εικόνες του υποβρύχιου UAV που έπεσε στα χέρια των Φρουρών της Επανάστασης.

Επιθέσεις των Χούθι

Στο άλλο καυτό-μεσανατολικό μέτωπο, οι Χούθι της Υεμένης εξαπέλυσαν επιθέσεις με drones και πυραύλους εναντίον σειράς ενεργειακών εγκαταστάσεων στη νότια Σαουδική Αραβία το πρωί της Τρίτης – κλιμακώνοντας τις συγκρούσεις και στέλνοντας τις τιμές του πετρελαίου εκ νέου προς τα 100 δολάρια το βαρέλι.

Η Σαουδική Αραβία επιβεβαίωσε τις επιθέσεις, οι οποίες σύμφωνα με τους Χούθι είχαν ως στόχο εγκαταστάσεις στην Άμπχα, τη Νατζράν και τη Τζαζάν. Τα χτυπήματα έγιναν σε δεξαμενές αποθήκευσης φυσικού αερίου και πετρελαίου – συμπεριλαμβανομένης μίας μονάδας παραγωγής ενέργειας στην Άμπχα – ενώ προκάλεσαν πυρκαγιά και αναστολή λειτουργίας στο μεγάλο διυλιστήριο της Τζαζάν, όπου είχε ήδη μειωθεί η παραγωγή από προηγούμενα πλήγματα των Χούθι.

Οι εντάσεις μεταξύ των Χούθι και της Σαουδικής Αραβίας χρονολογούνται από τον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης, όταν το βασίλειο επενέβη στρατιωτικά εναντίον της ένοπλης οργάνωσης, ενώ αναζωπυρώθηκαν τον Ιούλιο μετά από μια μακρά περίοδο σχετικής ηρεμίας. Οι Χούθι κήρυξαν αποκλεισμό των σαουδαραβικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και άρχισαν να επιτίθενται σε πετρελαιοφόρα του βασιλείου.

Η κλιμάκωση της βίας στην Ερυθρά Θάλασσα ακολούθησε την κατάρρευση μιας προκαταρκτικής συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και την έναρξη των διαδικασιών τερματισμού του πολέμου. Το Ιράν επιτέθηκε σε πλοία στο Ορμούζ για να επιβάλει τον έλεγχό του στη θαλάσσια δίοδο, ενώ οι επιθέσεις των Χούθι προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στις μεταφορές μέσω της διαδρομής που αποτελούσε την κύρια εναλλακτική λύση των Σαουδαράβων απέναντι στον αποκλεισμό του Στενού.

Χούθι: Συνέπειες από τις επιθέσεις τους

Η εντεινόμενη βία μεταξύ των Χούθι, των δυνάμεων στην Υεμένη που υποστηρίζονται από το Ριάντ και του ίδιου του σαουδαραβικού βασιλείου, φέρνει τον πρόσθετο κίνδυνο διαταραχών στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας και παραγωγής πετρελαίου, αυξάνοντας την πιθανότητα περαιτέρω προβλημάτων στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.

«Η πρόσφατη κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή έχει αυξήσει την πιθανότητα μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης, με στοχευμένες στρατιωτικές ενέργειες από τις ΗΠΑ και το Ιράν», ανέφεραν αναλυτές της ANZ Research. «Αυτό θα μπορούσε να διατηρήσει περιορισμένη την προσφορά από τον Περσικό Κόλπο καθ’ όλη τη διάρκεια του υπόλοιπου 2026».

Οι επιθέσεις της Τρίτης προκάλεσαν πυρκαγιές σε πολλές τοποθεσίες και οδήγησαν σε διακοπή ορισμένων λειτουργιών, ενώ εξειδικευμένες ομάδες εργάζονταν για τον περιορισμό των μετώπων, την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και την εκτίμηση των ζημιών, ανακοίνωσε το υπουργείο Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας. Το υπουργείο δεν κατονόμασε τις εμπλεκόμενες εγκαταστάσεις ούτε ποσοτικοποίησε τις επιπτώσεις στην παραγωγή ή τις εξαγωγές πετρελαίου.

Οι Χούθι έπληξαν επίσης την αεροπορική βάση Khamis Mushait, αν και η έκταση των ζημιών παραμένει ασαφής. Υπενθυμίζεται πως οι εγκαταστάσεις πετρελαίου της Saudi Aramco στη Τζαζάν είχαν δεχθεί επίθεση και τη Δευτέρα. Η Aramco βρισκόταν ακόμη στη διαδικασία αξιολόγησης των ζημιών όταν εξαπολύθηκε η νέα επίθεση.

Στη Τζαζάν βρίσκεται διυλιστήριο της Aramco με δυναμικότητα επεξεργασίας έως και 400.000 βαρελιών αργού πετρελαίου την ημέρα για την παραγωγή καυσίμων, συμπεριλαμβανομένης της βενζίνης και του ντίζελ εξαιρετικά χαμηλής περιεκτικότητας σε θείο. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι το διυλιστήριο φαινόταν να φλέγεται.

Αξίζει να σημειωθεί πως και οι ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου έχουν διακοπεί: Κανένα δεξαμενόπλοιο με ιρανικό αργό δεν έχει σπάσει τον αμερικανικό αποκλεισμό από τα μέσα Ιουλίου, ενώ η ποσότητα του ιρανικού αργού που βρισκόταν ήδη σε πλοία εκτός του αποκλεισμού έχει μειωθεί σε περίπου 29 εκατομμύρια βαρέλια από σχεδόν 90 εκατομμύρια βαρέλια στα μέσα Ιουλίου.

Ο δεύτερος αφορά την πιθανή “αποτίμηση των δυνατοτήτων” του καγκελάριου από το CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση) και το ΕΛΚ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα). Εάν η επανεκλογή του για τις εκλογές του 2029 αμφισβητηθεί, η νομοθετική σύνοδος ουσιαστικά θα έχει τελειώσει – στη Γερμανία, αλλά και στις Βρυξέλλες. Και η συζήτηση που εκτυλίσσεται στο ΕΛΚ δεν αποκλείει καθόλου αυτή την πιθανότητα.

Ο τρίτος είναι επικίνδυνός και εκρηκτικός. Συζητείται μόνο σε ορισμένα γραφεία των θεσμικών οργάνων της ΕΕ: Η κρίση της κυβέρνησης Μερτς. Μια πιθανότητα που θεωρείται μακρινή και εξαιρετικά απίθανη. Αλλά το απλό γεγονός ότι μια “πτώση” δεν αποκλείεται, ισοδυναμεί με μια μικρή επανάσταση στις ευρωπαϊκές “συνήθειες”. Όλοι αναμένουν τις εξελίξεις, αλλά η ένταση είναι αισθητή.

Οι εκλογές σε ένα μικρό κρατίδιο, το οποίο αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 2% του γερμανικού ΑΕΠ, και 3% του γερμανικού πληθυσμού, θα είχαν περιορισμένη σημασία, αν δεν υπήρχαν το μέγεθος και οι επιπτώσεις της νίκης του AfD. Στο άμεσο μέλλον, η προσοχή των παρατηρητών επικεντρώνεται στις 20 Σεπτεμβρίου, όταν ένα άλλο κρατίδιο της πρώην Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, το Mecklenburg-Vorpommern‎‎, επιστρέφει στις κάλπες, εν μέσω ενός σκηνικού όπου το κόμμα της Alice Weidel ευνοείται στις δημοσκοπήσεις.

Ρήγμα στο “φράγμα Brandmauer”

Δύο συνεχόμενες νίκες σε διάστημα δύο εβδομάδων θα εντείνουν την πίεση στο CDU, το οποίο ήδη αντιμετωπίζει μείωση της υποστήριξης και μια όχι ασυνήθιστη εσωτερική συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα διατήρησης του “φράγματος Brandmauer”, ακόμη και ενόψει ολοένα και πιο άνισων εκλογικών αποτελεσμάτων.

Ο όρος Brandmauer (που μεταφράζεται κυριολεκτικά ως «τείχος προστασίας», ή «αντιπυρική ζώνη») αναφέρεται στην άτυπη αλλά αυστηρή πολιτική συμφωνία των παραδοσιακών δημοκρατικών κομμάτων της Γερμανίας, να μην συνεργάζονται, να μην σχηματίζουν κυβερνητικούς συνασπισμούς και να μην προχωρούν σε κοινοβουλευτικές συμφωνίες με την Ακροδεξιά –και συγκεκριμένα με το κόμμα AfD.

Ήδη, στελέχη της τοπικής Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Mecklenburg-Vorpommern‎‎ έχουν αρχίσει να εκφράζουν δημόσια αμφιβολίες για τη σκοπιμότητα του απόλυτου αποκλεισμού (Nach Sachsen-Anhalt-Debakel: CDU in MV rüttelt an Brandmauer). Αυτό δεν είναι μικρό ερώτημα: Για πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει ένα cordon sanitaire εναντίον ενός κόμματος που, εκλογή με την εκλογή, παύει να αποτελεί εξαίρεση για να περιοριστεί και γίνεται η πιο δημοφιλής επιλογή;

Το ψευτοδίλημμα 

Είναι ένα δίλημμα που η Γερμανία μοιράζεται τώρα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η ριζοσπαστική Δεξιά αναπτύσσεται εκμεταλλευόμενη την δυσπιστία προς τις άρχουσες τάξεις και τα παραδοσιακά κόμματα, τη δυσαρέσκεια με το ζήτημα της μετανάστευσης και τη στάσιμη οικονομία.

Βεβαίως αυτό το δίλημμα μάλλον με ψευτοδίλημμα ομοιάζει, δεδομένου ότι σε σειρά ευρωπαϊκών χωρών η λεγόμενη Άκρα Δεξιά κυβερνά, ή έχει κυβερνήσει σε συνασπισμό με κόμματα που ανήκουν στον πολιτικό χώρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Ιταλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία, Εσθονία, Κροατία…).

Δεν είναι τυχαίο ότι το μήνυμα του AfD – το οποίο είχε ήδη συγκεντρώσει σχεδόν το 21% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο στις γενικές εκλογές του 2025, κερδίζοντας μια σημαντική κοινοβουλευτική ομάδα στην Bundestag – απηχεί αυτό των εθνικιστών ηγετών από το Λονδίνο μέχρι το Παρίσι, οι οποίοι αντιμετωπίζουν παράπονα παρόμοια με αυτά της Γερμανίας. Έτσι, με τις εκλογές να έχουν προγραμματιστεί σε αρκετές χώρες τον επόμενο χρόνο, η νίκη στο Μαγδεμβούργο κινδυνεύει να γίνει τόσο προάγγελος, όσο και εγχειρίδιο οδηγιών.

Ορόσημο η συντριβή Μερτς

Τα παραδοσιακά κόμματα της Γερμανίας αναζητούν – έστω και με κάποια καθυστέρηση – τον τρόπο αντίδρασης. Πάντα υπάρχουν τα περιθώρια κάποιας αντίδρασης… Όμως δύσκολα μπορεί να ανατραπεί μια πολύ συγκεκριμένη τάση που διαμορφώνεται στο εκλογικό σώμα… Zeitgeist γαρ…

Ωστόσο, τους επόμενους μήνες επίκεινται σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις σε κρίσιμες χώρες της ΕΕ: Την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Πολωνία. Οι καιροί ου μενετοί για την ΕΕ. Ο αδύναμος κρίκος του πλανητικού συστήματος των θεωρούμενων μεγάλων δυνάμεων, φαίνεται ότι θα υποστεί τις συνέπειες της αδυναμίας του.

Ούτε η πρόσφατη ανακάλυψη του “ιδανικού εχθρού” εκτός των συνόρων, προφανώς δεν μπορεί να την κρατήσει στο μονοπάτι που έχουν χαράξει οι καθεστωτικές ευρωπαϊκές αρχηγεσίες, δεδομένου ότι αυτή η επιλογή φαίνεται ότι δεν λειτουργεί στο εσωτερικό μέτωπο. Όμως οι συνέπειες για την ΕΕ των μελλοντικών εξελίξεων στην Γερμανία, δεδομένου του ρόλου της, προφανώς θα πρέπει να οδηγήσουν σε βαθύ αναστοχασμό και έντονο προβληματισμό.

ΥΓ: Το να ηττηθεί ένα κακό με την επικράτηση ενός μεγαλύτερου κακού ουσιαστικά δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Η περίπτωση Τραμπ είναι παραδειγματική… Προφανώς όμως το σημερινό “πνεύμα των καιρών” επικρατεί και “η Κουκουβάγια της Αθηνάς πετάει πάντα το σούρουπο”.

Λίγες ήταν οι ερωτήσεις που τον έφεραν σε δύσκολη θέση και βέβαια σ’ αυτές δεν απάντησε! Σιγά που θα χάλαγε τη ζαχαρένια του ο μέγας άρχων της κονόμας!

Και για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρομαι στο πνεύμα… οικονομίας που χαρακτηρίζει την πρωθυπουργάρα μας! Ούτε καφέ δεν κερνάει!

Αμάν και σεις, τρέξατε να τον πείτε τσιγκούνη, ενώ ο πολυχρονεμένος μας απλά θέλει να δώσει το παράδειγμα της… αποταμίευσης!

Α είναι οικογενειακό! Πως νομίζετε ότι φτιάχτηκε η τεράστια ορατή περιουσία, για την αόρατη ακούω πολλά, αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά!

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Η “Εφ. Συν.”, λοιπόν, τον ρώτησε για τις υποκλοπές και τον Ντίλιαν!, Μασάει, όμως, η κατσίκα ταραμά;

Ο Μητσοτάκης ο Β’ λοιπόν, πέταξε την μπάλα στην κερκίδα της… ανεξάρτητης Δικαιοσύνης! Και εκεί έπεσε πολύ μα πολύ γέλιο σ’ όσους παρακολουθούσαν…

Να ‘ναι καλά ο Κυριάκος μας που μας διασκεδάζει κιόλας με τα ανέκδοτά του!

Και μη νομίζετε ότι οι δημοσιογράφοι δεν ρώτησαν για τα θέματα που υπάρχουν στην πολιτική ατζέντα. Ρώτησαν, αλλά τα παιδιά έχουν… αγωγή από το σπίτι τους και είναι και καλοί πασαδόροι!

Ξέρετε, γενικές ερωτήσεις του τύπου “τι λέτε για την ακρίβεια”, ώστε η πρωθυπουργάρα μας να μας πει πόσο πονά και κλαίει, ούτε η Μάρθα Βούρτση!

Και βέβαια, με το γνωστό μητσοτακέικο θράσος του, μας είπε και το κορυφαίο ανέκδοτο: πως έχει τακτική επικοινωνία και πολύ καλή σχέση με τον Καραμανλή, το σοβαρό, όχι τον άλλο!

Για να φανταστείτε, όταν ο Κυριάκος ξεχνάει να του τηλεφωνήσει, ο Κώστας στενοχωριέται τόσο που τα ακούει…. η Νατάσα!

Μη με ρωτήσετε τώρα γιατί ο Καραμανλής δεν ήταν στη Θεσσαλονίκη! Σιγά που θα άφησε την παρουσίαση του βιβλίου για τον κανονιέρη Αντωνιάδη που έγινε στην Ξάνθη για να δει τα μούτρα του Κούλη…

Τουλάχιστον ο Αντωνιάδης έβαζε την μπάλα στα δίχτυα, όχι τα… γεμάτα χέρια στις τσέπες!

Καθώς η καρδιά της διεθνούς πολιτικής θα χτυπά τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη, όπου θα πραγματοποιηθεί η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Τούρκος πρόεδρος αναμένεται να βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 20 έως τις 23 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστο εάν μεταξύ των ηγετών με τους οποίους θα συναντηθεί θα βρίσκεται και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Η νέα παγκόσμια «χάρτα ισχύος»

Την ίδια ώρα, μια νέα γεωπολιτική έκθεση που δημοσιεύθηκε στη Γαλλία ενόψει της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ επαναφέρει στο προσκήνιο τον ρόλο της Τουρκίας στη διαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών. Η εκτενής έκθεση με τίτλο “Η κατάσταση του κόσμου 2026” (L’état du monde 2026), η οποία δημοσιεύθηκε από τη Le Monde Politique, υποστηρίζει ότι οι παγκόσμιες ισορροπίες ισχύος αναδιαμορφώνονται και κατατάσσει την Τουρκία μεταξύ των επτά ισχυρότερων χωρών του κόσμου.

Σύμφωνα με την έκθεση, η παλαιά δομή ισχύος, η οποία στηριζόταν πρωτίστως στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχει πλέον ξεπεραστεί και αντικαθίσταται από μια περισσότερο πολυπολική διεθνή τάξη. Στη νέα «χάρτα ισχύος των επτά» περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ινδία, το Ιράν και η Τουρκία. Η έκθεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δημοσιεύεται λίγο πριν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία αρχίζει στις 22 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, και μετά την πολεμική κρίση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν.

Μία από τις πλέον αξιοσημείωτες διαπιστώσεις της έκθεσης είναι η απουσία της Βρετανίας. Παρότι αποτελεί μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν περιλαμβάνεται στη νέα λίστα των επτά κέντρων παγκόσμιας ισχύος. Η μετατόπιση αυτή, από τα παραδοσιακά κέντρα ισχύος προς νέες ή ανερχόμενες δυνάμεις, αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της ανάλυσης.
Στη λίστα δεν περιλαμβάνονται επίσης οι χώρες του Κόλπου, ούτε σημαντικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βραζιλία και το Μεξικό.

Γιατί η Τουρκία βρίσκεται στη λίστα

Η έκθεση αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο στην Τουρκία και στην αυξανόμενη διεθνή επιρροή της. Σύμφωνα με την ανάλυση, δύο είναι οι βασικοί παράγοντες που εξηγούν την ένταξη της χώρας στη νέα “επτάδα” των παγκόσμιων κέντρων ισχύος. Ο πρώτος είναι η ταχεία και σταθερή ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Ο δεύτερος, και εκείνος στον οποίο δίνεται μεγαλύτερη έμφαση, είναι η εξωτερική πολιτική στρατηγική της Άγκυρας, την οποία η έκθεση χαρακτηρίζει «διπλωματία ισορροπίας». Η Τουρκία, σύμφωνα με την έκθεση, διατηρεί από τη μία πλευρά τη συμμαχία της με τη Δύση ως μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ από την άλλη έχει τη δυνατότητα να επιδιώκει σχέσεις με άλλες δυνάμεις και σχήματα, όπως οι BRICS, και να διατηρεί στενές επαφές με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα.

Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευελιξίας της Άγκυρας και της ικανότητάς της να κινείται ταυτόχρονα σε διαφορετικά γεωπολιτικά μέτωπα. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί επίσης το διπλωματικό αποτύπωμα της Τουρκίας, σύμφωνα με την έκθεση. Η χώρα διαθέτει, σύμφωνα με αυτήν, το έκτο μεγαλύτερο διπλωματικό δίκτυο στον κόσμο. Το γεγονός αυτό θεωρείται ένας από τους παράγοντες που ενισχύουν τη γεωπολιτική της θέση και την καθιστούν σημαντικό διεθνή παράγοντα.

Η έκθεση πριν από την κρίσιμη Γενική Συνέλευση

Η χρονική συγκυρία της δημοσίευσης της έκθεσης αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία. Το “L’état du monde 2026”, που φέρει την υπογραφή του Le Monde Politique (LMP) και κυκλοφορεί επίσης σε μορφή βιβλίου, παρουσιάζεται στη διεθνή κοινότητα μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν και λίγο πριν από τις κρίσιμες συζητήσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Η έκθεση υποστηρίζει ουσιαστικά ότι η παγκόσμια ισορροπία ισχύος βρίσκεται σε διαδικασία βαθιάς αναδιάταξης και αναδεικνύει την Τουρκία ως μία από τις χώρες που διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης. Παράλληλα, εκτιμά ότι μία από τις σημαντικότερες συζητήσεις στη Σύνοδο των ηγετών στη Νέα Υόρκη θα αφορά ακριβώς αυτή τη μεταβαλλόμενη “χάρτα” της παγκόσμιας ισχύος.

Ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από πέντε

Η ανάλυση συνδέει τη νέα αυτή αντίληψη για την παγκόσμια ισχύ με ένα σύνθημα που ο Ερντογάν επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών: «Ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από πέντε». Ο Ερντογάν διατύπωσε για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη φράση το 2013, αμφισβητώντας τη δομή του διεθνούς συστήματος και τον κεντρικό ρόλο που έχουν οι πέντε μόνιμες δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με την τουρκική προσέγγιση που υιοθετεί η έκθεση, η μεταβολή των παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών επιβεβαιώνει πλέον, σε διεθνές επίπεδο, την ανάγκη για ένα περισσότερο αντιπροσωπευτικό και πολυπολικό σύστημα. Η έκθεση υποστηρίζει ότι οι γεωπολιτικές ισορροπίες που διαμορφώθηκαν μετά την αποικιοκρατική περίοδο και τον Ψυχρό Πόλεμο έχουν αλλάξει ριζικά και ότι η παραδοσιακή αντίληψη περί παγκόσμιας ισχύος δεν ανταποκρίνεται πλέον στη σημερινή πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτό το νέο διεθνές περιβάλλον, η Τουρκία επιχειρεί να αξιοποιήσει τη γεωστρατηγική της θέση, την αμυντική της βιομηχανία και τη διπλωματική της ευελιξία, επιδιώκοντας να ενισχύσει τον ρόλο της ως ανεξάρτητου και υπολογίσιμου παράγοντα στη διαμόρφωση της νέας παγκόσμιας τάξης.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει εάν αυτή η αυξανόμενη γεωπολιτική φιλοδοξία της Άγκυρας θα συνοδευτεί και από αποκλιμάκωση στις σχέσεις της με την Αθήνα. Η επικείμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και, κυρίως, το ενδεχόμενο μιας νέας συνάντησης Ερντογάν-Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη αναμένεται να δώσουν τις πρώτες ενδείξεις…

Η αφήγηση αφορά το ταξίδι του Τόμας Μαν, στη Δυτική και Ανατολική Γερμανία, ένα ταξίδι από τη Φραγκφούρτη στη Βαϊμάρη παρέα με την κόρη του Έρικα, που εκτελεί χρέη γραμματέως του πατέρας της. Στην πραγματικότητα η γυναίκα του Μαν, Κάτια, τον είχε συνοδέψει σε αυτό το ταξίδι, αλλά εδώ ο σκηνοθέτης επιλέγει την κόρη, ως μία πιο ενδιαφέρουσα δραματουργική περσόνα (και έχει δίκιο). Στη διάρκεια του ταξιδιού, ο (επίσης) συγγραφέας γιος του Κλάους πεθαίνει από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών, αυτοκτονεί.

Ο νομπελίστας συγγραφέας θα συνεχίσει το ταξίδι του για τις τιμητικές εκδηλώσεις που έχουν ετοιμάσει οι δύο πλευρές της νέας μεταπολεμικής Γερμανία, έρμαιο πλέον των δύο ισχυρότερων δυνάμεων της εποχής, των ΗΠΑ και των Σοβιετικών. Οι δύο πλευρές της Γερμανίας βλέπουν στον Γερμανό νομπελίστα μία πυξίδα που έρχεται από το παρελθόν και μπορεί να τους προσδώσει το χαμένο κύρος για το μέλλον. 

Ο Τόμας Μαν είναι μία ελπίδα, παρόλο που ο ίδιος σιωπηλά διακρίνει την καταστροφή του ναζιστικού πρόσφατου παρελθόντος, τα απομεινάρια ενός κόσμου που δεν αναγνωρίζει. Και τα στοιχεία που προσπαθούν να ενώσουν την κομματιασμένη χώρα είναι η τέχνη της, ο Γκαίτε που επισκέπτεται στη Βαϊμάρη το σπίτι και το δωμάτιο που άφησε την τελευταία του πνοή, μία συνάντηση επίσης σιωπηλή δύο σημαντικών συγγραφέων, παγκόσμιας αξίας, και του Μπαχ, ενός συνθέτει που η θρησκευτικότητά του συνεπαίρνει.

Η ταινία καταλήγει, όχι άστοχα, στην εκκλησία που εργάστηκε αρχικά ο Μπαχ με το εκκλησιαστικό όργανο να δεσπόζει. Οι δύο πρωταγωνιστές, Έρικα και Τόμας, μένουν σιωπηλοί και χάνονται στους ήχους του επιβλητικού ύφους του εκκλησιαστικού οργάνου, στις μελωδίες του κορυφαίου Μπαχ. 

“Fatherland”

Η ταινία συνεπαίρνει με την καλλιτεχνικότητα και τη σκηνοθεσία της, τίποτε στα κάδρα του Παβλικόφσκι δεν είναι τυχαίο, η απόλυτη συμμετρία, το βάθος πεδίου, το κιαροσκούρο των προσώπων, οι υπαινιγμοί στις προηγούμενες ταινίες του “Ida” και “Ψυχρός Πόλεμος” (“Cold War”). Ένα μπρεσσονικό ύφος με υπαρξιακές μπεργκμανικές τάσεις, η “Πατρίδα” μάλλον συνομιλεί με τη συνολικότερη ευρωπαϊκή κουλτούρα, την ιστορία της λογοτεχνίας, της πολιτικής ιστορίας, και γενικότερα της τέχνης, αφού και οι περισσότερες απεικονίσεις μοιάζουν εικαστικά αριστουργήματα.

Αυτός ο συνδυασμός μαζί με τις υπέροχες ερμηνείες, κυρίως της Σάντρα Χούλερ (Sandra Hüller), που μεταμορφώνεται σε κάθε ταινία που συμμετέχει, και τη θαυμάζουμε γι’ αυτό, και που διαθέτει ταυτόχρονα εκείνη την ήρεμη ψυχρότητα που ήθελε να αποπνέει στην ταινία του ο σκηνοθέτης. Αυτή η ψυχρότητα είναι μάλλον λιτότητα, αφηγηματική ελλειπτικότητα, που συμπληρώνεται με τις εικαστικές αποτυπώσεις και τις ακουστικές προβολές, δηλαδή με ό,τι βλέπουμε και ό,τι ακούμε, να παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο με την ελλειπτική διαλογικότητα.

Προκύπτει ως ερώτημα, για το διανοούμενο συγγραφέα του “Μαγικού Βουνού” και στοχαστή, πως μπορεί να ξαναδεί τη χαμένη του πατρίδα, ποια είναι ή ήταν, πως τον συνδέει με ό,τι είχε εγκαταλείψει το 1933, με την άνοδο τότε στην κυβέρνηση της ναζιστικής παράταξης του Χίτλερ. Ο Τόμας Μαν φεύγει στην Ελβετία και μετά στην Καλιφόρνια της Αμερικής. Επιστρέφει το 1949 σε μια χώρα που είναι νωπά τα σημάδια ενός παγκόσμιου πολέμου που η ίδια προκάλεσε.

Η ανατολική πλευρά της χώρας έχει πλέον σοβιετικοποιηθεί, ενώ πρόσωπα αμφιβόλου στάσεως επί ναζιστικής παντοδυναμίας παρελαύνουν ανέμελα στη δυτική πλευρά. Οι εικόνες είναι μάλλον θλιβερές. Και στις δύο πλευρές επικρατεί κατήφεια, μελαγχολία, ψυχρότητα. Και οι δύο θέλουν τον Τόμας Μαν δικό τους. Ο ίδιος εκφράζει ιδέες, σκέψεις, που για την κόρη του είναι κενού νοήματος, βαρετά λόγια στον αέρα, σε μία χώρα κατεστραμμένη και ξενοκινούμενη. Το μόνο συνεκτικό υλικό στη χώρα μπορεί να είναι η τέχνη, η πατρίδα γίνεται η λογοτεχνία, η μουσική. Η πατρίδα είναι αυτό που εκφράζουν οι Γκαίτε, Μπαχ και ο ίδιος ο Τόμας Μαν. 

Η πολιτική, οι μυστικές υπηρεσίες, που έχουν από κοντά το road trip του μεγάλου λογοτέχνη, δε μπορούν να προσδώσουν το βίωμα της πατρογονικής εστίας που αναζητά ο σκηνοθέτης στο πρόσωπο του λογοτέχνη. Η τέχνη η ίδια δείχνει ένα μοναδικό δρόμο να ενωθεί το παρελθόν με το παρόν, σε μία απογοητευμένη γενιά, χαμένη στις πρόσφατες ατυχείς επιλογές. 

Η ματιά του Παβλικόφσκι

Τα περισσότερα δε λέγονται, δείχνονται και αυτή η κινηματογραφικότητα είναι που αποπνέει ένα μοναδικό σκηνοθετικό στιλ για τον Παβλικόφσκι που βραβεύεται στις Κάννες (για δεύτερη φορά) για αυτήν του τη σκηνοθετική μαεστρία. Όχι άδικα, ο Παβλικόφσκι μπορούμε να πούμε πως αποτελεί μία επάξια συνέχεια ενός ευρωπαϊκού στιλιστικού μινιμαλισμού και μοντερνισμού, που η φόρμα επικρατεί, η αφαιρετικότητα, η ακαδημαϊκή προσέγγιση, αλλά και ένα ψυχολογικό βάθος στα πρόσωπα, που μοιάζουν όσο απόμακρα, όσο και το παρελθόν που ερμηνεύουν, εποχών που η μελαγχολία, η πειθαρχία, η αυστηρότητα και δωρικότητα επικρατούν διάχυτα στις ιστορικές διαδρομές που τολμά να αναδείξει ο σκηνοθέτης, επιλογές, που δεν είναι ποτέ πολιτικά αχρωμάτιστες, όσο και αν προσπαθεί ο φακός να αποφύγει. 

Ταυτόχρονα, η έννοια της ταυτότητας και της πατρίδας, το οικείο και το ανοίκειο, ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός, η ιστορικότητα, το παρελθόν, η κουλτούρα και ο πολιτισμός ενός τόπου, είναι θέματα πάντοτε επίκαιρα σε μία Ευρώπη που διαρκώς δοκιμάζεται και αναστοχάζεται ή αναμετράτε για το παρελθόν και το μέλλον της. Ο Παβλικόφσκι διαθέτει αυτή την ευρύτερη σκηνοθετική οπτική, όπως και η ίδια τέχνη που υπηρετεί, καθώς την απεικονίζει μέσω του νομπελίστα συγγραφέα ως περσόνα πρωταγωνιστή. 

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η παράταση του επαχθούς μέτρου της αναστολής κατά το έτος 2022 στερούταν νόμιμης βάσης, καθώς η Πολιτεία παρέλειψε να προβεί σε επιστημονική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητάς του, παραβιάζοντας τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας και περιορίζοντας υπέρμετρα τα δικαιώματα των ανεμβολίαστων υγειονομικών.

Η κρίση αυτή εναρμονίζεται πλήρως με το δεσμευτικό ακυρωτικό πόρισμα της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΟλΣτΕ 2332/2022), το οποίο έθεσε ως απαράβατο όρο τον σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα των εργαζομένων. Το ανώτατο δικαστήριο είχε υπογραμμίσει ότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ιδιωτική ζωή είναι ανεκτές μόνο για το απολύτως αναγκαίο διάστημα και υπό την προϋπόθεση της τακτικής επανεξέτασής τους. Εφαρμόζοντας τη θεμελιώδη αυτή παραδοχή, το Διοικητικό Πρωτοδικείο διέγνωσε ότι η Διοίκηση παρέτεινε αυθαίρετα ένα μέτρο που έπληττε τον πυρήνα των δικαιωμάτων των υγειονομικών λειτουργών, κρίνοντας επί λέξει ότι η παράταση αυτή «…έχει θεσπισθεί κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, διότι δεν προκύπτει πλέον η αναγκαιότητα και η προσφορότητα διατήρησης του μέτρου […] καθίσταται μη νόμιμη, ως αντικείμενη στην αρχή της αναλογικότητας, και η διατήρηση του μέτρου της αναστολής των καθηκόντων του ενάγοντος ήδη από την

1η.1.2022 και εφεξής (ήτοι έως και 31.12.2022…)».
Κατόπιν τούτου, αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγόμενου Νοσοκομείου να καταβάλει στον εντολέα μας το συνολικό ποσό των 35.899,56 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στους τακτικούς μισθούς και τις αποζημιώσεις εφημεριών για όλο το έτος 2022, εντόκως με επιτόκιο 6%.

Η απόφαση αυτή είναι η πιο πρόσφατη μιας σειράς προγενέστερων δικαστικών αποφάσεων της εταιρείας μας με όμοιο ιστορικό, νομική συλλογιστική και θετικό αποτέλεσμα (ενδεικτικώς αναφέρουμε τις υπ’ αριθμ. Α11207/2025, Α7206/2026, Α7251/2026, 812/2026), εδραιώνοντας νομολογιακά την πλήρη περιουσιακή αποκατάσταση των λειτουργών υγείας απέναντι σε παράνομα και δυσανάλογα διοικητικά μέτρα”.

Σύμφωνα με τον σύμβουλο του Κρεμλίνου για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, Γιούρι Ουσακόφ, ο Πούτιν παρουσίασε στον Τραμπ τη δική του προσέγγιση για την ειρηνευτική διαδικασία και του μετέφερε την εκτίμησή του για την πορεία του πολέμου. Ο δε Αμερικανός πρόεδρος διεμήνυσε ότι θέλει η σύγκρουση να τελειώσει.

«Ο Ντόναλντ Τραμπ τόνισε σαφώς ότι είναι επιθυμητό να τερματιστεί η σύγκρουση το συντομότερο δυνατό, κάτι που θα άνοιγε αμέσως προοπτικές – εντυπωσιακές και μακροπρόθεσμες μάλιστα – για την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας», δήλωσε ο Ουσάκοφ. «Κατά την άποψή του, αυτό θα είχε ιδιαίτερη επίδραση στις εμπορικές και οικονομικές σχέσεις, προσφέροντας τεράστια οφέλη και για τις δύο χώρες. Ο Τραμπ επιθυμεί να επιτευχθεί μια σημαντική πρόοδος κατά τη διάρκεια της προεδρίας του. Ο Πούτιν υποστήριξε αυτή την προσέγγιση».

Ο Ουσακόφ ανέφερε ακόμη ότι ο Ρώσος πρόεδρος διαβεβαίωσε τον Αμερικανό ομόλογό του πως η Ρωσία δεν έχει επιθετικά σχέδια απέναντι στην Ευρώπη. «Κατά τη συνομιλία του με τον Πούτιν, ο Τραμπ υπογράμμισε την ανάγκη να τερματιστεί η σύγκρουση στην Ουκρανία, κάτι που θα άνοιγε τον δρόμο για μια μεγάλη αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Ουσακόφ. Ο Τραμπ σε πρότερες δηλώσεις του επανέλαβε τον ισχυρισμό του, ότι η Ρωσία δεν προτίθεται να επιτεθεί σε χώρα του ΝΑΤΟ.

Ο Ουσάκοφ – ο οποίος είπε ότι ο Πούτιν και ο Τραμπ είχαν επίσης συμφωνήσει ως προς την ανάγκη να συνεχιστούν οι ανταλλαγές κρατουμένων – δήλωσε ότι δεν είναι σε θέση να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα θέματα που συζητήθηκαν, αλλά χαρακτήρισε τη συνομιλία ως εποικοδομητική και ανέφερε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να παραμείνουν σε επαφή και να επικοινωνήσουν ξανά τηλεφωνικά, εφόσον προκύψει ανάγκη.

Πεσκόφ: Είμαστε κοντά στην νίκη

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, μιλώντας σε Ινδούς δημοσιογράφους, υποστήριξε ότι οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονται πλέον «πολύ κοντά στη νίκη» στον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ παράλληλα εξαπέλυσε σφοδρά πυρά κατά των ευρωπαϊκών κρατών και της ηγεσίας της Γερμανίας. «Είμαστε σίγουροι, είμαστε βέβαιοι ότι η νίκη είναι πλέον πολύ κοντά», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στις παρασκηνιακές διπλωματικές επαφές, ο εκπρόσωπος της ρωσικής προεδρίας υποστήριξε ότι, ενώ η Ρωσία παραμένει ανοιχτή σε διάλογο και διαβουλεύσεις, η εμπλοκή της Ευρώπης στις αποστολές των Αμερικανών απεσταλμένων στο Κίεβο περιπλέκει τη διαπραγματευτική διαδικασία. Όπως υποστήριξε, σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον, οι Ευρωπαίοι «κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν τον τερματισμό του πολέμου». Στο ίδιο μήκος και οι αναφορές του Ρώσου ΥΠΕΞ.

Αν και η Μόσχα έχει μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για νίκη στην Ουκρανία και ότι αυτή είναι αναπόφευκτη εντούτοις για πρώτη φορά το προσδιορίζει χρονικά. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Γερμανία και τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, σημειώνοντας πως οι προσπάθειες να αποδοθούν όλες οι ευθύνες στη Μόσχα συνιστούν συμπεριφορά που «στερείται προσήλωσης στην αλήθεια και ζημιώνει την ίδια τη Γερμανία».

Μάλιστα, χαρακτήρισε αυτές τις αιτιάσεις ως «ρωσοφοβία που αγγίζει τα όρια της μανίας», επισημαίνοντας ωστόσο ότι η Ρωσία ουδέποτε επιδίωξε τη διακοπή των σχέσεων με το Βερολίνο, αλλά παραμένει ασαφές πόσο μακριά σκοπεύουν να φτάσουν οι γερμανικές αρχές.

Τέλος, ο Ντμίτρι Πεσκόφ στράφηκε και κατά του Τόκιο, σχολιάζοντας με έκπληξη το γεγονός ότι κατά τις εκδηλώσεις μνήμης για τον ατομικό βομβαρδισμό της Χιροσίμα, κανένας από την ιαπωνική ηγεσία δεν αναφέρεται στον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα, διεμήνυσε ότι η Μόσχα «δεν ξεχνά τον ιαπωνικό μιλιταρισμό ούτε τη νίκη που πέτυχε εναντίον του».

Τι μεταδίδει το Reuters

Όπως αναφέρει το Reuters, η τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών διήρκεσε περίπου μία ώρα και πραγματοποιήθηκε μετά τις επισκέψεις που έκαναν το Σαββατοκύριακο στη Μόσχα και το Κίεβο οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Οι δύο άνδρες επιχειρούν να επανεκκινήσουν τις συνομιλίες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, οι οποίες έχουν περιέλθει σε στασιμότητα.

Οι επαφές τους δεν φαίνεται να οδήγησαν σε κάποια άμεση δημόσια συμφωνία. Ωστόσο, τέθηκε στο τραπέζι το ενδεχόμενο επανάληψης τριμερών συνομιλιών μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ. Το Κρεμλίνο έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αποκλείει ένα τέτοιο σενάριο, αν και στην ενημέρωσή του για την τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ-Πούτιν δεν έκανε σχετική αναφορά.

Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες, Ρωσία και Ουκρανία εξακολουθούν να απέχουν σημαντικά ως προς τους όρους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον τερματισμό του πολέμου, του πιο αιματηρού στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, τους τελευταίους μήνες οι δύο πλευρές έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους. Πρόσωπο που βρίσκεται κοντά στο Κρεμλίνο είχε αναφέρει, πριν από την επίσκεψη των Αμερικανών απεσταλμένων, ότι ο Πούτιν εξακολουθεί να επιδιώκει τον πλήρη έλεγχο των περιοχών του Ντονέτσκ στην ανατολική Ουκρανία που δεν βρίσκονται ακόμη υπό ρωσικό έλεγχο, κάτι που όπως προαναφέραμε τους τέθηκε.

Οι επαφές Γουίτκοφ-Κούσνερ 

Οι δύο Αμερικανοί απεσταλμένοι είχαν συναντηθεί με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και την ουκρανική ηγεσία στις 6 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα μετά τις συνομιλίες τους με τον Πούτιν στη Μόσχα. Ο Λευκός Οίκος είχε αναφέρει ότι οι επαφές στη ρωσική πρωτεύουσα περιλάμβαναν «ουσιαστικά σχέδια για τα επόμενα βήματα», χωρίς ωστόσο να ανακοινωθεί κάποια συγκεκριμένη συμφωνία.

Σύμφωνα με πρόσωπα που γνωρίζουν το περιεχόμενο των τελευταίων διαπραγματεύσεων και μίλησαν στο Kyiv Independent, οι Αμερικανοί απεσταλμένοι μετέφεραν αναθεωρημένες προτάσεις, χωρίς όμως να επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος. Κατά τις ίδιες πηγές, μία από τις ιδέες που τέθηκαν στο τραπέζι αφορά αμοιβαία παύση των αεροπορικών πληγμάτων. Η Ρωσία δεν έχει μέχρι στιγμής συμφωνήσει σε ένα τέτοιο μέτρο, παρά μόνο σε μια περιορισμένη τριήμερη παύση επιθέσεων στις πρωτεύουσες κατά τη διάρκεια των επισκέψεων των Αμερικανών απεσταλμένων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Μόσχα μετέφερε προηγουμένως στην αμερικανική αντιπροσωπεία ένα είδος τελεσιγράφου: Συγκεκριμένα, η ρωσική πλευρά ζήτησε να παραδοθεί το μέρος του Ντονμπάς που ελέγχουν ακόμα οι Ουκρανοί και δεν έχουν καταλάβει οι ρωσικές δυνάμεις, να απομακρυνθούν τα όπλα μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, να σταματήσει ο αμερικανικός εξοπλισμός των Ουκρανών, αλλά και η ροή επιχειρησιακών πληροφοριών. Αν απορριφθούν οι όροι αυτοί, η Μόσχα θα συνεχίσει τον πόλεμο.

Αναμένεται επικοινωνία Τραμπ-Ζελένσκι

Αμερικανός αξιωματούχος είχε δηλώσει στις 6 Σεπτεμβρίου στο Kyiv Independent ότι ο Τραμπ θα επικοινωνούσε με τον Πούτιν αφού ενημερωνόταν αναλυτικά από τους απεσταλμένους του. Στη συνέχεια, ο Αμερικανός πρόεδρος αναμένεται να συνομιλήσει και με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο Ουκρανός πρόεδρος, μετά τις συνομιλίες με τους Γουίτκοφ και Κούσνερ, εκτίμησε ότι ο πόλεμος πιθανότατα θα συνεχιστεί και κατά τους χειμερινούς μήνες, καθώς το Κίεβο προετοιμάζεται για νέο κύμα ρωσικών επιθέσεων κατά των ενεργειακών υποδομών της χώρας. Μέχρι στιγμής, η πιο απτή εξέλιξη φαίνεται να είναι η προσπάθεια της Ουάσινγκτον να οργανώσει έναν νέο γύρο τριμερών συνομιλιών, ενδεχόμενο το οποίο το Κρεμλίνο δεν έχει αποκλείσει.

“Καμπανάκι” από Πεντάγωνο

«Ο κόσμος πρέπει να είναι προετοιμασμένος για μια παρατεταμένη σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας», δήλωσε σήμερα (08.09.2026) ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Πενταγώνου, αν και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση του προέδρου Τραμπ επιδιώκει μια διαρκή ειρήνη.

«Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια παρατεταμένη σύγκρουση και για το γεγονός ότι οι ανάγκες της Ουκρανίας θα παραμείνουν οι ίδιες τους επόμενους μήνες και χρόνια, ενώ πρέπει επίσης να είμαστε προετοιμασμένοι και για άλλα πιθανά ενδεχόμενα», δήλωσε ο επικεφαλής πολιτικής του Πενταγώνου, Έλμπριτζ Κόλμπι, κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης αξιωματούχων άμυνας από χώρες που υποστηρίζουν την Ουκρανία.

Οξύτατη επίθεση Λαβρόφ στην ΕΕ

Την ίδια στιγμή, επίθεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξαπέλυσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, κατηγορώντας την ότι παρεμποδίζει τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας διαρκούς διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου, ο Λαβρόφ υποστήριξε ότι η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, καθώς και η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση, έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να εμποδίσουν τη συζήτηση σχετικά με τα ζητήματα που η Μόσχα θεωρεί ως τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης, καθώς και τη «διερεύνηση τρόπων για την επίτευξη μιας αξιόπιστης και μακροπρόθεσμης λύσης».

Παράλληλα, ο Λαβρόφ δήλωσε ότι η κυβέρνηση Τραμπ είχε επιδείξει τόσο τη βούληση όσο και την ικανότητα να αναγνωρίσει τις ανησυχίες της Μόσχας, προσθέτοντας ότι, ως εκ τούτου, η Ρωσία αναμένει πως οι επαφές με Αμερικανούς εκπροσώπους θα είναι «επωφελείς και για τις δύο πλευρές».

Τριήμερη παύση πληγμάτων

Όπως και σε προηγούμενες συναντήσεις, ο Πούτιν είχε στο πλευρό του τον Ουσάκοφ, και τον απεσταλμένο του για επενδύσεις, Κιρίλ Ντμιτριέφ, οι οποίοι υποδέχτηκαν τους Κούσνερ-Γουίτκοφ στο αεροδρόμιο, τους οδήγησαν σε ένα εστιατόριο και στη συνέχεια τους συνόδευσαν στο Κρεμλίνο, όπως συμπλήρωσε το Reuters.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο κανάλι του Κρεμλίνου στην εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων Max ότι, ο Πούτιν είχε διατάξει τις ένοπλες δυνάμεις να μην επιτεθούν στο Κίεβο για τρεις ημέρες, ξεκινώντας από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, καθώς ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ θα κατευθυνθούν στη συνέχεια προς την ουκρανική πρωτεύουσα.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι είχε δηλώσει ότι είχε μιλήσει με τους δύο Αμερικανούς απεσταλμένους που επρόκειτο να επισκεφθούν την Ουκρανία την Κυριακή, προσθέτοντας ότι η Ουκρανία ήταν έτοιμη να απέχει από επιθέσεις κατά της Μόσχας μέχρι και τη Δευτέρα.

«Θα πρέπει και οι δύο πλευρές να κάνουν συμβιβασμούς και να περιορίσουν τις διαφορές τους και πιστεύουμε ότι διαθέτουμε τα απαραίτητα στοιχεία για να καταλήξουμε σε αυτό», δήλωσε ο Γουίτκοφ. «Είναι πολύ δύσκολο, αλλά είμαστε αποφασισμένοι και ελπίζουμε ότι όλα αυτά θα καταλήξουν σε μια διπλωματική επίλυση», πρόσθεσε.

Καταγράφω μιαν ανάμνηση από την μαχόμενη νιότη μου, στον χώρο των προπυλαίων και ακόμα την πίστη μου στον αδήριτο ερχομό της Περσεφόνης”.

Διότι οι σχέσεις με την Αίγυπτο δεν αποτελούν ούτε την αρχή μήτε το τέλος του Ελληνισμού αλλά μία προσπάθεια αποτροπής της ρυμούλκησης της πολυπληθούς Αφρικανικής χώρας στη Σουνητική συμμαχία της Μέκκα μεταξύ Τουρκίας Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας.  Αλλά κι αυτή εξαρτάται περισσότερο  απ’ το Ισραήλ, που νίκησε δύο φορές τον Αιγυπτιακό στρατό (1966 και 1973)  και κυρίως από την Αμερική που συντηρεί οικονομικώς και στρατιωτικώς την Αίγυπτο.

Η Αίγυπτος, οι εκκρεμότητες με την ΕΕ και η τουρκική παρουσία

Εν πάση περιπτώσει, μία επαφή με την ηγεσία του Καίρου δεν κοστίζει αρκεί να έχει κάποιο αποτέλεσμα, τουλάχιστον δια την διατήρηση της ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, για την οποία το Αμερικανικό ΣτέΙτ Ντιπάρτμεντ έδειξε προσφάτως την υποστήριξη του. 

Τα άλλα ζητήματα, η ενεργειακή εξάρτηση κι η «συνδεσιμότητα» έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν και δεν πρόκειται να λυθούν στο Ελ Αλαμέιν. Το Κάιρο πάντως έχει πολλές εκκρεμότητες με την Ευρωπαϊκή Ένωση και εδώ μπορεί η συνηγορία δύο κρατών μελών, της Ελλάδος και Κύπρου μπορεί να βοηθήσει.

Αργήσαμε πολύ κι αφήσαμε την Τουρκία να αλωνίζει στην Ανατολική Μεσόγειο με την ηλίθια συμφωνία των Αθηνών των δήθεν «ηρέμων νερών» του Αιγαίου και τώρα τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε…