Σκοπός αυτής της εκστρατείας βομβαρδισμών είναι να μετατοπίσει δυτικότερα τα σημεία εκτόξευσης ουκρανικών πυραύλων και drones, ώστε η ρωσική αεράμυνα να έχει περισσότερο χρόνο για να τα εντοπίσει και καταρρίψει. Με την πολύπλευρή βοήθεια της Δύσης (προμήθεια σύγχρονων drones, παροχή επιχειρησιακών πληροφοριών και συντεταγμένων στόχευσης), όμως, οι Ουκρανοί προς το παρόν καταφέρνουν να εκτοξεύουν καθημερινά διπλάσιο και τριπλάσιο αριθμό drones, από όσα αντιστοίχως εκτοξεύουν οι Ρώσοι. Παρά, μάλιστα, το γεγονός ότι η ρωσική αεράμυνα καταρρίπτει τη μεγάλη πλειονότητά τους, κάποια διεισδύουν και προκαλούν σοβαρές ζημιές ειδικά σε ευάλωτους στόχους, όπως διυλιστήρια, χημικά εργοστάσια κλπ.

Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι εδώ και μερικές ημέρες η ουκρανική αεράμυνα αδυνατεί να καταρρίψει ρωσικούς πυραύλους, ενώ και η επίδοσή της στην κατάρριψη drones είναι χαμηλή. Το Κίεβο αποδίδει την αδυναμία της ουκρανικής αεράμυνας στην έλλειψη πυραύλων Patriot. Σύμφωνα με πληροφορίες, όμως, η πραγματική αιτία είναι ρωσική πυραυλική επίθεση, η οποία στις αρχές Ιουλίου κατέστρεψε το κέντρο διοίκησης της ουκρανικής αεράμυνας, σκοτώνοντας πολλά εξειδικευμένα στελέχη της.

Οι Ευρωπαίοι υποτιμούν την Ρωσία

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο γεγονός ότι τα ουκρανικά πλήγματα και οι μεγάλες δυσκολίες ανεφοδιασμού της Κριμαίας οξύνουν την πολιτική πίεση στον Πούτιν. Αυτή η πίεση φέρνει πιο κοντά τη ρωσική ποιοτική κλιμάκωση κι όχι την κατάπαυση του πυρός, όπως επιδιώκουν οι δυτικοί. Το Κρεμλίνο μπορεί να διέπραξε αλλεπάλληλα λάθη στην Ουκρανία, αλλά έχει συνείδηση πως εάν υποχωρήσει, η Ρωσία θα υποστεί στρατηγική ήττα, με αποτέλεσμα να εκπέσει από μεγάλη δύναμη και να δεχθεί ολοένα και εντονότερες δυτικές πιέσεις, με σκοπό τον κατακερματισμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και βεβαίως το καθεστώς θα αποσταθεροποιηθεί. Γι’ αυτό και ο Πούτιν δεν πρόκειται να επιλέξει αυτόν τον δρόμο.

Η στρατηγική των Ευρωπαίων, όμως, βασίζεται ακριβώς στην αυθαίρετη υπόθεση ότι όσο κι αν οι ίδιοι κλιμακώνουν, η Ρωσία θα συνεχίσει να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση και να αποφεύγει την ποιοτική κλιμάκωση, με αποτέλεσμα τελικά να συρθεί σε κατάπαυση του πυρός με δυτικούς όρους, λόγω εξάντλησης. Θεωρούν ότι η Μόσχα δεν θα τολμήσει να πλήξει έδαφος του ΝΑΤΟ που χρησιμοποιείται στον πόλεμο για να πλήξει ρωσικούς στόχους, φοβούμενη το άρθρο 5. Προς το παρόν, αυτό ισχύει, αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι για πόσο ακόμα.

Είναι εντυπωσιακό πόσο οι Ευρωπαίοι (και οι Αμερικανοί) υποτιμούν τη Ρωσία. Παρότι είναι μεγάλη πυρηνική δύναμη, έχουν πάψει να την φοβούνται, έχοντας πείσει τους εαυτούς τους ότι ο Πούτιν συνεχώς θα υποχωρεί. Άρα αυτοί μπορούν εκ του ασφαλούς να προκαλούν και να κλιμακώνουν, παίζοντας κεντρικό ρόλο στις ουκρανικές επιθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας. Υπενθυμίζω ότι η φανατικά αντιρωσική κυβέρνηση Μπάιντεν είχε αποφύγει αρχικά να δώσει στην Ουκρανία πυραύλους, φοβούμενη την αντίδραση της Μόσχας.

Οι δυτικοί χρησιμοποίησαν τη μέθοδο της σαλαμοποίησης, κάνοντας κάθε τόσο ένα βήμα μπροστά. Εκμεταλλεύονταν το γεγονός ότι η Ρωσία, παρά τις ρητορικές προειδοποιήσεις της, ποτέ δεν καθόρισε με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές της, ώστε η Δύση να ξέρει τι θα αντιμετωπίσει. Και βεβαίως ποτέ δεν μετέτρεψε τις όποιες απειλές της σε πράξη. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυτικοί να ακυρώνουν τη μία μετά την άλλη τις υποτιθέμενες κόκκινες γραμμές και έτσι να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Η φυσική, όμως, διδάσκει πως εάν τραβάς συνεχώς ένα σκοινί, κάποια στιγμή αυτό θα σπάσει. Δεν ξέρεις που ακριβώς είναι το όριο θραύσης, αλλά όριο θραύσης υπάρχει. Αυτό ισχύει και στη ζωή. Όσοι στη Μόσχα ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στο “πνεύμα του Άνκορατζ”, όσοι υποστήριζαν ότι αυτοσυγκράτηση όχι μόνο δεν απέδωσε, αλλά ενθάρρυνε τη Δύση να αυξήσει σταδιακά τη στρατιωτική εμπλοκή της, όσοι πίεζαν τον Πούτιν να κλιμακώσει δικαιώνονται. Η θέση τους ήταν και παραμένει απλή: όσο η Ρωσία αποφεύγει τη δυναμική αντίδραση, οι αντίπαλοί της (δυτικοί και Ουκρανοί) θεωρούν ότι μπορούν να κλιμακώνουν χωρίς ουσιαστικό κόστος.

Μάχη με τον χρόνο 

Ο χρόνος δεν λειτουργεί αποκλειστικά εις βάρος της Ουκρανίας. Λειτουργεί και εις βάρος της Ρωσίας. Όσο ο πόλεμος παρατείνεται, τόσο φθείρεται και η εικόνα της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης. Παραλλήλως, το οικονομικό βάρος του πολέμου γίνεται περισσότερο αισθητό στη ρωσική κοινωνία, ενώ η προσδοκία για μια συνεννόηση με την Ουάσιγκτον έχει πλέον εξαερωθεί. Τα παραπάνω ισχύουν πολύ περισσότερο μετά τις ουκρανικές επιθέσεις του τελευταίου διαστήματος.

Ο Πούτιν δεν κατάλαβε πως εάν είχε μία ελπίδα να συνεννοηθεί με τον Τραμπ, θα την είχε μόνο εάν με την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία είχε αποδείξει ότι η αποφασιστική ρωσική νίκη είναι κοντά. Ο Αμερικανός πρόεδρος σέβεται τους αποφασισμένους και περιφρονεί τους διστακτικούς. Από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι η Ρωσία αιμορραγεί, έχει κάθε λόγο να δώσει στο Κίεβο όσα χρειάζεται για να εντείνει αυτή την αιμορραγία.

Όπως, άλλωστε, αποδεικνύουν τα γεγονότα, οι Ουκρανοί διεξάγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Πραγματοποιούν δολοφονίες αξιωματούχων, σαμποτάζ, επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια όπου μπορούν, πλήγματα σε πολιτικές υποδομές και αμάχους κλπ. Με άλλα λόγια, δεν έχουν περιορισμούς και σταδιακά η Δύση ήρε και τους όποιους περιορισμούς τους είχε θέσει αρχικά στη χρήση οπλικών συστημάτων. Αντιθέτως, οι Ρώσοι αυτοπεριορίζονταν και μόνο όταν οι Ουκρανοί κλιμάκωναν τους ακολουθούσαν και μάλιστα με χρονική υστέρηση.

Σε κάθε πόλεμο, όμως, τα όρια διαμορφώνονται από την πλευρά που κλιμακώνει, επειδή υποχρεώνει την αντίπαλη πλευρά να ακολουθήσει. Δεν είναι βιώσιμο η Ουκρανία να διεξάγει ολοκληρωτικό πόλεμο και η Ρωσία να αυτοπεριορίζεται. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Οι πραγματικές προωθήσεις των Ρώσων στο έδαφος δεν επαρκούν για να εξισορροπήσουν τις ζημιές που υφίστανται από τα drones. Ούτε, επίσης, έχει μεγάλη σημασία η σύγκριση των πληγμάτων που πραγματοποιούν οι Ουκρανοί στη Ρωσία με τα πλήγματα που πραγματοποιούν οι Ρώσοι στην Ουκρανία.

Μπορεί τυπικά ο πόλεμος να είναι μεταξύ των δύο αυτών χωρών, αλλά είναι εξόφθαλμο ότι στην πραγματικότητα ο πόλεμος είναι μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας, έστω κι αν η πρώτη συμμετέχει εμμέσως πλην σαφώς. Και οι δυτικοί δεν θεωρούν τις τεράστιες ουκρανικές απώλειες δικές τους απώλειες. Αυτοί θεωρούν ότι φθείρουν τη Ρωσία, χρησιμοποιώντας την Ουκρανία σαν εργαλείο – πόλεμος δια αντιπροσώπου– χωρίς οι ίδιοι να υφίστανται κόστος, εκτός από το οικονομικό. Γι’ αυτό και επιδιώκουν τη συνέχιση του πολέμου μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, προβάλλοντας όρους ειρήνευσης που είναι δεδομένο πως δεν μπορεί να αποδεχθεί η Μόσχα.

Το Άρθρο 5

Έτσι, το πραγματικό δίλημμα του Πούτιν είναι στρατηγικό. Σε πρώτη φάση μπορεί να κλιμακώσει σε ολοκληρωτικό πόλεμο. Έχει τη δυνατότητα με πυραύλους και βόμβες FAB να καταστρέψει:

• Κέντρα διοίκησης. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ήδη καταστρέψει το κέντρο διοίκησης της ουκρανικής αεράμυνας.
• Τα λιμάνια της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και κατ’ επέκταση το εξωτερικό της εμπόριο.
• Τις βιομηχανίες που συνδέονται έστω και εμμέσως με τον πόλεμο.
• Τις γέφυρες ειδικά στο Δνείπερο, για να αποκόψει την ανατολική από τη δυτική Ουκρανία.
• Το σιδηροδρομικό δίκτυο, μέσω του οποίου κυρίως λειτουργεί η εφοδιαστική αλυσίδα.
• Τους κόμβους στα σύνορα με την Πολωνία και τη Ρουμανία για να εμποδίσει την εισαγωγή όπλων από την Ευρώπη.
• Τις αποθήκες καυσίμων και την εναπομείνασα ενεργειακή υποδομή.

Μία τέτοια εκστρατεία βομβαρδισμών αναπόφευκτα θα επηρεάσει το αξιόμαχο των Ουκρανών και στο έδαφος και στον αέρα. Αν, ωστόσο, δεν οδηγήσει την Ουκρανία σε τροχιά κατάρρευσης και πιο συγκεκριμένα εάν οι Ευρωπαίοι επιχειρήσουν μία πιο άμεση παρέμβαση για να εξισορροπήσουν τη ρωσική πίεση, θα τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων σε βάσεις σε Ρουμανία, Βαλτικές χώρες, Πολωνία, Φινλανδία, ακόμα και Γερμανία.

Είναι προφανές πως το Κρεμλίνο θα σκεφθεί πολύ πριν επιχειρήσει μία ευθεία επίθεση σε στόχο που βρίσκεται σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, επειδή ισχύει το άρθρο 5. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, όμως, το άρθρο 5 δεν προβλέπει αυτόματη κήρυξη πολέμου σε όποιο κράτος επιτεθεί σε χώρα-μέλος. Προβλέπει μία διαδικασία που υπό όρους μπορεί να καταλήξει εκεί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, λειτουργεί αποτρεπτικά. Με τον τρόπο, όμως, που συμμετέχουν οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο, ενδέχεται να καταστήσουν μία τέτοια επίθεση μονόδρομο για τον Πούτιν, ειδικά εάν οι ρωσικές νίκες στο έδαφος είναι αργές και οι απώλειες από τις επιθέσεις των drones μεγάλες.

Στους κύκλους που επηρεάζουν τις αποφάσεις του Κρεμλίνου κερδίζει συνεχώς έδαφος η ιδέα. Ο καθηγητής Καραγκάνοφ έχει εδώ και καιρό επισημάνει το γεγονός ότι η ρωσική αποτροπή έχει ακυρωθεί, δηλαδή οι δυτικοί έχουν πάψει να φοβούνται μία δυναμική αντίδραση της Μόσχας, με αποτέλεσμα να κλιμακώνουν και να στριμώχνουν ολοένα και περισσότερο την “Αρκούδα”. Η εισήγηση Καραγκάνοφ είναι ότι για να αποκαταστήσει η Ρωσία την αποτροπή, δεν αρκούν πια τα λόγια. Πρέπει να πλήξει κατ’ αρχήν με συμβατικούς πυραύλους βάσεις και πολεμικά εργοστάσια στην Ευρώπη που υπηρετούν το Κίεβο. Και μάλιστα να προειδοποιήσει ξεκάθαρα πως εάν δεχθεί δυτική επίθεση, θα απαντήσει αμέσως με πυρηνικά όπλα.

Ο Πούτιν έχει απορρίψει την εισήγηση, αλλά αυτό που πριν ένα χρόνο φαινόταν απολύτως ακραίο, τώρα συζητείται στη Μόσχα. Το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν την ανάγκη να πληγούν στόχοι στην Ευρώπη είναι ότι μόνο έτσι θα σταματήσει την ενεργό εμπλοκή της στον πόλεμο. Όσο για τον κίνδυνο γενίκευσης, θεωρούν πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να διακινδυνεύσουν έναν πυρηνικό πόλεμο. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, άλλωστε, που δέχεται επιθέσεις στο έδαφός της, οι ΗΠΑ είναι ανέγγιχτες. Θεωρούν, επίσης, πως ούτε και η Ευρώπη θα διακινδυνεύσει έμπρακτη αντίδραση, επειδή θα έχει μόνο να χάσει.

Αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι ότι αυτή η συζήτηση στη Μόσχα δεν έχει χαρακτήρα μπλόφας. Είναι αυθεντικός προβληματισμός για τον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία μπορεί να τελειώσει προς όφελός της τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Και όλες αυτές οι χώρες θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο με τη Ρωσία δανειζόμενες ακόμα περισσότερα χρήματα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές. Σε αυτή την τρελή πορεία, ιδιαίτερος είναι ο ρόλος της Γερμανίας που φέρει ευθύνη, μετά την ανατίναξη των αγωγών μεταφοράς ρωσικού  φυσικού αερίου στη Βαλτική, καθώς αν και ήταν δικό της περιουσιακό στοιχείο, όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, αλλά ούτε οι κυβερνήσεις Σόλτς και Μέρτς  φρόντισαν να μάθουν ποιοι κρύβονταν πίσω από αυτό το σαμποτάζ που έπληξε ενεργειακά σχεδόν όλη την Ευρώπη με μεγάλο θύμα τον βιομηχανικό τομέα.

Πλην όμως, η γερμανική δικαιοσύνη κινήθηκε ανεξάρτητα. Στις 2 Ιουλίου οι Γερμανοί ομοσπονδιακοί εισαγγελείς κατηγόρησαν τον Ουκρανό, Serhii K., ότι ενήργησε ως συνεργός σε έγκλημα πολέμου συμμετέχοντας στην ανατίναξη των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream 1 και Nord Stream 2 τον Σεπτέμβριο του 2022 και ζήτησαν την έκδοσή του από την Ουκρανία. 

Οι Γερμανοί εισαγγελείς ισχυρίζονται, σύμφωνα με το κατηγορητήριο το οποίο είδε το Politico, ότι, ως αξιωματικός στον ουκρανικό στρατό το 2022, αυτός και άλλο στρατιωτικό προσωπικό «ενεργώντας εκ μέρους κρατικών φορέων στην Ουκρανία ανέπτυξαν ένα σχέδιο για την καταστροφή των αγωγών Nord Stream 1 και 2, προκειμένου να σταματήσουν οριστικά τις παραδόσεις ρωσικού φυσικού αερίου και να αποτρέψουν τη Μόσχα από το να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από την ενέργεια για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμό της. Η εξέλιξη αυτή φέρνει μια από τις πιο πολιτικά ευαίσθητες έρευνες της Ευρώπης ένα βήμα πιο κοντά στη δίκη.

Δυσβάσταχτο κόστος για Ευρώπη-Γερμανία 

Και το κόστος για όλους, αλλά κυρίως για το Βερολίνο αποδείχτηκε δυσβάστακτο. Η μεγάλη χημική βιομηχανία BASF έχει μεταφέρει μεγάλο μέρος της παραγωγής της στην Κίνα όπου εκεί φτάνει σε χαμηλές τιμές το ρωσικό φυσικό αέριο! Οι Continental, Schaeffler και ZF Friedrichshafen, επίσης περικόπτουν θέσεις εργασίας και έξοδα, ενώ οι Volkswagen, Porsche και Ford Motor μειώνουν το προσωπικό και την παραγωγή τους για να αντισταθμίσουν τις αδύναμες πωλήσεις. Μάλιστα η VW ανακοίνωσε περικοπές 100.000 θέσεων εργασίας.

Έτσι η αυτοκινητοβιομηχανία,  ο πιο δυναμικός γερμανικός κλάδος για να μείνει στον ανταγωνισμό, έχει μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής του στην Κίνα για να αντέξει τον ανταγωνισμό, ειδικά στα ηλεκτρικά οχήματα. Ως αποτέλεσμα η οικονομία στη Γερμανία συρρικνώθηκε κατά 0,3% στο δεύτερο τρίμηνο του έτους, ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό που είχε αρχικά εκτιμηθεί.  Στις προκαταρκτικές εκτιμήσεις που είχαν δημοσιευθεί τον Ιούλιο, προβλεπόταν οριακή συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,1%. Ωστόσο, σύμφωνα με τα επίσημα, αναθεωρημένα στοιχεία η πτώση στις επενδύσεις και τις εξαγωγές οδήγησαν σε μείωση του ΑΕΠ κατά 0,3%.

Γερμανικός ρεβανσισμός

Δεν τα βλέπουν όλα αυτά στο Βερολίνο; Φυσικά τα βλέπουν. Τα θεωρούν όμως θυσίες για να ξαναγίνει η Γερμανία η χώρα με τον ισχυρότερο στρατό στην Ευρώπη. Τακτική που ακολούθησαν μετά την ήττα στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο με την κατάκτηση Γαλλίας Αυστρίας, Βελγίου Ολλανδίας Πολωνίας Τσεχοσλοβακίας, Ρουμανίας, Νορβηγίας πριν την εισβολή στην Ρωσία.

Το νέο αμυντικό δόγμα του Βερολίνου σηματοδοτεί ένα ιστορικό σημείο καμπής για τη γερμανική πολιτική ασφαλείας και, αναπόφευκτα, για την ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων. «Θέλουμε να αναπτύξουμε την Bundeswehr μέχρι να γίνει ο πιο συμβατικά ισχυρός στρατός στην Ευρώπη», δήλωσε ο Πιστόριους, προσθέτοντας ότι αυτή είναι η απάντηση σε έναν κόσμο που έχει γίνει “πιο απρόβλεπτος και επικίνδυνος”.

Έτσι η Γερμανία προχωρά σε μια ιστορική αλλαγή της δημοσιονομικής της πολιτικής, σχεδιάζοντας να δανειστεί περισσότερα από 800 δισ. ευρώ έως το 2030 για τη χρηματοδότηση της αμυντικής της ενίσχυσης και μεγάλων έργων υποδομής. Η κυβέρνηση του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς εγκαταλείπει τη μακροχρόνια πολιτική της δημοσιονομικής αυστηρότητας, επικαλούμενη τις αυξημένες γεωπολιτικές προκλήσεις και την ανάγκη -λένε- ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Αυτά τα στοιχεία οδήγησαν τον  πρώην αξιωματικό πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ και στρατιωτικό αναλυτής Σκοτ Ρίτερ να δηλώσει σε συνέντευξή του  ότι η Ευρώπη οδηγείται ολοένα και περισσότερο σε μια επικίνδυνη πορεία στρατιωτικής αντιπαράθεσης, χαρακτηρίζοντας ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ως “λυσσασμένα σκυλιά”!

Όμως, παρά την τεχνολογική αυτή επανάσταση, ο πόλεμος παραμένει πεισματικά αμετάβλητος ως προς τον σκοπό του. Κανένα drone δεν μπορεί να καταλάβει μια πόλη, να εκκαθαρίσει ένα χαράκωμα, ή να επιβάλει έλεγχο σε έναν πληθυσμό. Μετά από κάθε πλήγμα ακριβείας, κάποιος πρέπει καταλάβει το έδαφος.

Αυτό ακριβώς συνέβη και έναν αιώνα νωρίτερα. Το πολυβόλο δεν κατήργησε τον πόλεμο ελιγμών· απλώς τον κατέστησε προσωρινά εξαιρετικά δαπανηρό. Η απάντηση δεν ήταν η εγκατάλειψη του ελιγμού, αλλά η ανάπτυξη νέων μέσων – πχ του άρματος μάχης – που αποκατέστησαν την ικανότητα διάρρηξης. Με ανάλογο τρόπο, το drone δεν έχει ανατρέψει τις θεμελιώδεις αρχές του πολέμου. Έχει δημιουργήσει ένα νέο επιχειρησιακό πρόβλημα: Πώς μπορούν οι χερσαίες δυνάμεις να ανακτήσουν την ελευθερία ελιγμών, υπό καθεστώς διαρκούς εναέριας επιτήρησης-προσβολής.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι πώς θα αποκτήσουμε περισσότερα drones, αλλά πώς θα αποκαταστήσουμε την επιβιωσιμότητα των δυνάμεων ελιγμού. Η απάντηση πιθανότατα δεν βρίσκεται σε μία μόνο τεχνολογία, αλλά σε έναν συνδυασμό οργανωτικών αλλαγών ηλεκτρονικού πολέμου, παθητικών-ενεργητικών μέτρων προστασίας, νέων αισθητήρων αυτονομίας και καινοτόμων συστημάτων αντι-drone. Όπως και στο παρελθόν, το αποφασιστικό πλεονέκτημα δεν θα προκύψει από το όπλο που έκανε τον ελιγμό δυσκολότερο, αλλά από εκείνο που θα τον καταστήσει ξανά εφικτό.

Drones: Τι πρέπει να γίνει

Η απάντηση είναι ιδιαίτερα δύσκολη επειδή έχουμε να κάνουμε με μια τεράστια ποικιλία εναέριων μη επανδρωμένων, ενώ ο αριθμός τους αυξάνεται με ρυθμούς ρεκόρ. Σε αυτό το σημείο, δεν υπάρχουν επίσης πλήρως αποδεδειγμένες λύσεις κατά των drones, με τα περισσότερα υπάρχοντα συστήματα να βρίσκονται ακόμη σε φάση έρευνας. Τα αναδυόμενα προβλήματα που σχετίζονται με αυτά έχουν γίνει η θεμελιώδης βάση για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος.

Η εκτεταμένη χρήση στρατιωτικών drones έχει αλλάξει ριζικά τις συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούν οι χερσαίες δυνάμεις. Αντί να θεωρούν τα αντιαεροπορικά συστήματα εναντίον drones (C-UAS) απλώς ως ζήτημα απόκτησης νέου εξοπλισμού, έρευνες ορίζουν ολοένα και περισσότερο την πρόκληση ως μια πρόκληση αποκατάστασης της ελευθερίας ελιγμών, σε ένα περιβάλλον συνεχούς εναέριας παρατήρησης.

Υπάρχει μία ευρεία συναίνεση σε μελέτες από το Βασιλικό Ινστιτούτο Ενωμένων Υπηρεσιών (RUSI), τον αμερικανικό Στρατό, το ΝΑΤΟ, τη RAND, το Ερευνητικό Κέντρο του Αυστραλιανού Στρατού και αναλύσεις του πολέμου στην Ουκρανία: Η επιτυχία θα εξαρτηθεί λιγότερο από μια μεμονωμένη τεχνολογική ανακάλυψη και περισσότερο από τον επανασχεδιασμό του δόγματος, της εκπαίδευσης και των δομών διοίκησης, ώστε οι δυνάμεις να μπορούν να επιβιώνουν υπό συνεχή επιτήρηση από drones.

Η έκθεση RUSI

Αρχικά η έκθεση του RUSI “Προστασία της Δύναμης από drones” είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή μετατοπίζει τη συζήτηση από την τεχνολογία στον σχεδιασμό δυνάμεων. Αντί να ρωτά τι εξοπλισμός πρέπει να αποκτηθεί, η έκθεση θέτει ένα πιο θεμελιώδες ερώτημα: Σε ποιο κλιμάκιο πρέπει να βρίσκονται οι διαφορετικές δυνατότητες αντιαεροπορικών συστημάτων, ώστε μια δύναμη να μπορεί να συνεχίσει να ελίσσεται, παρά την συνεχόμενη εναέρια επιτήρηση;

Αυτό αντιπροσωπεύει μια σημαντική απόκλιση από προηγούμενες προσεγγίσεις, οι οποίες συνήθως συγκέντρωναν τα μέσα καταπολέμησης των drones γύρω από τις μονάδες αεράμυνας ή τις κρίσιμες υποδομές. Αντίθετα, το RUSI υποστηρίζει ότι η ικανότητα καταπολέμησης των drones πρέπει να γίνει αναπόσπαστο στοιχείο, κατανεμημένη σε όλη τη δύναμη, ενώ παράλληλα θα παραμένει συντονισμένη σε όλα τα κλιμάκια.

Στο χαμηλότερο τακτικό επίπεδο, το RUSI υποστηρίζει ότι η επιβιωσιμότητα έναντι των drones πρέπει να γίνει μια οργανική λειτουργία της διμοιρίας. Κάθε διμοιρία θα πρέπει να διαθέτει τις ελάχιστες απαιτούμενες δυνατότητες για την αναγνώριση απειλών από drones και την εφαρμογή άμεσων προστατευτικών μέτρων, χωρίς να περιμένει υποστήριξη από τα ανώτερα κλιμάκια. Η κεντρική υπόθεση της έκθεσης είναι ότι τα drones έχουν συμπιεσμένους κύκλους αποφάσεων, σε τέτοιο βαθμό που καθυστερήσεις λίγων λεπτών, μπορεί να επιτρέψουν σε έναν αντίπαλο να αναγνωρίσει και να στοχεύσει μια μονάδα.

Κατά συνέπεια, η βασική επίγνωση της καταπολέμησης των drones καθίσταται θεμελιώδης για την εκπαίδευση του πεζικού. Οι στρατιώτες πρέπει να είναι ικανοί να αναγνωρίζουν τη δραστηριότητα των drones και να αντιδρούν άμεσα. Σε επίπεδο λόχου, το RUSI οραματίζεται έναν διαφορετικό ρόλο. Αντί να επικεντρώνονται στην άμεση καταπολέμηση των drones, οι επικεφαλής του λόχου αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη δημιουργία μιας τοπικής αεροπορικής εικόνας μέσω της σύντηξης αναφορών από υφιστάμενες διμοιρίες με παρατηρήσεις από παθητικούς αισθητήρες και ακουστικά σήματα.

Δυνατότητες που διαχέονται

Ο στόχος δεν είναι απλώς η ανίχνευση μεμονωμένων drones, αλλά η κατανόηση ευρύτερων προτύπων αναγνώρισης του εχθρού. Προσδιορίζοντας εάν κάποιες διμοιρίες παρατηρούνται από το ίδιο σύστημα αναγνώρισης, οι διοικητές μπορούν να προβλέψουν επακόλουθα πυρά, πριν εντοπιστούν από τον εχθρό.

Το τάγμα αντιπροσωπεύει το πρώτο κλιμάκιο στο οποίο το RUSI συνιστά εξειδικευμένες οργανώσεις καταπολέμησης drones. Αντί να κατανέμουν κάθε εξειδικευμένη δυνατότητα σε όλες τις υφιστάμενες μονάδες, τα τάγματα θα πρέπει να διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικού πολέμου, εξειδικευμένες ομάδες καταπολέμησης drones, κινητά μέσα αεράμυνας και συστήματα αναχαίτισης. Αυτό αντικατοπτρίζει μια σκόπιμη κατανομή ευθυνών: Οι διμοιρίες αυτοπροστατεύονται, ενώ τα τάγματα αμφισβητούν ενεργά τη διαδικασία αναγνώρισης και στόχευσης του εχθρού, σε όλη την περιοχή των επιχειρήσεών τους.

Σε επίπεδο ταξιαρχίας, η πρόκληση αλλάζει ώστε να συντονίσουν τους περιορισμένους πόρους καταπολέμησης των drones σε όλο τον χώρο της μάχης. Ως εκ τούτου, το RUSI υποστηρίζει οργανισμούς καταπολέμησης drones σε επίπεδο ταξιαρχίας, ικανούς να ενισχύσουν τους υφιστάμενους σχηματισμούς, με τον ίδιο τρόπο που παραδοσιακά οι μονάδες μηχανικού ή αεράμυνας έχουν διατεθεί για την υποστήριξη αποφασιστικών επιχειρήσεων. Ίσως η πιο σημαντική συμβολή της έκθεσης είναι το επιχείρημά της ότι οι επιχειρήσεις καταπολέμησης των drones θα πρέπει να γίνουν αρμοδιότητα όλων των όπλων και όχι μόνο εξειδικευμένων κλάδων.

Ιστορικά, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η αεράμυνα και η συλλογή πληροφοριών  έχουν οργανωθεί ως ξεχωριστές δυνατότητες. Η συνεχής επιτήρηση με drones διαλύει όλο και περισσότερο αυτά τα όρια. Οι μονάδες πεζικού πρέπει να κατανοήσουν την ηλεκτρομαγνητική πειθαρχία, οι θωρακισμένοι σχηματισμοί πρέπει να ενσωματώσουν την προστασία κατά των drones, το πυροβολικό πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη συνεχή εναέρια παρατήρηση και οι ειδικοί στον ηλεκτρονικό πόλεμο επικεντρώνονται όλο και περισσότερο στον συντονισμό, ενώ οι τακτικές μονάδες εκτελούν πολλές αμυντικές ενέργειες τοπικά.

Από αυτή την άποψη, το RUSI συγκρίνει την εξέλιξη της ικανότητας κατά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών με την ιστορική ανάπτυξη του αντιαρματικού πολέμου.

Μια συνεχής  διαδικασία

Αυτή η οργανωτική προοπτική ευθυγραμμίζεται στενά με την κατεύθυνση του δόγματος του αμερικανικού στρατού, αν και η έμφαση διαφέρει. Η ATP 3-01.81, “Επιχειρήσεις Συστήματος Αντιμετώπισης Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών” προσεγγίζει το πρόβλημα μέσα από το πρίσμα της ενσωμάτωσης των συνδυασμένων όπλων. Αντί να αναθέτει την ευθύνη των επιχειρήσεων κατά των μη επανδρωμένων σε έναν μόνο κλάδο, το δόγμα ορίζει τις δυνατότητες καταπολέμησης των drones (C-UAS) ως μια συνεχή επιχειρησιακή διαδικασία που περιλαμβάνει ανίχνευση-αναγνώριση-εμπλοκή, κτλ.

Πεζικό-τεθωρακισμένα-πυροβολικό-μηχανικοί-αεράμυνα, οι μονάδες πληροφοριών και ο ηλεκτρονικός πόλεμος συμβάλλουν συνολικά. Συνεπώς, η έμφαση δίνεται λιγότερο στη δημιουργία νέων οργανισμών και περισσότερο στην ενσωμάτωση των παραγόντων καταπολέμησης των C-UAS στον σχεδιασμό, την προετοιμασία πληροφοριών του πεδίου της μάχης, τον συντονισμό της υποστήριξης πυρών και τη διοίκηση. Στην πραγματικότητα, ο αμερικανικός Στρατός αντιμετωπίζει τα C-UAS ως ένα ακόμη ουσιαστικό στοιχείο του πολέμου και όχι ως μια εξειδικευμένη αποστολή.

Η RAND

Άλλες έρευνες επεκτείνουν τη συζήτηση πέρα από τον οργανωτικό σχεδιασμό. Η RAND έχει υποστηρίξει ότι τα φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν αλλάξει ριζικά την ισορροπία αναγνώρισης-επιθετικής δράσης, καθιστώντας δυνατή τη συνεχή παρατήρηση, με σχετικά χαμηλό κόστος. Ενώ οι διοικητές προηγουμένως εκμεταλλεύονταν τα κενά στην αναγνώριση του εχθρού για να κάνουν ελιγμούς. χωρίς να εντοπίζονται, η συνεχής επιτήρηση από drones σημαίνει ότι η ίδια η κίνηση γίνεται όλο και περισσότερο ανιχνεύσιμη;.

Η αποκατάσταση της κινητικότητας στο πεδίο της μάχης απαιτεί επομένως, όχι μόνο συστήματα καταπολέμησης των drones, αλλά και δυνάμεις που είναι εγγενώς πιο δύσκολο να παρατηρηθούν. Η RAND, κατά συνέπεια, δίνει σημαντική έμφαση στην εξαπάτηση-την απόκρυψη-τις πειθαρχημένες ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές και τις αποκεντρωμένες ρυθμίσεις διοίκησης.

Το Κέντρο Ερευνών του Αυστραλιανού Στρατού καταλήγει σε παρόμοια συμπεράσματα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό που περιγράφει ως “κορεσμό drones”. Αντί να υποθέσουμε ότι τα ανώτερα αρχηγεία θα παρέχουν προστασία, κάθε τακτικό κλιμάκιο πρέπει να αναμένει τακτικές συναντήσεις με αναγνωριστικά drones-περιπλανόμενα πυρομαχικά-drones επίθεσης πρώτου προσώπου και εμπορικά τετρακόπτερα, προσαρμοσμένα για στρατιωτικούς σκοπούς. Αυτό οδηγεί σε συστάσεις που ευθυγραμμίζονται στενά με τις προτάσεις του RUSI: Aποκεντρωμένη εκπαίδευση-οργανική επίγνωση των drones και πειθαρχεία στο καμουφλάζ.

Μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη συμβολή είναι το επιχείρημα ότι η “επιστημονική γνώση των drones” θα πρέπει να γίνει βασική στρατιωτική δεξιότητα, συγκρίσιμη με την σκοποβολή, επιτρέποντας στους στρατιώτες να αναγνωρίζουν τη συμπεριφορά των drones και να αντιδρούν κατάλληλα υπό πίεση.

Η Ουκρανία δείχνει δρόμο

Εκθέσεις του ΝΑΤΟ υποστηρίζουν μια πολυεπίπεδη προσέγγιση στην οποία οι ευθύνες κατανέμονται σε κλιμάκια, αντί να συγκεντρώνονται σε ειδικούς σχηματισμούς αεράμυνας. Σε επίπεδο διμοιρίας, η έμφαση δίνεται στην παρατήρηση και την απόκρυψη. Οι λόχοι αναπτύσσουν τοπική επίγνωση της κατάστασης μέσω σύντηξης αισθητήρων. Τα τάγματα απασχολούν εξειδικευμένες ομάδες ηλεκτρονικού πολέμου και καταπολέμησης drones.

Οι ταξιαρχίες συντονίζουν τις πληροφορίες,τις επιθετικές επιχειρήσεις drones και την κατανομή των σπάνιων αμυντικών πόρων. Αν και οι οργανωτικές λεπτομέρειες ποικίλλουν μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ, αυτή η πολυεπίπεδη αντίληψη αντιστοιχεί στενά στην προτεινόμενη δομή δυνάμεων του RUSI.

Η επιχειρησιακή εμπειρία από την Ουκρανία παρέχει την εμπειρική βάση για πολλά από αυτά τα συμπεράσματα. Οι αναλυτές παρατηρούν συνεχώς ότι η συνεχής επιτήρηση με drones έχει μεταμορφώσει τις συνήθεις δραστηριότητες του πεδίου της μάχης. Τα οχήματα δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν μόλις εγκαταλείψουν τις καθιερωμένες διαδρομές. Aκόμη και σύντομες περίοδοι κίνησης μπορεί να δημιουργήσουν ευκαιρίες στόχευσης.

Τα αρχηγεία έχουν γίνει ολοένα και πιο ευάλωτα επειδή οι συγκεντρώσεις οχημάτων και ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών είναι εύκολα ανιχνεύσιμες. Κατά συνέπεια, τα σημεία διοίκησης γίνονται μικρότερα και πιο διασκορπισμένα. Εφοδιασμός-συντήρηση-διοίκηση, οι εργασίες μηχανικής και η εκκένωση τραυματιών, πρέπει όλα να διεξάγονται με την προσδοκία συνεχούς παρατήρησης. Τα αμυντικά μέτρα δεν είναι πλέον επεισοδιακές απαντήσεις σε περιστασιακές αεροπορικές απειλές, αλλά συνήθη στοιχεία των καθημερινών επιχειρήσεων.

Που διαφέρουν οι εκθέσεις

Παρά την ευρεία συμφωνία σχετικά με αυτές τις επιχειρησιακές προκλήσεις, οι μελέτες διαφέρουν στις προτιμώμενες λύσεις τους. Το RUSI υποστηρίζει την ενσωμάτωση της ικανότητας καταπολέμησης των drones, σε όλη την έκταση του. Ο αμερικανικός στρατός προωθεί επίσης την ενσωμάτωση σε όλα τα μαχητικά όπλα, διατηρώντας παράλληλα εξειδικευμένους παράγοντες.

Η Ουκρανία υιοθετεί ολοένα και περισσότερο ένα υβριδικό μοντέλο, συνδυάζοντας εξαιρετικά εξειδικευμένες μονάδες drones, υπεύθυνες για τις επιθετικές επιχειρήσεις με ενσωματωμένους χειριστές και αμυντικές δυνατότητες, κατανεμημένες σε συμβατικούς σχηματισμούς. Η RAND προειδοποιεί επίσης κατά της δημιουργίας ενός απομονωμένου “κλάδου μη επανδρωμένων αεροσκαφών”, υποστηρίζοντας αντ’ αυτού ότι η αποτελεσματική χρήση-καταπολέμηση των drones θα πρέπει να γίνει ευθύνη όλων των όπλων.

Συνολικά, αυτές οι μελέτες υποδηλώνουν ότι η αποκατάσταση της κινητικότητας στο πεδίο της μάχης δεν θα εξαρτηθεί από την εξάλειψη κάθε εχθρικού drone, αλλά από τη διακοπή του κύκλου αναγνώρισης-επιδρομής του αντιπάλου. Τα drones αντλούν την επιχειρησιακή τους αξία από την ενεργοποίηση μιας ακολουθίας ανίχνευσης-αναγνώρισης-παρακολούθησης-εμπλοκής και παράδοσης στόχου. Η κινητικότητα αποκαθίσταται κάθε φορά που αυτή η ακολουθία διακόπτεται – είτε μέσω απόκρυψης-εξαπάτησης-γρήγορου ελιγμού, είτε αποτελεσματικών αμυντικών συστημάτων.

Επομένως, το κοινό συμπέρασμα σε όλη την αναδυόμενη βιβλιογραφία είναι ότι οι επιχειρήσεις καταπολέμησης drones αφορούν ουσιαστικά τη διατήρηση της ελευθερίας ελιγμών. Η τεχνολογία παραμένει απαραίτητη, αλλά πρέπει να ενσωματωθεί σε δόγματα και εκπαίδευση που αναγνωρίζουν τη συνεχή εναέρια επιτήρηση ως μόνιμο χαρακτηριστικό του σύγχρονου χερσαίου πολέμου και όχι ως προσωρινό τακτικό πρόβλημα.

Σημειώνεται ότι, η τοποθέτηση της σήμανσης επί του αυτοκινητοδρόμου ΑΘΕ θα υλοποιηθεί τη Δευτέρα 13/7 και την Τρίτη 14/7 από τις 21:00 έως και τις 06:00 της επόμενης ημέρας, όπου θα ισχύουν από το 15,17ο χλμ. έως και το 16,75ο χλμ. αποκλεισμοί αριστερής – μεσαίας και εναλλάξ δεξιάς λωρίδας, στο ρεύμα κυκλοφορίας προς Λαμία, καθώς και αριστερής λωρίδας, στο ρεύμα κυκλοφορίας προς Αθήνα.

Σε περίπτωση ταχύτερης ολοκλήρωσης των εργασιών, η κυκλοφορία θα αποκατασταθεί νωρίτερα από τον προγραμματισμένο χρόνο.
Η Νέα Οδός έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια και εξυπηρέτηση των οδηγών, ενώ σχετικές προσωρινές σημάνσεις θα τοποθετηθούν με στόχο την πλήρη ενημέρωση όλων των οδηγών.

Η Νέα Οδός ευχαριστεί για την κατανόηση και εφιστά την προσοχή των οδηγών καθώς οι τελευταίοι οφείλουν να συμμορφώνονται πλήρως με τη σχετική σήμανση.

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική, έχουν ενισχυθεί οι δυνάμεις που επιχειρούν στο σημείο. Αυτή την ώρα, δίνουν μάχη με τις φλόγες 38 πυροσβέστες με 11 οχήματα, 2 βραχιονοφόρα οχήματα και 1 όχημα αναπνευστικών συσκευών. Στην επιχείρηση συνδράμουν εθελοντές καθώς και υδροφόρες των Δήμων: Αθηναίων, Ζωγράφου και Παπάγου-Χολαργού. Καθ’ όλη τη διάρκεια του συμβάντος, το ΕΣΚΕΔΙΚ λαμβάνει συνεχή εικόνα από drone, μέσω οπτικής και θερμικής κάμερας.

Κλιμάκιο της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (Δ.Α.Ε.Ε.) Αθηνών βρίσκεται στην περιοχή της πυρκαγιάς για τη διερεύνηση των αιτίων της.

Όπως είπε στην ΕΡΤ, στις 21.00 το βράδυ, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου της Πυροσβεστικής Ιωάννης Αρτοποϊος «στις 20.20 κρίθηκε υποχρεωτικό να αποσταλεί μήνυμα του 112 περισσότερο λόγω των καπνών. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κίνδυνος επέκτασης σε άλλους χώρους και δεν υπάρχουν αναφορές για τραυματισμό ή εγκλωβισμό». Για να διευκολυνθούν οι πυροσβέστες στο έργο της κατάσβεσης, έχει γίνει διακοπή κυκλοφορίας:

-Στη λεωφόρο Μεσογείων, στο ύψος της εισόδου των σχολών της ΕΛΑΣ

-Στην οδό Βαρύτη, από το ύψος της συμβολής της με την οδό Κανελλοπούλου, στο ρεύμα κυκλοφορίας προς Μπάτμιντον.

-Στη συμβολή των οδών Παπανδρέου και Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ως τρόφιμο ξεχωρίζει για την υψηλή διατροφική του πυκνότητα. Παρέχει πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, οι οποίες συμβάλλουν στον κορεσμό και στη μυϊκή αποκατάσταση, ενώ αποτελεί εξαιρετική πηγή ασβεστίου και βιταμινών του συμπλέγματος Β. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι, λόγω της ζύμωσης, περιέχει ζωντανούς μικροοργανισμούς με προβιοτική δράση.

Η τακτική κατανάλωση γιαουρτιού σχετίζεται με βελτιωμένη εντερική υγεία και πιθανή προστατευτική δράση έναντι μεταβολικών νοσημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης Τύπου ΙΙ. Ιδιαίτερα μεγάλη σημασία φαίνεται να έχει το είδος γιαουρτιού που καταναλώνει κάποιος.

Κατανάλωση γιαουρτιού το βράδυ

Το γιαούρτι το βράδυ είναι εξαιρετική επιλογή επειδή είναι ελαφρύ, πλούσιο σε πρωτεΐνη (καζεΐνη) που χορταίνει και βοηθά στην αποκατάσταση των μυών κατά τον ύπνο. Λόγω της περιεκτικότητας του σε ασβέστιο και βιταμίνη D ενισχύεται η μέγιστη απορρόφηση τους, ενώ τα προβιοτικά του βελτιώνουν την υγεία του εντέρου, δηλαδή είναι ιδανικό για απώλεια βάρους.

Θεωρείται σχετικά  ελαφρύ τρόφιμο και συχνά χρησιμοποιείται ως βραδινό σνακ, ειδικά όταν δεν περιέχει πρόσθετα σάκχαρα, με μια ιδανική επιλογή να αποτελεί το κατσικίσιο και το πρόβειο γιαούρτι. Η κατανάλωση πρωτεϊνούχων τροφών πριν τον ύπνο μπορεί να συμβάλει θετικά στη νυχτερινή μυϊκή σύνθεση, χωρίς να επιβαρύνει το πεπτικό σύστημα.

Επίδραση στη πέψη

Το γιαούρτι είναι πιο εύπεπτο από το γάλα, κυρίως επειδή η διαδικασία ζύμωσης μειώνει την περιεκτικότητα σε λακτόζη. Επιπλέον, τα βακτήρια που περιέχει διευκολύνουν τη διάσπαση των θρεπτικών συστατικών και ενισχύουν τη λειτουργία του εντέρου. Η κατανάλωση του μπορεί να μειώσει συμπτώματα όπως είναι το φούσκωμα και η δυσκοιλιότητα, ιδιαίτερα σε άτομα με ευαίσθητο πεπτικό σύστημα ή διαταραχές του μικροβιώματος κάνοντας το προσιτό σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Η σημαντικότερη ίσως ιδιότητα του γιαουρτιού είναι η παρουσία προβιοτικών μικροοργανισμών, όπως τα είδη Lactobacillus και Streptococcus thermophilus. Οι μικροοργανισμοί αυτοί συμβάλλουν στη διατήρηση της ισορροπίας της εντερικής μικροχλωρίδας, επηρεάζοντας τόσο την πέψη όσο και τη συνολική υγεία. Τα προβιοτικά μπορούν να επηρεάσουν θετικά όχι μόνο το έντερο αλλά και τον άξονα εντέρου-εγκεφάλου, με πιθανές επιδράσεις στην ποιότητα του ύπνου και στη μείωση του στρες. Ακόμα πιο αποτελεσματικά γίνονται τα προβιοτικά, όταν καταναλώνονται τακτικά.

Πιθανά υπέρ και κατά

Η κατανάλωση γιαουρτιού το βράδυ μπορεί να είναι ευεργετική, ιδιαίτερα όταν λειτουργεί ως ελαφρύ και θρεπτικό σνακ. Συμβάλλει στον κορεσμό, υποστηρίζει τη λειτουργία του εντέρου και παρέχει θρεπτικά συστατικά χωρίς να επιβαρύνει σημαντικά το πεπτικό σύστημα. Ωστόσο, δεν είναι κατάλληλο για όλους.

Άτομα με έντονη δυσανεξία στη λακτόζη μπορεί να εμφανίσουν δυσφορία, ενώ όσοι πάσχουν από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση ενδέχεται να παρατηρήσουν επιδείνωση των συμπτωμάτων σε περίπτωση που το καταναλώσουν λίγο πριν τον ύπνο. Επιπλέον, τα επεξεργασμένα γιαούρτια με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη αναιρούν αρκετά από τα οφέλη του τροφίμου. Μπορείτε ωστόσο να τα συνδυάζει κάποιος με λιναρόσπορο, σπόρους τσία ή ταχίνι, τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες.

Το γιαούρτι μπορεί να ενταχθεί με ασφάλεια στο βραδινό γεύμα για άτομα με φυσιολογική πέψη και καλή ανοχή στα γαλακτοκομικά. Αντίθετα, καλό είναι να αποφεύγεται ή να καταναλώνεται νωρίτερα μέσα στην ημέρα σε περιπτώσεις γαστρεντερικών ευαισθησιών όπως η διαγνωσμένη δυσανεξία.

Ποιο γιαούρτι είναι το ιδανικό

Το κατσικίσιο θεωρείται δικαίως υπερτροφή (superfood), λόγω της ιδιαίτερης σύστασης του κατσικίσιου γάλακτος, το οποίο είναι πιο κοντά στο μητρικό γάλα σε σχέση με το αγελαδινό ή το πρόβειο, που επίσης αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή.

Το κατσικίσιο γιαούρτι χωνεύεται πολύ πιο εύκολα από το αγελαδινό. Τα λιπαρά οξέα του είναι μικρότερης αλυσίδας, γεγονός που επιτρέπει στον οργανισμό να τα διασπάσει γρηγορότερα. Περιέχει λιγότερη λακτόζη σε σχέση με το αγελαδινό, γεγονός που το καθιστά καλύτερη επιλογή για άτομα με ήπια δυσανεξία.

Το κατσικίσιο είναι πλούσιο σε οξυγαλακτική χλωρίδα, προσφέροντας πολύτιμα προβιοτικά που ενισχύουν την υγεία του εντέρου και του ανοσοποιητικού συστήματος. Παράληλα είναι πλούσιο σε πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, ιδανικό για την υποστήριξη των μυών. Επίσης είναι πλούσιο σε ασβέστιο, φώσφορο, βιταμίνη Α και νιασίνη, ενισχύοντας την υγεία των οστών και το μεταβολισμό.

Σε αντίθεση με τα βιομηχανοποιημένα προϊόντα, το παραδοσιακό κατσικίσιο γιαούρτι (ειδικά το στραγγιστό) προσφέρει πυκνή διατροφική αξία χωρίς περιττά πρόσθετα, αποτελώντας μια σχεδόν ακατέργαστη πηγή ενέργειας και θρέψης.

Λόγω της έντονης και ιδιαίτερης γεύσης του, αποτελεί μια ξεχωριστή γαστρονομική επιλογή, ενώ η πέτσα του παραδοσιακού κατσικίσιου γιαουρτιού θεωρείται δείκτης ποιότητας απογειώνοντας και την πιο απλή σαλάτα.

Συνολικά, η κατανάλωση γιαουρτιού το βράδυ δεν φαίνεται να δυσκολεύει την πέψη στους περισσότερους ανθρώπους. Αντιθέτως, χάρη στα προβιοτικά και τη θρεπτική του αξία, μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για το πεπτικό σύστημα. Η τελική επίδραση εξαρτάται κυρίως από τις ατομικές ιδιαιτερότητες, την ποσότητα και τον τύπο του γιαουρτιού.

Γράφει η διατροφολόγος Γεωργία Τρέζου

Σε συνεργασία με το medNutrition

Είναι γεγονός ότι η “εκλόγιμη μοναρχία” που έχουμε στην Ελλάδα, η οποία αντίθετα, γέννησε τη Δημοκρατία ως συνώνυμη της καθολικής ελευθερίας (ατομική, κοινωνική και πολιτική), έχει αποκλείσει την κοινωνία από το πολιτικό σύστημα που εκείνη κατέχει.

Εντούτοις, οι πολίτες οφείλουμε να προσπαθούμε όπου και όπως ειρηνικά μπορούμε, όχι απλώς να υπερασπιζόμαστε την ακροτελεύτια πρόταση του συντάγματος, αλλά κυρίως να συμβάλλουμε στην διαμόρφωση ή ενδυνάμωση θεσμών που στοχεύουν τελικά προς την πολιτική μας ελευθερία. Πρέπει η οργανωμένη θεσμικά κοινωνία να αναλάβει το πολιτικό σύστημα.

Οι θεσμοί και ο πολιτισμός

Ο εκδημοκρατισμός των θεσμών της εκτελεστικής, δικαστικής και νομοθετικής εξουσίας, με πρώτη προτεραιότητα τη δικαιοσύνη (και τη θέσπιση, επιτέλους, συνταγματικού δικαστηρίου) η οποία πρέπει να αντανακλά την αίσθηση δικαίου που έχει ανάγκη η κοινωνία, είναι πρωταρχικής σημασίας για την βιωσιμότητά μας ως έθνος, χώρα και πολιτισμός.

Τί αποτελεσματικότητα μπορεί να έχουν τα οποιαδήποτε οπλικά συστήματα χωρίς κοινή αντίληψη για το μέλλον της πατρίδας μας; Ποιος θα την υπερασπιστεί αν δεν είμαστε κοινωνία; Οι νέοι μας, που λέμε και δικαίως ότι είναι το μέλλον της, επιθυμούν να έχουν τον τίτλο τιμής του “Έλληνα”; Γνωρίζουν την ιστορία αυτού του πολιτισμού, ως τρόπου του βίου, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι (ίσως ενδεικτικά) αποδίδει την ουσία του ο Αριστοτέλης: Σε σύγχρονη ελεύθερη απόδοση για τα δημοκρατικά ιδεώδη στην φράση «πολίτης, οπλίτης μετέχων κρίσεως και αρχής και πραγματοποιών το μη άρχεσθαι υπό μηδενός».

Και αφού οι νέοι μας τα έχουν διδαχθεί στην βασική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γιατί αποφεύγουν την συλλογική μας ευθύνη; Ανεξάρτητα του γεγονότος της παραστρατημένης μας εκπαίδευσης που λειτουργεί (ακόμη και στο πανεπιστήμιο) ως συλλογή γνώσεων/ προσόντων/ δεξιοτήτων… στη λογική της σύγχρονης εργαλειακής σκέψης, και όχι της κριτικής στην οποία προέχει το ερώτημα “γιατί έχει νόημα αυτό ή εκείνο…”. Αντ’ αυτού μείναμε στο “τι κάνει” αυτό και “τι κάνει” εκείνο ως εργαλεία.

Το “εγώ” και το “εμείς”

Η επιδίωξη μόνο της “ατομικής εξασφάλισης” θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα μικρονοϊκή (μικρός + νους) αντίληψη της πραγματικότητας. Η Εθνική κυριαρχία προϋποθέτει ότι οι πολίτες (έστω και καταχρηστικά χρησιμοποιώντας την λέξη) επιθυμούν να ζήσουν στην χώρα όχι μόνον για έναν λόγο. Δεν το επιθυμούν μόνον επειδή τους εξασφαλίζει τα της βιοτικής τους, δηλαδή αυτό που λένε οι οικονομολόγοι “υλική ευημερία” (αναγκαία συνθήκη), αλλά επιπλέον επειδή τους παρέχει μια ποιότητα κοινωνίας ανθρώπινων σχέσεων (ικανή συνθήκη) που δεν βρίσκουν αλλού.

Επιλέγουν δηλαδή τον (κάποτε) Ελληνικό κοινωνιοκεντρικό πολιτισμό που βασίζεται στην έννοια του “προσώπου” που σημαίνει την ύπαρξη ως σχέση. Όχι τον ατομοκεντρικό τρόπο ζωής, όπου η ύπαρξη θεωρείται συνώνυμη μόνο του σκέπτεσθαι (cogito ergo sum) και είναι θεμελιωμένος αποκλειστικά στη χρησιμοθηρία -η οποία πράγματι κυριαρχεί παγκοσμίως ως “πολιτισμικό παράδειγμα της αγοράς” σήμερα. Εδώ ολόκληρη οικονομική επιστήμη δεν αναγνωρίζει παρά μόνον “χρηστικές” ανάγκες! Καμία συζήτηση για ανθρώπινες ανάγκες “ποιότητας/ αλήθειας”  και για το γεγονός ότι «δεν αρμόζει στους ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους να ζητούν συνεχώς μόνο τα χρήσιμα» (Αριστοτέλης).

Στον τόπο αυτό γεννήθηκαν ως ανάγκη ανθρώπινου (= μη ατομοκεντρικού) βίου και όχι ηθικής επιταγής, η ελευθερία, η ισότητα (είμαστε ίσοι από γεννήσεως, όμοιοι δεν είμαστε, αλλιώς θα ήμασταν ρομποτάκια… και δεν κατανοούμε καμία επιστήμη που μας “σπρώχνει” στον “μετα-άνθρωπο/τεχνο-πίθηκο”), η δικαιοσύνη, ο αλληλοσεβασμός και τόσες άλλες αρχές/αρετές, που έκαναν σπουδαίους στοχαστές μας να υπογραμμίσουν ότι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν αλλού.

Η Ελλάδα δεν είναι οικόπεδο

«Ο τρόπος που ζει μια κοινότητα ανθρώπων καθημερινά, είναι ο πολιτισμός της, ο τρόπος που μοιράζονται το ψωμί, που γλεντούν, που πενθούν που επικοινωνούν. Η  προτεραιότητα της σχέσης και της κοινότητας έναντι του ατομικού κέρδους» (ενδεικτικά, Γιανναράς, 2016). Η Ελλάδα δεν είναι απλά ένα οικόπεδο, αλλά ένας “τρόπος να βλέπεις τα πράγματα” μέσα από το φως και τη δικαιοσύνη. «Δεν θα μπορούσα να ζήσω σε καμία άλλη χώρα του κόσμου παρά μόνον στην Ελλάδα. Αν παραμερίσουμε τις μιζέριες μας, ο κόσμος μας είναι υπέροχος» (Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας, Ελύτης, 2009).

«Μου εδόθηκε αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνο από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και την υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου.» (Να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, Σεφέρης, 1979).

Εθνική κυριαρχία: Είναι ανάλογη με το φρόνημα

Ο τόπος αυτός συνεχίζει να παράγει τέτοιον πολιτισμό… Οι διοικούντες ας φροντίσουν να κρατήσουν τον κόσμο μας πρώτα απ’ όλα στον Έβρο και στα νησιά του ανατολικού αιγαίου και μετά στην υπόλοιπη χώρα. Οι νέοι μας αξίζει να ψάξουν να βρουν τον πλούτο του ευλογημένου τόπου μας πρώτα στην πάσης φύσεως παραγωγή του και μετά στην αναγκαία αγοραστική δύναμη των αμοιβών εργασίας.

Θα είναι έκπληξη, στην οποία πιστεύω, που θα τους σπρώξει να εμβαθύνουν στον τρόπο αντίληψης και αποτίμησης της ουσίας της αλήθειας/ πραγματικότητας παγκοσμίως. Ας επιλέξουν μόνοι τους, αφού γνωρίσουν/ σχετιστούν με την αλήθεια, πώς θα ζήσουν την μία και μοναδική επίγεια ζωή τους. Η συλλογική μας ευθύνη/φρόνημα για την πατρίδα/πολιτισμό που “χάνεται” (όχι μόνο λόγω του δημογραφικού…) παραμένει ακέραιη, εντούτοις. Επομένως, ανάλογη θα είναι και η εθνική μας κυριαρχία.

Το περιστατικό σημειώθηκε ξημερώματα της Τετάρτης στο Άργος (08/07), όταν ο 20χρονος οδηγός αγνόησε σήμα ελέγχου των ανδρών της ΟΠΚΕ. Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, ακολούθησε καταδίωξη και οι αστυνομικοί κατάφεραν τελικά να εγκλωβίσουν το όχημα λίγο έξω από την πόλη. Στο σημείο εκείνο, ο νεαρός εγκατέλειψε το αυτοκίνητό του και επιχείρησε να διαφύγει πεζός σκαρφαλώνοντας σε έναν μαντρότοιχο.

Οι αστυνομικοί έκαναν χρήση των όπλων τους, πυροβολώντας εναντίον του, με αποτέλεσμα ο 20χρονος να δεχθεί σφαίρες στο κεφάλι και να πέσει στο έδαφος. Σύμφωνα με τους γιατρούς του Νοσοκομείου, έφερε κάταγμα ινιακού οστού, δηλαδή στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς να καταστεί δυνατό να αφαιρεθεί η σφαίρα από το κρανίο.

Σε βάρος των δύο αστυνομικών ασκήθηκε ποινική δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, καθώς και για παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων, και κρίθηκαν προφυλακιστέοι με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα. Ωστόσο, μετά τον θάνατο του 20χρονου, το κατηγορητήριο αναμένεται να αναβαθμιστεί από απόπειρα ανθρωποκτονίας, σε τετελεσμένη ανθρωποκτονία. Οι ίδιοι υποστήριξαν ότι δεν είχαν δόλο και ότι πυροβόλησαν προς εκφοβισμό του 20χρονου.

• εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγεί τρίτος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος. Σοβαρός κίνδυνος υφίσταται όταν αντικειμενικά είναι πιθανό από τον πυροβολισμό να πληγεί τρίτο πρόσωπο. Ακόμη και αν δεν τραυματισθεί τελικά ο τρίτος, ο πυροβολισμός καθίσταται παράνομος.
• εναντίον ενόπλου πλήθους, εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άοπλοι. Ακόμη και αν ο αστυνομικός πυροβολήσει κατά τρίτου που βρίσκεται εντός αμάχου πλήθους και δεν τραυματιστεί κανένας, ο πυροβολισμός καθίσταται παράνομος.
• εναντίον ανηλίκου, εκτός αν αποτελεί το μοναδικό μέσο για την αποτροπή επικείμενου κινδύνου θανάτου. Καθίσταται ωστόσο επιτρεπτός ο πυροβολισμός κατά ανηλίκου αν είναι το μόνο επιτρεπτό πρόσφορο μέσο για να αποτραπεί ο ανήλικος από το να τελέσει ανθρωποκτονία ή σωματική βλάβη με κίνδυνο θανάτου ή θανατηφόρα έκθεση ή κάποιο από τα κοινώς επικίνδυνα εγκλήματα.
• εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή, όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο. Κατά την περίπτωση αυτή απαγορεύεται η πραγματοποίηση βολής ακινητοποίησης ή εξουδετέρωσης. Έτσι απαγορεύεται η ρίψη όταν το πρόσωπο τρέπεται σε φυγή: είτε για να αποφύγει την σύλληψη, είτε για να αποφύγει τον έλεγχο, είτε διότι έτσι τελεί ολοκληρωμένα το έγκλημα και αυτό δεν βρίσκεται εν εξελίξει.

Το ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζει τις δηλώσεις του Γρηγόρη Δημητριάδη περί «αυταπάρνησης» και «αυτοθυσίας», καθώς και τη διαβεβαίωσή του ότι δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ, ως «ευθείες απειλές προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη». Κατά την ανακοίνωση, με τις συγκεκριμένες αναφορές ο κ. Δημητριάδης στοχοποιεί τον Πρωθυπουργό ως ενορχηστρωτή των παράνομων παρακολουθήσεων του μισού Υπουργικού Συμβουλίου, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων.

Κατόπιν, στέκεται ακόμη στον χαρακτηρισμό «αφεντικό», τον οποίο, όπως σημειώνει, χρησιμοποίησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ώστε να μην αφήσει καμία αμφιβολία για «τις μεθόδους, τη δομή και τον τρόπο διοίκησης του Μεγάρου Μαξίμου».

ΠΑΣΟΚ: “Δεν κρίθηκαν το 2023 οι υποκλοπές”

Το ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει ότι το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων δεν κρίθηκε στις εκλογές του 2023. Όπως αναφέρει, εκεί κρίθηκε «η ομερτά και η εργαλειοποίηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας ως συνενόχων σε ένα έγκλημα», το οποίο, για ορισμένους, ήταν εις βάρος των δικαιωμάτων τους και των δημοκρατικών τους ελευθεριών. Παράλληλα, σημειώνει ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης διεκδικεί, με όλες τις νομικές ενέργειές του, την απόδοση ευθυνών στους δράστες αυτού του, όπως το χαρακτηρίζει, πρωτοφανούς σκανδάλου που έπληξε το κράτος δικαίου. «Στη δημοκρατία αυτό είναι κεκτημένο ετών», προσθέτει.

Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ακόμη ότι η επίθεση του Γρηγόρη Δημητριάδη στον πρόεδρό του αποκαλύπτει πλήρως πως το Μέγαρο Μαξίμου και ο ίδιος φοβούνται ότι, σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ, θα λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για όσα έκαναν, καθώς θα σταματήσουν, όπως αναφέρει, «τα παιχνίδια της Νέας Δημοκρατίας με τους θεσμούς». Στην ανακοίνωση γίνεται επίσης αναφορά στη σύμπτωση απόψεων με τον κ. Δρυμιώτη, για τον οποίο το κόμμα διερωτάται «με ποιον ρόλο» είχε εκφράσει τις αντίστοιχες αγωνίες του κ. Μητσοτάκη.

Προς το τέλος της ανακοίνωσης, το ΠΑΣΟΚ απευθύνεται προσωπικά στον Γρηγόρη Δημητριάδη, τονίζοντας ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει καμία εμμονή μαζί του, αλλά εμμένει στην προστασία της εθνικής ασφάλειας. Όπως αναφέρει, η εθνική ασφάλεια «στα χέρια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έγινε ξέφραγο αμπέλι», όταν παρακολουθούνταν η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, υπουργοί και πλήθος δημόσιων αξιωματούχων από απόστρατους τρίτων χωρών.

«Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει επιμονή και προσήλωση στους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη, όρους άγνωστους για εσάς», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η συνέντευξη Δημητριάδη που άναψε “φωτιές”

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε ο πρώην Γενικός Γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, στον Θανάση Λάλα, αναλύοντας τη διαδρομή του στο Μέγαρο Μαξίμου, τις σχέσεις του με πολιτικά πρόσωπα και τη διαχείριση της εξουσίας. Αναφερόμενος στην αποχώρησή του από το Μέγαρο Μαξίμου, ο Γρηγόρης Δημητριάδης είπε ότι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης αποτελεί μέρος της δουλειάς όσων κατέχουν κυβερνητικές θέσεις.

Όπως σημείωσε, όταν προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα “δεν μπορείς να λες ότι δεν ήξερες”, προσθέτοντας πως αυτό περιλαμβάνεται, όπως χαρακτηριστικά είπε, στο “job description” της θέσης. Επικαλέστηκε μάλιστα τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη “να αγαπάς την ευθύνη”.

Ξεκαθάρισε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να προσθέσει τίποτα περισσότερο από όσα έχει ήδη πει. “Το μόνο που έκανα ήταν να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Κάποιος έπρεπε να την αναλάβει, έπρεπε να προχωρήσει η κυβέρνηση και δεν σκοπεύω να πω ποτέ και τίποτα παραπάνω. Αλλά όταν σας λέω ποτέ, εννοώ ποτέ”. Υποστήριξε ότι αντίστοιχα ζητήματα με λογισμικά όπως Predator και Pegasus εμφανίστηκαν σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς, όπως είπε, να προκληθεί αντίστοιχη πολιτική αναταραχή.

“Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσω ποτέ για αυτό το ζήτημα. Πρέπει να σεβαστώ το κράτος, τις μυστικές υπηρεσίες, την κυβέρνησή μου, την παράταξή μου. Εμένα η δουλειά μου είναι να προστατεύω όλα αυτά και όχι να κάνω κακό. Συνεπώς, δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσω και να πω κάτι παραπάνω. Αυτό, για να είμαστε καθαροί. Προστατεύω πράγματα που είναι ανώτερα από μένα, δεν αφορά τον Γρηγόρη Δημητριάδη”, δήλωσε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι γύρω από την υπόθεση ασκήθηκε πίεση από συγκεκριμένα μιντιακά συστήματα, ενώ εκτίμησε πως πολιτικά το θέμα έχει ήδη κριθεί στις εκλογές του 2023. “Έχω πάει 2 φορές στη Βουλή και έχω πάει και μια φορά στον Άρειο Πάγο με την ιδιότητα του μάρτυρα. Δεν αξιολογήθηκε ποτέ ότι είχα κάποια παραπάνω εμπλοκή και μάλιστα ο Άρειος Πάγος αυτό το είχε ερευνήσει ήδη τρεις φορές, όχι μία. Συνεπώς πότε τελειώνει αυτό; Πόσες φορές ακόμα θα με φωνάζει η αντιπολίτευση;”.

Σχολιάζοντας την αντιπολίτευση, ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας “έκανε σπέκουλα μόνο με τις υποκλοπές” και “είδαμε πού κατέληξε”, ενώ είπε πως ο Νίκος Ανδρουλάκης, επιμένοντας στο ίδιο θέμα, “φλερτάρει με το κάτω από 10%”, υποστηρίζοντας ότι η κοινωνία ενδιαφέρεται πλέον για διαφορετικά προβλήματα.

“Έχω ανάγκη να μιλήσω. Δεν έχω μιλήσει ποτέ. Και υπάρχει λόγος που δεν έχω μιλήσει ποτέ. Όταν υπηρετείς την κυβέρνηση από τη δικιά μου τη θέση, η δουλειά σου δεν είναι να μιλάς. Η δουλειά σου είναι να πράττεις. Αυτός που μιλάει είναι ο πρωθυπουργός, ο εκπρόσωπος Τύπου, ο υπουργός Επικρατείας που έχει την ευθύνη του χαρτοφυλακίου του, και οι υπουργοί κατά τα πορτοφόλια τους. Η δουλειά η δικιά μου ήταν αυτό που λένε στα αγγλικά “back office”. Εάν πας να μιλήσεις, πέραν του ότι δεν είναι δουλειά σου, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Δεν θες 2-3 ώρες προετοιμασία για μια συνέντευξη; Δεν θες άλλες 2-3 ώρες για να κάνεις τη συνέντευξη; Δεν θες και 2-3 ώρες μετά να σπινάρεις τη συνέντευξη;”.

Για να προσθέσει λέγοντας: “Σήμερα ιδιωτεύω. Τότε θεωρούσα και εκτιμούσα ότι δεν θα έκανα την υπόλοιπη δουλειά σωστά. Επίσης, όλοι έχουμε τη ματαιοδοξία μας. Άλλωστε, στο Devil’s Advocate λέει ο Διάβολος στον γιο του ότι “Vanity is my favourite sin”, η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα. Όλοι θέλουμε να πούμε την ιστορία μας, όλοι θέλουμε να κάνουμε πράγματα. Την ώρα που κάνεις αυτή τη δουλειά, δεν γίνεται. Πρέπει να μη μιλάς. Γιατί ό,τι λες εσύ, είσαι η φωνή του πρωθυπουργού”.

“Πυρά” κατά Ανδρουλάκη-Τσίπρα

Ο κ. Δημητριάδης χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα συνολικά “κακό πρωθυπουργό”, διευκρινίζοντας πάντως ότι δεν θεωρεί πως όλα όσα έκανε ήταν αρνητικά. Ως θετικό παράδειγμα ανέφερε τη ρύθμιση των 100 δόσεων, εκτιμώντας ότι αποτέλεσε σωστή πολιτική επιλογή.

Τόνισε, ωστόσο, ότι εκείνο που τον ενοχλεί περισσότερο είναι “ο αμοραλισμός του”, ενώ ξεκαθάρισε πως δεν τον θεωρεί προδότη, χαρακτηρίζοντας τη λέξη αυτή υπερβολικά βαριά. Αναφερόμενος στη σημερινή παρουσία του πρώην πρωθυπουργού, σημείωσε ότι βλέπει έναν πολιτικό που επιχειρεί ένα νέο ξεκίνημα ύστερα από αρκετά χρόνια εκτός πρώτης γραμμής και εκτίμησε ότι πολλοί υποτιμούν τη στρατηγική που ακολουθεί.

“Εμένα ο Τσίπρας με ενοχλεί ως προς τον αμοραλισμό του. Δεν τον αισθάνομαι ότι είναι πατριώτης, αυτό όμως είναι μια προσωπική εκτίμηση. Όχι ότι είναι προδότης, η λέξη προδοσία είναι πολύ βαριά. Προδότης είναι ο Εφιάλτης κατά τον μύθο. Δεν υπάρχει προδοσία, αυτά από μένα δεν θα τα ακούσετε ποτέ. Εντάξει; Και θέλει και προσοχή, γιατί είναι αυτό που λέγαμε πριν, οι λέξεις να μετράνε. Επουδενί δεν λέω αυτό. Εν πάση περιπτώσει, εγώ θεωρώ ότι ήταν ένας κακός πρωθυπουργός κατά μέσο όρο, αλλά κοιτάζω το νέο προϊόν Τσίπρας. Γιατί ο Τσίπρας έκατσε 3-4 χρόνια πάγκο, προφανώς σκέφτηκε, διάβασε, μίλησε με ανθρώπους, και παρουσιάζει τώρα κάτι καινούριο. Ή τέλος πάντων, πάει να μας πει ότι είναι κάτι καινούριο. Νομίζω τον υποτιμάνε. Δηλαδή, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει κάνει μια στρατηγική η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη”.

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε και απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Χαρακτήρισε τον Νίκο Ανδρουλάκη “λίγο” και “ρηχό”, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει καταφέρει να ανοίξει το κόμμα του σε νέα κοινωνικά ακροατήρια. Παράλληλα, άσκησε κριτική στην επιλογή του ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει εκ των προτέρων κάθε ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, λέγοντας ότι σε ένα πιθανό μετεκλογικό σκηνικό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τη φυσική συστημική επιλογή για μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Όπως είπε, η εκ των προτέρων άρνηση συμμετοχής σε μια τέτοια προοπτική δεν ανταποκρίνεται, κατά την άποψή του, στις πραγματικές πολιτικές συνθήκες.

Ανακοίνωση “Νίκης”

Η ανακοίνωση του κόμματος: «Τα αποσπάσματα της συνέντευξης του Γρηγόρη Δημητριάδη, πρώην Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, στον Θ. Λάλα δείχνουν ή ότι είναι λάτρης του κόσμου του Μario Puzo, συγγραφέα του Νονού και εξοικειωμένος με τους “Ντον” και τη Κοζα Nόστρα, ή ότι έτσι λειτούργησε ως «αντ’ αυτού» στα χρόνια της παντοδυναμίας του στο Μαξίμου.

Απαντήσεις, όμως, για το μείζον θέμα των υποκλοπών δεν έχουν δοθεί. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα κράτος, που ο πρωθυπουργός το χαρακτηρίζει επιτελικό με “κυβέρνηση αρίστων”, δεν χωρούν νοοτροπίες “Μάφια”».

Κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες από κάθε γωνιά του πλανήτη ταξιδεύουν στο νησί για να θαυμάσουν από κοντά αυτό το μοναδικό φυσικό τοπίο, το οποίο έχει γίνει σύμβολο του ελληνικού καλοκαιριού.

Η ιστορία πίσω από το Ναυάγιο

Το σημείο έγινε παγκοσμίως γνωστό το 1980, όταν το εμπορικό πλοίο MV Panagiotis προσάραξε στην ακτή ύστερα από κακοκαιρία. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, το πλοίο φέρεται να μετέφερε λαθραία τσιγάρα και καταδιωκόταν από τις ελληνικές αρχές. Οι ναυτικοί εγκατέλειψαν το σκάφος και αυτό παρέμεινε στην παραλία, μετατρέποντάς την σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αξιοθέατα της Ελλάδας.

Σήμερα, το κουφάρι του πλοίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας της παραλίας και βασικό πόλο έλξης για τους επισκέπτες.

Ένα μοναδικό φυσικό τοπίο

Η ομορφιά της παραλίας οφείλεται στον εντυπωσιακό συνδυασμό φυσικών στοιχείων. Κρυστάλλινα νερά σε αποχρώσεις του γαλάζιου και του τιρκουάζ. Ψηλοί λευκοί βράχοι που φτάνουν σε ύψος εκατοντάδων μέτρων. Λευκά βότσαλα που αντανακλούν το φως του ήλιου. Απόλυτη απομόνωση, καθώς η πρόσβαση γίνεται μόνο από τη θάλασσα (όταν επιτρέπεται).

Το εντυπωσιακό ανάγλυφο και η καθαρότητα των νερών δημιουργούν ένα σκηνικό που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στη Μεσόγειο.

Πώς θα φτάσετε

Η πρόσβαση στην παραλία γίνεται αποκλειστικά με σκάφος, όταν οι καιρικές συνθήκες και τα μέτρα ασφαλείας το επιτρέπουν. Κατά τη θερινή περίοδο οργανώνονται ημερήσιες εκδρομές από διάφορα λιμάνια της Ζακύνθου.

Για όσους θέλουν να απολαύσουν την πιο διάσημη θέα του Ναυαγίου, υπάρχει ειδικό σημείο θέας στην κορυφή των βράχων, από όπου μπορεί κανείς να αντικρίσει ολόκληρη την παραλία και να τραβήξει εντυπωσιακές φωτογραφίες.

Γιατί αξίζει να την επισκεφθείτε

Η Παραλία Ναυάγιο δεν είναι απλώς μία όμορφη παραλία· αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της Ελλάδας και ένα τοπίο που συνδυάζει ιστορία, φυσική ομορφιά και μοναδική ατμόσφαιρα. Είτε την αντικρίσετε από το σημείο θέας είτε τη θαυμάσετε από τη θάλασσα, η εμπειρία μένει αξέχαστη.

Το Ναυάγιο συνεχίζει να αποτελεί το «σήμα κατατεθέν» της Ζακύνθου και έναν από τους κορυφαίους ταξιδιωτικούς προορισμούς της Μεσογείου, προσελκύοντας επισκέπτες που αναζητούν εικόνες απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς κ8αι στιγμές που θα θυμούνται για πάντα.

Το βίντεο έχει δημοσιευθεί στο κανάλι του Θεόφιλου Μπάμπουλη Point Of View GR στο Youtube. Σκοπός του καναλιού είναι να αναδείξει το φυσικό κάλλος και τα αξιοθέατα του τόπου μας και του κόσμου.