»Αποτελούν από την μία συνέχεια παλαιότερων επεισοδίων στην περιοχή με σκοπό να αλλάξουν το ισχύον status quo και να δημιουργήσουν τετελεσμένα και από την άλλη συντονισμένη απάντηση της Τουρκίας στις δίκαιες και αυτονόητες δηλώσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη, ο οποίος ορθώς έθεσε ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε ανάμειξη των Τουρκοκυπρίων στη συζήτηση και στη διαπραγμάτευση για την αποχώρηση των Βρετανικών Βάσεων από την Μεγαλόνησο, την επιστροφή τους στη συνταγματική νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

»Την ίδια στιγμή, οι άθλιες και βάρβαρες δηλώσεις του πρώην υπουργού Άμυνας της Τουρκίας και νυν προέδρου της Επιτροπής Άμυνας της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος έφτασε στο σημείο να απειλεί τον Ελληνισμό με το “τελευταίο μας Πάσχα”, ξεπερνούν κάθε όριο διπλωματικής αβρότητας και αγγίζουν τα όρια του ψυχολογικού πολέμου και της ευθείας απειλής κατά της εθνικής μας ασφάλειας.

»Η “Νίκη” καλεί την ελληνική κυβέρνηση να παρέμβει άμεσα και δυναμικά σε διεθνές επίπεδο. Να ενημερωθούν επίσημα ο ΟΗΕ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ για την προσπάθεια ελέγχου και κατάληψης εδαφών και δημιουργίας τετελεσμένων εντός της Νεκρής Ζώνης από την τουρκοκυπριακή πλευρά και για τις απειλές γενοκτονικού χαρακτήρα από Τούρκους αξιωματούχους. Η Ελλάδα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων περνά απαρέγκλιτα μέσα από τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

»Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να στηρίξει τη Λευκωσία. Οφείλει να είναι σε συνεχή επικοινωνία με την κυπριακή κυβέρνηση, να διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση ότι η Κύπρος δεν είναι μόνη και ότι το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου θα επανεργοποιηθεί. Η Νεκρή Ζώνη δεν είναι “γκρίζα περιοχή”, είναι έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό την προσωρινή επιτήρηση του ΟΗΕ. Ο Ελληνισμός δεν εκφοβίζεται. Η απάντησή μας πρέπει να είναι εθνική ενότητα, διπλωματική εγρήγορση και αταλάντευτη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο», καταλήγει η ανακοίνωση.

«Σήμερα το πρωί, η Επιτροπή Κατά της Διαφθοράς διενήργησε έρευνες σε διάφορα γραφεία του κόμματος “Ισχυρή Αρμενία” και 14 άνθρωποι τέθηκαν υπό κράτηση. Προσπαθούμε να εξακριβώσουμε πού μεταφέρθηκαν τα πρόσωπα αυτά, κάτω από ποιες συνθήκες και για ποιο λόγο», δήλωσε σήμερα ο Γιούρα Ντιλανιάν, δικηγόρος του κόμματος, σύμφωνα με αρμενικά μέσα ενημέρωσης.

Στην Αρμενία θα διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές στις 7 Ιουνίου, με το κόμμα “Ισχυρή Αρμενία” να έπεται στις δημοσκοπήσεις μετά το κυβερνών κόμμα “Πολιτική Σύμβαση”, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έκανε τον περασμένο Φεβρουάριο το αμερικανικό International Republican Institute.

Το κόμμα “Ισχυρή Αρμενία” τελεί υπό την ηγεσία του Αρμενορώσου δισεκατομμυριούχου Σαμβέλ Καραπετιάν, που τώρα δικάζεται με την κατηγορία ότι παροτρύνει δημοσίως τους πολίτες να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Συνελήφθη πέρυσι τον Ιούνιο επειδή κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι διεξάγει εκστρατεία κατά της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας και δήλωσε ότι θα ενεργήσει «με τον δικό του τρόπο» για να τη σταματήσει. Αρνείται ότι προσπαθεί να ανατρέψει την κυβέρνηση και δηλώνει ότι η υπόθεση σε βάρος του έχει πολιτικά κίνητρα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

»Διέπεται από υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις (Κανονισμός 2017/1939 της ΕΕ), που σημαίνει ότι δεν καταργείται με νόμο, το Ελληνικό Γραφείο της απαρτίζεται από Έλληνες Εισαγγελείς που θωρακίζονται συνταγματικά προκειμένου να ασκούν τα καθήκοντά τους ελεύθερα και ανεξάρτητα και χωρίς να φοβούνται ή να εντάσσονται σε πολιτικές σκοπιμότητες.

»Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε ειδικά για τη συγκεκριμένη συνάδελφο, η νομική κατάρτιση της οποίας, το ήθος, αλλά και η εμπειρία της σε σημαντικές υποθέσεις είναι και γνωστά και αδιαμφισβήτητα. Χρειάζεται να θυμίσουμε όμως ότι η εμπιστοσύνη προς τη Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι a’ la carte. Οι φορείς άσκησης της εκτελεστικής εξουσίας έχουν υποχρέωση με τα λόγια και τα έργα τους, να αποδεικνύουν την εμπιστοσύνη τους, απέχοντας από δηλώσεις ή ενέργειες που υπονομεύουν το κύρος των λειτουργών της. Οι δε απειλές που εξαπέλυσε ο Υπουργός Υγείας, ως προς τη νομοθετική δυνατότητα κατάργησης ενός θεσμού που έχει παράξει σημαντικό έργο, αλλά φαίνεται πλέον να ενοχλεί, σε συνδυασμό με την επιχείρηση απόδοσης πολιτικών και προσωπικών στοχεύσεων στην αρμόδια Εισαγγελέα, συνιστούν ευθεία παρέμβαση σε δικαιοδοτικό έργο».

Ο υπουργός, υιοθετώντας υψηλούς τόνους, αμφισβήτησε ευθέως τον ρόλο και τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, διατυπώνοντας κατηγορίες που κρίνονται ως ατεκμηρίωτες, ενώ δεν έλειψαν και προσωπικές αιχμές προς την κα Παπανδρέου. Οι τοποθετήσεις αυτές προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία έκανε λόγο για ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης.

Η παρέμβαση της Ένωσης αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μέχρι πρότινος η κυβέρνηση επικαλούνταν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Ωστόσο, όταν η εποπτεία σχετικών υποθέσεων ασκείται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και έρχονται στο φως ζητήματα όπως αυτά που αφορούν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι αντιδράσεις διαφοροποιούνται, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του κ. Γεωργιάδη.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο υπουργός προχώρησε σε περαιτέρω ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας ότι η κα Παπανδρέου επιδιώκει την ανανέωση της θητείας της, ενώ εκτίμησε ότι οι σχετικές υποθέσεις ενδέχεται να τεθούν τελικά στο αρχείο. Ωστόσο, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η θητεία της έχει ήδη ανανεωθεί από τις 14 Νοεμβρίου του προηγούμενου έτους για ακόμη πέντε χρόνια, έπειτα από ομόφωνη απόφαση του Κολλεγίου των Ευρωπαίων Εισαγγελέων.

Παράλληλα, ο κ. Γεωργιάδης εξέφρασε αμφιβολίες για τη διαδικασία αποστολής της δικογραφίας στη Βουλή, κάνοντας λόγο για ελλιπή τεκμηρίωση και αφήνοντας υπόνοιες για σκοπιμότητες. Όπως ανέφερε, μετά τη μελέτη του φακέλου επικοινώνησε με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, εκφράζοντας επιφυλάξεις για τη σοβαρότητά του, ενώ υποστήριξε ότι δεν προκύπτουν κατηγορίες περί χρηματισμού βουλευτών.

Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος, εκτίμησε ότι οι περισσότερες από τις εμπλεκόμενες περιπτώσεις θα αρχειοθετηθούν, υπογραμμίζοντας ότι δεν είναι δυνατόν να έχει αποσταλεί στη Βουλή μια τέτοια δικογραφία με στόχο τη σπίλωση πολιτικών προσώπων. Επιπλέον, έκανε λόγο για ευρύτερες πολιτικές προεκτάσεις, σημειώνοντας ότι αντίστοιχες πρακτικές επικοινωνίας με φορείς δεν αφορούν μόνο ένα κόμμα.

Τέλος, ο υπουργός επανέλαβε την κριτική του προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αμφισβητώντας τη θεσμική της βαρύτητα και κάνοντας λόγο για προβληματική διαχείριση των φακέλων που έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή. Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για θεσμό που λειτουργεί από το 2020 με τη συμμετοχή και της Ελλάδας, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Γεωργιάδης διατυπώνει αντίστοιχες αιτιάσεις, έχοντας και στο παρελθόν χαρακτηρίσει σχετικές υποθέσεις ως αβάσιμες.

Τα γυρίζει ο Λαζαρίδης

Για τις κατηγορίες που έχει δεχθεί στο πρόσωπό του και για την υπόθεση του διορισμού του παλαιότερα και για το πτυχίο που κατείχε απαντά με γραπτή του δήλωση ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μακάριος Λαζαρίδης.

Ο Μακάριος Λαζαρίδης, ανακοινώνει ότι ο ίδιος θα ζητήσει τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων στον ίδιο ποσών και ξεκαθαρίζει ότι «Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, αλλά δεν θα επιτρέψω από κανέναν τη «δολοφονία» του χαρακτήρα μου και τη σπίλωση της οικογένειάς μου».

Ο Μακάριος Λαζαρίδης ζητάει συγγνώμη για τον τρόπο με τον οποίο εκφράστηκε τις προηγούμενες ημέρες, εξηγεί τι ακριβώς έχει συμβεί, επισημαίνει ότι «Αν έπρεπε να διορισθώ ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος, αυτό συνέβη χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή», και αναφορικά στην θέση που έλαβε η σύζυγός του αναφέρει: «Σε ό,τι αφορά τη σύζυγό μου, Αθανασία Κοτσαύτη, ουδέποτε έκρυψα την πολιτική και οικογενειακή μου σχέση με την κυρία Βάσω Κόλλια. Μετά την αποχώρησή μου από τη Γενική Γραμματεία, η ίδια έλαβε την απόφαση για την πρόσληψή της και τη συνεργασία της με την τότε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ».

Όλη η δήλωση

«Αρχικά, νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη γιατί, μέσα στην ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, εκφράστηκα τις προηγούμενες ημέρες, κάποιες στιγμές, με τρόπο που δεν συνάδει, ούτε με το ήθος μου, ούτε με το ήθος της παράταξης στην οποία ανήκω από μικρό παιδί.

Επί της ουσίας, όμως, σε μια περίοδο που επιχειρείται η συστηματική σπίλωση προσώπων με διαδρομή και παρουσία στον δημόσιο βίο, οφείλω να ξεκαθαρίσω τα εξής:

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Διαχρονικά, οι Υπουργοί, οι Υφυπουργοί και οι Γενικοί Γραμματείς επιλέγουν, σύμφωνα με τον νόμο, συνεργάτες της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, οι οποίοι και αποχωρούν με την αποχώρηση του πολιτικού τους προϊσταμένου, χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα.

Συνεργάτες με σχέση εμπιστοσύνης και αποτελεσματικότητας. Αυτά δεν είναι ούτε πρωτοφανή ούτε μεμπτά.

Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, μπορούσα να προσληφθώ στη θέση του ειδικού συνεργάτη ως απόφοιτος Λυκείου, με δεδομένο ότι το πτυχίο μου δεν ήταν αναγνωρισμένο από το τότε ΔΙΚΑΤΣΑ, μετά τον έλεγχο των εγγράφων που μου ζητήθηκαν και τα οποία κατέθεσα στην αρμόδια υπηρεσία.

Αν έπρεπε να διορισθώ ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος, αυτό συνέβη χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή.

Η απόδειξη για τα παραπάνω είναι ότι στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κατατάχθηκα στην κατηγορία ΔΕ, γιατί προφανώς οι υπηρεσίες, με Υπουργό τον σημερινό πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη έκαναν σωστά τη δουλειά τους.

Γιατί και τότε και τώρα ο κ. Μητσοτάκης αλλάζει το Κράτος και διορθώνει παθογένειες ετών. Αυτό κάνουμε άλλωστε 7 χρόνια τώρα και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια καλύτερη χώρα.

Και είμαι υπερήφανος που είμαι μέλος αυτής της Κυβέρνησης και αυτής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Επειδή, όμως, δεν επιθυμώ να αιωρούνται σκιές, ζητώ ο ίδιος τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών.

Σε ό,τι αφορά τη σύζυγό μου, Αθανασία Κοτσαύτη, ουδέποτε έκρυψα την πολιτική και οικογενειακή μου σχέση με την κυρία Βάσω Κόλλια. Μετά την αποχώρησή μου από τη Γενική Γραμματεία, η ίδια έλαβε την απόφαση για την πρόσληψή της και τη συνεργασία της με την τότε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια είναι μπροστά σε όλους. Με πλήρη διαφάνεια και χωρίς καμία σκιά.

Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, αλλά δεν θα επιτρέψω από κανέναν τη «δολοφονία» του χαρακτήρα μου και τη σπίλωση της οικογένειάς μου».

Τεχνικά κλιμάκια και μηχανικοί βρίσκονται επί τόπου για να διαπιστώσουν αν πρόκειται όντως για υγρό τσιμέντο ή για τον λεγόμενο «αθηναϊκό σχιστόλιθο» Ο αθηναϊκός σχιστόλιθος αποτελεί τον κυρίαρχο γεωλογικό σχηματισμό στο υπέδαφος του λεκανοπεδίου της Αττικής. Πρόκειται για ένα πέτρωμα ηλικίας περίπου 70 εκατομμυρίων ετών, το οποίο χρονολογείται στη γεωλογική περίοδο του Ανώτερου Κρητιδικού (περίπου 100,5 – 66 εκατ. έτη).

Στην ουσία συνθέτει το βασικό γεωλογικό υπόβαθρο της κεντρικής Αθήνας και περιλαμβάνει ένα μείγμα από ετερογενή θραύσματα, όπως μεταψαμμίτες και μεταϊλυόλιθους. Το συγκεκριμένο πέτρωμα έχει την ιδιότητα να μετατρέπεται σε ρευστή μάζα όταν έρθει σε άμεση επαφή με μεγάλες ποσότητες νερού.

Πηγή: ethnos.gr

«Σπιλώνονται πολιτικοί αντίπαλοι και οι οικογένειές τους και έχει φτάσει αυτός ο άνθρωπος σήμερα να παλεύει για τη ζωή του» είπε φορτισμένος ο πρωθυπουργός υπενθυμίζοντας τις επιθέσεις που δέχθηκε τα προηγούμενα χρόνια και ο ίδιος και η οικογένειά του. Όπως είπε «είναι το ίδιο Documento που πυροβολούσε την οικογένεια μου για να τη διαλύσει και να έχετε πολιτικό όφελος, Αυτοί είστε. Για να χτυπηθώ εγώ η οικογένεια μου. η παράταξη τα παιδιά μας οι βουλευτές, όλα στον μύλο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Παράλληλα σημείωσε ότι «η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι σεβαστή αλλά τίποτα δεν μπορεί να αιτιολογήσει επιλεκτικές διαρροές σε ΜΜΕ ούτε ελέγχους σε δόσεις, πολύ περισσότερο επιπόλαιες διαπιστώσεις που αμαυρώνουν πρόσωπα και γίνονται επιχειρήματα στον πολιτικό ανταγωνισμό».

Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα ανακοίνωσε ότι «η κυβέρνηση θα αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία ώστε οι διαδικασίες που αφορούν πολιτικά πρόσωπα να επιταχύνονται και να εκκαθαρίζονται το συντομότερο δυνατόν».

Διεμήνυσε, επίσης, ότι «ως πρωθυπουργός δεν πρόκειται να επιτρέψω να υπονομευθεί το έργο της ΕΥΠ» χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτο να ναρκοθετείται από ανεύθυνες συζητήσεις που γίνονται ενίοτε αντεθνικό επιχείρημα»

Απόσπασμα από την ομιλία του Πρωθυπουργού:

Πριν εκστομίσετε κατηγορίες κατά της ΝΔ, θα θυμάστε ότι η άρση ασυλίας δεν σημαίνει ενοχή. Υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας. Αναφερθείτε στη δική σας ΚΟ ως ΚΟ υποδίκων. Οι περισσότεροι από τους 95 βουλευτές που έγινε άρση ασυλίας δεν είναι της ΝΔ

Συντάξαμε 650 νομοσχέδια και μόνο 10 κατατέθηκαν ως έκτακτα την περίοδο της πανδημίας. Έχουν σταματήσει οι εκτός χρόνου τροπολογίες. Και βέβαια η μεταρρύθμιση για τη διευκόλυνση της άρσης ασυλίας. Πολλοί τα έλεγαν, εμείς τα κάναμε

Κράτος δικαίου είναι η ψηφιακή κάρτα εργασίας. Κράτος δικαίου ως προς την προστασία των δικαιωμάτων είναι η τελευταία προσπάθεια κατά του ψηφιακού εθισμού των ανηλίκων με την απόφαση να απαγορεύσει πρόσβαση παιδιών κάτω των 15 ετών σε ορισμένες πλατφόρμες. Η ανακοίνωση αυτή δεν σχολιάστηκε από τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πιστεύετε κ. Ανδρουλάκη ότι πραγματικά ο κόσμος συζητούσε για όσα θα συζητήσουμε σήμερα. Συζητούσε για τον εθισμό των νέων. Είστε τόσο εκτός της κοινωνίας.

Βλέπω ότι το ΠΑΣΟΚ ανακαλύψατε ότι τα ρουσφέτια ξεκίνησαν τα τελευταία χρόνια, ας γελάσω

Είναι κράτος δικαίου να απονέμονται συντάξεις σε λίγους μήνες. Είναι κράτος δικαίου να γίνονται μεταγραφές σε πανεπιστήμια με τρόπο αντικειμενικό χωρίς εξυπηρετήσεις. Είναι κράτος δικαίου οι κλήσεις να επιδίδονται ηλεκτρονικά χωρίς καμία παρέμβαση. Όλα αυτά συνιστούν ένα δίκαιο κράτος που αντιμετωπίζει τους πολίτες φιλικά αλλά και απρόσωπα ώστε το κράτος να μην γνωρίζει ποιος είναι ο πολίτης και τι ψηφίζει.

Δεν μπορεί το κράτος δικαίου να γίνεται ταμπέλα για αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα. Αντίθετα ο συγκεκριμένος όρος δεν μπορεί παρά να αποτελείται από τους πυλώνες που το συγκροτούν. Κράτος δικαίου σημαίνει δικαιοσύνη με την ανεξαρτησία της να σηματοδοτείται από την για πρώτη φορά συμμετοχή των ίδιων των δικαστών για την εκλογή της ηγεσίας τους. Κράτος δικαίου σημαίνει να μην περιμένει ο πολίτης να δικαιωθεί στα δικαστήρια.

Η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ που δημοσιεύθηκε προ ημερών απαντά ευθέως στα ζητήματα που συζητάμε σήμερα. Γράφει στο πόρισμα ότι στον τόπο μας υλοποιείται ολιστική πολιτική κατά της διαφθοράς, ενισχύεται η λογοδοσία στο δημόσιο. Ενώ η Ελλάδα έχει τη δεύτερη καλύτερη επίδοση ως προς την πρόοδο που έχει πετύχει. Ο ΟΟΣΑ χαιρετίζει όλα όσα εσείς καταγγέλλετε. Εσείς έχετε κομματική σκοπιμότητα. Άρα θα εμπιστευτώ τη δική του αξιοπιστία παρά τις ψευδείς κατηγορίες του ΠΑΣΟΚ

Κλείσιμο

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει επιτελέσει πρόοδο στα ζητήματα δικαίου και έχει συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της ΕΕ. Φαντάζομαι ότι θα συμφωνείτε ότι έγκυροι διεθνείς οργανισμοί δεν έχουν λόγο να χαριστούν στην κυβέρνηση ούτε να συντάσσουν έρευνες με αλλότρια κριτήρια. Στην έκθεση του Economist η Ελλάδα κατατάσσεται ως πλήρης και όχι ως μερική δημοκρατία με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες να μην είναι στην ίδια κατάσταση.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται στα θέματα αυτά στα επίπεδα που θέλουμε. Όμως τα τελευταία 7 χρόνια η Ελλάδα προοδεύει ή υποχωρεί; Ποιος είναι ο κριτής; Είμαστε εμείς οι ίδιοι φορώντας το κομματικό καπέλο;

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε τη συζήτηση συμφωνώντας σε κοινούς ορισμούς όταν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μια κυβέρνηση με λαϊκή νομιμοποίηση που λειτουργεί δημοκρατικά, ένα κοινοβούλιο που νομοθετεί, μια δικαιοσύνη που λειτουργεί ανεξάρτητα και απονέμεται στην ώρα της, ένα κράτος που εξυπηρετεί τον πολίτη

Δεν θα έπρεπε να μιλάμε για ζητήματα δικαίου αλλά για όσα συμβαίνουν στο Ιράν, τον Λίβανο, την αμυντική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο, τις συνέπειες της κρίσης στην οικονομία και πώς θα αντιμετωπιστούν

Λυπάμαι για το περιεχόμενο και τη συγκυρία. Επιλέγετε να αξιοποιήσετε το εργαλείο της συζήτησης αυτής για να επιστρέψετε στο παρελθόν. Ενώ είναι ζητούμενο η ενότητα, εσείς ανασύρετε αφορμές διχασμού. Μένετε κολλημένος σε ζητήματα του χθες

Να μιλήσουμε τις συνέπειες που έχει η τοξικότητα και στις προσωπικές ζωές όσων εμπλέκονται στις πολιτικές

Ξεκινώ ευχόμενος θερμά περαστικά στον Γιώργο Μυλωνάκη που περνάει μια μεγάλη περιπέτεια υγείας. Είμαι σίγουρος ότι θα βγει νικητής και σύντομα θα είναι πάλι κοντά μας. Θέλω να ευχαριστήσω τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να μεταθέσουμε τη σημερινή συνεδρίαση, υπάρχει συναισθηματική φόρτιση σε μένα και τους συνεργάτες μου

Στο βήμα ο Νίκος Ανδρουλάκης

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, κατά την τοποθέτησή του στη Βουλή αναφέρθηκε και στον Γιώργο Μυλωνάκη: «Να ευχηθούμε στον ίδιο και την οικογένειά του και στην ΚΟ της ΝΔ ταχεία ανάρρωση».

Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Η πρωτοβουλία που ανέλαβα για τη σημερινή συζήτηση για το κράτος δικαίου στοχεύει να καταδείξει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης της ΝΔ. Μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε ότι θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με όσα οδήγησαν την Ελλάδα στα όρια της χρεοκοπίας. Και έκανε ακριβώς το αντίθετο. Εδώ και επτά χρόνια ακολουθείτε τις πιο φαύλες και τις πιο πελατειακές πρακτικές. Η διαφθορά, η ατιμωρησία, η αδιαφάνεια, η χειραγώγηση των θεσμών έχουν γίνει καθημερινότητα. Την ευθύνη για όλα αυτά την έχει ο κ. Μητσοτάκης».

Όπως υποστήριξε, «αυτός έχει οδηγήσει τη χώρα σε πρωτοφανή θεσμική και αξιακή κρίση. Δεν έχει κανέναν φραγμό γιατί γι’ αυτούς όλα επιτρέπονται, αρκεί να στηρίζουν τον ίδιο και το ΜΜ». Μάλιστα, συμπλήρωσε ότι «αυτός ο κατήγορος σύντομα τελειώνει. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας».

Αναφερόμενος στις κυβερνητικές δεσμεύσεις του 2019, σημείωσε: «Το 2019 είχατε ένα αφήγημα, που στηρίχθηκε σε τρεις μεγάλες υποσχέσεις. Υποσχεθήκατε λιγότερο κράτος, πιο αποτελεσματικό. Κάνατε ένα συγκεντρωτικό καθεστώς, ένα διευθυντήριο που το βαφτίσατε επιτελικό κράτος. Γι’ αυτό τα σκάνδαλα οδηγούν σε εσάς, το επιτελικό κράτος».

Κλείσιμο

Παράλληλα πρόσθεσε: «Διορίσατε τον ανιψιό σας Γρηγόρη Δημητριάδη στη ΓΓ του πρωθυπουργού. Για να κάνει κουμάντο και στην ΕΥΠ. Και μετά τον κ. Κοντολέοντα. Ούτε καν πτυχίο από το κολλέγιο, αυτή είναι η αριστεία σας». Επισήμανε ακόμη ότι «υψώσατε επίσης τη ρομφαία της αξιοκρατίας αντί του κομματισμού», ενώ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «σπάσατε κάθε ρεκόρ σε μετακλητούς υπαλλήλους, αλλά και αναθέσεις σε συμβουλευτικές υπηρεσίες, μόνο για το 2024 και το 2025 έχετε δώσει 1,2 εκατ. σε υπηρεσίες συμβουλευτικές, ενώ το ποσοστό με απευθείας ανάθεση ξεπερνά το 40%».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε: «Ακόμη και το θέμα της αριστείας, πλέον ηχεί ως ένα σύντομο ανέκδοτο. Τώρα καλύπτετε το προσωπικό σας ρουσφέτι, τον κ. Λαζαρίδη, που δύο φορές, το 2007 και το 2013 πληρωνόταν παράνομα από τους φόρους του ελληνικού λαού. Ήταν παράνομοι οι διορισμοί του κ. Λαζαρίδη; Ναι ή όχι; Να μας απαντήσετε». Όπως είπε, «με την ανάρτησή του έχει κάνει ομολογία ενοχής. Πήγαν στον κουβά και ο κ. Μαρινάκης και οι βουλευτές της ΝΔ που τον υπερασπίζονται εδώ και 10 ημέρες».

Συνεχίζοντας, υπογράμμισε: «Η ατιμωρησία στο δημόσιο παίρνει τέλος. Και σκελετούς από τα ντουλάπια θα βγάλουμε, και στο σπίτι θα στείλουμε». Όπως συμπλήρωσε, «αυτά δεν είναι δικά μου λόγια, είναι λόγια του πρωθυπουργού όταν ήταν υπουργός», σημειώνοντας ότι «αυτά τα λόγια αποδεικνύουν ότι είναι υποκριτής».

Τέλος, έκανε αναφορά στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, λέγοντας: «Κορωνίδα της διαφθοράς είναι η κατασπατάληση ευρωπαϊκών πόρων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κάνατε τη Βουλή εξοχικό της ευρωπαϊκής εισαγγελίας. Οι ευρωπαϊστές μετατρέπονται σε αντιευρωπαϊστές όταν φύγουν από την καρέκλα τους». Κατέληξε τονίζοντας: «Στον ΟΠΕΚΕΠΕ το χρώμα είναι γαλάζιο. Γιατί είναι 13 στα 13 τα πρόσωπα της ΝΔ. Δεν ακούσατε για τα “χεράτα”; Για τα φορετά;». Έκανα δε ειδική αναφορά στις επιθέσεις που δέχτηκε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος σχεδόν ζήτησε την κατάργηση της.

Όσον αφορά τη τη στόχευση των εισοδηματικών κριτηρίων, η υπουργός δήλωσε: «Για τις “Νταντάδες της Γειτονιάς” διαμορφώσαμε πιο δίκαια κριτήρια. Για ένα παιδί, το ατομικό εισόδημα της μητέρας μπορεί να ανέρχεται έως τις 24.000 ευρώ, για δύο παιδιά έως τις 27.000 ευρώ, ενώ για τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες καταργούμε τελείως τα εισοδηματικά όρια. Έτσι, διασφαλίζουμε ότι η μηνιαία οικονομική ενίσχυση (voucher) ύψους 500 ευρώ για γονείς με πλήρη απασχόληση και 300 ευρώ για όσους εργάζονται με μερική απασχόληση, φτάνει στοχευμένα εκεί που υπάρχει ανάγκη». Παράλληλα, τόνισε ότι η διαδικασία είναι πλήρως διασφαλισμένη, καθώς η πληρωμή των επιμελητών πραγματοποιείται στο τέλος κάθε μήνα μέσω εργοσήμου που καλύπτεται από το κράτος.

Η κ. Μιχαηλίδου ξεκαθάρισε ότι η ασφάλεια των βρεφών αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. «Δικαίωμα αίτησης έχουν βρεφοκόμοι, φοιτήτριες, αλλά και πρόσωπα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως η γιαγιά, ο παππούς ή η θεία», σημείωσε. Όπως τόνισε, οι πιστοποιημένοι επιμελητές υποβάλλονται σε αυστηρούς ελέγχους υγείας, ποινικού μητρώου και εκπαίδευσης στις πρώτες βοήθειες, σε συνεργασία με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και το ΕΚΑΒ.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο πρόγραμμα για την Ψηφιακή Ενδυνάμωση («Όλοι Digital»), το οποίο αποτελεί μία ουσιαστική παρέμβαση για την εξάλειψη της ψηφιακής ανισότητας. Το μέτρο προβλέπει την απόκτηση πρακτικών δεξιοτήτων για την αυτόνομη χρήση ψηφιακών υπηρεσιών από 6.500 ηλικιωμένους και Άτομα με Αναπηρία, μέσω ενός διευρυμένου δικτύου 200 κόμβων σε όλη τη χώρα.

Οι ωφελούμενοι μαθαίνουν πώς να χρησιμοποιούν το gov.gr για τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο, πώς να μπαίνουν στο e-banking της τράπεζάς τους, αλλά και πώς να κάνουν μόνοι τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ.

Η υπουργός υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου προστασίας για την οικογένεια και την κοινωνία, επενδύοντας σε δράσεις που ενισχύουν την ισότιμη συμμετοχή όλων των πολιτών στην εργασία και την καθημερινότητα.

Προχώρησε σε καταγγελία και έπειτα οι αστυνομικοί της ΔΙΑΣ κατάφεραν να τον εντοπίσουν και να τον οδηγήσουν στη σύλληψη. Η γυναίκα αναγνώρισε τον 27χρονο και σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος του για προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας.

Η ιστορική αφήγηση που θέλει τον ελληνικό λαό να ανακαλύπτει την έννοια του «έθνους» ως εισαγόμενο προϊόν του Διαφωτισμού πάσχει από μια βασική παρανόηση. Η λέξη «έθνος» δεν ήταν άγνωστη στους ραγιάδες· ήταν ζωντανή και ριζωμένη στο βίωμα του ραγιά, ηχώντας αδιάλειπτα στις εκκλησιές καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Για τον υπόδουλο Έλληνα, η θρησκευτική ζωή αποτελούσε το βασικό πλαίσιο συλλογικής αναφοράς. Η Καινή Διαθήκη, που ακουγόταν κάθε εβδομάδα από τον άμβωνα, περιλαμβάνει 164 εμφανίσεις της λέξης «έθνος», εκ των οποίων σε 27 περιπτώσεις η λέξη έθνος έχει την έννοια της φυλετικής-πολιτισμικής οντότητας. Στη δε Παλαιά Διαθήκη, αυτή η λέξη απαντάται πολλές εκατοντάδες φορές.*

Στο πρωτότυπο κείμενο, σε αυτές τις 27 περιπτώσεις, το «ἔθνος» λειτουργεί κυρίως ως δείκτης πολιτισμικής και γλωσσικής διάκρισης και όχι ως φορέας συγκροτημένης εθνικής ιδεολογίας. Αντίθετα, ο όρος «λαός» δηλώνει το Ισραήλ ως εκλεκτή κοινότητα με θεολογικό βάρος. Η συλλογική ταυτότητα είναι παρούσα, αλλά δεν συγκροτείται με πολιτικούς ή εθνοκρατικούς όρους.

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο ελληνόφωνος πληθυσμός δεν διέθετε κράτος αλλά διέθετε Εκκλησία. Η λειτουργική ζωή αποτέλεσε τον βασικό χώρο συλλογικής εμπειρίας, όπου οι βιβλικοί όροι ακούγονταν σταθερά, ενταγμένοι όμως σε ένα κυρίως θρησκευτικό σύστημα σημασιών. Οι Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν ως «Ῥωμιοί», μέλη μιας κοινότητας που οριζόταν από την πίστη και την ιστορική συνέχεια της Βυζαντινής παράδοσης, όχι από πολιτική κυριαρχία.

Η έννοια επί Διαφωτισμού

Υπό αυτό το αναλυτικό πρίσμα, η ιδέα ότι το «έθνος» είναι αποκλειστικά προϊόν του Διαφωτισμού, που ως λέξη και έννοια «μετεκκενώθηκε» στην υπόδουλη Ελλάδα, είναι απλουστευτική· εξίσου προβληματική είναι και η άποψη ότι προϋπήρχε πλήρως ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση. Η πραγματικότητα είναι μια σύνθετη μετάβαση από το βιβλικό «ἔθνος» στο νεωτερικό εθνικό κράτος (έθνος-κράτος).

Η τομή πραγματοποιείται στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Υπό την επίδραση των νέων ιδεών και των πολιτικών ανακατατάξεων, το έθνος μετασχηματίζεται: από πολιτισμική, ιστορική και θρησκευτική κοινότητα (Βίβλος) γίνεται φορέας πολιτικής νομιμοποίησης (Διαφωτισμός). Η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης καθιερώνεται ως κεντρική ιδέα, ήτοι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε έθνους να συγκροτήσει νομίμως το δικό του κράτος.

Από τους Ρωμιούς ραγιάδες στο “εμπόλεμο έθνος”

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο, η μετάβαση από τον «Ῥωμιό» στον «Έλληνα», από τον ραγιά στον πολίτη, συνιστά μια βαθιά αναδιάταξη ταυτότητας. Το παρελθόν επανερμηνεύεται, η αρχαιότητα προβάλλεται ως πρότυπο και η λέξη «έθνος» αποκτά σαφές πολιτικό περιεχόμενο, όπως κατεγράφη και διεκηρύχθη από την α΄ Εθνοσυνέλευση.

Επί πλέον όμως, στην ειδική περίπτωση των Ελλήνων, η λέξη «έθνος» προσακτά πρωταρχικώς και κυρίως υπαρξιακό περιεχόμενο: Το μέγα διακύβευμα για τους εμπόλεμους Έλληνες είναι όχι κάποια πολιτικά δικαιώματα αλλά η οριστική ανατροπή του καθεστώτος του ραγιά, δηλαδή της διαβίωσής του υπό διαρκή τρόμο, υπό τον μονίμως επικρεμάμενο κίνδυνο αδιάκριτης σφαγής—του ιδίου, της οικογένειάς του ή και ολόκληρου του Γένους—από την αυθαιρεσία οποιουδήποτε γενίτσαρου, αγά, πασά ή ακόμα και του Σουλτάνου.

Ειδικότερα, η νοηματοδότηση της ελευθερίας για τους εμπόλεμους ραγιάδες ήταν πρωταρχικά υπαρξιακή, όχι πολιτική: την εννοιολόγηση του προτάγματος «Ελευθερία ή Θάνατος» την διατύπωσε εγγράφως πρώτος ο Καποδίστριας, πριν την α΄ Εθνοσυνέλευση, στο φιλελληνικό και συνάμα ανθρωπιστικό τελεσίγραφο πολέμου της Ρωσίας κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο επεδόθη στην Πύλη την 6η Ιουλίου 1821.

Με αυτό το τελεσίγραφο, σε συνδυασμό με την αποδοχή όλων των (4) όρων του από την Πύλη τον Μάιο 1822, οι Έλληνες αναγνωρίσθηκαν, για πρώτη φορά σε επίπεδο διεθνούς δικαίου ως «έθνος», ως «εμπόλεμο έθνος»** και επί πλέον ως έθνος υπό γενοκτονιακό διωγμό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το κείμενο του τελεσιγράφου, η Πύλη φέρεται ότι με την πολιτική αδιακρίτων σφαγών των ραγιάδων «νομιμοποιεῖ τὴν ἰδίαν ὑπεράσπισιν τῶν Ἑλλήνων πολεμούντων εἰς ἀποφυγὴν τῆς ἀφεύκτου ἀπωλείας των» (qu’elle légitime la défense des Grecs qui dès lors combattraient uniquement pour se soustraire à une perte inevitable).

Για τους Έλληνες, η λέξη «έθνος» αρχίζει να προσακτά από τα Ορλωφικά και την επακόλουθη Ρωσο-Οθωμανική συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774)—πριν τις επαναστάσεις στην Αμερική και τη Γαλλία—όλο και περισσότερο την έννοια της υπαρξιακής βάσης και του συλλογικού πλαισίου για την επιβίωση του γένους από τη διαχρονική απειλή ολοσχερούς αφανισμού, όπως τη διατύπωσε ο Κοραής το 1801 στο Σάλπισμα Πολεμιστήριο, όπου προειδοποιούσε το έθνος των Γραικών, ότι «ἕνας αἱμοβόρος Σουλτᾶνος» θα διέταζε στο ορατό μέλλον, «ὡς ἄλλος Hρώδης», τη «φονοκτονίαν ὅλων ὁμοῦ τῶν Γραικῶν».

Πριν από τον Κοραή, ο Ρήγας Φεραίος είχε προσδιορίσει στον “Θούριο” (1797) ότι το κύριο πρόταγμα των ραγιάδων έπρεπε να είναι η πάσει θυσία αποτίναξη της σκλαβιάς στην οποία διατελούσαν επί αιώνες: «Καλλίτερα μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβία καὶ φυλακή». Πεμπτουσία εκείνης της σκλαβιάς ήταν ο ορατός κίνδυνος της αδιάκριτης σφαγής, που επί Τουρκοκρατίας επεκρέματο πάνω από τα «αναλώσιμα» κεφάλια των σκλάβων (ραγιάδων). Την αποτίναξη της σκλαβιάς τρόμου, ως πρωταρχικό κίνητρο των εμπολέμων ραγιάδων, υπονοεί και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όπου υπαγορεύει στον Τερτσέτη ότι «οὔτε ὁ Σουλτάνος ἠθέλησε ποτέ νὰ θεωρήσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὡς λαόν, ἀλλὰ ὡς σκλάβους».

Η οριστική απαλλαγή των ραγιάδων από το επί αιώνες σύνδρομο της σκλαβιάς τρόμου απετέλεσε το κύριο κίνητρο όχι μόνον για να πάρουν τα όπλα αλλά και για να υποστούν και να αντέξουν πρωτοφανείς στην νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία θυσίες, μέσα από τρομακτικούς κινδύνους, που «θα είχαν καταβάλει σύντομα κάθε άλλο λαό», όπως διεκήρυξε επίσημα ο Πρόεδρος Μονρόε ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου την 2 Δεκεμβρίου 1823, στην εισαγωγή της εξαγγελίας τού “Δόγματος Μονρόε”.

Το έθνος-κράτος ως μέσον υπαρξιακής ασφάλειας

Προς αποτίναξη της σκλαβιάς τρόμου, η συγκρότηση ενός κοσμικού εθνικού κράτους δεν αποτελούσε ούτε ιδανικό ούτε αυτοσκοπό για τους εμπόλεμους ραγιάδες. Αποτελούσε όμως απαραίτητο μέσο, αναγκαία προϋπόθεση ενώπιον των Μεγάλων Δυνάμεων στην εποχή της μεταναπολεοντείου ισορροπίας, για να επιτύχουν τον πρωταρχικό και κύριο σκοπό τους: την ανατροπή τού τρομακτικού καθεστώτος του ραγιά.

Το ότι η μορφή του πολιτεύματος—μοναρχία ή δημοκρατία, κ.τ.λ.—και τα συναφή πολιτικά δικαιώματα είχαν δευτερεύουσα σημασία για τους εξεγερμένους ραγιάδες, καταδεικνύεται από τα έγγραφα της α΄ Εθνοσυνελεύσεως (Ιαν. 1822), όπου η ελληνική κυβέρνηση βαπτίσθηκε “Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος”, αφήνοντας ανοικτό και ασαφές το θέμα της τελικής μορφής του πολιτεύματος μετά τον εθνοαπελευθερωτικό και πρωταρχικώς ραγιαδοαπελευθερωτικό πόλεμο. Επίσης καταδεικνύνεται και από το προηγηθέν (τον Ιούλιο 1821) απόρρητο διάγγελμα του Καποδίστρια,*** αρχιτέκτονα της α΄ Εθνοσυνελεύσεως, προς την επαναστατική ηγεσία των ραγιάδων.

Διά της διαγγελματικής επιστολής του ο Καποδίστριας προέβη σε εθνικοποίηση της επαναστάσεως, καθοδηγώντας την ηγεσία των εξεγερμένων ραγιάδων να συνέλθει ταχύτατα σε εθνική συνέλευση και δι’ αυτής να συστήσει ένα πρωτόλειο εθνικό κράτος, ανεξαρτήτως μορφής πολιτεύματος, προκειμένου η ελληνική εξέγερση να διαφοροποιηθεί διακριτά από τις πολιτικές επαναστάσεις στην Ευρώπη ενώπιον των Μεγάλων Δυνάμεων· η «ἐθνική στολή», που ο Καποδίστριας καλούσε τους ραγιάδες να «φορέσουν», αποτελούσε προϋπόθεση, το μέσο, για να επιτύχουν τη διεθνή νομιμοποίηση (και επομένως μονιμοποίηση) της απόσχισης της επικρατείας του έθνους-κράτους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη συναίνεση των Μεγάλων Δυνάμεων.

Ειδικότερα, οι ηγεμόνες της Ευρώπης μπορούσαν να κατανοήσουν τη γλώσσα του πολέμου και της γεωπολιτικής ισορροπίας για σύγκρουση που «ἦτον ἔθνος μὲ ἄλλο ἔθνος» (σε διατύπωση Κολοκοτρώνη), δηλαδή στη γλώσσα που επικοινωνούσε ο Καποδίστριας προωθώντας την ελληνική υπόθεση στα διεθνή διπλωματικά υψίπεδα.

Απεναντίας όμως, οι ηγεμόνες αδυνατούσαν να αποδεχθούν οποιαδήποτε εξέγερση υπηκόων που είχε ως κίνητρο την απαλλαγή τους από την καταπίεση ή την καταδυνάστευση—ακόμα και όταν αυτή εμπεριείχε στον πυρήνα της τον τρόμο αδιακρίτων σφαγών—σε μια εποχή που η δουλεία και το διεθνές δουλεμπόριο διεξήγετο νομίμως ή με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων και η Ιερά Συμμαχία επεδίδετο στην καταστολή εξεγέρσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνον.

Η επανάσταση των ραγιάδων θα ήταν δύσκολο να κατανοηθεί και να γίνει αποδεκτή από τους ηγεμόνες εάν εμφανιζόταν ως εξέγερση σκλάβων ή υπηκόων (ή και τα δύο μαζί). H αποτίναξη του καθεστώτος του σκλαβωμένου ραγιά, όσον κι αν ήταν το πρωταρχικό του μέλημα, δεν συνιστούσε αφ’ εαυτής επαρκή λόγο για να αποδεχθούν οι ηγεμόνες το «ξήλωμα» μιας αυτοκρατορίας που αποτελούσε άτυπο αλλά λειτουργικό μέρος της ευρωπαϊκής ισορροπίας.

Προς υπερκέραση αυτού του περιορισμού, οι ραγιάδες, υπό την καθοδήγηση του Καποδίστρια, προσέφυγαν στην προτύπωση της Βίβλου περί «σκλαβωμένου έθνους» (όπως ήταν το ιουδαϊκό έθνος στην Αίγυπτο): αφού οι εξεγερμένοι σκλάβοι ταυτίζονταν πληθυσμιακά, γλωσσικά και πολιτισμικά με το ελληνικό έθνος, μπορούσαν να προβάλλονται διεθνώς ως εμπόλεμο έθνος, άσχετα με το εάν περιστασιακά (αρχικά) οι εξεγερμένοι ήσαν ένα υποσύνολο των ελληνόφωνων ραγιάδων στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Η εξέλιξη αυτή δεν συνεπάγεται πλήρη ρήξη με την παράδοση. Αντίθετα, η επιτυχία του νεωτερικού αφηγήματος περί έθνους, ως φορέα υπαρξιακής επιβίωσης διά του έθνους-κράτους, οφείλεται εν μέρει στην ικανότητά του να «κουμπώσει» πάνω σε προϋπάρχουσες μορφές συλλογικής ταυτότητας. Οι άνθρωποι που άκουγαν για «ἔθνη» στις εκκλησιές μπορούσαν να προσδώσουν νέο νόημα στη λέξη, χωρίς να την αισθανθούν ξένη.

Η γλωσσική συνέχεια αλλά και η τρομακτική πραγματικότητα της ιδιότητας του ραγιά, διαβιούντος σε μεταίχμιο τρόμου μεταξύ ζωής και θανάτου, λειτούργησαν ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Δεν αποτελεί έκπληξη επομένως το ότι οι περισσότεροι Διδάσκαλοι του Γένους ήσαν ιερωμένοι, όπως ο Μεθόδιος Ανθρακίτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Ιώσηπος Μοισιόδαξ, ο Άνθιμος Γαζής, ο Νεόφυτος Δούκας, ο Βενιαμίν Λέσβιος, κ.ο.κ.

Η αμηχανία της ιστοριογραφίας για το 1821

Απεναντίας, η δυτική ιστοριογραφία τείνει να αντιμετωπίζει τις επαναστάσεις ως συγκρούσεις ιδεών (π.χ. λαϊκή κυριαρχία vs μοναρχία), ενώ για τον ραγιά που ζούσε υπό την Οθωμανική κυριαρχία, η επανάσταση ήταν μια σύγκρουση επιβίωσης.

Για έναν δυτικοκεντρικό αναλυτή, ο τρόμος της σφαγής θεωρείται «πρωτόγονο» ή «προ-πολιτικό» κίνητρο. Η δυτική σκέψη θέλει να πιστεύει ότι οι άνθρωποι θυσιάζονται για υψηλά ιδανικά (όπως η Liberté), και όχι απλώς για να μην τους σφάξουν. Σε αυτό το μεθοδολογικά στρεβλό δυτικοευρωπαϊκό αναλυτικό πλαίσιο, η ιστοριογραφία (ελληνική και ξένη) για το 1821 «μεταφράζει» την ανάγκη του ραγιά να σταματήσει να φοβάται για τη ζωή του, να απαλλαγεί οριστικά από τον «τρόμο της σφαγής», ως αίτημα για «πολιτικά δικαιώματα». Αυτή η επιστημονικά αυθαίρετη «μετάφραση» είναι μια μορφή διανοητικού ελιτισμού, εξ αιτίας του οποίου οι περισσότεροι ιστοριογράφοι του 1821 έχουν υποπέσει στο κλασικό σφάλμα της «δυτικής σχολής»: την ιδεολογική προβολή.

Επί 200 χρόνια, η δυτική σχολή αντιπαρέρχεται τον τρόμο της σφαγής και το φάσμα του συλλογικού αφανισμού ως το πρωταρχικό και κύριο κίνητρο των ραγιάδων, όχι μόνον για να πάρουν τα όπλα αλλά και για να υποστούν και να αντέξουν τρομακτικές θυσίες και καταστροφές. Κατά συνέπεια, η ιστοριογραφία για το 1821 έχει περιγράψει το πού και πότε των συμβάντων της Πολέμου της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, αλλά έχει αποτύχει να προσδιορίσει πειστικά και εμπεριστατωμένα το πώς και το γιατί αυτού του φαινομένου, ήτοι το πώς οι εμπόλεμοι Έλληνες άντεξαν θυσίες που «θα μπορούσαν να είχαν καταβάλει σύντομα κάθε άλλο λαό», και γιατί «μόνο μία από τις επαναστάσεις τού 1820-22 [η Ελληνική] κατόρθωσε να αναπτυχθεί». Κατά συνέπεια, η ιστοριογραφία έχει αποτύχει να επεξηγήσει επαρκώς το πραγματικό αίτιο, τον βαθύτερο λόγο, του φαινομένου τής πρωτοφανούς ανθεκτικότητας (resilience) των εμπολέμων ραγιάδων.

Ο λόγος αυτής της ανεπάρκειας της δυτικόκεντρης ιστοριογραφίας, ελληνικής και ξένης, είναι μάλλον προφανής: αν αποδεχθεί ότι το κίνητρο των επαναστατών ήταν πρωτίστως και κυρίως υπαρξιακό και θρησκευτικό, τότε η Ελληνική Επανάσταση παύει να είναι «τέκνο» της Γαλλικής ή της Αμερικανικής και γίνεται κάτι ιδιότυπο, ανατολικό και οργανικό. Αυτό χαλάει το αφήγημα της παγκόσμιας εξαγωγής των ιδεών του Διαφωτισμού και της «μετεκκένωσής» τους στην Ελλάδα.

Απεναντίας, η έγκριτη ιστοριογραφία συνεχίζει να εστιάζει στη «διεθνή αναγνώριση» και στο «κράτος δικαίου», επειδή αυτά είναι τα εργαλεία της Δύσης. Η υπαρξιακή αγωνία του Ρήγα, του Καποδίστρια, του Κολοκοτρώνη ή του ανώνυμου ραγιά δεν χωράει σε νομικά πρωτόκολλα. Ο «δυτικός ιστορικός» προτιμά να συζητά για το πώς η Ελλάδα έγινε μέλος της διεθνούς κοινότητας, παρά για το πώς ο ραγιάς ένιωθε ότι το «Γένος» και ο ίδιος θα αφανιστεί αν δεν πολεμήσει. Η «έγκριτη» ιστοριογραφία αποφεύγει συστηματικά να αναλύσει το υπαρξιακό θέμα του 1821 γιατί δεν μπορεί να το απαντήσει χωρίς να παραδεχθεί ότι η Επανάσταση είχε μια βαθιά, εσωτερική ορμή που δεν χρωστούσε τίποτα στο Παρίσι ή στο Λονδίνο. Η παράλειψη αυτή είναι στην πραγματικότητα μια ομολογία αδυναμίας της δυτικής οπτικής να κατανοήσει το βάθος της ιδιότητας του ραγιά.

* Στην Παλαιά Διαθήκη, η λέξη «ἔθνος» (και οι τύποι της) εμφανίζεται με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ό,τι στην Καινή Διαθήκη. Στην ελληνική μετάφραση των Ο΄ (Μετάφραση των Εβδομήκοντα) απαντάται περίπου 1.000–1.100 φορές, περί τις 1.050 κατά μέσον όρο, αναλόγως εκδόσεως και συμπερίληψης των δευτεροκανονικών βιβλίων, ενώ στο εβραϊκό πρωτότυπο η κύρια αντίστοιχη λέξη (גּוֹי, goy) εμφανίζεται περίπου 550–600 φορές. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο ότι η ελληνική μετάφραση χρησιμοποιεί το «ἔθνος» ευρύτερα, αποδίδοντας όχι μόνο το goy αλλά και συγγενείς έννοιες. Σημασιολογικά, το «ἔθνος» δηλώνει κυρίως λαούς ως εθνολογικές ή ιστορικές συλλογικότητες—συχνά τα «ἔθνη» σε αντιδιαστολή προς το Ισραήλ—χωρίς να φέρει τη νεωτερική πολιτική σημασία του έθνους-κράτους, αν και σε ορισμένα συμφραζόμενα μπορεί να χρησιμοποιείται και για το ίδιο το Ισραήλ (π.χ. «ἔθνος ἅγιον»).

** H ιστοριογραφία, ελληνική και ξένη, προσδιορίζει την εξαγγελία του Canning τον Μάρτιο του 1823 ως την (δήθεν) πρώτη διεθνή αναγνώριση των Ελλήνων ως «εμπόλεμο έθνος». Στην πραγματικότητα, η αλληλουχία Ρωσικό τελεσίγραφο (Ιούλιος 1821) → Αποδοχή από την Πύλη (Μάιος 1822) → Διάγγελμα Μονρόε (Δεκ. 1822) λειτούργησε ως ο καταλύτης που ανάγκασε τον Canning να κινηθεί. Η Αγγλία δεν «πρωτοτύπησε» από φιλελληνισμό, αλλά έσυρε τον χορό της αναγνώρισης του ήδη αναγνωρισθέντος από τη Ρωσία και εξαγγελθέντος από τις ΗΠΑ εμπολέμου έθνους των Ελλήνων για να μην βρεθεί εκτός νυμφώνος, βλέποντας τη Ρωσία να ελέγχει το νομικό πλαίσιο και τις ΗΠΑ να κερδίζουν τις εντυπώσεις.

*** Την διαγγελματική επιστολή του, με ημερομηνία 17 Ιουλίου 1821—μόλις 11 ημέρες μετά την επίδοση του Ρωσικού τελεσιγράφου στην Πύλη—ο Καποδίστριας την απέστειλε εμπιστευτικά στον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιο στην Πίζα, ο οποίος τη διαβίβασε (επίσης εμπιστευτικά) στον Μαυροκορδάτο και δι’ αυτού σε περιορισμένο κύκλο της επαναστατικής ηγεσίας.

Αναλυτικά η δήλωσή του:

«Αρχικά, νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη γιατί, μέσα στην ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, εκφράστηκα τις προηγούμενες ημέρες, κάποιες στιγμές, με τρόπο που δεν συνάδει, ούτε με το ήθος μου, ούτε με το ήθος της παράταξης στην οποία ανήκω από μικρό παιδί.

Επί της ουσίας, όμως, σε μια περίοδο που επιχειρείται η συστηματική σπίλωση προσώπων με διαδρομή και παρουσία στον δημόσιο βίο, οφείλω να ξεκαθαρίσω τα εξής:

Διαχρονικά, οι Υπουργοί, οι Υφυπουργοί και οι Γενικοί Γραμματείς επιλέγουν, σύμφωνα με τον νόμο, συνεργάτες της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, οι οποίοι και αποχωρούν με την αποχώρηση του πολιτικού τους προϊσταμένου, χωρίς κανένα άλλο δικαίωμα.

Συνεργάτες με σχέση εμπιστοσύνης και αποτελεσματικότητας. Αυτά δεν είναι ούτε πρωτοφανή ούτε μεμπτά.

Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, μπορούσα να προσληφθώ στη θέση του ειδικού συνεργάτη ως απόφοιτος Λυκείου, με δεδομένο ότι το πτυχίο μου δεν ήταν αναγνωρισμένο από το τότε ΔΙΚΑΤΣΑ, μετά τον έλεγχο των εγγράφων που μου ζητήθηκαν και τα οποία κατέθεσα στην αρμόδια υπηρεσία.

Αν έπρεπε να διορισθώ ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος, αυτό συνέβη χωρίς καμία δική μου παρέμβαση ή επιλογή.

Η απόδειξη για τα παραπάνω είναι ότι στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κατατάχθηκα στην κατηγορία ΔΕ, γιατί προφανώς οι υπηρεσίες, με Υπουργό τον σημερινό πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη έκαναν σωστά τη δουλειά τους.

Γιατί και τότε και τώρα ο κ. Μητσοτάκης αλλάζει το Κράτος και διορθώνει παθογένειες ετών. Αυτό κάνουμε άλλωστε 7 χρόνια τώρα και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια καλύτερη χώρα.

Και είμαι υπερήφανος που είμαι μέλος αυτής της Κυβέρνησης και αυτής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Επειδή, όμως, δεν επιθυμώ να αιωρούνται σκιές, ζητώ ο ίδιος τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών.

Σε ό,τι αφορά τη σύζυγό μου, Αθανασία Κοτσαύτη, ουδέποτε έκρυψα την πολιτική και οικογενειακή μου σχέση με την κυρία Βάσω Κόλλια. Μετά την αποχώρησή μου από τη Γενική Γραμματεία, η ίδια έλαβε την απόφαση για την πρόσληψή της και τη συνεργασία της με την τότε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια είναι μπροστά σε όλους. Με πλήρη διαφάνεια και χωρίς καμία σκιά.

Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, αλλά δεν θα επιτρέψω από κανέναν τη «δολοφονία» του χαρακτήρα μου και τη σπίλωση της οικογένειάς μου».