Γι’ αυτό και αιφνιδίασε η αναβολή της επίσκεψής της στις Βρυξέλλες και στην περιοχή, η οποία ήταν προγραμματισμένη γι’ αυτή την εβδομάδα. Η επίσκεψη μετατέθηκε για τις 13 Ιουλίου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, αν και προφανώς φάνηκαν οι κινήσεις της να γίνονταν μέχρι τώρα υπό την πίεση του χρόνου, ενόψει της αποχώρησης του Γενικού Γραμματέα, Αντόνιο Γκουτέρες.

Κατά τα άλλα, η κ. Ολγκίν δεν πρωτοτυπεί ούτε με τη διασύνδεση Κυπριακού και ευρωτουρκικών, ούτε και με τον “εγγυητικό ρόλο” του ΝΑΤΟ. Πρόκειται για δοκιμασμένες συνταγές, που δεν έχουν αποδώσει, χωρίς βέβαια να σπεύδει κανείς να προεξοφλήσει οτιδήποτε, καθώς τα δεδομένα και οι συγκυρίες αλλάζουν.

Είναι, όμως, σαφές ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο να συναινέσει στην ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και του συστήματος ασφάλειας στη Συμμαχία. Δεν έχει λόγο να εκχωρήσει “δικό της γήπεδο” σε άλλους. Την ίδια ώρα, είναι γνωστός ο μη ρόλος του ΝΑΤΟ στα ελληνοτουρκικά. Όταν η Τουρκία παραβιάζει την κυριαρχία της Ελλάδος, έχει επεκτατικές βλέψεις εναντίον της, τι κάνει η Συμμαχία; Τίποτα. Οι ισορροπίες που δήθεν τηρεί μεταξύ των δυο κρατών- μελών, επί της ουσίας λειτουργούν υπέρ του ταραξία, της κατοχικής δύναμης.

Η Τουρκία θέλει να εκμεταλλευθεί τη σύνοδο

Χωρίς αυτό να συνδέεται με το Κυπριακό (ή μόνο με το Κυπριακό), πρέπει να αναφερθεί πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει τινάξει τις γέφυρες με την Τουρκία, αν και η τελευταία, απομακρύνεται με τη συμπεριφορά της. Η διατήρηση των γεφυρών αυτών προφανώς και μπορούν να αποδειχθούν σημαντικές και για το Κυπριακό, αλλά και για τη στρατηγική της Ένωσης να διατηρεί κανάλια επικοινωνίας και συνεργασίας με την Άγκυρα.

Σημειώνεται ότι στις 2 Ιουλίου θα μεταβούν στην Άγκυρα τρεις Ευρωπαίοι Επίτροποι. Η επίσκεψη της Ύπατης Εκπροσώπου της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας, της Επιτρόπου Διεύρυνσης Μάρτα Κος και του Επιτρόπου Μετανάστευσης Μάγκνους Μπρούνερ, εντάσσονται στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης.

Είναι σαφές πως αυτού του επιπέδου επισκέψεις στέλνουν και μηνύματα. Αλλά παράλληλα, δεν θα πρέπει να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, προσφέροντας κάλυψη σε ένα καθεστώς που λειτουργεί αντιδημοκρατικά και μονίμως βρίσκεται σε επιθετική διάταξη έναντι των γειτονικών κρατών. Και για να μην ξεχνάμε, η Τουρκία κατέχει εδάφη ενός κράτους-μέλους, της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Χωρίς αναγνώριση, Ευρώπη γιοκ!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει στείλει ήδη αυστηρό μήνυμα προς την κατοχική πλευρά επειδή μπλοκάρει τη συμμετοχή της Κύπρου στις προπαρασκευαστικές συναντήσεις για τη διεθνή διάσκεψη για το κλίμα, που διοργανώνονται στη Τουρκία τον Νοέμβριο. Και το μπλόκο αυτό δεν είναι το μοναδικό. Γίνεται σε όποιο διεθνές φόρουμ έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει παρουσία, συμμετοχή της Κύπρου. Η Τουρκία, είναι παντού και πάντα, απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία χαρακτηρίζει “εκλιπούσα”.

Το στοίχημα της διασύνδεσης περνά μέσα και από τις κινήσεις στις οποίες θα προβεί στην πράξη και η κατοχική Τουρκία, που έχει συνηθίσει στο πάρε- πάρε, αφήνοντας στα αζήτητα το δώσε! Διασύνδεση δεν μπορεί να υπάρξει εάν η κατοχική δύναμη δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε βήμα δεν μπορεί να γίνει στα ευρωτουρκικά.

«Θέλω να συγχαρώ από καρδιάς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης αλλά και τον διοικητή της ΑΑΔΕ, για το γεγονός ότι ήμασταν απολύτως συνεπείς στις δεσμεύσεις τις οποίες αναλάβαμε. Έγιναν χθες πληρωμές 617 εκατομμυρίων ευρώ σε 530.000 αγρότες. Πάνω από τον αρχικό στόχο. Αναμένουμε και σήμερα πληρωμές περίπου 60 εκατομμυρίων για τον Πυλώνα ΙΙ.

Και νομίζω ότι αυτές οι πληρωμές, οι οποίες αναγνωρίστηκαν ως αξιόπιστες, ως ίσως οι πιο αξιόπιστες και οι πιο ποιοτικές από τους ίδιους τους αγρότες, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η μεγάλη μεταρρύθμιση της μετάπτωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ πέτυχε και αποδίδει. Ήταν μία μεταρρύθμιση η οποία έπρεπε να γίνει. Γνωρίζαμε τις δυσκολίες. Κατεβλήθη τιτάνια προσπάθεια προκειμένου οι πληρωμές να γίνουν στην ώρα τους.

Και φυσικά, θέλω να τονίσω το γεγονός ότι πια έχουμε τη δυνατότητα, όπως θα μας πει στη συνέχεια και ο Υπουργός, να ανακατανείμουμε πόρους οι οποίοι περίσσεψαν από αυτούς που δεν τους δικαιούνται, σε αυτούς οι οποίοι πραγματικά τους δικαιούνται. ‘Αρα, η μεγάλη πλειονότητα των έντιμων αγροτών και κτηνοτρόφων είναι συντριπτικά ωφελημένοι από αυτή τη μεταρρύθμιση. Από την αρχή του έτους έχουμε διαθέσει παραπάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Θα ακολουθήσει ένας νέος γύρος πληρωμών το φθινόπωρο.

Ενώ θέλω επίσης να τονίσω ότι όσοι παρανόμησαν, λογοδοτούν στη Δικαιοσύνη, με πρωτοβουλία αυτής της κυβέρνησης και των εθνικών αρχών. Διερευνώνται σήμερα από τις εθνικές αρχές, να τονίσω και πάλι, 2.900 υποθέσεις. Έχουν ασκηθεί 1.151 διώξεις. Έχουν εξαρθρωθεί πέντε εγκληματικές οργανώσεις, με τους απατεώνες να επιστρέφουν τις αχρεωστήτως καταβληθείσες επιδοτήσεις.

Αυτή νομίζω είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτούς που αμφισβήτησαν την ορθότητα αυτής της μεταρρύθμισης. Θέλω να θυμίσω ότι τη μεταρρύθμιση αυτή την ψήφισε μόνο η Νέα Δημοκρατία. Κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής δεν συναίνεσε.

Όμως, σήμερα έχουμε κάθε λόγο να αισθανόμαστε δικαιωμένοι και πιστεύω ότι σε έναν χρόνο από τώρα, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί και όλα τα ψηφιακά και τεχνολογικά εργαλεία τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας και τα οποία τώρα αναπτύσσουμε, σε συνδυασμό με την τεχνολογία εντοπισμού των ζώων μέσα από τους βόλους, θα έχουμε ένα από τα καλύτερα συστήματα καταβολής αγροτικών επιδοτήσεων στην Ευρώπη.

Μας παίδεψε πολύ αυτή η υπόθεση. Εξακολουθεί και μας παιδεύει, αλλά σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των έντιμων αγροτών και κτηνοτρόφων έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη από αυτή την εξέλιξη. Προφανώς έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα.

Έχουμε να ανοίξουμε το καινούργιο ΟΣΔΕ όσο το δυνατόν πιο σύντομα, αλλά νομίζω ότι το συμπέρασμα είναι ένα: ένα ζήτημα το οποίο διογκώθηκε πολιτικά, δημιουργώντας πολλές εντυπώσεις, νομίζω ότι αποκτά τις αληθινές του διαστάσεις, κυρίως ως μία διαχρονική και διακομματική ασθένεια του «βαθέος κράτους» που βρίσκει τη λύση της εν κινήσει, χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που κάποιοι προέβλεπαν.

Νομίζω ότι αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη αυτής της μεταρρύθμισης: να κόβεται ουσιαστικά ένας γόρδιος δεσμός δεκαετιών, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα μέλλον με πολύ περισσότερη διαφάνεια και αξιοπιστία.

Κλείνω, καθώς έχουμε πολλά θέματα στην ημερήσια διάταξη. Όπως ξέρετε, τα προβλήματα δεν κάνουν, δυστυχώς, διακοπές και εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε την αντιπαράθεση μαζί τους.

Την ώρα που οι αντίπαλοί μας ασχολούνται με τις αντιφάσεις των κομμάτων τους, το δικό μας καθήκον είναι να στραφούμε στην κοινωνία και βέβαια σε κάθε ευκαιρία να απαντάμε σε, θα έλεγα, υπερφίαλες, έωλες, ανυπόστατες εξαγγελίες των πολιτικών μας αντιπάλων.

Είδαμε μία πρόσφατα, που αφορούσε τις τράπεζες. Είναι πραγματικά άξιον απορίας πώς αυτοί που έκλεισαν τις τράπεζες πριν από 11 χρόνια και φόρτωσαν δισεκατομμύρια, δεκάδες δισεκατομμύρια στις πλάτες των Ελλήνων φορολογουμένων, προκειμένου οι τράπεζες να μπορέσουν να ανακεφαλαιοποιηθούν, να έρχονται σήμερα και να εισηγούνται συνταγές που θα επαναλάμβαναν ακριβώς τα ίδια σφάλματα.

Εδώ νομίζω ότι ισχύει αυτό το οποίο έλεγε ο Ταλλεϋράνδος για τους Βουρβόνους: “Δεν έμαθαν τίποτα και δεν ξέχασαν τίποτα”».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου οι πληρωμές αλλάζουν ριζικά και μαζί τους αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η οικονομία, οργανώνεται το εμπόριο, κινείται το χρήμα και δημιουργείται αξία. Αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αντιμετωπιζόταν κυρίως ως μια τεχνική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, έχει πλέον εξελιχθεί σε μία κρίσιμη υποδομή εμπιστοσύνης, αποτελεσματικότητας και σίγουρα ανταγωνιστικότητας. Επηρεάζει όχι μόνο την ταχύτητα και το κόστος των συναλλαγών, αλλά και την παραγωγικότητα των επιχειρήσεων, την εμπειρία του πολίτη και, ολοένα και περισσότερο τη στρατηγική θέση μιας χώρας στο διεθνές περιβάλλον, είπε ο υπουργός.

«Οι άμεσες ψηφιακές πληρωμές δεν αλλάζουν μόνο τον τρόπο με τον οποίο συναλλασσόμαστε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί η οικονομία στο μέλλον. Στην Ελλάδα, το IRIS αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης.

Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, πέρασε από τη φάση της τεχνολογικής δυνατότητας στη φάση της πραγματικής, καθημερινής χρήσης, αποδεικνύοντας κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ότι στην ψηφιακή οικονομία, η επιτυχία δεν κρίνεται από το πόσο προηγμένη είναι μια τεχνολογία, αλλά από το πώς η τεχνολογία αυτή ενσωματώνεται οργανικά στην καθημερινότητα του πολίτη και της επιχείρησης» είπε ο υπουργός.

Όπως είπε, τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.

* Σήμερα περισσότεροι από 4,6 εκατομμύρια πολίτες χρησιμοποιούν το IRIS για άμεσες μεταφορές χρημάτων μεταξύ φυσικών προσώπων, αριθμός αυξημένος κατά 760.000 σε σχέση με πριν από έναν χρόνο.

* Επίσης, 600.000 ελεύθεροι επαγγελματίες και ατομικές επιχειρήσεις έχουν πλέον τη δυνατότητα να εισπράττουν άμεσα μέσω κινητού τηλεφώνου και ΑΦΜ.

* Και το 2025 η αξία των συναλλαγών μέσω IRIS έφτασε στα 10,9 δισεκατομμύρια ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 70% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Αυτό, όμως, που αποτυπώνουν οι αριθμοί είναι κάτι βαθύτερο από μια εντυπωσιακή στατιστική αύξηση. Καταγράφουν μια ουσιαστική αλλαγή συμπεριφοράς. Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις αναγνωρίζουν στην πράξη τα πλεονεκτήματα των άμεσων πληρωμών: συναλλαγές χωρίς χρέωση για τον πολίτη, με πολύ χαμηλή επιβάρυνση για τον επαγγελματία, αλλά και με ταχύτητα και απλότητα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης οικονομίας. Έτσι, η οικονομία μετακινείται σταδιακά προς ένα μοντέλο άμεσο, διαφανές και αποτελεσματικό.

Αν μάλιστα δούμε τη συνολική εικόνα, αντιλαμβανόμαστε ακόμη καλύτερα το μέγεθος αυτής της μεταβολής. Μέσω ΔΙΑΣ δρομολογήθηκαν και εκκαθαρίστηκαν το 2025 διατραπεζικές συναλλαγές συνολικής αξίας 544,4 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε 2,2 φορές το ελληνικό ΑΕΠ, μέγεθος που αναδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι οι υποδομές πληρωμών δεν λειτουργούν στο περιθώριο της οικονομίας αλλά, αντίθετα, αποτελούν μεγάλο κομμάτι του πυρήνα της.

Η πρόοδος αυτή δεν έχει προκύψει τυχαία. Είναι αποτέλεσμα συντονισμένης προσπάθειας:

* της Πολιτείας, η οποία διαμόρφωσε το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο,

* της ΔΙΑΣ, που ανέπτυξε και ενίσχυσε την κρίσιμη αυτή υποδομή, αλλά

* και των τραπεζών, των acquirers και των παρόχων τεχνολογικών λύσεων, που μετέφεραν αυτή τη δυνατότητα στην πραγματική αγορά.

Αυτή ακριβώς η σύμπραξη είναι που μας επιτρέπει σήμερα να μιλάμε για ένα πραγματικό success story της ελληνικής ψηφιακής οικονομίας.

Ωστόσο, η πρόοδος αυτή τόνισε ο υπουργός δεν επιτρέπει τον οποιοδήποτε εφησυχασμό. Αντιθέτως, μας φέρνει μπροστά σε μια νέα πρόκληση. Το πρώτο μεγάλο στοίχημα ήταν η διαθεσιμότητα της τεχνολογίας. Το επόμενο, και ίσως σημαντικότερο, είναι η καθολική καθημερινή χρήση της. Η υποχρεωτικότητα υπήρξε αναγκαία σε αυτήν τη διαδρομή, αλλά από μόνη της η υποχρεωτικότητα δεν αρκεί. Η πραγματική υιοθέτηση κερδίζεται στην πράξη, όταν η εμπειρία γίνεται απλή, γρήγορη, θα πω σχεδόν αόρατη για τον χρήστη.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται σήμερα η μεγαλύτερη πρόκληση. Παρά τη σημαντική τεχνική ετοιμότητα, η χρήση του IRIS στα φυσικά σημεία πώλησης παραμένει ακόμη περιορισμένη, με περίπου 55.000 συναλλαγές τον μήνα. Αυτό σημαίνει ότι η πρόκληση δεν βρίσκεται πλέον τόσο στην τεχνολογία, όσο στη μετατροπή αυτής της δυνατότητας σε καθημερινή συνήθεια.

Ο ρόλος των τραπεζών, των acquirers και συνολικά της αγοράς γίνεται απολύτως καθοριστικός. Το γεγονός ότι η Πολιτεία νομοθέτησε τη χρήση του IRIS είναι ένα μόνο κομμάτι του παζλ. Το δεύτερο είναι να συμβάλουν οι τράπεζες και οι acquirers περαιτέρω, δίνοντας κίνητρα ώστε να ενισχυθεί η χρήση του.

Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ορατότητα του IRIS στο σημείο πληρωμής, καλύτερη ενημέρωση των πολιτών, ισχυρότερα κίνητρα για τους εμπόρους, αλλά και μηχανισμούς επιβράβευσης που θα ενθαρρύνουν τη χρήση.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Πιερρακάκης είπε ότι ανάμεσα σε άλλα, θα μπορούσαν να γίνουν:

* Διαφημιστικές καμπάνιες προς τους πελάτες, με στόχο την ενημέρωση τόσο του κοινού όσο και των εμπόρων.

* Ένταξη σχημάτων επιβράβευσης, όπως ισχύει ήδη στη χρήση των χρεωστικών καρτών, όπου ανάλογα με τη χρήση υπάρχει επιστροφή χρημάτων, ώστε να μην υπάρχει οποιοδήποτε αντικίνητρο, εντός εισαγωγικών, στις χρήσεις του IRIS.

* Και το κυριότερο, βελτίωση της εμπειρίας πληρωμής. Αυτό μπορεί να γίνει με την υιοθέτηση της τεχνολογίας, τύπου Tap & Pay, όπου πολύ εύκολα ο συναλλασσόμενος θα μπορεί να πληρώνει με μια εφαρμογή NFC, πλησιάζοντας απλώς το κινητό του, όπως ακριβώς κάνει σήμερα το Apple Pay ή το Google Pay μέσω της πιστωτικής κάρτας.

Ο πολίτης συγκρίνει εμπειρίες στις πληρωμές. Αν έχει συνηθίσει στην αμεσότητα των ανέπαφων πληρωμών, στην ευκολία των ψηφιακών πορτοφολιών, στην εμπειρία των σύγχρονων συναλλαγών, τότε κάθε νέο σύστημα κρίνεται με βάση το ίδιο μέτρο. Όσο λιγότερη προσπάθεια απαιτεί μια πληρωμή, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η υιοθέτησή της.

Η συζήτηση αυτή, όμως, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Μας οδηγεί φυσικά στη δεύτερη μεγάλη διάσταση του σημερινού συνεδρίου: στην ευρωπαϊκή. Συζητάμε για ένα σημαντικό βήμα προς έναν πραγματικά ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο για τις άμεσες πληρωμές.

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται η ευρωπαϊκή διασύνδεση του IRIS με αντίστοιχα σχήματα της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, ενώ η ένταξη της Ελλάδας στο European Payments Alliance, το EuroPA, που ανακοινώθηκε πριν από έναν χρόνο στο ίδιο συνέδριο, αρχίζει να αποκτά περιεχόμενο.

* Από σήμερα, με την έναρξη της πρώτης φάσης της διασύνδεσης, 57,3 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες σε πέντε χώρες αποκτούν τη δυνατότητα να ανταλλάσσουν χρήματα άμεσα, με τον ίδιο απλό τρόπο που το κάνουν ήδη στις εθνικές τους αγορές.

* Μέχρι το τέλος του έτους, η εμβέλεια του δικτύου θα επεκταθεί στα 173,1 εκατομμύρια πολίτες σε 18 χώρες, ενώ

* Το 2027 η διαλειτουργικότητα θα περάσει και στο επόμενο στάδιο, καλύπτοντας πληρωμές τόσο στο ηλεκτρονικό εμπόριο όσο και στα φυσικά καταστήματα.

Αυτό είναι ένα ουσιαστικό βήμα προς μια Ευρώπη όπου οι πληρωμές θα κινούνται με την ίδια ευκολία με την οποία κινούνται οι πολίτες, τα αγαθά και τα κεφάλαια. Για χρόνια, η Ευρώπη οικοδόμησε την ενιαία αγορά της γύρω από την ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών. Στο πεδίο των πληρωμών, όμως, παρέμεναν ακόμη σύνορα.

Και αυτό έχει πλέον στρατηγική σημασία, γιατί όταν μιλάμε για ευρωπαϊκή κυριαρχία δεν μιλάμε μόνο για την άμυνα, την ενέργεια, την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο κινείται το χρήμα μέσα στην ευρωπαϊκή οικονομία. Μια Ευρώπη που θέλει να είναι αυτόνομη, ανθεκτική και ανταγωνιστική χρειάζεται τις δικές της ισχυρές, σύγχρονες και διαλειτουργικές λύσεις πληρωμών.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η συζήτηση για το ψηφιακό ευρώ. Συχνά παρουσιάζεται ως μια επιλογή ανάμεσα σε ανταγωνιστικές λύσεις. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για ένα λανθασμένο δίλημμα.

Το ψηφιακό ευρώ αποτελεί μια στρατηγική δημόσια υποδομή που -όντως- μπορεί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη, τη σταθερότητα και την ανθεκτικότητα του ευρωπαϊκού συστήματος πληρωμών. Από την άλλη πλευρά, λύσεις όπως το IRIS και πρωτοβουλίες όπως το EuroPA επιταχύνουν την καινοτομία και διευρύνουν τις επιλογές των χρηστών.

Γι’ αυτό και το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν πρέπει να αντιμετωπίζει αυτές τις εξελίξεις ως ανταγωνιστικές μεταξύ τους. Αντιθέτως, οφείλει να αγκαλιάσει και τα δύο, αναγνωρίζοντας ότι η πραγματική ισχύς προκύπτει από τη συμπληρωματικότητά τους, τόσο δημόσια υποδομή όσο και ιδιωτική καινοτομία ταυτόχρονα.

Στην Ελλάδα έχουμε ήδη διανύσει μεγάλη απόσταση. Το IRIS απέδειξε στην πράξη ότι όταν το κράτος, οι θεσμοί και η αγορά κινούνται με κοινή κατεύθυνση, η αλλαγή μπορεί να έρθει γρήγορα και να αφήσει πραγματικό αποτύπωμα στην οικονομία και στην καθημερινότητα.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι αυτό που βρίσκεται μπροστά μας. Γιατί το επόμενο βήμα αφορά το αν η τεχνολογία μετατρέπεται σε εμπιστοσύνη, σε συνήθεια και τελικά σε αυτονόητο μέρος της καθημερινής ζωής. Η πραγματική επιτυχία του IRIS δεν θα μετρηθεί στους αλγορίθμους ή στα data centers, θα μετρηθεί στη στιγμή της συναλλαγής στο ταμείο ενός μικρού καταστήματος, στην καθημερινότητα ενός επαγγελματία, στο κινητό ενός πολίτη που θέλει να πληρώσει άμεσα, εύκολα και με ασφάλεια. Εκεί θα φανεί αν οι άμεσες πληρωμές έγιναν πραγματικά μέρος της οικονομικής μας κουλτούρας. Και εκεί θα κριθεί αν η Ελλάδα, μαζί με την Ευρώπη, μπορεί να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της νέας εποχής των ψηφιακών συναλλαγών, είπε κλείνοντας την παρέμβασή του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μετά από την αρχική ευφορία των χριστιανικών κοινοτήτων που πείστηκαν από το φιλελεύθερο προσωπείο των Νεότουρκων, ήρθε η διάψευση των προσδοκιών. Η ελληνική εφημερίδα “Νέα Αλήθεια” της οθωμανικής Θεσσαλονίκης στις 10 Ιουλίου 1910: «Μας αφανίζετε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε τη δυστυχία που μας βρήκε τα δύο τελευταία χρόνια …για πιο λόγο υφιστάμεθα όλους αυτούς τους διωγμούς; …Μας παίρνετε όσα μας ανήκουν και τα δίνετε σε άλλους. Φυλακίζετε τους ιερείς και τους δασκάλους μας. Ξυλοκοπείται τους πολίτες και από παντού ακούγονται θρήνοι και οδυρμοί.»

Τον Οκτώβριο του 1911 αποφασίστηκε και επισήμως, σε συνέδριο των Νεότουρκων που έγινε στην οθωμανική Θεσσαλονίκη, η εξόντωση των μη τουρκικών εθνοτήτων. Επίσης φαίνεται ότι οι Νεότουρκοι είχαν εκπονήσει ένα σχέδιο μετατροπής της περιοχής μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κωσταντινούπολης σε τουρκικό εθνικό κράτος με τη μεταφορά χιλιάδων μουσουλμάνων κατοίκων και προσφύγων από την υπόλοιπη Βαλκανική.

Η αντιμειονοτική πολιτική της τάσης αυτής των Νεότουρκων, θα προκαλέσει μεγάλη κοινωνική όξυνση. Οι Μικρασιάτες σοσιαλιστές, όπως ο Δ. Γληνός και ο Γ. Σκληρός, θα αναλύσουν από το 1909 με εντυπωσιακή διεισδυτικότητα τις νέες συνθήκες. Χαρακτηριστική είναι η προσέγγιση του Δημήτρη Γληνού: «Διωκόμεθα, απειλούμεθα, καταπιεζόμεθα, εκβιαζόμεθα, σφαζόμεθα, ηκούσθη από τους τόπους των χθεσινών συναδελφώσεων. Εις τα παράλια, καθώς και εις τα βάθη της Μικράς Ασίας, εις την Μακεδονίας, εις την Θράκην, εις την Ήπειρον, εις τας νήσους του Αρχιπελάγους άρχεται ο διωγμός…. η μόνη ultima ratio, η μόνη πειθώ, η μόνη ακαταμάχητος λογική, η λογική των όπλων. Η Ελλάς, η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μαυροβούνιον έχουσιν εντός του τουρκικού κράτους εκτεθειμένους εις τας καταπιέσεις, εις τους διωγμούς, εις την μάχαιραν των Τούρκων εκατομμύρια αδελφών».

Ακριβώς αυτή η κατάσταση υποχρέωσε τα σκληρά ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων να παρακάμψουν τους ανταγωνισμούς τους. Η ακραία εθνικιστική πολιτική των Νεότουρκων συνέβαλε στη σύμπηξη του μετώπου των χριστιανικών βαλκανικών χωρών και των βαλκανικών πολέμων που ακολούθησαν.

Οι Έλληνες την εποχή των Βαλκανικών πολέμων

Οι Έλληνες διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: τους Έλληνες της ελεύθερης Ελλάδας οι οποίοι με τα επίσημα στοιχεία των απογραφών ανέρχονταν σε 2,5 με 2,6 εκατομμύρια στις αρχές του 20ού αιώνα,  τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι οποίοι με βάση την πατριαρχική απογραφή προ του 1912 ανέρχονται σε 2,3 εκατομμύρια άτομα και με βάση την οθωμανική απογραφή 1,8 εκατομ. και τους Έλληνες στην Αυτόνομη Κρήτη (1898-1913)η οποία δεν ανήκε ακόμα στο ελληνικό κράτος αλλά αποτελούσε την αυτόνομη Κρητική Πολιτεία.

Σύμφωνα με την πρώτη επίσημη απογραφή που διενήργησε η αυτόνομη κυβέρνηση τον Ιούνιο του 1900, οι χριστιανοί Έλληνες του νησιού ανέρχονταν σε 269.319 κατοίκους, αποτελώντας τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Ένα σημαντικό τμήμα (260.000 άτομα) του ένδημου ελληνισμού κατοικούσε εκείνη την εποχή στην Κύπρο, η οποίο -παρότι παρέμενε οθωμανικό έδαφος- είχε αποδοθεί για διαχείριση στην Μεγάλη Βρετανία ως “δώρο” για την ανατροπή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.

Αυτή ακριβώς η συγκυριακή διαχειριστική σχέση της Μεγάλης Βρετανίας με την Κύπρο επέτρεπε να προταθεί για ένωση με την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1915, εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έναντι της εξόδου της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όμως η φιλογερμανική στάση της τότε ελληνικής βασιλικής κυβερνήσεως απέρριψε τη μοναδική αυτή πρόταση και ευκαιρία.

Στην εποχή του Τανζιμάτ

Οι μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ (περίοδος 1839 – 1876, Διάταγμα του Γκιουλχανέ, Μεταρρυθμιστικό Διάταγμα) ευνόησαν τη ραγδαία οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων. Η οικονομική τους ισχύ ήταν μεγαλύτερη της πληθυσμιακής τους αναλογίας. Υπολογίζεται ότι το 50% του επενδεδυμένου κεφαλαίου στη βιομηχανία, καθώς και το 60% σε κλάδους μεταποίησης ανήκαν σε πολίτες που προέρχονταν από τις ελληνικές οθωμανικές κοινότητες.

Το 1912, από τις 18.063 εμπορικές επιχειρήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε Έλληνες ανήκε το 46%, το 23% σε Αρμένιους, το 15% σε μουσουλμάνους. Υπολογίζεται ότι το 1914 από τις 6.507 βιομηχανίες και βιοτεχνίες, το 49% ανήκε σε Οθωμανούς Έλληνες, ενώ Έλληνες ήταν και το 46% των τραπεζιτών. Την ίδια χρονιά, υπολογίζεται ότι Έλληνες ήταν το 52% των γιατρών, το 49% των φαρμακοποιών, το 52% των αρχιτεκτόνων το 37% των μηχανικών και το 29% των δικηγόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή ακριβώς η κατάσταση οδήγησε τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να επενδύσουν πολιτικά στο δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους και στην πλήρη κατάργηση των διαχωρισμών στη βάση της θρησκευτικής ή εθνικής ιδιαιτερότητας. Το όραμα του ελληνο-οθωμανισμού για ένα εκδημοκρατισμένο, πολυπολιτισμικό κράτος κατέρρευσε γρήγορα (μεταξύ 1910–1912) γιατί η κυβέρνηση των Νεότουρκων στράφηκε γρήγορα σε έναν σκληρό, σοβινιστικό τουρκικό εθνικισμό, επιδιώκοντας την αφομοίωση ή την εξόντωση των μειονοτήτων, αντί για την ισοπολιτεία. Μετά το 1908 το όραμα της ειρηνικής συμβίωσης μέσα στην αυτοκρατορία κατέστη ανέφικτο.

Η ελληνική πολιτική

Η εμφάνιση των βαλκανικών εθνικισμών και κυρίως του βουλγαρικού κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μετέβαλε σε σημαντικό βαθμό το πεδίο συγκρότηση των αντιπαλοτήτων. Βαθμιαία οι Σλάβοι γίνονται οι κύριοι εχθροί. Η οικουμενική ορθοδοξία που εξέφραζε το Οικουμενικό Πατριαρχείο άρχισε να διαιρείται σε ξεχωριστά εθνικά σύνολα. Τα κινήματα ανεξαρτησίας των άλλων βαλκανικών λαών αντιμετωπίζουν τους Έλληνες σαν αντιπάλους μαζί με τους Τούρκους επιθυμώντας να απαλλαγούν από την πολιτιστική ελληνική κυριαρχία.

Η Ελλάδα υιοθέτησε κατά περιόδους σαφή φιλοοθωμανική πολιτική (ή πολιτική προσωρινής συνεννόησης με την Πύλη) κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, χρησιμοποιώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανάχωμα απέναντι στον σλαβικό κίνδυνο. Ο Χαρίλαος Τρικούπης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτής της προσέγγισης. Θεωρούσε ότι ο εκβουλγαρισμός της Μακεδονίας αποτελούσε πολύ μεγαλύτερη και πιο άμεση απειλή για τα ελληνικά συμφέροντα από την παραμονή των εδαφών αυτών υπό οθωμανικό έλεγχο.

Η θέση του Τρικούπη ήταν ότι η Ελλάδα προτιμούσε να συνορεύει στα βόρεια με μια εξασθενημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία αργά ή γρήγορα θα κατέρρεε, παρά με μια ισχυρή και επιθετική Σλαβική Ομοσπονδία ή μια Μεγάλη Βουλγαρία που θα είχε την πλήρη στήριξη της Ρωσίας. Κατά τη δεκαετία του 1880, ο Τρικούπης επιδίωξε μυστικές επαφές με την Κωνσταντινούπολη, προτείνοντας μια άτυπη ελληνοτουρκική συνεννόηση για τον κοινό περιορισμό της βουλγαρικής διείσδυσης στη Μακεδονία.

Σε αυτή τη βάση εμφανίστηκε η άποψη των Δραγούμη-Σουλιώτη για την ελληνοτουρκική συνομοσπονδία. Απλώς ο Ίων Δραγούμης δεν αντιλήφθηκε την απόλυτη ρήξη στις έως τότε συνθήκες που επέφερε το νεοτουρκικό κίνημα το 1908 και η άνοδος των εθνικιστών στην εξουσία. Εάν εξαιρεθεί ο ατυχής ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, που προκλήθηκε από εσωτερική πολιτική πίεση και την Κρητική επανάσταση, η Ελλάδα ακολούθησε με συνέπεια αυτή την αντισλαβική πολιτική συνεννόησης με την Υψηλή Πύλη.

Το κίνημα των Νεότουρκων του 1908 καθώς και η παρακμή του ελληνικού πολιτικού συστήματος προκάλεσαν το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί (Αύγουστος 1909) που είχε επικεφαλής τον συνταγματάρχη πυροβολικού Νικόλαο Ζορμπά. Η μεγάλη λαϊκή υποστήριξη του κινήματος του επέτρεψε να παρέμβει στη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού σκηνικού. Οι στρατιωτικοί με το Κίνημα στο Γουδί, δεν επιθυμούσαν να εγκαθιδρύσουν δικτατορία, ούτε είχαν την εμπειρία να κυβερνήσουν οι ίδιοι. Αναζητούσαν έναν ικανό, έντιμο και άφθαρτο πολιτικό για να εφαρμόσει το μεταρρυθμιστικό τους πρόγραμμα.

Στα τέλη του 1909 ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος πρότεινε στον εκ Πατρών Δημήτριο Γούναρη να αναλάβει την πρωθυπουργία. Ο Γούναρης απέρριψε την πρόταση του αρχηγού του Συνδέσμου Νικολάου Ζορμπά. Μετά την άρνηση του Γούναρη, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος στράφηκε στην Κρήτη και κάλεσε στην Αθήνα τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος αρνήθηκε επίσης αρχικά την πρωθυπουργία, αλλά ανέλαβε ρόλο πολιτικού συμβούλου του Συνδέσμου, οδηγώντας τελικά τη χώρα σε εκλογές, στην αναθεώρηση του Συντάγματος και στην ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο το 1910.

Η εποχή Βενιζέλου

Ο Βενιζέλος είχε μια άλλη γεωπολιτική αντίληψη από αυτήν που επικρατούσε στους κύκλους των Αθηνών. Το κύριο ζήτημα για τον Βενιζέλο ήταν η συμμετοχή στις διαδικασίες αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την μεγέθυνση των ελληνικών κερδών. Παράλληλα, λόγω του Κρητικού Ζητήματος, ήταν πολύ καλός γνώστης των σχέσεων και των δυνατοτήτων των Μεγάλων Δυνάμεων. Καταλαβαίνοντας ότι η εποχή εκείνη ήταν κρίσιμη που κυοφορούσε εξελίξεις, επιχείρησε να ειρηνεύσει το εσωτερικό μέτωπο.

Έτσι, αγνοώντας τις θέσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου που αντιδρούσε στον κύριο ρόλο που είχαν έως τότε οι βασιλικοί πρίγκιπες στη διοίκηση του στρατεύματος, τοποθέτησε τον διάδοχο Κωνσταντίνο σαν Γενικό Επιθεωρητή του Στρατού και προσέλαβε ως υπασπιστή του τον Ιωάννη Μεταξά. Παράλληλα επέλεξε τη γαλλική αποστολή για την εκπαίδευση του ελληνικού στρατού ως αντίπαλο δέος στους Γερμανούς που εκπαίδευαν και εξόπλιζαν τους Τούρκους.

Την ίδια εποχή στα Βαλκάνια, ως αποτέλεσμα της ρωσικής πίεσης δημιουργήθηκε στις αρχές του 1912 μια αντιτουρκική συμμαχία της Βουλγαρίας με τη Σερβία. Στη συμμαχία αυτή προσχώρησε στη συνέχεια το Μαυροβούνιο. Έως εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα ήταν απούσα από τις εξελίξεις. Πρώτα γιατί κανείς δεν την υπολόγιζε ως σημαντική στρατιωτική δύναμη και έπειτα γιατί ήταν ανταγωνιστής των βουλγαρικών βλέψεων για την οθωμανική Μακεδονία.

Στην ίδια την Ελλάδα υπήρχαν δύο αντίθετες απόψεις. Η μια ήταν η ακραία αντισλαβική που εξέφρασε ο Ίων Δραγούμης. Για τις δύο αυτές γραμμές ο Δραγούμης έγραψε: «Η μία (του Βενιζέλου) επίστευε και φώναζε να μεγαλώσει όπως όπως η Ελλάδα. Η άλλη έλεγε να ζήσει και να προκόψει το ελληνικό έθνος και να συγκυριαρχήσει με τον Τούρκο στην Ανατολή….». Η άλλη άποψη που εξέφρασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για την παρούσα στιγμή ήταν: «Ή θα νικήσουν τα σλαβικά κράτη και η Ελλάς μένει εσαεί εις την Μελούναν. Ή νικά η Τουρκία και χάνεται δια παντός ο ελληνισμός».

Τελικά η πίεση του Βενιζέλου για συμμετοχή της Ελλάδας στη Βαλκανική Συμμαχία έγινε αποδεκτή από τους Βούλγαρους και η συνθήκη μεταξύ τους υπογράφτηκε στις 16 Μάϊου του 1912. Ο μόνος λόγος που η Βουλγαρία συναίνεσε στην συμμετοχή της Ελλάδα στον κοινό συνασπισμό ήταν η ύπαρξη του ελληνικού στόλου στο Αιγαίο, ο οποίος θα μπορούσε να εμποδίσει τη μεταφορά στρατευμάτων είτε από τη Μικρά Ασία είτε μέσω των Δαρδανελίων στα μέτωπα του πολέμου.

Έτσι διαμορφώθηκε το συμμαχικό μέτωπο που αποτελούνταν αποκλειστικά από τέσσερα κράτη: την Ελλάδα, τη Σερβία, τη Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο. Στις 4 Οκτωβρίου ξεκίνησε και επισήμως ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος.

Συνοψίζοντας… 

Οι επιτυχίες των συμμάχων κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο υπερέβησαν κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη. Οι Τούρκοι ηττήθηκαν σε όλα τα μέτωπα και συνέβαλε καθοριστικά η δράση του ελληνικού στόλου που εμπόδισε τη μεταφορά στρατευμάτων στα βαλκανικά μέτωπα του πολέμου. Πολύ ευνοημένη από τις εξελίξεις ήταν η Ελλάδα, η οποία καταφέρνοντας να υπερνικήσει τα οθωμανικά στρατεύματα στο Σαραντάπορο κατέλαβε μεγάλα τμήματα της Μακεδονίας, την Ήπειρο και τη Θεσσαλονίκη την οποία εποφθαλμιούσαν οι Βούλγαροι. Οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν ένα μόνο σώμα στρατού γιατί τον κύριο όγκο των στρατευμάτων (τρία σώματα στρατού) οι Νεότουρκοι τα είχαν παρατάξει στην Ανατολική Θράκη για την προστασία της Κωνσταντινούπολης.

Τον Μάϊο του 1913 ο βουλγαρικός στρατός θα κατανικήσουν τα οθωμανικά στρατεύματα και θα φτάσει έξω από την Κωνσταντινούπολη. Τότε οι Μεγάλες Δυνάμεις (Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία και Ιταλία) παρενέβησαν και επέβαλαν στους εμπόλεμους ανακωχή. Στις 17 Μαΐου 1913 (με το παλιό ημερολόγιο) υπεγράφη μεταξύ των πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων και της οθωμανικής εξουσίας η Συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία έμπαινε τέλος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Οι όροι της συνθήκης έγιναν αποδεκτοί από τους εκπροσώπους των νικητών με επιφύλαξη.

Η Τουρκία έχανε όλες τις ευρωπαϊκές της κτήσεις, δημιουργείτο ανεξάρτητο κράτος της Αλβανίας, η Κρήτη παραχωρούνταν στους 4 συμμάχους, οι 3 εκ των οποίων παραιτήθηκαν κάθε αξίωσης υπέρ της Ελλάδας. Η τελική χάραξη των συνόρων καθώς και η μοίρα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου θα καθορίζονταν σε νέα συνδιάσκεψη. Η Συνθήκη αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά βραχύβια. Ένα μήνα μετά την υπογραφή της Συνθήκης, ο βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε αιφνιδιαστικά κατά της Ελλάδας και της Σερβίας.

Έτσι άρχισε ο Β΄ Βαλκανικός πόλεμος, ο οποίος θα τελείωνε οριστικά με ήττα της Βουλγαρίας. Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913 με το παλαιό ημερολόγιο) στην Ελλάδα επιδικάζονταν οριστικά η Κρήτη, η Ήπειρος, η Μακεδονία έως τον Νέστο ποταμό. Χανόταν η Βόρειος Ήπειρος, που απεδίδετο στην Αλβανία για να έχει βιώσιμα σύνορα και η νήσος Σάσσων, μικρό νησάκι στην είσοδο του λιμανιού του Αυλώνα, που αποτελούσε προσάρτημα των Επτανήσων όταν αυτά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα το 1864.

Η Σερβία κέρδιζε την Βόρειο Μακεδονία και το Νόβι-Παζάρ και η Βουλγαρία τη Δυτική Θράκη, για να έχει μια διέξοδο στο Αιγαίο και τμήμα της Μακεδονίας, που ονομάζει ως σήμερα Μακεδονία του Πιρίν. Η Βουλγαρία έχασε το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης από ισχυρή αντεπίθεση του τουρκικού στρατού και μέρος της Δοβρουτσάς από επέλαση των Ρουμάνων, οι οποίοι δρώντας καιροσκοπικά και ύπουλα τους επιτέθηκαν στα νώτα όταν όλα είχαν κριθή.

Οι κατηγορίες που απήγγειλε ο εισαγγελέας αφορούν ανθρωποκτονία με δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, διακεκριμένη περίπτωση οπλοφορίας, προμήθεια και κατοχή ναρκωτικών για ιδία χρήση και παραβίαση του νόμου περί αλλοδαπών.

Η υπόθεση ανατέθηκε σε ανακριτή, ενώπιον του οποίου θα κληθεί να απολογηθεί ο 28χρονος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε στις διωκτικές αρχές ότι εκτέλεσε τον 25χρονο στα Εξάρχεια, κατόπιν εντολής που έλαβε από εγκληματική οργάνωση που τον «στρατολόγησε» στην Τουρκία. Σύμφωνα με όσα φέρεται να έχει υποστηρίξει, η πληρωμή του για την δολοφονία ήταν 18 χιλιάδες ευρώ ή 1 εκατομμύριο τουρκικές λίρες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Βάιντελ εκτίμησε ότι το AfD μπορεί να κερδίσει στις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις που είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν τους επόμενους μήνες σε δύο κρατίδια, χαρακτηρίζοντάς τες ορόσημο προκειμένου το κόμμα να κερδίσει και στις εθνικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν ως το 2029.

«Η φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία ήταν το μυστικό της επιτυχίας του ‘Made in Germany’. Πρέπει να την ανακτήσουμε», τόνισε.

«Η απώλεια αυτής της ενέργειας μάς έχει γυρίσει χρόνια πίσω. Εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί. Μας έχει κάνει να εξαρτόμαστε από τις ΗΠΑ, οι οποίες μας πουλάνε ενέργεια σε πολύ υψηλότερες τιμές», πρόσθεσε η Βάιντελ.

«Αποφασιστικό ορόσημο»

Πριν τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία λόγω της εισβολής της στην Ουκρανία το 2022, το Βερολίνο αγόραζε από τη Μόσχα περισσότερο από το ένα τρίτο του πετρελαίου και περισσότερο από το μισό φυσικό αέριο που εισήγαγε.

Εξάλλου η Γερμανία δυσκολεύτηκε να αντιμετωπίσει το σοκ που προκάλεσε η αναστολή της λειτουργίας του πετρελαιαγωγού Nord Stream έπειτα από εκρήξεις τον Σεπτέμβριο του 2022. Η βιομηχανία της χώρας, η οποία έχει πληγεί από την αύξηση του κόστους ενέργειας που ακολούθησε, παραμένει σε ύφεση. Ενδεικτικό της ζοφερής εικόνας της κατάστασης είναι ότι ο γίγαντας της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen εξετάζει το ενδεχόμενο περικοπής έως και 100.000 θέσεων εργασίας.

Τα σχόλια της Βάιντελ αφήνουν να διαφανεί μια ενδεχόμενη ρήξη εντός της δυτικής συμμαχίας που στηρίζει την Ουκρανία. Αν και η σημερινή κυβέρνηση της Γερμανίας υποστηρίζει την Ουκρανία, οι Γερμανοί πολίτες είναι πιο διχασμένοι.

Τον Σεπτέμβριο είναι προγραμματισμένες εκλογές σε δύο κρίσιμης σημασίας κρατίδια της ανατολικής Γερμανίας: τη Σαξονία- Άνχαλτ και το Μεκλεμβούργο- Δυτική Πομερανία, όπου η AfD προηγείται στην πρόθεση ψήφου.

Αν το ακροδεξιό κόμμα κερδίσει σε αυτά τα κρατίδια, οι νέες περιφερειακές κυβερνήσεις τους ενδέχεται να αμφισβητήσουν τη μεταναστευτική πολιτική του Βερολίνου, την οποία το AfD θεωρεί ότι είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρη και ότι επιβαρύνει οικονομικά τις τοπικές κυβερνήσεις.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να ανατρέψει το μοντέλο συναίνεσης στη διακυβέρνηση το οποίο ακολουθεί η Γερμανία και να προσφέρει στην AfD ένα εφαλτήριο για να διεκδικήσει την καγκελαρία.

«Η Σαξονία- Άνχαλτ και το Μεκλεμβούργο- Δυτική Πομερανία αποτελούν αποφασιστικά ορόσημα», υπογράμμισε η Βάιντελ.

«Αν κερδίσουμε στη Σαξονία- Άνχαλτ, μετά μάλλον θα ακολουθήσει το Μεκλεμβούργο- Δυτική Πομερανία. Μπορώ να δω την AfD στην καγκελαρία είτε στις επόμενες εκλογές είτε σε αυτές που θα ακολουθήσουν», πρόσθεσε.

Για τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα, όπως οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, οι οποίοι έχουν απορρίψει τη συνεργασία με το AfD, μια νίκη του ακροδεξιού κόμματος στη Σαξονία-Άνχαλτ θα έπληττε το λεγόμενο «τείχος προστασίας», που έχουν συμφωνήσει να εγείρουν προκειμένου το ακροδεξιό κόμμα να μην βρεθεί να συμμετέχει σε κυβερνητικό συνασπισμό.

Το κόστος της ενέργειας και το ενδεχόμενο φθηνότερης ενέργειας από τη Ρωσία μπορεί να προσελκύσουν τους ψηφοφόρους. Εξάλλου πολλοί κάτοικοι της ανατολικής Γερμανίας, που ήταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι την πτώση του Τείχους, διατηρούν πιο θετική στάση προς τη Ρωσία και επικριτική προς τις ΗΠΑ.

«Δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα»

Νωρίτερα τον Ιούνιο ο Μάρκους Φρόνμαϊερ, σημαντικό στέλεχος της AfD, επισκέφθηκε τη Ρωσία, όπου συναντήθηκε με τον Αλεξέι Μίλερ, επικεφαλής του ρωσικού ενεργειακού γίγαντα Gazprom, και ζήτησε την επαναλειτουργία του αγωγού Nord Stream.

Ο Φρόνμαϊερ απέρριψε τις επικρίσεις που δέχθηκε για το ταξίδι του αυτό, λέγοντας ότι Αμερικανοί επενδυτές εξετάζουν το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας του Nord Stream προς τη Γερμανία.

«Πρέπει να προσέξουμε στη Γερμανία να μην χάσουμε το παράθυρο ευκαιρίας να επιστρέψουμε στη ρωσική αγορά», τόνισε μιλώντας στο Reuters. «Ο κύριος Μίλερ δήλωσε ότι θα χρειαστούν τρεις μήνες για να αποκατασταθεί η παροχή φυσικού αερίου».

Ο Ρόντεριχ Κίζεβετερ, βουλευτής από του CDU, δήλωσε ότι η φιλορωσική στάση της AfD διαστρεβλώνει τον δημόσιο διάλογο στη Γερμανία. «Η ρομαντικοποίηση της Ρωσίας χρησιμοποιείται από την AfD, ιδίως ενόψει των επερχόμενων εκλογών στην ανατολική Γερμανία», εκτίμησε.

Η Βάιντελ απέρριψε τις κατηγορίες ότι το κόμμα της είναι εξτρεμιστικό, όπως το χαρακτήρισε πέρυσι η υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας.

«Ο τρόπος που βλέπουμε τους εαυτούς μας και ο τρόπος με τον οποίο μας κρίνουν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι απέχουν χιλιόμετρα», σημείωσε. «Οι άνθρωποι μας χαρακτηρίζουν ακροδεξιό, είμαστε ένα κόμμα για τον καθημερινό άνθρωπο. Δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα, αν βρεθούμε στην εξουσία», εξήγησε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πρίγκιπας Αλβέρτος Β΄ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία καταδικάζει το «ειδεχθές έγκλημα», χαρακτηρίζοντάς το ως «σοκ για όλη την κοινότητα των μονεγάσκων». Στο μήνυμά του επεσήμανε με έμφαση πως «το πριγκιπάτο του Μονακό θα παραμείνει ενωμένο και αποφασισμένο απέναντι στη βία και στο έγκλημα», ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι «η ασφάλεια της κοινότητάς μας ήταν πάντα προτεραιότητα» και πως «θα παραμείνει περισσότερο παρά ποτέ, όποιες κι αν είναι οι απειλές».

🇲🇨 A bomb packed with bolts and metal shot tore through the lobby of a luxury building in Monaco tonight, injuring sanctioned Ukrainian oligarch Vadym Yermolaiev and his family.

A man was caught on CCTV dropping a backpack at the entrance around 9 PM before fleeing toward the… pic.twitter.com/pYgD8AHVOZ

— DD Geopolitics (@DD_Geopolitics) June 29, 2026

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του κρατιδίου ανακοίνωσαν αρχικά ότι υπάρχουν δύο άτομα σε κρίσιμη κατάσταση, ένα ζευγάρι ηλικίας μεταξύ 50 και 60 ετών, καθώς και ένας 13χρονος σε πολύ σοβαρή κατάσταση, χωρίς να δώσουν αμέσως στη δημοσιότητα τα ονόματά τους. Ωστόσο, πηγή που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο και επιβεβαίωσε το ρεπορτάζ του BFMTV, αποκάλυψε ότι πρόκειται για τον Βαντίμ Ερμολάεφ, ο οποίος θεωρείται ο 23ος πλουσιότερο άνθρωπος στην Ουκρανία, και τη σύντροφό του.

Ποιος είναι ο Βαντίμ Ερμολάεφ

Ο επιχειρηματίας, ο οποίος διαμένει μόνιμα στο πριγκιπάτο, βρίσκεται στο μικροσκόπιο του Κιέβου από τα τέλη του 2023. Ειδικότερα, του έχουν επιβληθεί αυστηρές κυρώσεις με απόφαση του ουκρανικού εθνικού συμβουλίου ασφαλείας, η οποία φέρει την υπογραφή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Όπως αναφέρουν μέσα ενημέρωσης που επικαλούνται τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες, ο λόγος των κυρώσεων σχετίζεται με εμπορικές δραστηριότητες και συγκεκριμένα με την πώληση αλκοολούχων ποτών στην υπό ρωσική κατοχή Κριμαία, παρά την εν εξελίξει σύγκρουση.

Από την πλευρά του, ο επικεφαλής της κυβέρνησης, Κριστόφ Μιρμάντ, δήλωσε ότι αναμένεται συνέντευξη Τύπου από τον γενικό εισαγγελέα Στεφάν Τριμπό. Ο τελευταίος, μιλώντας στο AFP, διευκρίνισε ότι ο μηχανισμός είχε τοποθετηθεί σε έναν σάκο ή δέμα, το οποίο εγκαταλείφθηκε στην είσοδο του κτιρίου από άγνωστο δράστη. Ο κ. Μιρμάντ υπογράμμισε χαρακτηριστικά: «Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, εξ όσων γνωρίζω, που διαπράττεται τέτοια ενέργεια στο πριγκιπάτο».

Κατά τη διάρκεια νυχτερινής συνέντευξης Τύπου, τόνισε επίσης ότι είναι «σημαντικό να συνεργαστούμε με τις υπηρεσίες ασφαλείας» προκειμένου να ερευνηθεί εις βάθος το «περιβάλλον των θυμάτων» και να διαπιστωθεί εάν υφίσταται κίνδυνος για νέα χτυπήματα μέσω τέτοιων «απειλών», με απώτερο σκοπό να «διασφαλίσουμε πως δεν θα επαναληφθούν» αντίστοιχα περιστατικά στο μικρό κράτος.

Για τη διαχείριση της κρίσης, στο σημείο έσπευσαν 84 μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας και περίπου 50 πυροσβέστες, με τη συνδρομή τουλάχιστον δέκα συναδέλφων τους από τη Γαλλία. Η περιοχή αποκλείστηκε άμεσα, ενώ σύμφωνα με φωτορεπόρτερ του AFP, καταγράφηκε τεράστια κινητοποίηση και ένα ελικόπτερο πραγματοποιούσε πτήσεις πάνω από το σημείο της έκρηξης.

In Monaco, Ukrainian oligarch Vadim Yermolaev was blown up in a terrorist attack. His wife and child were injured.

Yermolaev had a conflict with Zelensky’s team. In 2023, Zelensky imposed sanctions against him, leading to attempts to seize his business in Ukraine.

He owned… pic.twitter.com/wB5lCNgM6m

— Diana Panchenko 🇺🇦 (@Panchenko_X) June 30, 2026

Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών, Λορέν Νουνιέζ, επιβεβαίωσε τη στενή «συνεργασία» των αστυνομικών αρχών των δύο κρατών με στόχο «τον εντοπισμό του φυγά δράστη». Ο κ. Μιρμάντ ανέφερε ότι ο δράστης καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας να διαφεύγει με τα πόδια προς τη γαλλική περιοχή Μποσολέιγ, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων για τα χαρακτηριστικά του.

Οι τρεις τραυματίες μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στη Νίκαια, η οποία απέχει περίπου είκοσι χιλιόμετρα, με τον 13χρονο να νοσηλεύεται σε νοσοκομείο παίδων. Στο σημείο έλαβαν τις πρώτες βοήθειες άλλα τέσσερα άτομα. Όπως ανέφερε ο κ. Μιρμάντ, το ένα άτομο υπέστη ισχυρό σοκ και τα υπόλοιπα τρία τραυματίστηκαν ελαφρά (εκδορές) από θραύσματα τζαμιών. Είναι αξιοσημείωτο ότι από τα έξι διαμερίσματα του κτιρίου, μόνο τα τρία θύματα βρίσκονταν στον χώρο τη στιγμή του χτυπήματος.

Τέλος, ο δήμαρχος της Νίκαιας, Ερίκ Σιοτί, μέσα από τον λογαριασμό του στο X, έκανε λόγο για «επίθεση» και για μια «τραγωδία που έπληξε το Μονακό».

Πηγή: ieidiseis.gr / news247.gr / in.gr

Συνδρομή από μηχανήματα έργου και υδροφόρες ΟΤΑ.

Οι χώρες με παίκτες απ’ τα εθνικά τους πρωταθλήματα έφυγαν με υπέρβαρα μπαγκάζια από γκολ. Το Ιράν, που αγωνιζόταν σε κατάσταση εξορίας διαμένοντας στο Μεξικό, αν και έπαιζαν στις ΗΠΑ, τα μάζεψε κι έφυγε αποκλεισμένο πίσω στην πατρίδα του την ώρα που ο Τραμπ άρχισε να την ξαναβομβαρδίζει εν μέσω δήθεν Εκεχειρίας. Η γεωπολιτική δεν ήταν δυνατόν να απουσιάζει απ’ την διοργάνωση που παρακολουθεί  η μισή υφήλιος.

Στο μεταξύ η Προεδράρα σνομπάρησε τους αγώνες των ΗΠΑ, προτιμώντας το σόου ελεύθερου ξύλου που έστησε η Ομοσπονδία του Κατς (έτσι νομίζω πως το λέμε εδώ) στον κήπο του Λευκού Οίκου για να γιορτάσει τα 80α γενέθλια του. Πολλές οι διασημότητες από Αμερικανούς αθλητές και καλλιτέχνες που οι κάμερες μας έδειχναν στα γήπεδα να ενστερνίζονται το soccer -αλλιώς ποδόσφαιρο- που κατέλαβε την χώρα για σχεδόν δυο μήνες.

Οι τρεις οικοδεσπότες πέρασαν στον επόμενο γύρο, κρατώντας ζεστούς τους Αμερικάνους, Μεξικάνους και Καναδούς οπαδούς. Οι εθνικές τους ομάδες στελεχωμένες κυρίως με ποδοσφαιριστές που διαπρέπουν σε ξένα, κυρίως Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και έμπειρους ξένους προπονητές θα διεκδικήσουν με αξιώσεις την είσοδο τους στους 16. Έξω παίζουν και οι Βέλγοι των οποίων η αρχική ενδεκάδα έχει μόνο ένα παίκτη που αγωνίζεται στο εθνικό τους πρωτάθλημα.

Η δε Αγγλία της κορυφαίας Ευρωπαϊκής Λίγκας δείχνει να δυσκολεύεται να συντονιστεί με την ενδεκάδα των γηγενών. Ίσως να φταίει και ο αντιπαθητικός Γερμανός προπονητής τους. Ο δε Γερμανός προπονητής της Γερμανίας μεταφέρει τον εμφανή εκνευρισμό του στους παίκτες του, με αποτέλεσμα να χάσει απ’ το Εκουαδόρ με ανατροπή. 

Οι εντυπώσεις μου από το Μουντιάλ

Με προβληματίζει η Πορτογαλία με τρεις Δομάζους-στρατηγούς στην μεσαία της γραμμή που, απ’ την πολύ ευγένεια, ο ένας πασάρει την πρωτοβουλία στον άλλο για το ποιος θα δώσει ασίστ στον  απίθανο 41χρονο Ρονάλντο να γράψει νέα παγκόσμια ρεκόρ. Οι Γάλλοι παίζουν τον Εμπαπέ για τους ίδιους λόγους, αλλά έχουν το βάθος να αντικαθιστούν τον ένα κάτοχο χρυσής μπάλας με τον άλλον. Αλλά ο Νορβηγός προπονητής τους την έκατσε.

Έβαλε τους αξιόμαχους αναπληρωματικούς του να χάσουν 4-1 απ’ τους Γάλλους, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι για την Νορβηγία ο στόχος είναι να περάσουν ξεκούραστοι στον επόμενο γύρο, γιατί στοχεύουν ψηλά.  Μαζί με τον Χάαλαντ και την παρέα του προσδοκώ να δω τους Νορβηγούς οπαδούς, που πετάγονται απ’ το κοντινό Οσλο, να «κωπηλατούν» στον ρυθμό του «ουγκ» που δεσπόζει στις κερκίδες όταν παίζουν.

Συμφωνώ με τον τακτικισμό που φέρνει αποτελέσματα. Ο προπονητής του Εκουαδόρ δεν άφησε τους παίκτες του να ολοκληρώσουν αντεπίθεση, ακόμη κι όταν διαγραφόταν προοπτική γκολ, φέρνοντας τους πίσω να ξεκινήσουν οργανωμένη επίθεση. Τον υπάκουσαν και προκρίθηκαν κερδίζοντας την Γερμανία με ανατροπή. Ευτυχώς δεν είχαμε επανάληψη της σκοπιμότητας του 1982 όπου Αυστρία και Γερμανία έπιναν καφέ για 90 λεπτά, ώστε να προκριθούν και οι δύο. Η Αυστρία και η Αλγερία χρειάζονταν ισοπαλία για να περάσουν και οι δύο, αλλά έπαιξαν προς τιμήν τους για να κερδίσουν. Το 3-3 ήρθε με ένα γκολ για την καθεμία στις καθυστερήσεις;  

Ώρα για τα πρώτα νοκάουτ. Έχασες, έφυγες. Παίξτε μπάλα να ευφρανθούμε.

Η Ουκρανία έχει κλιμακώσει τους τελευταίους μήνες τις επιδρομές της στη ρωσική επικράτεια, βάζοντας στο στόχαστρο ιδίως τη Μόσχα και άλλες τοποθεσίες μακριά από τα σύνορα, προσπαθώντας να πλήξει πάνω απ’ όλα υποδομές μεταφοράς και αποθήκευσης υδρογονανθράκων, ώστε να μειώσει τα έσοδα της Ρωσίας και άρα τη δυνατότητά της να χρηματοδοτεί τον πόλεμο που άρχισε τον Φεβρουάριο του 2022.

Από την άλλη οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν να πλήττουν σχεδόν καθημερινά ουκρανικές πόλεις, πέρα από τα μέτωπα.