Οι στόχοι της Άγκυρας

Με την επικείμενη παρουσία του Τραμπ, ο πρώτος στόχος της Άγκυρας έχει ήδη επιτευχθεί: να βγει μια οικογενειακή φωτογραφία που θα εκπέμπει μήνυμα ενότητας σε φίλους και αντιπάλους. Ο δεύτερος στόχος είναι ο Τραμπ να αναχωρήσει από την Άγκυρα ικανοποιημένος. Αυτό προϋποθέτει ότι οι σύμμαχοι θα δεσμευτούν για μια δικαιότερη κατανομή των βαρών.

Στη σύνοδο της Άγκυρας, που θεωρείται σημείο καμπής για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ, η Τουρκία θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι τα κράτη που δεν είναι μέλη της ΕΕ δεν θα αποκλειστούν.

Αντιφάσεις και προσδοκίες του Τραμπ

Πέρυσι, ο μαγικός αριθμός που ικανοποίησε τον Τραμπ ήταν η δέσμευση των κρατών-μελών να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο 5% του ΑΕΠ. Φέτος, το αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει τον Τραμπ θα είναι γενικές δεσμεύσεις για το πού, πώς και με ποιον τρόπο θα δαπανηθεί αυτό το 5%.

Από τη μία, ο Τραμπ ζητά από τους Ευρωπαίους συμμάχους να πάψουν να εξαρτώνται από τις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους. Από την άλλη, τους καλεί να επενδύσουν στην άμυνά τους αγοράζοντας αμερικανικά όπλα. Δεν πρόκειται για μια αντιφατική στάση; Είναι γνωστό ότι η συνέπεια δεν συγκαταλέγεται στις αρετές του Τραμπ. Αυτό που καλούνται κυρίως να διαθέτουν η τουρκική διπλωματία και οι διπλωμάτες των κρατών-μελών είναι η ικανότητα διαχείρισης αυτής της α-συνέπειας.

Η δεύτερη προσδοκία του Τραμπ είναι ότι, ενώ οι χώρες αυξάνουν τις αμυντικές τους δαπάνες για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών τους, δεν θα τις αξιοποιούν αποκλειστικά για εθνικούς σκοπούς, αλλά θα τις διαθέτουν στο ΝΑΤΟ.

Ο “μετριοπαθής” Ρούμπιο και τα μηνύματα της Ουάσιγκτον

Σύμφωνα με έναν Ευρωπαίο αξιωματούχο, στην τελευταία συνάντηση υπουργών Άμυνας τον περασμένο μήνα στη Σουηδία, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο φέρεται να είπε: «Είμαι ο πιο μετριοπαθής και λογικός συνομιλητής αυτής της κυβέρνησης. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη κατανομή βάρους στο ΝΑΤΟ. Όσο μου δίνετε δύναμη, τόσο μπορώ να επηρεάζω τον Τραμπ»

Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ είναι πρόθυμοι να κάνουν περισσότερα για μια δικαιότερη κατανομή του βάρους. Θέλουν όμως αυτή η διαδικασία να προχωρήσει με σχέδιο και οργάνωση. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον στέλνει μικτά μηνύματα.

Ο Τραμπ, ενοχλημένος από τον καγκελάριο της Γερμανίας που τον είχε επικρίνει λόγω του πολέμου στο Ιράν, δήλωσε ότι θα αποσύρει 5.000 Αμερικανούς στρατιώτες από τη χώρα. Στη συνέχεια, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι παγώνουν τα σχέδια για τη στάθμευση 4.000 στρατιωτών στην Πολωνία. Αργότερα, ο Τραμπ είπε ότι, για να στηρίξει τη νίκη του Πολωνού πρωθυπουργού που είχε κερδίσει τις πρόσφατες εκλογές, θα σταλούν 4.000 στρατιώτες στη χώρα.

Αυτές οι διακυμάνσεις προκαλούν ιδιαίτερη σύγχυση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Στη σύνοδο της Άγκυρας, ο Γενικός Γραμματέας Μαρκ Ρούτε και η τουρκική διπλωματία θα επιδιώξουν, από τη μία, να βρουν μια μέση οδό ανάμεσα σε αυτές τις αντιφάσεις και, από την άλλη, να διασφαλίσουν, αξιοποιώντας και το γεγονός ότι η Τουρκία είναι η διοργανώτρια χώρα, ότι θα ληφθούν υπόψη οι ευαισθησίες της. Αυτό θα επιδιωχθεί μέσω σύντομων κειμένων και μικρών συνεδριάσεων, ώστε να μη βαρεθεί ιδιαίτερα ο Τραμπ.

Νέα αρχιτεκτονική

Σύμφωνα με αναλυτές, η σύνοδος του Ιουλίου στην Άγκυρα αναμένεται να σηματοδοτήσει μια νέα φάση για τη Συμμαχία, η οποία θα βασίζεται σε μια διαφορετική ισορροπία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Η Τουρκία, αν και θεωρεί ότι οι προειδοποιήσεις και οι απαιτήσεις της κυβέρνησης Τραμπ για μεγαλύτερη ανάληψη ευθυνών από τους Ευρωπαίους συμμάχους έχουν βάση, επιμένει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να παραμείνουν ο κεντρικός πυλώνας του ΝΑΤΟ. Κατά την Άγκυρα, ένα σχήμα στο οποίο η αμερικανική παρουσία θα περιοριζόταν σημαντικά δεν αποτελεί, τουλάχιστον σήμερα, ρεαλιστική επιλογή.

Έτσι, ενώ ενισχύεται η ιδέα μιας δικαιότερης και αποτελεσματικότερης κατανομής των αμυντικών βαρών μεταξύ των συμμάχων, αναγνωρίζεται ταυτόχρονα ότι ο ρόλος των ΗΠΑ δεν μπορεί να υποκατασταθεί. Ακόμη και αν η Ευρώπη ενισχύσει σημαντικά τις στρατιωτικές της δυνατότητες, οι διατλαντικοί δεσμοί εκτιμάται ότι θα παραμείνουν καθοριστικοί για την ασφάλεια της ηπείρου για πολλά χρόνια ακόμη.

Η προσέγγιση αυτή μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται αντιφατική. Στην πραγματικότητα, όμως, στόχος είναι η Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, χωρίς να αμφισβητηθεί ο κεντρικός ρόλος των ΗΠΑ στη Συμμαχία.
Με άλλα λόγια, η λογική είναι ότι όσο μεγαλύτερο μέρος του αμυντικού βάρους αναλαμβάνει η Ευρώπη, τόσο ισχυρότερο θα είναι το κίνητρο των ΗΠΑ να παραμείνουν ενεργά και ουσιαστικά παρούσες στο ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα περιπλέκεται από τις διαφορετικές ερμηνείες της έννοιας της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. Για τη Γαλλία, για παράδειγμα, η στρατηγική αυτονομία σημαίνει την απόκτηση μεγαλύτερης ανεξαρτησίας της Ευρώπης στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.

Για την Τουρκία, ωστόσο, η ίδια έννοια αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Όπως παρατηρεί ένας Τούρκος διπλωμάτης, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία συχνά μεταφράζεται σε ένα αυτόματο «όχι» προς την Τουρκία, δηλαδή σε αποκλεισμό της από νέους ευρωπαϊκούς αμυντικούς μηχανισμούς και πρωτοβουλίες. Για τον λόγο αυτό, η ενίσχυση του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της συνόδου από την πλευρά της Άγκυρας.

Φόρουμ αμυντικής βιομηχανίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το φόρουμ αμυντικής βιομηχανίας που θα πραγματοποιηθεί στην τουρκική πρωτεύουσα μία ημέρα πριν από τη σύνοδο κορυφής. Στο φόρουμ, η Τουρκία επιδιώκει να αναδείξει την πρόοδο που έχει σημειώσει στην αμυντική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια και να επαναλάβει το μήνυμά της προς τους συμμάχους: ότι η αμυντική συνεργασία στο ΝΑΤΟ πρέπει να βασίζεται στη συμπερίληψη και όχι στους αποκλεισμούς, χωρίς πολιτικούς ή θεσμικούς περιορισμούς.

«Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity, μαζί με σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, ήταν απολύτως νόμιμη, ελεγμένη, εγκεκριμένη, δηλωμένη και φορολογημένη» τόνισε ο κ. Αβραμόπουλος, διευκρινίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνει χρήση της βουλευτικής ασυλίας. «Αντιθέτως, θα αποταθώ ο ίδιος στην ελληνική Δικαιοσύνη, ζητώντας να ερευνηθεί πλήρως το θέμα και να αποφανθεί».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Δ. Αβραμόπουλου:

«Μου περιήλθε η πληροφορία από δημοσιογράφους ότι φέρεται να έχει σταλεί έγγραφο από τις βελγικές αρχές προς τις ελληνικές, στο οποίο επιχειρείται, χωρίς καμία βάση, η σύνδεση του ονόματός μου με την υπόθεση Fight Impunity. Η υπόθεση αυτή δεν με αφορούσε ποτέ.

Το ζήτημα που επιχειρήθηκε να συνδεθεί με το όνομά μου έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια, με πλήρη θεσμική διαφάνεια και με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κατόπιν απόφασης υπογεγραμμένης από την Πρόεδρό της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity, μαζί με σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, ήταν απολύτως νόμιμη, ελεγμένη, εγκεκριμένη, δηλωμένη και φορολογημένη. Δεν υπήρξε καμία εμπλοκή μου, άμεση ή έμμεση, σε οτιδήποτε επιλήψιμο.

Κάθε προσπάθεια επαναφοράς του θέματος από τις βελγικές αρχές και εμπλοκής του ονόματός μου σε οποιοδήποτε ζήτημα αφορά το Fight Impunity, είτε μέσω αβάσιμων αναφορών είτε μέσω διαστρέβλωσης πραγματικών περιστατικών, είναι αυθαίρετη, απαράδεκτη, ύποπτη και θα αντιμετωπισθεί με κάθε νόμιμο μέσο.

Παρότι πρόκειται για ένα απολύτως αβάσιμο ζήτημα, δηλώνω ευθέως ότι δεν πρόκειται να κάνω χρήση οποιασδήποτε βουλευτικής ασυλίας. Αντιθέτως, θα αποταθώ ο ίδιος στην ελληνική Δικαιοσύνη, ζητώντας να ερευνηθεί πλήρως το θέμα και να αποφανθεί».

Εάν αυτή η απόφαση έχει πραγματικό περιεχόμενο, τότε το ζήτημα θα έπρεπε να θεωρείται λυμένο. Η ΝΔ βρίσκεται εκτός κάθε πιθανής κυβερνητικής συνεργασίας. Όμως, ακόμα και μετά την απόφαση του Συνεδρίου, δεν συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, κάθε τόσο επανέρχεται η ίδια συζήτηση. Άλλοι αφήνουν ανοιχτά παράθυρα, άλλοι τα κλείνουν, άλλοι μιλούν για αυτόνομη πορεία και άλλοι επιτίθενται σε όσους προτείνουν διάλογο στον προοδευτικό χώρο.

«Πολιτικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές είναι η ΝΔ», «δεν πρέπει να συζητήσουμε μήπως μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια συνθήκη ανατροπής; Το άθροισμά του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ μπορεί να είναι περισσότερο από τη ΝΔ. Για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε –ακόμα και κυβερνητικά– θα πρέπει να έχουμε συζητήσει από τώρα ποιες είναι γραμμές, τα προγράμματά μας, πού συμφωνούμε, πού διαφωνούμε», «πιο γελοία προσέγγιση δεν μπορώ να φανταστώ», «οι θέσεις με τις οποίες δίνει τα εύσημα στην κυβέρνηση της ΝΔ για επιτυχίες στα δημοσιονομικά και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Μετά από αυτές, δεν μου κάνει εντύπωση που βρίσκει γελοίες τις θέσεις για διάλογο στον προοδευτικό χώρο», είναι μερικά από όσα λέγονται.

Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα που μοιάζει να εκπέμπει δύο διαφορετικά πολιτικά μηνύματα ταυτόχρονα. Όσοι υπερψήφισαν την απόφαση του Συνεδρίου ασφαλώς δεν θεωρούσαν ότι αφορά αποκλειστικά στην προεκλογική περίοδο. Αντίθετα, η αξία και το νόημά της κρίνονται κυρίως μετά την κάλπη, τη στιγμή που θα τεθεί το πραγματικό ερώτημα των κυβερνητικών συνεργασιών. Η απόφαση δεσμεύει το κόμμα από την επομένη των εκλογών και μέχρι να ανατραπεί από ένα νέο Συνέδριο. Εκτός βέβαια αν τελικά αποδειχθεί ότι οι λέξεις επιλέχθηκαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να επιτρέπουν διαφορετικές ερμηνείες.

Εκτός αν η διακήρυξη περί πολιτικής αλλαγής δεν αποτελεί πραγματική στρατηγική δέσμευση, αλλά μια πολιτική μπλόφα. Ότι λήφθηκε περισσότερο ως μέσο εκτόνωσης των εσωκομματικών αντιδράσεων, παρά ως καθαρή πολιτική γραμμή. Γιατί άραγε ξεκινά με την έννοια της πολιτικής αλλαγής και δεν καθιστά σαφές κάθε ενδεχόμενο διακυβέρνησης; Τότε θα γεννηθεί αναπόφευκτα το ερώτημα αν πίσω από τις διατυπώσεις παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συνεργασίας με τη ΝΔ υπό διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικά επιχειρήματα. Όχι στο όνομα της πολιτικής αλλαγής, αλλά στο όνομα της σταθερότητας, της εθνικής ανάγκης ή οποιασδήποτε άλλης δικαιολογίας μπορεί να επιστρατευθεί μετά τις εκλογές.

Τα δύο ΠΑΣΟΚ

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και χρόνια συνυπάρχουν δύο διαφορετικά ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο θεωρεί ότι η ιστορική αποστολή του κινήματος  είναι η ανασυγκρότηση της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντηρητική κυριαρχία της ΝΔ. Το δεύτερο αντιμετωπίζει τη ΝΔ όχι ως στρατηγικό αντίπαλο, αλλά ως πιθανό εταίρο εξουσίας κάθε φορά που δίνεται η ευκαιρία. Η σύγκρουση αυτή δεν είναι καινούργια. Απλώς σήμερα γίνεται πιο ορατή.

Η δημόσια αντιπαράθεση κορυφαίων στελεχών για την επόμενη μέρα αποκαλύπτει καθημερινά την αλήθεια, που πολλοί προσπαθούν να κρύψουν. Ότι το κόμμα δεν έχει κοινή στρατηγική για την επόμενη ημέρα. Και όταν ένα κόμμα δεν γνωρίζει τι θα κάνει αύριο, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι γνωρίζει πού θέλει να πάει τη χώρα. Υπάρχει όμως και μια ακόμη βαθύτερη αντίφαση. Ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού, που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Πρόσωπα που γαλουγήθηκαν πολιτικά μέσα στο ΠΑΣΟΚ, κατέχουν σήμερα  τα σημαντικότερα υπουργεία της χώρας.

Δεν πρόκειται για ένα περιφερειακό φαινόμενο. Πρόκειται για το κεντρικό χαρακτηριστικό της σημερινής διακυβέρνησης. Ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο υπουργός Εσωτερικών, ο υπουργός Ανάπτυξης, ο υπουργός Δικαιοσύνης, η υπουργός Πολιτισμού, ο υπουργός Επικρατείας προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Πάνω από τη μισή κυβέρνηση. Γι’ αυτό οι περισσότεροι πολίτες δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει πλέον η λέξη αλλαγή, όταν χρησιμοποιείται από το ΠΑΣΟΚ. Τι διαφορετικό έχει να προσκομίσει από ό,τι κάνουν σήμερα οι κορυφαίοι υπουργοί του ως μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη;

Η ώρα της αλήθειας

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, επειδή η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ δεν ταυτίζεται με την ασάφεια και την αμφισημία της ηγετικής του ομάδας. Το μεγαλύτερο μέρος των μελών και ψηφοφόρων του αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί. Δεν άλλαξαν ταυτότητα. Αναζητούν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Δεν ενδιαφέρονται για μια πιο ήπια εκδοχή της σημερινής κυβέρνησης. Για τους περισσότερους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, μια νέα συγκυβέρνηση με τη ΝΔ δεν θα αποτελούσε απλά έναν πολιτικό συμβιβασμό. Θα αποτελούσε ακύρωση των πολιτικών τους αξιών και της πολιτικής τους ιστορίας.

Μέχρι σήμερα, αυτή η ασάφεια λειτουργεί ως μηχανισμός εσωτερικής συνύπαρξης δύο ρευμάτων που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά κόμματα. Επιτρέπει σε διαφορετικές τάσεις να συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Με μοναδικό κριτήριο την επανεκλογή τους. Χωρίς καμία ιδεολογική και αξιακή βάση. Όμως αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Μετά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή από την οποία δεν θα μπορεί να δραπετεύσει.

Θα παραμείνει πιστό στη δέσμευση του Συνεδρίου ότι πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει με τη συμμετοχή της ΝΔ; Ή θα συνεργαστεί για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης που δεν έχει ως στόχο την αλλαγή; Η απόφαση αυτή θα κρίνει περισσότερα από μια κυβερνητική συνεργασία. Θα κρίνει αν το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να αποτελεί έναν αυτόνομο πολιτικό πόλο της δημοκρατικής παράταξης ή αν έχει ήδη μετατραπεί σε ένα πολιτικό δεκανίκι της ΝΔ. Η επιλογή αυτή δεν θα καθορίσει μόνο τις κυβερνητικές εξελίξεις. Θα καθορίσει για πάντα την ίδια την ταυτότητα και τη συνέχιση ύπαρξης του κινήματος, που κάποτε άλλαξε την Ελλάδα.

Συνεχίζεται η προανάκριση για τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος, την οποία έχει αναλάβει η αρμόδια υπηρεσία της Τροχαίας. Εξετάζονται όλες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το τραγικό περιστατικό.

Λεωφ. Βασ. Κωνσταντίνου, σε όλο το μήκος της και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λεωφ. Βασ. Σοφίας, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ζαχάρωφ και της Λεωφ. Βασ. Αμαλίας και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αρδηττού, σε όλο το μήκος της και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αναπαύσεως, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Μ. Μουσούρου, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Ριζάρη, σε όλο το μήκος της και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.
Κόκκαλη, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Παπαδιαμαντοπούλου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Μιχαλακοπούλου και της Λεωφ. Βασ. Σοφίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη

Ερατοσθένους, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ευτυχίδου και της Λεωφ. Βασ. Κων/νου και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Ηλιουπόλεως, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Υμηττού και Καρέα και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.
Καρέα, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Αλεξάνδρου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Μιχαλακοπούλου και της Λεωφ. Βασ. Σοφίας.

Πλ. Συντάγματος.

Αθ. Διάκου, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λεωφ. Βασ. Αμαλίας, σε όλο το μήκος της και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορία και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λεωφ. Συγγρού:

Στο τμήμα της μεταξύ της οδού Καλλιρρόης και της Λεωφ. Βασ. Αμαλίας και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό, με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων από 19:00′ έως 23:00′.

Στο τμήμα της μεταξύ της οδού Φραντζή και το Δέλτα Φαλήρου, ρεύμα κυκλοφορίας προς Πειραιά με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων από 19:00′ έως 23:00′.

Στο τμήμα της μεταξύ της οδού Καλλιρρόης έως το ύψος της οδού Φραντζή, ρεύμα κυκλοφορίας προς Αθήνα με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων από 19:00′ έως 23:00′.

Παράδρομος Λεωφ. Συγγρού, στο τμήμα του μεταξύ των οδών Ταγματάρχου Πλέσσα και Λυσικράτους, ρεύμα κυκλοφορίας προς Πειραιά, με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων από 19:00′ έως 23:00′.

Παράδρομος Λεωφ. Συγγρού, στο τμήμα του μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου.

Καλλιρρόης, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Αμβρ. Φραντζή και της Λεωφ. Βουλιαγμένης, ρεύμα κυκλοφορίας προς Λεωφ.

Βουλιαγμένης και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Γεωργίου Β΄, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αραβαντινού, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ησιόδου και της Λεωφ. Βασ. Κων/νου.

Φιλελλήνων, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Σταδίου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Αιόλου και της Πλ. Συντάγματος και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Ακαδημίας, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ιπποκράτους και της Λεωφ. Βασ. Σοφίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Γεωργίου Α΄, σε όλο το μήκος της.

Μελεάγρου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ησιόδου και της Λεωφ. Βασ. Κων/νου.

Κλεάνθους, σε όλο το μήκος της.

Λεωφ. Βασ. Όλγας, σε όλο το μήκος της και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας.

Ηρώδου Αττικού, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους της έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Σωκράτους, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου.

Ηρακλέους, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας από 19:00′ έως 23:00′.

Δημοσθένους, στο τμήμα μεταξύ των οδών Λάμπρου Κατσώνη και Ευριπίδου και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας από 19:00′ έως 23:00′.

Ταγματάρχου Πλέσσα, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Δοϊράνης και του παραδρόμου της Λεωφ. Συγγρού με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας από 19:00′ έως 23:00′.

Δοϊράνης, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου και στα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας από 19:00′ έως 23:00′.
Ευριπίδου, στο τμήμα της μεταξύ του παραδρόμου της Λεωφ. Συγγρού και της οδού Επαμεινώνδα – Λάμπρου Κατσώνη με απαγόρευση στάσης και στάθμευσης των οχημάτων από 06:00′ έως 23:00′ και προσωρινή και σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας από 19:00′ έως 23:00′ και στις δύο πλευρές του οδοστρώματος.

Απαγόρευση της κάθετης διέλευσης των οχημάτων από τη διαδρομή, κατά τις ώρες που τα τμήματα αυτής θα είναι αποκλεισμένα από την κυκλοφορία, εκτός των παρακάτω ελεγχόμενων κόμβων κάθετης διέλευσης:

Λεωφ. Βασ. Σοφίας & Ρηγίλλης

Λεωφ. Βασ. Κων/νου & Βασ. Γεωργίου Β’.
Λόγω των περιορισμών στην κυκλοφορία οι οδηγοί μπορούν να ακολουθούν τα παρακάτω ενδεικτικά εναλλακτικά δρομολόγια :

Από Λεωφ. Συγγρού προς κέντρο Αθηνών:

Λεωφ. Συγγρού – δεξιά Καλλιρρόης – δεξιά Αμβρ. Φραντζή – αριστερά Κάρπου – συνέχεια Φιλολάου – συνέχεια Υμηττού κ.λπ. προς Μιχαλακοπούλου ή Λεωφ. Κατεχάκη.
Λεωφ. Συγγρού – δεξιά Καλλιρρόης – δεξιά Αμβρ. Φραντζή – αριστερά Κάρπου – δεξιά Λεωφ. Βουλιαγμένης – συνέχεια μέσω Βύρωνα – περιφερειακή Λεωφ. Κατεχάκη.

Από Λεωφ. Μεσογείων ή Λεωφ. Κηφισίας προς κέντρο Αθηνών:

Λεωφ. Μεσογείων – δεξιά Φειδιππίδου – συνέχεια Λεωφ. Αλεξάνδρας (μέσω Εξαρχείων ή Πατησίων) κ.λπ.
Λεωφ. Κηφισίας – δεξιά Λεωφ. Αλεξάνδρας (μέσω Εξαρχείων ή Πατησίων) κ.λπ.
H ΕΛ.ΑΣ. καλεί τους οδηγούς των οχημάτων, για την καλύτερη εξυπηρέτησή τους και την αποτροπή πρόσθετων κυκλοφοριακών προβλημάτων, να αποφύγουν την κίνησή τους στις παραπάνω οδούς και λεωφόρους και να ακολουθήσουν τις υποδείξεις των τροχονόμων.

-Του άρθρου 30 παρ. 1,5: Μια εξαετής θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας.

-Του άρθρου 41 παρ. 2,5: Κατάργηση διάλυσης της Βουλής για εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας -διάλυση, με πρόταση της κυβέρνησης και απόφαση της Βουλής για ανανέωση της λαϊκής εντολής (αυτοδιάλυση Βουλής).

-Του άρθρου 44 παρ. 2: Εισαγωγή κανόνων καλής διενέργειας δημοψηφισμάτων: το ερώτημα πρέπει να διατυπώνεται με τρόπο εύληπτο και κατανοητό για τους πολίτες. Μεταξύ της προκήρυξης και της διενέργειας του δημοψηφίσματος πρέπει να μεσολαβεί επαρκής χρόνος τουλάχιστον 20 ημερών.

-Του άρθρου 118: Μεταβατική διάταξη ως προς την εφαρμογή των αναθεωρημένων παραγράφων 1 και 5 του άρθρου 30, ως προς τον ήδη υπηρετούντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η πρόταση για να είναι η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας μία και μόνη και εξαετής, έχει συνδεθεί με τη μείωση των πολιτικών εντάσεων που προκαλούνται με αφορμή την επανεκλογή του και με την ανεξαρτησία του θεσμού.

Στο Κίεβο, πέντε άνθρωποι φέρονται να σκοτώθηκαν και 30 άλλοι, μεταξύ των οποίων παιδιά, να τραυματίστηκαν, ενώ υπέστη ζημιές το ιστορικό μοναστήρι «Κίεβο-Πετσέρσκ Λαύρα», μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο Κιάρι σημείωσε ότι από τον Φεβρουάριο του 2022 η UNESCO έχει επαληθεύσει ζημιές σε περισσότερους από 530 πολιτιστικούς χώρους στην Ουκρανία.

Ο ίδιος προειδοποίησε ότι οι αυξανόμενες αεροπορικές επιθέσεις έχουν αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των αμάχων. Σύμφωνα με το OHCHR, τον περασμένο μήνα τουλάχιστον 274 άμαχοι σκοτώθηκαν και 1.763 τραυματίστηκαν στην Ουκρανία, ο υψηλότερος μηνιαίος συνολικός αριθμός νεκρών και τραυματιών από τον Απρίλιο του 2022. Συνολικά, από την έναρξη της πλήρους κλίμακας εισβολής της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έχουν επαληθευτεί τουλάχιστον 16.126 θάνατοι αμάχων, μεταξύ των οποίων 796 παιδιά, ενώ 46.590 άμαχοι, μεταξύ των οποίων 2.835 παιδιά, έχουν τραυματιστεί.

Ο Κιάρι τόνισε ότι οι επιθέσεις εναντίον αμάχων και πολιτικών υποδομών, συμπεριλαμβανομένων πολιτιστικών χώρων, «απαγορεύονται αυστηρά» και «πρέπει να σταματήσουν τώρα, όπου κι αν συμβαίνουν».

Από την πλευρά του OCHA, η Έντεμ Γουοσόρνου, Διευθύντρια του Τμήματος Αντιμετώπισης Κρίσεων, μιλώντας εκ μέρους του Τομ Φλέτσερ Αναπληρωτή Γενικού Γραμματέα για Ανθρωπιστικές Υποθέσεις και Συντονιστή Έκτακτης Βοήθειας, ανέφερε ότι από την τελευταία ενημέρωση του Συμβουλίου «οι βλάβες και η οδύνη των αμάχων έχουν βαθύνει». Επισήμανε ότι τα πλήγματα της 15ης Ιουνίου στο Κίεβο και το Χάρκοβο κατέστρεψαν κατοικίες και κρίσιμες υποδομές, αφήνοντας περισσότερα από 100.000 νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Στο Χάρκοβο, διασώστες που ανταποκρίνονταν σε προηγούμενο πλήγμα επλήγησαν όταν ακολούθησε δεύτερη επίθεση.

Υπογράμμισε ότι κάθε επίθεση σε ασθενοφόρο ή ανθρωπιστική αυτοκινητοπομπή στερεί βοήθεια από όσους θα την είχαν λάβει. Κάλεσε τα μέλη του Συμβουλίου να ασκήσουν επιρροή ώστε όλα τα μέρη να συμμορφωθούν με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, να προστατεύσουν αμάχους, πολιτικές υποδομές και πολιτιστική κληρονομιά, και να διασφαλίσουν «ασφαλή, ταχεία και ανεμπόδιστη ανθρωπιστική πρόσβαση».

Ο Κιάρι αναφέρθηκε επίσης στην αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα κοντά στον Πυρηνικό Σταθμό της Ζαπορίζια, χαρακτηρίζοντάς την «σοβαρή ανησυχία», και κάλεσε όλα τα μέρη να επιδείξουν «μέγιστη αυτοσυγκράτηση».

Προειδοποίησε ότι, εάν συνεχιστεί ο «επικίνδυνος κύκλος κλιμάκωσης», θα υπάρξει περαιτέρω καταστροφή στην Ουκρανία και αυξανόμενη αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή. Κάλεσε σε επανέναρξη συντονισμένων διπλωματικών προσπαθειών για «πλήρη, άμεση και άνευ όρων κατάπαυση του πυρός» και για μια «δίκαιη, διαρκή και συνολική ειρήνη στην Ουκρανία», σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο και τα σχετικά Ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, πρέσβυς Αγ. Μπαλτά κατά την τοποθέτηση της καταδίκασε τις ρωσικές επιθέσεις της 14ης Ιουνίου εναντίον ουκρανικών πόλεων, καθώς και κάθε επίθεση εναντίον αμάχων και πολιτικών στόχων, όπου και αν συμβαίνουν, και ζήτησε τον πλήρη σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Συνταχθηκε με την UNESCO στην καταδίκη της επίθεσης κατά του ορθόδοξου Μοναστηριού «Κίεβο-Πετσέρσκ Λαύρα» καθώς και κάθε επίθεσης κατά πολιτιστικών αγαθών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Υπογράμμισε ότι αυτός ο παρατεταμένος πόλεμος πρέπει να τερματιστεί μέσω μιας διαπραγματευτικής λύσης που θα οδηγήσει σε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στις αρχές της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών.

Τόνισε ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί ειρήνη στην Ουκρανία χωρίς τη συμμετοχή της ίδιας της Ουκρανίας και ότι η Ευρώπη πρέπει να συμμετέχει ενεργά σε οποιεσδήποτε μελλοντικές ρυθμίσεις σχετικά με ισχυρές εγγυήσεις ασφάλειας, καθώς και σε μια τελική ειρηνευτική συμφωνία που θα αποτρέπει την επανάληψη του πολέμου και θα εξασφαλίζει ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό μέλλον για την Ουκρανία.

Ωστόσο ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν, ο Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, τόνισε χθες Δευτέρα ότι τα Στενά ου Ορμούζ δεν θα επανέλθουν στην προπολεμική κατάσταση, αλλά θα είναι η χώρα του αυτή που θα συνεχίσει να «διαχειρίζεται» τη θαλάσσια οδό στρατηγικής σημασίας, ανέφερε κρατικό μέσο ενημέρωσης.

Οι διελεύσεις από τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποίοα διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες το 20% του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου που καταναλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα, ήταν ελεύθερες από οποιονδήποτε έλεγχο προτού οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτεθούν στο Ιράν την 28η Φεβρουαρίου.

Όμως «η διαχείριση των Στενών του Ορμούζ δεν θα είναι ποτέ αυτή που ήταν πριν από τον πόλεμο», επέμεινε ο κ. Γαλιμπάφ, τονίζοντας πως το Ιράν θα είναι αυτό που θα τα «διαχειρίζεται». Η Τεχεράνη ανέφερε εξάλλου σήμερα πως κατέληξε σε συμφωνία στην Ελβετία με τους Αμερικανούς για την «άμεση» αποδέσμευση ιρανικών πόρων αξίας 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων που είχαν παγώσει στο εξωτερικό.

Θα διατεθούν «σε δυο δόσεις των 6 δισεκατομμυρίων», διευκρίνισε στο πρακτορείο ειδήσεων IRNA ο επικεφαλής της ιρανικής αντιπροσωπείας στις τεχνικές συνομιλίες Καζέμ Γαριμπαμπαντί. Ο κ. Βανς τόνισε από την άλλη πως η χώρα του θα εξασφαλίσει πως όποιοι πόροι τυχόν αποδεσμευτούν «δεν θα χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας».

Ο Γαλιμπάφ στο Ομάν

Ο κύκλος των διαπραγματεύσεων που άρχισε το σαββατοκύριακο στην Ελβετία τροφοδότησε ελπίδες πως θα τερματιστεί με διάρκεια ο πόλεμος κι ώθησε την τιμή του βαρελιού του πετρελαίου Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας κάτω από το ψυχολογικό φράγμα των 80 δολαρίων, πολύ κάτω από τα 126 στα οποία είχε φθάσει στον παροξυσμό της ένοπλης σύρραξης.

Οι διαπραγματεύσεις, στις οποίες διαδραματίζουν ρόλο μεσολαβητών το Πακιστάν και το Κατάρ, αναμένεται να οδηγήσουν σε οριστική συμφωνία εντός προθεσμίας 60 ημερών, ανανεώσιμης αν τα μέρη κρίνουν πως απαιτείται. Στο πλαίσιο αυτό, ο ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν αναμένεται σήμερα να επισκεφτεί επίσημα το Ισλαμαμπάντ, ανέφερε η διπλωματία του Πακιστάν. Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο από την πλευρά του αναμένεται από σήμερα ως μεθαύριο Πέμπτη στα ΗΑΕ, στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, επιβεβαίωσαν οι υπηρεσίες του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η ομάδα των διαπραγματευτών του Ιράν, υπό τον κ. Γαλιμπάφ, μετέβη στο Ομάν, για να συζητήσει συγκεκριμένα για τη διαχείριση του στενού του Ορμούζ, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA. Υπό πίεση για να βάλει τέλος στον πόλεμο που μείωσε την αγοραστική δύναμη των Αμερικανών, η Ουάσιγκτον πολλαπλασιάζει τις χειρονομίες της προς την Τεχεράνη.

Σε ό,τι αφορά το πετρέλαιο, τον κυριότερο πόρο της Ισλαμικής Δημοκρατίας, «όλες οι συναλλαγές» που αφορούν την παραγωγή, την πώληση και την μεταφορά υδρογονανθράκων ιρανικής προέλευσης «επιτρέπονται ως την 21η Αυγούστου», ανέφερε το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.

Σύμφωνα με τον κ. Βανς, σε αντάλλαγμα η Τεχεράνη δέχτηκε να προσκαλέσει εκ νέου επιθεωρητές του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ, μέρος του συστήματος του ΟΗΕ), κάτι πάντως που δεν έχει επιβεβαιωθεί από την ιρανική πλευρά.

«Πρώτη αληθινή δοκιμασία»

Οι επιθεωρήσεις αυτές, που είχαν αρχίσει δυνάμει της συμφωνίας του 2015 –επισήμως, του κοινού ολοκληρωμένου σχεδίου δράσης (ΚΟΣΔ)– που έκανε κομμάτια και πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων ο κ. Τραμπ το 2018, ανεστάλησαν με απόφαση της Τεχεράνης όταν έγιναν οι αμερικανοϊσραηλινοί βομβαρδισμοί στις εγκαταστάσεις αυτές τον Ιούνιο του 2025.

Οι επιθεωρητές του ΔΟΑΕ δεν έχουν μπορέσει έκτοτε να επισκεφθούν τις βομβαρδισμένες εγκαταστάσεις, κάτι που αφήνει να πλανώνται αμφιβολίες για το τι απέγιναν τα αποθέματα ουρανίου εμπλουτισμένου σε υψηλό βαθμό που διέθετε η Ισλαμική Δημοκρατία, ζήτημα που προκαλεί έντονες αντεγκλήσεις με την Ουάσιγκτον.

Η Τεχεράνη αρνείται πάγια πως έχει σκοπό να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, παραμένει ωστόσο αδιάλλακτη ως προς το δικαίωμά της να συνεχίσει να έχει πλήρες πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας.

Στο μέτωπο του Λιβάνου, που η Τεχεράνη απαίτησε να συμπεριληφθεί στις συνομιλίες, αναγγέλθηκε η δημιουργία «κλιμακίου διαχείρισης συγκρούσεων» για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και το σιιτικό κίνημα Χεζμπολά, που πρόσκειται στο Ιράν και κατηγορείται πως έσυρε τη χώρα στον πόλεμο στις αρχές Μαρτίου.

Χθες Δευτέρα, ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν δέχτηκε τηλεφώνημα του αμερικανού αντιπροέδρου Βανς για «την εδραίωση της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο, τον τερματισμό της ισραηλινής στρατιωτικής κλιμάκωσης και τα μέτρα που θα ληφθούν προς αυτό», γνωστοποίησαν οι υπηρεσίες του.

Η επίθεση του Ισραήλ στον Λίβανο, με σκοπό κατά την κυβέρνηση Νετανιάχου να προλαμβάνονται επιθέσεις της Χεζμπολάχ, έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 4.100 ανθρώπους στη λιβανική επικράτεια κι έχει μετατρέψει πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους σε εσωτερικά εκτοπισμένους.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί κρίνει ότι η τήρηση της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο θα αποτελέσει «την πρώτη αληθινή δοκιμασία» για το αμερικανοϊρανικό μνημόνιο κατανόησης.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Παλάτι Ντολμάμπαχτσε στις 29 Ιουνίου, μετά από μια εναρκτήρια εκδήλωση την προηγούμενη ημέρα. Ο πρόεδρος Ερντογάν αναμένεται να απευθυνθεί στους συμμετέχοντες κατά τη διάρκεια επίσημου γεύματος, σύμφωνα με την τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης προγραμματισμένη επίσκεψη στο Εθνικό Τεχνολογικό Κέντρο της Baykar, εντάσσοντας την τουρκική αμυντική βιομηχανία στο ευρύτερο πλαίσιο του προγράμματος του ΝΑΤΟ πριν από τη σύνοδο των ηγετών στην Άγκυρα.

Η συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη δίνει επίσης στην Τουρκία ένα κοινοβουλευτικό κανάλι για ζητήματα που θα βρεθούν στο παρασκήνιο της συνόδου κορυφής, όπως η Ουκρανία, η ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, οι αμυντικές δαπάνες και ο ρόλος της Τουρκίας στη βιομηχανική βάση του ΝΑΤΟ.
Η κοινοβουλευτική σύνοδος δίνει στην Τουρκία μια δεύτερη σκηνή του ΝΑΤΟ στον ίδιο κύκλο, μεταφέροντας την προσοχή των συμμάχων από την κοινοβουλευτική διπλωματία της Κωνσταντινούπολης στη σύνοδο των ηγετών στην Άγκυρα, σε λιγότερο από δύο εβδομάδες.

Η παραίτηση Στάρμερ δεν αποτέλεσε έκπληξη, βρετανικά δημοσιεύματα, ακόμα και ο Αμερικανός πρόεδρος, την είχαν προαναγγείλει. Μια σειρά πολιτικών κρίσεων, σκανδάλων και κακών εκλογικών αποτελεσμάτων οδήγησαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό σε παραίτηση και σε αλλαγή “εν πλω”, καθώς πάρα πολλοί βουλευτές και στελέχη των Εργατικών ζητούσαν την απομάκρυνση του. Είχε δε σημειωθεί μία σειρά ηχηρότατων παραιτήσεων συνεργατών του Στάρμερ και υπουργών της κυβέρνησης του, με πιο χαρακτηριστική αυτή του υπουργού Άμυνας.

Από που να το πιάσεις; Από την συντριβή των Εργατικών στις πρόσφατες τοπικές εκλογές; Το γεγονός ότι ο Στάρμερ ήταν “ανεμοδούρας”, αλλάζοντας διαρκώς κατεύθυνση σε κρίσιμα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα; Το σκάνδαλο με τον διορισμό του Πίτερ Μάντελσον ως πρέσβη στις ΗΠΑ, όταν ήταν γνωστές οι επαφές του με τον διαβόητο Τζέφρι Επστάϊν, με τον Μάντελσον να κατηγορείται πια για διαρροή κρατικών μυστικών και ευαίσθητων κυβερνητικών πληροφοριών; Ή την πολιτική του Στάρμερ στο μεταναστευτικό που έχει φέρει μέρος της βρετανικής κοινωνίας στα όρια της εξέγερσης;

Είναι νωπές δε οι καταγγελίες του Έλον Μασκ για την στάση Στάρμερ στο “σκάνδαλο του Ρόδεραμ”: Πως ως διευθυντής της Εισαγγελίας του Στέμματος (CPS) είχε επιδείξει εγκληματική ολιγωρία (στα χνάρια των τότε τοπικών αρχών) σε απανωτές υποθέσεις βιασμών ανηλίκων κοριτσιών από Μουσουλμάνους μετανάστες, για να μην “διαταραχθεί η κοινωνική ισορροπία του Ηνωμένου Βασιλείου”. Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και οι κατηγορίες από την αμερικανική κυβέρνηση, τον Μασκ και τον Φάρατζ για «αστυνομία δύο ταχυτήτων», όταν αστυνομικοί συνέλαβαν τον… ετοιμοθάνατο Χένρι Νόβακ για… ρατσιστική επίθεση, την στιγμή που είχε μαχαιρωθεί(!) από έναν Ινδό (ο οποίος τελικώς καταδικάστηκε).

Η θητεία-ρεκόρ της Τρας

Όπως προαναφέραμε, ο Στάρμερ νίκησε τον Σουνάκ των Τόρις, ο οποίος είχε διαδεχθεί την πρωθυπουργό με την πιο σύντομη θητεία στην βρετανική ιστορία, την Λιζ Τρας. «Ποιος θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια; Η Λιζ Τρας ή ένα μαρούλι;», έλεγε το podcast της σκανδαλοθηρικής Daily Star και είχε πέσει διάνα!

Αξίζει να θυμηθούμε τι μεσολάβησε από την εκλογή της Λιζ Τρας μέχρι την αποπομπή της; Οι 45 ημέρες που από κάποιους χαρακτηρίστηκαν σαν «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος (πολιτικού) θανάτου» έμοιαζαν εξαρχής ναρκοθετημένες. Αν και ήταν σαφές ότι η νέα πρωθυπουργός δεν είχε καμία περίοδο χάριτος, αυτή της είχε δοθεί με τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ.

Οι Financial Times έγραφαν τότε ότι, παρά τη γενικευμένη θλίψη, η νέα πρωθυπουργός βίωσε τις πιο ήρεμες ημέρες της θητείας της, αν αναλογιστεί τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που στη συνέχεια βρήκε μπροστά της. Πράγματι, η εικόνα της οικονομίας προκαλούσε τρόμο και οι προβλέψεις έδειχναν μια μακρά και βαθιά ύφεση. Οι αναταράξεις ήταν δεδομένες και αποδείχθηκαν πολύ πιο κοντινές από όσο μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Η ανακοίνωση του οικονομικού προγράμματος της Λιζ Τρας, του “μίνι προϋπολογισμού” πυροδότησε σχεδόν εξαρχής ένα κύμα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως από πλευρές που η νέα πρωθυπουργός αφελώς πίστευε πως θα έβρισκε υποστήριξη. Έτσι, απέναντί της είχε βρει και τις Αγορές και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που επέκριναν τις φοροπερικοπές στα υψηλά εισοδήματα και στα εταιρικά κέρδη.

Όχι για λόγους αρχής βέβαια, αλλά επειδή το κενό που θα προέκυπτε στον Προϋπολογισμό θα καλυπτόταν με δανεισμό, ο οποίος απειλούσε να εκτροχιάσει τη βρετανική οικονομία, η οποία με τη σειρά της κινδύνευε να προκαλέσει ντόμινο σε μία περίοδο διεθνούς οικονομικής αστάθειας. Ας σημειωθεί ότ,  την ίδια περίοδο της πιστωτικής επέκτασης εκ μέρους της νέας κυβέρνησης, η Κεντρική Τράπεζα Αγγλίας επιχειρούσε πιστωτική συρρίκνωση!

Αντιδράσεις υπό μορφή χιονοστιβάδας

Κάπως έτσι προκλήθηκε η διάβρωση της αξιοπιστίας της βρετανικής οικονομίας, με αποτέλεσμα να προκύψει νομισματική κρίση και άνοδος των επιτοκίων δανεισμού. Ας σημειωθεί ότι η Βρετανία είχε να δεχθεί τόσο έντονες επικρίσεις από τον Ιούνιο 2011, όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε καταγγείλει τις οικονομικές κινήσεις του τότε υπουργού Οικονομικών George Osborne.

Κορυφαίοι οικονομολόγοι είχαν ερμηνεύσει τις πρωτοφανούς έντασης αντιδράσεις, ως έναν φόβο η κρίση να διαχυθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, πυροδοτώντας μία επικίνδυνη ύφεση! Η ζημιά, όμως, είχε ήδη γίνει. Ούτε η αποπομπή του υπουργού Οικονομικών και η αντικατάστασή του από τον Τζέρεμι Χαντ είχαν αποδειχθεί ικανές να εκτονώσουν το κλίμα και να επιτρέψουν στη νέα πρωθυπουργό να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ήταν ορατό δε δια γυμνού οφθαλμού ότι μία ισχυρή πτέρυγα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Συντηρητικών είχε εκμεταλλευτεί το λάθος της Τρας για να την στριμώξει πολιτικά, καταφέρνοντας να την εξωθήσει σε παραίτηση.

Οι αντιδράσεις είχαν προσλάβει δυναμική χιονοστιβάδας, οδηγώντας και στην παραίτηση της υπουργού Εσωτερικών και σε απειλές παραιτήσεων και άλλων υπουργών! Η πρωθυπουργός είχε μείνει όλη τη νύχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη ξύπνια. Στη Ντάουνινγκ Στριτ, στο περιβόητο Νο 10 βρίσκονταν οι στενότεροι της συνεργάτες, με σκοπό να σχεδιάσουν από κοινού τον χειρισμό της κρίσης. Η ίδια έστελνε μηνύματα στις 4:00 το πρωί σε συνεργάτες της, αλλά ο κύβος είχε ριφθεί. Έτσι οδηγήθηκε στη δήλωση των 90 δευτερολέπτων, με την οποία η Τρας είχε ανακοινώσει την παραίτησή της, θέτοντας ένα εξευτελιστικό τέλος στην διάρκειας 45 μόνο ημερών πρωθυπουργικής θητείας της.

Αμέσως μετά την επίσημη ανακοίνωση, η κούρσα της διαδοχής άρχισε και φανερά, αν και είχε ήδη αρχίσει στο παρασκήνιο, όταν είχε καταστεί σαφές πως η Λιζ Τρας δεν είχε διέξοδο. Όμως, κανένας από τους επίδοξους διαδόχους της δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την υποψηφιότητά του, φοβούμενος ότι μία τέτοια κίνηση θα εκλαμβάνονταν ως άκομψη και θα του κόστιζε…

H παραίτηση Τζόνσον

Να σημειωθεί ότι τότε ο Μπόρις Τζόνσον είχε επιδιώξει να κάνει την μεγάλη επιστροφή στη Ντάουνινγκ Στριτ (πριν υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την κούρσα) επιβεβαιώνοντας την τεράστια κρίση ηγεσίας, αλλά εμμέσως και τα προβλήματα που επέφερε η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, η οικονομική κρίση, οι κοινωνικές προκλήσεις, η πανδημία και η ενεργειακή κρίση…

Ο Τζόνσον είχε επιστρέψει εσπευσμένα από τις διακοπές του στον Άγιο Δομίνικο για να ξαναμπεί στην αρένα (περίπου τρεις μήνες από όταν είχε αναγκαστεί να υποβάλει και αυτός την παραίτησή του) αλλά υποχρεώθηκε τελικώς να ανακοινώσει την αποχώρηση του από την κούρσα.

Ο Τζόνσον αναρριχήθηκε στην εξουσία με όχημα τη σημαία του Brexit. Δεν είναι μόνο ότι είχε πρωτοστατήσει στη σχετική εκστρατεία, αλλά και κεφαλαιοποίησε πολιτικά την νίκη του Brexit. Είχε πρωτοστατήσει στην ανατροπή της Τερέζας Μέι, μέχρι που τελικά είχε και αυτός την τύχη της.

Ο πρωθυπουργός Τζόνσον έχασε την εμπιστοσύνη του κόμματός του μετά από μια σειρά από μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα. Το μπαράζ παραιτήσεων κυβερνητικών στελεχών, δεν άργησαν να επιφέρουν και την δική του παραίτηση. Το “Partygate”, τα κρυφά πάρτι στην πρωθυπουργική κατοικία εν μέσω lockdown, τα ψέματα του Τζόνσον ότι δεν γνώριζε για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που εμπλέκονταν ο εκλεκτός του βουλευτής Κρις Πίντσερ (αποδείχτηκε ότι έλεγε συνειδητά ψέματα) προκάλεσαν την “εξέγερση” των Συντηρητικών –
δεν βοηθούσε δε η εκρηκτική και χειμαρρώδης προσωπικότητα του ίδιου του Τζόνσον. Τελικώς παραιτήθηκε…

Μην επιστρέψει!

Μάλιστα, το εσωκομματικό ματς με τον Τζόνσον δεν είχε λήξει με την παραίτηση του, καθώς (όπως προαναφέρθηκε) είχε επιδιώξει να επιστρέψει μετά την χαοτική θητεία της Τρας. Τότε ανώτερα στελέχη των Τόρις, συμμετείχαν σε μια έντονη εκστρατεία για να εμποδίσουν τον Τζόνσον να επιστρέφει στην Ντάουνινγκ Στριτ, υποστηρίζοντας ότι θα προκαλούσε περαιτέρω ζημιά τόσο στην οικονομία και στη χώρα, όσο και στο Συντηρητικό κόμμα. Αυτά τα στελέχη είχαν συσπειρωθεί πίσω από την υποψηφιότητα Σουνάκ.

Συγκεκριμένα, πρώην υπουργοί που υποστήριζαν τον Σουνάκ, δήλωναν ότι η επιστροφή του Τζόνσον θα ταράξει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, αυξάνοντας τον κίνδυνο περαιτέρω απότομων αυξήσεων των επιτοκίων από την Τράπεζα της Αγγλίας. Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις είχαν πολλά αρνητικά μηνύματα για τον Τζόνσον, καθώς η υποψηφιότητα Σουνάκ άνοιγε την ψαλίδα στην παράσταση νίκης.

Ο Σουνάκ, είχα χάσει το χρίσμα από την Λιζ Τρας. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών έχει λάβει από νωρίς θέση στην αφετηρία, με το όπλο της επιρροής στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Συντηρητικών, αν και είχε αποδειχτεί στο επίπεδο της κομματικής βάσης (περίπου 170.000 μέλη) ότι δεν είχε την ίδια επιρροή, καθώς η βάση είχε εκλέξει την τότε αντίπαλό του. Πάντως, ο Σουνάκ ήταν άτυχος, καθώς ανέλαβε την θητεία σε ένα κόμμα, ή εκλογική συντριβή του οποίου ήταν δεδομένη… Ένα κόμμα που από το 2016 είχε αποκαθηλώσει τέσσερις πρωθυπουργούς: Τον Κάμερον, τη Μέι, τον Τζόνσον και την Τρας…

Ο Κάμερον παραιτήθηκε μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το Brexit, εκτιμώντας ότι το αποτέλεσμα του θα ήταν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Τον ακολούθησε η διάδοχος του Τερέζα Μέι, που παραιτήθηκε επειδή αδυνατούσε να περάσει το σχέδιο της για το Brexit, έπειτα από την ανταρσία του ίδιου της του κόμματος, που όπως προαναφέρθηκε, υποκινούνταν από τον Τζόνσον…

Πύρρειος η νίκη Στάρμερ

Ο μεγάλος κερδισμένος σε πρώτο επίπεδο ήταν το Εργατικό Κόμμα, το οποίο εισέπραξε τη μερίδα του λέοντος από την πολιτική αυτοκτονία των Τόρις. Όμως, η νίκη Στάρμερ κατά του Σουνάκ αποδείχτηκε πύρρειος… Τόσο οι δημοσκοπήσεις, όσο και η συντριβή στις δημοτικές εκλογές, δείχνουν ότι οι Εργατικοί είναι σε ιστορικό χαμηλό, με μόλις 18%, στα ίδια τους Συντηρητικούς, με την ραγδαία άνοδο του κόμματος Φάρατζ να καραδοκεί (με ένα ποσοστό κοντά στο 25%) αλλά και των Πρασίνων (στο 15%) – ίδιο ποσοστό με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες…

Η βρετανική κοινωνία βρίσκεται σε μία ιστορική καμπή. Έχει καταστεί σαφές και στα νομιμόφρονα μεσαία στρώματα ότι η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με τον τρόπο που πορεύεται μέχρι τώρα. Παρά τον εγγενή σχεδόν συντηρητισμό της, η βρετανική κοινωνία ψάχνει πλέον πιο ριζική διέξοδο. Οι επιμέρους διορθωτικές κινήσεις μοιάζουν ανούσιες και αναποτελεσματικές, ακόμα και σε όσους παραδοσιακά τις προτιμούσαν. Δεν είναι υπερβολή να μιλάμε πως ένα μέρος της κοινωνίας είναι κοντά στην εξέγερση, αλλά με δεξιό-συντηρητικό πρόσημο.

Η κατάρα της “Σιδηράς Κυρίας”

Μπορεί πολλοί να αποδίδουν στο Brexit τη σημερινή συνολική κρίση στην οποία είναι εγκλωβισμένο σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά η αλήθεια είναι πως οι αιτίες είναι βαθύτερες. Για μία σχολή σκέψης, η πηγή της πολύπλευρης κρίσης είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης για τον οριστικό ενταφιασμό του θατσερισμού, ο οποίος μετά το διάλειμμα του μετριοπαθούς Μέιτζορ (περίοδος 1990-97) επανήλθε στην πιο σκληρή εκδοχή του για να στοιχειώσει το Συντηρητικό Κόμμα, στη διάρκεια της μακράς θητείας του στην αντιπολίτευση την περίοδο 1997-2010.

Έτσι, όταν ο Ντέηβιντ Κάμερον διαδέχθηκε τον Γκόρντον Μπράουν το 2010, το Συντηρητικό Κόμμα είχε βάλει τον Τζον Μέιτζορ σε παρένθεση και είχε επιστρέψει στις ρίζες του θατσερισμού, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο γκουρού της Σιδηράς Κυρίας, Νόρμαν Τέμπιτ, έλεγε ότι ο στόχος της κυβέρνησης ήταν το τέλος της συναίνεσης.

Με εξαίρεση το Σίτι του Λονδίνου, τη χρηματοπιστωτική πρωτεύουσα της παγκοσμιοποίησης μαζί με την Γουόλ Στριτ στη Νέα Υόρκη, το Ηνωμένο Βασίλειο παραπέμπει από οικονομικής απόψεως στην εποχή που έχει περιγράψει με τόση γλαφυρότητα ο Ντίκενς για την απίστευτη σκληρότητα, που βίωναν τα λαϊκά στρώματα κατά τη διάρκεια της σαρωτικής εκβιομηχάνισης.

Η κατάρα της “Σιδηράς Κυρίας” φαίνεται, πάντως, να πιάνει: Το Συντηρητικό Κόμμα, όχι μόνο δεν κατάφερε να χειραφετηθεί από την βαθύτατη ιδεολογική επιρροή της, αλλά μοιάζει σαν να πληρώνει ακόμα την απόφαση του να ανατρέψει την Θάτσερ, την πρώτη πρωθυπουργό της νεότερης βρετανικής ιστορίας που μπήκε στο… κλαμπ, έπειτα από το κύμα εξεγέρσεων που προκάλεσε η μοιραία απόφαση της για επιβολή “κεφαλικού φόρου” (Poll Tax).

Στην άλλη πλευρά του δικομματισμού, ούτε ο “θατσερισμός με ανθρώπινο πρόσωπο” των Νέων Εργατικών του Τόνι Μπλερ, ούτε η αριστερή στροφή υπό τον Τζέρι Κόρμπιν, ούτε το “άχρωμο” προφίλ “διαχειριστή” του Στάρμερ – που μόνο “διαχειριστής” δεν ήταν – διασώζουν τους Εργατικούς από την παρακμή, μέχρι να δούμε αν το θεωρούμε φαβορί για την διαδοχή, ο Άντι Μπέρναμ, κατορθώσει να διασώσει την κατάσταση για τους Εργατικούς…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Βρετανία, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, επλήγη σκληρά αρχικά από την πανδημία, μετέπειτα από την ενεργειακή κρίση, την στεγαστική, τον πληθωρισμό, το μεταναστευτικό…  Μόνο που οι αλλεπάλληλες αυτές κρίσης και δεν έτυχαν του καλύτερου δυνατού χειρισμού και δεν βρήκαν μία επαρκώς ισχυρή και οχυρωμένη κοινωνία και οικονομία, ώστε να έχουν αποτελεσματικές αντιστάσεις. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έσκασε και ο “τυφώνας” Τραμπ!

Τέλος, δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει ότι ο συνδυασμός αυτών των κρίσεων με την ευρύτερη αποδυνάμωση του Ηνωμένου Βασιλείου κινδυνεύει να επαναφέρει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο προσκήνιο και την σωβούσα κρίση ενότητας της χώρας…