Και στο πλαίσιο αυτό αναπτύσσεται ένα αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο μπορεί να γίνει αποδεκτή και η κυριαρχική ισότητα, η συνομοσπονδία δηλαδή. Φτάνει να είναι με το… σωστό περιεχόμενο. Βεβαίως, δεν εκπλήσσουν κανέναν τα όσα υποστηρίζονται από την μερίδα αυτή, από τη στιγμή κατά την οποία το 2004 αποδέχθηκαν ένα πλαίσιο λύσης, που και εγγυήσεις περιλάμβανε και μακρές μεταβατικές διατάξεις, στέλνοντας την εφαρμογή ρυθμίσεων στις ελληνικές καλένδες. Αποδέχθηκαν ένα σχέδιο, το οποίο διαχώριζε τους πολίτες με βάση την εθνική τους καταγωγή, ενώ στην εφαρμογή του εντοπίζονταν σοβαρά ελλείματα δημοκρατίας.

Το αφήγημα των οπαδών της όποιας λύσης “κτίζεται” αναπτύσσοντας “επιχειρήματα” ότι φταίνε οι Ελληνοκύπριοι και γι’ αυτό και δεν θα πρέπει να έχουν απαιτήσεις. Και το 1974, το 2004 και το 2017. Αναδεικνύονται… λάθη και διαμορφώνουν κλίμα ενοχής στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Είναι πρόδηλο ότι, όποτε διαφαίνονται εξελίξεις ή διαπιστώνεται ακινησία, ξετυλίγεται το νήμα ενός ίδιου αφηγήματος, που επιχειρεί να φορτώσει με ενοχές την ελληνική πλευρά. Κι αυτό για να πιεστεί το θύμα και να προχωρήσει στις «αναγκαίες» υποχωρήσεις.

Επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι φταίνε οι Ελληνοκύπριοι επειδή δεν λύθηκε το Κυπριακό και όχι η κατοχική Τουρκία, που κάθε φορά αναβαθμίζει τις αξιώσεις της. Σύμφωνα με το ίδιο αφήγημα, για να πεισθεί η κατοχική πλευρά πρέπει να κάνει «κινήσεις καλής θέλησης» η Λευκωσία. Δηλαδή να προβεί σε υποχωρήσεις. Ποτέ η Τουρκία, η οποία προκάλεσε το πρόβλημα και επιμένει στη μη λύση. Ποτέ η Τουρκία, η οποία προωθεί ένα επεκτατικό σχεδιασμό για ολόκληρη την περιοχή.

Κυπριακό: Λύση χωρίς δημοψήφισμα!

Στο πλαίσιο της… λογικής αυτής ακούγονται συχνά-πυκνά διάφορες απόψεις, όπως για παράδειγμα, ότι θα πρέπει οι ξένοι να διαμορφώσουν το τελικό πλαίσιο λύσης διά της επιδιαιτησίας ( που λανθασμένα έγινε αποδεκτή το 2004), καθώς αυτοί προφανώς ξέρουν… καλύτερα από εμάς! Και προχωρώντας, υποστηρίζουν ότι η όποια συμφωνία δεν πρέπει να “περάσει” από δημοψήφισμα.

Βασικά θέλουν μια συμφωνία, που δεν θα έχει την λαϊκή αποδοχή, αλλά να υπογραφεί από τον ηγέτη της ελληνοκυπριακής πλευράς. Το γιατί δεν θέλουν τη διενέργεια δημοψηφίσματος είναι σαφές. Φοβούνται τους πολίτες, οι οποίοι έχουν αντανακλαστικά που λειτουργούν καλύτερα και διευρυμένη αντίληψη για τη μεγάλη εικόνα. Η προσπάθεια αποφυγής δημοψηφίσματος δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία. Τέτοιες εμμονές παραπέμπουν σε λογικές αντικατάστασης της λαϊκής κυριαρχίας, καθιστώντας το Κυπριακό σε υπόθεση των τρίτων και μιας ελίτ στο νησί.

Το δημοψήφισμα του 2004, αν και δεν έπρεπε να είναι χωριστό, καθώς τούτο παραπέμπει σε δυο χωριστές οντότητες, αποτελεί κατάκτηση, που δεν μπορεί να ανατραπεί. Τώρα, όμως, εκφράζονται και απόψεις για παράκαμψη της διαδικασίας των δημοψηφισμάτων και εν πολλοίς της δημοκρατίας.

Η επίτευξη μιας συμφωνίας στο Κυπριακό, αν δεν έχει την έγκριση και την υποστήριξη των πολιτών δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει. Αλλά αυτό για κάποιους ενδεχομένως να είναι λεπτομέρεια. Λύση νάναι και ό,τι νάναι.

«Η Ελλάδα είναι στις πρώτες που θα λάβει τέτοια πρωτοβουλία, αλλά δεν θα είναι και η τελευταία» είπε και συμπλήρωσε ότι στόχος είναι να πιέσουμε και την ΕΕ. Σε λίγα χρόνια θα το δούμε ως κάτι θετικό ή αυτονόητο, ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όλη η δήλωση του πρωθυπουργού

«Τώρα που έχω την προσοχή σας, παιδιά γεια σας! Αυτό το βίντεο δεν θα είναι ούτε top ούτε viral. Υπάρχει όμως σοβαρός λόγος που θέλω να σας πω κάτι από εδώ. Θέλω να σας μιλήσω ειλικρινά. Τα τελευταία χρόνια μιλάω με πολλούς γονείς και όλοι μου λένε περίπου το ίδιο πράγμα. Ότι το παιδί τους δεν κοιμάται καλά, αγχώνεται εύκολα, είναι συνεχώς στο κινητό. Μιλάω όμως με πολλές και με πολλούς από εσάς. Πολλά παιδιά μού λένε ότι κουράζονται από τη σύγκριση, από τα σχόλια, από την πίεση να είναι συνέχεια εκεί. Και η επιστήμη είναι σαφής. Όταν ένα παιδί περνά ώρες μπροστά στην οθόνη, το μυαλό δεν ξεκουράζεται.

» Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε κάτι δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Να απαγορεύσουμε την πρόσβαση στα social media σε παιδιά κάτω των 15 ετών. Η ρύθμιση θα έρθει μέσα στο καλοκαίρι του 2026 και θα τεθεί σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου του 2027. Η Ελλάδα θα ανήκει στις πρώτες χώρες που θα πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία. Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν θα είναι και η τελευταία. Στόχος μας είναι να πιέσουμε και την Ευρωπαϊκή Ένωση προς αυτή την κατεύθυνση.

» Τώρα είμαι σίγουρος ότι πολλοί μικρότεροι θα θυμώσετε μαζί μου. Αν ήμουν στην ηλικία σας, ίσως το ίδιο θα ένιωθα και εγώ. Αλλά ο ρόλος μας και ο δικός μου δεν είναι να είμαστε πάντα ευχάριστοι. Αλλά και ακόμα αν σήμερα διαφωνείτε, θέλω απλά να το σκεφτείτε και να το συζητήσετε με τις φίλες σας και τους φίλους σας. Αν κάτι μας κάνει να αισθανόμαστε πιο αγχωμένοι, χειρότερα, λιγότερο καλοί από αυτό που πραγματικά είμαστε, τότε ίσως αξίζει να μπει ένα φρένο.

» Ο στόχος μας δεν είναι να σας απομακρύνουμε από την τεχνολογία, η οποία μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης, πηγή γνώσης, πηγή δημιουργίας. Ο εθιστικός όμως σχεδιασμός ορισμένων εφαρμογών, το μοντέλο κέρδους που βασίζεται στη δική σας προσοχ,ή στο πόσο καιρό εσείς περνάτε μπροστά στην οθόνη του κινητού και στερείτε τη δική σας αθωότητα και ελευθερία, κάπου πρέπει να σταματήσει. Και θέλω να πω κάτι στους γονείς. Κανένας νόμος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δική σας παρουσία. Η πολιτική αυτή είναι απλά ένα εργαλείο για να σας βοηθήσει. Ειλικρινά πιστεύω ότι σε λίγα χρόνια θα το δούμε όλοι ως κάτι θετικό και αυτονόητο».

Η γλώσσα του είναι σύμπτωμα αυτής της αποσύνδεσης: λέξεις χωρίς πνευματική ρίζα, έννοιες χωρίς βαρύτητα, ένας λόγος που δεν αποκαλύπτει, αλλά συγκαλύπτει το μηδέν που τον γεννά. Η περιβόητη προσαρμοστικότητά του δεν είναι δύναμη, αλλά έκπτωση. Είναι η ανικανότητα να παραμείνει, να επιμείνει, να δεσμευθεί. Δεν έχει μορφή, είναι ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περίγραμμα. Δεν έχει μια στερεή ταυτότητα, είναι η διαρκής αναστολή κάθε ταυτότητας. Ό,τι θα μπορούσε να τον ορίσει, το εγκαταλείπει, προτού τον δεσμεύσει.

Αυτό που τον χαρακτηρίζει βαθύτερα είναι η αποστροφή προς το Είναι ως σταθερότητα. Δεν αντέχει τη μονιμότητα, διότι η μονιμότητα απαιτεί αντιπαράθεση με το όριο, και το όριο τον αποκαλύπτει. Έτσι, καταφεύγει στη διαρκή μεταβολή, την οποία ανυψώνει σε υπέρτατη αξία. Η καινοτομία γίνεται το άλλοθι μιας ύπαρξης που αδυνατεί να ριζώσει. Περιφέρεται στον κόσμο ως τουρίστας της πραγματικότητας, όχι για να κατοικήσει, αλλά για να αποφύγει κάθε κατοίκηση. Συχνά, σήμερα, ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου αποκαλείται αναζητητής, “expat” (εκπατρισμένος: που ζει και εργάζεται προσωρινά ή μόνιμα σε μια χώρα διαφορετική από τη χώρα καταγωγής του) ή ένας φιλόδοξος τύπος start-up.

Απορρίπτει κάθε υπερβατική αρχή, όχι από φιλοσοφική αυστηρότητα, αλλά από υπαρξιακή ανεπάρκεια. Διότι το υπερβατικό εισάγει κριτήριο, και το κριτήριο απαιτεί λογοδοσία. Διακηρύσσοντας την αυτονομία του, αποκαλύπτει την πιο απόλυτη μορφή ετερονομίας: είναι υποχείριο των παρορμήσεών του, σκλάβος του χάους των ορέξεών του. Είναι ένας κυρίαρχος χωρίς βασίλειο, ένας άρχων που δεν μπορεί να άρχει ούτε του εαυτού του.

Η ηθική του είναι καθαρά εργαλειακή, το καλό ταυτίζεται με το ιδιοτελές συμφέρον. Δεν διστάζει να συσσωρεύει, ακόμα και σε βάρος του κόσμου που τον καθιστά ισχυρό. Διότι για αυτόν, ο κόσμος δεν είναι κοινός τόπος ύπαρξης, αλλά πεδίο εκμετάλλευσης. Στην καθημερινότητά του, εμφανίζεται ως ο ευγενικός και συνεργάσιμος άνθρωπος. Αλλά η ευγένειά του είναι τεχνική. Το χαμόγελό του στρατήγημα, η συνεργασία του προσωρινή σύμπτωση συμφερόντων.

Είναι ο άνθρωπος, που φθάνει νωρίς στη δουλειά ή στο επαγγελματικό ραντεβού. Δεν φθάνει νωρίς από αφοσίωση προς την τέχνη του, αλλά από ιδιοτελή υπολογισμό. Είναι ο άνθρωπος που χαμογελά, και μάλιστα μπορεί να χαμογελά συνέχεια σαν κλόουν, προς τους συναδέλφους και συνεργάτες του, αλλά, μέσα του, μετρά τις αδυναμίες τους προς εκμετάλλευση. Είναι ο άνθρωπος που εκφράζει συγχαρητήρια, αλλά δεν τα εννοεί. Συνεργάζεται, αλλά δεν πιστεύει όντως στη συνεργασία. Αποκαλεί ανθρώπους φίλους, αλλά δεν αποτελεί αληθή φίλο. Ειρήσθω εν παρόδω, κανείς που χρησιμοποιεί τον όρο “φίλε” με ευκολία και προχειρότητα δεν μπορεί να αποτελέσει αληθή φίλο, και ακούμε αυτόν τον όρο όλο και περισσότερο στις ημέρες μας, τόσο στις κοινωνικές συναναστροφές όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο τύπος του ανθρώπου που οδηγεί σε παρακμή

Ο ανωτέρω ανθρωπότυπος δεν επιδιώκει να τελειοποιήσει το πεδίο δράσης του, αλλά να το απομυζήσει και να το εγκαταλείψει. Δεν αντιμετωπίζει τους συναδέλφους και τους συνεργάτες του ως εταίρους σε μια κοινή υπαρξιακή συνθήκη, αλλά ως εμπόδια μεταξύ των οποίων πρέπει να πλοηγηθεί, τα οποία πρέπει να υπερκεράσει ή και υπογείως να υπονομεύσει. Δεν αξίζει σεβασμού, λοιπόν, διότι δεν είναι ριζωμένος σε τίποτε, αλλά αιωρείται σε μια αέναη κατάσταση ιδιοτελών υπολογισμών, και μάλιστα θεωρεί αυτή την κατάσταση σαν ένα είδος ανωτερότητας. Δεν υπάρχει ειλικρίνεια εκεί όπου δεν υπάρχει δέσμευση. Δεν υπάρχει φιλία εκεί όπου ο άλλος δεν αναγνωρίζεται ως σκοπός, αλλά ως μέσο.

Δεν οικοδομεί μορφές ζωής, τις αποδομεί εκ των έσω. Δεν ανήκει σε τίποτε, διέρχεται από τα πάντα. Και αυτή την αδυναμία του την παρερμηνεύει ως ελευθερία. Νομίζει ότι υπερβαίνει τα όρια, ενώ στην πραγματικότητα έχει απλώς απολέσει κάθε μέτρο, και χωρίς μέτρο, δεν υπάρχει ούτε αρετή ούτε κρίση. Η φιλοδοξία του δεν είναι άνοδος προς το άριστο, αλλά διαφυγή από το ουσιώδες. Η προσπάθειά του δεν είναι άσκηση προς τελείωση, αλλά νευρική κατανάλωση ενέργειας χωρίς έσχατο προορισμό. Είναι ένας άνθρωπος που δεν θέλει να γίνει κάτι· θέλει να αποφύγει το να είναι, θέλει να δραπετεύσει από την ανθρώπινη συνθήκη.

Και όμως, μια τέτοια ύπαρξη δεν μπορεί να θεμελιώσει κοινωνία. Διότι η κοινωνία δεν είναι άθροισμα αυτάρκων μονάδων, αλλά οργανική ενότητα σχέσεων. Δεν είναι ένα καρναβάλι από ανθρώπους, που σπρώχνονται και σκαρφαλώνουν ο ένας επάνω στον άλλο, σε μια φρενίτιδα αυτοεπιδοκιμασίας. Η κοινωνία, αν πρόκειται να είναι βιώσιμη, πρέπει να γίνει κατανοητή ως ένας οργανισμός, μια δομή αλληλεξαρτώμενων μερών, καθένα με τον ρόλο του, την αξιοπρέπειά του και τις υποχρεώσεις του. Δεν μπορούμε να έχουμε έναν υγιή και βιώσιμο οργανισμό, όταν τα μέρη του αρχίζουν να δρουν το ένα εναντίον του άλλου. Τι συμβαίνει, λχ, όταν το χέρι ανταγωνίζεται τον βραχίονα ή όταν η καρδιά είναι ασύμβατη με τον εγκέφαλο ή όταν τα άκρα παραμελούν το συνολικό σώμα, επιδιώκοντας τις ατομικές τους φιλοδοξίες; Σίγουρα δεν προκύπτει αριστεία, αλλά η παρακμή που έχουμε σήμερα, ο σύγχρονος εμπορευματικός πολιτισμός.

Τελικώς, ο άνθρωπος που αρνείται να δεσμευθεί σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό του, δεν απελευθερώνεται, αλλά συρρικνώνεται. Και η φαινομενική του κίνηση δεν είναι παρά μια αέναη περιφορά γύρω από το ίδιο κενό. Όπως επισήμανε ο Immanuel Kant, η πρόοδος της ανθρωπότητας θα προέλθει είτε μέσω της πνευματικής της ανέλιξης, είτε μέσω της εμπειρίας του χάους.

Για τη σημερινή σύσκεψη στο υπουργείο Περιβάλλοντος ο κ. Παπασταύρου «πρέπει να είμαστε συνέχεια σε εγρήγορση γιατί αυτή η αστάθεια δημιουργεί σε παγκόσμια κλίμακα μια πολύ μεγάλη πίεση στα αποθέματα. Γι’ αυτό εμείς, για να είμαστε σίγουροι πως έχουμε επάρκεια τουλάχιστον 90 ημερών, ότι δεν κινδυνεύουμε στον εφοδιασμό, είμαστε σε μια διαρκή εγρήγορση με όλους τους παράγοντες της αγοράς.

Η αλήθεια είναι ότι η αποκατάσταση της κίνησης στο Στενό του Ορμούζ θα οδηγήσει σε μια αποκλιμάκωση τιμής, τουλάχιστον για την ώρα».

«Κάνουμε τη σύσκεψη πριν το Πάσχα ώστε οι διαχειριστές να είναι σε θέση να παρακολουθήσουν τις αυξομειώσεις, λόγω της αυξημένης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, και να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα του συστήματος», σημείωσε ο υπουργός.

Σε ερώτηση εάν παρατηρείται αυτό πρόβλημα λόγω του ότι δεν έχει λυθεί το θέμα της αποθήκευσης της ηλεκτρικής ενέργειας, ο υπουργός απάντησε πως «στον βαθμό που θα υπάρχει αποθήκευση, θα υπάρχουν πυλώνες σταθερότητας στο σύστημα, γιατί μπορείς αυτή την παραπανίσια ενέργεια που δεν καταναλώνεις να την πας στις αποθήκες. Την 1η Απριλίου μπήκαν οι δύο πρώτες μικρές μπαταρίες που συνδέθηκαν στο σύστημα και στόχος είναι μέχρι το τέλος του 2027 να έχουμε 1,5 giga».

«Δεν κινδυνεύουμε με μπλακ άουτ», τόνισε ο κ. Παπασταύρου και συνέχισε: «Για το μέλλον μόνο μια λύση υπάρχει. Να μπορείς να στηρίζεσαι μόνο στις δικές σου δυνάμεις, τις δικές σου πηγές. Μέσα στον Απρίλιο θα οριστικοποιηθεί και θα υπογραφεί η ενοικίαση για το γεωτρύπανο, έτσι ώστε τον Φεβρουάριο του 2027, σε 10 μήνες από τώρα, να έχουμε την πρώτη ερευνητική γεώτρηση στην πατρίδα μας μετά από μισό αιώνα, στο Ιόνιο, από την Exxonmobil, την Energean και την Helleniq Energy. Και νότια της Κρήτης και νότια της Πελοποννήσου πριν το τέλος του χρόνου θα ξεκινήσουν οι πρώτες σεισμικές έρευνες».

«Προχωρούμε με πολύ γρήγορο βήμα», επισήμανε ο υπουργός. «Αυτό που είναι προς διερεύνηση είναι εάν τα κοιτάσματα που υπάρχουν είναι βιώσιμα και εμπορικά εκμεταλλεύσιμα», εξήγησε.

Στον απόηχο της συμφωνίας για την παύση πυρός, το χρηματιστήριο του Παρισιού σημείωσε άνοδο κατά 1,53% ενώ, όπως δήλωσε η Ένωση των βιομηχανιών πετρελαίου της Γαλλίας, μέσα στις επόμενες ημέρες η τιμή της βενζίνης θα μειωθεί από 5 ως 10 λεπτά.

Τέλος ο Γάλλος πρόεδρος συναντάται σήμερα στο Ελιζέ με την Σεσίλ Κόλερ και τον Ζακ Παρί, οι οποίοι ήταν όμηροι στην Τεχερανη και ελευθερώθηκαν χθες από τις ιρανικές αρχές.

Η εκδίκηση της γυφτιάς, με άλλα λόγια. Ενός κόσμου για μιαν εισέτι φορά ξεγελασμένου, αλλά και εξαγορασμένου, μοιραίου, αλλά και άβουλου αντάμα. Εύκολου θύματος, αλλά και συνεργάτη σιωπηλού του κάθε Μητσοτάκη. Αναφέρομαι σε ένα κόσμο μικρομεσαίων, που αποδέχεται τέτοια κατάπτωση της χώρας, τέτοια καταρράκωση των θεσμών. Γιατί και σε αυτόν, ο φόβος τρώει τα σωθικά.

Φόβος Μητσοτάκη… 

Φόβος για το αύριο, που είναι σταθερά χειρότερο από το χτες. Κόσμο βολεμένο από τα αποκαΐδια της πατρίδας. Με Προέδρους της Δημοκρατίας τύπου Πάκη, Τασούλα και Σακελλαροπούλου και την γνωστή, αλλά όχι ασύγγνωστη, ηγεσία της Δικαιοσύνης. Τα Τέμπη είναι η αληθινή ταφόπλακα του συστήματος τους.

Με το Κοινοβούλιο όμως, κυνοβούλιο όπου αλυχτούν κομματόσκυλα, και την δημοκρατία αληθινό κουρέλι από τη μίζα και την συναλλαγή, δεν είναι παρά ο διάβολος ο ίδιος που τους τρώει τα σωθικά. Και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό – άθυρμα που δεν βλέπει τρόπους διαφυγής και αντιμετωπίζει την κάλπη σαν λαιμητόμο και τον λαό – όχλο να βουλιάζει στον συβαριτισμό και την κατατονία. Ενώ ο αδίστακτος Μητσοτάκης φιλάει πλέον τα πάντα: Από κατουρημένες ποδιές ως πίνακες της Σχολής του Μονάχου. Έτσι μονάχος – μονάχος και μοναχοφάης που έχει καταντήσει. Θεωρώντας το κράτος προσωπικό του φέουδο. Εγώ πάλι κάνω πρωινή βουτιά στο Αμόνι. Αυτή είναι η δική μου εκδίκηση και ενώ σε όλους αυτούς ο φόβος τρώει τα σωθικά…