Σε εθνικό επίπεδο, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΛΚΑΚ σε δήλωσή του ανέφερε ότι ήδη υλοποιούνται συμβάσεις συνολικού ύψους περίπου 120 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη ελληνικών αμυντικών πρωτοτύπων.

Από τη δήλωση αυτή εγείρονται εύλογα και κρίσιμα ερωτήματα, ως προς τη διαφάνεια, τη διαδικασία επιλογής των έργων, τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά και τον συνολικό εθνικό σχεδιασμό για την αξιοποίηση των νέων ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων προς όφελος της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, αναφέρει ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι το Defence Equity Facility αποτελεί ευρωπαϊκό επενδυτικό εργαλείο και όχι πρόγραμμα επιχορηγήσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ενώ στα έργα του European Defence Fund (EDF) η αξιολόγηση των προτάσεων πραγματοποιείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ανεξάρτητους αξιολογητές και όχι από το ΥΠΕΘΑ.

Με την ερώτησή του ο Μιχάλης Κατρίνης ζητά να αποσαφηνιστούν η εθνική στρατηγική για την αξιοποίηση του Defence Equity Facility, ώστε οι ελληνικές επιχειρήσεις να είναι σε θέση να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία, ο τρόπος επιλογής και υποστήριξης των ελληνικών επιχειρήσεων και τα αναμενόμενα μετρήσιμα αποτελέσματα από τις παραπάνω χρηματοδοτήσεις.

Ζητά παράλληλα να κατατεθούν όλα τα αναλυτικά στοιχεία για τις συμβάσεις αυτές και κάθε διαθέσιμο έγγραφο που αφορά τις συγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις και τον σχεδιασμό αξιοποίησης του Defence Equity Facility.

Διασκευασμένο από το ομώνυμο cult μυθιστόρημα του Νικ Τόσχες (Nick Tosches), το εκτεταμένο λογοτεχνικό αστυνομικό δράμα του Σνάμπελ επιχειρεί να γεφυρώσει αιώνες και είδη. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένα ανακαλυφθέν χειρόγραφο της Θείας Κωμωδίας του Δάντη Αλιγκιέρι, το οποίο πέρασε από τα χέρια συλλεκτών, ακαδημαϊκών και γκάνγκστερ.

Ο Όσκαρ Ισαάκ καταλαμβάνει δύο χρονικές γραμμές εδώ: υποδύεται τόσο τον μυθιστοριογράφο Νικ Τόσχες το 2001 όσο και τον ίδιο τον Δάντη στη μεσαιωνική Ιταλία. Το χειρόγραφο αποκτά μυθική σημασία, προσελκύοντας χαρακτήρες με ποικίλα μείγματα απληστίας, ευλάβειας και περιέργειας. Η πρώτη πράξη της ταινίας είναι η πιο δυνατή. Η ιστορία του 2001 ξεδιπλώνεται ως μια συναρπαστική λογοτεχνική αστυνομική ιστορία, με ενδιαφέροντα ερωτήματα γύρω από την αυθεντικότητα του χειρόγραφου. Η διαδικασία της αυθεντικοποίησής του γίνεται μια αγωνιώδης έρευνα, ενώ τα εγκληματικά συμφέροντα που το περιβάλλουν δημιουργούν μια συνεχή αίσθηση κινδύνου.

Ο Σνάμπελ σκηνοθετεί αυτό το υλικό σε έντονο ασπρόμαυρο, δίνοντας στην ταινία μια παραισθησιακή ποιότητα. Η προσέγγισή του ταιριάζει με το απίθανο μείγμα ακαδημαϊκής έρευνας και ακραίας βίας τής ταινίας, όπου οι συζητήσεις για τη λογοτεχνία και την πολιτιστική κληρονομιά βυθίζονται στον βάναυσο κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος.Η σύγκρουση μεταξύ υψηλής κουλτούρας και οργανωμένου εγκλήματος είναι συχνά συναρπαστική, ακόμη και αν οι απότομες αλλαγές στον τόνο προκαλούν περιστασιακά μια αίσθηση μαστιγώματος.

Παράλογο και σταθερά αξιομνημόνευτο

Κατά καιρούς, όμως, η αντιπαράθεση τείνει να αγγίζει την παρωδία. Σοβαρές σκέψεις για την τέχνη, τη λύτρωση και την πνευματική λαχτάρα διατυπώνονται από μια σειρά από αστέρες του Χόλιγουντ (Τζον Μάλκοβιτς, Σκορσέζε, Ισαάκ) με πομπώδη κοστούμια, πριν η ταινία επιστρέψει απότομα στους γκάνγκστερ, τις ανταλλαγές πυροβολισμών και την εγκληματική συνωμοσία. Αυτή η αντίθεση – η οποία βρίσκεται στην καρδιά του οράματος του Σνάμπελ – είναι ενδιαφέρουσα, αλλά δεν πείθει πάντα.

Το καστ αγκαλιάζει τις ασυνήθιστες φιλοδοξίες της ταινίας. Ο Ισαάκ φέρνει πειστικότητα και στους δύο ρόλους, πλοηγούμενος στις απαιτήσεις μιας διπλής ερμηνείας χωρίς να υποβιβάζει κανέναν χαρακτήρα σε μια απλή αντανάκλαση του άλλου. Οι μεσαιωνικές σκηνές χαρτογραφούν την καλλιτεχνική και πνευματική ανάπτυξη του Δάντη, ενώ η αφήγηση του 2001 επιτρέπει στον Ισαάκ να υποδυθεί έναν άνθρωπο παγιδευμένο ανάμεσα στην πνευματική γοητεία και τις επικίνδυνες συνθήκες.

Ο Λούι του Τζέραρντ Μπάτλερ είναι ένας χαρακτήρας που ενσαρκώνει πολλές από τις αντιφάσεις της ταινίας. Βίαιος, φιλοσοφικός και συχνά σκοτεινά κωμικός, ο Λούι μπορεί να μοιάζει πιο κοντά σε ένα καρτούν παρά σε έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, ο Μπάτλερ αφοσιώνεται πλήρως στον ρόλο, αγκαλιάζοντας τα άκρα του χωρίς ίχνος αυτοσυνειδησίας. Το αποτέλεσμα είναι αλλόκοτο, συχνά παράλογο και σταθερά αξιομνημόνευτο

Αλλού, γνωστά πρόσωπα περιπλανώνται στην ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των Αλ Πατσίνο, Τζέισον Μομόα και Γκαλ Γκαντότ. Οι εμφανίσεις τους συμβάλλουν στην αίσθηση ότι ο Σνάμπελ έχει συνθέσει ένα κινηματογραφικό, πυρετώδες όνειρο και όχι ένα συμβατικό συνολικά δράμα.

Παράλληλα με το μυστήριο του χειρόγραφου, ακολουθεί το δικό του “ταξίδι του Δάντη”. Αυτές οι μεσαιωνικές ακολουθίες παρακολουθούν την καλλιτεχνική και πνευματική του αφύπνιση, καταγράφοντας τις εμπειρίες που θα διαμόρφωναν ένα από τα πιο επιδραστικά έργα στη δυτική λογοτεχνία.

Ο Σνάμπελ προσεγγίζει αυτό το υλικό με προφανή σεβασμό. Η μεσαιωνική Ιταλία αποδίδεται ως ένα τοπίο φαντασίας και συμβολισμού. Η αντιμετώπιση των γυναικείων χαρακτήρων (Βεατρίκη και Τζουλιέτα της Γκαλ Γκαντότ και Σουζάνα Πελίσε της Σαμπρίνα Ιμπακατόρε) στην ταινία είναι εξίσου συμβολική. Λειτουργούν ως πηγές έμπνευσης, πειρασμού ή πνευματικής καθοδήγησης και όχι ως πλήρως ενσαρκωμένοι άνθρωποι.

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, ο φιλοσοφικός στοχασμός εκτοπίζει την ορμή που δημιουργήθηκε στην πρώτη φάση. Το μυστήριο του χειρόγραφου υποχωρεί στο παρασκήνιο καθώς οι χαρακτήρες μπαινοβγαίνουν στην εστίασή τους και οι σκηνές ξεδιπλώνονται σύμφωνα με αυτό που μοιάζει με ονειρική λογική και όχι με δραματική εξέλιξη. Αυτό που ξεκινά ως ένα συναρπαστικό λογοτεχνικό θρίλερ εξελίσσεται σε κάτι ολοένα και πιο αφηρημένο και φευγαλέο.

Η ένταση ορίζει το “Στα Χέρια του Δάντη”

Ο Σνάμπελ αναζητά κάτι απέραντο, προσπαθώντας να συνδέσει την καλλιτεχνική δημιουργία, την πνευματική λαχτάρα και την εγκληματική βία μέσα σε ένα μόνο έργο. Ενώ η κλίμακα αυτής της φιλοδοξίας δίνει στην ταινία τον χαρακτήρα της, εξηγεί επίσης γιατί ορισμένα σημεία της μπορεί να φαίνονται απογοητευτικά απρόσιτα.

Σε μια εποχή που τόσα κινηματογραφικά φιλμ φαίνονται προσεκτικά ελεγχόμενα και απόλυτα οικεία, υπάρχει κάτι αναζωογονητικό σε μια ταινία που είναι πρόθυμη να αποδεχτεί το ρίσκο σε αυτή την κλίμακα. Το “Στο Χέρια του Δάντη” είναι ακατάστατο, εκκεντρικό και συχνά μπερδεμένο. Είναι επίσης ευρηματικό, οπτικά εντυπωσιακό και αδύνατο να συγχέεται με οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε φέτος.

Όπως και το χειρόγραφο που καθοδηγεί την πλοκή του, το “Στα Χέρια του Δάντη” προσελκύει τόσο θαυμασμό όσο και σκεπτικισμό. Μυστηριώδες, δυσκίνητο και συχνά σαγηνευτικό, αρνείται την εύκολη κατηγοριοποίηση.

Το ερώτημα αν ο Σνάμπελ έχει κάνει μια σπουδαία ταινία εδώ είναι ανοιχτό προς συζήτηση. Μερικοί θεατές θα τη βρουν βαθιά και άλλοι θα τη βρουν γελοία. Και οι δύο απαντήσεις φαίνονται απολύτως λογικές. Σίγουρα έχει κάνει μια ταινία που κανείς άλλος δεν θα είχε επιχειρήσει.

Σε συνεργασία με το womanidol

Πέντε λεπτά αργότερα, σημειώθηκε δεύτερη έκρηξη στην είσοδο πολυκατοικίας στην περιοχή της Τούμπας, από την οποία προκλήθηκαν περιορισμένες υλικές ζημιές στην είσοδο.

Το σοβαρότερο περιστατικό καταγράφηκε στις 04:35 στην περιοχή Ανάληψης – Χαριλάου, όταν φωτιά που εκδηλώθηκε, πιθανότατα από έκρηξη αυτοσχέδιου εμπρηστικού μηχανισμού στην πυλωτή πολυκατοικίας, κατέστρεψε δύο σταθμευμένα αυτοκίνητα. Για την κατάσβεση της πυρκαγιάς επιχείρησαν δυνάμεις της Πυροσβεστικής. Από το περιστατικό τραυματίστηκαν ένοικοι της πολυκατοικίας- δύο υπέστησαν εγκαύματα και τρεις αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα λόγω των καπνών.

Η Κρατική Ασφάλεια έχει αναλάβει την προανάκριση και διεξάγει έρευνα για την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό των δραστών

Την Πέμπτη 2 Ιουλίου, ο κ. Πιερρακάκης θα πραγματοποιήσει κεντρική ομιλία στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, με τίτλο «Boost Europe: Leveraging the EU Budget for Strategic Priorities». Στην παρέμβασή του θα αναπτύξει τις θέσεις του σχετικά με την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου του ευρώ και τη στρατηγική σημασία του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού στη χρηματοδότηση των κοινών ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων.

Στη συνέχεια, ο υπουργός θα μεταβεί στη Γαλλία, όπου στις 2 και 3 Ιουλίου θα συμμετάσχει στις Οικονομικές Συναντήσεις της Aix-en-Provence (Les Rencontres Économiques d’Aix-en-Provence), που διοργανώνονται από τον Cercle des économistes.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά φόρουμ της Ευρώπης, το οποίο συγκεντρώνει κάθε χρόνο κορυφαίους εκπροσώπους της πολιτικής, της οικονομίας, των επιχειρήσεων και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Η φετινή διοργάνωση είναι αφιερωμένη στη θεματική «Navigate a World of Uncertainty».

Η “τουρκοποίηση” της ελληνικής, της ποντιακής αλλά και της αρμενικής κληρονομιάς συνεχίζεται, καθώς μετά τις εκδηλώσεις στην Τροία (όπου θα ξαναρχίσουν τα περί τουρκικών… ομηρικών επών στα τέλη Αυγούστου), οι εκδηλώσεις συνεχίζονται σε άλλες 22 πόλεις, μεταξύ των οποίων, διόλου τυχαία, έχουν την πρωτοκαθεδρία η Σμύρνη, η Τραπεζούντα και το λίκνο των Αρμενίων, το Βαν.

Χτίζουν νέα ταυτότητα

Το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού ποντάρει – με την συνεπικουρία Τούρκων ακαδημαϊκών που προβάλλονται από σημαντικές διεθνείς επιθεωρησεις – στην σταδιακή σμίλευση μιας μελλοντικής ταυτότητας του λαού τους, που θα έχει κλέψει κάθε τι ελληνικό για την διαμόρφωση μιας μικτής μικρασιατικής τουρκικής ταυτότητας νεοτούρκων του μέλλοντος.

Το πρώτο ουσιαστικό βήμα προς τα εκεί έγινε ήδη με τον Κεμάλ που τους γλίτωσε από τις αραβικές επιρροές και τους έφερε πιο κοντά στη Δύση, ξεκαθαρίζοντας πάντως ότι η Δύση είναι εχθρική. Προβάλλοντας στη συνέχεια οι ακαδημαϊκοί τους τον Όμηρο ως μορφή της Ανατολίας, κάνουν επίσης άλλο ένα βήμα: Δημιουργούν όχι γλωσσική ή πολιτισμική ταυτότητα, αλλά μια καθαρά εδαφική εθνική ιστορική ταυτότητα των συμπατριωτών τους, δεμένη κυρίως με τη γη που κατέκτησαν, παρά με τις τουρανικές ρίζες τους. Δεν δουλεύουν για την επόμενη πενταετία, αλλά για τον επόμενο αιώνα.

Όταν η Ελλάδα αριθμητικά συρρικνώνεται και όταν πολιτισμικά αφήνεται αδιαμαρτύρητα να την καταπιεί η πλούσια Ευρώπη, όταν για τους Έλληνες ο πατριώτης είναι εθνικιστής, και όταν μπορεί πλέον να διαβάσει Όμηρο μόνον ο ένας στους χίλιους Έλληνες, τότε ροκανίζονται οι ρίζες ενός λαού τελείως και καταλήγουμε ρεαλιστικά να κρατήσουμε μόνο τους δύο πρώτους στίχους από τον Πολέμη για το “τι ναι η πατρίδα”.

Μα δεν ήταν Έλληνες

Να θυμίσουμε ότι αυτή η ιστορία περί “κατά βάθος Τούρκου” Ομήρου ξεκίνησε επί Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, αλλά σταθερά ανανεώνεται. “Οι Έλληνες στην Ανατολία ήταν περαστικοί”, είναι το μότο τους. Ακόμα και η λέξη Ανατολία που χρησιμοποιούν είναι ελληνική, όμως αυτό δεν τους πειράζει γιατί το αφήγημα είναι ότι «τα ελληνικά ήταν απλώς lingua franca, όπως είναι σήμερα τα αγγλικά», δεν τα μιλούσαν δηλαδή Έλληνες.

Εξάλλου σπάνια αναφέρονται οι λέξεις “ελληνικά” ή “Έλληνες” στην ιστορία που διδάσκουν στα σχολεία τους: Ό,τι υπήρξε πριν από τους Τούρκους στην Μικρά Ασία και στην λεγομένη ευρωπαϊκή Τουρκία, αναφέρεται γενικώς και αορίστως ως “αρχαιότητα”, το δε Βυζάντιο είναι “ρωμαϊκή ιστορία” και οι Έλληνες της Πόλης αναφέρονται ως Ρωμιοί με την έννοια του Ρωμαίου και όχι με την ελληνική χροιά. Έχουμε βγει από την εξίσωση εδώ και χρόνια.

Μάλιστα χρησιμοποιούν και μια πικρή αλήθεια, ότι οι φτωχοί Έλληνες δεν άντεχαν οικονομικά να στηρίξουν τους διωγμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες και τους έλεγαν «Τουρκόσπορους» στην απελπισία τους. «Αφού και οι ίδιοι οι Έλληνες τους λένε Τούρκους», αναφέρουν στα ρεπορτάζ τους.

Πώς ανανεώθηκε το ζήτημα

Το θέμα του Ομάρ ξαναπήρε διαστάσεις προ ημερών επειδή το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού και οι αρμόδιοι φορείς ενέταξαν τον Όμηρο και την Τροία σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πρόγραμμα, υποτίθεται τουριστικής προώθησης με τίτλο “Ο τουρκικός πολιτισμός”. Στόχος της καμπάνιας είναι να παρουσιάζονται όλα τα αρχαία μνημεία και οι προσωπικότητες της Μικράς Ασίας ως αποκλειστικά «έργα της Ανατολίας», πλήρως αποσυνδεδεμένα από την ελληνική ιστορία. Στο πλαίσιο αυτό οργανώθηκαν “μαραθώνιοι” εκδηλώσεων στην Τροία και τα ομηρικά έπη παρουσιάζονται ως “προφορική κληρονομιά της Ανατολίας” (Anadolu’nun Sözlü Mirası). 

Ήδη από το 1950 οι διανοούμενοί τους (όχι όλοι, καθώς οι περισσότεροι εμμένουν στις τουρανικές ρίζες για το μελλοντικό “καπέλωμα”, ίσως της τουρκόγλωσσης κεντρικής Ασίας) προπαγάνδιζαν ότι ο δυτικός πολιτισμός δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά στην Ανατολία και ότι πηγή των πάντων ήταν η Ιωνία και οι αυτόχθονές της, παρά η κυρίως Ελλάδα. Βέβαια θα πρέπει κάποια στιγμή να λύσουν το πρόβλημα ότι η Ελλάδα στη γλώσσα τους λέγεται Γιουνάν, από την λέξη “Ιωνία”, οπότε θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την αντίφαση και να καταλήξουν αν οι Ίωνες ήταν τελικά Έλληνες ή όχι. Θα είναι απλό πάντως, γιατί θα ενστερνισθούν το διεθνές Greece ή Hellas, ώστε να απαλειφθεί η ενοχλητική “συνωνυμία”.

«Δεν έχει σημασία ποιος ζούσε εδώ ή είχε περάσει από εδώ στο μακρινό παρελθόν. Αντί να ασχολούμαστε με λαούς και γλώσσες, να κοιτάμε για την ιστορική ταυτότητά μας την γεωγραφία και τα εδάφη μας. Αφού ο Όμηρος, ο Ηρόδοτος και ο Θαλής γεννήθηκαν στην Ανατολία μας, είναι κομμάτια της δικής μας εθνικής κληρονομιάς», υποστηρίζουν.

Το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού είχε ανακηρύξει επίσημα και το 2018 ως Έτος Τροίας και είχε στήσει πανηγύρια στο Τσανάκκαλε (όπως γράφουν πολλοί τα Δαρδανέλια, γιατί δεν ξέρουν ποιόν έλεγαν Δάρδανο κάποτε κάποιοι).  Εκεί βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Τροίας, όπου διοργανώθηκε διεθνές φεστιβάλ… Τρωικής Γαστρονομίας, επίσης διεθνές φεστιβάλ “Λαϊκών Χορών για… Παιδιά της Τροίας”, τρίαθλο, ποδηλασίες, ιστιοπλοϊκοί αγώνες, μαραθώνιοι, εκθέματα με Δούρειο Ίππο με τουρκική σημαία και λοιπά γραφικά. Κεντρικό θέμα η ΜΗ ελληνικότητα της Ανατολίας.

Τροία και Σμύρνη

Τα Δαρδανέλια συνδέθηκαν από τους Τούρκους με τον θρίαμβό τους στη Μάχη της Καλλίπολης και με την πανωλεθρία των Δυτικών –
εμείς απείχαμε τότε λόγω Κωνσταντίνου που επέμεινε στην ουδετερότητα. Οπότε το 1915 τονώθηκε η πεποίθησή τους για “πατρώα εδάφη” που τα υπερασπίστηκαν όπως και οι “προγονοί τους” στην Τροία από τους δυτικούς εισβολείς. Στο σύγχρονο τοπίο της Τρωάδας, το αρχαίο έπος του Τρωικού Πολέμου και ο σύγχρονος θρύλος της Καλλίπολης έχουν συνυφανθεί με ερείπια και σύμβολα και των δύο πολέμων.

Ο Όμηρος κατέχει εξέχουσα θέση και στην Σμύρνη, την τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Τουρκίας. Τοπικές εφημερίδες, περιοδικά, κορυφαίοι διανοούμενοι, μελετητές και πολιτικοί επιδεικνύουν μια παθιασμένη οικειοποίηση της ομηρικής κληρονομιάς και διακηρύττουν ότι «ο Όμηρος ήταν Σμυρνιός» και έχουν μπροσούρες για την “Κοιλάδα του Ομήρου” και τις “σπηλιές του Ομήρου” και το μνημείο του Ομήρου στο Δέλτα του Γεσίλντερε (ποταμός Ίρις, κάποτε για εμάς).

Τα τουριστικά φυλλάδια που εκδίδονται από το τουρκικό υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού διακηρύσσουν τα ίδια: Σμύρνη, η πατρίδα του Ομήρου. Οι επίσημοι τουριστικοί ιστότοποι της περιοχής της Σμύρνης τονίζουν τις ρίζες του Ομήρου. Η πόλη διαθέτει πλατεία Ομήρου, φιλοξενεί ετήσιο Φεστιβάλ Ομήρου και απονέμει βραβεία Ομήρου σε σημαντικούς Τούρκους ποιητές και έχει φιλόδοξα σχέδια να κατασκευάσει ένα μεγάλο μνημείο για τον Όμηρο στο όρος Πάγος (Kadifekale) με θέα στον κόλπο της Σμύρνης.

Τίνος είναι η κληρονομιά

Η πολιτισμική κληρονομιά αποτελεί βασικό συστατικό της προσπάθειας να φέρουν κάποιοι το παρελθόν στα μέτρα του παρόντος και είναι ζωτικό εργαλείο για τον τουρισμό και τον πατριωτισμό. Η ανάκτηση και η επιστροφή των αντικειμένων από την Τροία – πολλά από τα οποία απομακρύνθηκαν παράνομα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα και διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο – βρίσκεται πολύ ψηλά στην πολιτική ατζέντα της τουρκικής κυβέρνησης και η Ελλάδα σφυρίζει αδιάφορα και περιφρονητικά, υποτίθεται… σνομπάροντας την αφέλειά τους “που δεν την αγκαλιάζει κανείς σοβαρός επιστήμονας στον κόσμο”.

Σε διεθνείς αρχαιολογικές και ιστορικές επιθεωρήσεις, σημαντικά δηλαδή έντυπα για την προπαγάνδα, Τούρκοι διακηρύσσουν: «Θέλουμε πίσω μόνο ό,τι δικαιωματικά μας ανήκει». Και βέβαια ό,τι κατακτήθηκε ως έδαφος, τους ανήκει, αλλά η απόλυτη ελληνική σιωπή ακόμα και για τα αμέτρητα αντικείμενα με ελληνικές επιγραφές, δεν παύει να προκαλεί βαθιά θλίψη…

Ο  πρώην υπουργός Πολιτισμού Ερτογρούλ Γκιουνάι, ο οποίος αποκαλεί την Τροία «Κωνσταντινούπολη των αρχαίων εποχών» έχει πει: «Τα αντικείμενα, όπως οι άνθρωποι, τα ζώα ή τα φυτά, έχουν ψυχή και ιστορική μνήμη και όταν επαναπατριστούν στις χώρες τους, η ισορροπία της φύσης θα αποκατασταθεί». Για τον σκοπό αυτό, είκοσι τέσσερα κοσμήματα από την Τροία που φυλάσσονται στο Αμερικανικό Μουσείο Πενσυλβάνια (Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια) επιστράφηκαν στην Τουρκία το 2012. 

Η Τουρκία αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες τον πολιτισμό ως αντικείμενο που πάει “πακέτο” με τα εδάφη. Και μπορεί να ηχεί γελοίο σήμερα το Ομάρ, αλλά η ουσία όσων λένε οι Τούρκοι είναι ότι παρουσιάζονται οι μισοί (γιατί οι άλλοι μισοί πρέπει να μείνουν “Τουρανοί”) ως απόγονοι των πολιτισμών που άνθισαν στην Ιωνία και εν γένει στη Μικρά Ασία.

Αυτό δεν είναι διόλου “πρωτάκουστο” και αφελές ή αντιεπιστημονικό και έχει προβληθεί πολύ μετά το 2015. Σημειωτέον ότι επικαλούνται και γενετικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν στις επιθεωρήσεις Nature και PLOS Genetics που δείχνουν συγγένεια του σημερινού τουρκικού DNA με αγροτών που έζησαν στα βάθη της Μικράς Ασίας κατά τη Νεολιθική εποχή.

Όμως τα δεκάδες δημοσιεύματα για τις μελέτες αυτές δεν διευκρινίζουν ότι μελετήθηκαν οστά αγροτών της νεολιθικής εποχής, οι οποίοι έζησαν στην ανατολική Τουρκία και κοντά στον Καύκασο και τη Συρία, δηλαδή ανήκαν σε πληθυσμούς που καμία σχέση δεν είχαν με τους κατοίκους  των παραλίων και της Ιωνίας. Επίσης έχει ιδιαίτερη σημασία ότι αυτές οι μελέτες που προβλήθηκαν διεθνώς έγιναν από Τούρκους και δεν είναι αδιαμφισβήτητες. Εντούτοις οι τίτλοι σε αγγλόφωνα, γαλλόφωνα και γερμανόφωνα έντυπα ήταν “γενετική συγγένεια Τούρκων με Μικρασιάτες της νεολιθικής εποχής”.

«Οι τρέχουσες συνθήκες θα μπορούσαν να καταδεικνύουν ότι αρχίζει νέα φάση, που μας οδηγεί, για ακόμη μια φορά, σε αχαρτογράφητο έδαφος», προειδοποίησε ο Κάρλο Μπουοντέμπο, ο διευθυντής του C3S, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

«Με τις θερμοκρασίες των ωκεανών σε αυτά τα επίπεδα και το Ελ Νίνιο στον ορίζοντα, πιθανόν θα δούμε κι άλλα ρεκόρ θερμοκρασίας να καταρρίπτονται τους επόμενους μήνες», εξήγησε.

Οι θερμοκρασίες ήταν ιδιαίτερα υψηλές τον περασμένο μήνα στο κεντρικό και στο ανατολικό τμήμα του Ειρηνικού, στο ύψος του ισημερινού, την περιοχή που υφίσταται περισσότερο τις επιπτώσεις του Ελ Νίνιο, φυσικού φαινομένου που αυξάνει τη θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας προκαλώντας ξηρασίες, πλημμύρες και ρεκόρ ζέστης στην υφήλιο.

Ο τροπικός Ειρηνικός κατέγραψε έτσι το πιο θερμό πρώτο εξάμηνο στην ιστορία (26,91° Κελσίου), καταρρίπτοντας οριακά το προηγούμενο ρεκόρ, που είχε σημειωθεί το 2016.

Σύμφωνα με ειδικούς το φαινόμενο Ελ Νίνιο, η ονομασία του οποίου παραπέμπει στον μικρό Ιησού, διότι το φαινόμενο είχε αρχίσει να παρατηρείται περί τα Χριστούγεννα, μπορεί να αποδειχτεί στα τέλη της χρονιάς ένα από τα πιο ισχυρά που έχουν εκδηλωθεί ποτέ.

Το 2024, την τελευταία χρονιά που εκδηλώθηκε τέτοιο φαινόμενο, η μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην επιφάνεια των ωκεανών είχε φτάσει τους 20,9° Κελσίου, σύμφωνα με στατιστικές του Κοπέρνικου.

Το κλιματικό φαινόμενο που εκδηλώνεται κάθε δύο ως επτά χρόνια προστίθεται στην τάση της ανόδου της θερμοκρασίας στους ωκεανούς λόγω της συσσώρευσης αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα. Οι ωκεανοί ρυθμίζουν το κλίμα, απορροφώντας το 90% της πλεονάζουσας ζέστης εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας, κυρίως την καύση πετρελαίου, αερίου και άνθρακα.

Όμως, από την αρχή της τρέχουσας χρονιάς, στα τέσσερα πέμπτα (το 82%) της επιφάνειας των ωκεανών παγκοσμίως καταγράφονται θαλάσσιοι καύσωνες. Σχεδόν στο μισό της επιφάνειας των ωκεανών, είναι από ισχυροί ως ακραίοι. Ο τροπικός Ειρηνικός και η Μεσόγειος θάλασσα πλήττονται ιδιαίτερα.

Ειδικά στη Μεσόγειο, κλειστή θάλασσα, πολύ ευαίσθητη στην εξέλιξη των ατμοσφαιρικών συνθηκών, καταγράφτηκαν κύματα ζέστης σε ουσιαστικά όλη την επιφάνειά της (το 98%) το πρώτο εξάμηνο, με ρεκόρ θερμοκρασίας τον Ιούνιο: 23,34° Κελσίου.

Η βορειοδυτική Μεσόγειος ειδικά πλήττεται από καύσωνα που έσπασε ρεκόρ τη Δευτέρα, με τιμές κατά μέσο όρο 5,2° Κελσίου υψηλότερες από τις φυσιολογικές, ανέφερε χθες το Ινστιτούτο Επιστημών της Θάλασσας (CSIC) της Βαρκελόνης, τονίζοντας πως το ρεκόρ οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος του στον καύσωνα που βίωσε η Ευρώπη.

Οι θαλάσσιοι καύσωνες θέτουν σε πολύ σκληρή δοκιμασία τα πιο δυσκίνητα είδη θαλάσσιας πανίδας και προκαλούν πελώρια θνητότητα ειδικά των κοραλλιών, των αχινών, των μαλακίων κ.ά..

Ο Κοπέρνικος τονίζει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών και των θαλασσών μπορεί να έχει περαιτέρω συνέπειες για το κλίμα και ότι θα μπορούσαν να αυξήσουν περαιτέρω την ενέργεια την ατμόσφαιρα, κάτι που θα μεγέθυνε τον κίνδυνο ακραίων καταιγίδων, ειδικά στη Μεσόγειο.

Η φωτιά εκδηλώθηκε σε χαμηλή βλάστηση και, εξαιτίας των ισχυρών ανέμων, επεκτάθηκε γρήγορα σε δασική έκταση, φτάνοντας κοντά στα πρώτα σπίτια του οικισμού της Λητής, στον δήμο Ωραιοκάστρου. Ο μέχρι στιγμής απολογισμός της πυρκαγιάς είναι βαρύς. Κατά τις εργασίες αποκάθαρσης που συνεχίστηκαν μετά την κατάσβεση, πυροσβέστες εντόπισαν το βράδυ τη σορό ενός ατόμου, αγνώστων μέχρι στιγμής στοιχείων, στο εσωτερικό κατοικίας που βρίσκεται σε δασική έκταση κοντά στη Λητή.

Το μόνο που απομένει πλέον να επιβεβαιωθεί είναι ότι το δεύτερο εκ των θυμάτων είναι το 12χρονο παιδί, που αγνοείτο από χθες το απόγευμα, με όλα να καταδεικνύουν πως η σορός που εντοπίστηκε μέσα σε οικία σε δασική έκταση είναι η δική του.

Για τη φωτιά αυτή και τα όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά γύρω από την τραγωδία μίλησε ο πρόεδρος της ένωσης αξιωματικών πυροσβεστικού σώματος, Κώστας Τσίγκας, στα Παραπολιτικά 90,1 και την εκπομπή «Πρωινή Αφετηρία» με την Έρη Πανάγου. Όπως είπε: «Η σφοδρότητα της πυρκαγιάς φάνηκε ότι εγκλώβισε τρεις συνανθρώπους μας, οι δύο έφυγαν από τη ζωή, η κυρία νοσηλεύεται με εγκαύματα». Αναφέρθηκε στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πυρκαγιάς, με τις συνθήκες κατάσβεσης να είναι οι χειρότερες δυνατές, καθώς είχαμε «μίξη δασικού και αστικού ιστού με διάσπαρτες κατοικίες», προσθέτοντας πως «ο καπνός και η θερμοκρασία εγκλωβίζει ανθρώπους» όταν εκείνοι προσπαθούν να διαφύγουν.

Πώς εκτυλίχθηκε η τραγωδία στο Ωραιόκαστρο

Ο κ. Τσίγκας είπε ότι όπως όλα δείχνουν τα θύματα είναι ο πατέρας και το παιδί της οικογένειας, που ζούσε στον οικισμό, με τη δεύτερη σορό να εντοπίζεται εντός της οικίας. Τόνισε, δε, πως σήμερα θα ξεκαθαριστεί η ταυτότητά του, καθώς θα γίνει η ταυτοποίηση της σορού.

Ερωτηθείς αν ο 66χρονος πατέρας και το 12χρονο παιδί προσπάθησαν να διαφύγουν και δεν τα κατάφεραν, είπε πως «σύμφωνα με τους κατοίκους η κυρία (σ.σ. η μητέρα) έλειπε και με την πυρκαγιά έτρεξε προς τους οικείους της. Λένε, επίσης, ότι ο κύριος (σ.σ. ο πατέρας) πήγε να πάρει το αυτοκίνητο, όμως μόλις βγήκε, λόγω του καπνού, γύρισε στο σπίτι, που κάηκε ολοσχερώς. Ο καπνός προκαλεί ζάλη, όπως και η θερμοκρασία και η πυρκαγιά ολοκληρώνει την καταστροφή», ανέφερε.

-Επιτρέπεται η ανάθεση ειδικών διοικητικών καθηκόντων σε δικαστικούς λειτουργούς με απόφαση της Βουλής, όπως ορίζει ο νόμος.

-Δεν επιτρέπεται η συμμετοχή τους με οποιαδήποτε ιδιότητα στην κυβέρνηση ή η τοποθέτησή τους σε ανεξάρτητες αρχές για τρία τουλάχιστον χρόνια από την αφυπηρέτησή τους.

Με την πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 90 (Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο), παρ.5:

-Για τις προαγωγές στις θέσεις των ανώτατων δικαστών, θα αποφασίζει ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή, χωρίς κυβερνητική παρέμβαση, από κατάλογο τριών δικαστών, για κάθε θέση, που προτείνονται από τις οικείες ολομέλειες.

Σήμερα το άρθρο 90 του Συντάγματος ορίζει ότι οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, με επιλογή μεταξύ των μελών του αντίστοιχου ανώτατου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει. Mολονότι η σημερινή κυβέρνηση επέφερε τομή εισάγοντας ενδιάμεσο στάδιο και έδωσε τη δυνατότητα στο δικαστικό σώμα να εκφράζει γνώμη (δια μυστικής ψηφοφορίας), τον τελικό λόγο έχει η κυβέρνηση (υπουργικό συμβούλιο), βάσει του ισχύοντος άρθρου 90 του Συντάγματος.

Με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας, η αρμοδιότητα αυτή ανατίθεται στη Βουλή, με βάση κατάλογο δικαστών που προτείνονται από τις οικείες ολομέλειες. Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας πηγαίνει όμως και ένα βήμα πιο πέρα, αφού κάνει λόγο για τις προαγωγές «ανωτάτων δικαστών» και δεν περιορίζεται στην ανάδειξη των ηγεσιών των ανωτάτων δικαστηρίων. Η πρόταση έχει όμως και αντίλογο: αν αλλάξει η διάταξη στην κατεύθυνση που προτείνει η Νέα Δημοκρατία, η αρμοδιότητα απλώς μεταφέρεται από την κυβέρνηση στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η αποσύνδεση από την πολιτική εξουσία, κινδυνεύει να μην είναι ουσιαστική.

Η κρίση αυτή υπογραμμίζει τη μεγάλη σημασία που έχει για τους δικαστές η μη παρέμβαση του προέδρου σε θεσμικά ζητήματα της Fed. Η μεγάλη και ξεχωριστή αυτή σημασία καθίσταται περισσότερο αντιληπτή, καθώς το Δικαστήριο επικύρωσε την ευρεία διακριτική ευχέρεια του Λευκού Οίκου να απολύσει τους επικεφαλής άλλων ομοσπονδιακών υπηρεσιών.

Το δεύτερο πλήγμα έρχεται με την επιστολική ψήφο, την οποία ο Τραμπ θεωρεί αγκάθι στο πλευρό του. Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έθεσε προθεσμία μετά την οποία τα ψηφοδέλτια μέσω ταχυδρομείου καθίστανται άκυρα: Οι νόμοι των μεμονωμένων Πολιτειών που επιτρέπουν την καταμέτρηση ψηφοδελτίων που παραδίδονται μετά την Ημέρα των Εκλογών – υπό την προϋπόθεση ότι έχουν αποσταλεί ταχυδρομικώς εκ των προτέρων – παραμένουν σε ισχύ.

Η έφεση των Ρεπουμπλικάνων ήταν μέρος της ευρύτερης επίθεσης του Τραμπ στην επιστολική ψήφο, την οποία ισχυρίζεται ότι ενθαρρύνει την απάτη εναντίον του. Για τον πρόεδρο, η ήττα του από τον Τζο Μπάιντεν το 2020 ήταν αποτέλεσμα νοθείας: Εξ ου και η μεγάλη μάχη κατά των επιστολικών ψήφων. Αλλά ούτε καν οι φιλικοί του δικαστές του βοηθούν στον πόλεμό του κατά της αλήθειας!

Το καίριο πλήγμα στον Τραμπ

Το τρίτο ίσως να είναι και το πιο δυνατό χτύπημα: Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσπάθεια του Τραμπ να περιορίσει την υπηκοότητα λόγω γέννησης, διατηρώντας την μακροχρόνια συνταγματική ερμηνεία ότι τα περισσότερα παιδιά που γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτόματα πολίτες των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών που γεννιούνται από γονείς που βρίσκονται παράνομα ή προσωρινά στη χώρα.

Η απόφαση αποτελεί ένα σημαντικό πισωγύρισμα για τον Τραμπ, ο οποίος κατέστησε τον περιορισμό της υπηκοότητας λόγω γέννησης, βασικό μέρος της αντιμεταναστευτικής του ατζέντας. «Τα παιδιά που γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από γονείς που βρίσκονται παράνομα ή προσωρινά “υπόκεινται στη δικαιοδοσία” των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι πολίτες κατά τη γέννησή τους σύμφωνα με τη Ρήτρα Ιθαγένειας της Δέκατης Τέταρτης Τροποποίησης», δήλωσε το δικαστήριο.

«Οι συντάκτες της Δέκατης Τέταρτης Τροποποίησης επέκτειναν αυτήν την υπόσχεση σε «κάθε ελεύθερο άτομο σε αυτή τη γη». Τηρούμε αυτήν την υπόσχεση σήμερα». Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε με 5-4 να επικυρώσει μια απόφαση περιφερειακού δικαστηρίου που μπλοκάρει την εκτελεστική εντολή του Τραμπ, με τον πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου Τζον Ρόμπερτ και τη Δικαστή Έιμι Κόνεϊ Μπάρετ να εντάσσονται στους τρεις φιλελεύθερους δικαστές του δικαστηρίου.

Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι η υπηκοότητα ενός ατόμου δεν εξαρτάται από τους γονείς του, επικαλούμενο την 14η Τροποποίηση.
Πολλαπλές αγωγές ακολούθησαν την αρχική εκτελεστική εντολή του Τραμπ. Αφού το Ανώτατο Δικαστήριο περιόρισε τη χρήση εθνικών ασφαλιστικών μέτρων, η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) υπέβαλε ομαδική αγωγή σε εθνικό επίπεδο εκ μέρους των οικογενειών που επηρεάστηκαν από την πολιτική. Η αγωγή, με επικεφαλής μια γυναίκα από την Ονδούρα που αναγνωρίστηκε μόνο ως “Μπάρμπαρα” για την προστασία της ταυτότητάς της, αμφισβήτησε την εντολή ως αντισυνταγματική και υποστήριξε ότι παραβίαζε την εγγύηση της 14ης Τροποποίησης για την υπηκοότητα λόγω γέννησης.

Το Ανώτατο Δικαστήριο για την υπόθεση Carroll

Το τέταρτο πλήγμα αφορά στο προσωπικό μέτωπο: Οι δικαστές απέρριψαν την έφεση του Τραμπ για την αποζημίωση των πέντε εκατομμυρίων δολαρίων που επιδικάστηκε στη δημοσιογράφο E. Jean Carroll για σεξουαλική επίθεση και δυσφήμιση. Η υπόθεση, για όσους δεν θυμούνται, αφορά γεγονότα που χρονολογούνται από το 1996: Η Κάρολ κατηγόρησε τον Τραμπ ότι μετέτρεψε μια τυχαία συνάντηση, την άνοιξη εκείνου του έτους, σε βίαιη επίθεση στο καμαρίνι του Bergdorf Goodman, του πολυτελούς πολυκαταστήματος, λίγα βήματα από τον Πύργο Τραμπ.

Αυτές τις κατηγορίες ο Τραμπ τις αρνούνταν πάντα. Το Δικαστήριο δεν θα επανεξετάσει την απόφαση αυτή, κάτι που δεν είναι καλό σημάδι για τον πρόεδρο, δεδομένου ότι εκκρεμεί έφεση για έναν δεύτερο διακανονισμό 83 εκατομμυρίων δολαρίων για τις ίδιες κατηγορίες.