Το νέο αστέρι στην πολιτική ζωή ήταν η κ. Καρυστιανού. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι δεν της λείπει απλώς η “στόφα” του ηγέτη. Λείπει, το χειρότερο, και από το περιβάλλον της η συναίσθηση των πραγμάτων. Γι’ αυτό και θρυμματίζεται σε “ψιλή άμμο”. Γίνεται καθημερινά όλο και πιο αμφίβολο αν η κ. Καρυστιανού θα επιβιώσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά αυτό, πλέον, είναι προσωπικό της θέμα. 

Το πιο σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό: Ο Δυτικός Κόσμος πάσχει σοβαρά και βαθιά. Ο ιμπεριαλισμός, για να θυμηθούμε ξεχασμένες λέξεις και έννοιες, τα καταφέρνει ίσα-ίσα με τον Μαδούρο αλλά όχι με την Κίνα ούτε καν με τη Ρωσία. Θα μείνω στην Ελλάδα, αλλά αν δεν χωνέψουμε τι σημαίνει ότι το “σκοταδιστικό” Ιράν στέκεται νικηφόρα απέναντι στην Αμερική, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τι ζούμε και τι μας περιμένει. Ούτε πόσο σοβαρό και βαθύ είναι το πρόβλημα. Ναυαγοί, θα ψάχνουμε για “σανίδα σωτηρίας”.  

Ο Μητσοτάκης πιέζεται, το Αιγαίο αλλάζει

Ο Μητσοτάκης, λοιπόν, καίγεται από την ακρίβεια αλλά δεν τολμάει ούτε να αγγίξει τους υπαίτιους. Οι συσχετισμοί “πρωθυπουργός (κυβέρνηση) / Οικονομικοί παράγοντες” έχουν αλλάξει εναντίον των κυβερνώντων. Ωστόσο, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει αλλά δεν πρέπει να κλονιστούν κρίσιμοι σχεδιασμοί που εξελίσσονται ικανοποιητικά πχ η αθόρυβη απώλεια του ελέγχου στο Αιγαίο.

Αυτές οι ρυθμίσεις δεν αφορούν μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και άλλους, τώρα στην αντιπολίτευση. Το καταλαβαίνει κανείς από την αιδήμονα σιωπή τους. Θα φωνασκούν εκ των υστέρων, όταν κλείσουν οι δουλειές. Έτσι ή αλλιώς, το γκουβέρνο κάποια στιγμή θα αλλάξει. …Α! ο κ. Τσίπρας. Να κάνει τι; Εμφανίστηκε ως ο εκλεκτός  Αρχόντων της Θάλασσας πλαισιωμένος από “πεινώντες και διψώντες”, (κοινώς θα λέγαμε, λιγούρια χωρίς διέξοδο) δεδομένου ότι η Αριστερά στη χώρα ούτε ως φάντασμα του Μαρξ δεν σαλεύει. Το ΚΚΕ κάνει ευχέλαια να μην του κολλήσουν ρετσινιά αντάρτικου. 

Η φασαρία για τα διάφορα “σκάνδαλα” από τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ είναι από τα καλύτερα ανέκδοτα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ σώζει την τιμή των όπλων. Μαζί τα τρώμε.

Όταν έφτασα στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1967 η πόλη έβραζε από τον ξεσηκωμό των αγροτών-από τους αγρότες είχε ξεκινήσει η “Γαλλική Επανάσταση“… Έκτοτε οι αγρότες “ξεσηκώνονται” (όπως και οι δικοί μας), σώζουν την τιμή των όπλων και η ζωή συνεχίζεται. Η αστική τάξη έχει πλέον τα λεφτά να τους πληρώνει για να κοιμάται ήσυχη και στο Παρίσι και στην Αθήνα. Λίγο Θέατρο δεν βλάπτει. 

Θα καταλάβουμε ότι χάσαμε τον έλεγχο του Αιγαίου όταν είναι αργά. Αλλά μας νοιάζει; Τι μας νοιάζει;   

Για να μην πολυλογούμε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται δεδομένος, ως τυφλός υπηρέτης του διευθυντηρίου της Δύσης. Ποντάρει στην προστασία της εξουσίας του, κυρίως από τους Αμερικανούς, όσο ασκεί την πρωθυπουργία. Το μετά, που αφορά όλους εμάς, δεν τον ενδιαφέρει!

Και το μετά έχει ιδιαίτερη σημασία. Και αυτό διότι η συμφωνία που υπογράφηκε ανάμεσα στην Τουρκία, το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία είναι από τεχνικής άποψης ίδια με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ για την αμοιβαία άμυνα μεταξύ των κρατών μελών, όπως είπε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, διευκρινίζοντας ότι η συμφωνία δεν στοχεύει το Ιράν. Στοχεύει σταδιακά στην απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από τις χώρες του κόλπου. 

Η ανεξαρτησία της Τουρκίας και η ατολμία Μητσοτάκη 

Η Τουρκία μπορεί να ανήκει στο ΝΑΤΟ όπως και η Ελλάδα, αλλά στην εξωτερική πολιτική, η ανεξαρτησία της είναι εντυπωσιακή, δείγμα πολιτικής ισχύος. To 2024 εξέπληξε τους παρατηρητές στη σύνοδο κορυφής των BRICS στη Ρωσία, όταν υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη σε έναν οργανισμό που επιδιώκει να αμφισβητήσει τη φιλελεύθερη διεθνή τάξη υπό δυτική ηγεσία και αποτελεί ανταγωνιστική εναλλακτική του ΝΑΤΟ.

Τότε, η Τουρκία απορρίφθηκε λόγω ανησυχιών που σχετίζονται με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ. Τα κράτη-μέλη Κίνα και Ρωσία εξέφρασαν επιφυλάξεις σχετικά με την ένταξη ενός συμμάχου των ΗΠΑ και υποψήφιου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η διστακτικότητα είχε ως αποτέλεσμα το μπλοκ των BRICS να προσφέρει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να γίνει “συνεργαζόμενη χώρα” ως εναλλακτική, κάτι που ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξακολουθεί να εξετάζει.

Θα μπορούσε ποτέ ο Κυριάκος Μητσοτάκης να κάνει παρόμοια κίνηση όταν οι απειλές που δέχεται από χώρα μέλος του ΝΑΤΟ είναι πλέον κανονικότητα; Θα αντιδράσει στην προοπτική της Τουρκίας να παράγει οπλικά συστήματα για λογαριασμό της ΕΕ.; Και για να μην έχουμε αμφιβολίες για την δουλικότητα του Έλληνα πρωθυπουργού το καλύτερο το μάθαμε λίγο μετά. 

Η τουρκική “εισβολή” στην Κρήτη

Αφού ελληνικές εταιρείες ολοκλήρωσαν τις χρονοβόρες διαδικασίες αδειοδότησης έργων αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας—συχνά με τη στήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης— ο όμιλος του Τούρκου επιχειρηματία Ράχμι Κοτς προχώρησε στην αθόρυβη εξαγορά τους! Η συγκέντρωση αυτών των αδειών σε καίριους Υποσταθμούς Υψηλής Τάσης της Κρήτης (Σητεία, Αγία Βαρβάρα, Πραιτώρια Μεσσαράς) επιτρέπει στον τουρκικό όμιλο να διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος της διατιθέμενης ισχύος και χωρητικότητας στο νησί, μετατρέποντας το ενεργειακό δίκτυο της περιοχής σε πεδίο δικής του κερδοφορίας και εξαγωγής των κερδών. 

Το γεγονός ότι ένας επιχειρηματικός όμιλος με στενούς δεσμούς με την τουρκική πολιτική ηγεσία καρπώνεται εκατομμύρια ευρώ από το ελληνικό Ταμείο Ανάκαμψης εγείρει αμείλικτα ερωτήματα για τις προτεραιότητες και την ανεξαρτησία της κυβέρνησης. Και ποιος μπορεί να ξέρει τι άλλο θα ξεπουλήσει στους ξένους εισβολείς-κερδοσκόπους πριν παραδώσει την εξουσία, της πιο διεφθαρμένης χώρας της Ευρώπης!

Προτεστάντες συγγραφείς, μάλιστα, προσδιόριζαν ως αποκαλυπτικό έτος το 1666. Μεταξύ των χωρών που ο χιλιασμός αυτός ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένος συμπεριλαμβανόταν και η Αγγλία. Το στοιχείο αυτό συνέβαλε, το 1655, στην απόφαση του Όλιβερ Κρόμγουελ να συναινέσει στην επιστροφή των Εβραίων στο αγγλικό έδαφος, μετά τον μαζικό εκτοπισμό τους το 1290. Μία κίνηση που, ασφαλώς, είχε και πιο πεζά κίνητρα, καθώς επεδίωκε οικονομικά οφέλη έναντι της ανταγωνίστριας τότε Ολλανδίας, η οποία είχε ισχυρή εβραϊκή παρουσία.

Η ατμόσφαιρα της απελπισίας που αναζητούσε διέξοδο και ο μεσσιανικός οίστρος επέτρεψε σε έναν Εβραίο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τον Σαμπατάι Σεβί να αναγορευτεί ο αναμενόμενος μεσσιανικός λυτρωτής. Ο Σεβί (τουρκικά: Sabetay Sevi, 1626-1676‎‎) καταγόταν από την Πάτρα, και ήταν ρωμανιώτης – δηλαδή ούτε σεφαρδίτης, ούτε ασκενάζι αλλά Εβραίος της Ελλάδας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, που βρέθηκε στη Σμύρνη ως εκπρόσωπος αγγλικής εταιρείας, με καλές διασυνδέσεις σε όλη την Ευρώπη.

Σαμπαταϊκός πυρετός αλλά ο Σεβί ασπάζεται το Ισλάμ

Ο Σεβί έχοντας από παιδί εντρυφήσει στην Καμπάλα και ακολουθώντας αυστηρά ασκητικό βίο, διεκδίκησε τον μεσσιανικό του ρόλο ήδη από το 1648, υποστηρίζοντας τη θεωρία του αντινομισμού, δηλαδή την άποψη ότι οι αμαρτωλές πράξεις μπορούσαν να μετατραπούν σε θεάρεστες. Οι θέσεις του, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσαν την αντίδραση των ραβίνων της Σμύρνης και τη καταφυγή του Σεβί, αρχικώς, στη Θεσσαλονίκη, η οποία ήταν τότε το κέντρο της καμπαλιστικής διδασκαλίας.

Αξίζει να τονιστεί ότι η έλευση των σεφαραδιτών Εβραίων από την Ισπανία, μετά την έξωσή τους το 1492, είχε επηρεάσει πολυεπίπεδα την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για παράδειγμα, ο Βακαλόπουλος γράφει ότι η μεταφορά πολύτιμων λίθων, αλλά και η εντατικοποίηση του εμπορίου από τους νεοεισερχόμενους Εβραίους αύξησε την κυκλοφορία του χρήματος και επηρέασε σημαντικά την οικονομική ζωή. Αλλά και ο Βρυώνης επισημαίνει ότι οι Σεφαραδίτες Εβραίοι επέδρασαν στην αλλαγή της πολιτικής της Υψηλής Πύλης προς την Ευρώπη, η οποία έγινε πιο επιθετική.

Όσον αφορά τον Σεβί, η πρώτη του αυτή προσπάθεια να γίνει αποδεκτός σαν μεσσίας απέτυχε, κάτι που θα πετύχει αργότερα, αφού προηγουμένως συμβούν δύο γεγονότα. Το ένα θα λάβει χώρα στην Αίγυπτο, όπου παντρεύτηκε τη Σάρα, μια κοπέλα με ύποπτο παρελθόν, αλλά επιζήσασα ορφανή της σφαγής της Ουκρανίας. Η Σάρα είχε βρεθεί στο Άμστερνταμ, και υποστήριξε ότι είδε στο όνειρό της πως έπρεπε να γίνει σύζυγος του Σαμπατάι, που ήταν ο αναμενόμενος μεσσίας. Το δεύτερο γεγονός υπήρξε η συνάντηση του Σαμπατάι με τον Νάθαν, έναν μυστικιστή ραβίνο στη Γάζα, ο οποίος, το1665, ανακοίνωσε ότι η Μεσσιανική Εποχή θα ξεκινούσε το επόμενο έτος με την κατάκτηση του κόσμου χωρίς αιματοχυσία και ο μεσσίας θα οδηγούσε τις Δέκα Χαμένες Φυλές πίσω στους Αγίους Τόπους.

Ο μεσσιανικός πυρετός του σαμπαϊτισμού κατέλαβε όλες τις εβραϊκές κοινότητες, και όχι μόνον στην Ευρώπη. Η φήμη του Σαμπατάι εξάπτει τη φαντασία των Εβραίων, τα αρχικά του ονόματός του αναρτήθηκαν σε κάθε συναγωγή. Σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης, οι Εβραίοι άρχισαν να ξεσκεπάζουν τα σπίτια τους και προετοιμάζονται για τη νέα έξοδο. Ένας Γερμανός λόγιος έγραφε στον μεγάλο Εβραίο φιλόσοφο Μπαρούχ Σπινόζα: «Όλος ο κόσμος εδώ μιλάει για μια φήμη, για την επιστροφή των Ισραηλιτών στη χώρα τους».

Η αναταραχή, όμως, κινητοποίησε τις οθωμανικές αρχές, που διείδαν σε αυτήν μια απειλή. Ο Μεγάλος Βεζίρης κάλεσε τον Σαμπατάι τον Σεπτέμβριο του 1666, και του έθεσε ευθέως τρεις επιλογές. Η πρώτη ήταν να δοκιμαστεί η θεϊκή του υπόσταση γινόμενος στόχος τοξοβόλων. Η δεύτερη να ανασκολοπιστεί. Η τρίτη να ασπαστεί το Ισλάμ. Την επόμενη μέρα, ο Σαμπατάι εμφανίστηκε ενώπιον του σουλτάνου, έβγαλε την εβραϊκή του ενδυμασία και φόρεσε ένα τουρμπάνι στο κεφάλι του, ασπαζόμενος το Ισλάμ. Σε αντάλλαγμα, ο σουλτάνος του απέμεινε τον τίτλο του εφέντη και του έδωσε γενναιόδωρο μισθό. Το παράδειγμά του ακολούθησαν η σύζυγός του και περίπου 300 οικογένειες μεταξύ των οπαδών του που επίσης ασπάστηκαν το Ισλάμ. Οι προσήλυτοι Εβραίοι ονομάστηκαν ντονμέ (μεταστραφέντες στα τουρκικά).

Χασιδιτισμός και επανάσταση

Η είδηση για τον προσηλυτισμό στο Ισλάμ του αναμενόμενου μεσσία προκάλεσε τρομερή απογοήτευση στον εβραϊκό πληθυσμό, που ήρθε να συμπληρώσει τη θλίψη από τις σφαγές του 1648. Τα επόμενα χρόνια εμφανίζονται κάποιοι νέοι μεσσίες, όπως ο Μπαρούχια Ρούσο (1676-1719 ή 1721) στη Θεσσαλονίκη που θεωρούσε τον εαυτό του μετενσάρκωση του Σαμπατάι και ηγήθηκε της αίρεσης των ντονμέδων.

Ο παππούς του ήταν ο Ιωσήφ ο Φιλόσοφος, πατέρας της τελευταίας συζύγου του Σαμπατάι, ενώ πολλά στοιχεία της διδασκαλίας του επηρεάστηκαν από το τάγμα των Μπεκτασήδων. Ένας ακόμη που διατεινόταν για τη μεσσιανική του αποστολή ήταν ο Γιακόφ Φρανκ (1726-1791) από την Ουκρανία, που γνώρισε τους ντονμέδες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και υποστήριξε ιδιαίτερα ρηξικέλευθες ιδέες για την εβραϊκή παράδοση και τις σχέσεις της με τον χριστιανισμό.

Ωστόσο, το εβραϊκό κίνημα που θα δώσει το δικό του στίγμα κατά τον 18ο αιώνα, μετά τις σφαγές του Χμελνίτσκι και την αποτυχία του Σαμπατάι, ήταν αυτό του χασιδισμού (hasidus στη γλώσσα ασκενάζι σημαίνει δικαιοσύνη, διδασκαλία της ευσέβειας), που ιδρύεται και αναπτύσσεται τον 18ο αιώνα στην περιοχή της Ποντόλια της Ουκρανίας. Τα μέλη του κινήματος ακολουθούν το δόγμα του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού και τις παραδόσεις των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης. Ταυτόχρονα, όμως, ο Χασιδισμός, επηρεαζόμενος και από στοιχεία του προτεσταντισμού, δίνει έμφαση στην προσωπική εμπειρία και στη συναισθηματική κατανόηση του Θεού, στην προσωπική δικαιοσύνη και στον ρόλο των χαρισματικών ηγετών. Οι Χασιδιστές, μέχρι και σήμερα, τηρούν αυστηρούς ενδυματολογικούς κώδικες, φορώντας κυρίως τα ρούχα που ήταν συνηθισμένα τον 18ο αιώνα, όπως τα μεγάλα γούνινα καπέλα.

Ολόκληρος σχεδόν ο εβραϊκός πληθυσμός της ανατολικής Ευρώπης μετά τους τρεις διαμελισμούς της Πολωνίας (1772, 1793 και 1795) εντάχθηκε στην επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αν και εξ αρχής επιβλήθηκε ζώνη εγκατάστασης, που απαγόρευε τη μετακίνηση προς τα ανατολικά, ο εβραϊκός πληθυσμός αυξήθηκε ραγδαία. Απόδειξη αυτού είναι ότι εκατοντάδες χιλιάδες ήταν αυτοί που μεταξύ του 1880 και 1915 μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, εξαιτίας και των συστηματικών πογκρόμ που υπέστησαν.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σημαντικό τμήμα των Εβραίων, ακόμη και από τους χασιδιστές, προσχώρησε στο ανερχόμενο επαναστατικό κίνημα, και μάλιστα στις πιο ριζοσπαστικές του εκδοχές. Από τους κόλπους του εβραϊκού πληθυσμού της Ουκρανίας ξεπήδησε ένας αστερισμός διάσημων επαναστατών, που έσπαζε τα δεσμά με την καταπιεστική εβραϊκή παράδοση και την ίδια ώρα στρεφόταν εναντίον των κρατικών περιοριστικών δομών, μεταφέροντας όμως μαζί του το μεσσιανικό όραμα ενός βασιλείου ισότητας, χωρίς θεό αυτή τη φορά, και έναν κόσμο χωρίς εθνικές διαχωριστικές γραμμές.

Ανάμεσα σε αυτήν την πλειάδα της εβραϊκής επαναστατικής πρωτοπορίας ξεχωρίζουν ονόματα όπως:

• του Όβσεϊ-Γκέρσεν Ραντομίσλσκι ή, όπως έμεινε γνωστός, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ από το Ελισάβετγκραντ της κεντρικής Ουκρανίας
• του Λεβ Ρόζενφελντ, ή Κάμενεφ, από εκχριστιανισμένη οικογένεια Εβραίων που μετακινήθηκε στην Μόσχα.
• της Ροζάλιας ή Ρόζας Λούξεμπουργκ από το Ζάμοστς, λίγο δυτικότερα από το Λβοφ της Ουκρανίας.
• του Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστέιν ή Τρότσκι από τη Γιάνοφκα της Ουκρανίας.
• Του Βλαδίμηρου Ουλιάνωφ ή Λένιν, εβραϊκής καταγωγής από την πλευρά της μητέρας του, καθώς ο παππούς του Αλεξάντερ Μπλανκ, από τo Ζιτόμιρ της Ουκρανίας, ασπάστηκε την Ορθοδοξία.
• Από την ίδια πληθυσμιακή ομάδα τροφοδοτήθηκαν και άλλα κινήματα, όπως αυτό του Σιωνισμού, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Ζαμποτίνσκι από την Οδησσό.

Στην ίδια την Ουκρανία, τα γεγονότα του 1648, επαναλήφθηκαν με μεγάλη σφοδρότητα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση, κυρίως από τον Ουκρανό εθνικιστή Σιμόν Πετλιούρα, ο οποίος και εκτελέστηκε στο Παρίσι το 1926, λόγω των αντιεβραϊκών πογκρόμ που διέταξε να διαπραχθούν. Η τρίτη και πιο φονική επανάληψη της εξολόθρευσης των Εβραίων έλαβε χώρα από τις εθνικιστικές ουκρανικές δυνάμεις στο πλαίσιο του Ολοκαυτώματος σε συνεργασία με τα ναζιστικά στρατεύματα μετά την εισβολή τους στη Σοβιετική Ένωση το 1941.

«Ανεβάσαμε την αυτοπεποίθηση της Τουρκίας»

Ο Ερντογάν υποστήριξε ότι το AKP «χαλάρωσε» την Τουρκία, αύξησε την ελπίδα και κυρίως ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση της χώρας και του λαού.
Ανέφερε ότι οι ετήσιες εξαγωγές αυξήθηκαν από 36 δισ. δολάρια σε 278 δισ., ενώ το ΑΕΠ από 240 δισ. σε 1,6 τρισ. δολάρια. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία, που ήταν η 21η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, το 2025 ανέβηκε στη 16η θέση παγκοσμίως και στην 6η στην Ευρώπη.

Ο Ερντογάν υποστήριξε ότι με το Προεδρικό Σύστημα διακυβέρνησης επιλύθηκε το χρόνιο πρόβλημα της πολιτικής σταθερότητας.
Τόνισε επίσης ότι η κυβέρνησή του:

• κατάργησε την απαγόρευση της μαντίλας σε πανεπιστήμια, σχολεία και δημόσιο τομέα,
• κατάργησε την ανισότητα των συντελεστών εισαγωγής στα πανεπιστήμια,
• κατάργησε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επέτρεψε τις εκπομπές σε διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους και ίδρυσε το TRT Kurdî, και άνοιξε ξανά την Αγία Σοφία ως τέμενος, λέγοντας:

«Είπαμε ότι θα σπάσουμε τις αλυσίδες που είχαν περαστεί στην πόρτα της Αγίας Σοφίας. Εμείς ανοίξαμε ξανά για λατρεία την Αγία Σοφία, την παρακαταθήκη του Φατίχ»

«Μόλις τώρα αρχίζουμε»

Ο Τούρκος πρόεδρος έστειλε μήνυμα πολιτικής συνέχειας, δηλώνοντας ότι το AKP έχει ακόμη «πολλά να κάνει» και ότι θα οδηγήσει την Τουρκία πρώτα στο 2053 και στη συνέχεια στο 2071.

Το βασικό νέο πολιτικό μήνυμα: «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία»

Το σημαντικότερο μέρος της ομιλίας αφορούσε την τρομοκρατία και την εσωτερική ενότητα.

Ο Ερντογάν είπε ότι η Τουρκία πρέπει να αφήσει πίσω της το πρόβλημα της τρομοκρατίας και να δημιουργήσει μια «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία» και μια «περιοχή χωρίς τρομοκρατία».

«Το μεγαλύτερο κεφάλαιό μας είναι η αδελφοσύνη μας», είπε, υποστηρίζοντας ότι η αδελφοσύνη θα μεγαλώσει και θα ενισχύσει την Τουρκία και θα μετατρέψει τον 21ο αιώνα σε «Αιώνα της Τουρκίας».

Παράλληλα, υποστήριξε ότι μαζί με την τρομοκρατία η κυβέρνηση ανατρέπει και «το ιμπεριαλιστικό σχέδιο που αναστατώνει το εσωτερικό της Τουρκίας».

«Οι μητέρες δεν θα κλαίνε πλέον»

«Αυτή η πληγή δεν θα συνεχίσει να αιμορραγεί για άλλα 40 χρόνια», είπε, υποστηρίζοντας ότι όσοι έχουν συμφέρον από τη συνέχιση της τρομοκρατίας θα είναι αυτοί που θα στενοχωρηθούν από το τέλος της.

«Σε αυτή τη χώρα οι μητέρες πλέον δεν θα κλαίνε, οι νέοι δεν θα πέφτουν νεκροί, τα παιδιά δεν θα μένουν ορφανά και οι σύζυγοι δεν θα μένουν χήρες», είπε.

Αναφέρθηκε επίσης στο Ντιγιαρμπακίρ, στον Τίγρη, στον Ευφράτη και στον Μουνζούρ, λέγοντας ότι «θα αγκαλιαστούμε ξανά» και ότι θα προσεύχονται μαζί στα τζαμιά του Μαρντίν.

«Έχω πίσω μου 50 χρόνια στην πολιτική»

Κλείνοντας, ο Ερντογάν έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπική του πολιτική συνέχεια:

«Ως Ταγίπ Ερντογάν έχω αφήσει πίσω μου 50 χρόνια στην πολιτική. Αν ο Θεός μου δώσει ζωή και υγεία, θα συνεχίσω για πολλά ακόμη χρόνια τον αγώνα μου για να υπηρετώ την Τουρκία»

Και πρόσθεσε ότι όσο «αυτό το σώμα φιλοξενεί αυτή την ψυχή», η αγάπη του για την Τουρκία δεν θα σβήσει.

Στο τέλος της εκδήλωσης, τρεις βουλευτές και επτά δήμαρχοι από άλλα κόμματα προσχώρησαν στο AKP και ο Ερντογάν τους φόρεσε τα κομματικά σήματα.

Με αυτό τον τρόπο και αυτή την κινηματογραφική συνθήκη ο Σκλάβος εκμεταλλεύεται τους χώρους στην περιοχή του Αλίμου, τους κατοίκους, βρίσκει ερασιτέχνες ηθοποιούς να υποδυθούν αυτούς τους ρόλους, και, σύμφωνα με τον ίδιο, στήνει χαρακτήρες σύμφωνα με τη δική τους πραγματική περσόνα, που εντοπίζει από σεμινάριο που διοργανώνει για τον κινηματογράφο, μία προσπάθεια που ξεκινάει από την ιδέα που έχει ο δήμαρχος Αλίμου για μία ταινία που θα αφορά την περιοχή του, και την οποία χρηματοδοτεί.

Η παραγωγή είναι λοιπόν ανεξάρτητη, με όλες τις συνέπειες που μπορεί να σημαίνει αυτό για μία ταινία με χαμηλό προϋπολογισμό, όπου δηλαδή, ο αυστηρός προϋπολογισμός καθοδηγεί τις αισθητικές και αφηγηματικές αποφάσεις. Η προσπάθεια από αυτή την οπτική είναι αξιέπαινη.

Το κενό στη ροή της αφήγησης παραμένει το αρκετά τηλεοπτικό ύφος αστείων, πολλές φορές μονοκόμματων, ή κλισέ γενικότερα για τη σεξουαλικότητα. Ωστόσο, το σκετς που αφορά τη γυναίκα που φαντασιώνεται ότι ζει με την νεκρή κόρη της είναι αρκετά συγκινητικό και το μόνο που έχει ένα ουσιαστικότερο ενδιαφέρον.

Τα υπόλοιπα δημιουργούν μία επανάληψη ή έλλειψη περισσοτέρων αφηγηματικών ιδεών, μένει σε επεισόδια που αρχικά έχουν ενδιαφέρον, αλλά κουράζουν στη συνέχεια, και το κυριότερο, μεταφέρει τη θλίψη της εγκατάλειψης της τρίτης ηλικίας ή την έλλειψη πιο πνευματικών αναζητήσεων των εμπλεκομένων, όχι όμως σατιρικά, στοχαστικά, αλλά ως μία στείρα πραγματικότητα χωρίς διέξοδο. Σα να στερεύουν οι ιδέες, η πλοκή απλοποιείται, δημιουργεί την αίσθηση της εγκατάλειψης.

Χωρίς να λείπουν συχνά ευρηματικές σκηνοθετικές ιδέες, πολλές σκηνές αποπνέουν μία μορφή πειραματισμού, ενώ ορισμένες από τις (ερασιτεχνών) ερμηνείες, λειτουργούν ενοχλητικά, εμφανώς προσποιητά, όπως η περίπτωση της πρωταγωνίστριας, που προσπαθεί παραπάνω από όσο πρέπει να βγάλει τη μονίμως ενοχλημένη και ενοχλητική.

“Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου”

Συνολικά, όμως, τα καταφέρνουν όλοι, και σε κάθε περίπτωση η προτίμηση ερασιτεχνών ηθοποιών, επιλογή που συνήθως γίνεται για να εκμαιεύσει την αυθεντικότητα ο σκηνοθέτης, είναι μία συνθήκη που έχει προτιμηθεί σε πολλούς auteur δημιουργούς στο παγκόσμιο σινεμά. Ο λόγος που οι περισσότεροι επιλέγουν ερασιτέχνες ηθοποιούς είναι η ανάγκη για ένα αυθεντικό, ρεαλιστικό παίξιμο, έξω από τις συμβάσεις μίας επαγγελματικής υποκριτικής συνθήκης.

Έχουμε δει πολλές φορές πρωταγωνιστές να διαπρέπουν ως ερασιτέχνες (πχ. ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Ελένης στην ‘Αναπαράσταση’ του Αγγελόπουλου, κ.ά.). Εδώ όμως αυτή η συνθήκη λειτουργεί εν μέρει. Η κωμωδία δεν είναι εύκολο είδος, και οι ηθοποιοί μπορεί εύκολα να μετατραπούν σε καρικατούρες, παρά σε απολαυστικές κωμικές περσόνες.

Αν και η συνολική σκηνοθετική και σεναριακή προσπάθεια αναδεικνύει έναν ταλαντούχο δημιουργό, που προσπαθεί με φτηνά υλικά να φτιάξει κάτι ξεχωριστό, κερδίζει σε αρκετά σημεία το γέλιο των θεατών, και σε κάποιες στιγμές τη συμπάθεια στα ψυχικά προβλήματα κάποιων εκ των χαρακτήρων. Η αφήγηση θίγει αρκετά από τα σύγχρονα θέματα που κανείς συναντά άπλετα στις σύγχρονες αθηναϊκές γειτονιές, εμπλέκοντας δημιουργικά όλο το φάσμα των ηλικιών.

Κι εδώ ένα πρόβλημα που παρατηρείται, συχνό στις σύγχρονες οπτικοακουστικές παραγωγές, ή σε αρκετές από αυτές, εκείνο του αθηναιοκεντρισμού. Επιπλέον, η συχνές σεξουαλικές αναφορές, προτιμήσεις, προσανατολισμοί, που συχνά συνοδεύονται με αχρείαστα σόκιν αστεία παραμένει ένα μειονέκτημα ή μία έλλειψη βάθους. Στην προσπάθειά τους να πρωτοτυπήσουν, να σοκάρουν, επαναλαμβάνονται αχρείαστα.

Η ταινία κερδίζει σε ύφος όμως, αφού απαλλάσσεται από τη σοβαροφάνεια αρκετών σύγχρονων ελληνικών ταινιών, δείχνει να έχει μία βάση αυθορμητισμού και σαρκασμού, που στην πορεία υπερβάλει στις παραλλαγές. Ο ρυθμός, επιπλέον είναι αρκετά καλός, αν και με διακυμάνσεις, γενικότερα το δεύτερο μισό της ταινίας παραμένει μιμητικά παρόμοιο με το αρχικό, χωρίς όμως να προκαλεί την εξέλιξη των χαρακτήρων, το τέλος μοιάζει αμήχανο.

Παρά τις αδυναμίες, η ταινία αξίζει της προσοχής επειδή ακριβώς διατηρεί μία ευρηματική φρεσκάδα, έστω και αδέξια, έχει μία συνεπή σκηνοθετική γραμμή, αρκετά σκετς δημιουργικά και φέρνει το χαμόγελο συχνά στους θεατές, συνθήκη που το καλοκαίρι ταιριάζει απόλυτα για τα θερινά σινεμά. Η αχρείαστη θλίψη, όμως, που αποπνέει, και το συνολικό τηλεοπτικό της ύφος, προκαλεί μία ανισότητα, που λειτουργεί τελικά και συνολικά προς όφελος όλης της προσπάθειας.

Δύο εφημερίδες που ασχολούνται με ζητήματα για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, οι «Navy Times» και «Stars and Stripes», ανέφεραν ότι έχουν καταγραφεί πολλαπλές απόπειρες ναυτών να πηδήξουν από το πλοίο στη θάλασσα, καθώς οι δύσκολες συνθήκες και η αυξανόμενη ψυχολογική πίεση στο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln φαίνεται να έχουν φτάσει σε οριακό σημείο.

Το πλήρωμα διανύει τον ένατο μήνα στη θάλασσα και έχει συμπληρώσει 250 συνεχόμενες ημέρες χωρίς να προσεγγίσει στεριά, κάτι που αποτελεί ρεκόρ για αεροπλανοφόρο στη σύγχρονη εποχή.

Αγωνιούν οι συγγενείς

Ανησυχώντας για την κατάσταση των αγαπημένων τους προσώπων που υπηρετούν στο USS Abraham Lincoln, οικογένειες εξέφρασαν την αγωνία τους σε μια έντονα φορτισμένη συνάντηση με ανώτατα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 6 Αυγούστου στο Σαν Ντιέγκο, σύμφωνα με τους «Stars and Stripes».

Μία από τις περίπου 200 οικογένειες που συμμετείχαν στη συνάντηση ανέφερε ότι ο σύζυγός της τής έστειλε μήνυμα εκείνη την ημέρα, λέγοντάς της ότι «ελπίζει να μην ξυπνήσει αύριο».

Οι ανησυχίες των οικογενειών στρέφονται κατευθείαν στην ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού, η οποία εκπροσωπήθηκε στη συνάντηση από τον υπηρεσιακό υπουργό Ναυτικού, Χουνγκ Κάο, καθώς και από άλλα υψηλόβαθμα στελέχη.

Μια γυναίκα που συμμετείχε στη συνάντηση είπε στον Κάο ότι το ναυτικό είχε «καταστρέψει την εμπιστοσύνη», σύμφωνα με την εφημερίδα.

Η εφημερίδα «Navy Times» δημοσίευσε λεπτομέρειες σχετικά με αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας επί του αεροπλανοφόρου κατά τη διάρκεια της τρέχουσας αποστολής.

Η Annabelle Loma δήλωσε στο μέσο ότι ο σύζυγός της είχε προσπαθήσει να πηδήξει στη θάλασσα, αφού η θητεία του εν πλω συνεχώς παρατείνονταν. «Φοβάται. Πιστεύει ότι θα αποταχθεί με ατιμία και ότι, μόνο και μόνο επειδή έφτασε στα όρια του, η 13ετής καριέρα του καταστρέφεται, έτσι απλά», είπε.

Η εφημερίδα επικαλείται τη μαρτυρία της συζύγου ενός άλλου ναύτη, ο οποίος ενεπλάκη σε ξεχωριστό περιστατικό, όπου εμπόδισε έναν συνάδελφό του να πηδήξει από το «Λίνκολν».

Άθλιες συνθήκες;

Ο Μάικ Λέβιν, Δημοκρατικός βουλευτής από την Καλιφόρνια, σήμανε συναγερμό για τις συνθήκες που επικρατούν στο πολεμικό πλοίο, το οποίο βρίσκεται στον πέμπτο μήνα των πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν.

Περιέγραψε τις συνθήκες διαβίωσης του πληρώματος στο X (πρώην Twitter) ως «μουχλιασμένα ντους, χαλασμένες τουαλέτες, πλυντήρια εκτός λειτουργίας εδώ και εβδομάδες, μεγάλες περιόδους χωρίς ζεστό νερό, ένα γεύμα που περιοριζόταν σε μισό φλιτζάνι ρύζι και δύο τορτίγιες. Χωρίς σαπούνι, αποσμητικό ή οδοντόκρεμα».

Ο Τζέισον Κρόου, μέλος του Κογκρέσου από το Κολοράντο εκ μέρους των Δημοκρατικών που έχει υπηρετήσει στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, προειδοποίησε ότι «η πίεση που ασκείται στα μέλη των ενόπλων δυνάμεών μας και στις οικογένειές τους στο Lincoln αυξάνεται εβδομάδα με την εβδομάδα».

Το πολεμικό πλοίο αναχώρησε από το Σαν Ντιέγκο στις 21 Νοεμβρίου και αρχικά προοριζόταν για τον Ειρηνικό, αλλά ανακατευθύνθηκε προς τη Μέση Ανατολή μόλις ξέσπασε ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Όπως αποκάλυψε το MS Now, από τότε το πλήρωμα των 5.000 και πλέον ατόμων έχει περάσει μόνο δύο ημέρες στην ξηρά, στο Γκουάμ τον Δεκέμβριο και στο Ομάν τον Ιούλιο. Η αποστολή είχε προγραμματιστεί να λήξει τον Μάιο, αλλά έχει παραταθεί δύο φορές λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου.

Τον Απρίλιο σημειώθηκε κύμα δημόσιας κριτικής για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στο αεροπλανοφόρο. Δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες που έδειχναν φαγητό κακής ποιότητας και σε μικρές μερίδες, ενώ υπήρξαν αναφορές για έλλειψη νερού, μούχλα στα ντους και χαλασμένα πλυντήρια.

Ο Πιτ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, χαρακτήρισε τις αναφορές αυτές ως «ψευδείς ειδήσεις».

Ο Λέβιν απάντησε αυτή την εβδομάδα στη δήλωση του Χέγκσεθ. Είπε: «Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες κατατάχθηκαν για να υπηρετήσουν τη χώρα τους. Το λιγότερο που τους οφείλει η χώρα τους είναι ζεστό νερό, μια λειτουργική τουαλέτα και ένα κανονικό γεύμα. Ο Χέγκσεθ δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει ούτε αυτά, και έχει το θράσος να κοιτάζει τις οικογένειές τους στα μάτια και να τους αποκαλεί ψεύτες».

Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης η απαίτηση για τους S-400

Το βασικό ζήτημα είναι μια πρόβλεψη της αμερικανικής νομοθεσίας περί κυρώσεων, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία πρέπει να απομακρύνει τους ρωσικούς S-400 προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στα F-35.
Μία πιθανή λύση για να προχωρήσει η πώληση που υποστηρίζει ο Τραμπ είναι η απενεργοποίηση των S-400. Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει νέες αντιδράσεις στο Κογκρέσο, καθώς ορισμένοι Αμερικανοί νομοθέτες θεωρούν ότι η νομοθεσία απαιτεί την πλήρη απομάκρυνση του ρωσικού συστήματος.

Εναλλακτικά η πώληση των S-400 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Η Wall Street Journal είχε αναφέρει στις 18 Ιουλίου ότι η Τουρκία βρισκόταν σε συνομιλίες με τα ΗΑΕ για τη μεταφορά του συστήματος. Ωστόσο, σύμφωνα με το Semafor, οι συνομιλίες φαίνεται πως δεν έχουν προχωρήσει, σύμφωνα με σχετικές πηγές.

Η Ουάσιγκτον ανησυχεί ότι η λειτουργία των δύο προηγμένων συστημάτων στην Τουρκία θα μπορούσε να επιτρέψει στους S-400 να συλλέξουν κρίσιμα στοιχεία για τα F-35, μεταξύ άλλων σχετικά με το ίχνος του ραντάρ τους, και να τα μεταφέρουν στη Μόσχα.

Οι συνομιλίες με τα ΗΑΕ ξεκίνησαν μετά την επίσκεψη του Τραμπ στην Τουρκία τον Ιούλιο, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ. Εκεί ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι σχεδιάζει να άρει τους περιορισμούς στην αγορά αμερικανικών μαχητικών από την Τουρκία.

Παρεμβάσεις από το Κογκρέσο

«Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να έχουν F-35, εκτός αν πρόκειται να είναι πραγματικός εταίρος… Επομένως, εάν έχουν τους S-400, δεν μπορούν να έχουν F-35», δήλωσε στο Semafor ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Ρικ Σκοτ από τη Φλόριντα.

Πρόσθεσε ότι δεν έχει «ακούσει τίποτα» από την κυβέρνηση Τραμπ σχετικά με την προώθηση της υπόθεσης, σημειώνοντας: «Και μιλάω αρκετά συχνά με την κυβέρνηση, οπότε…».

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζιμ Ρις από το Άιντάχο, ο οποίος εδώ και καιρό έχει μπλοκάρει την πώληση, δήλωσε στο Semafor:

«Σε αυτό το σημείο, δεν έχουν απομακρύνει τους S-400, οπότε η κατάσταση βρίσκεται σε αδιέξοδο».

Η Δημοκρατική γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν δήλωσε ότι έχει και η ίδια επιφυλάξεις για την πώληση, αλλά απέρριψε τον ρόλο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου στην άσκηση πιέσεων εναντίον της.

«Έχω τις δικές μου επιφυλάξεις για την πώληση F-35 στην Τουρκία, αλλά δεν ενδιαφέρομαι για συμβουλές από τον Νετανιάχου», δήλωσε η Γουόρεν, προσθέτοντας ότι οι πιέσεις του «μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα».

Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Κρις Κουνς από το Ντέλαγουερ δήλωσε ότι δεν γνωρίζει σε ποιο σημείο βρίσκονται οι συνομιλίες με τα ΗΑΕ.

«Έχω μιλήσει με τους Εμιρατινούς για το θέμα, έχω μιλήσει και με τους Τούρκους, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι έλαβα κάποια επίσημη θέση», ανέφερε.
Πρόσθεσε: «Θα κάνω μια γενική παρατήρηση: Κάθε χώρα που αγόρασε τους S-400 και τους ανέπτυξε θα αντιμετώπιζε τις ίδιες ανησυχίες, προκλήσεις και περιορισμούς… που αντιμετώπισαν οι Τούρκοι».

Γιατί μπορεί να έχουν «παγώσει» οι συνομιλίες με τα ΗΑΕ

Δεν είναι σαφές γιατί οι συνομιλίες με τα ΗΑΕ ενδέχεται να έχουν σταματήσει, σύμφωνα με το Semafor.

Ένας πιθανός λόγος είναι ότι η κατοχή των S-400 από τα ΗΑΕ θα εμπόδιζε στο μέλλον τη χώρα να αγοράσει τα δικά της F-35.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο Semafor ότι η πώληση στα ΗΑΕ εξακολουθεί να είναι πιθανή, σημειώνοντας ότι η χώρα «δεν έχει πρόβλημα να αγοράζει πράγματα από τους Ρώσους».

Ο ίδιος αξιωματούχος πρόσθεσε: «Δεν νομίζω ότι έχει ληφθεί κάποια οριστική απόφαση» σχετικά με την αγορά των S-400 από την Τουρκία.

Ο Τραμπ προανήγγειλε την πώληση των F-35 στην Τουρκία κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ τον περασμένο μήνα, μαζί με τον πρόεδρο Ερντογάν, σύμφωνα με το Semafor.

Λίγες ώρες αργότερα, ο Νετανιάχου ανέβασε τους τόνους, προειδοποιώντας ότι η πώληση των μαχητικών στην Τουρκία θα μπορούσε να «καταστρέψει την ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή».

Το Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο έχει σε μεγάλο βαθμό στηρίξει τις επιδιώξεις του Τραμπ κατά τη δεύτερη θητεία του. Ωστόσο, η πώληση των F-35 στην Τουρκία ενδέχεται να δυσκολευτεί να επιβιώσει από μια ψηφοφορία του Κογκρέσου για την απόρριψή της, η οποία θα έφερνε αντιμέτωπα τα συμφέροντα του Ισραήλ με εκείνα μιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ.
Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή πολλοί σύμμαχοι του Τραμπ επιμένουν ότι η Τουρκία πρέπει να απομακρύνει πλήρως το ρωσικό σύστημα.

Η ρωσική επιρροή σε οποιαδήποτε μεταφορά

Ακόμη και αν ολοκληρωθεί η πώληση των S-400 στα ΗΑΕ ή σε κάποια άλλη χώρα, η Μόσχα αποτελεί ένα ακόμη πιθανό εμπόδιο.

Η Ρωσία πρέπει να εγκρίνει οποιαδήποτε μεταφορά των S-400, γεγονός που της προσδίδει σημαντικό μοχλό επιρροής σε μια εξέλιξη την οποία έχει σοβαρούς λόγους να απορρίψει, σύμφωνα με το Semafor.

Εάν η Τουρκία δεν μπορέσει να πουλήσει τους S-400 στα ΗΑΕ ή να τους απενεργοποιήσει, μια ακόμη επιλογή θα ήταν η καταστροφή του συστήματος, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

«Υπάρχουν αρκετές επιλογές για να λυθεί αυτό το πρόβλημα και νομίζω ότι οι Τούρκοι θέλουν να το λύσουν», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

Ο Τιμ Τσάτελ, συνεργάτης διεθνούς ασφάλειας στο Chatham House, δήλωσε στο Semafor:

«Το Ισραήλ έχει σήμερα το μονοπώλιο στη χρήση των F-35 στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα, καθώς η Σαουδική Αραβία θα αρχίσει να παραλαμβάνει τα δικά της από το 2029».

Η Σαουδική Αραβία, παράλληλα, εντείνει τις πιέσεις για τη δική της αγορά F-35. Ωστόσο, σύμφωνα με το Semafor, δεν έχει υπάρξει δημόσια πρόοδος από τον Νοέμβριο, όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να προωθήσει την πώληση.

Ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, Χαλίντ μπιν Σαλμάν, συναντήθηκε τον περασμένο μήνα με αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ, καθώς το Ριάντ επιδιώκει να αξιοποιήσει τη δυναμική που δημιουργήθηκε μετά την πρόσφατη πυρηνική συμφωνία.

Ο Ντάγκλας Σίλιμαν, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Κουβέιτ και πρόεδρος του Arab Gulf States Institute, χαρακτήρισε την πώληση στη Σαουδική Αραβία «μια διαδικασία που θα διαρκέσει χρόνια».

Πρόσθεσε ότι «οι Ισραηλινοί μπορεί να ανησυχούν επειδή δεν υπάρχει κάποιου είδους εξομάλυνση» στις σχέσεις με το Ριάντ ως προϋπόθεση για την πώληση.

Στο επίκεντρο του hedonic hunger βρίσκεται το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου και κυρίως η ντοπαμίνη, ο νευροδιαβιβαστής της απόλαυσης. Τρόφιμα πλούσια σε ζάχαρη, λίπος και αλάτι ενεργοποιούν αυτό το σύστημα έντονα, δημιουργώντας μια εμπειρία ανταμοιβής που ο εγκέφαλος “θυμάται” και αναζητά ξανά.

Ηδονική vs βιολογική πείνα: ποια η διαφορά;

Η βιολογική (ή ομοιοστατική) πείνα είναι ένα σήμα που εκπέμπει ο οργανισμός μας όταν χρειάζεται καύσιμα. Ρυθμίζεται από ορμόνες όπως η γκρελίνη (που αυξάνεται πριν το φαγητό) και η λεπτίνη (που στέλνει σήμα κορεσμού) και φυσιολογικά υποχωρεί μόλις καλυφθούν οι ενεργειακές ανάγκες. Μπορεί να συνοδεύεται από γουργούρισμα στο στομάχι ή αίσθημα αδυναμίας και μπορεί να ικανοποιηθεί με διαφορετικά είδη τροφίμων.

Η ηδονική πείνα (hedonic hunger), αντίθετα, μπορεί να παραμείνει ακόμη και μετά την κατανάλωση τροφής και μάλιστα μπορεί να ενισχυθεί από αυτήν. Δεν εξαρτάται από το επίπεδο ενέργειας στο σώμα, αλλά από ερεθίσματα, καταστάσεις και συναισθήματα. Εμφανίζεται συχνά ξαφνικά, είναι στοχευμένο (θέλουμε κάτι συγκεκριμένο, όχι απλώς “κάτι να φάμε”) και δεν μπορεί να περιμένει. Η ηδονική πείνα συνήθως δεν εμφανίζεται τυχαία. Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που μπορούν να ενεργοποιήσουν την ηδονική πείνα:

Συναισθηματικές καταστάσεις

Πολλοί άνθρωποι στρέφονται στο φαγητό όταν νιώθουν άγχος, κόπωση, βαρεμάρα, μοναξιά, θλίψη ή ακόμα και χαρά. Η κατανάλωση εύγευστων τροφίμων μπορεί να προσφέρει μια προσωρινή αίσθηση ανακούφισης ή ευχαρίστησης. Το λεγόμενο “emotional eating” (συναισθηματική υπερφαγία) αποτελεί μια από τις συχνότερες εκδηλώσεις της ηδονικής.

Περιβαλλοντικά ερεθίσματα:

Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου το φαγητό βρίσκεται παντού. Η οσμή φρεσκοψημένου ψωμιού, μια διαφήμιση για πίτσα στην τηλεόραση, ένα λαχταριστό burger στις εφαρμογές delivery ή η παρουσία γλυκισμάτων στο οπτικό μας πεδίο, εκθέτουν διαρκώς τον εγκέφαλό μας σε ερεθίσματα που αυξάνουν την επιθυμία να τα καταναλώσουμε.

Στέρηση ύπνου:

Η έλλειψη ύπνου επηρεάζει αρνητικά τις ορμόνες κορεσμού και αυξάνει σημαντικά την επιθυμία για κατανάλωση υπερ-επεξεργασμένων τροφών που είναι πολύ νόστιμα αλλά πλούσια σε θερμίδες.

Περιοριστικές δίαιτες:

Η εμμονική αποφυγή “απαγορευμένων” τροφίμων ενισχύει την επιθυμία για κατανάλωση τους, ένα φαινόμενο γνωστό ως “forbidden fruit effect”.

Σύνδεση με λιγούρες και υπερκατανάλωση:

Το hedonic hunger αποτελεί βασικό μηχανισμό πίσω από τις λιγούρες (food cravings) και τα επεισόδια υπερκατανάλωσης. Τα τρόφιμα-στόχοι είναι σχεδόν πάντα υψηλής ενεργειακής πυκνότητας όπως σοκολάτα, fast food, chips, γλυκά κ.α. Αυτό δεν είναι τυχαίο: η βιομηχανία τροφίμων έχει επενδύσει δισεκατομμύρια στην ανάπτυξη προϊόντων που μεγιστοποιούν την ηδονική απόκριση, συνδυάζοντας στρατηγικά ζάχαρη, λίπος και αλάτι.

Έρευνες δείχνουν ότι άτομα με υψηλά επίπεδα hedonic hunger έχουν μεγαλύτερη δυσκολία στη ρύθμιση του σωματικού τους βάρους και είναι πιο ευάλωτα στην επεισοδιακή υπερφαγία (binge eating). Το πρόβλημα εντείνεται όταν η κατανάλωση γίνεται αυτόματα μπροστά στην τηλεόραση, στον υπολογιστή ή υπό πίεση χωρίς συνειδητή επίγνωση.

Αναγνώριση και διαχείριση της ηδονικής πείνας

Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση. Πριν φάτε κάτι, κάντε μια παύση και ρωτήστε τον εαυτό σας: “Πεινάω πραγματικά ή θέλω να νιώσω καλύτερα;” “Πότε έφαγα τελευταία φορά;” “Θα με ικανοποιούσε οποιοδήποτε γεύμα ή αναζητώ κάτι πολύ συγκεκριμένο;” “Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που προσπαθώ να διαχειριστώ μέσω του φαγητού;” Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τι πραγματικά συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.

Πρακτικές στρατηγικές:
Η διαχείριση της ηδονικής πείνας δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να απολαμβάνουμε το φαγητό. Αντίθετα, στόχος είναι να αναπτύξουμε μεγαλύτερη επίγνωση των επιλογών μας.

Mindful eating:
Το να τρώμε αργά και με προσοχή, χωρίς περισπασμούς, μας βοηθά να απολαμβάνουμε περισσότερο το φαγητό και να αντιλαμβανόμαστε πιο εύκολα πότε έχουμε χορτάσει.

Ισορροπημένη διατροφή:
Όταν η πρόσληψη τροφής μέσα στην ημέρα είναι επαρκής και ισορροπημένη, μειώνεται η έντονη ανάγκη για κατανάλωση τροφής αργότερα.

Αναγνώριση ερεθισμάτων:
Κατανόησε ποιες καταστάσεις ενεργοποιούν την επιθυμία σου για φαγητό. Είναι το άγχος; Η πλήξη; Η κούραση; Η αναγνώριση του ερεθίσματος αποτελεί το πρώτο βήμα για τη διαχείριση του.

Διαχείριση στρες και ύπνου:
Ο ποιοτικός ύπνος βοηθά στη ρύθμιση της όρεξης και μπορεί να μειώσει την επιθυμία για ιδιαίτερα ελκυστικά και πυκνά θερμιδικά τρόφιμα. Παράλληλα, η διαχείριση παραγόντων όπως το άγχος, η κόπωση και τα αρνητικά συναισθήματα μέσα από δραστηριότητες όπως η άσκηση, η κοινωνική επαφή ή τα χόμπι μπορεί να περιορίσει την τάση για κατανάλωση τροφής ως μέσο συναισθηματικής ανακούφισης.

Αποφυγή της υπερβολικής απαγόρευσης:
Η πλήρης απαγόρευση αγαπημένων τροφίμων συχνά έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η υιοθέτηση μιας ευέλικτης διατροφικής προσέγγισης, χωρίς αυστηρούς περιορισμούς και απόλυτους κανόνες, μπορεί να συμβάλλει στη μείωση της έντονης επιθυμίας για συγκεκριμένα τρόφιμα και στην πρόληψη υπερφαγικών επεισοδίων.

Tι να κρατήσεις

Το hedonic hunger είναι μια φυσιολογική ανθρώπινη εμπειρία που σχετίζεται με την ευχαρίστηση που μας προσφέρει το φαγητό και όχι με πραγματικές ενεργειακές ανάγκες. Σε ένα περιβάλλον γεμάτο διατροφικά ερεθίσματα, είναι απολύτως λογικό να εμφανίζεται συχνά.Η κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα στη βιολογική και την ηδονική πείνα μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη επίγνωση των διατροφικών μας επιλογών και να χτίσουμε μια πιο ισορροπημένη και ευέλικτη σχέση με το φαγητό, χωρίς ενοχές και αυστηρούς περιορισμούς.

Η Δέσποινα Μαυρίδου είναι Κλινική Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Σε συνεργασία με το medNutrition

Στις 28 πιο σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις στα επτά προαναφερθέντα ολυμπιακά ομαδικά σπορ (14 σε Ολυμπιακούς Αγώνες και 14 σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα συνολικά για τα επτά αθλήματα – 14 διοργανώσεις ανδρών και 14 διοργανώσεις γυναικών), προστίθενται τα 11 Παγκόσμια Κύπελλα σε ποδόσφαιρο (1 διοργάνωση), βόλεϊ (5 διοργανώσεις – 2 σε άνδρες και 3 σε γυναίκες), πόλο (4 διοργανώσεις – από 2 σε άνδρες και γυναίκες), αλλά και στο χάντμπολ (1 διοργάνωση).

Έτσι, το σύνολο των διοργανώσεων που εξετάζει η έρευνα αυτή είναι τριάντα εννέα (39) – 20 είδη διοργανώσεων ανδρών και 19 είδη διοργανώσεων γυναικών. Τα Παγκόσμια Κύπελλα διεξάγονται στους άνδρες μόνο σε ποδόσφαιρο, βόλεϊ και πόλο, ενώ στο χάντμπολ είχαν γίνει κάποιες διοργανώσεις ανδρών τη δεκαετία 2000-2010 αλλά πλέον δεν διεξάγονται. Στις γυναίκες τα Παγκόσμια Κύπελλα διεξάγονται μόνο σε βόλεϊ και πόλο. Στην καλαθόσφαιρα και στα δύο χόκεϊ δεν έχουν διεξαχθεί Παγκόσμια Κύπελλα.

Στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, και στο χόκεϊ επί χόρτου η επίσημη ονομασία του Μουντιάλ είναι Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά είναι ουσιαστικά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, εφόσον πέραν αυτού δεν υπάρχει άλλη μεγάλη διοργάνωση εκτός των Ολυμπιακών Αγώνων (με εξαίρεση το Confederations Cup στο ποδόσφαιρο, που είναι το αντίστοιχο Παγκόσμιο Κύπελλο για τα υπόλοιπα σπορ). Από το 2027, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο βόλεϊ θα μετονομασθεί και αυτό σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Όσον αφορά το ποδόσφαιρο ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην ανάλυση αυτή υπολογίζονται μόνο επτά τουρνουά (μεταξύ 1908-1948, το 1932 δεν διεξήχθη), αφού στις υπόλοιπες διοργανώσεις είτε συμμετείχαν σύλλογοι είτε ερασιτέχνες είτε οι εθνικές ομάδες κάτω των 23 ετών.

Σχετικά με τα άλλα πέντε (5) ολυμπιακά ομαδικά αθλήματα: το μπάσκετ 3Χ3 είναι παραλλαγή του γνωστού μπάσκετ με 3 άτομα ανά ομάδα, το ράγκμπι έλειπε από το ολυμπιακό πρόγραμμα επί σχεδόν έναν αιώνα, ενώ το μπέιζμπολ και το σόφτμπολ μπαινοβγαίνουν στο ολυμπιακό πρόγραμμα κυρίως διότι δεν τα καταλαβαίνει ο μέσος τηλεθεατής… Ακόμη, το μπιτς βόλεϊ από πολλούς δεν θεωρείται ομαδικό σπορ με τη στενή έννοια του όρου, διότι κάθε ομάδα απαρτίζεται μόνο από δύο παίκτες (με τη στενή έννοια του όρου, το ομαδικό άθλημα προϋποθέτει τουλάχιστον 5 παίκτες ανά ομάδα), αλλά και διότι επειδή στην ίδια διοργάνωση μία χώρα μπορεί να συμμετέχει συγχρόνως με δύο ή και τρεις διαφορετικές δυάδες. Δηλαδή, δεν είναι τυχαία η διαχρονική και αδιάλειπτη παρουσία των προαναφερθέντων επτά (7) κύριων ομαδικών σπορ στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τα στοιχεία για την έρευνα αντλήθηκαν από τις επίσημες ιστοσελίδες των παγκόσμιων ομοσπονδιών των επτά αθλημάτων, την ιστοσελίδα olympics.com της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), και τη wikipedia.

Κατάκτηση έστω χάλκινου μεταλλίου – Κατάταξη όλων των χωρών

Ο πίνακας 1 καταγράφει όλες τις χώρες που έχουν κατακτήσει μετάλλιο σε μία τουλάχιστον από τις 39 παγκόσμιες διοργανώσεις στα επτά ομαδικά αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο, χειροσφαίριση, χόκεϊ επί χόρτου, χόκεϊ επί πάγου) σε επίπεδο ανδρών και γυναικών (όχι στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες).

Σε παρένθεση στην πρώτη και στην τρίτη στήλη του πίνακα 1, αναγράφεται αντίστοιχα η θέση κάθε χώρας και ο αριθμός των διοργανώσεων με μετάλλιο στις 28 διοργανώσεις, δηλαδή μόνο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ο.Α.) και Παγκόσμια Πρωταθλήματα (Π.Π.).

Τα μετάλλια

                                                       Πίνακας 1

Σε πόσες από τις 39 παγκόσμιες διοργανώσεις έχει κατακτήσει κάθε χώρα τουλάχιστον χάλκινο μετάλλιο στα επτά κύρια ομαδικά σπορ (άνδρες & γυναίκες – μέχρι 10-8-2026)  

( ) = χωρίς τα Παγκόσμια Κύπελλα (Π.Κ.), δηλαδή μόνο σε Ο.Α. και Π.Π.

Μετάλλιο έστω και σε μία από τις 39 διοργανώσεις στα επτά ομαδικά αθλήματα, έχουν κατακτήσει 56 υφιστάμενες χώρες. Από τις 56 χώρες, σχεδόν οι 6 στις 10 είναι ευρωπαϊκές (33/56 – ποσοστό 58,9%), ενώ μόνο τρεις είναι αφρικανικές. Όσον αφορά στην κατάταξη των χωρών με βάση τον αριθμό των διοργανώσεων που κατέκτησαν έστω χάλκινο μετάλλιο, τόσο στις 39, όσο και στις 28 διοργανώσεις, οι ΗΠΑ είναι στην πρώτη θέση και στις δύο κατατάξεις (μετάλλιο σε 31 και 21 αντίστοιχα), η Ρωσία είναι δεύτερη επίσης και στις δύο κατατάξεις (σε 28 και 20), ενώ το ίδιο συμβαίνει με την τρίτη ισχυρότερη χώρα που είναι η Ισπανία (σε 23 και 19), αλλά και με την τέταρτη χώρα που είναι η Γερμανία (σε 20 και 16). Η Σοβιετική Ένωση κατέκτησε μετάλλιο σε 18 διοργανώσεις (βρίσκεται στην 7η θέση μαζί με την Ολλανδία) και 14 διοργανώσεις (κατατάσσεται στην 5η θέση), αντίστοιχα.

Σε διψήφιο αριθμό διοργανώσεων έχουν κατακτήσει μετάλλιο 19 χώρες (οι 10 είναι ευρωπαϊκές) στα 39 είδη διοργανώσεων, και 13 χώρες (οι 7 είναι από την Ευρώπη) στα 28 είδη διοργανώσεων. Από τις χώρες αυτές, η Κροατία έχει μακράν τον μικρότερο πληθυσμό.

Η Ελλάδα είναι στην 20η θέση στις 39 διοργανώσεις (μετάλλιο σε 9) όπως και η Πολωνία, και στην 26η θέση στις 28 διοργανώσεις (μετάλλιο σε 5) μαζί με Βουλγαρία, Βέλγιο και Ελβετία. Από τις σκανδιναβικές χώρες, μόνο η Σουηδία (με 12) προηγείται της Ελλάδας. Στα 39 είδη διοργανώσεων, η Ελλάδα έχει καλύτερη επίδοση από τη Ρουμανία (σε 7) και τη Βουλγαρία (σε 6), ενώ η Τουρκία έχει κατακτήσει μετάλλιο σε 5 διοργανώσεις (την ίδια επίδοση έχουν η Τσεχία, το Βέλγιο και η Ελβετία).

Η Κίνα δεν έχει πάρει μετάλλιο σε καμία από τις 20 διοργανώσεις των ανδρών, ενώ αντίθετα η Κροατία έχει κερδίσει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Παγκόσμιο Κύπελλο μόνο στους άνδρες.