Η Ρωσία και η Ουκρανία ξανάρχισαν να ανταλλάσσουν πλήγματα από τα μεσάνυχτα της Κυριακής προς Δευτέρα, αφού έληξε η κατάπαυση του πυρός 32 ωρών για το Πάσχα των ορθοδόξων, που δεν τηρήθηκε παρά εν μέρει, με τις δυο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται για χιλιάδες παραβιάσεις της.

Το εργοστάσιο παράγει εκατοντάδες χιλιάδες τόνους αμμωνίας, νιτρικού αμμωνίου και νιτρικού οξέος σε ετήσια βάση. Εν μέρει, τα υλικά αυτά προορίζονται για την κατασκευή εκρηκτικών, συμπλήρωσε.

Στη ρωσική πλευρά, ο δήμαρχος της Τσερεπόβετς, ο Αντρέι Νακρασάγεφ, επιβεβαίωσε ότι βιομηχανική μονάδα υπέστη επίθεση, πάντως διαβεβαίωσε πως δεν υπάρχει κίνδυνος για την πόλη, μετέδωσε το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων TASS. Η πόλη απέχει περίπου 900 χιλιόμετρα από τα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας.

Επανέλαβε ακόμη πως η Κούβα είναι «αποτυχημένο κράτος» διότι κατ’ αυτόν την «κυβερνούσε φρικτά για πολλά χρόνια» η επαναστατική κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο.

Από την άλλη ο κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ προειδοποίησε εκ νέου χθες την Ουάσιγκτον να μην κλιμακώσει τη διένεξη ανάμεσα στις δυο χώρες σε στρατιωτική αναμέτρηση. Η νήσος δεν θέλει πόλεμο, τόνισε, αλλά αν η άλλη πλευρά το επιλέξει «θα γίνει μάχη».

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πολλαπλασιάσει τις απειλητικές δηλώσεις εναντίον της Αβάνας και πρόσφατα έφτασε στο σημείο να πει πως θα είναι αυτός που «θα έχει την τιμή» να «πάρει» την Κούβα, χωρίς να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς εννοούσε.

Επανήλθε μολονότι τον περασμένο μήνα επιβεβαιώθηκε από την Αβάνα ότι έχουν αρχίσει να διεξάγονται συνομιλίες με την Ουάσιγκτον με σκοπό να αποκλιμακωθεί η ένταση.

Εντωμεταξύ το Ιράν καταδίκασε χθες Δευτέρα τη «σοβαρή παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητάς» του αφού τέθηκε σε εφαρμογή ο αποκλεισμός που επέβαλαν οι ΗΠΑ στοχοποιώντας ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο και στη θάλασσα του Ομάν.

«Η επιβολή αυτού του θαλάσσιου αποκλεισμού αποτελεί σοβαρή παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράν», τονίζει επιστολή του ιρανού πρεσβευτή στα Ηνωμένα Έθνη, του Αμίρ Σαΐντ Ιραβανί, με αποδέκτες τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας αυτόν τον μήνα.

Το «παράνομο μέτρο αυτό αποτελεί επίσης σοβαρή παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του δικαίου της θάλασσας», συνεχίζει ο Ιρανός διπλωμάτης.

Η «παράνομη» ενέργεια των ΗΠΑ «εγείρει σοβαρή απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια και προφανώς επιδεινώνει τον κίνδυνο κλιμάκωσης στην ήδη ανάστατη περιφέρεια», τονίζει ο κ. Ιραβανί.

Σε χωριστή επιστολή του στον ΓΓ του ΟΗΕ Γκουτέρες, ο ιρανός πρεσβευτής αναφέρεται στην αξίωση της Τεχεράνης οι χώρες της περιοχής που φιλοξενούν στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στα εδάφη τους να καταβάλουν «επανορθώσεις» διότι επέτρεψαν στον αμερικανικό στρατό να εξαπολύσει «παράνομες ένοπλες επιθέσεις εναντίον πολιτικών στόχων» στο ιρανικό έδαφος.

Το Μπαχρέιν, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα ΗΑΕ και η Ιορδανία οφείλουν «να αποζημιώσουν πλήρως την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων επανορθώσουν για κάθε υλική και ηθική βλάβη που υπέστη εξαιτίας των παράνομων ενεργειών τους δυνάμει του διεθνούς δικαίου», αναφέρει το κείμενο.

Σύμφωνα με τον πρεσβευτή, όχι μόνο επέτρεψαν στις ΗΠΑ να διεξαγάγει επιθέσεις εναντίον της χώρας του αλλά «σε κάποιες περιπτώσεις» οι πέντε χώρες διέπραξαν «οι ίδιες» τις επιθέσεις.

Οι πέντε αραβικές μοναρχίες, σύμμαχοι της Ουάσιγκτον, αρνούνται ότι πήραν μέρος στον πόλεμο.

Η ένοπλη σύρραξη ξέσπασε με τις μαζικές αεροπορικές επιδρομές που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν την 28η Φεβρουαρίου, καταστρέφοντας σειρά στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών στο έδαφος και σκοτώνοντας απροσδιόριστο αριθμό μελών των ενόπλων δυνάμεων και αμάχων.

Εύθραυστη κατάπαυση του πυρός που συμφωνήθηκε κατόπιν μεσολάβησης του Ισλαμαμπάντ εφαρμόζεται από την περασμένη εβδομάδα. Διμερίς διαπραγματεύσεις στο Πακιστάν για να τερματιστεί η ένοπλη σύρραξη απέτυχαν.

Ο υπάλληλος, με καταγωγή από το Μπαγκλαντές, προσπάθησε να σταματήσει κλοπή αντικειμένων βγαίνοντας έξω από το περίπτερο, με αποτέλεσμα να δεχτεί μαχαιριές στην αρτηρία του ποδιού, από δράστη που τράπηκε σε φυγή.

Οι αστυνομικοί της Άμεσης Δράσης που έφτασαν πρώτοι στο σημείο προχώρησαν στην περίδεση του τραύματος με τουρνικέ εξαιτίας της ακατάσχετης αιμορραγίας του θύματος, μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο τον παρέλαβε και τον μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο.

«Είναι στο νοσοκομείο τώρα, η κατάστασή του είναι κρίσιμη, αλλά οι γιατροί κάνουν τη δουλειά τους», ανέφερε ο φίλος του θύματος, ο οποίος ανέλαβε στη συνέχεια να σφραγίσει το περίπτερο. Οι Αρχές διενεργούν έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών.

Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να διατηρήσει τον έλεγχο της παγκόσμιας ροής ενέργειας: Ανατίναξε τον αγωγό Nord Stream εμποδίζοντας τη ροή ρωσικής ενέργειας προς την Ευρώπη· με τον ιρανικό πόλεμο αποβλέπει στη διατάραξη της ροής ενέργειας από τη Μέση Ανατολή προς τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου, ειδικά τη Κίνα. 

Ο Τραμπ παίζει πολιτικό θέατρο. Πρώτον, δικαιολογεί αναδρομικά το πόλεμο με αφορμή το “κλείσιμο” του Στενού του Ορμούζ, υποκρινόμενος ότι αγνοεί ότι το Στενό ήταν εντελώς ανοιχτό μέχρι που ο ίδιος ξεκίνησε αυτό τον πόλεμο. Δεύτερον, στη πραγματικότητα ο Τραμπ δεν αντιτίθενται στο κλείσιμο του Στενού· απλώς θέλει να το κλείνει με τους δικούς του όρους: «Ο Τραμπ θα αποκλείσει το Στενό του Ορμούζ και το αμερικανικό ναυτικό θα παρεμποδίσει κάθε πλοίο σε διεθνή ύδατα που πλήρωσε φόρο διέλευσης στο Ιράν» (CNBC). Κυρίως, θέλει ένα κλειστό Στενό για τη Κίνα: «Ο Τραμπ απειλεί με αποκλεισμό το Ιράν εντείνοντας τη πίεση στην Κίνα» (WSJ).

Τρίτον, είναι υποκριτικό να διαμαρτύρεται για τον αποκλεισμό της ναυτιλίας στο Ορμούζ, όταν οι ΗΠΑ και τα κράτη-δορυφόροι τους κάνουν το δικό τους αποκλεισμό της ναυτιλίας σ΄ολόκληρο τον κόσμο. Επανάφεραν τη πειρατεία του 17ου αιώνα, από τα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας και της Κούβας, μέχρι τη Βαλτική και τη Κασπία Θάλασσα, τη Μεσόγειο, και τις Θάλασσες των Φιλιππίνων και της Νότιας Κίνας: «Οι κατασχέσεις πλοίων του σκιώδους στόλου από την κυβέρνηση Τραμπ εγείρουν κρίσιμα νομικά και υλικοτεχνικά ερωτήματα» (AtlanticCouncil). 

O Τραμπ δεν δέχεται το “ναι” ως απάντηση

Oι πιέσεις της Ουάσιγκτον συμπεριλαμβάνουν εξουθενωτικές κυρώσεις, χρηματοδότηση πληρεξουσίων δρώντων, στοχευμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Πριν καν στεγνώσει το μελάνι της εκεχειρίας, ΗΠΑ και Ισραήλ βρήκαν ήδη το πρώτο παραθυράκι για να την παραβιάσουν. Ενώ η εκεχειρία περιλαμβάνει τον Λίβανο, το Ισραήλ εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις εναντίον του. Η Ουάσιγκτον υποβίβασε το γεγονός: «Ο Βανς θεωρεί εύλογη παρεξήγηση τη διαφωνία σχετικά με το αν ο Λίβανος συμπεριλήφθηκε στην εκεχειρία» (TheHill). 

Μέσα σε μόλις δύο χρόνια το Ιράν έχει επανειλημμένα εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις που η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί όχι για την επίτευξη ειρήνης, αλλά για να καλύψει τις προετοιμασίες για πόλεμο ή για να δικαιολογήσει τον ίδιο το πόλεμο: «Ο μεσολαβητής υπουργός Εξωτερικών του Ομάν, Αλμπουσάιντι, μίλησε δημόσια ώστε ο αμερικανικός λαός να γνωρίζει ότι η ειρήνη ήταν εφικτή όταν ο Τραμπ επέλεξε τον πόλεμο» (AsiaTimes). Με άλλα λόγια, o Τραμπ δεν δέχεται το “ναι” των Ιρανών ως απάντηση.

Μετά τη λήξη των πρόσφατων συνομιλιών, ο στόχος του Τραμπ μετατοπίζεται από την επίτευξη συμφωνίας στην αποκατάσταση των μοχλών πίεσης, ενώ το Ιράν προσπαθεί να απορροφήσει και ανακατευθύνει τη πίεση. 

Εσωτερικός διχασμός στο Ιράν

Για χρόνια, βασικός στόχος της Ουάσιγκτον ήταν ο διχασμός της ιρανικής κοινωνίας: Δημιουργία εσωτερικών τριβών· αποκεφαλισμοί ηγετικών στελεχών· πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές· επιβολή παρατεταμένων κυρώσεων· υποδαύλιση λαϊκών αναταραχών: «Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Μπέσεντ, παραδέχθηκε ότι η Ουάσιγκτον μηχανεύτηκε την ελεύθερη πτώση του ιρανικού ριάλ για να προκαλέσει λαϊκές εξεγέρσεις» (AlJazeera).  

Η εκεχειρία δίνει χρόνο να έλθουν στο προσκήνιο διαφορές απόψεων και λανθάνουσες διαιρέσεις μεταξύ των ιρανικών ελίτ. Με τις δολοφονίες πολύπειρων Ιρανών ηγετών να έχουν υπονομεύσει τους καθιερωμένους μηχανισμούς διαμεσολάβησης και συντονισμού μεταξύ ανταγωνιστικών κέντρων εξουσίας, αναπόφευκτα ο εσωτερικός διχασμός εντείνεται. 

Εκμεταλλευόμενος το κενό εξουσίας που άφησε η δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Χαμανεΐ, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν ζήτησε από τον αρχηγό των IRGC, Βαχίντι, να περιορίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις λόγω υψηλού οικονομικού κόστους.  Επίσης, ζήτησε δημόσια συγνώμη από τα κράτη του Κόλπου για τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις εναντίον τους, αγνοώντας ότι αυτά τα κράτη φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις επιθέσεων κατά ιρανικών πόλεων. Την ίδια περίοδο, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Ζαρίφ, έγραψε άρθρο στο Foreign Affairs αντιτιθέμενος στην επίσημη εξωτερική πολιτική του Ιράν.

Η Ουάσιγκτον επωφελείται από τη εσωτερική πόλωση που δημιουργούν οι ενέργειες ορισμένων Ιρανών αξιωματούχων, ελπίζοντας να προκληθούν αλυσιδωτές επιπτώσεις στον αμυντικό έλεγχο και εποπτεία του Ιράν. Να δημιουργηθούν ρωγμές στην αμυντική δομή του Ιράν, ώστε να υποστεί μεγαλύτερες απώλειες καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ θα αναπτύσσουν μια πιο συνεκτική επιθετική στρατηγική.

Ιδιαιτερότητες του Ιράν

Ο ιρανικός πόλεμος συνδέεται άρρηκτα με τις άλλες επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ σ΄όλο τον κόσμο. Απαγωγή πρόεδρου Βενεζουέλας και αιχμαλώτιση της χώρας· πόλεμος μέσω αντιπροσώπων στην Ουκρανία· κατακερματισμός Γιουγκοσλαβίας, Ιράκ, Λιβύης, Συρίας, Σομαλίας, Σουδάν· απειλές κατάληψης της Κούβας και της Γροιλανδίας· στρατιωτικές βάσεις και διεξαγωγή συγκεκαλλυμένων επιχειρήσεων σ΄όλη τη περιφέρεια της Κίνας, όπως περιγράφει μελέτη του αμερικανικού ναυτικού: «Θαλάσσιος πετρελαϊκός αποκλεισμός κατά της Κίνας» (NavalWarCollegeReview). 

Όταν, λοιπόν, η Ουάσιγκτον συνεχίζει τις επιθετικές δραστηριότητες με στόχο τη παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, δεν θα αλλάξει ξαφνικά τη πολιτική της επιδιώκοντας ειρήνη ειδικά με το Ιράν. Το Ιράν έχει προετοιμαστεί από καιρό. Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) ελέγχει περίπου το 30-40% της εγχώριας οικονομίας μέσω δικών του συγκροτημάτων κατασκευών, ενέργειας και εφοδιαστικής. Αυτό του παρέχει μια παράλληλη βάση εσόδων ειδικά σχεδιασμένη για να επιβιώσει από τις δημοσιονομικές κρίσεις που μηχανεύεται η Ουάσιγκτον. 

Επιπλέον, το Ιράν χρησιμοποιεί μια “μωσαϊκή” στρατηγική άμυνας. Οι πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές του (συμπεριλαμβανομένων των τοπικών διοικήσεων του IRGC που λειτουργούν αυτόνομα σε 31 ξεχωριστές μονάδες και των κατανεμημένων υπόγειων δικτύων) έχουν αποκεντρωθεί και σχεδιαστεί ειδικά για να αντέξουν μια στρατηγική της Ουάσιγκτον που βασίζεται στον αποκεφαλισμό του κεντρικού κράτους.

Ειρήνη με όρους ηγεμονίας υποδομών

Η Ουάσιγκτον δεν θα επιλέξει ποτέ την οδό της ειρηνικής πολυπολικής ολοκλήρωσης. Δεν ενδιαφέρεται ιδεολογικά να εμπλακεί σ΄έναν ειρηνικό παγκόσμιο ανταγωνισμό για οικονομικο-κοινωνική ανάπτυξη. Στη ​​μακροοικονομική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 2000, οι ΗΠΑ χρηματιστικοποιούνται πλήρως, η βιομηχανική τους βάση συρρικνώνεται και η επιβίωση του δολαρίου εξαρτιέται από τον έλεγχο των παγκόσμιων ενεργειακών ροών. 

Η Ουάσιγκτον δε μπορεί πλέον να επιτύχει τους στόχους της μόνο μέσω στρατιωτικής βίας. Η στρατηγική των κέντρων εξουσίας είναι να εγκαταστήσουν στις γεωπολιτικά σημαντικές χώρες τεχνικo-οικονομικούς μηχανισμούς διακυβέρνησης που θα διαρκέσουν πολύ πέρα από την τρέχουσα φάση της στρατιωτικής επιβολής (π.χ., τα δυτικά πρότυπα “προμηθειών” ήδη ενσωματώνονται στις κρατικές υποδομές της Ουκρανίας). 

Πρόκειται για την ηγεμονία των υποδομών: Μόλις ενσωματωθούν στα συστήματα πληρωμών, προμηθειών και διαπίστευσης, αυτοί οι μηχανισμοί υποδομών θα παραμείνουν υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον ακόμη και όταν η στρατιωτική της επιβολή απομακρυνθεί. Ο Τραμπ μάλλον θα δέχονταν να συνάψει ειρήνη, αφήνοντας άθικτο το παρόν καθεστώς και την εγχώρια ιδεολογία, αν οι ιρανικές ελίτ υιοθετούσαν το διατλαντικό τεχνικο-οικονομικό πλαίσιο υποδομών. 

Στη γεωπολιτική, οι πιο κρίσιμες εξελίξεις συχνά λαμβάνουν χώρα όχι κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης, ούτε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, αλλά στη χρονική περίοδο μεταξύ τους. Κατά τα φαινόμενα, οι πιέσεις και στις δύο πλευρές έχουν φτάνουν σ’ ένα σημείο όπου ο συμβιβασμός είναι πολύ δαπανηρός και η κλιμάκωση πολύ επικίνδυνη.

Είναι και το τελευταίο επιχείρημα των υποστηρικτών του πρωθυπουργού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το ερώτημα είναι παραπλανητικό, καθώς παραβλέπει ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης, αφού κανείς δεν συνεργάζεται μαζί του. 

Το ΠΑΣΟΚ που είναι αξιωματική αντιπολίτευση το έκανε απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του, ότι δεν συνεργάζεται με τη ΝΔ. Και σε καμία περίπτωση με τη ΝΔ υπό τον Κυριάκο. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα της Αριστεράς δεν υπάρχει καν συζήτηση, όπως και για την Ζωή Κωνσταντοπούλου, που καθημερινά καταγγέλλει τον πρωθυπουργό. Αλλά ούτε και στα δεξιά του πολιτικού συστήματος υπάρχει πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος Βελόπουλος δεν θέλει να έχει την τύχη του Γιώργου Καρατζαφέρη – που μετά την κυβερνητική συνεργασία του εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη. Ο Δημήτρης Νατσιός καθημερινά ανεβάζει τους τόνους της κριτικής. 

Κανείς δεν συνεργάζεται με τον Μητσοτάκη 

Μετά τις εκλογές, τα δεδομένα δεν θα είναι διαφορετικά. Τρία κόμματα που ετοιμάζονται – Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά – ρευστοποιούν περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό, αλλά και τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων. Είναι δε αμφίβολο ακόμη και εάν θα έχει την πρώτη θέση η ΝΔ μετά από εκλογές, με την συμμετοχή των τριών νέων κομμάτων. Σε κάθε περίπτωση θα έχει μικρότερο ποσοστό ακόμη και από αυτό που της δίνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις και λιγότερη διαφορά από τον επόμενο, όποιος κι αν είναι. 

Αλλά ούτε εκείνοι συνεργάζονται με τον Μητσοτάκη. Για την Μαρία Καρυστιανού είναι ο βασικός στόχος και ο λόγος που κατεβαίνει στην πολιτική, ότι ο Μητσοτάκης συγκαλύπτει το σκάνδαλο των Τεμπών. Ο Αντώνης Σαμαράς καταγγέλλει ότι η μητσοτακική ΝΔ έχει μεταλλαχθεί σε ένα ασπόνδυλο, διεφθαρμένο κόμμα και επιδιώκει την ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς. Ο Αλέξης Τσίπρας καταγγέλλει τον Μητσοτάκη ότι συμπεριφέρεται ο ίδιος σαν ολιγάρχης.

Στην υποθετική περίπτωση που στην θέση του Μητσοτάκη αναλάμβανε άλλος πολιτικός της ΝΔ (βέβαια η ελληνική δεξιά δεν είναι οι Άγγλοι Τόρις για να αλλάζει αρχηγούς) το πρόβλημα δεν θα ήταν το ίδιο. Με άλλον αρχηγό πιθανότατα κάποια από τα νυν ή υπό ίδρυση κόμματα θα δέχονταν να συνεργαστούν και να αρθεί το αδιέξοδο. Εάν πάλι η ΝΔ δεν θα είναι το πρώτο κόμμα, τότε θα προκύψουν άλλες συνεργασίες για σχηματισμό κυβέρνησης. 

Σε κάθε περίπτωση ο Μητσοτάκης είναι ο πυρήνας του αδιεξόδου, και του τωρινού αλλά και του μελλοντικού μετά τις εκλογές, ενώ δεν αποτελεί μέρος της λύσης σε κανένα εναλλακτικό σενάριο. 

Χάνει τον έλεγχο στην ΚΟ

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ 2 είχε σαν συνέπεια, για πρώτη φορά από το 2019, ο Μητσοτάκης να χάσει, έστω και προσωρινά, τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που είναι σε αναταραχή καθώς δεν ξέρει τι της ξημερώνει. Η μία μετά την άλλη οι γραμμές του Μαξίμου κατέρρευσαν. Αρχικά δήλωσε ότι η κάθε περίπτωση από τους 11 που ζητείται η άρση ασυλίας έχει διαφορετική βαρύτητα και θα αξιολογηθεί ξεχωριστά. Μετά από μερικές ημέρες και οι 11 ζήτησαν άρση ασυλίας, ενώ οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους δηλώνουν ότι δεν είναι βέβαιο ότι θα την ψηφίσουν και ότι μπορεί να απέχουν από την ψηφοφορία. 

Η σκέψη να διαγράψει κατ’ επιλογή τις πιο βαριές περιπτώσεις απορρίφθηκε, λόγω των αντιδράσεων που θα προκαλούσε. Η γραμμή να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους οι 11 για να διευκολύνουν τον πρωθυπουργό δεν βρήκε καμία απήχηση. Μόνο ο Κώστας Αχ. Καραμανλής και η Κατερίνα Παπακώστα δήλωσαν ότι δεν θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές (ούτως ή άλλως δεν θα τους κατέβαζε ο Μητσοτάκης).

Ο δε Κώστας Τσιάρας αντίθετα δήλωσε ότι θα είναι υποψήφιος, αμφισβητώντας την εξουσία του Μητσοτάκη να καταρτίζει τις λίστες. Ο Χρήστος Μπουκώρος βγαίνει στα κανάλια και αμφισβητεί την πληρότητα των στοιχείων που δόθηκαν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και υπαινίσσεται ότι οι διάλογοι μπορεί να προέκυψαν από επισυνδέσεις βουλευτών και όχι από παρακολούθηση των διοικητικών παραγόντων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Συνδέει έτσι τα δύο σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών. 

Ενώ ο πρωθυπουργός δήλωσε δημοσίως ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ 2 συνιστά σημαντική εξέλιξη και ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να επιταχύνει, ξεχνώντας ότι δεν απευθύνεται στον Άρειο Πάγο, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ξεσπαθώσει αμφισβητώντας ευθέως τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αφού χαρακτήρισε γελοίες τις κατηγορίες και αμφισβήτησε τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σημείωσε: «Την προσωπική μου εμπιστοσύνη την έχουν απωλέσει – για τον πρωθυπουργό δεν ξέρω, ρωτήστε τον… Εγώ μιλάω ως βουλευτής». Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ απευθύνεται στους βουλευτές του κόμματος που είναι θυμωμένοι με τον Κυριάκο, γιατί θεωρούν ότι δεν τους καλύπτει. 

Φυσικά ο Άδωνις δεν θα γίνει αρχηγός, επιχειρεί όμως να διευρύνει τα ερείσματα του για να έχει λόγο στο παιχνίδι της διαδοχής, όποτε κι αν ανοίξει και εμφανίζεται ως δεξιό αντίπαλο δέος στον Νίκο Δένδια. 

Εν τω μεταξύ από πολλές πλευρές επισημαίνεται η σιωπή και η απουσία από τις εξελίξεις του Νίκου Δένδια. Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε η διαρροή ότι φέρεται να είπε σε κλειστό κύκλο για τον Μητσοτάκη “όπως τα έκανε ας τα λουστεί”. Κάποιες πληροφορίες ότι σκέπτεται να προσφύγει για τις υποκλοπές, καθώς ήταν παρακολουθούμενος, θα σηματοδοτούσαν ρήξη με το Μέγαρο Μαξίμου, κάτι που δεν δείχνει πρόθυμος να κάνει. Κάπως έτσι ακόμη και οι βουλευτές της ΝΔ ρωτούν “τι περιμένει;”. 

Θα αντέξει μέχρι τον Σεπτέμβριο; 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο από το Μαξίμου οι τελευταίες διαρροές αναφέρουν ότι ο Μητσοτάκης απέρριψε τις εκλογές για τον Ιούνιο. Προσανατολίζεται για τον Σεπτέμβριο μετά τις εξαγγελίες της ΔΕΘ και αφού προηγουμένως θα έχει κάνει ανασχηματισμό. Το ερώτημα είναι εάν θα αντέξει μέχρι τότε. Ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να κρατά το ταμείο και να έχει συντριπτική ισχύ στις δημοσκοπικές και στα ΜΜΕ, που λειτουργούν σαν προέκταση του Μαξίμου. 

Ωστόσο η κυριαρχία του διαβρώνεται παντού, κάποια ΜΜΕ αρχίζουν να ασκούν κριτική και θυμήθηκαν τον ρόλο τους, το κόμμα του δεν είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο του, ενώ μία σειρά σημαντικοί επιχειρηματίες δεν τον εμπιστεύονται. Η συζήτηση να παραμερίσει ώστε να βρεθεί λύση στο αδιέξοδο είναι σε εξέλιξη τόσο στο εσωτερικό της Κεντροδεξιάς, όσο και στο ευρύτερο σύστημα εξουσίας. Η συζήτηση ενισχύεται καθώς γίνεται συνείδηση ότι τα δύσκολα για την χώρα είναι μπροστά και θα απαιτηθούν πολιτικές που το σύστημα Μητσοτάκη δεν μπορεί να κάνει.

Να φανταστείτε ότι λόγω της δύσκολης παιδικής ηλικίας του άλλαξε τρεις φορές το… επώνυμό του! Το Vance είναι το επώνυμο της γιαγιάς του, που ήταν ο φύλακας-άγγελός του…

Ως συγκροτημένος εκφραστής της λαϊκής Νέας Δεξιάς, ο Τζέι Ντι είχε αρχικά στραφεί εναντίον της τοξικής ρητορικής του Τραμπίκου, αλλά όταν είδε ότι είχε ρεύμα τα βρήκε μαζί του…

Αν εξαιρέσουμε τα ιδεολογικά, οι δυο τους είναι σχεδόν απ’ όλες τις απόψεις δυο άκρα αντίθετα. Παρόλα αυτά, ο Τραμπίκος τον επέλεξε και 40 ετών βρέθηκε αντιπρόεδρος της Αμερικής!

Όλοι θεωρούσαν ότι θα ήταν ο επόμενος πρόεδρος ως πολιτικός κληρονόμος του MAGA και μάλιστα πως θα το καθάριζε από τον ανορθολογισμό και την τοξικότητα του Τραμπίκου.

Και ενώ όλα φαίνονταν να πηγαίνουν περισσότερο από πρίμα για τον Τζέι Ντι, η επίθεση στο Ιράν τον έριξε στο… λάκκο με τα σκ@τ@!

Κατακαημένε Τζέι Ντι, τι σού ‘μελε να πάθεις!

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Βανς διαφώνησε με τη λύσσα του Μπίμπη του χασάπη να την πέσουν στους μουλάδες, αλλά ο Τραμπίκος έγραψε εκεί που δεν πιάνει μελάνι τις αντιρρήσεις που εκφράσθηκαν…

Δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι ο Μπίμπης έχει δυνατό χαρτί για να σέρνει από τη μύτη τον Τραμπίκο και η δήλωση της Μελάνιας ενισχύει το σενάριο…

Και να ήταν μόνο αυτό! Ακολουθώντας την πρακτική των κομμουνιστών, ο Τραμπίκος έστειλε τον διαφωνούντα να… εφαρμόσει τη γραμμή! Όπως αναμενόταν το αποτέλεσμα ήταν τζίφος και ο Βανς το χρεώνεται!

Α ρε Τζέι Ντι που να φανταζόσουνα ότι το λαμπρό μέλλον σου θα κινδύνευε να βουλιάξει στο βάλτο που ετοίμασε ο Μπίμπης ο χασάπης και στον οποίο τώρα κολυμπάει ο Τραμπίκος…

“Αν δεν είχαμε ενεργήσει τα ονόματα Νατάνζ, Φορντό, Ισφαχάν και Παρσίν πιθανότατα θα είχαν μείνει στη μνήμη με αιώνιο τρόμο, ακριβώς όπως το Άουσβιτς, το Τρεμπλίνκα, το Μαϊντάνεκ και το Σομπιμπόρ”, εκτίμησε ο ίδιος συγκρίνοντας ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις με ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

«Αλλά ενεργήσαμε (…) με την ιστορικά πρωτοφανή συνεργασία με τον πρόεδρο Τραμπ και τις ΗΠΑ. Αυτή την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, θα το θυμόμαστε αυτό”, υπογράμμισε ο Νετανιάχου.

Το Ισραήλ τιμά την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος από σήμερα το βράδυ ως αύριο Τρίτη, στη μνήμη των έξι εκατομμυρίων εβραίων που δολοφονήθηκαν από τους ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Κάθε χρόνο οι επίσημες τελετές οργανώνονται τον Απρίλιο ή τον Μάιο με βάση το εβραϊκό ημερολόγιο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

“Την ώρα που ο ΟΗΕ μιλά ανοικτά για αυτές τις ωμότητες, για την επανάληψή τους, το ερώτημα είναι: γιατί ο κόσμος δεν έχει εξεγερθεί αρκετά ώστε να κάνει κάτι; Τι περισσότερο πρέπει να συμβεί ώστε όλος ο κόσμος να ξυπνήσει και να δώσει προσοχή;”, διερωτήθηκε.

Η Μπράουν αναφέρθηκε συγκεκριμένα στους κατοίκους της πόλης ελ Φάσερ, στο Νταρφούρ, την οποία κατέλαβαν στα τέλη Οκτωβρίου οι παραστρατιωτικοί των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (ΔΤΥ).

Ο ΟΗΕ έχει εκτιμήσει ότι τουλάχιστον 6.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν τις τρεις πρώτες ημέρες αυτής της επίθεσης. Όμως “δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσοι είναι οι νεκροί, οι αγνοούμενοι και οι συλληφθέντες”, σημείωσε η αξιωματούχος του ΟΗΕ, προειδοποιώντας τώρα για την κατάσταση στην πόλη Ντιλίνγκ, στο Νότιο Κορντοφάν, η οποία δέχεται “καθημερινές επιθέσεις” και στην οποία δεν μπορούν πλέον να εισέλθουν τα κομβόι του ΟΗΕ.

Στο Σουδάν μαίνεται από τις 15 Απριλίου 2023 μια αιματηρή σύγκρουση μεταξύ του στρατού υπό τον στρατηγό Άμπντελ Φάταχ αλ Μπουρχάν, ο οποίος κυβερνά ντε φάκτο τη χώρα μετά το πραξικόπημα του 2021, και των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης του στρατηγού Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκλό.

“Πρόκειται για την πιο επείγουσα και σύνθετη κρίση. Πρέπει να επικεντρωθούμε στους τρόπους εύρεσης μιας λύσης” και στο μεταξύ να “χρηματοδοτηθεί το ελάχιστο αναγκαίο” που χρειάζεται ο πληθυσμός για την επιβίωσή του, υποστήριξε η Μπράουν.

Ωστόσο, η έκκληση για τη συγκέντρωση 2,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων που απηύθυνε ο ΟΗΕ για το Σουδάν για το 2026, ποσό ήδη μικρότερο σε σχέση με το παρελθόν καθώς έχει μειωθεί γενικά η διεθνής βοήθεια, έχει προς το παρόν χρηματοδοτηθεί μόνο κατά 16%, όπως ανέφερε η ίδια.

Παράλληλα η Μπράουν εξέφρασε την απογοήτευσή της, ζητώντας να μην χαρακτηρίζεται αυτός ο πόλεμος “ξεχασμένη κρίση” αλλά “εγκαταλελειμμένη κρίση”.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ