Την πόλη θα επισκεφθεί, επίσης, και ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος ευχαρίστησε τους πολίτες που συνέβαλαν στη σύλληψη του δράστη Σαλίμ Ελ Κούντρι. O δήμαρχος της πόλης δήλωσε ότι ο Ελ Κούντρι, σύμφωνα με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, από το 2022 μέχρι το 2024 κατά καιρούς νοσηλευόταν διότι διαγνώσθηκε με σχιζοειδή διαταραχή προσωπικότητας. Πρόσθεσε, δε, ότι «όλα φέρονται να οδηγούν προς μια ατομική πράξη, πέρα από τα όρια της λογικής». Ο ηλικίας 31 ετών δράστης είναι Μαροκινός που έχει λάβει την ιταλική υπηκοότητα.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημειώνει ότι οι ψηφιακές υποδομές που σήμερα κρατούν όρθιο το ελληνικό κράτος, είναι έργο ΠΑΣΟΚ και αναφέρει συγκεκριμένα:

«Το TAXISnet, η ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία στηρίζεται σήμερα  το gov.gr και κάθε ηλεκτρονική συναλλαγή πολίτη με το Δημόσιο, την Διαύγεια, που για πρώτη φορά υποχρέωσε το ελληνικό κράτος σε υποχρεωτική ανάρτηση των πράξεών του στο διαδίκτυο, το ΚΗΜΔΗΣ για τη διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις, το ΓΕΜΗ, το opengov, την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τα ΚΕΠ, οι πρώτες ηλεκτρονικές υπηρεσίες προς τον πολίτη.».

Το ΠΑΣΟΚ σημειώνει πως όταν εκείνο προωθούσε την Κάρτα του Πολίτη και τις πρώτες ηλεκτρονικές ταυτότητες, «ο ‘Αδωνις Γεωργιάδης φωνασκούσε ότι πρόκειται για ‘ηλεκτρονικό φακέλωμα’, για ‘Big Brother του κράτους’, ότι η Κάρτα του Πολίτη είναι ‘κάτι φρικώδες’ που ‘εγώ δεν θα τη δεχτώ ποτέ’». Σχολιάζει ότι «πάει πολύ να χυδαιολογεί με εκφράσεις περί ‘ΠΑΣΟΚικής κατοχής’, ο άνθρωπος που υποστήριζε ότι δεν έγινε ποτέ  Ολοκαύτωμα και ως Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΛΑ.Ο.Σ. υπέβαλαν ερωτήσεις στη Βουλή ‘αν μας ψεκάζουν’».

Προσθέτει ότι «αυτά είναι μόνο μερικές από τις πολιτικές αγυρτίες του κ. Γεωργιάδη, τον οποίο έχει εκ δεξιών του ο Κυριάκος Μητσοτάκης». «Σκέτη παρακμή», αναφέρει, συμπληρώνοντας ότι «γι’ αυτό, ας μην θέτει διλήμματα ‘Μητσοτάκης ή επιστροφή στην παρακμή’, γιατί η απάντηση θα τον ρίξει σε κατάθλιψη». «Αλλαγή, φως, διαφάνεια, πρόοδος, ΠΑΣΟΚ απέναντι στην παρακμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Γεωργιάδη», τονίζει το ΠΑΣΟΚ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νωρίτερα ο περιφερειακός κυβερνήτης της Μόσχας Αντρέι Βορομπιόφ είχε ανακοινώσει ότι τουλάχιστον 3τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 4 τραυματίστηκαν στην περιφέρεια της ρωσικής πρωτεύουσας σε ουκρανική επίθεση με drones στη διάρκεια της νύχτας, ενώ ο δήμαρχος της Μόσχας Σεργκέι Σομπιάνιν είχε ανακοινώσει ότι στην ίδια την πρωτεύουσα ένα πλήγμα προκάλεσε τον τραυματισμό 12 ανθρώπων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όσον αφορά στους μαθητές και τις μαθήτριες της Γ’ λυκείου, οι απολυτήριες εξετάσεις (ονομαζόμενες και «ενδοσχολικές») θα διεξαχθούν επίσης αύριο, Δευτέρα, 18 Μαΐου 2026, αλλά μέχρι τη Δευτέρα 25η Μαΐου 2026, καθώς στη συνέχεια θα πραγματοποιηθούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. Καταληκτική ημερομηνία έκδοσης αποτελεσμάτων για τις απολυτήριες εξετάσεις είναι η 27η Μαΐου 2026.

Ο Akylas με το «Ferto» απέσπασε 220 Βαθμούς και βρέθηκε στην 10η θέση. Με το τραγούδι και την ερμηνεία του να κερδίζει τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα του κοινού. Η Κύπρος με την Αντιγόνη και το «Jalla» κατέκτησαν την 19η θέση, αποσπώντας 75 βαθμούς.

Η λαμπερή μουσική του μεγάλου τελικού της Eurovision 2026, μεταδόθηκε από την ΕΡΤ1 ζωντανά από τη Βιέννη, μεταφέροντας τον παλμό της επετειακής 70ής διοργάνωσης, σε μια βραδιά που ήταν γεμάτη μουσική, θέαμα και συγκίνηση.

Στον σχολιασμό της βραδιάς για δέκατη φορά ήταν το αγαπημένο δίδυμο της Eurovision, η Μαρία Κοζάκου και ο Γιώργος Καπουτζίδης, ενώ η Klavdia ανακοίνωσε τη βαθμολογία της ελληνικής κριτικής επιτροπής και το πολυπόθητο ελληνικό «12άρι».

Η μετάδοση του τελικού ήταν διαθέσιμη μέσα από την ΕΡΤ1, το Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7, τη Φωνή της Ελλάδας, το νέο διεθνές κανάλι ERT COSMOS, αλλά και μέσω του Eurovision Channel του ERTFLIX με πλήρη προσβασιμότητα, διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα και χωρίς διαφημιστικές διακοπές.

Η πρώτη δεκάδα του τελικού

Βουλγαρία – 516
Ισραήλ – 343
Ρουμανία – 296
Αυστραλία – 287
Ιταλία – 281
Φινλανδία – 279
Δανία – 243
Μολδαβία – 226
Ουκρανία – 221
Ελλάδα – 220

Στην ομιλία που έκανε προ ημερών στο Χαλάνδρι ο Αλέξης Τσίπρας είχε πει: «Τον Μάρτιο ήταν νωρίς, τον Σεπτέμβριο είναι αργά. Τώρα είναι η ώρα. Έρχεται ο μήνας του θερισμού για την παράταξη που θα μπορέσει να κερδίσει τον Μητσοτάκη όταν γίνουν οι εκλογές».

Ο σταθμός «Αττική» θα παραμένει ανοιχτός για τη Γραμμή 1 (ΗΣΑΠ) Κηφισιά – Πειραιάς.

Η κίνηση των συρμών στη Γραμμή 2 κατά τις ώρες των εργασιών θα διεξάγεται μεταξύ των σταθμών «Ανθούπολη – Άγιος Αντώνιος» και «Ομόνοια – Ελληνικό».

Αναλυτικά, οι τελευταίοι συρμοί, πριν το κλείσιμο των σταθμών, θα αναχωρούν:

• από ΑΓΙΟ ΑΝΤΩΝΙΟ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:28,
• από ΣΕΠΟΛΙΑ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:30,
• από ΑΤΤΙΚΗ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:32,
• από ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:33,
• από ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ προς ΕΛΛΗΝΙΚΟ στις 21:34,
• από ΣΥΝΤΑΓΜΑ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:31,
• από ΟΜΟΝΟΙΑ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:34,
• από ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:36,
• από ΣΤΑΘΜΟ ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:37 και
• από ΑΤΤΙΚΗ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:39,
• από ΣΕΠΟΛΙΑ προς ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ στις 21:41.

Για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, ο ΟΑΣΑ δρομολογεί (για τις ημέρες Κυριακή έως Πέμπτη, από τις 21:40 ως τη λήξη της κυκλοφορίας του Μετρό) την προσωρινή λεωφορειακή Γραμμή Χ19 «Στ. Μετρό Ομόνοια – Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος». Η γραμμή θα πραγματοποιεί τις εξής στάσεις:
Στην κατεύθυνση Στ. Μετρό Ομόνοια – Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος:

• «ΣΤ. ΟΜΟΝΟΙΑ» (προσωρινή Αφετηρία μεταξύ των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Αγίου Κωνσταντίνου), «ΣΤ. ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ» (υπάρχουσα στάση), «ΚΑΔΜΟΥ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ.ΑΓ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ» (υπάρχουσα στάση).
• Στην κατεύθυνση Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος  – Στ. Μετρό Ομόνοια:
• «ΣΤ.ΑΓ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ» (προσωρινή στάση, επί της οδού Εθνάρχου Μακαρίου), «ΚΑΔΜΟΥ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ προς ΣΥΝΤΑΓΜΑ» (προσωρινή στάση επί της οδού Δηληγιώργη), «ΠΕΡΟΚΕ» (υπάρχουσα στάση), «ΣΤ. ΟΜΟΝΟΙΑ» (προσωρινή Αφετηρία μεταξύ των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Αγίου Κωνσταντίνου).

«Κατανοούμε την αναστάτωση, που οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις προκαλούν στους επιβάτες μας, κρίνονται ωστόσο αναγκαίες, για την εκτέλεση των σημαντικών αυτών έργων, που θα συμβάλλουν στη βελτίωση των καθημερινών μετακινήσεων», σημειώνει η ΣΤΑΣΥ

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Alco, το 72% των πολιτών πιστεύει ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Το 78% θεωρεί ότι οι νόμοι εφαρμόζονται επιλεκτικά. Και το 82% εκτιμά ότι η διαφθορά εμποδίζει τη λειτουργία του κράτους δικαίου.

Το κόστος της διαφθοράς

Η ελληνική κοινωνία έμαθε να αντιμετωπίζει τη διαφθορά σαν κάτι αναπότρεπτο. Σαν ένα αναπόφευκτο κομμάτι της λειτουργίας του κράτους. Μία μίζα. Ένα ρουσφέτι. Μία εξυπηρέτηση. Μία κομματική τοποθέτηση. Ένα δημόσιο έργο που κοστίζει πολλαπλάσια από την πραγματική του αξία. Ένας επιχειρηματίας που αγοράζει επιρροή. Ένας πολιτικός που προστατεύεται από την ασυλία και την ατιμωρησία.

Όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο θλιβερή. Το ετήσιο κόστος της διαφθοράς στην Ελλάδα ξεπερνά τον ετήσιο προϋπολογισμό του ΕΣΥ. Το 66% των πολιτών αντιλαμβάνεται ότι επηρεάζει πρακτικά την καθημερινή του ζωή. Η διαφθορά είναι κλοπή.

Η διαφθορά αφαιρεί χρήματα από τα νοσοκομεία, από τα σχολεία, από τις υποδομές, από την άμυνα, από τη ζωή των πολιτών. Κάθε ευρώ που κλέβεται από το δημόσιο ταμείο δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός. Είναι ένας άνθρωπος που δεν βρήκε κρεβάτι σε νοσοκομείο. Είναι ένα παιδί που προσπαθεί να μορφωθεί σε ένα σχολείο που καταρρέει. Είναι μία οικογένεια που πληρώνει περισσότερους φόρους για να καλύψει τις τρύπες ενός σάπιου κράτους.

Η διαφθορά δεν παράγει μόνο οικονομική αδικία. Αναπαράγει την παρακμή. Καταστρέφει την εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Διαλύει την έννοια της αξιοκρατίας. Εξορίζει τους ικανούς και επιβραβεύει τους πρόθυμους. Μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο. Την πολιτική σε μηχανισμό διανομής συμφερόντων. Τη δημοκρατία σε θέατρο χωρίς αλήθεια.

Και τελικά παράγει κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο. Την παραίτηση. Όταν ένας λαός πιστεύει ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι όλοι είναι ίδιοι, ότι η εξουσία είναι άτρωτη, τότε αρχίζει να χάνει την πίστη του όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Η διαφθορά δεν κλέβει μόνο χρήματα. Κλέβει την ελπίδα ενός ολόκληρου έθνους.

Η Ελλάδα πλήρωσε ήδη ακριβά αυτή τη διαδρομή. Η χρεοκοπία δεν έπεσε από τον ουρανό. Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας οικοδομήθηκε πάνω στην ανταλλαγή εξαρτήσεων. Κόμματα, οικονομικά συμφέροντα, κρατικός μηχανισμός και τμήματα των μέσων ενημέρωσης συνδέθηκαν σε ένα πλέγμα αλληλοπροστασίας που λειτουργούσε χωρίς πραγματικό έλεγχο. Τα ίδια φαινόμενα επαναλαμβάνονται σήμερα, με πολλαπλάσια μεγέθη.

Εθνικό διακύβευμα

Το πιο επικίνδυνο επακόλουθο της είναι η κανονικοποίησή της. Όταν οι πολίτες συνηθίζουν να βλέπουν σκάνδαλα χωρίς συνέπειες, όταν οι εξεταστικές επιτροπές μετατρέπονται σε κομματικές παραστάσεις, όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί για χρόνια ή εμφανίζεται επιλεκτική, τότε η ίδια η δημοκρατία αρχίζει να χάνει τη νομιμοποίησή της.

Η ομηρία αυτή έχει πραγματικές συνέπειες στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Η νέα γενιά εγκαταλείπει τη χώρα όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά γιατί αισθάνεται ότι οι κανόνες δεν είναι ίδιοι για όλους. Ότι η προσπάθεια δεν αρκεί όταν η εξουσία λειτουργεί με κλειστά δίκτυα σχέσεων και εξαρτήσεων.

Η διαφθορά έχει μεταβάλει την κυρίαρχη κουλτούρα της χώρας. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρή ανάπτυξη χωρίς εμπιστοσύνη. Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρή δημοκρατία χωρίς θεσμούς που λειτουργούν πραγματικά ανεξάρτητα. Η εντύπωση που επικρατεί είναι ότι η χώρα ανήκει σε λίγους.

Η μάχη απέναντι στη διαφθορά δεν είναι επικοινωνιακή. Προϋποθέτει πραγματική διάκριση των εξουσιών, ισχυρή και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, απόλυτη διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, αυστηρούς ελέγχους παντού όπου υπάρχει εξουσία και κυρίως πολιτική βούληση σύγκρουσης με οργανωμένα συμφέροντα.

Γιατί η διαφθορά δεν είναι ατύχημα του συστήματος. Σε πολλές περιπτώσεις είναι ο ίδιος ο τρόπος λειτουργίας του. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία επιφανειακή μεταρρύθμιση. Χρειάζεται ηθική και θεσμική επανίδρυση. Χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και τη δημοκρατία. Χρειάζεται να αποκατασταθεί η αίσθηση ότι ο νόμος ισχύει για όλους. Όχι μόνο για τους αδύναμους.

Η μεγαλύτερη απειλή για μία χώρα είναι η εσωτερική αποσύνθεση. Αυτή διαβρώνει το κράτος από μέσα, απονεκρώνει τους θεσμούς και μετατρέπει την κοινωνία σε χώρο κυνισμού και αμοιβαίας δυσπιστίας. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μία ιστορική επιλογή: Ή θα αποδεχθεί οριστικά τη διαφθορά ως κανονικότητα, ή θα αποφασίσει να την αντιμετωπίσει ως έγκλημα κατά του ελληνικού λαού.

Ωστόσο, το ίδιο το ουκρανικό πεδίο μάχης αποκαλύπτει πόσο γρήγορα αλλάζει η τεχνολογία. Η Ρωσία μετατρέπει πλέον τα ελικοφόρα Shahed σε ταχύτερα συστήματα τύπου πυραύλου, με κινητήρες turbojet, αυξάνοντας σημαντικά την ταχύτητα και το ύψος πτήσης τους. Ως αποτέλεσμα, τα φθηνά ουκρανικά drones αναχαίτισης δυσκολεύονται να τα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Αυτή η εξέλιξη αμφισβητεί το μέχρι πρότινος κυρίαρχο δόγμα ότι τα χαμηλού κόστους drones μπορούν να αποτελέσουν τη βασική λύση άμυνας απέναντι σε μαζικές επιθέσεις. Παράλληλα, το Ιράν έχει παρουσιάσει τον πύραυλο 358, ένα σχετικά οικονομικό σύστημα που μπορεί να καταρρίπτει, όχι μόνο drones τύπου Shahed, αλλά και πιο εξελιγμένες πλατφόρμες, όπως MQ-9 Reaper και Apache. Η ιρανική προσέγγιση εμφανίζεται πιο προσαρμοστική σε σχέση με πολλές δυτικές λύσεις, που εξακολουθούν να βασίζονται κυρίως σε ελικοφόρα UAV.

Παρά τα σημάδια αυτά, αρκετές δυτικές χώρες – ανάμεσά τους και η Ελλάδα – συνεχίζουν να επενδύουν έντονα σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ακόμη κι αν τα τεχνολογικά τους όρια αρχίζουν να γίνονται εμφανή. Εάν μάλιστα μειωθεί το κόστος των πυραυλικών συστημάτων και ωριμάσουν τεχνολογίες, όπως τα λέιζερ, είναι πιθανό τα σημερινά drones να χάσουν τον κυρίαρχο ρόλο που απέκτησαν τα τελευταία χρόνια.

Η τουρκική στροφή στις πυραυλικές τεχνολογίες

Την ώρα που η Δύση εξακολουθεί να επενδύει κυρίως στα drones, η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί μετάβαση στην επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας: Tα πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς. Στην έκθεση άμυνας SAHA παρουσιάστηκε ο Yildirimhan, ένας νέος βαλλιστικός πύραυλος, με αναφερόμενη εμβέλεια 6.000 χιλιομέτρων και ταχύτητα έως Mach 25. Αν οι ισχυρισμοί αυτοί επιβεβαιωθούν, τότε πρόκειται ουσιαστικά για διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM).

Αναλυτές εκτιμούν ότι η παρουσίαση του συστήματος είχε σαφή στρατηγικό και πολιτικό συμβολισμό. Η Άγκυρα επιδιώκει να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ και να στείλει μήνυμα ότι διαθέτει τη βούληση και την τεχνολογική βάση να εξελιχθεί σε ανεξάρτητη πυραυλική δύναμη. Ο Yildirimhan δεν ήταν το μόνο νέο όπλο που παρουσιάστηκε. Στην ίδια έκθεση εμφανίστηκαν επίσης αντι-drone πύραυλοι, αντιαρματικά συστήματα, μικροπυρομαχικά ακριβείας και μίνι πύραυλοι cruise, που μπορούν να μεταφέρονται από UAV.

Η τουρκική στρατηγική βασίζεται στην επιδίωξη αμυντικής αυτονομίας και στη μείωση της εξάρτησης από δυτικά οπλικά συστήματα. Εταιρείες όπως η Roketsan, η ASELSAN και η κρατική υπηρεσία SSB αποτελούν τον πυρήνα αυτής της προσπάθειας, επιτρέποντας στην Τουρκία να αναπτύσσει όλο και περισσότερα εγχώρια οπλικά συστήματα.

Σήμερα η Άγκυρα διαθέτει ένα διαρκώς διευρυμένο πυραυλικό οπλοστάσιο: Βαλλιστικούς πυραύλους, cruise missiles, αντιαεροπορικά συστήματα, αντιπλοϊκά όπλα και μη επανδρωμένες πλατφόρμες κρούσης. Παράλληλα επενδύει σε τεχνολογίες διαστήματος, κινητήρες στερεών καυσίμων και προηγμένα συστήματα καθοδήγησης, δημιουργώντας τις βάσεις για πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες στο μέλλον.

Το σημερινό τουρκικό οπλοστάσιο

Στον τομέα των βαλλιστικών πυραύλων, η Τουρκία διαθέτει ήδη επιχειρησιακά συστήματα όπως τον Bora, με εμβέλεια περίπου 280 χιλιομέτρων. Ο πύραυλος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ και θεωρείται αντίστοιχος μικρότερης κλίμακας του ρωσικού Iskander. Η Άγκυρα αναπτύσσει επίσης τον Bora-2 και άλλες παραλλαγές με πιθανή εμβέλεια 500 έως 800 χιλιομέτρων, κάτι που θα έθετε μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου εντός ακτίνας πλήγματος.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το πρόγραμμα Tayfun, το οποίο θεωρείται το βασικό βήμα της Τουρκίας προς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς. Οι δοκιμές του δείχνουν ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 1.000 χιλιόμετρα, δίνοντας στην Άγκυρα δυνατότητα στρατηγικών πληγμάτων σε ευρύτερη γεωγραφική ακτίνα.

Στους πυραύλους cruise, ο SOM αποτελεί ήδη σημαντικό στοιχείο της τουρκικής αεροπορικής ισχύος, με δυνατότητα ενσωμάτωσης σε F-16 και μελλοντικά στο εγχώριο μαχητικό KAAN. Στο ναυτικό πεδίο, ο αντιπλοϊκός Atmaca εξελίσσεται στο βασικό όπλο επιφανείας του τουρκικού στόλου, ενώ η Τουρκία εξετάζει και υπερηχητικές εκδόσεις.

Παράλληλα, η χώρα έχει αποκτήσει μεγάλη εμπειρία στα drones και στα περιφερόμενα πυρομαχικά. Τα Bayraktar TB2, Akinci και Kizilelma λειτουργούν πλέον σε συνδυασμό με πυραυλικά συστήματα ακριβείας, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο δίκτυο κρούσης χαμηλού κόστους. Η εμπειρία από τη Λιβύη, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Ουκρανία, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτήν τη στρατηγική.

Όσον αφορά τους αριθμούς, η Τουρκία πιθανότατα διαθέτει ήδη εκατοντάδες τακτικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και χιλιάδες κατευθυνόμενα πυρομαχικά. Η παραγωγική της ικανότητα αυξάνεται διαρκώς, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει προτεραιότητα στη μαζική παραγωγή εγχώριων όπλων. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, η Τουρκία θα μπορούσε να αποκτήσει αρκετές εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς, μεγάλους στόλους πυραύλων cruise και πολύ εκτεταμένες δυνατότητες πολέμου με drone.

Παρά τις προόδους, η Τουρκία εξακολουθεί να εξαρτάται από ξένες τεχνολογίες σε κρίσιμους τομείς, όπως οι κινητήρες, οι αισθητήρες και τα προηγμένα ηλεκτρονικά. Οι δυτικές κυρώσεις μπορούν να επιβραδύνουν αρκετά προγράμματα. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εικόνα δείχνει ότι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, η Τουρκία ενδέχεται να διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διαφοροποιημένα πυραυλικά οπλοστάσια της περιοχής.

Η ανάγκη για νέα αμυντική στρατηγική

Η αυξανόμενη πυραυλική απειλή επαναφέρει τη συζήτηση για πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας. Συχνά προβάλλεται ως πρότυπο το ισραηλινό μοντέλο, το οποίο όμως δεν περιορίζεται μόνο στον “Σιδερένιο Θόλο”. Στην πραγματικότητα αποτελείται από τρία επίπεδα άμυνας: Iron Dome, David’s Sling και Arrow, καθένα από τα οποία αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες απειλών.

Μια αποτελεσματική αρχιτεκτονική αεράμυνας απαιτεί συνδυασμό αεροπορικών, χερσαίων, ναυτικών και, ει δυνατόν, διαστημικών δυνατοτήτων. Χρειάζονται πολλαπλά επίπεδα ανίχνευσης, διαφορετικά δίκτυα επικοινωνίας και ποικιλία μέσων αναχαίτισης, ώστε το σύστημα να παραμένει λειτουργικό, ακόμη και σε συνθήκες κορεσμού.

Η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει το ζήτημα με προσοχή. Η άκριτη υιοθέτηση λύσεων βασισμένων αποκλειστικά σε drones ίσως αποδειχθεί λανθασμένη, εάν η τεχνολογία αυτή εισέρχεται ήδη σε φάση σχετικής παρακμής. Τα ελικοφόρα UAV θα συνεχίσουν να έχουν ρόλο, μόνο όσο παραμένουν εξαιρετικά φθηνά και αναλώσιμα.

Απέναντι σε ταχύτερες απειλές, όπως turbojet drones και πυραύλους cruise, η λογική δείχνει προς μια νέα γενιά φθηνών αναχαιτιστικών πυραύλων. Η χρήση πανάκριβων πυραύλων ακριβείας απέναντι σε μαζικά, χαμηλού κόστους drones δημιουργεί δυσμενή οικονομικά δεδομένα. Αντίθετα, αυτόνομα αναχαιτιστικά με τεχνητή νοημοσύνη, χαμηλό κόστος παραγωγής και δυνατότητα μαζικής κατασκευής θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα της αεράμυνας.

Το επόμενο τεχνολογικό “τρένο”

Η βασική ιδέα πίσω από αυτά τα νέα συστήματα δεν απαιτεί επαναστατική επιστήμη. Οι αναγκαίες τεχνολογίες – μικροί αισθητήρες, αυτόνομη πλοήγηση, φθηνή πρόωση στερεών καυσίμων και καθοδήγηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης – υπάρχουν ήδη. Το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στην ενσωμάτωση και στην παραγωγή τους, σε μεγάλη κλίμακα.

Ήδη αρκετές νεοφυείς επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση, αναπτύσσοντας φθηνά, κλιμακούμενα συστήματα αναχαίτισης, αντί για παραδοσιακές λύσεις βασισμένες αποκλειστικά σε drones. Παρότι οι περισσότερες προσπάθειες βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, δείχνουν ποια μπορεί να είναι η επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας.

Η Ελλάδα έχασε σε μεγάλο βαθμό την πρώτη μεγάλη επανάσταση των drones και τώρα προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος, ενώ η Τουρκία φαίνεται ήδη να επενδύει στην επόμενη τεχνολογική μετάβαση: Τα φθηνά πυραυλικά συστήματα και τα αυτόνομα αναχαιτιστικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Αθήνα θα συνεχίσει να επενδύει σε τεχνολογίες, που ίσως σύντομα ξεπεραστούν, ή αν θα επιχειρήσει να συμμετάσχει έγκαιρα στη νέα γενιά αμυντικών συστημάτων, πριν χαθεί και αυτό το τεχνολογικό “τρένο”.

Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από τον Σωκράτη Φάμελλο εξαλείφει την σοβαρότερη απειλή για το νέο κόμμα Τσίπρα. Το σενάριο ήταν ότι μετά από μία ενδεχόμενη προσχώρηση της πλειονότητας των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο κόμμα Τσίπρα, ο Πολάκης με τον Νίκο Παππά και ενδεχομένως λίγα ακόμη στελέχη, θα κρατούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ με προοπτική να ξαναμπεί στην Βουλή την επόμενη φορά. 

Η περίπτωση Πολάκη

Για τους πολλούς επικριτές του ο Πολάκης εκπροσωπεί ένα ιδιότυπο ρεύμα “αυριανισμού” στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ρεύμα που δεν έχει σχέση με την ιδεολογική παράδοση της Αριστεράς. Όμως όλοι αναγνωρίζουν την δημοφιλία που έχει ο “αψύς Κρητικός” σε ένα σημαντικό τμήμα της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, δημοφιλία που έφερε τον Πολάκη στην δεύτερη θέση, στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών του ΣΥΡΙΖΑ, με 43,51% έναντι 49,41 που πήρε ο Φάμελλος (ο Πολάκης αποσύρθηκε από την δεύτερο γύρο).

Ο Πολάκης είχε διαγραφεί και επί Τσίπρα και επί προεδρίας Στέφανου Κασσελάκη, διαγραφές που αργότερα ανακλήθηκαν, η δεύτερη με επεισοδιακό τρόπο και παράπλευρη απώλεια την Αθηνά Λινού, η οποία διεγράφη για να κατευναστεί ο “αψύς Κρητικός”! Όμως ο Πολάκης, μετά την διαγραφή του από τον Κασσελάκη (και παρά την επανένταξη του στην ΚΟ και την διαγραφή της Λινού) μετατράπηκε σε σκληρό πολέμιο του και συνέβαλε στην επεισοδιακή καθαίρεση του.

Θυμίζουμε πως ο Πολάκης υπήρξε από τους πιο στενούς συμμάχους του Κασσελάκη, όταν ο δεύτερος είχε διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος και κατάφερε τελικά να νικήσει το θεωρούμενο φαβορί, την Έφη Αχτσιόγλου.. Θυμίζουμε επίσης πως ο Πολάκης είχε την προφορική στήριξη του Κυριάκου Βελόπουλου και στις δύο πρότερες διαγραφές του, ένα δείγμα του πόσο τέμνει το αντισυστημικό ρεύμα ετερόκλητα κοινά.

Πάντως, η τρίτη διαγραφή είναι τελικά “φαρμακερή”, όχι μόνο για τον ίδιο τον Πολάκη, αλλά για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την Αριστερά γενικότερα… Πάντως, ο Άδωνις Γεωργιάδης, που έδωσε δίκιο στον “αψύ Κρητικό” παρά τις σφοδρές συγκρούσεις που είχε μαζί του. Εκτίμησε δε ότι ο Πολάκης θα κάνει κόμμα, θεωρώντας μάλιστα ότι θα πάει και καλά!

Αναταράξεις στον ΣΥΡΙΖΑ 

Η τελευταία εξέλιξη ενεργοποιήθηκε μετά την συνέντευξη του Δημήτρη Χατζησωκράτη ο οποίος ζήτησε την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου τα στελέχη του να προσχωρήσουν στο κόμμα Τσίπρα και τα περιουσιακά του στοιχεία να μεταβιβαστούν. Το Σάββατο το πρωί ο Πολάκης – με την γνωστή του αμετροέπεια και προφανώς θέλοντας να επιταχύνει τις εξελίξεις, που ούτως ή άλλως τεκταίνονται στο παρασκήνιο – απευθύνθηκε προς τον Φάμελλο, ζητώντας του να συγκαλέσει την Πολιτική Γραμματεία και την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να συζητήσει την κατάσταση που διαμορφώνεται με την ίδρυση των νέων κομμάτων (Τσίπρα και Καρυστιανού) ρωτώντας: «Σωκράτη Φάμελλε: Τι ακριβώς υπηρετείς μετά την αφωνία, έλλειψη πρωτοβουλίας και την αναποφασιστικότητα; Συγκάλεσε Πολιτική Γραμματεία άμεσα». 

Η απάντηση του Φάμελλου ήταν η διαγραφή του Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αυτομάτως, σύμφωνα με την εκδοχή της ηγεσίας, διαγράφεται και από την Πολιτική Γραμματεία και την Κεντρική Επιτροπή, αφού είναι εξ’ οφίτσιο μέλος και δεν έχει εκλεγεί. Έτσι αποφεύγει και μία δύσκολη διαδικασία στην Κεντρική Επιτροπή, που θα μπορούσε να επιταχύνει την διάσπαση του κόμματος. Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος ότι δεν μπορεί ο πρόεδρος με αποφάσεις του να διαγράφει τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, ανεξάρτητα από το πώς έχουν εκλεγεί. Κάπως έτσι το παιχνίδι είναι ανοικτό.

Ο Πολάκης ήταν το στέλεχος που δίχως περιφράσεις είχε ταχθεί κατά του Τσίπρα και του υπό ίδρυση φορέα, υποστηρίζοντας την αυτόνομη κάθοδο του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Σημείωνε δε ότι οι διαφορές δεν είναι προσωπικές, αλλά πολιτικές και ιδεολογικές, καθώς θεωρεί τον Τσίπρα έναν ακόμη συστημικό παίκτη. Ο Φάμελλος διέγραψε με περισσή ευκολία τον Πολάκη και δίχως προηγουμένως να επικοινωνήσει μαζί του προκειμένου να του ζητήσει εξηγήσεις, ή διορθωτική δήλωση. Επικαλέστηκε δε τον προσωπική προσβολή της τοποθέτησης Πολάκη, ενώ έχει αντιπαρέλθει ακόμη και δηλώσεις βουλευτών ότι θα προσχωρήσουν στο νέο κόμμα!

Κάπως έτσι εκλείπει η απειλή Πολάκη για τον Τσίπρα, αφού η αντίστοιχη τάση στον ΣΥΡΙΖΑ μένει πλέον ακέφαλη και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να οδηγηθεί στην αυτοδιάλυσή του, όπως ζητούν αρκετά στελέχη. Ήδη οι περισσότεροι βουλευτές είναι έτοιμοι να κατέβουν στις επόμενες εκλογές με τον Τσίπρα, αλλά εν τω μεταξύ δεν αφήνουν και τις έδρες τους. Η όλη κατάσταση προκαλεί περαιτέρω ηθική απαξία, τόσο για τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για τον Τσίπρα και στο κόμμα του. 

Νέα Αριστερά

Παράλληλα ο Τσίπρας διαλύει και τη Νέα Αριστερά. Την περασμένη Πέμπτη αποχώρησε από τη Νέα Αριστερά ο βουλευτής Φερχάτ Οζγκιούρ ο οποίος είχε δώσει το παρόν στην εναρκτήρια εκδήλωση του νέου κόμματος την Δευτέρα στο Χαλάνδρι. Μία ημέρα αργότερα ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την Πολιτική Γραμματεία της Νέας Αριστεράς, ο πρώην υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς.

Η Νέα Αριστερά προέκυψε από τις δύο διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, επί αρχηγίας Κασσελάκη. Υπάρχουν δύο τάσεις στο κόμμα: Αυτή που προκρίνει την σύμπλευση με τον Τσίπρα και η αυτή υπό του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, Ευκλείδη Τσακαλώτο κτλ, που συζητά αυτόνομη κάθοδο, ή την συμμαχία με τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις οι μισοί από τους 11 βουλευτές που έχουν απομείνει στο κόμμα είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν, μεταξύ των οποίων ο Αλέξης Χαρίτσης. Ο Τσίπρας θέλει και τον Νάσο Ηλιόπουλο, ο οποίος όμως διαπραγματεύεται για λογαριασμό της παλιάς ομάδας, ενώ παίζεται η προσχώρηση της Έφης Αχτσιόγλου που έχει και έξω-πολιτικούς υποστηρικτές.