Εκτός αυτού, υπήρξε υποστηρικτής της εθνικιστικής κυβέρνησης των Σκοπίων, παρέχοντάς τους δάνειο ύψους ενός δισ. ευρώ με ευνοϊκούς όρους, παρά της εκ μέρους των καταπάτησης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Σε σχεδόν όλους τους τομείς, οι πολιτικές του κ. Όρμπαν βρισκόταν εκ διαμέτρου αντίθετες με τα ελληνικά συμφέροντα και υπό αυτήν την άποψη, στο καλό να πάει και να μην μας γράφει. Τα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ βρήκαν κι αυτά λόγους να πανηγυρίσουν την ήττα Όρμπαν, αλλά για αρκετά διαφορετικούς λόγους. Ο κ. Όρμπαν ήταν στενός πολιτικός σύμμαχος των προέδρων Τραμπ και Πούτιν, οπότε το μαύρισμα που δέχθηκε στις κάλπες θεωρήθηκε ήττα και για αυτούς.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με την αλλαγή κυβέρνησης στην Ουγγαρία, η ΕΕ ξεπερνάει ίσως τον μεγαλύτερο σκόπελο στην προσπάθειά της να χορηγήσει δάνειο ύψους 90 δισ. ευρώ στην Ουκρανία, η οποία χρειάζεται επειγόντως αυτή την ένεση ρευστού για να συνεχίσει τον πόλεμό με την Ρωσία. Βέβαια, το αν η ΕΕ μπορεί να στείλει το αστρονομικό αυτό ποσό εν μέσω ενεργειακής – και πολύ πιθανόν οικονομικής – κρίσης εξαιτίας της σύρραξης στο Ιράν είναι “άλλου παπά ευαγγέλιο”…

Οι καλύτεροι πελάτες της Τουρκίας στην ΕΕ

Ωστόσο, σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η ιδεολογική αγκύλωση, είναι πρόδηλο ότι το ευρωιερατείο θα ριψοκινδυνέψει την σταθερότητα της οικονομίας της γηραιάς ηπείρου για να στηρίξει τις επιλογές του στο Ουκρανικό. Αντί να φοβηθεί τις συνέπειες από το να βρεθεί η Ευρώπη χαντακωμένη σε έναν πόλεμο δύο μετώπων και τους ζωτικής σημασίας κινδύνους, που θα προκύψουν, ακολουθούν με περίσσια αυταρέσκεια μιαν επικίνδυνη πορεία δύο μέτρων και δύο σταθμών, που εξαλείφει το οποιοδήποτε γεωπολιτικό αποτύπωμα της ΕΕ και την στρατηγική της αξία.

Γεγονός ότι, οι Βρυξέλλες ενδιαφέρονται περισσότερο για το τί συμβαίνει εκτός των συνόρων τους παρά εντός. Ενδεικτικά, η παράνομη κατοχή τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία και οι απειλές, που εξαπολύει διαρκώς η Άγκυρα εναντίον Αθήνας και Λευκωσίας αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ποια άλλη μεγάλη δύναμη θα άφηνε κάποιο τρίτο κράτος να αμφισβητήσει την παραμικρή ικμάδα της εδαφικής της ακεραιότητας, χωρίς να λάβει γρήγορη και αποφασιστική δράση εναντίον του θρασύτατου γείτονα; Σίγουρα όχι οι ΗΠΑ και η Κίνα, πάντως.

Ακόμα και μεσαίες δυνάμεις, όπως το Ισραήλ, το Ιράν ή άλλες χώρες, θα δεχόταν καμία τέτοια αναθεωρητική συμπεριφορά και θα φρόντιζαν να καταστήσουν πασίδηλο ότι θα κάνουν ό,τι χρειαστεί για να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία τους. Κι όμως, στην ΕΕ, βλέπουμε κάποιους αρχηγούς κυβερνήσεων (π.χ. ο Όρμπαν ή ο Σάντσεθ της Ισπανίας) να συγκαταλέγονται ανάμεσα στους καλύτερους πελάτες και μεγαλύτερους υποστηρικτές της Τουρκίας, πλήττοντας άμεσα με την “μπίζνα” τους εταιρικούς τους συμμάχους.

Ο ιδρυτικός στόχος του ΝΑΤΟ και οι σύγχρονες ανάγκες

Μολονότι θα χρειαζόταν ο Πρόεδρος Τραμπ την σύμφωνη γνώμη του αμερικανικού Κογκρέσου για να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ (γεγονός που καθιστά την προοπτική σχεδόν απίθανη), θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε την αντίδραση της ΕΕ, εάν ο Λευκός Οίκος επιχειρήσει να μειώσει την παρουσία των ΗΠΑ στο στρατιωτικό σκέλος της Ατλαντικής συμμαχίας ή να την υποβαθμίσει με κάποιον άλλο τρόπο. Παρότι η 75χρονη συμμαχία εξακολουθεί να χαίρει ευρείας υποστήριξης στις ΗΠΑ, προφανώς δεν εξυπηρετεί πλέον τον αρχικό ιδρυτικό της στόχο, να προστατεύει τις ευρωπαϊκές χώρες από την κομμουνιστική απειλή.

Μετά την διεύρυνση του οργανισμού κατά την δεκαετία του 1990, έχει χρησιμοποιηθεί (καταχρηστικά) για να προκαλεί χάος σε αρκετές χώρες (π.χ. η πρώην Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Ιράκ), γεννώντας αποτελέσματα που συχνά αποδεικνύονται στην πορεία ζημιογόνα για την Δύση, στήνοντας το σκηνικό για μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες μελλοντικές αναμετρήσεις. Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους, μετά την εφαρμογή της αποτυχημένης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, ξεπροβάλλει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της αυτοκαταστροφικής δράσης του ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια.

Καθώς ο κόσμος αλλάζει, ίσως έφτασε η ώρα να προσαρμοστεί και το ΝΑΤΟ στα νέα δεδομένα. Η ΕΕ προχωρά στην παράκαμψη της έως τώρα αναγκαίας ομοφωνίας αποφάσεων, που εκμεταλλευόταν πολιτικοί, όπως ο κ. Όρμπαν, για να μοχλεύσουν την θέση τους. Ενδεχομένως, το ΝΑΤΟ να χρειαστεί να κάνει το ίδιο ή να εξετάσει το ενδεχόμενο ανασύνθεσης με αναγκαίες αλλαγές στα κράτη-μέλη.

Με την Τουρκία να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Δύση, η δυνατότητά της να ασκεί βέτο στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη απειλή για την συνοχή της συμμαχίας. Σε περίπτωση πραγματικής στρατιωτικής σύρραξης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, υπάρχει ποτέ περίπτωση να κινηθούν οι χώρες του ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ εναντίον του Ισραήλ, αν η Άγκυρα επικαλεστεί το άρθρο 5 και ζητήσει την συλλογική άμυνα; Η περίπτωση αυτή φαντάζει απίθανη.

Αντιθέτως, σε μια περίοδο όπου η γεωστρατηγική αξία της Κύπρου ανεβαίνει διαρκώς, για ποιόν λόγο να αποκλειστεί το “αβύθιστο αυτό αεροπλανοφόρο”, που βρίσκεται ακριβώς στον κόμβο των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο από την ένταξη στο ΝΑΤΟ, εξαιτίας των καπρίτσιων ενός και μόνου κράτους-μέλους, που δεν θεωρείται καν σύμμαχος πλέον από αρκετά κράτη-μέλη. Για πόσο ακόμη θα λειτουργεί η Τουρκία ως κλειδοκράτορας για την είσοδο στο ΝΑΤΟ;

Ίσως να έφτασε η ώρα να καταργηθεί το ΝΑΤΟ υπό την σημερινή του μορφή και να σχεδιαστεί εκ νέου ώστε να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά και δίκαια για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του 21ιου αιώνα. Κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ και η Ελλάδα (που τυγχάνει να είναι και ανάμεσα στους μεγαλύτερους συνδρομητές του), πρέπει να αφιερώσουν σοβαρή σκέψη στις συμμαχίες τους σε σχέση με την γεωστρατηγική τους θέση και να βεβαιωθούν ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται και τίθενται πάνω από τα ιδεολογικά καπρίτσια των προβατόσχημων λύκων που παρουσιάζονται ως σύμμαχοι.

Το απόγευμα της Τρίτης, ο κ. Παπασταύρου θα συναντηθεί με τον Υπουργό Οικονομικών Σχέσεων της Κροατίας, αρμόδιο για την ενέργεια, κ. Ante Šušnjar. Επίσης, μαζί με τον Υπουργό Ενέργειας των ΗΠΑ, κ. Chris Wright, θα έχουν συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Τασούλα.

Την Τετάρτη το πρωί, 29 Απριλίου, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Παπασταύρου, θα μιλήσει σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα «Advancing Energy Corridors in the Three Seas Region», που διοργανώνει ο Υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ, κ. Chris Wright, με τη συμμετοχή ομολόγων Υπουργών από την Κροατία, την Πολωνία, τη Λιθουανία καθώς και χώρες της ΝΑ Ευρώπης.

Τα κύρια σημεία της επιστολής:

Κριτική στο «επιτελικό κράτος»: Οι βουλευτές κάνουν λόγο για ένα «επιτελικό κράτος» που αυτονομήθηκε και λειτουργεί αποκομμένο από την κοινωνία και την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα. Επισημαίνουν, δε, για τον Νόμο 4622/2019 πως «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες», μεταφέροντας «όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της Κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας».
Θεσμική ανισορροπία: Επισημαίνουν ότι το επιτελικό κράτος γεννά «ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας» που δεν αντιμετωπίζονται με μια «ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία». Ασκούν παράλληλα κριτική τονίζοντας ότι «ενώ το επιτελικό κράτος είναι αποτελεσματικό σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας».
Ανάγκη για κράτος που αποφασίζει «για όλους»: Τονίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα κράτος που να λειτουργεί υπέρ του συνόλου της κοινωνίας και όχι μόνο υπέρ λίγων, δίνοντας άμεσο λόγο στον λαό.
Ρόλος των βουλευτών: Σημειώνουν ότι οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το επιτελείο, αλλά για να εκπροσωπούν την κοινωνία.
Η δημοσιοποίηση της επιστολής μέσω των «Νέων» ασφαλώς δεν είναι τυχαία και έρχεται σε μια περίοδο εντάσεων σχετικά με το εξωκοινοβουλευτικό, πρωθυπουργικό επιτελείο. Παράλληλα, δεν πρέπει να αποκλείεται η συνέχιση της έκφρασης αντιρρήσεων και στο δημόσιο διάλογο, η οποία πιθανόν είναι να γίνεται ανά πεντάδες, με στόχο να στέλνονται μηνύματα, χωρίς να τίθεται εν αμφιβόλω η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Σημειώνεται ότι τα μέτρα που θα ισχύουν έως 31.03.2027 είναι τα παρακάτω:

α) Στον Λιμένα Αθηνιού και στο Οδικό δίκτυο του Όρμου Αθηνιού αποφασίζεται η λήψη μέτρων ελέγχου

κυκλοφορίας των οχημάτων ώστε να μην υπάρχει κυκλοφοριακός φόρτος οχημάτων στην οδό, τόσο κατά

την αποβίβαση όσο και τον απόπλου των πλοίων, με απώτερο σκοπό τη μείωση του χρόνου παραμονής τους

επ’ αυτής και τη μείωση της έκθεσης των μετακινούμενων επιβατών. Η θέση Α επί του οδικού δικτύου θα

παραμείνει ελεύθερος χώρος, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως χώρος έκτακτης ανάγκης. Απαγορεύεται η

στάθμευση παντός είδους οχημάτων στην ανωτέρω θέση ( Παράρτημα Ι).

β) Στον Παλαιό Λιμένα Φηρών και την ανάντη περιοχή που περιλαμβάνει τον λιμενικό χώρο του Παλαιού

Λιμένα Φηρών, τις εγκαταστάσεις του Τελεφερίκ και το μονοπάτι Φηρών – Παλαιού Λιμένα, επιτρέπεται η πρόσβαση, η διέλευση και η παραμονή. Δεν επιτρέπεται η πρόσβαση και παραμονή στην περιοχή Α του Λιμένα που οριοθετείται σε συνημμένο χάρτη (Παράρτημα ΙΙ).

γ) Στον Οικισμό Αρμένη Οίας επιτρέπεται η πρόσβαση τόσο από θάλασσα όσο και από το υφιστάμενο μονοπάτι καθώς επίσης και η παραμονή.

δ) Στον Οικισμό Αμμούδι:

Α. Στη Δημοτική οδό προς Αμμούδι απαγορεύεται η κυκλοφορία και διέλευση οχημάτων, από τη διασταύρωση της περιφερειακής οδού Οίας προς τον λιμένα Αμμούδι (Τμήμα Α, Παράρτημα ΙΙΙ). Η αναστροφή των προσερχόμενων οχημάτων θα γίνεται με κατάλληλη διαμόρφωση της οδού στο ύψος του Δημοτικού Χώρου Στάθμευσης. Της απαγόρευσης αυτής εξαιρούνται οχήματα τροφοδοσίας κατά τις ώρες 05.00 π.μ. έως 10.00 π.μ. και έως 15 επιβατηγά ιδιωτικής χρήσεως αυτοκίνητα έως και 20 θέσεων, τα οποία θα εισέρχονται εκ περιτροπής με μέριμνα του Δήμου Θήρας για τη διευκόλυνση της μετακίνησης των επισκεπτών. Επιτρέπεται η διέλευση οχημάτων με προορισμό προς και από τη νήσο Θηρασιά.

Β. Στον Οικισμό Αμμούδι επιτρέπεται η πρόσβαση και η παραμονή ατόμων. Επιτρέπεται η από θαλάσσης πρόσβαση.

Γ. Στο Περιπατητικό Μονοπάτι Αμμούδι – Ακρωτήριο ‘Αγιος Νικόλαος απαγορεύεται η πρόσβαση και παραμονή (Τμήμα Β, Παράρτημα ΙΙΙ).

Δ. Στο Περιπατητικό Μονοπάτι Αμμούδι – Οίας επιτρέπεται η διέλευση και η παραμονή.

ε) Στον Κόρφο Θηρασιάς επιτρέπεται η πρόσβαση από ξηράς και θαλάσσης και η παραμονή.

2. Σε περιπτώσεις εκδήλωσης έντονων γεωδυναμικών ή υδρομετεωρολογικών φαινομένων τα παραπάνω

είναι δυνατό να ανασταλούν ή να τροποποιηθούν μετά από εισήγηση της Επιτροπής Εκτίμησης Κινδύνου από

την εκδήλωση καιρικών φαινομένων και πάσης φύσεως κινδύνων πολιτικής προστασίας, της Μόνιμης Ειδικής

Επιστημονικής Επιτροπής Εκτίμησης του Σεισμικού Κινδύνου και Μείωσης της Σεισμικής Διακινδύνευσης και

Μόνιμης Επιστημονικής Επιτροπής Παρακολούθησης Ελληνικού Ηφαιστειακού Τόξου.

Εξάλλου το δωμάτιο μάλλον δεν έχει σημασία, γιατί  σημασία έχει ποιος κάθεται μέσα και τι μοιράζει. Έτσι λοιπόν ένας εσμός ανθρώπων βυσσοδομεί  στους διαδρόμου της πολιτικής για “λοφία και λουφέδες”. Αυτή, λοιπόν, είναι η ελληνική εκδοχή πολιτικής κινητικότητας που δεν έχει καμία σχέση με ιδέες γιατί όλα γίνονται “σημαίες ευκαιρίας” και δημόσιες σχέσεις. Και επίσης το πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι “διαδρομιστές” όσο κι αν προσποιούνται ότι ανήκουν σε διαφορετικά “δωμάτια”, συναντιούνται. Αν όχι φυσικά, σίγουρα ιδεολογικά.

Γιατί πόση απόσταση χωρίζει πραγματικά εκείνον που δηλώνει με στόμφο «όσο μας το επιτρέπει ακόμα η κ. Κοβέσι έχουμε Δημοκρατία» (Άδωνις Γεωργιάδης) από τη βουλεύτρια κ. Λιάνα Κανέλλη που ειρωνεύεται λέγοντας, «θα βάλουμε και φωτοστέφανο στη Λάουρα Κοβέσι;». Να γιατί η ελληνική πολιτική πολλές φορές θυμίζει πλυντήριο που πλένει σε λάθος πρόγραμμα και έτσι ο αποχρωματισμός σε ό,τι πλένεται είναι το μόνο σίγουρο.

Και επίσης, έρχεται να επιβεβαιωθεί ότι η διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς δεν έχει κριτήρια ταξινόμησης και δεν κατανοείται με προϋποθέσεις του χθες, γιατί εκείνες έχουν σήμερα αλλάξει. Και αν θα πρέπει να κατανοήσουμε σήμερα την πολιτική δεν θα πρέπει να την κατανοήσουμε με όρους ταυτότητας ή αντίθεσης αλλά με όρους ομοιωματικών συμφερόντων. 

Η ειρωνική αποδόμηση της κ. Κοβέσι εμπεδώνεται από κάποιους ως υπεράσπιση ενός συστήματος που διατηρεί τις δομικές παθογένειες και τις συνέπειές της όπως είναι η ανισότητα, η  αναξιοπιστία των θεσμών, η  ανυποληψία της δημοκρατίας για χρόνια και θέλει το σύστημα χωρίς να δέχεται ενοχλητικές παρεμβάσεις, αλλά να κινείται στις ίδιες συνθήκες και στις ίδιες προσαρμοστικότητες. 

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και πρόσωπα όπως η Κοβέσι, δεν κρίνονται πια για το έργο τους, αλλά για το πώς ενοχλούν συστημικές δομές και  δεν αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι, δηλαδή ως θεσμικός θεματοφύλακας, αλλά ως πρόσωπο ενοχλητικό. Και τότε η καχυποψία των πολιτών δεν είναι απλώς δικαιολογημένη, γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Ίσως, τελικά, η φράση που ακούγεται στη βάση να μην είναι κυνισμός αλλά διάγνωση: “μαύρος λύκος, άσπρος λύκος, όλοι στην ίδια αγέλη”. 

Πολιτική χωρίς νόημα

Να λοιπόν πως η πολιτική μετατρέπεται σε μια αυτάρεσκη διαδικασία που καταναλώνει τον εαυτό της. Δεν παράγει νόημα, δεν γεννά προοπτική, ούτε συλλογικό όραμα και ελπίδα, απλώς ανακυκλώνει θέσεις, πρόσωπα και ρητορικές. Είναι μια πολιτική που δεν απευθύνεται στην κοινωνία, αλλά στον καθρέφτη της. Και ο καθρέφτης, ως γνωστόν, δεν αντιλέγει. Τώρα καταλαβαίνει κανείς γιατί πολλά πολιτικά πρόσωπα δεν μας γοητεύουν και δεν μας πείθουν και επίσης δεν μας χαρίζουν καμιά διάθεση να τα ακούμε, γιατί η δική τους ρητορική αρχίζει εκεί που αρχίζει η κυριαρχία, όσο και αν η ρητορική τους είναι πλουμιστή από “αγωνιστικομαχία”.   

Η ειρωνεία είναι πως όλοι γνωρίζουν το παιχνίδι. Οι πολίτες το υποψιάζονται, οι συμμετέχοντες το βιώνουν, και όμως συνεχίζουν να το παίζουν. Γιατί; Διότι ο διάδρομος αυτός δεν έχει έξοδο. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, η έξοδος υπάρχει, αλλά δεν συμφέρει κανέναν από τους εντός να την αναζητήσει. Η παραμονή στο σύστημα, ακόμη και ως “αντιπολίτευση”, είναι πιο ασφαλής από την πραγματική ρήξη.

Κάπως έτσι, φτάνουμε στη σημερινή όψιμη εικόνα μιας πολιτικής που δεν εξελίσσεται, αλλά παλαιώνει μέσα στις ίδιες της τις συμβάσεις. Μιας πολιτικής που έχει χάσει την ικανότητα να εκπλήσσει, να συγκρούεται ουσιαστικά, να μετασχηματίζει. Αντίθετα, αρκείται στο να επιβεβαιώνει τον εαυτό της μέσα από προβλέψιμες αντιπαραθέσεις και κατασκευασμένες εντάσεις. Και για να το πούμε και αλλιώς, η πολιτική κάποιες φορές μοιάζει να είναι στημένη από ένα τρόπο ομοιώσεων.

Οι διαφορές είναι επιφανειακές, σχεδόν διακοσμητικές, ενώ οι ρόλοι εναλλάσσονται, αλλά το σενάριο μένει ίδιο. Και ο πολίτης; Εκείνος παραμένει θεατής σε ένα έργο που έχει δει πολλές φορές, αλλά συνεχίζει να παίζεται σαν να είναι πρεμιέρα. Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι η πολιτική μοιάζει με διάδρομο, αλλά είναι ότι έχουμε συνηθίσει να ζούμε μέσα σε αυτόν. Να κινούμαστε κι εμείς, έστω και παθητικά, από πόρτα σε πόρτα, από αφήγημα σε αφήγημα, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κάτι πέρα από αυτό.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι διαδρομιστές, είναι ότι ο διάδρομος παραμένει άθικτος. Και όσο αυτός διατηρείται, η πολιτική θα συνεχίζει να εξαντλείται στον εαυτό της καταφάσκοντας, ειρωνικά, σε αυτό που δεν είναι.

Η χθεσινή συνεδρίαση σημαδεύτηκε από ένταση και αντιδράσεις, μετά την απόφαση του Ελληνικού Δημοσίου να δηλώσει παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας μόνο κατά 4 από τους συνολικά 36 κατηγορουμένους.

Συγκεκριμένα, η δήλωση αφορά τρεις σταθμάρχες και τον επιθεωρητή τους, οι οποίοι, σύμφωνα με τη σχετική τοποθέτηση, αποτελούν τον «στενό πυρήνα» της υπόθεσης, με άμεση σύνδεση των καθηκόντων τους με την πρόκληση της τραγωδίας.

Η επιλογή αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από συγγενείς των θυμάτων και συνηγόρους κατηγορίας, οι οποίοι κάνουν λόγο για επιλεκτική απόδοση ευθυνών και περιορισμό της υπόθεσης αποκλειστικά στον ανθρώπινο παράγοντα, αφήνοντας εκτός άλλες πιθανές ευθύνες.

Συγγενείς των θυμάτων ζήτησαν να βρίσκονται ενώπιον της Δικαιοσύνης όλοι οι κατηγορούμενοι, ώστε να λογοδοτήσουν για το σύνολο των πράξεων και παραλείψεων τους, υπογραμμίζοντας ότι σχεδόν 38 μήνες μετά την τραγωδία εξακολουθούν να αναμένουν πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης.

Επίσης, εντάσεις προκλήθηκαν και από το αίτημα των συνηγόρων υπεράσπισης για επιπλέον χρόνο προκειμένου να τοποθετηθούν επί της τρισέλιδης δήλωσης του Δημοσίου, αίτημα που έγινε δεκτό από την έδρα.

Η εξέλιξη αυτή συνέβαλε στην περαιτέρω όξυνση του κλίματος στην αίθουσα και οδήγησε τελικά σε διακοπή της συνεδρίασης.

Πριν από την έναρξη της διαδικασίας των νομιμοποιήσεων, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνήγοροι συγγενών θυμάτων, τόνισαν πως δεν πληρούνται οι συνθήκες για την διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης.

Στο πλαίσιο της χορηγίας, η Innews υποστηρίζει τη διοργάνωση σε επίπεδο προβολής και επικοινωνίας, παρέχοντας τεχνολογική και media intelligence εργαλεία καταγραφής και ανάλυσης της δημοσιότητας, διαφημιστικής προβολής και χορηγικής αποτίμησης με στόχο την ενίσχυση της ορατότητας του θεσμού αλλά και της συνολικής απήχησής του.

Η επιλογή του MTB BIKE EXPERT CUP αναδεικνύει τη δέσμευση της Innews στην υποστήριξη δράσεων που προάγουν την επαφή με τη φύση και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Μέσω της τεχνολογικής της υπεροχής, η εταιρεία συμβάλλει στην ανάδειξη διοργανώσεων που πραγματοποιούνται σε περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, ενισχύοντας το μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος και την προώθηση του εναλλακτικού, «πράσινου» αθλητισμού.

Το MTB BIKE EXPERT CUP αποτελεί πρωτοβουλία του ΣΥ.ΦΑ. Γέρακα, με στόχο την ανάπτυξη της ορεινής ποδηλασίας στην Ελλάδα και την ενίσχυση της αγωνιστικής κοινότητας μέσα από διοργανώσεις που συνδέονται άμεσα με τη φύση και το περιβάλλον.

Η διοργάνωση έχει ήδη ξεκινήσει με την ολοκλήρωση του πρώτου αγώνα στον Γέρακα Αττικής και συνεχίζεται με το ακόλουθο πρόγραμμα:

• Vol.2 | 1–2 Μαΐου – Κάτω Τιθορέα, Φθιώτιδα
• Vol.3 | 3–4 Οκτωβρίου – Ζευγολατιό Κορινθίας
• Vol.4 (Τελικός) | 14–15 Νοεμβρίου – Γέρακας, Αττική

Σχετικά με την Innews

Η Innews είναι εταιρεία Media Intelligence Technology που αναπτύσσει ιδιόκτητες πλατφόρμες για την παρακολούθηση, ανάλυση και αποτίμηση της συνολικής προβολής των brands. Μέσα από ένα ενιαίο τεχνολογικό οικοσύστημα, ενοποιεί δεδομένα από δημοσιότητα, διαφημιστική δραστηριότητα και χορηγικές τοποθετήσεις, προσφέροντας ολοκληρωμένη εικόνα του brand visibility.

Στόχος της Innews είναι να μετατρέπει την πληροφορία σε actionable intelligence, υποστηρίζοντας οργανισμούς και brands στη λήψη τεκμηριωμένων στρατηγικών αποφάσεων.

Get your data, build your strategy.

Ενώ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε, μέσω διαρροών, ότι δεν αποτελεί προτεραιότητα για την Αθήνα το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο, τα τηλεοπτικά μέσα – συμπεριλαμβανομένου του αλβανικού Euronews – προβάλουν το θέμα αυτό κατά το δοκούν. Επί το πλείστον, αναμασούν τα γνωστά περί του νομικού πλαισίου για το Εμπόλεμο και φυσικά το ανύπαρκτο “Τσάμικο ζήτημα”, ως μέρος των “διαφορών”, κατά Ράμα.

Σ αυτό το πλαίσιο – και για να μην περνά απαρατήρητο ότι έχουμε ουκ ολίγες ενδείξεις μιας χαρακτηριστικής έλλειψης ειλικρινούς προσέγγισης, απαραίτητης για μία αγαστή-διακρατική συνεργασία – αξίζει να αναφερθεί η καταγγελία στην αλβανική Βουλή σε ό,τι αφορά στον υπουργό Εξωτερικών Φερίτ Χότζα (Ferit Hoxha) – προερχόμενο μάλιστα από τις τάξεις των διπλωματών καριέρας.

Στις αρχές Μαρτίου, ο πρωθυπουργός της γείτονος Ράμα – ευρισκόμενος στη δίνη πολιτικής πίεσης από το σκάνδαλο αναθέσεων δημοσίων έργων της απολύτου εμπιστοσύνης του υπουργού Υποδομών – προέβη σε ανασχηματισμό, ο οποίος συμπεριέλαβε και την σημερινή υπουργό Ευρώπης και Εξωτερικών Υποθέσεων Ελίζα Σπηροπάλι – από το Τσόραϊ Χιμάρας καταγόμενη, που είχε μόλις επιστρέψει από επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα…

Κατά τη διάρκεια της παροχής της συνταγματικά απαραίτητης επικύρωσης από το Κοινοβούλιο στα νέα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, προέκυψε μία σοβαρή καταγγελία για τον νέο υπουργό Εξωτερικών από βουλευτή της αντιπολίτευσης. Μία καταγγελία που σχετίζεται με ζητήματα ευαίσθητα για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

“Βαθύ λαρύγγι” το 2009 κατά της ΑΟΖ!

Ο βουλευτής Μπεν Μπλούσι του Κόμματος Ελευθερίας – του προφυλακισμένου πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Ιλίρ Μέτα – κατηγόρησε επισήμως τον νέο ΥΠΕΞ Χότζα, ότι υπήρξε η πηγή των διαρροών στο Τύπο του σχεδίου και των σχετικών διακρατικών διαπραγματεύσεων για την Συμφωνία Μπερίσα-Καραμανλή το 2009, σε ό,τι αφορά τον καθορισμό ΑΟΖ στο Ιόνιο, με αναγνώριση επιρροής των νησιών επ’ αυτής, όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο.

Ο Μπλούσι ανέφερε ότι ως τότε αρχισυντάκτης της (ιταλικών συμφερόντων) “Gazeta Shqiptare” είχε δεχτεί e-mail και τηλεφωνήματα του τότε Γενικού Γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών Χότζα – ειδικού εμπιστευτικού (!) διαπραγματευτή για το τελικό κείμενο της Συμφωνίας – που την χαρακτήριζε ως “εθνική προδοσία”!

Η γραμμή της εν λόγω εφημερίδας – και του συνόλου των φιλικών, στον τότε αντιπολιτευόμενο Ράμα, ΜΜΕ – στο εν λόγω ζήτημα είναι γνωστή. Δεν συντέλεσε τόσο στην απόφαση του υπό τουρκική επιρροή αλβανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου – όπου σχεδόν όλα τα μέλη της τότε απαρτίας του διώκονται για ατεκμηρίωτο πόθεν έσχες – όσο στην διαμόρφωση μιας διαιωνίζουσας ατμόσφαιρας καχυποψίας, σε ό,τι θετικό δύναται να επισυμβεί και να κατοχυρωθεί θεσμικά για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Πρόσθεσε μάλιστα ότι – αν και στην προσφυγή του τότε αντιπολιτευόμενου Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Συνταγματικό Δικαστήριο για την απόρριψη της αμοιβαίου συμφέρουσας Συμφωνίας, αναφέρονταν ο ίδιος ως πηγή – ουσιαστικά αυτή η “τιμή” πρέπει αποδοθεί στο “βαθύ λαρύγγι”, τον Χότζα!

Η ένοχη κάλυψη της πλειοψηφίας

Κατά την ειρημένη κοινοβουλευτική διαδικασία, η αντιπολίτευση – κατηγορώντας τον αιτούντα ψήφο εμπιστοσύνης υπουργό επί των Εξωτερικών Χότζα για αναξιοπιστία και αφερεγγυότητα – καλούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην εκδώσει το σχετικό διάταγμα και να μην τον ορκίσει. Η κάλυψη ωστόσο που ήρθε από την κυβερνητική πλειοψηφία είναι ενδεικτική κι αποκαλυπτική για το πραγματικό ήθος του Ράμα…

Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος Ταουλάντ Μπάλα απάντησε στον Μπλούσι ότι η απόρριψη της υπογεγραμμένης Συμφωνίας του 2009 για την ΑΟΖ από το Συνταγματικό Δικαστήριο «…αποτελεί την ύψιστη πολιτική επιτυχία του εν λόγω πολιτικού σχηματισμού…»! Δήλωσε μάλιστα περήφανος που είχε υπογράψει τη σχετική προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο, εν ονόματι του Σοσιαλιστικού Κόμματος… υπερασπιζόμενος το «εθνικό συμφέρον».

Τέλος, παρέχοντας πλήρη κάλυψη στον τότε υπό έγκριση υπουργό των Εξωτερικών, άλλοτε Γενικό Γραμματέα του ΥΠΕΞ, άφησε υπονοούμενο, με την φράση ότι «… οι ευθύνες πρέπει αναλογιστούν στην πολιτική ηγεσία και όχι στο προσωπικό των εμπειρογνωμόνων».…

Πάντως του στέλνουν το μήνυμα να μην ανησυχεί και ότι δεν θα καταδικαστεί. Ακόμη και βουλευτές της ΝΔ εξεπλάγησαν με την απροσχημάτιστη ενέργεια, εκτιμώντας ότι θα αυξήσει την απαξίωση του Μητσοτάκη. Αλλά προφανώς για τον πρωθυπουργό προέχουν άλλα…

Τρία νέα κόμματα στο πεδίο

Το βασικό ερώτημα της πολιτικής περιόδου είναι εάν ο Μητσοτάκης θα εξασφαλίσει διάδρομο διαφυγής. Τα χαμηλά ποσοστά που του δίνουν ακόμη και οι φιλικές δημοσκοπικές εταιρείες, μετά τις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών και του Μακάριου Λαζαρίδη (υποχώρηση 2-3 μονάδες), δεν συνηγορούν προς αυτήν την κατεύθυνση και δεν προοιωνίζονται εύκολη συνέχεια για την κυβέρνηση. Και αυτό, ενώ από όλο και περισσότερες πλευρές διατυπώνεται η εκτίμηση ότι εάν ο πρωθυπουργός βρει ευνοϊκή συγκυρία – όσο ακόμη διατηρεί προβάδισμα – θα προσφύγει στις κάλπες. 

Τα πράγματα περιπλέκονται καθώς μέσα στον Μάιο αναμένεται να ανακοινωθούν τα τρία νέα κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού, του Αλέξη Τσίπρα και του Αντώνη Σαμαρά, που θα ρευστοποιήσουν περαιτέρω το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό και τους συσχετισμούς μεταξύ των παλαιών κομμάτων και των νέων πολιτικών φορέων. 

Η Καρυστιανού το έχει ανακοινώσει, ενώ πρόσφατα ένας πολιτικός από παλιά, ο Νίκος Γαλανός, ανέλαβε την οργανωτική συγκρότηση. Για τον Τσίπρα, που αλλάζει σχέδια και μορφές οργάνωσης και αυτοoργάνωσης, οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ίσως και την Πρωτομαγιά να ανακοινωθεί το μανιφέστο σύγκλισης των δυνάμεων της Σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστεράς και της Οικολογίας που έχει συντάξει ο συνεργάτης του, Γιώργος Σιακαντάρης. Άλλωστε ανακοίνωσε με μεγαλοπρεπές ύφος από το Φόρουμ των Δελφών ότι θα αναλάβει τις ιστορικές ευθύνες του.

Το κόμμα Τσίπρα πάντως ήδη εκλαμβάνεται σαν απειλή από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Αν και το ένα σενάριο των μετεκλογικών εξελίξεων τους φέρνει αναγκαστικά να συνεργάζονται, οι δύο τους ανταλλάσσουν αιχμές σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Ο Τσίπρας είναι το πρόβλημα του Ανδρουλάκη, καθώς κινδυνεύει να μην έχει ούτε την δεύτερη θέση. Από την άλλη, ένας λόγος που επισπεύδει ο Τσίπρας είναι η έστω και μικρή άνοδος του Ανδρουλάκη. Βέβαια στην Κεντροαριστερά τα πράγματα είναι ακόμη πιο μπλεγμένα, καθώς το νέο κόμμα θα λειτουργήσει διαλυτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Για το κόμμα Σαμαρά πάλι, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι προετοιμασίες στο προγραμματικό και οργανωτικό επίπεδο συνεχίζονται…

Δεν ορρωδεί προ ουδενός ο Μητσοτάκης…

Στα παρασκήνια και στους διαδρόμους του Φόρουμ των Δελφών, όπου για μερικές ημέρες κυκλοφορούσαν παράγοντες του πολιτικού, επιχειρηματικού και τραπεζικού κόσμου έπεφταν στοιχήματα, όχι τόσο για τον χρόνο των εκλογών, όσο για το αποτέλεσμα και τις τρεις πρώτες θέσεις. Κανείς πάντως δεν στοιχημάτιζε ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία. Σύμφωνα με τις τελευταίες διαρροές από το ευρύτερο περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου, επικράτησε η εισήγηση του Κυριάκου Πιερρακάκη για προσφυγή στις κάλπες μετά την ΔΕΘ, όταν θα ανακοινωθεί και το μεγάλο πακέτο παροχών. 

Το αισιόδοξο σενάριο στο οποίο ποντάρουν οι γαλάζιοι βουλευτές προβλέπει ότι η ΝΔ θα καταφέρει να συγκρατηθεί πάνω από το 25%, κάτι που όμως είναι εξαιρετικά αμφίβολο, ειδικά αφού κατέβουν στο πεδίο τα νέα κόμματα. Το ποσοστό που θα αποσπάσουν από την ΝΔ το κόμμα Σαμαρά και ενδεχομένως το κόμμα Καρυστιανού, εάν δεν απαξιωθεί περισσότερο μόνη της, είναι ένα ερώτημα.

Παρομοίως είναι ερώτημα το εάν τα νέα κόμματα, αλλά και η μεγάλη δυσαρέσκεια λόγω της οικονομίας και της στεγαστικής κρίσης, προσελκύσουν τις νέες γενιές στις κάλπες. Φυσικά οι νέοι, εάν σηκωθούν από τον καναπέ, δεν θα πάνε για να ψηφίσουν τον Μητσοτάκη, αλλά για να τον αποδοκιμάσουν. Εάν αυξηθεί το εκλογικό σώμα αυτομάτως μειώνεται και το αντίστοιχο ποσοστό της ΝΔ. Ενώ το αισιόδοξο σενάριο που διακινούν οι βουλευτές της ΝΔ που έχουν εξασφαλίσει την επανεκλογή τους κάνει λόγο για 26%-27%, οι πιο ρεαλιστικές προβολές αμφισβητούν εάν η ΝΔ θα συγκρατήσει το αριθμό 2 στο ποσοστό της. 

Γκρίνια στην Κ.Ο. της ΝΔ 

Ενδεικτικό της αποδυνάμωσης του Μητσοτάκη είναι η ανησυχία και η γκρίνια στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, η συνεδρίαση της οποίας αναβάλλεται, κατά πάσα πιθανότητα για τις 7 Μαΐου. Ο πρωθυπουργός έκανε ήδη τον πρώτο συμβιβασμό με τους βουλευτές του, όταν ανακοίνωσε ότι όλοι οι υπόδικοι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ θα είναι υποψήφιοι.

Τώρα η πίεση από τους βουλευτές, που βάλλουν κατά του επιτελικού κράτους και προσωπικά κατά του Άκη Σκέρτσου, είναι στον επόμενο ανασχηματισμό να μειωθούν οι εξωκοινοβουλευτικοί και να μπουν στη κυβέρνηση περισσότεροι βουλευτές σε θέσεις υπουργών και υφυπουργών.

Καθώς ο Μητσοτάκης είναι στην αποδρομή του, δεν έχει κανένα πρόβλημα να ικανοποιήσει τα αιτήματα των βουλευτών του, καθιστώντας τους ταυτόχρονα συνυπεύθυνους. Έτσι όμως εκόντες άκοντες συμπαρασύρονται στην πτώση του. Οι μεν που έχουν προβάδισμα και επανεκλέγονται δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό. Εκείνοι όμως που κατά πιθανότητα θα χάσουν την έδρα τους, αρχίζουν και κάνουν δεύτερες σκέψεις και αναζητούν την κοινοβουλευτική τους επιβίωση.