Οι Αμερικάνοι έχουν χάσει πολλούς πολέμους, από το Βιετνάμ ως το Αφγανιστάν, αλλά σε κανέναν δεν είχαν απέναντι μαζί, δημοσίως, και τους δύο μεγάλους ανταγωνιστές, Κίνα και Ρωσία. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν σχολίασαν αυτό το καθοριστικό γεγονός για το μέλλον. Άλλη πρωτιά των Αμερικανών είναι ότι δεν μπόρεσαν να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο την κάκιστη εκτίμηση των συσχετισμών στο πεδίο της μάχης και την χείριστη εκτίμηση των δυνατοτήτων τους, σε σχέση με την προετοιμασία του δίδυμου αντίπαλου. Η ήττα της Δύσης ήταν πολλαπλή και καθοριστική.

Τελευταία, αλλά όχι έσχατη σε σημασία, παρατήρηση: Οι γεροντοκόρες της γηραιάς ηπείρου εγκατέλειψαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ολομόναχο, θεωρώντας ότι με αυτόν δεν έχουν ζωή στο μέλλον. Ο Δυτικός καπιταλισμός είναι κυριολεκτικά τυφλός και κουφός, ανίκανος να καταλάβει ότι η τύχη του δεν οφείλεται στα λάθη ενός Προέδρου, αλλά σε όλα όσα έκαναν στις αποικίες. Και ότι αυτοί με τα χεράκια τους έβγαλαν τα μάτια τους, όταν ο Μάο τους άνοιξε την πόρτα της Κίνας και αυτοί όρμησαν ποιος πρώτος θα την φτιάξει μεγάλη και τρανή. Έλυσαν το άμεσο πνιγηρό πρόβλημα του στάσιμου Κεφαλαίου και γιγάντωσαν τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο, που μπορεί να τους πνίξει.

Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι στη φύση των πραγμάτων να είναι οι κυρίαρχοι στον Κόσμο. Όλοι οι άλλοι είναι “απλώς Ινδιάνοι” και έχουν ή θα έχουν τη μοίρα των Ινδιάνων. Η απροσδόκητη (για την ηγεσία Τραμπ) αντίσταση των Ιρανών προκαλεί ανησυχία και κάποια φαγωμάρα και, καθώς λένε τα ΜΜΕ, κυοφορείται ευρύς ανασχηματισμός – ούτε ο Μητσοτάκης να ήταν.

Για την ακρίβεια το Ιράν δεν αντιστέκεται απλώς, αλλά έχει θέσει όρους (τώρα εν μέσω των βομβαρδισμών) να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τις θέσεις κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή, με κορυφαίο να πάψει το δολάριο να είναι το μοναδικό νόμισμα συναλλαγής, πράγμα που εξασφάλιζε την κυριαρχία των ΗΠΑ. Διεθνολόγοι στο εξωτερικό εικάζουν ότι η εποχή της αμερικανικής παντοκρατορίας είναι στο τέλος της, όπως το προείπε ο Μπρεζίνσκι. Θα δούμε.

Στο σημερινό μεταδιπολικό μας κόσμο, οι τέσσερεις υποκείμενες αιτίες δομικών διαταράξεων της παγκόσμιας ασφάλειας -συνεπώς και στην ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή – είναι η επιδίωξη ενεργειακής ασφάλειας, η υποκατάσταση της τριτοκοσμικής σοσιαλιστικής επιλογής από το ριζοσπαστικό Ισλάμ, τα κατάλοιπα του αποικιοκρατικού και ιμπεριαλιστικού παρελθόντος και η καταπολέμηση του αμερικανικού χρέους.

Με άξονα το παλαιστινιακό πρόβλημα, που προέκυψε ως πολιτική συνέπεια του “άνισου” μεταποικιακού τοπίου, το Ισραήλ και το Ιράν εξελίχθηκαν διαχρονικά σε υπαρξιακούς αντίπαλους, ως οι μοναδικοί ασύμβατοι – και ασυμβίβαστοι – πυλώνες περιφερειακής στρατηγικής αυτοτέλειας, υπό την έννοια και της ελεύθερης επιλογής και διαχείρισης συμμαχιών για την επιδίωξη εθνικών στόχων.

Η εξ αρχής διαφαινόμενη επικράτηση του Ισραήλ έναντι των Αράβων αντιπάλων του και η μετατροπή του σε σχεδόν αυτόνομο – κατά περίσταση – γεωστρατηγικό προπύργιο των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, αλλά και η μετεξέλιξη του σιϊτικού ινδοευρωπαϊκού Ιράν σε αντιδυτικό πόλο ριζοσπαστικού ισλαμισμού, είχαν σχεδόν προκαθορίσει τη μεταξύ τους σύγκρουση. Άλλωστε, η πλειοψηφική κοινωνική αντιπολίτευση στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πάντοτε το Ισλάμ, που ποτέ δεν αφομοιώθηκε στο χυλό των αντιαποικιακών σοσιαλιστικών οραμάτων και της εθνικής ανεξαρτησίας.

H “αλλοπρόσαλλη” συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου

Γιατί όμως οι ΗΠΑ πρωτοστατούν τώρα σε ένα εκτός Διεθνούς Δικαίου επιθετικό εγχείρημα, με παραστάτη ένα εμφανώς μεσσιανικό Ισραήλ, εμποτισμένο με τη βιβλική έξαψη της εξολόθρευσης κάθε απειλητικού για την ύπαρξη του αντιπάλου; Στην Ουάσιγκτον το σημερινό μπλοκ εξουσίας επιδιώκει πάνω απ’ όλα την ηγεμονία της Δύσης, όχι ως πρώτο μεταξύ ίσων, αλλά με όρους “υποταγής” στην πρωτοκαθεδρία του. Η με κάθε κόστος οικοδόμηση ενός μονολιθικού Δυτικού συνασπισμού στο βωμό της αντιμετώπισης του επικείμενου ολοκληρωτικού ανταγωνισμού με την Κίνα, αλλά και της διαχείρισης της Ρωσίας, είναι εκ των ων ουκ άνευ στους αμερικανικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι μέσα σε ένα μήνα ο Trump αχρήστεψε μια από τις σημαντικότερες παγκόσμιες θαλάσσιες ενεργειακές οδούς, από την οποία διακινείται επίσης περίπου το 8% του παγκόσμιου εμπορίου ξηρού φορτίου. Γιατί έτσι, μετά την Καραϊβική, έθεσε τις βάσεις για διπλωματική ή όχι διέξοδο από την κρίση στον Περσικό προς όφελος των ΗΠΑ και σε βάρος των ανταγωνιστών…

Αναδείχθηκε ακόμη η ανυπαρξία αμυντικών δυνατοτήτων και η ανεπάρκεια των διπλωματικών επιλογών όλων των χωρών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, πλην Ισραήλ εννοείται. Χωρίς τις ΗΠΑ, όλα τα δήθεν “φιλοδυτικά” Εμιράτα του Κόλπου θα επανέλθουν στην προ του 1970 κατάσταση. Παρά τα θρυλούμενα, τέλος, η περιφερειακή επιρροή του Ιράν απομειώθηκε σε σημαντικό βαθμό. Τώρα, εν μέσω εσωτερικής διαπάλης για επικράτηση, η Τεχεράνη θα αντιμετωπίσει ούτως ή άλλως αναπροσαρμογή του περιφερειακού status quo εις βάρος της.

Το δεύτερο λοιπόν συμπέρασμα που συνάγεται από την “αλλοπρόσαλλη” συμπεριφορά Trump, κατά την τρέχουσα θητεία του, είναι πως, στον κόσμο που έρχεται, η Δύση ή θα τεθεί υπό την ηγεμονία -με όρους- της Ουάσιγκτον ή θα μείνει εκτός οικονομικού, διπλωματικού και στρατηγικού πλέγματος των ΗΠΑ. Μέσα στις ΗΠΑ, παρά την ευεξήγητη τρέχουσα αύξηση των τιμών, οι αγορές αντιλαμβάνονται ότι ουσιαστικά αυξήθηκε το κόστος του ρίσκου του ενεργειακού εφοδιασμού, αλλά η ενεργειακή διαθεσιμότητα παραμένει άθικτη. Υπό τις νέες συνθήκες, το αμερικανικό WΤΙ γίνεται φθηνότερο, αφού τα futures πετρελαίου για το τέλος του 2026 κινούνται κάτω από τα 90$…

Γι’ αυτό αυξήθηκαν ραγδαία οι θέσεις εργασίας και η ανάπτυξη μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2026, καθώς η άλλοτε βαριά βιομηχανία (χάλυβας, διύλιση, μεταποίηση) επιστρέφει στις ΗΠΑ. Ακόμη, το δυσθεώρητο αμερικανικό δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον η κύρια αιτία του συγκυριακού πληθωρισμού: η εκτύπωση χρήματος επιβραδύνθηκε εντός του 2025, ενώ οι δασμολογικές πολιτικές φαίνεται ότι αποδίδουν.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα

Απέναντι ωστόσο στον “ακτιβιστικό” δυναμισμό του οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού πλέγματος εξουσίας στην Ουάσιγκτον, το έτερον ήμισυ της Δύσης, η χωρίς πυξίδα, ανολοκλήρωτη Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να επιστρέφει ταχύτατα σε φάση ΕΟΚ+… Όχι μόνο αδυνατεί να απαλλαγεί από τα βαρίδια του παρελθόντος, αλλά ούτε καν συλλαμβάνει τα μηνύματα των καιρών για έγκαιρη και στενή συμπαράταξη με την Ουάσιγκτον, με όσο γίνεται μικρότερο κόστος.

Στο κάτω-κάτω, μια δραστήρια Ευρώπη αποτελεί ακαταμάχητο πολλαπλασιαστή ισχύος για τις ΗΠΑ έναντι των επερχόμενων παγκόσμιων προκλήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα και η Κύπρος φαίνονται να ξεχωρίζουν από τη νωχελική ευρωπαϊκή αδράνεια. Και αυτή τη φορά τουλάχιστον προς τη “σωστή πλευρά της Ιστορίας”. Με εύλογα, ελπίζεται, ανταλλάγματα…

Ωστόσο, το Ισραήλ θα μπορούσε πράγματι να αποδειχθεί ο παράγοντας που θα ανατρέψει τα δεδομένα, κάτι για το οποίο προειδοποίησε ο Ισάκ Νταρ, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για την εκεχειρία δύο εβδομάδων. Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει και την παύση των αδιάκοπων επιθέσεων του Ισραήλ στον Λίβανο. Ενώ ανακοινωνόταν η προσωρινή εκεχειρία, ο Νετανιάχου αρνήθηκε ότι η παύση των εχθροπραξιών για δύο εβδομάδες θα περιλάμβανε και τον Λίβανο. Η ισραηλινή επίθεση παρουσιάζεται… επισήμως κατά της Χεζμπολάχ, αλλά φαίνεται πλέον ξεκάθαρο ότι αφορά και την κατάληψη λιβανικού εδάφους καθώς και τον εκτοπισμό περισσότερων από ενός εκατομμυρίου Λιβανέζων από τα σπίτια τους.

Το Πακιστάν και η Ινδία

Παρά ταύτα, η ανάδειξη του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή και, ενδεχομένως ακόμη, και ως της δύναμης πίσω από μια συμφωνία, εφόσον αυτή τελικά επιτευχθεί, είναι αξιοσημείωτη. Για το Πακιστάν και τον ισχυρό στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι οι καιροί αλλάζουν. Δεν είναι πλέον το Πακιστάν ο φτωχός συγγενής των πλούσιων αραβικών γειτόνων του. Σίγουρα εξακολουθεί να μην διαθέτει μια υγιή οικονομία, όμως το πρίσμα μέσα από το οποίο γίνεται αντιληπτό το Πακιστάν έχει αλλάξει. Η αλλαγή ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο, μετά τον σύντομο 4ήμερο πόλεμο του Πακιστάν με τη γειτονική Ινδία. Η 4ήμερη αυτή σύγκρουση έβαλε τέλος σε δεκαετίες κατά τις οποίες θεωρούνταν δεδομένη η στρατιωτική υπεροχή της Ινδίας στη Νότια Ασία και χάρισε στο Πακιστάν αυτοπεποίθηση.

Τόσο το Πακιστάν όσο και οι ΗΠΑ υποστήριξαν ότι ο Τραμπ μεσολάβησε για την κατάπαυση του πυρός βάζοντας τέλος στις σ’ εκείνες τις εχθροπραξίες. Η Ινδία αρνήθηκε την εμπλοκή του Τραμπ. Παρότι και οι δύο χώρες έπληξαν η μία την άλλη, το Πακιστάν, με καθοριστική συνδρομή της προηγμένης κινεζικής τεχνολογίας κατέρριψε ινδικά αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων και τρία Rafale. Το Πακιστάν το αξιοποίησε στο έπακρο. Η ηγεσία του, υπό τον στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ, κινήθηκε με ταχύτητα για να μετατρέψει και να κεφαλαιοποιήσει τα αποτελέσματα της σύγκρουσης σε διπλωματικό κεφάλαιο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την εκεχειρία του Μαΐου, η εμπλοκή του Πακιστάν με τις ΗΠΑ εντάθηκε, και ο στρατηγός Μουνίρ βρέθηκε να δειπνεί με τον πρόεδρο Τραμπ, μια συνάντηση που πριν από τον 4ήμερο πόλεμο θα φαινόταν απίθανη.

Ο Μουνίρ αναδιαμόρφωνε τις αντιλήψεις στην Ουάσιγκτον, παρουσιάζοντας το Πακιστάν ως δύναμη σταθερότητας αντί για βάρος. Επαναπροσδιόριζε τη χώρα όχι ως ένα κράτος σε ανάγκη, αλλά ως στρατιωτική δύναμη και κυρίως, ως έναν πολύτιμο σύμμαχο, που δεν περιορίζεται σε μία μόνο υπερδύναμη ή ήπειρο. Παράλληλα με την επαναπροσέγγιση των διαύλων με τις ΗΠΑ, ο Μουνίρ, καθώς και η πολιτική ηγεσία του Πακιστάν, επαναβεβαίωσαν τη στρατηγική σχέση της χώρας με την Κίνα, της οποίας η φιλία περιγράφεται συχνά στο Ισλαμαμπάντ ως ψηλότερη από τα Ιμαλάια και βαθύτερη από τους ωκεανούς.

Την ίδια στιγμή, ο στρατηγός Μουνίρ επέκτεινε επίσης τους δεσμούς ασφαλείας με τα κράτη του Κόλπου και ιδιαίτερα με τη Σαουδική Αραβία, τον παλαιότερο και ισχυρότερο σύμμαχο του Πακιστάν στην περιοχή. Οι δύο χώρες υπέγραψαν ένα Στρατηγικό Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας. Το Πακιστάν υπέγραψε επίσης μια αμυντική συμφωνία ύψους 4,6 δισ. δολαρίων με τη Λιβύη. Αυτή η ισορροπία και η στρατηγική αξιοποίηση της στρατιωτικής του ισχύος επέτρεψαν στο Πακιστάν να τοποθετηθεί ως ένας διαμεσολαβητής, ικανός να δρα σε διαφορετικές και συχνά ανταγωνιστικές γεωπολιτικές σφαίρες.

Σε περιφερειακό επίπεδο, το Πακιστάν ακολούθησε πιο δυναμική στάση. Η αυστηρότερη προσέγγισή του απέναντι στο Αφγανιστάν αντανακλά τη θέση του ότι διαθέτει τόσο τον χώρο όσο και τα μέσα επιρροής για να επιβάλει τα συμφέροντά του πιο άμεσα και πιο επιθετικά. Οι προειδοποιήσεις του προς τους γείτονες, την Ινδία και το Αφγανιστάν, ήταν ξεκάθαρες και απειλητικές, ενισχύοντας την εικόνα ενός κράτους που ενεργεί με αυτοπεποίθηση.

Πυρηνική ισορροπία του τρόμου

Αν και η σύγκρουση του περασμένου Μαΐου μπορεί να ενίσχυσε το κύρος του πακιστανικού στρατού, αλλά ενδέχεται να επιφέρει αυξημένους κινδύνους για τη Νότια Ασία, όπου τόσο το Πακιστάν όσο και η Ινδία διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Εκτιμάται ότι το Πακιστάν διαθέτει περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές και η Ινδία περίπου 180. Και οι δύο χώρες έχουν στη διάθεσή τους ένα επικίνδυνο φάσμα συστημάτων εκτόξευσης. Ο αντίπαλος γείτονας του Πακιστάν, η Ινδία, διαθέτει επίσης τον δικό της σύμμαχο στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ.

Μόλις δύο ημέρες πριν από την απρόκλητη επίθεση στο Ιράν, ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι βρισκόταν στο Ισραήλ, υπογράφοντας με τον Νετανιάχου μια συμφωνία ύψους περίπου 10 δισ. δολαρίων. Οι δύο ηγέτες επανέλαβαν επανειλημμένα τη φιλία και τη συνεργασία τους στον τομέα της ασφάλειας, ιδιαίτερα στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας — κατηγορία που το Νέο Δελχί αποδίδει συχνά στο Πακιστάν. Ο μίνι-πόλεμος του Μαΐου ξέσπασε με αφορμή μια επίθεση ενόπλων, την οποία η Ινδία υποστήριξε ότι οργάνωσε το Πακιστάν.

Η πραγματικότητα σε αυτή την ταραγμένη περιοχή της Νότιας Ασίας είναι ότι δεν υπάρχει έλλειψη αντιπαλοτήτων. Η Ινδία και μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας έχουν κατηγορήσει το Πακιστάν ότι χρησιμοποιεί ένοπλες οργανώσεις ως πληρεξούσιους στον αγώνα του με την Ινδία — κατηγορία που το Ισλαμαμπάντ έχει κατά καιρούς αναγνωρίσει, υποστηρίζοντας όμως ότι έχει εγκαταλείψει αυτή την πολιτική εδώ και χρόνια.

Από την πλευρά του, το Πακιστάν κατηγορεί συστηματικά την Ινδία ότι χρηματοδοτεί και εκπαιδεύει ομάδες και ένοπλες οργανώσεις κατά του Πακιστάν που πραγματοποιούν επιθέσεις στο εσωτερικό της χώρας. Υπάρχει άφθονο εύφλεκτο υλικό για περαιτέρω συγκρούσεις στη Νότια Ασία — κυρίως μεταξύ των δύο πυρηνικών γειτόνων. Η συμφωνία ασφάλειας του Ισραήλ με την Ινδία δεν πέρασε απαρατήρητη στο Ισλαμαμπάντ και σίγουρα προσθέτει ένταση στην ήδη εύθραυστη κατάσταση.

Η ευθραυστότητα της ειρήνης στη Νότια Ασία αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά σε προειδοποίηση που διατύπωσε την περασμένη εβδομάδα ο υπουργός Άμυνας του Πακιστάν, Χαουάτζα Ασίφ, ο οποίος δήλωσε ότι, σύμφωνα με πληροφορίες των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών, η Ινδία σχεδιάζει επίθεση στο έδαφός της, την οποία θα αποδώσει στο Πακιστάν. Δεν υπήρχαν αποδείξεις, ωστόσο η δήλωση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Ο Ασίφ προειδοποίησε την Ινδία ότι το Πακιστάν θα μεταφέρει τη σύγκρουση στην Καλκούτα, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ινδίας, εάν προβεί σε οποιαδήποτε απερίσκεπτη ενέργεια, οποιοδήποτε λάθος υπολογισμό θα έχει συνέπειες. Η απάντηση του Πακιστάν θα είναι άμεση και αποφασιστική.

Οι μεν φιλοκυβερνητικές εταιρείες δημοσκοπήσεων δίνουν άνετο προβάδισμα στο κόμμα FIDESZ του Όρμπαν καθώς και άνοδο στο κόμμα που είναι πιθανόν να συνεργαστεί μαζί του (το “Πατρίδα”), οι δε αντιπολιτευόμενες “δίνουν” άνετη πλειοψηφία έως αυτοδυναμία στο κόμμα TISZA του Πέτερ Μαγυάρ – ενός πρώην φιλοκυβερνητικού πολιτευτή, δικηγόρου που κατήγγειλε ακόμα και τη γυναίκα του (υπουργό Δικαιοσύνης) και μεταστράφηκε σε φανατικό εχθρό του Ούγγρου πρωθυπουργού.

Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι τα δύο βασικά κόμματα, το FIDESZ του “τραμπικού” Όρμπαν και το TISZA του φιλοευρωπαϊστή Μαγυάρ, έχουν διαφορά στήθους. Εντούτοις, φαίνεται να παίρνει 5,4%-8% το ακροδεξιό κόμμα “Πατρίδα” (Mi Hazank) που θα στηρίξει τον Όρμπαν, ακόμα κι αν όντως έχει απώλειες το δικό του κόμμα. Δεν ισχύει το ίδιο για άλλα μικρά κόμματα που θεωρητικά θα μπορούσαν να στηρίξουν τον Μαγυάρ. Το μόνο μικρό κόμμα που (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) ξεπερνά το 5% και μπαίνει στη Βουλή, παίζοντας εν δυνάμει ρυθμιστικό ρόλο, είναι μέχρι στιγμής το “Πατρίδα”.

Τα περισσότερα στελέχη των άλλων κομμάτων που θα μπορούσαν να συνασπισθούν μετεκλογικά με τον Μαγυάρ εδώ και καιρό στηρίζουν το κόμμα του, διότι, αν και παραδοσιακός δεξιός, δηλώνει πλέον σοσιαλδημοκράτης. Αυτό έχει αποδυναμώσει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης: Kεντρώα, σοσιαλδημοκρατικά και αριστερά… Κανένα δεν ξεπερνά το 5%.

Πάντως ο Μαγυάρ διόλου σοσιαλιστής δεν είναι και το πρόγραμμά του είναι ένα γενικό μοντέλο “κατά της διαφθοράς, της ολιγαρχίας του Όρμπαν” και υπέρ του “ευρωπαϊκού οικονομικού προγραμματισμού”. Ο ίδιος δήλωνε δεξιός και χριστιανοδημοκράτης, επί πολλά χρόνια.. Είναι επίσης φανατικά φιλοΝΑΤΟϊκός. Στο θέμα της Ουκρανίας “τα μασάει” λίγο, διότι ναι μεν θέλει να είναι ανοιχτά φιλοευρωπαίος και έντονα αντιρώσος, αλλά η Ουγγαρία και η Ουκρανία έχουν ζητήματα από δεκαετίες, οπότε μιλάει πάλι με ασάφεια “για εξισορρόπηση των σχέσεων”.

Μια πολύ πονηρή δημοσκόπηση

Όλα τα δυτικά μέσα προβάλλουν εν τω μεταξύ δημοσκοπήσεις που δίνουν στην αντιπολίτευση 49-51% και στο κόμμα του ‘Ορμπαν 35-40%. Παράλληλα, δυτικά και ουκρανικά μέσα προβάλλουν μία νέα δημοσκόπηση που “δείχνει” ότι το 58% θεωρεί πιθανό το κόμμα του Όρμπαν να προχωρήσει σε νοθεία, αν δει ότι χάνει τις εκλογές. Παράλληλα η ίδια δημοσκόπηση ρωτά “ποια κράτη μπορεί να επηρεάζουν σίγουρα τις εκλογές”, και το 38% φέρεται να απαντά “η Ρωσία”, το 14% “η Ουκρανία”, το 18% “ορισμένα θεσμικά όργανα της ΕΕ” και το 13% οι ΗΠΑ.

Αυτή η δημοσκόπηση – που δεν έχουμε τρόπο να ξέρουμε αν έγινε σωστά – σε συνδυασμό με την υπερπροβολή των δημοσκοπήσεων που δείχνουν σίγουρη νίκη της αντιπολίτευσης, θυμίζει την περίπτωση της Ρουμανίας, όπου ακυρώθηκαν εν ψυχρώ οι προεδρικές εκλογές με την αιτιολογία ότι… οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις έδειχναν άλλα αποτελέσματα! Ένα δεύτερο “επιχείρημα” τότε για την ακύρωση των εκλογών που είχαν αναδείξει στο δεύτερο γύρο αντισυστημικό και φιλορώσο υποψήφιο, ήταν ότι ο λαός είχε επηρεαστεί από τους Ρώσους στο TikTok – κάτι που ποτέ δεν τεκμηριώθηκε.

Μία σκέψη που αναπόφευκτα περνάει σήμερα από το μυαλό μας, είναι ότι κέντρα εξουσίας προώθησαν την συγκεκριμένη δημοσκόπηση για την Ουγγαρία, ώστε αν πάρει την πλειοψηφία το κόμμα του Όρμπαν να αρχίσουν να πλήττουν την νέα κυβέρνηση ως καλπονOθευτική και το αποτέλεσμα, ως προϊόν ρωσικών παρεμβάσεων, με χρήση τεχνητής νοημοσύνης.

Ουγγαρία-Ουκρανία: Παλιές πληγές…

Ο Όρμπαν καταγγέλλει εν τω μεταξύ τον Μαγυάρ ως πράκτορα των Ουκρανών και η αμηχανία του δεύτερου στο Ουκρανικό είναι εύλογη επειδή οι δύο χώρες, έχουν παρελθόν. Να αναφέρουμε παρεμπιπτόντως ότι η Υπερκαρπαθία είχε αυτονομηθεί, αλλά τελικά κατοχυρώθηκε το 1945 στην ΕΣΣΔ ως Ρωσική Υπερκαρπαθία και εντάχθηκε στη σημερινή Ουκρανία.

Πριν από τον τρέχοντα πόλεμο με τη Ρωσία, η Ουκρανία είχε ήδη τριβές με την Ουγγαρία, όπως το 2017, με το νόμο που επέβαλε παντού ως γλώσσα τα ουκρανικά και εξαφάνιζε τα ουγγρικά από τα σχολεία σε περιοχές με μεγάλη ουγγρική μειονότητα. Η ουγγρική μειονότητα εκεί δεν είναι αμελητέα – πάνω από 150.000 στα νοτιοδυτικά της Ουκρανίας. Οι Ούγγροι νομίμως αντέδρασαν, γιατί το 1991 η Ουκρανία είχε δεσμευτεί με διμερή συνθήκη να εγγυάται τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά δικαιώματα των Ούγγρων, στα οποία περιλαμβανόταν η διδασκαλία της ουγγρικής γλώσσας στα σχολεία της περιοχής.

Επίσης, αν και η Ουγγαρία αναγνώρισε την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας το 1991, οι αντιδράσεις στο εσωτερικό ήταν υπολογίσιμες. Τα δεξιά κόμματα τότε αντιτάχθηκαν στη συνθήκη, υποστηρίζοντας ότι η παραίτηση από μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις στην Υπερκαρπαθία στερούσε από τους Ούγγρους την ελπίδα ανάκτησης των εδαφών. Άλλη μια πληγή άνοιξε το 2010 όταν η Ουγγαρία επέμεινε στην παροχή ουγγρικών διαβατηρίων και οικονομικής βοήθειας σε ομογενείς της, κάτι που οι Ουκρανοί κατήγγειλαν ως πιθανή υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας τους.

Σήμερα

Περιττό να αναφερθούμε σε όσα επακολούθησαν μετά τον εμφύλιο στο Ντονμπάς, την προσάρτηση της Κριμαίας και τελικά τον πόλεμο Ουκρανίας και Ρωσίας, με τις διπλωματικές σχέσεις των δυο χωρών πλέον στο ναδίρ και με απειλές ακόμα και κατά της ζωής του ΄Ορμπαν από τον ίδιο τον πρόεδρο της Ουκρανίας σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Όμως το θέμα της μειονότητας και της Υπερκαπαθίας (η οποία Υπερκαρπαθία πρέπει να πούμε παρεμπιπτόντως ότι είναι και πλούσια σε χρυσό,  με υπολογιζόμενο σε περίπου 100 τόνους το απόθεμά της), παραμένει στην ουσία ανοιχτή πληγή, καθώς εκεί γίνονται και βίαιες επιστρατεύσεις από εθνοτικούς Ούγγρους της περιοχής, με την Ουγγαρία να διαμαρτύρεται έντονα επ’ αυτού. 

Η πιο πρόσφατη κόντρα ξεκίνησε με αφορμή την διακοπή τροφοδοσίας με ρωσικό αέριο από τον αγωγό “Φιλία” (Ντρούζμπα). Οι Ουκρανοί υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν να τον επισκευάσουν, αλλά δεν δίνουν και άδεια σε ειδικούς από ευρωπαϊκές χώρες να κάνουν αυτοψία στην περιοχή. Από αυτό τον αγωγό η Ουγγαρία λάμβανε το 93% των καυσίμων της και είναι ο λόγος για τον οποίο ο Όρμπαν μπλοκάρει το δάνειο των 90 εκατ. ευρώ της ΕΕ προς το Κίεβο.

Η κατάσχεση και η αγωνία της Ούρσουλα

Με την ένταση να κορυφώνεται, οι Ούγγροι ξαφνικά προχώρησαν στην κατάσχεση χρημάτων και χρυσού που μετέφεραν οι Ουκρανοί από αυστριακή τράπεζα. Το ουγγρικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι υπάρχουν υπόνοιες για μαφιόζικες δραστηριότητες και ζητεί εξηγήσεις, για ποιο λόγο η Ουκρανία μεταφέρει τόσα μετρητά και χρυσό με φορτηγά από την Αυστρία, περνώντας από ουγγρικό έδαφος και δεν κάνει ό,τι όλες οι άλλες χώρες, διατραπεζικά – είναι όντως πολύ παράδοξο να μεταφέρονται τόσα μετρητά και ράβδοι χρυσού με βανάκια.

Η ουγγρική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα δεσμεύσει για 60 μέρες τα χρήματα, μέχρι να διαλευκανθεί πλήρως η προέλευση, αλλά και ο προορισμός τους. Το Κίεβο μίλησε για ληστεία και επέμεινε ότι αυτές οι μεταφορές γίνονται εδώ και τέσσερα χρόνια κάθε μήνα νομίμως. Η Ουγγαρία όταν προχώρησε στην κατάσχεση δύο φορτηγών με 35 εκατ. ευρώ, 40 εκατ. ευρώ και 9 ράβδους χρυσού αξίας 1,3 εκατ. δολαρίων, ανακοίνωσε ότι τα ποσά που μεταφέρονται από το έδαφός της είναι εξαιρετικά υψηλά και δεν βλέπει τίποτα νόμιμο στον τρόπο μεταφοράς. Ανακοίνωσε δε ότι από τον Ιανουάριο μέχρι τις 5 Μαρτίου είχαν περάσει με τον ίδιο τρόπο από το έδαφός της 900 εκατ. δολάρια, 420 εκατ. ευρώ και 146 ράβδοι χρυσού.

Είναι τουλάχιστον παράδοξο το γεγονός ότι η Ευρώπη σιώπησε, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να καλύψει το Κίεβο, μια που ο Όρμπαν ήδη μπλόκαρε το δάνειο των 90 δισ. ευρώ και τώρα παρακρατούσε επιπλέον σχεδόν 90 εκατομμύρια με την κατάσχεση. Μια ερμηνεία είναι ότι ούτε οι Ευρωπαίοι δεν είναι τόσο σίγουροι για την νομιμότητα της μεταφοράς και τον προορισμό των χρημάτων “τους” και αναρωτιούνται ποιες “μαύρες” τρύπες κλείνουν στην Ουκρανία με τα δανεικά κι αγύριστα.

Αλλά ο λόγος είναι στην ουσία πολιτικός, καθώς ξέρουν από καιρό ότι υπάρχει μεγάλη διαφθορά στην Ουκρανία και την παραβλέπουν εν γνώσει τους, επειδή οι Ουκρανοί σκοτώνονται ουσιαστικά κατ’ εντολήν των δυτικών. Ο πραγματικός λόγος που σώπασαν στις Βρυξέλλες για την κατάσχεση, είναι ότι κάθε φορά που πίεζαν τον Όρμπαν, ενώ πλησίαζαν οι εκλογές, έβλεπαν τις δημοσκοπήσεις να αλλάζουν υπέρ του. Αυτό ανάγκασε την Κομισιόν να “μαλώσει” πολύ διακριτικά τον Ζελένσκι όταν απείλησε την ζωή του Όρμπαν, διότι μέσα σε δυο μέρες η επιπολαιότητα του ουκρανού προέδρου έδωσε πέντε μονάδες στον Ούγγρο πρωθυπουργό.

Η κατάσχεση των χρημάτων έγινε μόλις δύο μήνες πριν τις εκλογές, με την  ουγγρική αντιπολίτευση να μην είναι και τόσο αισιόδοξη ότι θα βγάλει τις αναγκαίες για αυτήν – και για την Κομισιόν – έδρες. Οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι έκριναν ότι δεν πρέπει να κάνουν το παραμικρό που θα ερέθιζε το αίσθημα εθνικής ανεξαρτησίας των Ούγγρων, γιατί θα έστελναν ψηφοφόρους στο κόμμα του Όρμπαν.

Αυτός ήταν και ο λόγος που έγινε κεκλεισμένων των θυρών η προσπάθεια να τον πείσουν να άρει το βέτο για το δάνειο των 90 δισ. προς την Ουκρανία και ο λόγος που εκνευρίστηκαν πολύ όταν ο Σιγιάρτο αναφέρθηκε στις πιέσεις τους “και τις μετέφερε στον Λαβρόφ τηλεφωνικά”. Το θέμα με το τηλεφώνημα προς Λαβρόφ αναφέρθηκε ημιεπίσημα, για να μην προκαλέσουν αντιδράσεις, αλλά αρκετά “επίσημα” ώστε να προβληθεί, με την ελπίδα ότι θα ενίσχυαν τον αντιπολιτευόμενο Μαγυάρ που εξανίσταται για την “εξάρτηση και την δουλική σχέση με τη Μόσχα”. Η σιγή της Κομισιόν δείχνει ότι οι πραγματικές δημοσκοπήσεις δίνουν πολύ μικρό προβάδισμα στον “δικό τους” και οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν κάποια σχόλιά τους να κάνουν την μοιραία διαφορά.

Οι απόδημοι και οι Ρομά

Φιλοευρωπαϊκά έντυπα επιμένουν ότι η αντιπολίτευση είναι στο 50% και το κόμμα του Όρμπαν στο 35%, αλλά παράλληλα κάνουν αφιερώματα στους απόδημους Ούγγρους και στους Ρομά τους οποίους αίφνης θυμήθηκαν. Οι απόδημοι που ζουν στη Δύση ψήφιζαν και ψηφίζουν αντιπολίτευση με πάθος. Αλλά οι απόδημοι που ζουν σε γειτονικές προς την Ουγγαρία χώρες, ψηφίζουν Όρμπαν σε ποσοστό 80-90%. Για να ψηφίσει ένας απόδημος στις εκλογές της Ουγγαρίας, πρέπει να δηλώνει και μία κατοικία στην Ουγγαρία, εξ ου και μπορούν να ψηφίσουν μόνον 100.000 απόδημοι σε αυτές τις εκλογές – στις προηγούμενες είχαν ψηφίσει 56.000.

Όσο για τους Ρομά, πάντα στήριζαν το κόμμα του Όρμπαν. Οι δυτικοί ελπίζουν να τους μεταστρέψουν ως μειονότητα τα οικονομικά προβλήματα που έχουν ανακύψει από την ενεργειακή κρίση, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο.

Ποιος είναι ο Μαγυάρ

Προέρχεται από οικογένεια συντηρητικών νομικών με αρκετά χρήματα. Τον είχε βαφτίσει ο πρώην πρόεδρος της Ουγγαρίας. Ο νεαρός δικηγόρος ήταν επί χρόνια δεξιότατος και εθνικιστής, αλλά για λόγους που δεν ξέρουμε, έκανε μεταβολή προ τριών ετών. Ήταν κυβερνητικός σύμμαχος του Όρμπαν για πολλά χρόνια. Κατά την περίοδο που ετοιμαζόταν για διαζύγιο από τη γυναίκα του, αλλά και προφανώς από τον Όρμπαν, ενώ εκείνη ήταν υπουργός Δικαιοσύνης (το 2023) μαγνητοφώνησε μια συνδιάλεξή της και την εξέθεσε.

Η συνδιάλεξη που δημοσιοποίησε αποκάλυπτε ότι η υπουργός γνώριζε για παρεμβάσεις σε δικαστικά έγγραφα για άτομα που ενέχονταν σε δωροδοκίες. Η ίδια είχε κατηγορηθεί τότε και για κάτι άλλο: Υπέγραψε χάρη για έναν αναπληρωτή διευθυντή ορφανοτροφείου, που είχε πείσει μερικά παιδιά να αποσύρουν τις καταγγελίες τους για σεξουαλική κακοποίηση από τον διευθυντή του ιδρύματος. Η ίδια είπε ότι η χάρη δόθηκε από τον πρόεδρο και δεν είχε δικαίωμα να μην συνυπογράψει.

Έδωσε επίσης μια ωριαία συνέντευξη στην τηλεόραση κατηγορώντας τον Μαγυάρ ότι είναι ανισόρροπος, ότι την έδερνε από το 2006 που παντρεύτηκαν, ότι την είχε χτυπήσει ενώ ήταν έγκυος στο δεύτερο από τα τρία παιδιά τους και ότι την κλείδωνε σε διάφορα δωμάτια. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτά αληθεύουν. Εκείνη πάντως εγκατέλειψε την πολιτική, ενώ εκείνος έγινε το αγαπημένο παιδί των Βρυξελλών.

Τι ανακοινώνει ο Ισραηλινός στρατός

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε σήμερα το βράδυ ότι σκότωσε την Τετάρτη περισσότερους από 180 μαχητές του ισλαμιστικού κινήματος Χεζμπολάχ, συμμάχου της Τεχεράνης, κατά τη διάρκεια των άνευ προηγουμένου μαζικών και ταυτόχρονων αεροπορικών του επιδρομών στον Λίβανο.

“Σύμφωνα με μια αρχική εκτίμηση των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού, περισσότεροι από 180 τρομοκράτες της Χεζμπολάχ εξοντώθηκαν”, αναφέρει ανακοίνωση του στρατού, διευκρινίζοντας ότι ο αριθμός αυτός δεν είναι οριστικός.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με το ισραηλινό δίκαιο αρχίζει δηλαδή κανονικά πλέον το μέρος της δίκης όπου ο κατηγορούμενος παρουσιάζει τη δική του εκδοχή των γεγονότων για να αντικρούσει τις κατηγορίες της εισαγγελίας. Παρόλο που ως κατηγορούμενος έχει το δικαίωμα της σιωπής, ο Νετανιάχου επέλεξε να μιλήσει (να «καταθέσει» ως μάρτυρας υπεράσπισης του εαυτού του) για να «αποδείξει την αθωότητά του» και να αντικρούσει τις κατηγορίες για διαφθορά, απάτη και απιστία. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχει και αντεξέταση, μια διαδικασία που μοιάζει με ανάκριση μέσα στο δικαστήριο και γι’ αυτό χρησιμοποιείται από πολλους ο όρος «κατάθεση» ενώ ουσιαστικά είναι απολογία.

Η υπεράσπιση αναφέρει ότι «για απόρρητους λόγους ασφαλείας και διπλωματικές εξελίξεις που συνδέονται με τα δραματικά γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο Κράτος του Ισραήλ και σε όλη τη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια, ο πρωθυπουργός δεν θα μπορεί να καταθέσει στη διαδικασία για τουλάχιστον τις επόμενες δύο εβδομάδες». Οι συνήγοροι υποστηρίζουν ότι σε σφραγισμένο φάκελο προς το δικαστήριο αναφέρονται οι “απόρρητοι λόγοι”.

Ο Νετανιάχου, ο πρώτος εν ενεργεία Ισραηλινός πρωθυπουργός που κατηγορείται για ποινικό θέμα, αρνείται τις κατηγορίες για δωροδοκία, απάτη και απιστία που του απαγγέλθηκαν το 2019, μετά από χρόνια ερευνών. Η δίκη του ξεκίνησε το 2020 αλλά έχει αναβληθεί επανειλημμένα “λόγω των επίσημων δεσμεύσεών του”, και κανείς δεν διαβλέπει ημερομηνία λήξης. Το Ισραήλ κανονικά πρόκειται να διεξαγάγει εκλογές τον Οκτώβριο. Αναμένεται να ηττηθεί ο συνασπισμός του Νετανιάχου, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, κατηγορείται για τρεις υποθέσεις. Στη μία (για δωροδοκία) κατηγορείται ότι προώθησε νομικές ρυθμίσεις που ευνόησαν οικονομικά τον όμιλο τηλεπικοινωνιών Bezeq, με αντάλλαγμα την ευνοϊκή κάλυψη του ίδιου και της οικογένειάς του από τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Walla, ιδιοκτησίας του τότε προέδρου του ομίλου Bezeq, Σαούλ Ελόβιτς. Στη δεύτερη υπόθεση (δωροληψία) κατηγορείται για απάτη και απιστία επειδή φέρεται να δέχτηκε πολυτελή δώρα (κυρίως ακριβά πούρα και σαμπάνιες) αξίας περίπου 200.000 δολαρίων από επιχειρηματίες, όπως οι παραγωγοί του Χόλιγουντ Άρνον Μίλτσαν και ο Τζέιμς Πάκερ. Σε αντάλλαγμα, φέρεται να προώθησε τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα. Η τρίτη υποθεση αφορά την προσπάθειά του να εξασφαλίσει ευνοϊκή κάλυψη από την εφημερίδα Yedioth Ahronot, προσφέροντας ως αντάλλαγμα τον περιορισμό της κυκλοφορίας της ανταγωνιστικής εφημερίδας Israel Hayom. Ο ίδιος αρνείται όλες τις κατηγορίες, χαρακτηρίζοντάς τις ως «πολιτικά υποκινούμενες».

Πηγή: Reuters, ΒΒC

Ο πρόεδρος Ζοζέφ Αούν κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να “αναλάβει τις ευθύνες της για να τεθεί τέλος στις επαναλαμβανόμενες ισραηλινές επιθέσεις”. Τα πλήγματα είχαν στόχο την πόλη Ναμπατίγια, κυρίως το διοικητικό συγκρότημα στο κέντρο της πόλης.

Μετά την εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ την Τετάρτη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, το Ισραήλ δήλωσε ότι ο Λίβανος δεν περιλαμβάνεται στη συμφωνία αυτή, και έκτοτε κλιμάκωσε τις επιθέσεις του «κατά του ισλαμιστικού κινήματος Χεζμπολάχ». Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε σήμερα ότι έχει “καταστρέψει περισσότερες από 4.300 υποδομές της Χεζμπολάχ” από την έναρξη του πολέμου μεταξύ των δύο πλευρών στις 2 Μαρτίου, ο οποίος έχει προκαλέσει τον θάνατο περίπου 1.900 ανθρώπων. Δήλωσε επίσης ότι έχει “εξοντώσει” περισσότερους από 1.400 μαχητές της σιιτικής οργάνωσης κατά τη διάρκεια των αεροπορικών πληγμάτων και των χερσαίων επιχειρήσεων στον νότιο Λίβανο. Η Χεζμπολάχ δεν ανακοινώνει στοιχεία για τις απώλειές της.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, που αρχίζει παραδοσιακά να μετράει η έξοδος του Πάσχα, μέχρι και τη Μεγάλη Παρασκευή πέρασαν συνολικά από τα δύο εθνικά δίκτυα 629.214 αυτοκίνητα. Την Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή, που κορυφώνεται η έξοδος, πέρασαν από τις δύο εθνικές 251.255 αυτοκίνητα (171.791 την Μεγάλη Πέμπτη και 79.464 σήμερα). Συνολικά πέρσι στις ίδιες μέρες ειχαν φύγει από την πρωτεύουσα 616.397 αυτοκίνητα -φέτος έφυγαν 629.214.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Η ζωή πως θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς. [ ]

Μέτρα γής ο στήσας,
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού Παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

Ιησού Χριστέ μου,
Βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω άδη ελήλυθας;
ή το γένος απολύσαι των βροτών. [ ]

Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης δικαιών ημάς άπαντας,
κακουργίας του αρχαίου Πτερνιστού.

Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ

Τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής έχουν εμπνεύσει μερικές από τις ωραιότερες στιγμές της σύγχρονής μας ποίησης, και μάλιστα από δημιουργούς τους οποίους ίσως να μην περιμέναμε. Ποιος δεν γνωρίζει τον Επιτάφιο του Ρίτσου:

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

Ο οποίος αντλεί έμπνευση από ένα κατά τι παλαιότερο έργο, τους πόνους της Παναγιάς του Κώστα Βάρναλη:

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Καλή Ανάσταση!