Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η στρατηγική αυτή που ονομάζεται Cordon Sanitaire, η ζώνη προστασίας, έχει πολλάκις παραβιαστεί, καθώς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) προκειμένου να διατηρήσει τον ρόλο του ρυθμιστή των πλειοψηφιών στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο 2024-2029 στηρίζεται παρασκηνιακά κατά περίπτωση σε δύο από τις τρεις Alt Right ευρωομάδες. Στο μεταναστευτικό, είναι σαφής η ιδεολογική μετατόπιση του ΕΛΚ προς τα δεξιά. Επιπλέον, το ΕΛΚ και οι ακροδεξιές παρατάξεις έχουν συμμαχήσει επανειλημμένα για να αποδυναμώσουν ή να καθυστερήσουν περιβαλλοντικούς κανόνες της ΕΕ.

Ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνο τρέφει την Alt-Right αλλά, όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου, γι’ αυτά τα κόμματα επιφυλάσσει το ρόλο που έπαιξαν ιστορικά τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υποτάχθηκαν στη λογική των αγορών και στήριξαν ως δεκανίκι τα κόμματα του κεφαλαίου και της δεξιάς ελίτ. Τελικά ο ρόλος τους είναι να λειτουργούν ως αμορτισέρ απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών. Είναι αυτονόητο ότι το κεφάλαιο προτιμά τους ναζί και τους φασίστες από τους αριστερούς και τους κομμουνιστές. 

Προς τι η υπερπροβολή

Η εκλογή του «αντισυστημικού» δισεκατομμυριούχου Ντόναλντ Τραμπ, με όρους βαθιά καπιταλιστικούς και ιμπεριαλιστικούς, είναι η περίτρανη εξέλιξη όπου το αμορτισέρ μετατράπηκε σε κινητήρα… Δεν λέω ότι ο Τραμπ είναι ναζί, αλλά εκφράζει έναν έντονο εθνικισμό ιμπεριαλιστικού τύπου και στο εσωτερικό λειτουργεί με αυξανόμενη περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών και διογκούμενο αυταρχισμό.

Τα κόμματα της εναλλακτικής δεξιάς έχουν και μια άλλη κρίσιμη χρησιμότητα στο σύστημα και στις δεξιές ελίτ. Η μιντιακή υπερπροβολή τους και του κινδύνου που αυτά εκπροσωπούν για το δημοκρατικό πολίτευμα σχετίζεται  με την κάλυψη της αυθαιρεσίας και του αυξανόμενου αυταρχισμού των κυβερνήσεων. Η προβολή σκίνχεντς ή βλοσυρών τύπων που εκπροσωπούν τα κόμματα αυτά κατά βάθος προσβλέπουν στο να τρομοκρατήσουν και να ποδηγετήσουν τους φιλήσυχους πολίτες και να κρύψουν για παράδειγμα τη μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική και τις προετοιμασίες για πόλεμο. 

Είναι πρωτοφανές το παράδοξο ότι η επικυρίαρχη κυβερνητική ιδεολογία στην Ευρώπη είναι ρωσοφοβική και υπέρ του πολέμου και τα κόμματα της άκρας δεξιάς κατά …

Η σύγχυση ως πολιτική χειραγώγησης

Σε κάθε περίπτωση η υπερπροβολή της αναμφίβολα επικίνδυνης επέλασης αυτών των κομμάτων κρύβεται η εγκατάσταση της σύγχυσης στο εκλογικό σώμα και μια πληθώρα πολιτικών σκοπιμοτήτων και κυρίως η με κάθε τρόπο διατήρηση της δεξιάς ηγεμονίας στο χώρο των ιδεών. 

Έτσι, οι συστημικές δυνάμεις της συντήρησης και του κεφαλαίου αποφεύγουν στη δημόσια σφαίρα τη συζήτηση για το ποιος και τι φταίει για την άνοδο της ακροδεξιάς. Δηλαδή, αποκρύπτεται η πραγματική αιτία που είναι η αποσάθρωση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που μεγεθύνουν τις κοινωνικές ανισότητες εκθετικά, η απονεύρωση των δημοκρατικών θεσμών και η συνεχής διολίσθηση των κυβερνήσεων στον αυταρχισμό. 

Μια άλλη σκοπιμότητα που εξυπηρετείται από την υπερπροβολή των φασιζόντων αυτών κομμάτων είναι η έμμεση αλλά ισχυρή προβολή του διλήμματος «γιατί η Αριστερά δεν έχει πειστικό αφήγημα τέτοιο που να την κάνει κυβερνητική, με αποτέλεσμα τα μη προνομιούχα στρώματα να στρέφονται στην ακροδεξιά, όπως για παράδειγμα τη Γαλλία με τη Μαρίν Λεπέν;» . Ακόμη δεν έχει διατυπωθεί ευθέως το θεώρημα ότι φταίει η Αριστερά για την άνοδο της ακροδεξιάς και όχι οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όμως είναι προφανές ότι η Αριστερά ευθύνεται για το συνεχώς διευρυνόμενο πολιτικό κενό. 

Αμήχανη η Αριστερά…

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Αριστερά, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού που επέτρεψε την ασυδοσία των ΗΠΑ και την παγκοσμιοποίηση των αγορών, ήταν δραματικά αμήχανη απέναντι στις ραγδαίες γεωοικονομικές εξελίξεις. Τα οικολογικά και τα αντιπαγκοσμιοποιητικά κινήματα δεν μπόρεσαν να διατυπώσουν πειστικά εναλλακτικά κυβερνητικά σχέδια. Κυρίως γιατί κάθε ανατρεπτική πρόταση σκόνταφτε στον ατσάλινο τοίχο του καπιταλισμού.  

Κάπως έτσι, η φυσικότητα του καπιταλισμού κατοχυρώθηκε ως έσχατος ορίζοντας της πραγματικότητας (Σλαβόι Ζίζεκ). Σήμερα, φαίνεται η σχέση κοινωνίας και αγοράς-τραπεζών να είναι το τρέχον μέτωπο Αριστεράς-Δεξιάς. Η πόλωση διογκώνεται και αποκτά θολά χαρακτηριστικά… Παρ΄ όλα αυτά, η δημοκρατία μάλλον είναι ακόμα ικανή να συμβάλλει στην ανάπτυξη της αγοράς προς την κατεύθυνση που η κοινωνία επιθυμεί (Ζαν-Πολ Φιτουσί)… 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι διεκδικήσεις της Aριστεράς υποχώρησαν στον δικαιωματισμό και σε μια ιδεοληπτική αντίληψη της πολυπολιτισμικότητας και εγκαταλείποντας τα κοινωνικά οικονομικά αιτήματα. Το κενό αυτό ήρθαν να καλύψουν αυθόρμητα κινήματα υπερφαλαγγίζοντας  τις οργανωτικές δομές των αριστερών κομμάτων, όπως το κίνημα La nuit debout  που ξεκίνησε το 2016 στη Γαλλία και έσβησε με τον covid και μετεξελίχθηκε ως Gilets Jaunes (Κίτρινα Γιλέκα) κατοχυρώνοντας ένα αναρχοαριστερό χώρο στους δρόμους και τις γειτονιές… που είναι πολύ πιθανό να συγκρουστεί με τις ομάδες των ναζί…

Πίσω από τον Κασιδιάρη και η θέση Τσίπρα 

Η έξοδος του Ηλία Κασιδιάρη από τη φυλακή και η προοπτική της καθόδου του στις προσεχείς εκλογές που υπερπροβλήθηκε από τα συστημικά μέσα. Η δημόσια συζήτηση για το αν μπορεί ή όχι να συμμετάσχει στις εκλογές αποπροσανατολίζει τους προοδευτικούς ψηφοφόρους και εν τέλει λειτουργεί υπέρ της «σταθερότητας» του μητσοτακικού συστήματος, υπερκαλύπτοντας με έναν τεράστιο φερετζέ τις υποκλοπές, το pretador και τη μετωπική ταξική πολιτική που εφαρμόζει.

Επιπλέον, η ΝΔ ευνοείται με δύο ακόμη τρόπους. Πρώτον, ο Κασιδιάρης καταλαμβάνοντας το άκρο της δεξιάς «σπρώχνει» εξ αντανακλάσεως τον Μητσοτάκη προς το κέντρο, αποκρύπτοντας τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό του. Δεύτερον λειτουργεί ως ανάχωμα στο αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά. 

Δεν είναι τυχαίο που ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ ζήτησε από την κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει άμεσα τη θέση της σχετικά με το ενδεχόμενο πολιτικής επανεμφάνισης του Κασιδιάρη. Τόνισε ότι η καταδίκη της Χρυσής Αυγής αφορούσε εγκληματικές πράξεις και όχι πολιτικές ιδέες, σημειώνοντας ότι ο Κασιδιάρης φυλακίστηκε ως εγκληματίας για δολοφονίες, όπως του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν. Άλλωστε, το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταθέσει δική του τροπολογία για τον αποκλεισμό των καταδικασμένων, κατηγορώντας την κυβέρνηση για θεσμικό ερασιτεχνισμό και ψηφοθηρία.

Ενώ τα ελληνικά κοινοβουλευτικά κόμματα καταφεύγουν στη γενικευμένη διαπίστωση πως η ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων είναι ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο πετώντας την μπάλα στην κερκίδα, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Marianne μιλώντας για τη Γαλλία, είπε πως «μια νίκη της ακροδεξιάς στις επόμενες εκλογές θα αποτελούσε ισχυρό πλήγμα στην καρδιά της Ευρώπης. Θα υπονόμευε τη συνοχή της. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο κυριότερος κίνδυνος […] Η Ιστορία δείχνει ότι η ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη που υπάρχει.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ έφτασε στην εξουσία με τη στήριξη συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων στη Γερμανία. Σήμερα, η ακροδεξιά ενδύεται έναν αντισυστημικό μανδύα για να προσελκύσει την ψήφο των λαϊκών τάξεων. Αν όμως αναλάβει την εξουσία, θα αποκαλύψει γρήγορα τον πραγματικό της χαρακτήρα ως δύναμης υπεράσπισης του συστήματος». Και κατέληξε: «Η Αριστερά, λοιπόν, πρέπει να είναι έτοιμη να αποτελέσει την εναλλακτική, χωρίς να χάσει την πυξίδα της: τις αξίες της και την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων απέναντι στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία».

Η Wall Street Journal επανήλθε στην υπόθεση, αναφέροντας ότι η Γκιλφόιλ φέρεται να ζήτησε από δωρητή του Ντόναλντ Τραμπ να καλύψει οφειλή ύψους 100.000 δολαρίων προς την American Express, προσφέροντας, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πρόσβαση σε υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη ως αντάλλαγμα.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει ερωτήματα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σύμφωνα με τον Guardian, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δέχθηκε πιέσεις να τοποθετηθεί για τις καταγγελίες, χωρίς να τις σχολιάσει επί της ουσίας, έχοντας προηγουμένως υπερασπιστεί το έργο της Αμερικανίδας πρέσβειρας.

Από την πλευρά του, το Associated Press μετέδωσε δηλώσεις του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος τάχθηκε κατά της πώλησης πρόσβασης σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, χωρίς ωστόσο να υιοθετήσει τις συγκεκριμένες καταγγελίες σε βάρος της Γκιλφόιλ.

Παράλληλα, η γαλλική Le Monde αναφέρθηκε σε καταγγελίες για πιέσεις προς κυβερνήσεις των Βαλκανίων με στόχο την προώθηση αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η βρετανική Daily Mail, από την άλλη, δημοσίευσε πρόσθετους ισχυρισμούς σχετικά με πολυτελή ταξίδια, ιδιωτικά αεροσκάφη, σαμπάνιες, ακριβά δείπνα και τη στενή σχέση της πρέσβειρας με τον λομπίστα Χρήστο Μαραφάτσο.

Στις 8 Οκτωβρίου, η Daily Mail ανέφερε, επικαλούμενη πηγές, ότι είχε ξεκινήσει επίσημη έρευνα από τον Γενικό Επιθεωρητή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Η αρμόδια υπηρεσία, ωστόσο, δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε την ύπαρξη έρευνας.

Διεθνείς καταγγελίες και περιορισμένος δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα

Το σύνολο αυτών των δημοσιευμάτων έχει μετατρέψει την Κίμπερλι Γκιλφόιλ σε πρόσωπο αναφοράς για επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ, οι οποίοι τη συνδέουν με το πολιτικό μοντέλο που εκπροσωπεί ο Αμερικανός πρόεδρος. Οι καταγγελίες, πάντως, παραμένουν ισχυρισμοί που δεν πρέπει να συγχέονται με αποδεδειγμένα γεγονότα.

Την ίδια στιγμή, προκαλεί εντύπωση η περιορισμένη έκταση που έχει λάβει η σχετική συζήτηση στην Ελλάδα. Παρά τη διεθνή δημοσιότητα και τα ερωτήματα που έχουν τεθεί, η υπόθεση δεν φαίνεται να έχει προκαλέσει αντίστοιχη δημόσια αντιπαράθεση στην Αθήνα.

Όπως αναφέρει η εκτελεστική επιτροπή, οι συνθήκες αυτές δεν επιτρέπουν τη διαμόρφωση κατάλληλου περιβάλλοντος για τη διεξαγωγή εκλογών και υπονομεύουν τις εγγυήσεις για την ασφάλεια των ψηφοφόρων, των υποψηφίων και των εργαζομένων που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία.

Παράλληλα, έκανε λόγο για «συνεχιζόμενη επέκταση των εποικισμών, νέες αρπαγές γης, κατεδαφίσεις κατοικιών Παλαιστινίων και επιθέσεις σε ισλαμικούς και χριστιανικούς ιερούς τόπους, ιδίως στην Ιερουσαλήμ και τη Χεβρώνα, καθώς και στα σημεία ελέγχου, σε περιορισμούς στις μετακινήσεις και σε πολλά μέτρα που υπονομεύουν την παλαιστινιακή οικονομία». Ως σημαντικό εμπόδιο προσδιόρισε επίσης «την παρακράτηση από το Ισραήλ των παλαιστινιακών φορολογικών εσόδων, τα οποία πλησιάζουν τα 7 δισ. δολάρια».

Στη Λωρίδα της Γάζας, που παραμένει σε κατάσταση ανθρωπιστικής καταστροφής και κατακερματισμού, αναφέρονται και ανυπέρβλητα πρακτικά προβλήματα, όπως η αδυναμία εισαγωγής βασικών εκλογικών υλικών (κάλπες, ψηφοδέλτια, μελάνη), καθιστώντας αδύνατη τη διεξαγωγή καθολικής ψηφοφορίας.

Τα εσωτερικά των Παλαιστινίων

Πέρα από τα αντικειμενικά εμπόδια που επιβάλλει στην ουσία το Ισραήλ, πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν και σοβαρούς εσωτερικούς παράγοντες. Ο Μαχμούντ Αμπάς (90 ετών πλέον) εξελέγη το 2005 και κυβερνά έκτοτε με προεδρικά διατάγματα, χωρίς να έχουν διεξαχθεί βουλευτικές εκλογές από το 2006. Αναλυτές αναφέρουν ότι μάλλον η πολιτική ηγεσία των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη (γιατί στην Γάζα δεν είχε εξουσία η Φατάχ του Αμπάς), φοβόταν μια νέα εκλογική κατάρρευση ή περαιτέρω διάβρωση της ήδη μειωμένης δημοτικότητάς της.

Η Φατάχ αντιμετωπίζει παράλληλα έντονες εσωτερικές προκλήσεις από αντίπαλους συνασπισμούς (όπως του κεντροδεξιού Μοχάμεντ Νταχλάν που από μέλος της Φατάχ και εχθρός της Χαμάς, τώρα συνεργάζεται με την ηγεσία της δεύτερης), οπότε ο Αμπάς είχε έναν λόγο παραπάνω να αποφύγει την “άμεση” προσφυγή στις κάλπες.

Πολλές παλαιστινιακές παρατάξεις (συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς και του Λαϊκού Μετώπου), που δεν μετέχουν στην κυβέρνηση, είχαν ζητήσει τη μετάθεση των εκλογών κατά τη διάρκεια πρόσφατων συνομιλιών που έγιναν στο Κάιρο, ώστε να προηγηθεί ένας εθνικός διάλογος για τη γεφύρωση του ιστορικού διχασμού και τη διαμόρφωση ενός ενιαίου μετώπου. Ομως όπως φαίνεται οι αποστάσεις είναι αγεφύρωτες στην κορυφή και αναβάλλεται επί εικοσι χρόνια κάτι απόλυτα βασικό για τον παλαιστινιακό λαό -η αντιπροσώπευσή του δεν είναι μόνον θέμα δημοκρατίας, αλλά και επιβίωσης στα εδάφη του και αναβάθμισης του λόγου του στην διεθνή σκακιέρα.

Η αναβολή στερεί από το παλαιστινιακό πολιτικό σύστημα την ευκαιρία να ανανεώσει τη δημοκρατική του νομιμότητα μετά από 20 χρόνια. Χώρες όπως η Γαλλία, που είχαν αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος το 2025, πίεζαν έντονα για τη διεξαγωγή εκλογών, θεωρώντας τες απαραίτητες για τη διεθνή αξιοπιστία και τη διακυβέρνηση των εδαφών. Η αναβολή αυτή αποδυναμώνει τη διπλωματική θέση της Παλαιστινιακής Αρχής αλλά και της Παλαιστίνης γενικότερα.

Οι προηγούμενες εκλογές και πώς ακυρώθηκαν

Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιανουαρίου 2006, τις δεύτερες και τελευταίες βουλευτικές εκλογές που έγιναν ποτέ στα παλαιστινιακά εδάφη (Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας). για την διεκδίκηση των 132 εδρών, πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η Χαμάς , με 74 έδρες. Η Φατάχ (το κόμμα που ελέγχει την περιοχή και σήμερα) έχασε την εξουσία και το κόμμα του Μαχμούντ Αμπάς περιορίστηκε στη δεύτερη θέση και στις 45 έδρες.

Οι υπόλοιπες 13 έδρες μοιράστηκαν σε μικρότερα αριστερά και ανεξάρτητα κόμματα (το Λαϊκό Μέτωπο PFLP πήρε 3 έδρες). Ομως αν και εκλέχθηκαν 132 αντιπρόσωποι, το Κοινοβούλιο αυτό δεν λειτούργησε ποτέ. Η νίκη της Χαμάς θορύβησε. Έγιναν άμεσες συλλήψεις πολλών βουλευτών της από το Ισραήλ και, τελικά, η περιοχή οδηγήθηκε στον αιματηρό παλαιστινιακό εμφύλιο του 2007.

Μετά τη βίαιη διάσπαση (όπου η Χαμάς κατέλαβε τη Γάζα και η Φατάχ κράτησε τη Δυτική Όχθη), ο Πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς ανέστειλε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Οι βουλευτές του 2006 παρέμειναν τυπικά στη θέση τους χωρίς να συνεδριάζουν, μέχρι που το 2018 ο Αμπάς διέλυσε επίσημα το Κοινοβούλιο με δικαστική απόφαση, και έκτοτε κυβερνά αποκλειστικά με δικά του προεδρικά διατάγματα διορίζοντας και όλους τους “υπουργούς” από το περιβάλλον του.

Τα στοιχεία αντλήθηκαν από την επίσημη ιστοσελίδα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού (World Athletics, πρώην IAAF), την ιστοσελίδα olympics.com της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), και τη wikipedia. Ο πίνακας 1 καταγράφει τις θέσεις της Ελλάδας στα επιμέρους αγωνίσματα στίβου στις τρεις μεγάλες παγκόσμιες διοργανώσεις.

Πίνακας 1

ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ ΣΤΙΒΟΥ, ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ, ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (Ο.Α.) ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ (Π.Π.) ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΣΤΙΒΟΥ (μέχρι 30 Σεπ. 2026) – ΑΝΔΡΕΣ (Α) & ΓΥΝΑΙΚΕΣ (Γ)
δ.δ. = δεν διεξάγεται

Η Ελλάδα στους αγώνες στίβου

Την καλύτερη συνολική επίδοση, δηλαδή και στις τρεις διοργανώσεις, εμφανίζουν κατά σειρά το άλμα εις μήκος, το άλμα επί κοντώ, και τα 200 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η Ελλάδα κατέκτησε μετάλλιο σε 14 από τα 26 εν ισχύει αγωνίσματα (53,8%% – 14/26) – που είναι πολύ καλή αναλογία για το πληθυσμιακό της μέγεθος, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοικτού στίβου σε 9 από τα 25 εν ισχύει αγωνίσματα (36% – 9/25), ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου σε 5 από τα 14 εν ισχύει αγωνίσματα (35,7% – 5/14) – σε 6 αγωνίσματα με τα 200μ. που καταργήθηκαν στον κλειστό από τη διοργάνωση του 2006.

Η Ελλάδα ακόμη δεν έχει κατακτήσει θέση στην πρώτη τριάδα στις σκυταλοδρομίες, στα 1.500 μ, στο στηπλ, στα 5 και 10 χλμ., στη σφυροβολία, στο έπταθλο και στο δέκαθλο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η Ελλάδα είναι στην πρώτη εικοσάδα, σε άνδρες και γυναίκες μαζί, σε 11 από τα 14 αγωνίσματα στα οποία κατέκτησε μετάλλιο, ενώ σε 5 αγωνίσματα είναι στην πρώτη δεκάδα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοικτού είναι στις είκοσι πρώτες χώρες σε 8 από τα 9 αγωνίσματα που κέρδισε μετάλλιο (κι εδώ σε 5 αγωνίσματα βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα).

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού είναι στις είκοσι πρώτες χώρες και στα 6 αγωνίσματα που κατέκτησε μετάλλιο (στα 4 από αυτά βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα). Στα περισσότερα αγωνίσματα η Ελλάδα έχει υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια, 1-2 θέσεις στην κατάταξη των χρυσών μεταλλίων. Οι θέσεις της Ελλάδας στις τρεις μεγάλες παγκόσμιες διοργανώσεις στον κλασικό αθλητισμό, με βάση τα χρυσά μετάλλια, είναι:

• 23η στους Ολυμπιακούς Αγώνες (19η στο σύνολο των μεταλλίων),
• 31η στο Παγκόσμιο Ανοικτού (24η στο σύνολο των μεταλλίων), και
• 24η (μέχρι το 2025 ήταν 21η) στο Παγκόσμιο Κλειστού.

Προκαλεί εντύπωση ότι οι καλύτερες επιδόσεις της Ελλάδας είναι στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ο ανταγωνισμός είναι εξ΄ ορισμού ο μεγαλύτερος από κάθε άλλη διοργάνωση. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι ο κλασικός αθλητισμός είναι ίσως το μόνο άθλημα όπου όλες ή σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου έχουν κάτι καλό να επιδείξουν, άρα ο ανταγωνισμός είναι πάρα πολύ υψηλός, οι παραπάνω επιδόσεις της Ελλάδας είναι αρκετά ικανοποιητικές.

Κάτοχοι μεταλλίων ανά αγώνισμα

Στον πίνακα 2, αναφέρονται όλοι οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες που έχουν κατακτήσει ολυμπιακό ή παγκόσμιο μετάλλιο. Με έντονα γράμματα (bold) είναι τα ονόματα των αθλητών και αθλητριών που αναδείχθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες ή/και πρωταθλητές κόσμου.

Πίνακας 2

ΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΘΛΗΤΕΣ/ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΣΤΙΒΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ Η΄ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ
ΑΝΔΡΕΣ (Α) & ΓΥΝΑΙΚΕΣ (Γ)
με έντονα γράμματα (bold) είναι τα ονόματα των αθλητών/ αθλητριών που αναδείχθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες ή/και πρωταθλητές κόσμου
αργ. = αργυρό, χάλ. = χάλκινο, δ.δ. = δεν διεξάγεται

Μετάλλια

Συνολικά, 14 αθλητές και 9 αθλήτριες έχουν κατακτήσει ολυμπιακό μετάλλιο στον κλασικό αθλητισμό με βάση τα αγωνίσματα που υφίστανται σήμερα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοικτού στίβου 5 άνδρες και 10 γυναίκες, ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου 7 αθλητές και 5 αθλήτριες.

Οι περισσότεροι αθλητές/ αθλήτριες με μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα στην ίδια διοργάνωση, είναι στο άλμα επί κοντώ (5) και στη δισκοβολία (4) στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το αγώνισμα με τους περισσότερους μεταλλιούχους συνολικά στις τρεις διοργανώσεις είναι το άλμα επί κοντώ (6 – άνδρες 5, γυναίκες 1), και ακολουθούν η δισκοβολία (5 – άνδρες 3, γυναίκες 2) και το άλμα εις τριπλούν (επίσης 5 – άνδρες 1, γυναίκες 4).

Στον πίνακα 2, αρκετοί από τους αναγραφόμενους αθλητές/ αθλήτριες έχουν κερδίσει πάνω από ένα μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση. Τα περισσότερα μετάλλια στο ίδιο αγώνισμα στην ίδια διοργάνωση κατέκτησαν, η Μ. Μανιάνι στον ακοντισμό (2 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και 3 στο Παγκόσμιο), το ίδιο η Α. Κελεσίδου στη δισκοβολία (2 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και 3 στο Παγκόσμιο), ο Κ. Γκατσιούδης στον ακοντισμό στο Παγκόσμιο (3), η Κ. Θάνου στα 100 μ. στο Παγκόσμιο ανοικτού (3), ο Ε. Καραλής στο άλμα επί κοντώ στο Παγκόσμιο κλειστού στίβου (3 μετάλλια), ο Μ. Τεντόγλου (από 2 σε κάθε μία από τις τρεις διοργανώσεις), η Κ. Στεφανίδη στο άλμα επί κοντώ, τόσο στο Παγκόσμιο ανοικτού, όσο και στο Παγκόσμιο κλειστού (από 2 μετάλλια), η Χ. Δεβετζή στο άλμα εις τριπλούν στο Παγκόσμιο κλειστού (2), και ο Λ. Παπακώστας στο άλμα εις ύψος στο Παγκόσμιο κλειστού (επίσης 2).

Μόνο ο Μ. Τεντόγλου, η Κ. Στεφανίδη, και ο Ε. Καραλής έχουν κερδίσει μετάλλιο και στις τρεις παγκόσμιες διοργανώσεις. Όμως, στο Παγκόσμιο κλειστού η μικρότερη απόσταση δεν είναι ο αγώνας των 100μ αλλά των 60μ., οπότε στην κατηγορία αυτή μπαίνει και η Κ. Θάνου, μαζί με τους τρεις προαναφερθέντες. Ο Μ. Τεντόγλου είναι ο μόνος Έλληνας αθλητής που κατέκτησε το χρυσό και στις τρεις διοργανώσεις. Ακολουθούν ο Κ. Κεντέρης και η Κ. Στεφανίδη με χρυσό μετάλλιο σε δύο διοργανώσεις (Ολυμπιακοί Αγώνες και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού).

Παρακάτω αναφέρονται οι Έλληνες αθλητές (5) και αθλήτριες (5) με τα περισσότερα μετάλλια στο σύνολο των τριών διοργανώσεων:

Μ. Τεντόγλου 6 (τα 5 από αυτά χρυσά)
Κ. Στεφανίδη 5 (τα 2 από αυτά χρυσά)
Μ. Μανιάνι 5 (τα 2 από αυτά χρυσά)
Κ. Θάνου 5 (το 1 από αυτά χρυσό)
Ε. Καραλής 5 (κανένα χρυσό)
Α. Κελεσίδου 5 (κανένα χρυσό)
Γ. Γκατσιούδης 3 (κανένα χρυσό)
Χ. Δεβετζή 3 (κανένα χρυσό)
Κ. Κεντέρης 2 (όλα χρυσά)
Λ. Παπακώστας 2 (κανένα χρυσό)

Και οι δέκα (10) αθλητές/ αθλήτριες είναι είτε στις ταχύτητες (2) είτε στα άλματα (5) είτε στις ρίψεις (3). Από τους 10 μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες αθλητές και αθλήτριες στον κλασικό αθλητισμό, μόνο οι 5 έχουν κατακτήσει την πρώτη θέση σε παγκόσμια διοργάνωση.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Κώστα Τσικλητήρα, ο οποίος είναι ο μοναδικός Έλληνας αθλητής στίβου που έχει κερδίσει 4 μετάλλια (1908 & 1912) μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες (!) – εκείνη την εποχή δεν διεξάγονταν παγκόσμια πρωταθλήματα στον στίβο – στο άλμα εις μήκος χωρίς φόρα και στο άλμα εις ύψος χωρίς φόρα, τα οποία όμως πλέον εδώ και 114 έτη δεν υφίστανται στο ολυμπιακό πρόγραμμα, ούτε στις άλλες μεγάλες διοργανώσεις. Στα υπόλοιπα αθλήματα, μόνο ο Πύρρος Δήμας στην άρση βαρών έχει κατακτήσει 4 ολυμπιακά μετάλλια και μάλιστα τα 3 είναι χρυσά, καθιστώντας τον τον πιο επιτυχημένο Έλληνα αθλητή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων σε όλα τα σπορ.

Οι ρωσικές αρχές δηλώνουν ότι απομένει μόνον 11% του Ντονμπάς προς κατάληψη και όχι 18% που αναφέρουν δυτικά μέσα και ότι πλέον ο ρωσικός στρατός φθάνει στα σύνορα που είχαν εξαρχής σχεδιαστεί, αναφέροντας παράλληλα ότι κάποιες περιοχές καταλαμβάνονται ως ζώνη ασφαλείας μεταξύ των ουκρανικών και των ρωσικών πλέον εδαφών του Ντονμπάς.

Η περιοχή του Ντονμπάς για τη Ρωσία, πέρα από τα εθνικά και γεωπολιτικά στοιχεία της, έχει σημασία και για τον σημαντικότατο ορυκτό πλούτο της -όπως εξάλλου είχε σημασία και για την Ουκρανία για τους ίδιους λόγους.

Ο πλούτος του Ντονμπάς

Το Ντονμπάς είναι ένα από τα μεγαλύτερα ανθρακωρυχεία της Ευρώπης, καθώς εκεί η ουκρανική κυβέρνηση εκτιμούσε ότι βρίσκεται το 56% των συνολικών αποθεμάτων άνθρακα της χώρας. Το απόθεμα υπολογίζεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια τόνους (συμπεριλαμβανομένου του πολύτιμου κοκκοποιημένου άνθρακα για τη χαλυβουργία και του υψηλής ποιότητας ανθρακίτη).

Επισης υπάρχει σχιστολιθικό Φυσικό Αέριο, το κοίτασμα Yuzivska, με εκτιμώμενα αποθέματα που αγγίζουν τα 1,2 έως 2 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Αυτό απλώνεται στο Σλοβιάνσκ, στο Μπαχμούτ ή Αρτεμίβσκ, στο Κραματόρσκ ή Κρασνολιμάνσκι, στην Κονσταντινίβκα, στην Αλεξαντρίβκα, στην Ντομπροπίλια και στη Γιασινουβάτα όπου μαίνονται και οι μάχες.

Η γεωλογική λεκάνη Ντνίπρο – Ντονιέτσκ, πέρα από τα εδάφη που ελέγχονται πλέον από τη Ρωσία, απλώνεται δυτικά μέχρι το Κίεβο, νότια μέχρι την Ζαπορίζια και βόρειοδυτικά μέχρι την ουκρανική περιφέρεια Σουμι φτάνοντας και στη Λευκορωσία όπου ονομάζεται λεκάνη Πρίπιατ. Η πόλη του Χαρκόβου και το μεγαλύτερο μέρος της ομώνυμης περιφέρειας είναι πάνω από τα βορειοανατολικά όρια της λεκάνης.

Περιγράφοντας το διακύβευμα των ερχόμενων εθνικών εκλογών, ο κ. Τσουκαλάς επισήμανε ότι είναι κρίσιμο «να υπάρξει ο φορέας, ο οποίος θα πείσει την κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Είμαστε ο κεντρικός αντίπαλος πόλος, γιατί εμείς έχουμε άλλο σχέδιο για μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και τομές, με σιγουριά και ασφάλεια, χωρίς να μπει η χώρα στη περιπέτεια. Εμείς μιλάμε για προστασία πρώτης κατοικίας, ενώ η κυβέρνηση κάνει πλειστηριασμούς. Εμείς λέμε 13ο μισθό, 13η σύνταξη και επαναφορά συλλογικών συμβάσεων».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μας έκανε περίγελο

Ο κ. Τσουκαλάς τόνισε ότι «η χώρα γίνεται περίγελος, όταν 7,5 χρόνια μετά και αφού η κυβέρνηση διαχειρίστηκε 100 δισ. ευρώ, χρήματα τα οποία είχε να δει δεκαετίες ο τόπος μας, η κυβέρνηση κατάφερε να διευρυνθούν οι ανισότητες, να είμαστε τελευταίοι και σε παραγωγικότητα και σε αγοραστική δύναμη. Η κυβέρνηση μας έχει κάνει περίγελο και σε σχέση με τη λειτουργία των θεσμών στη χώρα και με την αδράνεια την οποία επιδεικνύει μπροστά στην ακρίβεια. Έχουμε πιο μεγάλο πληθωρισμό από τις υπόλοιπες χώρες, έχουμε χαμηλότερους μισθούς από όλες τις χώρες, χαμηλότερη παραγωγικότητα από όλες».

Επανέλαβε ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ είναι να συγκροτήσει προοδευτική κυβέρνηση ως πρώτο κόμμα από την πρώτη Κυριακή των εκλογών, σημειώνοντας παράλληλα πως «εάν στην πρώτη κάλπη η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη με μικρή διαφορά, με ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ απέναντί της θα ηττηθεί σίγουρα στη δεύτερη κάλπη. Γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάρει και από τα αριστερά και τα δεξιά και από το κέντρο. Κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί. Μπορεί η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη να πάρει από το κέντρο με τον Γεωργιάδη και τον Πλεύρη;».

Απηύθυνε, τέλος, γενικό κάλεσμα στους δημοκράτες και προοδευτικούς πολίτες. «Έχουμε ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανάταξης, ένα πρόγραμμα το οποίο δεν θα μπαίνει στον δημοσιονομικό κορσέ της Νέας Δημοκρατίας, αλλά θα εξηγεί πώς μπορούμε να παράξουμε πλούτο και θα βάζει μπροστά κοινωνικές προτεραιότητες. Καλούμε όποιον θέλει να υπάρχει φορολόγηση υπερκερδών, ρήξη με ολιγοπώλια, πραγματικές μεταρρυθμίσεις αναπτυξιακές να επιλέξει το ΠΑΣΟΚ. Η χώρα χρειάζεται αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, διότι, γυρίζουμε όλη τη χώρα και βλέπουμε παντού ερήμωση και υστέρηση», κατέληξε.

Δεν ήταν εύκολο. Προηγουμένως, είχαν απορρίψει δύο φορές την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μόλις προσφάτως την αγορά των F-35 αλλά εφ’ ενός ο πόλεμος στην Ουκρανία κι αφ’ ετέρου η ένταξη της Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ μετέτρεψαν την στάση της κοινής γνώμης για την “συλλογική εξωτερική ασφάλεια”. Μόλις προχθές επίσης ψήφησαν υπέρ της αυξήσεως του πληθυσμού πάνω από τα 10 εκατομμύρια κατοίκους, προφανώς δια της νομίμου μεταναστεύσεως.

Στρατηγικά, η στροφή προς την πολυμέρεια της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής αμύνης αποδίδεται στην διάψευση του συνδρόμου των “Τριών σωματοφυλάκων” (όλοι για έναν κι ένας για όλους). Το διαβόητο άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής συμμαχίας που αμφισβήτησε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ και η άρνηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων (Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία) να μετάσχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Πολλοί διαπιστώνουν ότι η συλλογική άμυνα είναι ουτοπία και προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με ad hoc αμυντικές συνεργασίες, μεταξύ ομοειδών κρατών με κοινά προβλήματα άμυνας. Μια τέτοια συμφωνία είναι εκείνη της Μέκκας. μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδαραβίας. Μία άλλη θεωρείται η Ελληνική συνεννόηση 3+1 με Ισραήλ και Κύπρο, παρουσία των ΗΠΑ για την ενεργειακή ασφάλεια. Θ’ ακολουθήσουν κι άλλες με την Ινδία και την Αίγυπτο.

Οι Βαλτικές χώρες επίσης αναπτύσσουν μία κοινή αμυντική πολιτική έναντι της Ρωσίας κι ο Καναδάς ερωτοτροπεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία σκέπτεται να επανέλθει κι η Βρετανική κυβέρνηση.

Σ’ ένα κόσμο πολύπλοκο, ευμετάβλητο κι ασταθή είναι αναγκαίο να μην στηρίζεται κανείς σήμερα στη μονομέρεια κι εξάρτηση. Για ν’ αποφεύγει δυσάρεστες εκπλήξεις.

Εκ των υστέρων φάνηκε ότι το δείπνο στην ψαροταβέρνα έχει κόστος. Κι αυτό δεν αφορά, ασφαλώς, τον λογαριασμό αλλά το πολιτικό κόστος. Μια νέα πολιτικός κάνει “κοινωνικές συναντήσεις”, έχοντας στην ατζέντα τις (πολιτικές) συναλλαγές. Και εξωθεσμικές. Είναι σαφές πως στο δείπνο στη ψαροταβέρνα επιχειρήθηκε να παγιδευτεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου και τελικά παγιδεύτηκε η ίδια. Και η παγίδα εντοπίσθηκε στο επιδόρπιο. Κάποιοι έφαγαν κι άλλοι όχι.

Η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ πρώτα εκτέθηκε ως υποψήφια για το χρίσμα και μετά απέσυρε το ενδιαφέρον της. Κάπου εδώ τελείωσε και η ανοδική της πορεία στην πολιτική. Θα έχει κόστος και στη συνέχεια. Είπε ότι  θυσιάσθηκε για το κόμμα και την ενότητά του. Ωστόσο, φαίνεται ότι θυσίασε- άθελα της- και την πολιτική της ανέλιξη, που έγινε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και συγκυριακά.

Παρεμπιπτόντως, ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί αφορά τις παρασκηνιακές κινήσεις που έγιναν τις τελευταίες ημέρες, πριν από τις ανακοινώσεις της περασμένης Πέμπτης. Από την Πινδάρου εμφανίσθηκε ένα σενάριο για απόσυρση και των τριών και αναζήτηση τρίτου προσώπου από το χώρο της δεξιάς. Αυτές οι συζητήσεις φαίνεται να προχώρησαν σε κάποιο βαθμό και τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι συζητήθηκαν ονόματα, ενώ κάποιοι που… μυρίστηκαν το κρυφό σενάριο, αυτό-προτάθηκαν! Τελικά αυτό το ενδεχόμενο δεν “περπάτησε”.

Πανικό προκάλεσε ο Αβέρωφ

Είναι σαφές πως ο Δημοκρατικός Συναγερμός πέρασε ακόμη μια περιπέτεια και εξέρχεται από αυτή λαβωμένος, παρά το γεγονός ότι η απόσυρση της υποψηφιότητας από την Πρόεδρο στόχευε να επουλώσει τις ανοικτές πληγές. Δίνεται η εντύπωση ότι η απόσυρση της υποψηφιότητας της Προέδρου του ΔΗΣΥ απέτρεψε ενδεχομένως τα χειρότερα. Και ποια θα ήταν αυτά; Μια αυτόνομη, εκτός κόμματος, υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου. Να είναι δυο, δηλαδή, οι υποψήφιοι. Είπε ο κ. Αβέρωφ ότι θα είναι εκτός κομματικής διαδικασίας υποψήφιος; Όχι, αλλά το άφησε να αιωρείται προκαλώντας πανικό στο… νηπιαγωγείο της Πινδάρου.

Αυτό ήθελε. Να προκαλέσει, δηλαδή, πανικό και να οδηγήσει στο νέο σκηνικό. Κι αυτοί τσίμπησαν. Μπορεί να αναφερθεί ότι οι κινήσεις Αβέρωφ είχαν και το στοιχείο του εκβιασμού: Ή αποσύρεται η Πρόεδρός ή κατέρχεται ο ίδιος εκτός διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό ειπώθηκαν πολλά. Περί νέας προδοσίας και σημαδεμένης τράπουλας! Περί εκβιασμού, όμως, ουδέν.

Στην πρώτη του δήλωση μετά τη συνάντηση, που έγινε στον πέμπτο όροφο των κεντρικών γραφείων του ΔΗΣΥ, ο κ. Νεοφύτου χαρακτήρισε την απόφαση της κ. Αννίτας Δημητρίου, “σώφρονα και υπεύθυνη”… που ενισχύει την ενότητα της παράταξης. Η ενότητα, ωστόσο, από ποιόν κλονίστηκε; Από αόρατο δάκτυλο; Ή από την κλιματική αλλαγή; Αυτός δεν ήταν που με την υποψηφιότητα του, και αφήνοντας να αιωρείται το φάντασμα της αυτόνομης καθόδου του πάνω από την Πινδάρου, προκάλεσε αναταράξεις;

Νέο σκηνικό στον ΔΗΣΥ, χωρίς να αποκλείεται να υπάρξει και νέα υποψηφιότητα. Ήταν τρεις οι υποψήφιοι και έμειναν δυο. Ήταν, τελικά, η κυρία Αννίτα το πρόβλημα και γιατί άραγε; Θεωρητικά, κερδισμένος παρουσιάζεται ο  κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος προφανώς και δεν τρέχει μόνος του. Θα έτρεχε στην περίπτωση κατά την οποία δεν θα ήταν υποψήφιος για το χρίσμα ο Γιώργος Παμπορίδης, ο οποίος, όμως, τους χάλασε το πάρτι.

Αυτό το τουρκικό “δώρο” δέχθηκε με ανακούφιση το ελληνικό κατευναστικό κατεστημένο, που προχώρησε στη σαθρή Διακήρυξη των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023, κείμενο που για τη μεν Τουρκία αποτέλεσε το “διαβατήριο του ειρηνοποιού”, που έλαβε από την Ελλάδα, για τη δε Ελλάδα αποτέλεσε κείμενο αυτοπεριορισμού, αφού μόνο αυτή το εφάρμοσε μονομερώς, απέχοντας από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει πραγματοποιήσει από τότε.

Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αντιθέτως, σε όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία έχοντας ως καλύτερο “σύμμαχό” της την Ελλάδα εμφανίζονταν ως χώρα που λύνει την ένταση με τους γείτονές της και κυρίως με την Ελλάδα, η οποία είχε έναν έντονο συμβολισμό τότε, τόσο στην αμερικανική πολιτική ηγεσία (κυβέρνηση Μπάιντεν-Κογκρέσο), όσο και στο εσωτερικό της ΕΕ, που για πρώτη φορά είχαν δημιουργηθεί οι συνθήκες για σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με την Τουρκία.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την άμβλυνση των σοβαρών διαφορών Τουρκίας-Δύσης με συνέπεια την δυνατότητα αυτής να μπορεί να αγοράσει Eurofighter, οπλισμό από τη Γερμανία, η οποία είχε προβεί τότε σε μερική αναστολή, πλην των υποβρυχίων, F-16 από τις ΗΠΑ και να συζητά σήμερα την επαναφορά της στο πρόγραμμα των F-35, λόγω Τραμπ, παρά την σταθερή θέση της για παραμονή των S-400. Το τελευταίο πλήγμα για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας είναι η σχετική υπονόμευση της αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία, η οποία έδωσε το πράσινο φως για την πώληση των πυραύλων meteor σε αυτή, που μέχρι τώρα αποτελούσε το στρατηγικό όπλο της χώρας στον αέρα λόγω της χρησιμοποιήσεώς του από τα Rafale.

Η Τουρκία ως διαχρονικός κίνδυνος

Σε όλη όμως αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής συνεργασίας 2023-2025, η Τουρκία διατύπωνε με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της σε βάρος της χώρας μας, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας.

Aφενός το παράνομο αφήγημα της “Γαλάζιας πατρίδας” (όλες οι θαλάσσιες εκτάσεις πέραν του 25ου μεσημβρινού επικάθονται επί της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας, πλην των 6 μιλίων χωρικών υδάτων γύρων από τα ελληνικά νησιά, τα οποία κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, σύμφωνα με την τουρκική πανουργία δεν έχουν ΑΟΖ) το μετέτρεψε πλέον σε κυβερνητικό δόγμα και αφετέρου προσπαθεί με κάθε τρόπο να εφαρμόσει στο πεδίο το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο (με το οποίο επιχειρεί να υφαρπάξει τεράστιες θαλάσσιες ζώνες από τη νόμιμη εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος).

Τέλος, είναι πλέον κυνικά ανένδοτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο. Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια. Εμφανίζεται, δε, ως έχουσα την υφαλοκρηπίδα σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες της ελληνικής ΑΟΖ, εξού και η προκλητική σκληρή στάση της στο ηλεκτρικό καλώδιο σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

Με βάση όμως την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν προφανές, ότι η αλλαγή πλεύσης του Ερντογάν και η “χείρα φιλίας” στην Ελλάδα αποτελούσε ένα πρόσκαιρο ελιγμό, που όταν θα ικανοποιούσε τους στόχους του, θα επανέρχονταν στις “εργοστασιακές” ρυθμίσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού. Αυτό που αποτελεί ιστορικό απόσταγμα η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ το παρέβλεψε, δημιουργώντας οδυνηρές συνέπειες στα εθνικά συμφέροντα μας.

Από τους Νεότουρκους στον Αττίλα

Γιατί αν κάποιος παρατηρήσει από απόσταση το ιστορικό διάβα αυτών των εκατό χρόνων θα διαπιστώσει, ότι ουδέποτε υπήρξε πραγματική περίοδος ειλικρινούς φιλικής προσέγγισης των δύο χωρών και άρσης της ιστορικής αντιπαλότητας από την πλευρά της Τουρκίας. Μετά τη σύναψη της συνθήκης της Λωζάνης το 1923 που υπήρξε η γενέθλια πράξη ιδρύσεως του σημερινού τουρκικού Κράτους, ο Κεμάλ Ατατούρκ επιδίωξε τη σταθεροποίηση και ισχυροποίηση του τουρκικού κράτους υπό τον μανδύα του φιλοδυτικού ηγέτη.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος και λόγω των τότε συνθηκών του ψυχρού πολέμου υπήρξε η ανάπτυξη μεγάλων ερεισμάτων της Τουρκίας στη Δύση. Η σχέση όμως αυτή αποδείχθηκε πάντα ετεροβαρής σχεδόν σε όλα τα επίπεδα, καθόσον ο βασικός πυρήνας του τουρκικού κεμαλικού καθεστώτος παρά τον επιφανειακό κοσμικό χαρακτήρα, παρέμεινε βαθιά αυταρχικός και υπέκρυπτε τις ανομολόγητες επιθετικές και κατακτητικές επιδιώξεις του τουρκικού κράτους.

Για αυτό όταν ισχυροποιήθηκε και αναπτύχθηκε η ενδογενής τουρκική οικονομική ολιγαρχία υπήρξε η επανάληψη της βασικής τουρκικής πολιτικής που αποτυπώθηκε στο συνέδριο των Νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη το 1911 και που ήταν η εξολόθρευση όλων των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Στο πλαίσιο αυτό έγινε ο εξανδραποδισμός της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης στα θλιβερά γεγονότα του 1955 με στόχο τη βίαιη υποκατάσταση της ακμάζουσας εμπορικής δραστηριότητας του ελληνικού στοιχείου από την αναδυόμενη τουρκική οικονομική ολιγαρχία.

Στη συνέχεια, στη δεκαετία του ’70 υπήρξε η επιχείρηση ΑΤΤΙΛΑΣ με κατάληψη της Μεγαλονήσου εξαιτίας της μικρονοητικότητας της χουντικής τριανδρίας στην Ελλάδα και η σταδιακή αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, εκμεταλλευόμενη την οποιαδήποτε ασάφεια στις υπογραφείσες συνθήκες, αλλά και τη συνεχή κατευναστική ελληνική πολιτική.

Στη συνέχεια μέσω της πολιτικής το γκριζαρίσματος των 152 βραχονησίδων με αφορμή τα Ίμια αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές επιδιώξεις της που είναι το μοίρασμα του Αιγαίου κατ’ ισομοιρίαν, η δημιουργία ασαφούς καθεστώτος κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά και η υφαρπαγή τεραστίων θαλασσίων ζωνών της εν δυνάμει ελληνικής ΑΟΖ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του παράνομου τουρκο-λιβυκού μνημονίου. Επιδιώξεις που έχουν ως τελικό σκοπό τη φινλανδοποίηση της Ελλάδος και της Κύπρου και τη μετατροπή τους σε δορυφόρους της τουρκικής επικυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή.

Η σημερινή κατάληξη των πραγμάτων στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως μέσο εξημέρωσης του “θηρίου”, είτε περί βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του γκρίζου λύκου.

Το διαρκές φοβικό σύνδρομο της Ελλάδας

Όταν το 1993 ο μεγάλος φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στο προφητικό επίμετρο του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του “Θεωρία του Πολέμου“, που αφορούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις επισήμανε με ενάργεια και επιστημονικό ορθολογισμό τους κινδύνους του Ελληνισμού από τη διαχρονική τουρκική απειλή, βάσει της προβολής που έκανε στο μέλλον (δημογραφικό, οικονομική ανάπτυξη, στρατιωτικοί εξοπλισμοί κλπ.) λοιδορήθηκε από το φοβικό ελληνικό κατεστημένο, το οποίο του προσήψε την εύκολη ετικέτα του εθνικιστή και του πολεμοκάπηλου.

Την ίδια περίπου αντιμετώπιση είχαν και όσοι έθεταν αυτό το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας έναντι του διαχρονικού τουρκικού κινδύνου και ζητούσαν να ενισχυθεί σοβαρά η αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμενων της χώρας, σε συνδυασμό με την λειτουργία και ενίσχυση του απαραίτητου παλλαϊκού συστήματος άμυνας της χώρας. Απέναντι σε αυτήν την προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας, που θρασύτατα θέτει θέμα κυριαρχίας των ελληνικών νησιών μετά από έναν αιώνα και πλέον από τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι συνήθεις απλές απαντήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών δεν φτάνουν.

Απαιτείται άμεσα η συστηματική και δυναμική έκθεση του παράνομου και επιθετικού τουρκικού αναθεωρητισμού σε όλα τα διεθνή φόρα πριν η τουρκική θρασύτητα αποκτήσει διεθνές ακροατήριο. Οι συνήθεις ανεκτικές και άχρωμες ελληνικές αντιδράσεις που οφείλονται και στο διαχρονικά διαμορφωθέν φοβικό σύνδρομο στις ελίτ των Αθηνών αν συνεχιστούν θα αποτελέσουν θανάσιμη παγίδα για τα ελληνικά συμφέροντα.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Η χώρα μας οφείλει πριν να είναι αργά, παράλληλα με την επιθετική διπλωματική διαπόμπευση του τουρκικού παραλογισμού, να προχωρήσει στην σοβαρή ενίσχυση των ελληνικών νησιών με σύγχρονα και έξυπνα πυραυλικά συστήματα, έτσι ώστε να μετατραπεί το αρχιπέλαγος του Αιγαίου σε μεγάλη αποτρεπτική ομπρέλα και χώρος αντιπρόσβασης απέναντι στην αποβατική τουρκική στρατιά του Αιγαίου.

Απαιτείται παράλληλα η επεξεργασία και κατάλληλη δημοσιοποίηση του δικαιώματος της Ελλάδος για προληπτικό χτύπημα έναντι των επιθετικών δυνάμεων της Τουρκίας προς προστασία των νησιών του Αιγαίου και της εθνικής της κυριαρχίας δεδομένου, ότι ήδη η Τουρκία απειλεί ευθέως την κυριαρχία τους έχοντας ήδη κηρύξει υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος.

Τέλος, απαιτείται η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα μέσω της παλλαϊκής άμυνας. Η αμεριμνησία και η επιβληθείσα μαλθακότητα στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αρθεί μέσω της συνειδητοποίησης των κινδύνων που απειλούνται για την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ έχουν πλέον συντριβεί μπροστά στον εξελισσόμενο δημόσια τουρκικό επεκτατισμό. Η εξωτερική πολιτική και η θέση της χώρας στον διεθνή χώρο από την οποία συναρτάται και η πορεία του Ελληνισμού στον νέο υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο οφείλει να λαμβάνει υπόψιν την δομική τουρκική απειλή, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο στις έντονες ρευστές, σημερινές, γεωπολιτικές συνθήκες. Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μίας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη, λόγω της ανεπάρκειας της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της.

Σε συνέντευξή που παραχώρησε στο Axios μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι αιφνιδιάστηκε από την εξέλιξη, την οποία χαρακτήρισε «άδικη και ανέντιμη», καθώς και αδικαιολόγητο δώρο προς τον Πούτιν. Ο Ουκρανός πρόεδρος ανέφερε ότι θα υποστήριζε τη χαλάρωση των κυρώσεων στη ρωσική ενέργεια, εφόσον γινόταν στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για παύση των επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές στην Ουκρανία και στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

«Αν το τίμημα είναι η εκεχειρία στην ενέργεια, αυτή η διαπραγμάτευση είναι καλή», είπε ο Ζελένσκι. Υποστήριξε, ωστόσο, ότι ο Τραμπ θα είχε πιθανότατα ανακοινώσει μια τέτοια επιτυχία, αν ο Πούτιν είχε συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. «Τι πήρε [ο Τραμπ]; Ότι θα έχει περισσότερο ντίζελ; Για ποιον; Περισσότερο ρωσικό ντίζελ για τους Αμερικανούς; Δείχνει αδυναμία του κόσμου», σημείωσε ο Ζελένσκι.

Ο Ζελένσκι παρομοίασε τη σημερινή συμφωνία με τη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Πούτιν στο Άνκοριτζ πέρυσι, η οποία έληξε με τον Αμερικανό πρόεδρο να αποδέχεται πολλές από τις ρωσικές απαιτήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, χωρίς να λάβει τίποτα σε αντάλλαγμα. «Μοιάζει με Αλάσκα νούμερο 2», είπε.

Τι λένε αναλυτές

Ο Νταν Πίκερινγκ, ιδρυτής και επικεφαλής επενδύσεων της Pickering Energy Partners, εκτίμησε ότι το deal αφορά ενδεχομένως αύξηση της προσφοράς κατά 5% έως 6% μέχρι το τέλος του έτους. «Είναι χρήσιμο, αλλά δεν αλλάζει ουσιαστικά τα δεδομένα για την παγκόσμια αγορά ντίζελ», ανέφερε στο CNN.

Ο ίδιος στάθηκε και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν οι ποσότητες από τον Τραμπ. Όπως παρατήρησε, υπάρχει λόγος που ο Αμερικανός πρόεδρος επέλεξε να μιλήσει για τόνους αντί για βαρέλια: Ο αριθμός ακούγεται μεγαλύτερος στο ευρύ κοινό. Κατά την εκτίμησή του, πρόκειται περισσότερο για πολιτική κίνηση παρά για μια εξέλιξη ικανή να ανατρέψει τις συνθήκες στην αγορά.

Η αμφιβολία των αναλυτών δεν περιορίζεται στην επίδραση που θα μπορούσε να έχει η συμφωνία στις τιμές. Αφορά και το κατά πόσο η Μόσχα είναι πράγματι σε θέση να διαθέσει τις συγκεκριμένες ποσότητες. Η Ρωσία είχε απαγορεύσει τις εξαγωγές ντίζελ στις αρχές Ιουλίου, καθώς τα ουκρανικά πλήγματα με drones σε διυλιστήρια είχαν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή και ελλείψεις καυσίμων στο εσωτερικό της χώρας. Η απαγόρευση, η οποία παρατάθηκε τον περασμένο μήνα, αφαίρεσε από την παγκόσμια αγορά περίπου 800.000 βαρέλια ημερησίως, σύμφωνα με το CNN. Οι απώλειες αυτές ήρθαν να προστεθούν στις πιέσεις που είχε ήδη προκαλέσει στην ενεργειακή αγορά ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν.

Για να υλοποιηθεί, επομένως, η συμφωνία που ανακοίνωσε ο Τραμπ, η Ρωσία θα πρέπει όχι μόνο να ανατρέψει τους περιορισμούς στις εξαγωγές της, αλλά και να διαθέτει επαρκή παραγωγική δυνατότητα σε μια περίοδο κατά την οποία τα διυλιστήριά της εξακολουθούν να αποτελούν στόχο ουκρανικών επιθέσεων.

Ο Γκρέγκορι Μπρου, αναλυτής της Eurasia Group για θέματα ενέργειας, κλίματος και φυσικών πόρων, περιέγραψε την ενδεχόμενη επίδραση της συμφωνίας ως ένα προσωρινό «μπάλωμα». Ακόμη κι αν ο Πούτιν παραδώσει το ντίζελ, εκτίμησε, η κίνηση δεν θα αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια βραχυπρόθεσμη λύση. Ο ίδιος εξέφρασε και την υποψία ότι ο Ρώσος πρόεδρος ενδέχεται να περιμένει ως αντάλλαγμα τη διακοπή των ουκρανικών επιθέσεων στα διυλιστήρια. Πρόκειται, πάντως, για εκτίμηση του αναλυτή και όχι για επιβεβαιωμένο όρο της συμφωνίας.

Παρά τις επιφυλάξεις, η αγορά αντέδρασε αρχικά θετικά στην ανακοίνωση, με τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του ντίζελ να υποχωρούν περίπου 4% στο κλείσιμο της Παρασκευής. Η βραχυπρόθεσμη αυτή αντίδραση, ωστόσο, δεν απαντά στο ερώτημα αν οι τιμές θα παραμείνουν χαμηλότερες.

Πέρα από την αποτελεσματικότητα της συμφωνίας στην αγορά καυσίμων, Αμερικανοί πρώην αξιωματούχοι επισημαίνουν και μια δεύτερη, πολιτικά πιο ευαίσθητη διάσταση: το μήνυμα που στέλνει η Ουάσιγκτον για τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Ο Ρίτσαρντ Νέφιου, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αρμόδιος για την πολιτική κυρώσεων, προειδοποίησε μέσω CNN ότι η ζημιά στο ευρύτερο καθεστώς περιορισμών μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το ερώτημα που θέτει είναι πώς θα μπορούν οι ΗΠΑ να ζητούν από άλλες χώρες να τηρούν τις κυρώσεις, όταν οι ίδιες επικαλούνται μια οικονομική ανάγκη για να δικαιολογήσουν τη χαλάρωσή τους.

Το δε CNN καταγράφει μια εικόνα αρκετά διαφορετική από εκείνη που επιχείρησε να παρουσιάσει ο Λευκός Οίκος: ακόμη κι αν ο Πούτιν τηρήσει όσα υποσχέθηκε, η πρόσθετη προσφορά ντίζελ ενδέχεται να αποδειχθεί πολύ μικρή για να προκαλέσει ουσιαστική και διαρκή αποκλιμάκωση των τιμών.

Το αίτημα Τραμπ στον Ζελένσκι

Οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου τους τελευταίους μήνες ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές και προκάλεσαν ενεργειακή κρίση στη Ρωσία. Σε απάντηση, η Ρωσία επέβαλε απαγόρευση στις εξαγωγές ντίζελ, ασκώντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση στις διεθνείς αγορές του καυσίμου, οι οποίες ήδη δοκιμάζονται από τον πόλεμο στο Ιράν.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι είχε δηλώσει στον Ντόναλντ Τραμπ και στους απεσταλμένους του, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, ότι ήταν διατεθειμένος να σταματήσει τις επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια, εφόσον η Ρωσία σταματούσε τις επιθέσεις στους ουκρανικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό αξιωματούχο, ο Τραμπ ήθελε η Ουκρανία να σταματήσει μονομερώς τις επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια, καθώς αυτές συνέβαλλαν στις υψηλές τιμές της βενζίνης στις ΗΠΑ. Ο ίδιος αξιωματούχος ανέφερε ότι ο Τραμπ δεν θεωρούσε τις επιθέσεις στα διυλιστήρια ισοδύναμες με τις ρωσικές επιθέσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο της Ουκρανίας.

Τι συνέβη στις συνομιλίες

Κατά τη διάρκεια των οκτάωρων διαπραγματεύσεων την Παρασκευή στο Μαϊάμι, ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ ενημέρωσαν την ουκρανική διαπραγματευτική ομάδα ότι ο πρόεδρος αναμενόταν να συνομιλήσει με τον Πούτιν και να άρει τις κυρώσεις στις ρωσικές εξαγωγές ντίζελ.

Στην ουκρανική πλευρά μεταφέρθηκε ότι ο Τραμπ αποφάσισε να προχωρήσει στη συμφωνία, επειδή η Ουκρανία αγνόησε επανειλημμένα τα αιτήματα για διακοπή των επιθέσεων στα ρωσικά διυλιστήρια, οι οποίες επηρέαζαν άμεσα τους Αμερικανούς καταναλωτές.

Ουκρανός αξιωματούχος υποστήριξε ότι, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ απείλησαν πως ο Τραμπ θα μπορούσε να διακόψει την πρόσβαση της Ουκρανίας στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, εάν συνέχιζε να αγνοεί τα αιτήματά του. Ο Αμερικανός αξιωματούχος αρνήθηκε ότι διατυπώθηκε τέτοια απειλή. Ανέφερε ότι οι δύο απεσταλμένοι τόνισαν στους Ουκρανούς πως οι ΗΠΑ αποτελούν ισχυρό εταίρο της χώρας, παρέχοντάς της πυρομαχικά και πληροφορίες. Για τον λόγο αυτό, υποστήριξαν, η Ουκρανία δεν θα έπρεπε να προβαίνει σε ενέργειες που πλήττουν τους Αμερικανούς καταναλωτές.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, η νέα κρίση γύρω από τη συμφωνία για το ντίζελ ξέσπασε αφού οι Αμερικανοί διαμεσολαβητές είχαν πραγματοποιήσει εποικοδομητικές συνομιλίες με Ουκρανούς και Ευρωπαίους διπλωμάτες στο Μαϊάμι την Παρασκευή. Κύριος στόχος των συνομιλιών ήταν η οριστικοποίηση των εγγυήσεων ασφαλείας που θα παρείχαν στην Ουκρανία οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου. Συζητήθηκαν επίσης νέες προτάσεις για εδαφικές διευθετήσεις.

Ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ παρουσίασαν ένα πακέτο μέτρων για τη μεταπολεμική Ουκρανία, το οποίο περιλάμβανε τρόπους χρηματοδότησης της ανοικοδόμησης και ανασυγκρότησης του ουκρανικού στρατού, καθώς και προτάσεις για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που έχουν προκύψει εξαιτίας του πολέμου. Οι συμμετέχοντες συζήτησαν επίσης έναν οδικό χάρτη για την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και τη μελλοντική σχέση της χώρας με το ΝΑΤΟ μετά τη λήξη του πολέμου.

Επιπλέον, οι δύο Αμερικανοί απεσταλμένοι έθεσαν το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μεταπολεμικού πλαισίου ασφαλείας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, το οποίο θα μπορούσε να είναι αποδεκτό και από τις δύο πλευρές. Ο Γουίτκοφ και ο Κούσνερ ενημέρωσαν τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους για πιθανές ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία, οι οποίες, σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά, θα μπορούσαν να μειώσουν τις τιμές της ενέργειας και να οδηγήσουν τη Μόσχα σε παραχωρήσεις στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε στο Axios ότι οι δύο απεσταλμένοι εξετάζουν το ενδεχόμενο να επισκεφθούν τη Μόσχα και το Κίεβο την επόμενη εβδομάδα, προκειμένου να συζητήσουν τις προτάσεις για την ειρήνη. Ωστόσο, παραμένει ασαφές πώς θα επηρεάσει τα σχέδιά τους η έντονη αντιπαράθεση που ξέσπασε την Παρασκευή.

«Ο Πούτιν πλήττει σκληρά την Ουκρανία, αλλά πιστεύουμε ότι είναι ανοιχτός σε συζήτηση για τον τερματισμό του πολέμου. Θέλουμε να εργαστούμε πάνω σε μια νέα πρόταση που θα είναι αρκετά καλή για εκείνον, ώστε να τον πείσουμε να σταματήσει» δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

Ωστόσο, στη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας διάρκειας 90 λεπτών με τον Τραμπ, ο Πούτιν αρνήθηκε να δεσμευτεί ότι θα επαναλάβει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία, σύμφωνα με όσα δήλωσε στους δημοσιογράφους ο σύμβουλός του για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Γιούρι Ουσάκοφ.

Ο Ουσάκοφ ανέφερε ότι οι ουκρανικές επιθέσεις στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις κατά τη διάρκεια των ρωσικών βουλευτικών εκλογών «ματαίωσαν τη δυνατότητα άμεσης επανέναρξης της διαπραγματευτικής διαδικασίας». «Ο πρόεδρος είπε ότι θα εξετάσουμε πότε θα μπορούσαν να επαναληφθούν αυτές οι διαπραγματεύσεις» πρόσθεσε ο Ουσάκοφ.