Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι η δόνηση έγινε αισθητή στην περιοχή, χωρίς ωστόσο να προκαλέσει προβλήματα ούτε στην Κάσο, ούτε στην Κρήτη.

Η παρέμβαση αυτή ουσιαστικά αδειάζει το προηγούμενο κύμα διαρροών περί δήθεν απόφασης για αποχώρηση των Patriot και αντικατάστασή τους από μαχητικά αεροσκάφη, ένα σενάριο που είχε προκαλέσει έντονη συζήτηση τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε διπλωματικό επίπεδο.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στο επιχειρησιακό σκέλος. Η δημόσια διάψευση από τον ίδιο τον Α/ΓΕΑ μεταφέρει πλέον το βάρος στο πολιτικό και διοικητικό επίπεδο, καθώς δημιουργείται εύλογα το ερώτημα από πού προήλθε η αρχική πληροφόρηση που παρουσιάστηκε ως σχεδόν ειλημμένη κυβερνητική απόφαση.

Στρατιωτικές πηγές, κυβερνητικοί κύκλοι, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή ακόμη και το περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης, καθώς η διαρροή όχι μόνο δεν διαψεύστηκε άμεσα, αλλά για αρκετές ημέρες κυριάρχησε στη δημόσια σφαίρα ως πραγματικό σχέδιο αναδιάταξης δυνάμεων στην Κάρπαθο.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Διότι σε ζητήματα εθνικής άμυνας, ειδικά σε μια περίοδο αυξημένης έντασης με την Τουρκία και ανοιχτής συζήτησης γύρω από τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας, η εικόνα αλληλοδιαψεύσεων και εσωτερικών διαρροών προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από την ίδια την πληροφορία.

΄Έκθετη η κυβέρνηση

Η κυβέρνηση εμφανίστηκε επί ημέρες να παρακολουθεί αμήχανα ένα σενάριο που τελικά διαψεύστηκε από τον ανώτατο επιχειρησιακό διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση είτε ασυνεννοησίας είτε ύπαρξης παράλληλων κέντρων ενημέρωσης και επιρροής, κάτι που σε θέματα άμυνας εκπέμπει προβληματικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Το ακόμη πιο κρίσιμο είναι ότι η υπόθεση άγγιξε τον πυρήνα της αποτρεπτικής εικόνας της χώρας. Η δημόσια συζήτηση περί απομάκρυνσης Patriot από την Κάρπαθο ερμηνεύθηκε από αρκετούς ως πιθανή υποχώρηση ή αναδίπλωση απέναντι στις τουρκικές πιέσεις. Από τη στιγμή λοιπόν που κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο βαρύ: ποιος είχε συμφέρον να διοχετεύσει αυτή την εικόνα;

Η συγκεκριμένη εξέλιξη έρχεται εν μέσω δημοσιευμάτων σε Αμερικανικά ΜΜΕ ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν την επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράν.

Η δυτική ανάλυση, ιδιαίτερα η αγγλοσαξονική σχολή γεωπολιτικής σκέψης που κυριάρχησε στον δημόσιο διάλογο των τελευταίων δεκαετιών, εξακολουθεί να ερμηνεύει αυτήν τη μετατόπιση μέσα από τα αντανακλαστικά του Ψυχρού Πολέμου. Μιλά για αντιπαράθεση δύο μπλοκ, για νέα διπολικότητα, για έναν αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού που θα κριθεί σε κάποιο μελλοντικό πεδίο μάχης — στρατιωτικό, τεχνολογικό ή χρηματοπιστωτικό. Αυτή η ερμηνευτική προσέγγιση δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι παραπλανητική σε βαθμό που καθίσταται από μόνη της ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης, επειδή επιτρέπει στις κυβερνήσεις να σχεδιάζουν πολιτική βασισμένες σε ένα μοντέλο κόσμου που δεν αντιστοιχεί πλέον στη δομική πραγματικότητα.

Ο κόσμος περιφερειοποιείται, δεν διχοτομείται

Σε ένα διπολικό σύστημα υπάρχει αρχιτεκτονική: σαφείς γραμμές επιρροής, προβλέψιμα μπλοκ, θεσμοί που λειτουργούν ως μηχανισμοί σταθεροποίησης εντός κάθε σφαίρας. Η ψυχροπολεμική τάξη, παρά τις τεράστιες ανθρώπινες και ηθικές αδυναμίες της, διέθετε λογική εσωτερική συνοχή. Οι κανόνες ήταν γνωστοί, τα όρια σεβαστά έστω και υπό συνθήκες διαρκούς τριβής, και η διπολικότητα παρείχε μια βάση για στρατηγική πρόβλεψη. Αντίθετα, αυτό που αναδύεται σήμερα δεν διαθέτει αρχιτεκτονική. Είναι ένα πλέγμα περιφερειακών κέντρων ισχύος που παραμένουν οικονομικά αλληλοεξαρτώμενα αλλά στρατηγικά ολοένα και πιο καχύποπτα μεταξύ τους, ένας κόσμος όπου η οικονομική ολοκλήρωση και η γεωπολιτική δυσπιστία συνυπάρχουν όχι ως παράδοξο αλλά ως δομική κατάσταση.

Αυτή η συνύπαρξη είναι ακριβώς αυτό που καθιστά το σύγχρονο σύστημα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ένας κόσμος που αποσυνδέεται οικονομικά είναι δυνητικά σταθερός — το κόστος της σύγκρουσης μειώνεται μαζί με την αλληλεξάρτηση. Ένας κόσμος που παραμένει αλληλοεξαρτημένος αλλά αμοιβαία καχύποπτος γεννά συνεχώς κίνητρα για επικράτηση ενώ ταυτόχρονα αυξάνει το κόστος της. Κάθε αλυσίδα εφοδιασμού μετατρέπεται σε δυνητικό μοχλό πίεσης. Κάθε τεχνολογική εξάρτηση καθίσταται ευπάθεια. Κάθε χρηματοπιστωτικός δεσμός αποκτά γεωπολιτική διάσταση.

Η Κίνα γνωρίζει ότι η θαλάσσια εξάρτησή της αποτελεί υπαρξιακή αδυναμία. Πάνω από το ογδόντα τοις εκατό των εισαγωγών της σε πετρέλαιο διέρχεται μέσα από θαλάσσιους διαδρόμους που ελέγχονται στρατηγικά από δυνάμεις που, σε περίπτωση σύγκρουσης, θα μπορούσαν να τους αποκόψουν χωρίς να απαιτηθεί άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Αυτή η γνώση καθορίζει τη λογική της κινεζικής στρατηγικής περισσότερο από οποιαδήποτε ιδεολογική εξήγηση. Η επένδυση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν είναι πρωτίστως περιβαλλοντική επιλογή — είναι ασφάλεια εφοδιασμού.

Η Πρωτοβουλία “Ζώνης και Δρόμου” δεν είναι πρωτίστως οικονομική επέκταση — είναι ανάπτυξη χερσαίων εναλλακτικών διαδρόμων που δεν θα μπορούν να αποκλειστούν από ναυτικές δυνάμεις. Η επέκταση σε λιμάνια από την Ανατολική Αφρική ως τον Ατλαντικό δεν αποτελεί εμπορική φιλοδοξία — είναι δημιουργία βάσεων ναυτικής παρουσίας σε ένα σύστημα που αντικαθιστά αργά αλλά συστηματικά την αμερικανική ναυτική κυριαρχία με μια πιο διαχεόμενη, πολυκεντρική ισορροπία.

Η Ρωσία, παρά ή ίσως ακριβώς εξαιτίας της γεωπολιτικής της απομόνωσης, αναδεικνύει με ανεπιθύμητη διαύγεια κάτι που η μεταψυχροπολεμική παγκοσμιοποίηση είχε καταφέρει να καλύψει: ότι οι πρώτες ύλες και η ενεργειακή παραγωγή παραμένουν θεμελιακές συνιστώσες γεωπολιτικής ισχύος. Η δυτική επιβολή κυρώσεων δεν έχει επιτύχει τους στόχους που αρχικά είχαν ανακοινωθεί — δεν έχει καταρρεύσει η ρωσική οικονομία, δεν έχει εξαλειφθεί η δυνατότητα χρηματοδότησης της πολεμικής μηχανής, δεν έχει απομονωθεί πλήρως η Ρωσία από τα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά δίκτυα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κυρώσεις είναι αναποτελεσματικές per se. Σημαίνει ότι ένα κράτος που ελέγχει σημαντικό μέρος των παγκόσμιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων, σιταριού, λιπασμάτων, νικελίου, παλαδίου, τιτανίου και ουρανίου δεν μπορεί να αποκλειστεί από τον κόσμο χωρίς αντίκτυπο που ξεπερνά κατά πολύ τον ίδιο τον αποκλειόμενο.

Γεωπολιτική της ενέργειας

Είναι στο πλαίσιο αυτής της διαπίστωσης που η Μέση Ανατολή επανακτά τη θέση της ως ο πυρήνας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η παγκόσμια σταθερότητα — όχι για συναισθηματικούς ή ιστορικούς λόγους, αλλά για καθαρά δομικούς. Τα Στενά του Ορμούζ δεν αποτελούν έναν ακόμη γεωπολιτικό κόμβο. Αποτελούν τη φαρυγγική αρτηρία μέσα από την οποία διέρχεται η κυκλοφορία του παγκόσμιου οικονομικού οργανισμού.

Γύρω στο είκοσι τοις εκατό του πετρελαίου που καταναλώνεται παγκοσμίως διέρχεται από αυτήν τη θαλάσσια οδό. Οποιαδήποτε διατάραξη — είτε σε μορφή στρατιωτικής κλιμάκωσης, είτε ασυμμετρικής ανάληψης δράσης, είτε ακόμη και παρατεταμένης διπλωματικής αβεβαιότητας — δεν μεταφράζεται απλώς σε αύξηση τιμών πετρελαίου. Ενεργοποιεί έναν καταρράκτη δευτερογενών και τριτογενών επιπτώσεων που διαχέεται σε ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα με ταχύτητα που η συνήθης οικονομική ανάλυση αδυνατεί να προβλέψει με ακρίβεια.

Η αύξηση των ναυτιλιακών ασφαλίστρων λόγω αβεβαιότητας στη διέλευση του Κόλπου αυξάνει το κόστος μεταφοράς εμπορευμάτων που δεν σχετίζονται άμεσα με το πετρέλαιο. Αυτό επηρεάζει το κόστος παραγωγής αγαθών σε βιομηχανίες που εξαρτώνται από παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Η αύξηση του κόστους φυσικού αερίου επηρεάζει την παραγωγή αμμωνίας, η οποία αποτελεί τη βάση των βιομηχανικών λιπασμάτων, η οποία με τη σειρά της καθορίζει το κόστος αγροτικής παραγωγής, η οποία τελικά επηρεάζει τις τιμές τροφίμων σε αγορές που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Στενό. Αυτή η αλυσίδα δεν είναι θεωρητική κατασκευή. Εκδηλώθηκε με σαφήνεια κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης του 2021-2022, όταν η διατάραξη της αγοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη οδήγησε σε κρίση παραγωγής λιπασμάτων, η οποία συνέβαλε στην επισιτιστική αστάθεια σε αγορές της Αφρικής και της Νότιας Ασίας.

Ο πληθωρισμός που επανενεργοποιείται λόγω ενεργειακής αβεβαιότητας διατηρεί τα επιτόκια σε υψηλά επίπεδα. Τα υψηλά επιτόκια αυξάνουν το κόστος εξυπηρέτησης δημόσιου χρέους που έχει διογκωθεί μετά από δεκαετίες νομισματικής χαλάρωσης και πανδημικής δημοσιονομικής επέκτασης. Η αύξηση του κόστους χρέους συμπιέζει τις δυνατότητες δημοσιονομικής δράσης των κυβερνήσεων. Η μείωση της δημοσιονομικής ευελιξίας δυσκολεύει τη διαχείριση των κοινωνικών επιπτώσεων της ενεργειακής ακρίβειας.

Η κοινωνική πίεση μετατρέπεται σε πολιτική αποσταθεροποίηση. Η πολιτική αποσταθεροποίηση διαβρώνει τη νομιμοποίηση των θεσμών που είναι αρμόδιοι για τη διαχείριση της κρίσης. Αυτός ο κύκλος δεν είναι σενάριο καταστροφολογίας. Είναι η λογική λειτουργία αλληλοεξαρτώμενων συστημάτων υπό συνθήκες σωρευτικής πίεσης.

Ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης

Σε αυτήν τη συγκυρία, η τεχνολογία — και ειδικά η τεχνητή νοημοσύνη — δεν λειτουργεί ως μηχανισμός χειραφέτησης από τη βιομηχανική πραγματικότητα, αλλά ως μηχανισμός εντατικοποίησης της εξάρτησης από αυτήν. Αυτή είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη διάσταση της τεχνολογικής επανάστασης που διανύουμε. Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζεται συχνά στον δημόσιο διάλογο ως μια άυλη, σχεδόν αφηρημένη ανάπτυξη — αλγόριθμοι, μοντέλα, δεδομένα — που λειτουργεί σε ένα χώρο αποσπασμένο από τους φυσικούς περιορισμούς της υλικής οικονομίας. Η πραγματικότητα είναι αντίστροφη.

Κάθε μεγάλο γλωσσικό μοντέλο που εκπαιδεύεται καταναλώνει ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας που αντιστοιχούν σε αυτές που χρειάζονται για να τροφοδοτήσει μεσαίου μεγέθους πόλη για ημέρες ή εβδομάδες. Κάθε κέντρο δεδομένων που φιλοξενεί υπολογιστικές υποδομές τεχνητής νοημοσύνης απαιτεί σταθερή τροφοδοσία ισχύος σε επίπεδα που καθιστούν τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες ανταγωνιστές των εθνικών δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Η Microsoft, η Google, η Amazon Web Services δεν διαπραγματεύονται πλέον μόνο με προμηθευτές υπολογιστικής ισχύος — διαπραγματεύονται με κυβερνήσεις για πρόσβαση σε δίκτυα ηλεκτρισμού, σε εδάφη κατάλληλα για κατασκευή νέων σταθμών παραγωγής, σε πυρηνικές άδειες λειτουργίας που είχαν ανακληθεί εδώ και δεκαετίες. Η επαναφορά του πυρηνικού στον κεντρικό ενεργειακό σχεδιασμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία και ολοένα και περισσότερο σε χώρες της Ασίας, δεν οφείλεται πρωτίστως σε κλιματικές ανησυχίες. Οφείλεται στη συνειδητοποίηση ότι η επόμενη φάση της οικονομίας απαιτεί βεβαιότητα τροφοδοσίας που οι διακοπτόμενες ανανεώσιμες πηγές από μόνες τους δεν μπορούν να παρέχουν.

Και πίσω από κάθε υπολογιστική μονάδα τεχνητής νοημοσύνης βρίσκονται τα μικροκυκλώματα — το στοιχείο που μετέτρεψε την Ταϊβάν από περιφερειακή γεωπολιτική αφορμή σε έναν από τους πιο κρίσιμους κόμβους του παγκόσμιου συστήματος. Η Taiwan Semiconductor Manufacturing Company παράγει το μεγαλύτερο μέρος των πιο προηγμένων μικροκυκλωμάτων παγκοσμίως. Αυτά τα μικροκυκλώματα δεν είναι πλέον εμπορικά προϊόντα — είναι η θεμελιακή υποδομή πάνω στην οποία λειτουργούν τα σύγχρονα οπλικά συστήματα, τα δίκτυα επικοινωνιών, οι χρηματαγορές, οι βιομηχανικοί αυτοματισμοί και τα ίδια τα συστήματα ελέγχου που διαχειρίζονται τη ροή ενέργειας στα εθνικά δίκτυα.

Η ευπάθεια αυτής της αλυσίδας εφοδιασμού είναι μοναδική στην ιστορία: ποτέ άλλοτε τόσο κρίσιμη τεχνολογική υποδομή δεν ήταν τόσο γεωγραφικά συγκεντρωμένη, τόσο εξαρτημένη από έναν μόνο κόμβο παραγωγής, και ταυτόχρονα τόσο ενσωματωμένη στις αμυντικές ικανότητες ανταγωνιστικών δυνάμεων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η TSMC κατασκευάζει παραγωγικές εγκαταστάσεις στην Αριζόνα και στη Γερμανία. Όχι επειδή αυτές οι τοποθεσίες είναι οικονομικά βέλτιστες — δεν είναι. Αλλά επειδή η γεωγραφική αποκέντρωση παραγωγής μετατρέπεται σε γεωπολιτική ανάγκη. Και αυτή η αποκέντρωση αυξάνει κατακόρυφα το κόστος παραγωγής, το οποίο μεταφέρεται σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας, τροφοδοτώντας εκ νέου τις πληθωριστικές πιέσεις που οι κεντρικές τράπεζες χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για τη διατήρηση υψηλών επιτοκίων.

Η Χαρετίνα Κουκούρη είναι διαμεσολαβήτρια χρηματοοικονομικών προϊόντων και αναλύτρια γεωπολιτικής και κεφαλαιακής στρατηγικής. Με σπουδές σε Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων, Εγκληματολογία και MBA στα Χρηματοοικονομικά, η επαγγελματική της πορεία εκτείνεται σε τρεις διακριτούς τομείς: τουρισμό και επιχειρήσεις, ασφάλεια και εγκληματολογία, και χρηματοοικονομικά. Έχει εργαστεί σε πέντε χώρες και μιλά πέντε γλώσσες.

«Πρέπει να ξεχωρίσουμε ορισμένα πράγματα σε αυτό το ζήτημα. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Τουρκία έχει καταφέρει να αναπτύξει μια σημαντική παραγωγική ικανότητα τα τελευταία χρόνια και αξίζει κάθε έπαινο», είπε.

Ο Έλληνας υπουργός τόνισε επίσης ότι η Τουρκία εντόπισε νωρίς τις νέες τεχνολογίες στον τομέα της άμυνας, σημειώνοντας: «Σε μια εποχή που πολλές χώρες δεν γνώριζαν καν τι σημαίνουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), η Τουρκία είχε ήδη φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο παραγωγής UAV».

Ο Νίκος Δένδιας υπογράμμισε επίσης ότι η Τουρκία έχει αναπτύξει σημαντική εξαγωγική δραστηριότητα στον τομέα της άμυνας. Ανέφερε ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία πουλάει σε πολλές χώρες του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου» και στην Αφρική, αποκτώντας έτσι και διπλωματική επιρροή.
«Πρέπει να το παραδεχτούμε… είναι επιτυχία του γείτονά μας», κατέληξε.

Το δικαστήριο έκρινε ότι οι καταγγελίες περί «ελαττωματικής βούλησης» και οργανωμένης δωροδοκίας κατά τη διαδικασία του συνεδρίου ήταν τεκμηριωμένες, απομάκρυνε προσωρινά τον Οζγκιούρ Οζέλ και τη διοίκησή του από τα καθήκοντά τους και διέταξε την επαναφορά του Κιλιτσντάρογλου και της προηγούμενης ηγεσίας.

Ο Κιλιτσντάρογλου αφήνει ανοιχτό κανάλι διαλόγου με τον Οζέλ

Ο Κιλιτσντάρογλου ξεκίνησε τη δήλωσή του ζητώντας συγγνώμη για την καθυστέρηση, επικαλούμενος προβλήματα υγείας λόγω της έντονης τηλεφωνικής επικοινωνίας μετά την απόφαση.

Αναφέρθηκε επίσης στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP νωρίτερα την ίδια ημέρα, κατά την οποία ο προσωρινά απομακρυνθείς ηγέτης Οζγκιούρ Οζέλ επανεξελέγη ως επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας με την υποστήριξη 95 από τους 96 βουλευτές.

«Υπήρξε μια νέα εξέλιξη σήμερα το πρωί. Εύχομαι καλή επιτυχία στον κύριο Οζγκιούρ στα νέα του καθήκοντα», δήλωσε.

«Ο κύριος Οζγκιούρ είχε πει ότι θα με συναντούσε. Μέχρι στιγμής αυτή η συνάντηση δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ελπίζω να γίνει τις επόμενες ημέρες», πρόσθεσε.

«Το CHP είναι το κόμμα που ίδρυσε τη Δημοκρατία»

Ο Κιλιτσντάρογλου υπογράμμισε τον ιστορικό ρόλο του CHP, τονίζοντας ότι το κόμμα πρέπει να διατηρήσει την θεσμική του ταυτότητα και τις ηθικές του αξίες.

«Πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό. Το CHP είναι ένα βαθιά ριζωμένο κόμμα. Είναι ένα κόμμα που ίδρυσε το κράτος. Είναι ένα κόμμα που διαμόρφωσε το κράτος. Πρέπει να προστατεύει τις ηθικές του αξίες», ανέφερε.
Παράλληλα κάλεσε τα μέλη του κόμματος να αποφύγουν την εσωτερική πόλωση και τη διχαστική ρητορική.

«Πρέπει να αποφεύγουμε τη γλώσσα που δημιουργεί διαιρέσεις μέσα στο κόμμα. Η σιωπή απέναντι σε ορισμένα γεγονότα δεν είναι πλέον η σωστή στάση», είπε.

«Όπως είπα, αυτό είναι το κόμμα που ίδρυσε τη Δημοκρατία. Είναι ένα κόμμα που έχει υιοθετήσει τη ηθική και την αρετή ως βασική του φιλοσοφία. Δεν είναι πλέον σωστό να αφήνουμε αυτό το κόμμα εκτεθειμένο σε ηθικά προβλήματα και να παραμένουμε σιωπηλοί μπροστά σε τέτοια περιστατικά», πρόσθεσε.

Κάλεσμα για σεβασμό στην εσωτερική κριτική

Ο Κιλιτσντάρογλου τόνισε επίσης ότι η εσωκομματική κριτική πρέπει να παραμένει εντός της παραδοσιακής κουλτούρας σεβασμού του CHP. «Στην κομματική μας κουλτούρα δεν χρησιμοποιείται αρνητική γλώσσα προς κανέναν που έχει διατελέσει πρόεδρος του κόμματος. Δεν χρησιμοποιείται υποτιμητική γλώσσα», είπε.

«Υπήρξαν πρόεδροι που με επέκριναν. Πάντα τους αντιμετώπισα με σεβασμό. Όσον αφορά την κριτική, πήγαινα και συναντιόμουν προσωπικά μαζί τους. Το να στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου μέσα στη βάση του κόμματος και να δημιουργούμε κλίμα σύγκρουσης δεν είναι σωστό», πρόσθεσε.

Εν τω μεταξύ, ο πρώην επαρχιακός πρόεδρος του CHP στην Κωνσταντινούπολη, Γκιουρσέλ Τεκίν, ο οποίος θεωρείται κοντά στον Κιλιτσντάρογλου, εκτίμησε ότι ένα νέο συνέδριο δεν αναμένεται άμεσα.

«Κατά τη γνώμη μου, δεν θα συμβεί πριν από επτά ή οκτώ μήνες. Πιθανότατα μετά από επτά ή οκτώ μήνες μπορεί να υπάρξει μια νέα δομή, ένα νέο συνέδριο», δήλωσε.

Το CHP έχει προσφύγει κατά της δικαστικής απόφασης στο Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο (YSK), ωστόσο η αίτηση απορρίφθηκε.

Οζγκιούρ Οζέλ: Δεν υπάρχει συνεννόηση με τον Κιλιτσντάρογλου

Ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP),Οζγκιούρ Οζέλ έκανε δηλώσεις στην Άγκυρα μετά τις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τα συνέδρια του κόμματος.

Ο ίδιος τόνισε ότι η απόφαση περί «απόλυτης ακυρότητας (mutlak butlan)» δεν υποστηρίζεται από κανέναν νομικό στην Τουρκία και ότι το κόμμα δεν την αναγνωρίζει.

Κύριες δηλώσεις του Οζέλ

«Στην Τουρκία δεν υπάρχει νομικός που να υποστηρίζει αυτή την απόφαση. Ακόμα κι αν σταλεί στη Βουλή, κάτι τέτοιο δεν είναι σωστό. Αν με κάποιο τρόπο μείνει κενή η θέση του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, προβλέπεται εκλογή στην πρώτη συνεδρίαση. Αυτό έθεσα ως νομική υποχρέωση και πραγματοποιήθηκαν εκλογές», δήλωσε.

Ανέφερε επίσης ότι:
Δεν υπάρχει καμία συμφωνία ή “συμβιβασμός” με τον Κιλιτσντάρογλου.

Το κόμμα δεν αποδέχεται την απόφαση του δικαστηρίου.
Η λύση είναι η σύγκληση συνεδρίου εντός 40 ημερών, όπως προβλέπει το καταστατικό.
Εκλογή στην κοινοβουλευτική ομάδα CHP
ο Οζέλ εξήγησε ότι πραγματοποιήθηκε εκλογή στην κλειστή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας και επανεξελέγη επικεφαλής, λαμβάνοντας σχεδόν όλες τις ψήφους.
Όπως είπε, περίπου 110 βουλευτές τον στήριξαν ανοιχτά, ενώ ορισμένοι απουσίασαν για λόγους υγείας ή ταξιδιών.

Για την εσωκομματική κατάσταση
Ο πρόεδρος του CHP σημείωσε ότι:
Το κόμμα βρίσκεται σε διαδικασία προσωρινής πολιτικής έντασης.
Πρέπει να επιστρέψει γρήγορα σε συνέδριο για να ξεπεράσει τις εσωτερικές διαφωνίες.
Δεν υπάρχει ουσιαστική διάσπαση στην κοινοβουλευτική ομάδα.

Για τον Κιλιτσντάρογλου

Ο Οζέλ δήλωσε ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κιλιτσντάρογλου και ότι συμφωνούν πως το συνέδριο πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό.
Τόνισε επίσης ότι, μόλις υπάρξει επίσημη απόφαση για συνέδριο, θα υπάρξει και συνάντηση μεταξύ τους.

Για τον Ιμάμογλου

Υποστήριξε ότι οι διώξεις εναντίον στελεχών του κόμματος είναι πολιτικά υποκινούμενες και ότι το CHP θα σταθεί στο πλευρό όσων κατηγορούνται άδικα.
Δημοσκοπήσεις και πολιτικό κλίμα
Αναφέρθηκε σε δημοσκόπηση που δίνει στο CHP ποσοστό περίπου 34,8%, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα έχει ξεπεράσει το «ταβάνι» του 25% και στοχεύει πλέον το 40%.
Τόνισε όμως ότι η τρέχουσα πολιτική αναταραχή δεν πρέπει να εμποδίσει την πορεία προς την εξουσία.

Η έκθεση, με τίτλο «Τροία και Ρώμη: Μύθοι, Θρύλοι και Ιστορίες της Αρχαίας Μεσογείου», θα διαρκέσει από τις 12 Ιουνίου έως τις 18 Οκτωβρίου 2026 στο Parco archeologico del Colosseo στη Ρώμη.

Το έργο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Ακολουθεί διμερή συμφωνία που υπογράφηκε στη Ρώμη τον Απρίλιο του 2025 από τον Ιταλό υπουργό Πολιτισμού και τον Τούρκο υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμο, με στόχο την ενίσχυση των πολιτιστικών δεσμών των δύο χωρών.

Τουρκικά μουσεία φέρνουν την Τροία στη Ρώμη

Η έκθεση θα περιλαμβάνει πάνω από 300 αντικείμενα, πολλά από τα οποία θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στην Ιταλία. Η Τουρκία θα έχει κεντρικό ρόλο, με περισσότερα από 220 έργα δανεισμένα από 19 τουρκικά μουσεία, συμπεριλαμβανομένων περίπου 50 αντικειμένων που δεν έχουν εκτεθεί ποτέ στο ιταλικό κοινό.

Η διαδρομή θα ξεκινά με ένα μνημειακό αντίγραφο του Δούρειου Ίππου και θα συνεχίζει προς τα αρχαιολογικά και μυθολογικά στρώματα της Τροίας, γνωστής στις αρχαίες πηγές και ως Ίλιον ή Ίλιον.

Η έκθεση θα τοποθετεί τα ευρήματα από την Τροία και την Ανατολία σε διάλογο με υλικό που δείχνει πώς η ιστορία του Αινεία διαδόθηκε στη Μεσόγειο και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τη Ρώμη ως μέρος της δικής της καταγωγικής αφήγησης.

Από την αρχαιολογία στη μυθική μνήμη

Η πρώτη ενότητα θα επικεντρώνεται στην ιστορική, αρχαιολογική και τοπογραφική ανασύνθεση της Τροίας, χρησιμοποιώντας σημαντικά αντικείμενα από τουρκικά μουσεία για να εξηγήσει τη θέση της πόλης στην αρχαία Ανατολία.

Θα παρουσιαστεί επίσης ο χεττιτικός κόσμος και οι διαφορετικοί πολιτισμοί της Ανατολίας κατά την 3η και 2η χιλιετία π.Χ., προσφέροντας μια ευρύτερη εικόνα της περιοχής πέρα από τις μεταγενέστερες ελληνικές και ρωμαϊκές παραδόσεις.

Η δεύτερη ενότητα θα περάσει στον Τρωικό Πόλεμο, αλλά από την πλευρά των Τρώων. Θα αναδείξει πρόσωπα και γεγονότα της σύγκρουσης, ενώ θα εξετάσει τον Όμηρο και την επική παράδοση μέσα από λογοτεχνικές, ιστορικές και ανθρωπολογικές προσεγγίσεις.

Η ενότητα θα ολοκληρώνεται με την πτώση της Τροίας και την αρχή της τρωικής διασποράς που συνδέεται με τον Αινεία.

Ο Αινείας και η σύνδεση Τροίας – Ρώμης

Η τρίτη ενότητα θα ακολουθεί το ταξίδι του Αινεία μέσα από αρχαίες πηγές, από τον Στησίχορο έως τον Βιργίλιο, μαζί με αρχαιολογικά δεδομένα.
Στη ρωμαϊκή παράδοση, ο Αινείας ήταν ο Τρώας ήρωας που διέφυγε από την κατεστραμμένη Τροία μαζί με τον πατέρα του Αγχίση και τον γιο του Ασκάνιο. Το ταξίδι του στην Ιταλία έγινε μία από τις σημαντικότερες αφηγήσεις για την καταγωγή των Ρωμαίων.

Η έκθεση θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη Νότια Ιταλία, τη Σικελία και το Λάτιο, την περιοχή που συνδέεται με τους θρύλους ίδρυσης της Ρώμης. Θα παρουσιαστεί επίσης ανασύνθεση του Λατίου μεταξύ 12ου και 9ου αιώνα π.Χ., ώστε να τοποθετηθεί ο μύθος σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο.

Ρωμύλος, Βιργίλιος και η ρωμαϊκή ταυτότητα

Η τέταρτη ενότητα θα επικεντρωθεί στον Ρωμύλο και την ίδρυση της Ρώμης, συνδυάζοντας παραδόσεις, αντικείμενα και οπτικά τεκμήρια της πρώιμης ταυτότητας της πόλης.

Θα εξετάσει την αρχαϊκή Ρώμη και τον τρόπο με τον οποίο οι Ρωμαίοι διαμόρφωσαν την ιδέα της τρωικής καταγωγής, ένα στοιχείο κεντρικό για την πολιτική και ιδεολογική τους ταυτότητα.

Η ενότητα θα ολοκληρωθεί με την εποχή του Αυγούστου, τον Βιργίλιο και την καθιέρωση της αφήγησης του Αινεία. Στην εποχή του Αυγούστου, η «Αινειάδα» συνέδεσε το πεπρωμένο της Ρώμης με την Τροία και συνέδεσε τη δυναστεία των Ιουλίων με τον Αινεία μέσω του Ασκάνιου (Ιούλου).

Μέσα από μορφές όπως ο Πάρις, η Ελένη, ο Πρίαμος, η Εκάβη, η Κασσάνδρα, ο Έκτορας, ο Αγαμέμνονας, ο Μενέλαος, ο Αχιλλέας, ο Πάτροκλος, ο Αινείας, η Λαβίνια, ο Ασκάνιος και ο Ρωμύλος, η έκθεση παρουσιάζει την Τροία και τη Ρώμη ως μέρος μιας κοινής μεσογειακής μνήμης.

Πολιτιστική διπλωματία Τουρκίας και Ιταλίας

Η έκθεση προβάλλεται επίσης ως πράξη πολιτιστικής διπλωματίας. Ακολουθεί τεχνική συμφωνία που υπογράφηκε τον Δεκέμβριο του 2025 στο πλαίσιο της ιταλικής Διεύθυνσης για την Ανάδειξη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς και του Αρχαιολογικού Πάρκου του Κολοσσαίου.

Ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού δήλωσε ότι η έκθεση φέρνει τη δύναμη της αφήγησης ενός ιδρυτικού μύθου στη διεθνή σκηνή, μετατρέποντας την επική παράδοση σε απτή εμπειρία μέσω της αρχαιολογίας.

Ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού τόνισε ότι το έργο καθιστά μια παγκόσμιας αξίας πολιτιστική κληρονομιά προσβάσιμη στο διεθνές κοινό και ενισχύει τη διεθνή συνεργασία.

Η έκθεση εντάσσεται επίσης στο πλαίσιο του ιταλικού «Σχεδίου Mattei» για την Αφρική και τη Μεσόγειο, με στόχο την ενίσχυση των σχέσεων Ιταλίας–Τουρκίας μέσω της αρχαιολογίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Με τη μεταφορά της Τροίας στο Κολοσσαίο, το έργο επαναφέρει έναν από τους πιο ισχυρούς μύθους της αρχαιότητας στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, δείχνοντας πώς ένας τόπος που συνδέθηκε με τον μύθο διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο η Ρώμη αντιλήφθηκε την ίδια της την καταγωγή.

«Από σήμερα, στον Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ απαγορεύεται η είσοδος στη γαλλική επικράτεια», ανακοίνωσε ο Ζαν Νοέλ Μπαρό στο Χ, καταγγέλλοντας «απαράδεκτες ενέργειες σε βάρος Γάλλων και Ευρωπαίων επιβατών του στολίσκου Global Sumud».

«Μαζί με τον Ιταλό ομόλογό μου, ζητώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε κυρώσεις σε βάρος του Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ”, πρόσθεσε ο ίδιος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ελλάδα εκτίθεται σε τρεις μηχανισμούς ευαλωτότητας. Οι διεθνείς διακυμάνσεις τιμών διαμορφώνονται από την Ασία, η οποία απορροφά διαθέσιμα φορτία και ανεβάζει το premium. Σε περιόδους υψηλής ασιατικής ζήτησης τα spot φορτία δε φτάνουν στη Μεσόγειο, επειδή η τιμή καθορίζεται από την ασιατική οριακή ζήτηση και όχι από τις ανάγκες της Ευρώπης. Οι τιμές στην Ελλάδα δε διαμορφώνονται από τα ελληνικά διυλιστήρια, τα οποία ακολουθούν τους διεθνείς δείκτες, κυρίως το Brent και το Platts Mediterranean, δείκτες τους οποίους η χώρα δεν μπορεί να επηρεάσει.

Την ίδια στιγμή η Ρεβυθούσα και η Αλεξανδρούπολη λειτουργούν χωρίς μακροχρόνια συμβόλαια, με αποτέλεσμα η χώρα να παραμένει αποδέκτης ενός συστήματος τιμολόγησης, που δεν μπορεί να επηρεάσει. Αυτό περιορίζει την ικανότητά της να σχεδιάσει μακροπρόθεσμη στρατηγική και την εγκλωβίζει σε έναν ρόλο παθητικής προσαρμογής. Η κατάσταση επιβαρύνεται από τα όρια των ΗΠΑ. Το αμερικανικό εξαγώγιμο περιθώριο είναι μόλις δεκαπέντε έως είκοσι τοις εκατό της παραγωγής, ενώ η μελλοντική απορρόφηση εκατό δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων από hyperscale data centers μειώνει ακόμη περισσότερο τη διαθέσιμη ποσότητα για εξαγωγές. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως σταθερός οριακός προμηθευτής, και η Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια αμερικανική βαλβίδα ασφαλείας για να σταθεροποιήσει τις τιμές της.

Το ρίσκο για τη χώρα δεν προκύπτει από τις εσωτερικές της ανάγκες, οι οποίες είναι μόλις 6,5 bcm και άρα μικρές σε απόλυτους όρους. Προκύπτει από τη δομή της παγκόσμιας αγοράς, όπου η Ασία διαθέτει τεράστιες υποδομές απορροφητικότητας και λειτουργεί ως προνομιακός αγοραστής, αποσπώντας φορτία πριν φτάσουν στην Ευρώπη. Έτσι η Ευρώπη και ειδικά η Ελλάδα παραμένουν υπολειμματικοί αγοραστές, απορροφώντας όχι τις ποσότητες που χρειάζονται, αλλά τις ποσότητες που περισσεύουν.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα

Η ευαλωτότητα εκδηλώνεται κυρίως στις τιμές και όχι στον φυσικό εφοδιασμό, μετατρέποντας το ενεργειακό ζήτημα σε πολιτικοοικονομικό πρόβλημα πρώτης γραμμής. Σε αυτό το πλαίσιο, το για δεκαετίες παραμελημένο εγχώριο δυναμικό υδρογονανθράκων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μερικό αντιστάθμισμα στη διεθνή τιμολογιακή έκθεση, εάν είχε αξιοποιηθεί εγκαίρως, μειώνοντας την εξάρτηση από μια αγορά που η Ελλάδα δεν μπορεί να επηρεάσει. Ωστόσο, το ζήτημα αυτό δεν εισακούστηκε ποτέ ουσιαστικά από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες δεν το ενέταξαν σε μια συνεκτική ενεργειακή στρατηγική.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο ΕΦΚ (Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης) βρίσκεται σε φάση μεταβατικής αναδιάρθρωσης. Το Fit for 55 της ΕΕ προωθεί εναρμόνιση φορολογίας με βάση ενεργειακή πυκνότητα και εκπομπές. Η ηλεκτροκίνηση μειώνει τα έσοδα από καύσιμα και οδηγεί σε νέα μοντέλα, όπως το road charging. Η ενεργειακή μετάβαση μετατοπίζει τη φορολογία από την κατανάλωση καυσίμων προς τη χρήση οχημάτων και τις εκπομπές.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κατώτερος προτεινόμενος ευρωπαϊκός ΕΦΚ, τον οποίο πολλές χώρες υιοθέτησαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την Ελλάδα, που διατήρησε υψηλότερο επίπεδο φορολογίας στα καύσιμα. Αυτό όμως αλλάζει ριζικά: καθώς η ηλεκτροκίνηση επεκτείνεται, τα κράτη μέλη θα χρειαστεί να φορολογούν και την ηλεκτρική κινητικότητα, ώστε να διατηρήσουν τα δημόσια έσοδα. Η μετάβαση αυτή σημαίνει ότι το σημερινό φορολογικό πλεονέκτημα των χωρών που είχαν χαμηλό ΕΦΚ εξαφανίζεται, ενώ η Ελλάδα, που ήδη βρίσκεται σε υψηλή φορολογική βάση, θα πρέπει να προσαρμοστεί σε ένα νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπου η φορολογία θα κατανέμεται διαφορετικά, αλλά όχι χαμηλότερα.

Το πρόβλημα δε λύνεται όσο η Ελλάδα παραμένει πλήρως εκτεθειμένη σε μια αγορά που καθορίζεται από την Ασία και όσο δε διαθέτει μακροχρόνια συμβόλαια, εγχώρια παραγωγή ή μηχανισμούς αντιστάθμισης. Θα λυθεί μόνο αν αλλάξει η δομή της αγοράς ή η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτήν. Αυτό απαιτεί σταθερή πρόσβαση σε φορτία μέσω μακροχρόνιων συμβολαίων, ενίσχυση της αποθηκευτικής ικανότητας και διαφοροποίηση πηγών. Απαιτεί έναν κοινό ευρωπαϊκό μηχανισμό προμήθειας, που θα μειώσει την ασιατική επιρροή. Αν τίποτα από αυτά δε συμβεί, η σημερινή κατάσταση θα διατηρηθεί και η χώρα θα συνεχίσει να λειτουργεί σε ένα πλαίσιο όπου η τιμή της ενέργειας δεν είναι μόνο οικονομικός δείκτης, αλλά και πολιτικός περιορισμός.

Πηγή: defencepoint

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, ο κ. Χαρδαλιάς, μιλώντας για την αντιπλημμυρική θωράκιση της Αττικής και ειδικότερα τη λεκάνη του Κηφισού, χαρακτήρισε το ζήτημα ως «το πιο κρίσιμο, ενδεχομένως, για την Αττική», επισημαίνοντας ότι η κλιματική κρίση «δεν μας περιμένει ούτε συγχωρεί καθυστερήσεις και συγκρούσεις αρμοδιοτήτων». Όπως τόνισε, ήδη έχει δρομολογηθεί «το 55% των μεγάλων αντιπλημμυρικών έργων που δεσμευτήκαμε να προχωρήσουν έως το 2027», με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και σαφή χρονοδιαγράμματα, ενώ παράλληλα η περιφέρεια διαχειρίζεται καθημερινά 442 ρέματα συνολικού μήκους 886 χιλιομέτρων. «Οι καθαρισμοί και οι παρεμβάσεις δεν γίνονται εποχικά ούτε πυροσβεστικά. Παρακολουθούνται κεντρικά, σε συνεργασία με τους δήμους και όλους τους συναρμόδιους φορείς, γιατί η Πολιτική Προστασία δοκιμάζεται για την αποτελεσματικότητά της πριν από την κρίση και όχι μετά από αυτήν», σημείωσε.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων και τη μετάβαση από το μοντέλο της Φυλής στις σύγχρονες Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων, ο περιφερειάρχης στάθηκε στην ανάγκη για βαθιές θεσμικές αλλαγές. «Η Αττική είναι μητροπολιτική περιφέρεια. Χρειάζεται ενιαίος μητροπολιτικός συντονισμός, με καθαρή ευθύνη και λογοδοσία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο κ. Χαρδαλιάς υπενθύμισε ότι η διοίκηση της περιφέρειας παρέλαβε τον ΕΔΣΝΑ σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση, σημειώνοντας ωστόσο, πως σήμερα «ωριμάζουν χρηματοδοτήσεις άνω των 220 εκατ. ευρώ για νέες υποδομές και κρίσιμες προμήθειες», ενώ παράλληλα «διακόπηκαν συμβάσεις που θα επιβάρυναν τον φορέα με περισσότερα από 210 εκατ. ευρώ». Όπως εξήγησε, το νέο Περιφερειακό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων θα δίνει έμφαση στη χωριστή συλλογή, την ανακύκλωση και τη μείωση του υπολείμματος που οδηγείται σε ταφή, επισημαίνοντας με σαφήνεια ότι «η Φυλή προφανώς δεν μπορεί να είναι η μόνιμη λύση για την Αττική».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο κυκλοφοριακό πρόβλημα, το οποίο χαρακτήρισε «ζήτημα ποιότητας ζωής, οικονομίας και λειτουργίας ολόκληρης της Μητροπολιτικής Αττικής». Ο περιφερειάρχης επανέλαβε τη θέση του περί ανάγκης αποσαφηνισμού αρμοδιοτήτων μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων. «Ζήτησα να υπάρχει πρόσωπο και υπόλογος για την κατάσταση στους δρόμους, να τελειώσει το μπαλάκι των ευθυνών» σημείωσε ο κ. Χαρδαλιάς, προσθέτοντας ότι η περιφέρεια ήδη υλοποιεί παρεμβάσεις οδικής ασφάλειας και έξυπνης διαχείρισης κυκλοφορίας, σε συνεργασία με το υπουργείο Υποδομών. Παράλληλα, γνωστοποίησε ότι εξετάζονται πρόσθετες παρεμβάσεις σε κρίσιμους κόμβους και έργα που θα ενισχύσουν συνολικά την ανθεκτικότητα του οδικού δικτύου της Αττικής.

Αναφερόμενος στο ζήτημα της απομάκρυνσης των δεξαμενών καυσίμων από τον αστικό ιστό, ο περιφερειάρχης έκανε λόγο για «ένα σύνθετο και εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, που απαιτεί καθημερινή δουλειά και όχι πρόχειρες αποφάσεις». Όπως επεσήμανε, για πρώτη φορά συγκροτήθηκε διαπαραταξιακή επιτροπή και πραγματοποιήθηκε μονοθεματικό Περιφερειακό Συμβούλιο, ενώ έχει ήδη ξεκινήσει η πλήρης επιστημονική αποτύπωση της κατάστασης των εγκαταστάσεων. «Θέλω να είμαι ξεκάθαρος: το Πέραμα και συνολικά ο Πειραιάς δεν μπορούν να ζουν μόνιμα δίπλα σε έναν δυνητικό κίνδυνο», ανέφερε, επισημαίνοντας παράλληλα ότι απαιτείται στενή συνεργασία με την κυβέρνηση, τα αρμόδια υπουργεία, τους δήμους και τις ίδιες τις επιχειρήσεις, ώστε να υπάρξει «μια οριστική λύση με προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των κατοίκων».

Ο κ. Χαρδαλιάς έκανε ιδιαίτερο λόγο για τις πρωτοβουλίες της περιφέρειας στον τομέα της εκπαίδευσης και της καινοτομίας, με αιχμή το «Παιδικό Πανεπιστήμιο». Όπως είπε, «η εκπαίδευση δεν είναι μόνο τοίχοι και αίθουσες. Είναι οι ευκαιρίες που δίνεις στα παιδιά σου να δουν έναν μεγαλύτερο κόσμο μπροστά τους», επισημαίνοντας ότι η περιφέρεια συνεχίζει να επενδύει τόσο στη σχολική στέγη όσο και σε δράσεις εξωστρέφειας και επαφής των μαθητών με την επιστήμη, την έρευνα και τις νέες τεχνολογίες. Υπογράμμισε επίσης, ότι στα επόμενα χρόνια θα παραδοθούν χιλιάδες νέες σχολικές θέσεις και θα προχωρήσουν ενεργειακές αναβαθμίσεις σχολικών συγκροτημάτων σε όλο το Λεκανοπέδιο. «Η Αττική του 2030 πρέπει να είναι πιο έξυπνη, πιο ανθρώπινη και πιο ανοιχτή στα παιδιά της» είπε χαρακτηριστικά.

Ερωτηθείς για το πολιτικό μήνυμα που μετέφερε ως περιφερειάρχης και στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος, ο κ. Χαρδαλιάς ανέδειξε τη σημασία της αποτελεσματικότητας και της καθημερινής παρουσίας στο πεδίο. «Η Αυτοδιοίκηση προφανώς έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, γιατί διαχειρίζεται κοινωνικές ανάγκες και δημόσιες πολιτικές. Όμως, στο πεδίο δεν υπάρχουν χρώματα, όταν μιλάμε για αντιπλημμυρικά, σχολεία, απορρίμματα ή κοινωνικές δομές», σημείωσε και πρόσθεσε: «Η αυτοδιοίκηση ζει και αναπνέει στο πεδίο. Εκεί ο πολίτης δεν σε ρωτά τι ψηφίζεις. Σε ρωτά αν μπορείς να του εγγυηθείς ότι θα είσαι παρών όταν θα σε χρειαστεί. Αυτό είναι για μένα το πραγματικό πολιτικό στοίχημα: λιγότερα λόγια, περισσότερη δουλειά, καθαρές ευθύνες και μετρήσιμο αποτέλεσμα».

Τέλος, απαντώντας σε ερώτημα για τα μελλοντικά πολιτικά του σχέδια, ο περιφερειάρχης ξεκαθάρισε ότι το 2028 θα είναι εκ νέου υποψήφιος για την Περιφέρεια Αττικής, υπογραμμίζοντας ότι «αυτή θα είναι και η τελευταία μου θητεία στην αυτοδιοίκηση, αλλά και στα κοινά». Επισήμανε μάλιστα ότι στόχος του είναι η ολοκλήρωση του μεγάλου προγράμματος έργων 300+1 που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σε όλη την περιφέρεια. «Για εμένα η “Αττική του 2030” δεν είναι ένα σύνθημα επικοινωνίας. Είναι ένας συγκεκριμένος στόχος. Μια περιφέρεια πιο ανθεκτική, πιο λειτουργική και πιο ανθρώπινη», ανέφερε ο κ. Χαρδαλιάς, τονίζοντας ότι η καθημερινή του προτεραιότητα παραμένει «στα έργα και όχι στα λόγια».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ