Το δικαστήριο κήρυξε αθώα κατά πλειοψηφία (5 προς 2) την επίσης αστυνομικό, (εν διαστάσει μετά τη σύλληψη αμφοτέρων) σύζυγο του καταδικασθέντος. Οι δικαστές έκριναν για την μητέρα των θυμάτων ότι οι πράξεις σε βάρος των παιδιών της οφείλονταν σε “αδυναμία αντίληψης του άδικου, λόγω συνδρομής σημαντικού διλήμματος” -πιθανόν επειδή η κατηγορουμένη υποστήριξε ότι ο σύζυγος απειλούσε και την ίδια και τα παιδιά.

Ο πρώην αστυνομικός κρίθηκε ένοχος για βιασμό  κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, κατάχρηση ανηλίκου κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση,  γενετήσια πράξη μεταξύ συγγενών κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, πορνογραφία ανηλίκων,  μεθοδευμένη ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη,  ενδοοικογενειακή παράνομη βία,  οπλοφορία και οπλοχρησία. Οι δικαστές κήρυξαν αθώο τον κατηγορούμενο για το πλημμέλημα της οπλοκατοχής.

Να σημειωθεί ότι η κρίση του δικαστηρίου όσον αφορά την μητέρα, ήταν πλήρως αντίθετη με την πρόταση της Εισαγγελέως, η οποία ζήτησε την ενοχή της πρώην αστυνομικού. Για τον πατέρα, το δικαστήριο υιοθέτησε το μεγαλύτερο μέρος της εισαγγελικής αγόρευσης.

Η διαδικασία διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών για την προστασία των ανηλίκων θυμάτων. Η υπόθεση έφθασε στην δικαιοσύνη μετά από καταγγελία της μητέρας για όσα συνέβαιναν στο σπίτι του πρώην ζευγαριού σε βάρος της ίδιας και των παιδιών τους, στα οποία όμως συμμετείχε ενεργά και εκεινη.Ο πρώην αστυνομικός είχε αρνηθεί πλήρως τους ισχυρισμούς της καταγγέλλουσας, αποδίδοντας την καταγγελία σε ψυχιατρικά προβλήματα της συζύγου του. Είναι άγνωστο τι θα γίνει με τα κακοποιημένα παιδιά, η επιμέλεια των οποίων είχε αφαιρεθεί από το ζευγάρι. Με την αθωωτική απόφαση, η μητέρα που τα βίαζε μπορεί να ζητήσει την επιμέλεια εκ νέου.

Παρά την αθώωση, η απόφαση για την επιμέλεια ανήκει στα αστικά δικαστήρια. Η μητέρα θα πρέπει να καταθέσει σχετική αίτηση, η οποία θα κριθεί με βάση το αποκλειστικό συμφέρον των παιδιών. Το δικαστήριο θα συνεκτιμήσει την αθωωτική απόφαση, αλλά και τις εκθέσεις ειδικών (ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών) για το αν είναι η αθωωθείσα σε θέση να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ομαλή ανατροφή των παιδιών.

Αναφερόμενος στο Κυπριακό, ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε τη θέση της Άγκυρας περί ύπαρξης «δύο λαών και δύο κρατών» στο νησί, τονίζοντας ότι η στάση των Τουρκοκυπρίων –κατά την τουρκική οπτική– έχει επιβεβαιώσει αυτή την πραγματικότητα στη διεθνή σκηνή.

Παράλληλα, έκανε ειδική αναφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, σημειώνοντας ότι το θετικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί μεταξύ Ελλάδα και Τουρκία μπορεί να συμβάλει όχι μόνο στη διαχείριση διμερών ζητημάτων, αλλά και –όπως υποστήριξε– στην αντιμετώπιση θεμάτων που αφορούν την τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη.

Οι δηλώσεις αυτές εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των πάγιων τουρκικών θέσεων για την περιοχή, σε μια περίοδο όπου συνεχίζονται οι προσπάθειες διατήρησης χαμηλών τόνων στις σχέσεις Αθήνας–Άγκυρας, παρά τις διαχρονικές διαφωνίες σε ζητήματα κυριαρχίας και δικαιωμάτων.

Στην τελευταία δικάσιμο δεν είχε παραστεί και ο δικηγόρος του είχε αναφέρει ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας. Η δίκη των δύο ελεγκτών είχε αναβληθεί για την επόμενη Παρασκευή, για τις 24 Απριλίου.

«Εκτιμούμε ότι η αιφνίδια απώλεια του συναδέλφου μας συνδέεται πιθανόν αιτιωδώς με την στρεσογόνο κατάσταση στην οποία βρισκόταν τους τελευταίους μήνες, όπως και δεκάδες άλλοι συνάδελφοί μας πανελλαδικά, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες στο πλαίσιο άσκησης των υπηρεσιακών τους καθηκόντων» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών.

«Υπό το πρίσμα αυτό, η απώλεια αυτή συνδέεται με τις ευρύτερες συνθήκες που αναδείχθηκαν με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών, ως αποτέλεσμα διαχρονικών παραλείψεων και χρόνιων παθογενειών» συμπληρώνει η Ομοσπονδία στην ανακοίνωσή της, καλώντας την Πολιτεία να διερευνήσει πλήρως και σε βάθος τις συνθήκες του θανάτου του ελεγκτή, υπογραμμίζοντας ότι «η λογική των ‘εξιλαστήριων θυμάτων’, με υπαλλήλους να καλούνται να επωμιστούν ευθύνες που δεν τους αναλογούν, οφείλει να σταματήσει άμεσα, ώστε να μην οδηγηθούμε σε νέες απώλειες ανθρώπινων ζωών».

Ο Δημήτρης Τραπεζιώτης κατοικούσε στο Χαλάνδρι και είχε ασχοληθεί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ήταν και πρόεδρος του Ινστιτούτου Έρευνας και Μελέτης Θουκυδίδης, το οποίο ανακοίνωσε τον θάνατο του.

«Η μία πλευρά των Στενών του Ορμούζ ανήκει στο Ιράν και η άλλη στο Ομάν. Το δικαίωμα πρόσβασης των χωρών του Κόλπου στις ανοιχτές θάλασσες δεν πρέπει να περιορίζεται», είπε ο Ερντογάν. «Το σημαντικό είναι να διασφαλιστεί η ελευθερία της ναυσιπλοΐας βάσει των καθιερωμένων κανόνων και να παραμείνουν τα Στενά του Ορμούζ ανοιχτά για εμπορικά πλοία», πρόσθεσε.
Επίσης δήλωσε ότι ο πόλεμος έχει επιταχύνει την αναζήτηση εναλλακτικών διαδρομών για τη μεταφορά ενεργειακών πόρων από γειτονικές περιοχές προς τις διεθνείς αγορές.

«Ως Τουρκία, θέλω να γίνει γνωστό ότι είμαστε ανοιχτοί στη συνεργασία με τους γείτονές μας στους τομείς της ενέργειας και της διασυνδεσιμότητας μέσω οραματικών έργων, όπως ο “Δρόμος Ανάπτυξης”», είπε.

Η εκεχειρία πρέπει να ανοίξει τον δρόμο για μόνιμη ειρήνη

Ο Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία χαιρετίζει την 15ήμερη εκεχειρία που κηρύχθηκε μέσω των πρωτοβουλιών του πρωθυπουργού του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ στον πόλεμο που, όπως είπε, ξεκίνησε από τις προκλήσεις της ισραηλινής κυβέρνησης.

Είπε ότι η σύγκρουση έχει γεμίσει την περιοχή με «τη μυρωδιά της πυρίτιδας» για 40 ημέρες και έδειξε ξανά πού μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα παγκόσμιο σύστημα που βασίζεται μόνο στο δίκαιο του ισχυρού. «Πιστεύουμε ότι το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε η εκεχειρία πρέπει να αξιοποιηθεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για την εγκαθίδρυση διαρκούς ειρήνης», είπε.

Πρόσθεσε ότι οι διαφωνίες, όσο βαθιές κι αν είναι, δεν πρέπει να επιστρέφουν στα όπλα και στη βίαιη σύγκρουση αντί για τον διάλογο και τη διαπραγμάτευση. «Ας μην ξεχνούμε ότι ο συντομότερος δρόμος προς την ειρήνη είναι ο εποικοδομητικός διάλογος και η διπλωματία», είπε.
«Σε αυτό το κρίσιμο στάδιο, είναι επίσης απαραίτητο να παραμείνουμε έτοιμοι και σε εγρήγορση απέναντι στις προσπάθειες του Ισραήλ να σαμποτάρει τη διαπραγματευτική διαδικασία», είπε.

Η Τουρκία και η παγκόσμια τάξη

Ο Ερντογάν δήλωσε ότι η κρίση του σημερινού συστήματος δεν μπορεί να επιλυθεί και δεν μπορεί να οικοδομηθεί ένας πιο δίκαιος κόσμος, εκτός αν καλυφθεί το έλλειμμα εκπροσώπησης που η Τουρκία έχει επισημάνει εδώ και 13 χρόνια με το σύνθημα «Ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από πέντε».
Είπε ότι οι πόλεμοι, οι αδικίες και τα αδιέξοδα θα βαθύνουν σε ένα παγκόσμιο σύστημα που προστατεύει μόνο το δίκαιο των ισχυρών. Σύμφωνα με τον Ερντογάν, ο πρόσφατος πόλεμος αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα αυτού του κινδύνου. Οι δηλώσεις του ενέταξαν την κρίση του Ορμούζ, τον πόλεμο που αφορά το Ιράν και την εκεχειρία στο ευρύτερο πλαίσιο της διπλωματίας και της παγκόσμιας τάξης.

Για τη Γάζα και την αποτυχία του διεθνούς συστήματος

Ο Ερντογάν αναφέρθηκε επίσης στη Γάζα ως ακόμη ένα παράδειγμα κατάρρευσης των διεθνών κανόνων και θεσμών. Είπε ότι οι μηχανισμοί που είναι υπεύθυνοι για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της παγκόσμιας ασφάλειας παραμένουν αναποτελεσματικοί και συχνά αδιάφοροι απέναντι στις σοβαρότερες επιθέσεις.

Σύμφωνα με τον Ερντογάν, όσα συμβαίνουν στη Γάζα δεν μπορούν να θεωρηθούν απλώς ανθρωπιστική τραγωδία. Είπε ότι η «γενοκτονία στη Γάζα» έχει δείξει ξεκάθαρα τι επιτρέπει η σημερινή διεθνής τάξη.

Οι δηλώσεις του συνέδεσαν τον πόλεμο, την εκεχειρία και την κρίση γύρω από τον Ορμούζ με αυτό που περιέγραψε ως ευρύτερη αποτυχία του διεθνούς συστήματος να προστατεύσει τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την ανθρώπινη ζωή.

Όπως, ανάμεσα και σε άλλες, η διακοπή εξασφάλισης φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία για την Ευρώπη, που τη γονάτισε οικονομικά, καθώς, δυστυχώς επικράτησε το ρητό “αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες”. Ή, όπως η χωρίς όριο αποστράγγιση της Ευρώπης από κάθε ελπίδα ανάκαμψης, εξαιτίας της υπέρογκης χρηματοδότησης ενός πολέμου, στον οποίον τελευταίως προστίθεται και το δρακόντειο δάνειο των 90 δισ. ευρώ υπέρ της Ουκρανίας. Ευχερής η πρόβλεψη ότι, το μοναδικό αποτέλεσμά του θα είναι η συνέχιση συσσώρευσης νεκρών και καταστροφών, και από τις δύο πλευρές. Ή, ακόμη, η υιοθέτηση μεγαλεπήβολου σχεδίου στρατικοποίησης της ΕΕ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ρωσικά φουσάτα, που υποτίθεται ότι σχεδιάζουν να την καταλάβουν.

Ο νέος Ούγγρος ηγέτης δεν άνοιξε τα χαρτιά του, σε ό,τι αφορά το εύρος της υπακοής του στις επιταγές της ΕΕ, πιθανότατα επειδή το θεώρησε ως κατεξοχήν επικίνδυνο κεφάλαιο, στο διάστημα της προεκλογικής περιόδου. Οι προβλέψεις σχετικά με τον νέο ηγέτη της Ουγγαρίας είναι ότι θα αντιτίθεται λιγότερο στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού ιερατείου, αν μη τι άλλο, για να αποδεσμευτούν τα ποσά, που έχουν κατακρατηθεί, υπέρ της Ουγγαρίας.

Επιπλέον, όπως προκύπτει και από σχετική δήλωση του κ. Mάγιαρ, δεν προβλέπεται ότι θα αντιταχθεί στην υιοθέτηση του ευρωπαϊκού βέτο, αφήνοντας έτσι να μάχεται υπέρ αυτού μόνη η Σλοβακία. Η κατάργηση του βέτο, όπως είχα την ευκαιρία να υποστηρίξω σε προηγούμενα άρθρα μου, είναι επικίνδυνη για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα καταργεί και το τελευταίο δημοκρατικό οχυρό στην ΕΕ.

Η εμμονή με τον Όρμπαν και οι μάταιες προσδοκίες

Οι ιδεοληψίες, ωστόσο, των εχθρών του Ορμπάν, ότι δήθεν ο κ. Mάγιαρ είναι πιο δημοκράτης από τον Ορμπάν, λιγότερο ρωσόφιλος, πιο φιλικός προς τους λαθρομετανάστες, πιο ανεκτικός στην αναγνώριση της ύπαρξης πολυάριθμων φύλων, φαίνεται να ανήκουν στο χώρο της φαντασίας. Και τούτο, διότι ο κ. Mάγιαρ ξεκίνησε από το πολιτικό κόμμα του Ορμπάν, όπου παρέμεινε ως το 2024, ενώ ο λόγος αποχώρησής του δεν φαίνεται να αφορά ιδεολογικές διαφορές, αλλά ένα πολύκροτο διαζύγιο με τη Συζύγο του.

Συνεπώς, η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, όσο και οι πιστοί οπαδοί της θα είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν ότι οι κοσμοϊστορικές μεταβολές, που ονειρεύονται στις σχέσεις ΕΕ και νέου Ούγγρου ηγέτη, δεν είναι καθ’οδόν. Και ότι, αντιθέτως, οι όποιες μεταβολές, σε σύγκριση με το καθεστώς Ορμπάν, θα είναι περιορισμένες και θα αναφέρονται κυρίως στην υποχώρηση της προσπάθειας επιβολής της Ουγγαρίας, ως κυρίαρχο κράτος, στα πλαίσια μιας μεταλλαγμένης ΕΕ, που δυστυχώς αθέτησε στην πορεία, τις αρχικές της υποσχέσεις. Αυτές, που ανάμεσα και σε άλλες, εμφάνιζαν μια ένωση κυρίαρχων και ίσων κρατών, που θα επεδίωκαν μαζί την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία.

Η νέα Ουγγαρία στο διεθνές περιβάλλον

Στο πεδίο αυτό οι απαντήσεις γίνονται δύσκολες, κυρίως επειδή η ΕΕ δεν έχει ξεκαθαρίσει τις σχετικές επιλογές της, ώστε να τις επιβάλλει και στα μέλη της. Ο Ορμπάν, όπως είναι γνωστό, ακολουθούσε λύσεις συμφέρουσες για τη χώρα του, έστω και αν δεν ήταν αυτές αρεστές στους επικεφαλής της ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, εδώ είναι η συνέχιση της εξασφάλισης φθηνής ενέργειας, από τη Ρωσία, σε πείσμα του πολέμου στην Ουκρανία. Το πιθανότερο είναι ότι και ο Mάγιαρ θα εξακολουθήσει την ίδια τακτική, και ελπίζεται ότι θα συναντήσει λιγότερες αντιδράσεις από την ΕΕ, εξαιτίας και της προϊούσας ανοχής που επιδεικνύει και η ίδια απέναντι στη Ρωσία.

Συγκεκριμένα, η ΕΕ συνειδητοποιεί αργά, αλλά σταθερά, ότι η Ρωσία είναι αποδεκτή από τον Tραμπ στα πλαίσια μιας νέας μορφής διακυβέρνησης της υφηλίου, που βασίζεται σε σύστημα πολυμορφικό, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται, έχοντας επικεφαλής τον Τραμπ. Έτσι, και η ΕΕ κάνει δειλές μεν, σταθερές δε κινήσεις προσέγγισης και αποδοχής της Ρωσίας, ως υπαρκτής σημαντικής δύναμης, με την οποίαν οφείλει να συνυπάρξει, αλλά και να συνεργαστεί. Συνεπώς, και στο σημείο αυτό, δεν δικαιολογούνται προσμονές σημαντικών μεταβολών, σε σύγκριση με το καθεστώς Ορμπάν.

Η προσέγγιση του νέου Ούγγρου αρχηγού με τον Tράμπ, έδειχνε αρχικά ότι θα είναι δύσκολη, εξαιτίας των όσων συνέβησαν στην προεκλογική περίοδο, εναντίον του Ορμπάν. Η ανάμιξη του Σόρος, που λέγεται ότι εξαγόρασε τις ψήφους των Ρομά εναντίον του Ορμπάν, καθώς και η κατηγορία ότι δήθεν ο Ορμπάν ήταν “πράκτορας ξένης κυβέρνησης” εξόργισαν τον Tραμπ. Όπως επίσης και η ανοικτή υποστήριξη της ΕΕ υπέρ του Mάγιαρ, παρότι ήταν γνωστή η θερμή υποστήριξη του πλανητάρχη προς τον Ορμπάν. Ωστόσο, πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του Τραμπ αφήνουν ελπίδες ότι θα αποδεχθεί, καταρχήν, τον διάδοχο του φίλου Ορμπάν, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες.

Να έρθω τώρα και στην, οπωσδήποτε, αίολη υπόθεση, που ωστόσο κυκλοφορεί ευρέως. ‘Ότι, δηλαδή, ό νέος ηγέτης της Ουγγαρίας θα είναι πιο δημοκρατικός από τον απερχόμενο. Και το πρόβλημα που αναφύεται και που εμφανίζεται δυσεπίλυτο είναι, ακριβώς, η ανάγκη προσδιορισμού του περιεχομένου της δημοκρατίας, δεδομένου ότι αυτή εφαρμόζεται σήμερα με διαφορετικά επίθετα, σύνθεση και βαθμό ελευθερίας, στις διάφορες περιοχές του πλανήτη.

Να συμφωνήσουμε, καταρχήν ότι, η φιλελεύθερη δημοκρατία αν υπήρχε ή όπου υπήρχε στο παρελθόν δεν μετρά πάνω από 8% στον πλανήτη μας (σύμφωνα με τελευταίες σχετικές μετρήσεις). Οι υπόλοιπες δημοκρατίες εμφανίζονται με διάφορα επίθετα, αλλά η επικρατούσα είναι αυτή της ανελεύθερης δημοκρατίας, που ήταν και το είδος εφαρμογής της επί Ορμπάν, στην Ουγγαρία. Που είναι, λίγο-πολύ και το είδος της δημοκρατίας που κερδίζει έδαφος στον πλανήτη. Να διερωτηθούμε, με την ευκαιρία, τη σχέση της δημοκρατίας με την ανελευθερία του Τύπου, που είναι η κατεξοχήν περίπτωση της χώρας μας, και όχι μόνο, το κατά πόσον αυτή συμβιβάζεται με την εξιδανικευμένη εικόνα της δημοκρατίας, που δήθεν θα εξασφαλιστεί στην Ουγγαρία, με τον Μάγιαρ, σε αντίθεση με τον Ορμπάν.

Και για να είμαστε ειλικρινείς. Αυτό, που ενοχλούσε στην ηγεμονία του Ορμπάν, και που τον χαρακτήριζε “κακό παιδί της ΕΕ”, δεν ήταν φυσικά το κατά πόσον περισσότερη ή λιγότερη δημοκρατία μαζί του απολάμβανε ο ουγγρικός λαός, αλλά το πόσο ατίθασος εμφανιζόταν στις επιταγές της ΕΕ, οσάκις τις θεωρούσε αντίθετες με το συμφέρον της πατρίδας του.

Επιπλέον, εύλογα τίθεται το ερώτημα, τού κατά πόσον είναι “δημοκρατική” η επίδοση ξένου κράτους, σε υπολογισμούς της “εφαρμοζόμενης δημοκρατίας”, σε άλλο κυρίαρχο κράτος, ενόσω ηθελημένα, προφανώς, αγνοεί, τα ποσοστά δημοκρατίας, που ισχύουν στη δική του χώρα. Ιδιαίτερα, και όταν οι σχετικές ανησυχίες, για την έκταση της εφαρμοζόμενης δημοκρατίας αναφέρονται σε ηγέτη που ψηφίζονταν με δημοκρατικές διαδικασίες (στις προηγούμενες εκλογές στην Ουγγαρία, επιτροπή της ΕΕ διαπίστωσε ότι τα πάντα διεξήχθησαν με άψογο τρόπο) επί 16 συναπτά έτη.

Οι επιπτώσεις της αλλαγής ηγέτη

Οι αναμονές σημαντικών μεταβολών, εξαιτίας της πτώσης του Ορμπάν, οφείλονται στις ίδιες εσφαλμένες ελπίδες μερίδας της Δύσης, με βάση τις οποίες και ο Πούτιν θα έπεφτε, επειδή ο ρωσικός λαός ήταν εναντίον του, λόγω έλλειψης δημοκρατίας. Η πραγματικότητα είναι, αντιθέτως, ότι ο ουγγρικός λαός είχε βαρεθεί να έχει τον ίδιο ηγέτη, επί 16 χρόνια, και συνεπώς ήθελε, και δικαιολογημένα, κάποια αλλαγή. Η επιθυμία για αλλαγή δεν αφορούσε, πιθανότατα, στην εξασφάλιση περισσότερης δημοκρατίας, αλλά λιγότερης φτώχειας, πραγματικής ανάπτυξης και καλύτερης κατανομής του εισοδήματος.

Το ερώτημα που τίθεται, βέβαια, είναι αν αυτά θα μπορέσουν να εξασφαλιστούν στην Ουγγαρία, χάρη στην αλλαγή ηγεσίας. Σε ό,τι αφορά παροχές της ΕΕ, που ο ουγγρικός λαός στερήθηκε, εξαιτίας του Ορμπάν, επειδή προσπαθούσε να επιβάλει στην ΕΕ περισσότερη εθνική κυριαρχία για την Ουγγαρία, αυτές πιθανότατα θα τις έχει, χάρη σε ηγέτη περισσότερο υπάκουο. Αλλά σε ό,τι αφορά περισσότερη ανάπτυξη, αυτή θα πρέπει να αποκλειστεί στην Ευρώπη, για τα επόμενα χρόνια. Και τούτο, διότι εκτός της πολύ δύσκολης κατάστασης, στην οποίαν ήδη βρίσκεται, θα πρέπει να προστεθεί και το δάνειο των 90 δισ. ευρώ, προς την Ουκρανία, αλλά και οι απαιτούμενες τεραστίων διαστάσεων δαπάνες για την άμυνα, που κυμαίνονται γύρω στο 3% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.

Μιλώντας στο Antalya Diplomacy Forum, ο Σαράα τόνισε ότι η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει το Γκολάν ως συριακό έδαφος υπό ισραηλινή κατοχή.
«Οποιαδήποτε αναγνώριση από οποιαδήποτε χώρα της ισραηλινής αξίωσης επί των κατεχόμενων συριακών Υψιπέδων του Γκολάν είναι άκυρη. Η διεθνής κοινότητα επιβεβαιώνει ότι το Γκολάν αποτελεί συριακό έδαφος υπό ισραηλινή κατοχή», δήλωσε.
Παράλληλα, κατηγόρησε το Ισραήλ για παραβίαση της Συμφωνίας Αποdisengagement του 1974.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Συρία επιδιώκει την επίτευξη συμφωνίας ασφαλείας που θα εξασφαλίζει την αποχώρηση του Ισραήλ από τις περιοχές που κατέλαβε μετά την πτώση του πρώην καθεστώτος στις 8 Δεκεμβρίου 2024 και την επιστροφή στις γραμμές του 1974.
Όπως είπε, μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε με την επαναφορά της συμφωνίας αποdisengagement είτε με μια νέα συμφωνία που θα εγγυάται την ασφάλεια και των δύο πλευρών.
«Εάν επιτευχθεί μια τέτοια συμφωνία, ενδέχεται να προχωρήσουμε σε μακροπρόθεσμες διαπραγματεύσεις για την επίλυση του ζητήματος των κατεχόμενων Υψιπέδων του Γκολάν», ανέφερε.

Συρία: Σταδιακή εφαρμογή συμφωνίας με τις ισραηλινές δυνάμεις

Ο Σαράα δήλωσε ότι υπήρχε συμφωνία με τον ισραηλινό στρατό για επανένταξη, η οποία αρχικά δεν τηρήθηκε, αλλά πλέον εφαρμόζεται σταδιακά.
Πρόσθεσε επίσης ότι οι παραβιάσεις της εκεχειρίας από το Ισραήλ παραμένουν υπό συζήτηση.
Οι δηλώσεις του ανέδειξαν το ζήτημα του Γκολάν ως κεντρικό στοιχείο του συριακού μηνύματος στο φόρουμ, παράλληλα με εκκλήσεις για εγγυήσεις ασφάλειας και αποχώρηση από τις πρόσφατα κατεχόμενες περιοχές.

Η Συρία θέλει να μείνει εκτός περιφερειακών συγκρούσεων

Ο Σαράα δήλωσε επίσης ότι η Συρία επιδιώκει να μείνει εκτός περιφερειακών πολέμων και συνεχίζει να υποστηρίζει τον διάλογο και τη διπλωματία ως βασικά μέσα επίλυσης διαφορών.
Ανέφερε ότι η χώρα είχε εργαστεί πριν από τον πόλεμο για να αποτρέψει την έκρηξη συγκρούσεων λόγω των σοβαρών συνεπειών που θα είχαν για την περιοχή.

«Παρά ταύτα, δεν εμπλακήκαμε στη σύγκρουση μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ», δήλωσε.

Πρόσθεσε ότι η Συρία επηρεάζεται από τις εξελίξεις στον Λίβανο και στηρίζει τις προσπάθειες του προέδρου Τραμπ, για τη σταθεροποίηση της κατάστασης.
«Καλωσορίζουμε τις προσπάθειες του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τον τερματισμό του συνεχιζόμενου πολέμου στον Λίβανο και ελπίζουμε να περάσουμε σε μια φάση διόρθωσης των περιφερειακών πορειών, ώστε να αποτραπεί η επανάληψη τέτοιων πολέμων», είπε.

Παράλληλα, υπενθύμισε ότι η Τουρκία συμμετείχε στο πρόγραμμα των F-35, ακόμη και σε επίπεδο βιομηχανικής παραγωγής, καθώς συμμετείχε στην κατασκευή τμημάτων της ατράκτου. Ωστόσο, η αγορά των S-400 οδήγησε στην επιβολή κυρώσεων από το Κογκρέσο και στον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα. Ο ίδιος εξέφρασε την άποψη ότι οι κυρώσεις δεν αποδίδουν, καθώς ωθούν τις χώρες να αναπτύσσουν εναλλακτικούς τρόπους και να παρακάμπτουν τους περιορισμούς.

Σημείωσε ακόμη ότι υπήρξε απευθείας συνεννόηση μεταξύ του Τραμπ και του Ερντογάν, ενώ αναφέρθηκε στη βελτίωση των σχέσεων, επισημαίνοντας ότι το ζήτημα της Halkbank έχει πλέον διευθετηθεί και ότι οι συνομιλίες για τα F-16 βρίσκονται ξανά σε τροχιά.
Όπως είπε, η συμμαχία ΗΠΑ–Τουρκίας «αναδομείται».

Καταλήγοντας, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το ζήτημα των S-400 θα επιλυθεί σύντομα και άφησε να εννοηθεί ότι, από την πλευρά της αμερικανικής ηγεσίας, δεν αποκλείεται η επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35. Αναφέρθηκε επίσης στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι διαθέτει τόσο S-300 όσο και F-35, χαρακτηρίζοντας τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως ένα διαχρονικό και σύνθετο ζήτημα, για το οποίο —όπως είπε σκωπτικά— προτιμά να μην τοποθετηθεί, αστειευόμενος ότι διαφορετικά ίσως να μην του επιτραπεί να επισκεφθεί ξανά τη Μύκονο.

Ο Κοστανιάν σημείωσε ότι Αρμενία και Τουρκία έχουν ήδη συμφωνήσει από το 2022 στο άνοιγμα των συνόρων για κατόχους διπλωματικών διαβατηρίων και πολίτες τρίτων χωρών, ενώ και οι δύο πλευρές έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει αυτή την κατανόηση.
Όπως είπε, η Αρμενία αναμένει πλέον την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών στην πράξη.

Η πρόοδος δεν έχει ακόμη αλλάξει την πραγματικότητα επί του πεδίου

Ο Κοστανιάν ανέφερε ότι η επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Αρμενίας, Νικόλ Πασινιάν, στην Τουρκία στις 20 Ιουνίου έδωσε νέα ώθηση στις διμερείς σχέσεις. Τη χαρακτήρισε ιστορική, σημειώνοντας ότι ήταν η πρώτη επίσκεψη σε επίπεδο πρωθυπουργού από την Αρμενία στην Τουρκία με διμερές περιεχόμενο από την ανεξαρτησία της χώρας. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι παρά τη πολιτική πρόοδο, η κατάσταση επί του πεδίου παραμένει αμετάβλητη.

«Δυστυχώς, οι σχέσεις Αρμενίας–Τουρκίας επί του πεδίου παραμένουν στην ίδια κατάσταση όπως πριν από ένα, δύο ή τρία χρόνια», είπε. Πρόσθεσε ότι η ολοκλήρωση των υποδομών από την τουρκική πλευρά είναι σημαντική, αλλά πλέον η Αρμενία αναμένει την υλοποίηση στην πράξη.

Προτεραιότητα στην πύλη Αλικάν – Συνεχίζονται οι εργασίες για τον σιδηρόδρομο

Ερωτηθείς αν οι συνοριακές πύλες Αλικάν και Ακιάκα θα μπορούσαν να ανοίξουν ταυτόχρονα, ο Κοστανιάν απάντησε ότι οι τρέχουσες συζητήσεις επικεντρώνονται στο Αλικάν.

Πρόσθεσε ότι τεχνικοί εμπειρογνώμονες από τις δύο πλευρές συναντήθηκαν πέρυσι για να εξετάσουν την επαναλειτουργία των σιδηροδρομικών συνδέσεων και ότι οι ομάδες ειδικών συνεχίζουν τις εργασίες τους, με νέα συνάντηση να αναμένεται σύντομα.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι το επιδεινούμενο περιβάλλον ασφάλειας στην περιοχή θα πρέπει να λειτουργήσει ως πρόσθετο κίνητρο για το άνοιγμα των συνόρων.

«Αυτό θα ενισχύσει τη σταθερότητα στην περιοχή», δήλωσε.
Σημείωσε επίσης ότι τα σύνορα, τα οποία παραμένουν κλειστά από το 1993, έχουν ανοίξει κατά καιρούς μόνο για ανθρωπιστικούς λόγους, όπως μετά τον σεισμό, όταν χρησιμοποιήθηκαν για αποστολές έρευνας και διάσωσης και για την αποστολή βοήθειας προς την Τουρκία και τη Συρία.

Τόνισε ότι τα σύνορα ανοίγουν πολύ συχνά μόνο σε περιόδους κρίσης και ότι θα έπρεπε να είναι πλήρως ανοιχτά και σε περιόδους ευημερίας.

Ο πόλεμος στο Ιράν και η κρίση του Ορμούζ αυξάνουν την πίεση

Ο Κοστανιάν συνέδεσε άμεσα τη σημασία του ανοίγματος των συνόρων με τις περιφερειακές επιπτώσεις του πολέμου που εμπλέκει το Ιράν. Όπως είπε, η Αρμενία δεν έχει μέχρι στιγμής αντιμετωπίσει σοβαρές άμεσες δυσκολίες λόγω του ουσιαστικού κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ και του αμερικανικού αποκλεισμού, παρά τον μεγάλο όγκο εμπορίου της με το Ιράν.

Ωστόσο, προειδοποίησε ότι σε βάθος χρόνου οι συνέπειες θα επηρεάσουν ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων της Αρμενίας και της Τουρκίας.
«Για τον λόγο αυτό, στο συγκεκριμένο πλαίσιο, το άνοιγμα των συνόρων μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας είναι πολύ σημαντικό», δήλωσε. «Θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό όφελος και για τις δύο χώρες και έναν πολύ σημαντικό παράγοντα σταθερότητας όχι μόνο στον Νότιο Καύκασο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή».

Ερωτηθείς για την προειδοποίηση του Ιράν ότι ενδέχεται να διακόψει το θαλάσσιο εμπόριο στον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα, ο Κοστανιάν είπε ότι τέτοιες εξελίξεις θα προκαλέσουν αναταράξεις όχι μόνο στην περιοχή αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Εξέφρασε την ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις θα έχουν θετική κατάληξη.

Η διπλωματία ως η μόνη οδός

Αναφερόμενος στη γενικότερη περιφερειακή κρίση, ο Κοστανιάν υπογράμμισε ότι η σταθερότητα αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για τα εθνικά συμφέροντα της Αρμενίας. Χαρακτήρισε τις Ηνωμένες Πολιτείες στρατηγικό εταίρο και το Ιράν έναν ακόμη σημαντικό συνεργάτη. Τόνισε ότι η Αρμενία ελπίζει πως όλα τα εμπλεκόμενα μέρη θα καταλήξουν σε συμφωνία, επιμένοντας ότι η διπλωματία είναι ο μόνος δρόμος. «Πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστούν οι διαφορές είναι μέσω διπλωματικής λύσης», δήλωσε.

Οικονομικές και διαμετακομιστικές ευκαιρίες

Ο Κοστανιάν ανέφερε ότι το άνοιγμα των συνόρων θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικές ευκαιρίες στο εμπόριο, τον τουρισμό και τη συνδεσιμότητα. Επισήμανε ότι νέα οικονομικά και διαμετακομιστικά δίκτυα μεταξύ Ευρώπης, Κεντρικής Ασίας και Κίνας θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της περιοχής. Αναφέρθηκε επίσης στο έργο που αποκάλεσε TRIPP («Trump Route for International Peace and Prosperity»), τονίζοντας ότι πρέπει να διατηρηθεί η συμφωνημένη ορολογία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 8 Αυγούστου είναι σημαντικές και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, ενώ όλα τα μέρη θα πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένα στη συγκεκριμένη διακήρυξη.

Καμία νομική εμπλοκή στη συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν

Αναφερόμενος στις σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν, ο Κοστανιάν δήλωσε ότι δεν βλέπει κανένα νομικό εμπόδιο για την υπογραφή της συμφωνίας ειρήνης που έχει ήδη συμφωνηθεί. Τόνισε ότι τα συνταγματικά ζητήματα αποτελούν εσωτερική υπόθεση της Αρμενίας. «Από το 2018 συνεχίζονται οι συζητήσεις για νέο Σύνταγμα και η κυβέρνηση σχεδιάζει να δημοσιεύσει σύντομα το σχέδιο», είπε.

Σημείωσε επίσης ότι οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου θα είναι οι πρώτες που θα διεξαχθούν σε περίοδο ειρήνης με το Αζερμπαϊτζάν.
Συμφωνία για άνοιγμα μεταφορικών διαδρομών Για το ζήτημα του λεγόμενου διαδρόμου Ζανγκεζούρ, τον οποίο χαρακτήρισε ως «Trump Route for International Peace and Prosperity», δήλωσε ότι δεν πρόκειται για απαίτηση, καθώς υπάρχει ήδη συμφωνία από τις 8 Αυγούστου.

Τόνισε ότι τόσο η Αρμενία όσο και το Αζερμπαϊτζάν αποδίδουν μεγάλη σημασία στο άνοιγμα των συγκοινωνιακών γραμμών, ενώ η διαδικασία προσελκύει το ενδιαφέρον της Τουρκίας και διεθνών παραγόντων. Πρόσθεσε ότι η Αρμενία συνεργάζεται με τις ΗΠΑ για την υλοποίηση του έργου, με μελέτες σκοπιμότητας να βρίσκονται σε εξέλιξη και παρουσιάσεις προς διεθνείς επενδυτές να αναμένονται σύντομα.

Έτοιμη για διπλωματικές σχέσεις και ανταλλαγή πρεσβευτών

Ερωτηθείς πότε θα εγκαθιδρυθούν επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Τουρκία και πότε θα διοριστούν πρέσβεις, ο Κοστανιάν δήλωσε ότι η Αρμενία είναι έτοιμη.

«Αν εξαρτιόταν μόνο από την Αρμενία, η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί ακόμη και χθες», ανέφερε. Πρόσθεσε ότι η χώρα είναι αποφασισμένη να προχωρήσει σε πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία, τονίζοντας ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να προχωρήσει ως μια αμφίδρομη διαδικασία.

Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας ότι η εγχώρια βιομηχανία θα συμμετέχει με ποσοστό 25% στα εξοπλιστικά προγράμματα που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια ευρώ, η μέχρι σήμερα εικόνα φαίνεται να διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες. Όπως επισημαίνεται, οι δεσμεύσεις αυτές δεν αποτυπώνονται με σαφήνεια στις συμβάσεις και στις επίσημες ανακοινώσεις.

Αφορμή για την κριτική αποτελεί η πρόσφατη ενημέρωση της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων σχετικά με την υπογραφή εκτελεστικής σύμβασης που αφορά προγράμματα ελληνικής βιομηχανικής συνεργασίας στο πλαίσιο της προμήθειας των γαλλικών αεροσκαφών Rafale, συνολικού ύψους 3,5 δισ. ευρώ.

Ωστόσο, όπως τονίζει ο Μιχ. Κατρίνης αυτή χαρακτηρίζεται ελλιπής, καθώς δεν περιλαμβάνει κρίσιμες πληροφορίες. Συγκεκριμένα, δεν διευκρινίζεται το είδος των προγραμμάτων που θα υλοποιηθούν, η οικονομική τους αξία, ούτε ποιες ελληνικές εταιρείες θα συμμετάσχουν. Επιπλέον, παραμένει ασαφές αν έχουν ήδη συναφθεί δεσμευτικές συμβάσεις με ελληνικές επιχειρήσεις πριν την ανάθεση της κύριας συμφωνίας.

Οι παραλείψεις αυτές ενισχύουν τις αμφιβολίες για το κατά πόσο τηρείται στην πράξη η δέσμευση για συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό 25%. Το ζήτημα δεν είναι μόνο τυπικό, αλλά άπτεται της ουσιαστικής ενίσχυσης της ελληνικής παραγωγικής βάσης και της οικονομίας.

Σε αυτή την μονίμως ντροπιαστική συμπεριφορά του Τζον θα βρεθεί μπροστά του μία νοσοκόμα, μητέρα ενός συμμαθητή του και θα τον κρατήσει γενναιόδωρα στο σπίτι της, η οποία με αμέριστη αγάπη θα δείξει και τον τρόπο που οι άνθρωποι πρέπει να αποδέχονται και να συμπεριφέρονται στο διαφορετικό, ακόμα και στο αλλόκοτο. Μία, επί της ουσίας, καλή σαμαρείτιδα, η Ντότι (στο τέλος της ταινίας βλέπουμε τα πραγματικά πρόσωπα των εμπλεκομένων), περιθάλπει τον Τζον σαν να είναι δικό της παιδί. Του μαθαίνει να μη ντρέπεται για αυτό που είναι, να σταθεί στα πόδια του, δείχνει απεριόριστη κατανόηση για τη διαταραχή του, ενημερώνεται γι’ αυτήν και τον ενθαρρύνει να εργαστεί.

Μέσω εκείνης ο Τζον βρίσκει εργασία ως επιστάτης σε ένα ψυχαγωγικό κέντρο. Ο Τζον αρχίζει σιγά-σιγά να βοηθά άλλους ανθρώπους με το σύνδρομο, να δημιουργεί ενημερωτικές διαλέξεις και παρουσιάσεις, έναν ακτιβισμό που θα τον οδηγήσει σε βράβευση από την Βασίλισσα Ελισάβετ, με τον τίτλο του Μέλους του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ύψιστη τιμή για έναν Βρετανό πολίτη. Ο Τζον εισέρχεται στο χώρο βράβευσης για να παραλάβει το βραβείο βρίζοντας τη Βασίλισσα και ταυτόχρονα ζητώντας συγνώμη.

Χάρη στην ερμηνεία του Ρόμπερτ Αραμάγιο (Robert Aramayo) αυτές οι εξαιρετικές αντιθέσεις, οι άξαφνες κραυγές, τα ανεξέλεγκτα τικ, οι ακραίες (συχνά εύστοχες) βρισιές, το χιούμορ, η μελαγχολική φύση και βαθιά πικρία του απέναντι στην κοινωνική απαξίωση που βιώνει, παντελώς άδικα, μας μεταφέρεται μία αφήγηση, που από ένα σημείο και πέρα οι πιθανές κινηματογραφικές αρετές της ταινίας, όπως οι γωνίες λήψης των πλάνων, η φωτογραφία, ή η επιτυχημένη διανομή, υπηρετούν διακριτικά τη δυναμική του ίδιου του θέματος που σε καθηλώνει.

Υπό αυτή την έννοια, η ταινία έχει σημασία να ειδωθεί μέσα από την οπτική της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των κοινωνικών αποκλεισμών, που μπορεί να βιώνουν συνάνθρωποί μας, όταν ξεφεύγουν από μία κανονικότητα. Ο Κερκ Τζόουνς (Kirk Jones), ο οποίος υπογράφει και το σενάριο με συνέπεια, πετυχαίνει και αυτό: να αναπτύξει και την κοινωνική διάσταση της εποχής των δεκαετιών 1980 και 1990, τον σχολικό ηθικισμό ή την “καθώς πρέπει” κοινωνική διάσταση. Και όλα αυτά, τα επενδύει με χιούμορ.

Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος καταφέρνει να αναπτύξει το πρόβλημα του πρωταγωνιστή, χωρίς να μείνει σε έναν μελοδραματισμό (από μόνο του το θέμα είναι δραματικό), αλλά να εντάξει στοιχεία βρετανικού χιούμορ, κρατώντας ένα επίπεδο και μία ισορροπία, χωρίς να ξεφεύγει από το κέντρο της αφήγησης, που είναι ο πολυτραυματισμένος ψυχικά (και σωματικά) Τζον. Αυτή η διάσταση που αναπτύσσει με μαεστρία, δημιουργεί έναν χαλαρό ρυθμό, που επίσης βοηθά τον θεατή να ενσωματώσει το προσωπικό βίωμα του κεντρικού χαρακτήρα, να συγκινηθεί μαζί του, να συμπάσχει ή να γελάσει μαζί του.

Αυτές οι αρετές υπηρετούνται με μία απλότητα στην παραστατική εικονοποιία του απέναντι στην προσωπικότητα του ήρωα, και τη χαρισματική φιγούρα του πρωταγωνιστή, που γεμίζει τα κάδρα, αφήνει με λεπτότητα την αύρα του ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος σε μία διαταραχή, που αντιλαμβάνεται ότι δημιουργεί πρόβλημα στον κοινωνικό του περίγυρο, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορεί να ελέγξει. Ένα κυριολεκτικά μαρτυρικό προσωπικό βίωμα, που δεν έχει σταματημό και ηρεμία. Ο Τζον, όμως, μοιάζει σαν έναν ήρωα, που καταφέρνει και σπάει αυτή την αλυσίδα, επικοινωνεί το πρόβλημα και λειτουργεί, αξιέπαινα, ως ένας κρίκος που θα βοηθήσει τις επόμενες γενιές να αντιμετωπίζουν αυτή τη σπάνια διαταραχή με κατανόηση.

Ταυτόχρονα, η Ντότι, που ερμηνεύει με συνέπεια η Μάξιν Πικ (Μaxine Peake), δείχνει και τον τρόπο και το δρόμο της κατανόησης και αποδοχής κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων, αξιοθαύμαστη, που ενσωματώνει στην οικογενειακή της ζωή έναν άνθρωπο με μόνο σκοπό να τον βοηθήσει. Η ταινία στέκεται σε αυτή την βιωματική προσέγγιση μίας πραγματικά αξιοθαύμαστης προσωπικής ιστορίας. Το μυθοπλαστικό σινεμά εδώ θα μπορούσε να αγγίζει το σινεμά βεριτέ, καταργώντας τα όρια μεταξύ κατασκευασμένης ιστορίας και πραγματικότητας, που δραματοποιεί την αλήθεια, με περίσσιο χιούμορ, ενώ προσθέτει ένα στοιχείο του θεμέλιου λίθου του σινεμά: να συγκινήσει.

Ο σκηνοθέτης, με όπλο την επιτυχημένη επιλογή του εξαιρετικού πρωταγωνιστή στέκεται ισορροπημένα σε ένα ανθρώπινο δράμα, θυμίζοντας στο θεατή οπτικές και αθέατες πλευρές καθημερινότητας, που αξίζει να αναδεικνύονται, έστω και αν έχουν στοιχεία διδακτισμού ή παραμένουν περιγραφικά και αισθητικά σε μία λογική χολιγουντιανής βιογραφίας με ένα ευτυχές (όσον είναι δυνατόν στην περίπτωση του Τζον) τέλος.