Η Καρυστιανού και ο Μάρκος Αυρήλιος

Στις ημέρες μας, στην Ελλάδα της “εκλεγμένης μοναρχίας”, η κα Μαρία Καρυστιανού είναι το πρόσωπο που εκών- άκων κυριαρχεί στην επικαιρότητα. Και μάλιστα για πολλούς ως ελπίδα για την γενική αναδιάταξη, ίσως και την αναμόρφωση του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο φαίνεται να έχει πανικοβληθεί από την δυναμική παρουσία της ως δημόσιο-πολιτικό πρόσωπο.

Ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της οργισμένης και θυμωμένης, δείχνει μέχρι τώρα να εμπιστεύεται την κα Καρυστιανού, η οποία όπως κάθε πολίτης δικαιούται να πολιτευτεί εφόσον το επιθυμεί. Και πολύ σωστά πράττει, καθώς η γενναία αυτή πράξη της είναι το αναμενόμενο σύμπτωμα μιας κατάστασης που έφτασε σε αδιέξοδο. Η Μεταπολίτευση πέθανε, αλλά κάποιος πρέπει και να την θάψει γιατί κακοφόρμισε.

Σήμερα, η ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον των πολλών και μη προνομιούχων, ψάχνει εναγωνίως για οξυγόνο, για δικαιοσύνη, για ευημερία, για εθνική ανεξαρτησία, για εξανθρωπισμό, για αξιοπρέπεια, για ισότητα – και για πολλά άλλα ακόμη – που θα την βγάλουν από το σημερινό τέλμα, την ηττοπάθεια, την απογοήτευση, την φτωχοποίηση, την θεσμική κατάρρευση, την εξάρτηση και την μαφιόζικη, καθεστωτική δυσωδία.

Όμως “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ” έλεγε ο ποιητής ….. Και σ΄ αυτό το πρώτο βήμα της κας Καρυστιανού η παραπάνω συμβουλή του Μάρκου Αυρήλιου είναι ζωτικής σημασίας. Και μάλιστα εάν επεκταθεί ώστε εκτός από τις “υποτιθέμενες εκδηλώσεις φιλίας” προς αυτήν να συμπεριληφθούν και οι “υποτιθέμενες εκδηλώσεις ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ” – από διάφορους, σοβαρούς και μη, σοφούς και μη, (δια)φθαρμένους και μη, παρατρεχάμενους και μη … (εδώ μπορούν να μπουν πολλοί ανάλογοι χαρακτηρισμοί).

Τι πρέπει να προσέξει η Καρυστιανού

Η κα Καρυστιανού πρέπει λοιπόν να είναι πολύ προσεχτική στην επιλογή των “άφθαρτων” συνεργατών της – κάτι γνώριζε ο στωικός φιλόσοφος αυτοκράτορας και για τα περί “φιλίας”. Κάποιοι που έχουν να χάσουν πάρα πολλά την παραμονεύουν “ως όφεις”, ακόμη και ως “φίλοι” και “συνεργάτες”, ψάχνοντας ρωγμές, ανθρώπινες αδυναμίες και οτιδήποτε που μπορεί να κάνει την κα Καρυστιανού “σαν τα μούτρα τους”. Δηλαδή, μία, έστω δημοφιλή και έντιμη, κομματάρχη.

Ως εφεδρεία όμως και αναπαλαίωση του υπάρχοντος σάπιου πολιτικού συστήματος. Μέχρι τώρα της κας Καρυστιανού αξίζουν συγχαρητήρια για το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει ως όντως χαρισματική, που αναδεικνύεται “μέσα από την κοινωνία”, ίσως και με μια κάποια “άγνοια κινδύνου” (με τη θετική όμως έννοια). Για να γίνει όμως μία πραγματική ηγέτης πρέπει να δώσει στο “κίνημα των Τεμπών”, και τα χαρακτηριστικά ενός αυθεντικού, λαϊκού κινήματος έχοντας όντως άξιους συνεργάτες.
Ίδωμεν!

(*) «Το μαθείν πως δει λαμβάνειν τας δοκούσας χάριτας παρά φίλων, μήτε εξηττώμενον διά ταύτα μήτε αναισθήτως παραπέμποντα.»