Είναι οι αμβλώσεις θέμα ταμπού που δεν μπορεί να ξανανοίξει;

Παρά τον δεδομένο σεβασμό στα κατοχυρωμένα ατομικά δικαιώματα και στην ελεύθερη επιλογή των πολιτών, η εν λόγω αντίδραση κρίνεται επιεικώς ως μη ενδεδειγμένη για τους εξής λόγους: Η διαβούλευση αποτελεί συστατικό στοιχείο στις Δημοκρατίες. Ο δια παντός αποκλεισμός από διαβούλευση οιουδήποτε θέματος, βλάπτει την Δημοκρατία.

Η Ελλάς μαστίζεται από οξύ δημογραφικό πρόβλημα υπαρξιακού επιπέδου. Εάν τίποτε δεν μεταβληθεί, ο ελληνισμός απειλείται πρακτικά με αφανισμό. Προ αυτού θα προηγηθούν καθοριστικά ρήγματα στην οικονομία, την ανάπτυξη, τις κοινωνικές παροχές, την ασφάλεια και την άμυνα της χώρας.

Αν και ο συνολικός αριθμός ετησίων αμβλώσεων στην χώρα είναι αβέβαιος, αυτός ανέρχεται σε δεκάδες χιλιάδες και ενδεχομένως να φθάνει τον αριθμό γεννήσεων. Η χώρα αντιμετωπίζει έντονο μεταναστευτικό ζήτημα από πληθυσμούς ελάχιστα αφομοιώσιμους, των οποίων η αύξηση θα λάβει εκθετικές διαστάσεις στο μέλλον, βάσει στοιχείων της δημογραφίας Αφρικής και Ασίας, της αστάθειας στις Ηπείρους αυτές και της κλιματικής αλλαγής.

Οι αμβλώσεις και το νομικό καθεστώς

Η Ελλάς εντάσσεται στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών δημοκρατικών κανόνων. Από το 1986 η Ελληνίδα δύναται να διακόψει αυτοβούλως την κύηση έως τις 12 εβδομάδες κυήσεως, έως τις 19 εβδομάδες για περιπτώσεις βιασμού ή αιμομιξίας, έως 24 εβδομάδες σε περίπτωση σοβαρών ανωμαλιών του εμβρύου και ανεξαρτήτως χρόνου όταν κινδυνεύει η ζωή της εγκύου.

Οι διαφωνούντες με το ισχύον σχετικό καθεστώς προβάλλουν τα ατομικά δικαιώματα του εμβρύου υποστηρίζοντας ότι η διακοπή κυήσεως ισοδυναμεί με φόνο. Το όλο θέμα είναι σύνθετο και άπτεται προσωπικών πεποιθήσεων, θρησκευτικών αντιλήψεων, νομικών προβλέψεων και πολιτιστικού υπόβαθρου. Είναι γεγονός ότι στις Δυτικές κοινωνίες των τελευταίων δεκαετιών οι νέοι γαλουχούνται με υπερτονισμό των ατομικών τους δικαιωμάτων ενώ υποβαθμίζονται οι συλλογικές υποχρεώσεις και οι επιπτώσεις τους.

Σε κάθε περίπτωση ο υπερβολικός αριθμός αμβλώσεων στην Ελλάδα προβληματίζει ως προς τα κριτήρια και την σκοπιμότητα αυτών και μάλιστα υπό την προαναφερθείσα κατάσταση της χώρας (δημογραφικό και μεταναστευτικό ζήτημα). Οι ανενημέρωτες Ελληνίδες έγκυοι ενδεχομένως να θεωρούν την διακοπή της κυήσεως ως μία διαδικασία της “καθημερινότητος” που τυγχάνει πλήρους κοινωνικής αποδοχής.

Τι πάει να πει απαράδεκτη διαβούλευση;

Κατά συνέπεια η διαβούλευση επί υπαρκτού εθνικού ζητήματος δεν απορρίπτεται ως “απαράδεκτη”, με την προϋπόθεση ότι δεν παραβιάζεται η ελευθερία αποφάσεως της εγκύου. Μία πιθανή απόφαση θα ήταν η υποχρεωτική επιστημονική και κοινωνική ενημέρωση της εγκύου (π.χ. τριήμερο σεμινάριο) πριν οριστικοποιήσει την απόφασή της. Η εν λόγω ενημέρωση δυνατόν να πλαισιώνεται και από σειρά οικονομικών και κοινωνικών κινήτρων για γονείς και τέκνα.  Σχετική ενημέρωση (δημογραφικό και επιπτώσεις, αξία τεκνοποιήσεως και πολύτεκνης οικογένειας, σεξουαλική αγωγή και αντισύλληψη κ.λπ.) θα ήταν δυνατόν να ενταχθεί στην εκπαιδευτική ύλη (δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση).

Λόγω της σοβαρότητός του, το όλο ζήτημα απαιτεί πολιτική ωριμότητα και όχι μικροκομματική ιδιοτέλεια. Ναι, οι χιλιάδες αμβλώσεις αποτελούν ζήτημα προς διαβούλευση και αντιμετώπιση. Δίχως να παραβιάζονται ατομικά δικαιώματα, οι Έλληνες  και οι ηγεσίες τους οφείλουν να κατανοήσουν ότι η ραγδαία δημογραφική συρρίκνωση  αλλά και προφανείς ανθρωπιστικοί λόγοι, απαγορεύουν την στέρηση ζωής σε ζώντες απογόνους τους άνευ σοβαρού λόγου. Η εθνική και κοινωνική γαλούχηση  των νέων σε συνδυασμό με σειρά πρακτικών κινήτρων θα συντελέσουν στην κατανόηση του κρισίμου αυτού θέματος, με την ελπίδα ανακοπής έστω και την ύστατη στιγμή μίας καταστροφικής εθνικής πορείας δίχως επιστροφή.