Αποκλεισμένοι οι Παλαιστίνιοι στο σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα

Ωστόσο, οι μόνοι άνθρωποι που δεν έχουν συμπεριληφθεί σε αυτό, είναι οι κάτοικοι της Γάζας. Μέσω του καταστατικού του Συμβουλίου Ειρήνης, ο Τραμπ παραμέρισε τα Ηνωμένα Έθνη, και ενίσχυσε περαιτέρω τις προοπτικές ισραηλινής κατοχής της Γάζας. Η επίσημη ανακοίνωση δημιουργεί την υποψία, ότι ο Πρόεδρος Τραμπ επιδιώκει να δημιουργήσει ένα παράλληλο σύστημα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καθώς αρχικά το Συμβούλιο είχε σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσει την κρίση στη Μέση Ανατολή, αλλά με την παρουσίαση του Τραμπ στο World Economic Forum στο Νταβός, απέκτησε ευρύτερη σημασία, υποδηλώνοντας ότι θα μπορούσε να γίνει μόνιμο όργανο.

Αυτό έχει προκαλέσει ανησυχία σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για την προοπτική περιθωριοποίησης του ΟΗΕ. Επιπλέον, ο επίσημος χάρτης αυτού του λεγόμενου Συμβουλίου Ειρήνης δεν αναφέρει αποκλειστικά τη Λωρίδα της Γάζας, γεγονός που δείχνει ότι ο πρόεδρος Τραμπ έχει σχεδιασμό για ολόκληρη την περιοχή. Ο Αμερικανός πρόεδρος, ορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου, ενώ σύμφωνα με τον χάρτη, του έχει χορηγηθεί η ισόβια ιδιότητα του μέλους. Επιπρόσθετα, ο Τραμπ θα είναι ο μόνος με δικαίωμα βέτο, γεγονός που τον καθιστά το πιο ισχυρό πρόσωπο στο συμβούλιο.

Η Γάζα σε πολιτική δημοπρασία

Στο Νταβός, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασαν το γενικό τους σχέδιο για τη Γάζα, το οποίο θα ανοικοδομήσει ολόκληρο τον θύλακα από την αρχή. Η παρουσίαση των ΗΠΑ στη διάσκεψη του Νταβός έδειξε δεκάδες πύργους και ουρανοξύστες κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου. Το σχέδιο αναφέρει επίσης την κατασκευή περίπου 100.000 κατοικιών στη Γάζα και στη Ράφα. Επιπλέον, προβλέπεται η κατασκευή ενός νέου αεροδρομίου.

Όλος ο σχεδιασμός δεν περιλαμβάνει καμία παλαιστινιακή συμβολή. Το πιο οδυνηρό είναι ότι οι χώρες που υπέγραψαν τον χάρτη του Συμβουλίου Ειρήνης, ακόμη και οι αραβικές δεν εξέφρασαν καμία ανησυχία για την έλλειψη διαβούλευσης και συμμετοχής του παλαιστινιακού λαού. Μόνο, η Ισπανία, προς τιμή της, αρνήθηκε να ενταχθεί στο Συμβούλιο Ειρήνης της Γάζας, επικαλούμενη ανησυχίες για παραβίαση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και έλλειψη διαβούλευσης με τους Παλαιστίνιους.

Η λύση για τη Γάζα όπως διαφαίνεται αναδύεται από τα γραφεία των εταιρειών ανάπτυξης ακινήτων και όχι στο πλαίσιο της πολιτικής και της δικαιοσύνης. Από το βήμα του Φόρουμ του Νταβός, όπου η μοίρα των εθνών κρίνεται ανάμεσα σε συνέδρια και πολυτελή καφέ, ο Ντόναλντ Τραμπ, σαν έμπειρος μεσίτης, δήλωσε με σιγουριά ότι η Γάζα είναι μια «εξαιρετική παραθαλάσσια τοποθεσία» και ότι η μετατροπή της σε μια πόλη ουρανοξυστών θα ήταν μια «θεαματική επιτυχία». Έτσι απλά, η Γάζα μια γη που υπέστη μια παρατεταμένη ανθρωπιστική τραγωδία, μετατράπηκε σε μια επενδυτική ευκαιρία με ελκυστική θέα στη θάλασσα.

Αυτό συμβαίνει όταν ένας πολιτικός κοιτάζει, ακόμη και την αιμορραγούσα Γάζα, μέσα από τα μάτια ενός κτηματομεσίτη. Μέσα απ’ αυτήν την επιχειρηματική οπτική, η Γάζα είναι ένα “άδειο” οικόπεδο που προσφέρεται για οικοδομικούς σχεδιασμούς: εδώ ένας πύργος… εκεί ένα εμπορικό κέντρο… στην ακτή μια διεθνής μαρίνα… και ενδιάμεσα μια περιφραγμένη κοινότητα που θα υπηρετεί την παγκόσμια ελίτ. Στο κόσμο των επενδύσεων, δεν γίνονται αναφορές για έννοιες, όπως κυριαρχία, αυτοδιάθεση, δικαιοσύνη ή αξιοπρέπεια. Υπό το πρίσμα του κέρδους, όλα αυτά παραβλέπονται. Κυριαρχούν οικονομικοί όροι: “ανασχεδιασμός”, “ανακατανομή γης”, “μεγιστοποίηση των αποδόσεων”, “ευκαιρίες ανάπτυξης”…

Οι σχεδιασμοί ορίζουν μία νέα Γάζα, που θα κτισθεί από την αρχή, πάνω σε μια ανοιχτή πληγή, όπου δεν θα πρέπει να υπάρχει μνήμη και ιστορία. Λέγεται ότι το 81% των κτιρίων στην περιοχή έχουν καταστραφεί ή έχουν υποστεί ζημιές. Από ανθρωπιστικής άποψης, πρόκειται για ένα τραγικό νούμερο. Στη γλώσσα του κεφαλαίου, πρόκειται για μια τεράστια ευκαιρία για ανοικοδόμηση. Λέγεται επίσης ότι 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη Λωρίδα.

Από ανθρωπιστικής άποψης, πρόκειται για έναν λαό που επέζησε από την καταστροφή της πατρίδας τους, από επενδυτικής άποψης, πρόκειται για μια πυκνότητα πληθυσμού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φθηνό εργατικό δυναμικό. Έτσι, η καταστροφή γίνεται μια επενδυτική ευκαιρία, με κυρίαρχα ερωτήματα για το πόσους ορόφους θα έχει ο πύργος και τι χρώμα θα έχει η πρόσοψη.

Μια “άδεια οικοδομής” που εκδόθηκε από την Ουάσινγκτον

Καμία συζήτηση για τη μοίρα των Παλαιστινίων και του παλαιστινιακού ζητήματος. Ένα ερώτημα επίσης απουσιάζει σκόπιμα: σε ποιον θα ανήκει η νέα Γάζα; Θα κατέχουν οι κάτοικοι της Γάζας την πόλη τους; Ή θα είναι απλώς το απαραίτητο εργατικό δυναμικό κατοικώντας σε ένα διαμέρισμα με θέα στη Μεσόγειο, σε πύργους χτισμένους πάνω στα ερείπια των σπιτιών τους. Μπορεί να χτιστούν οι ψηλότεροι πύργοι στη Μέση Ανατολή, αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσο θα είναι εύθραυστοι χωρίς ελευθερία στην Παλαιστίνη. Μπορείς να σχεδιάσεις την πιο πολυτελή πρόσοψη, αλλά χωρίς αξιοπρέπεια, το κτίριο θα παραμείνει ευάλωτο, ανεξάρτητα από το ύψος του…

Ο Τραμπ μιλάει για μια θεαματική επιτυχία. Αλλά το ερώτημα είναι, ποιος ωφελείται; Οι εταιρείες ανοικοδόμησης; Τα επενδυτικά κεφάλαια που βλέπουν την καταστροφή ως χρυσή ευκαιρία; Επιτυχία, στην ορολογία τους, σημαίνει υψηλά κέρδη. Επιτυχία όμως για τους κατοίκους της Γάζας σημαίνει, ελευθερία, αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη ζωή. Η Γάζα δεν είναι ένα οικόπεδο προς αξιοποίηση… Η Γάζα είναι μνήμη και ιστορική ταυτότητα. Η Γάζα δεν είναι γη χωρίς ιδιοκτήτη. Δεν είναι μια επενδυτική ευκαιρία που περιμένει μια προσφορά. Η Γάζα είναι δρόμοι που έχουν ποτισθεί με αίμα. Σπίτια που έχουν ιστορίες. Άνθρωποι με ρίζες.

Η ανοικοδόμηση χωρίς ελευθερία… είναι απλώς ένας εξωραϊσμός της κατοχής. Η οικοδόμηση χωρίς κυριαρχία… είναι μια ωραιοποίηση. Μια πόλη χωρίς κατοίκους με ταυτότητα… είναι ένα άψυχο έργο. Το αντικείμενο της συζήτησης στο Νταβός θα έπρεπε να είναι: “θέλουμε μια Γάζα που να αποτελέσει μία Νέα Υόρκη της Ανατολής ή μία Γάζα που θα είναι ελεύθερη και θα ανοικοδομηθεί, με διεθνή συνδρομή, από τους κατοίκους της, όπως αυτοί κρίνουν κατάλληλα”;