Χωρίς νερό η Αίγινα δύο μήνες

Οι πολίτες να ζητούν την άμεση κήρυξη της περιοχής σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την ώρα που ακόμη και το πλύσιμο των χεριών έχει μετατραπεί σε καθημερινό «μαρτύριο». Η Αίγινα, με 13.000 κατοίκους, έχει μείνει με ακατάλληλο νερό από τότε που έσπασαν οι υποθαλάσσιοι αγωγοί ύδρευσης. Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το πρόβλημα τους είπαν ότι το νερό δεν είναι πόσιμο, αλλά οι κάτοικοι θεώρησαν ότι μπορουν να το χρησιμοποιούν για άλλες χρήσεις. Μετά από δερματικά προβλήματα, άρχισαν να πλένονται με εμφιαλωμένο νερό! Η ζημία σημειωθηκε στις 17 Δεκεμβρίου.

 

 

Η πρώτη προσπάθεια του Δήμου να μοιράσει νερό στους πολίτες χαρακτηρίστηκε από τους ίδιους ως «τραγική ιστορία». Η διανομή έγινε χθες (7/2) σε ένα εργοτάξιο, μέσα σε ένα τρίωρο (10:00-13:00), προκαλώντας το αδιαχώρητο.

«Αυτά προσβάλλουν την αξιοπρέπειά μας. Απορώ πώς δεν υπάρχει αυτεπάγγελτη παρέμβαση εισαγγελέα», δηλώνει με αγανάκτηση η κ. Μάρθα στο ρεπορτάζ του OPEN, επισημαίνοντας ότι οι εξάδες που μοιράστηκαν δεν καλύπτουν τις ανάγκες, ενώ οι ηλικιωμένοι δεν είχαν καν τη δυνατότητα να φτάσουν στο σημείο και να κουβαλήσουν τα νερά.

Η έλλειψη νερού πλήττει καίρια και την τοπική οικονομία, με τους επιχειρηματίες να επωμίζονται τεράστιο κόστος για να παραμείνουν συνεπείς απέναντι στους πελάτες τους. Η Κατερίνα Μούρτζη, επιχειρηματίας που διατηρεί καφετέρια στο νησί αλλά καλλιεργεί και φιστίκια, εξηγεί πως χρειάζεται 20 εξάδες εμφιαλωμένο νερό την ημέρα για να γεμίζει την ανοξείδωτη δεξαμενή της καφετέριας, καθώς το νερό της βρύσης είναι απαγορευμένο.

Στην ίδια μοίρα βρίσκονται και οι υπόλοιποι κλάδοι. Ιδιοκτήτρια ιχθυοπωλείου του νησιού περιγράφει τον καθημερινό της αγώνα: «Πλένουμε τα ψάρια με εμφιαλωμένο, μπορεί να θέλουμε μέχρι και τέσσερις μπουκάλες την ημέρα. Είναι σεβασμός για τους πελάτες μας και τον εαυτό μας. Ελπίζω να μας λυπηθούν και οι Αρχές και να μας βοηθήσουν να δουλέψουμε πιο εύκολα».

Παρά τα δημοτικά συμβούλια και τις επίσημες καταγγελίες από συλλόγους και πολίτες, η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Οι κάτοικοι δηλώνουν πως η υπομονή τους εξαντλήθηκε και κάνουν έκκληση στις Αρχές να δώσουν μια μόνιμη λύση, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν και να δουλέψουν με στοιχειώδη ασφάλεια και αξιοπρέπεια.