Χαράζει ο Μπάρακ την πολιτική των ΗΠΑ για το Κουρδικό;

Οι ΗΠΑ φαίνεται ότι γυρνούν την πλάτη στον πλέον πιστό και αποτελεσματικό σύμμαχο που είχαν στην μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο κατόρθωσε να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την Μέση Ανατολή, σκορπώντας διάχυτα τον θάνατο και τον τρόμο. Η στάση της Αμερικής μοιάζει τελείως ανερμάτιστη, δεδομένου ότι τα συμφέροντα των ισλαμοφασιστών, που διοικούν την Συρία είναι όχι μόνο ασύμβατα, αλλά εντελώς αντίθετα με αυτά της Ουάσινγκτον.

Αρκούν άραγε η ομολογουμένη από τον ίδιο τον Πρόεδρο Τραμπ συμπάθεια που τρέφει προς “σκληρούς” ηγέτες, σαν τον Ταγίπ Ερντογάν και το τσιράκι του στην Συρία ή οι πιέσεις που ασκούνται από αμφιλεγόμενους Αμερικανούς “διπλωμάτες”, που αντιμετώπισαν στο παρελθόν κατηγορίες ότι δρούσαν παράνομα ως πράκτορες ξένων κρατών, να ανατρέψουν την πάγια εξωτερική πολιτική της χώρας; Αυτό μένει να φανεί, αλλά στην περίπτωση που ισχύει, το βέβαιο είναι ότι θα ενισχύσει τις αμφιβολίες για την θέση της Αμερικής ως ηγέτιδα του “ελεύθερου κόσμου”. 

Για να είμαστε δίκαιοι, η ανατρεπτικότατα δεν είναι αποκλειστικά χαρακτηριστικό γνώρισμα του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ. Ο προκάτοχός τους άλλαξε άρδην την πολιτική της χώρας όσον αφορά στην φύλαξη των συνόρων, πράγμα που οδήγησε στον σημερινό αναβρασμό και τις συγκρούσεις διαδηλωτών με ομοσπονδιακούς πράκτορες, με άγνωστες ακόμη τις τελικές συνέπειες. Και δεν είναι μόνο η διεθνής κοινότητα που απορεί με την σημερινή στάση της Αμερικής προς τους Κούρδους συμμάχους της.

Το διακομματικό νομοσχέδιο Σωτηρίας των Κούρδων, που κατατέθηκε προς συζήτηση στην αμερικανική Γερουσία, προβλέπει την αυτόματη επαναφορά κυρώσεων στην Συρία, εάν το σημερινό καθεστώς επιτεθεί εκ νέου στους Κούρδους, καθώς και τον χαρακτηρισμό του στρατιωτικού παρακλαδιού της αλ-Καΐντα, του HTS του αλ-Τζο(γ)λάνι, ως τρομοκρατική οργάνωση.

Εκ μέρους των Ρεπουμπλικάνων, ο εισηγητής του νομοσχεδίου είναι ο Γερουσιαστής Λίντσεϊ Γράχαμ, ενός εκ των πλέον ένθερμων υποστηρικτών του Προέδρου Τραμπ. Παρατηρώντας την κατάσταση εξ αποστάσεως, η διγλωσσία αυτή που εμφανίζεται στα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης σίγουρα δεν αφήνει την καλύτερη εντύπωση για την σημερινή ηγεσία, ειδικά με τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν σε λίγους μήνες. 

Ο ρόλος του Τομ Μπάρακ στην Συρία

Προ μόλις μερικών εβδομάδων, ο Πρόεδρος Τραμπ βομβάρδισε (και καλά έκανε) τους ισλαμοφασίστες του Μπόκο Χαράμ ως αντίποινο για τις βάρβαρες επιθέσεις τους εναντίον των Χριστιανών της Νιγηρίας. Την ίδια στιγμή, όμως, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή για το καθεστώς της Συρίας, το οποίο έχει εξαπολύσει βάναυσους διωγμούς εναντίον αυτοχθόνων κατοίκων της χώρας, όπως οι Χριστιανοί του Λεβάντε (αυτοαποκαλούμενοι Ρωμιοί, ξεχασμένοι δυστυχώς από την Ελλάδα), Δρούζοι, Αλαουίτες, και φυσικά, οι Κούρδοι.

Εάν αυτή η πολιτική οφείλεται στις παρεμβάσεις του διαβόητου πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικό απεσταλμένο για την Συρία (και προσεχώς το Ιράκ;), Τομ Μπάρακ, τότε ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Αμερικής, αλλά και της ίδιας της προεδρίας του, για χατίρι ενός ανθρώπου, που εμφανίζει ως ασύμβατος με τις θέσεις του κινήματος MAGA. 

Εάν η επικρατούσα ηγετική ομάδα στο Δημοκρατικό κόμμα μπορούσε να ξεπεράσει το μίσος που τρέφει για τον Πρόεδρο Τραμπ (που θολώνει την σκέψη της) και την ιδεολογική της αγκύλωση, θα μπορούσαν οι Δημοκρατικοί να σημειώσουν σημαντική εισχώρηση ανάμεσα σε αναποφάσιστους και μετριοπαθείς ψηφοφόρους από κρίσιμες πολιτείες και να χρησιμοποιούσαν την “γνωστική ασυμφωνία” μεταξύ λόγων και πράξεων, που παρατηρείται στην εξωτερική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης για να διεμβολίσουν το κίνημα ΜΑGA.

Ήδη, προβεβλημένες φωνές, που διαμορφώνουν εξελίξεις στο κίνημα αυτό, όπως οι δημοσιογράφοι Λόρα Λούμερ και Μαρκ Λεβίν ή γερουσιαστές, όπως οι Τζον Κένεντι και Λίντσεϊ Γκράχαμ, έχουν ασκήσει έντονη κριτική για την ανοχή που δείχνει η Ουάσιγκτον για το συριακό καθεστώς και τον άσχημο ρόλο που διαδραματίζει ο πρέσβης Μπάρακ σε όλο αυτό. Φυσικά, πολλοί κύκλοι στην Ουάσιγκτον προσκείμενοι στο Ισραήλ βάλλουν επίσης κατά του Μπάρακ και των επικίνδυνων θέσεων που προωθεί. 

Η εγγενής δυσπιστία του κινήματος MAGA για τους “ελίτ” και τους ανθρώπους του καθεστώτος, που θέτουν τα προσωπικά οικονομικά τους συμφέροντα πάνω από τις αμερικανοκεντρικές αρχές του κινήματος, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πραγματικό μοχλό πίεσης προς την αμερικανική κυβέρνηση. Η ασυνέπεια αυτή θα μπορούσε, επίσης, να βάλει σε δεύτερες σκέψεις πολλούς αναποφάσιστους ψηφοφόρους, που στήριζαν εσχάτως το Ρεπουμπλικανικό κόμμα λόγω της ολοένα και αυξάνουσας ιδεολογικής ριζοσπαστικοποίησης των Δημοκρατικών. Δυστυχώς, όμως, το πάλαι ποτέ κόμμα της αμερικανικής εργατιάς μοιάζει να (απ)ασχολείται αποκλειστικά με την υποκίνηση κοινωνικού και πολιτειακού αναβρασμού δια της αμφισβήτησης της υπερίσχυσης του ομοσπονδιακού δικαίου, αδιαφορώντας για το συναίσθημα αυτό και τον διάλογο με τις ομάδες αυτές. 

Η στάση της Ελλάδας

Μέσα σε όλη αυτή την αβεβαιότητα, η διατήρηση ισχυρών ενόπλων δυνάμεων και η μόχλευση στρατηγικών συμμαχιών ξεπροβάλλει ως αδήριτη ανάγκη για κράτη όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζουν απειλές από κράτη παρίες, όπως η Τουρκία. Με την Άγκυρα να αμφισβητεί ανοικτά και απροκάλυπτα την εδαφική ακεραιότητα της Αθήνας (π.χ. NAVTEX αορίστου χρόνου, κτλ.) και να απειλεί παράλληλα το Ισραήλ μέσα από τα ανδρείκελα της στην Συρία και την στήριξη της ισλαμοφασιστικής τρομοκρατίας ανά την Μέση Ανατολή, τώρα είναι η ώρα για την Ελλάδα να προβεί σε ποιοτικά άλματα στην εξωτερική πολιτική και τις αμυντικές της ικανότητες μέσα από στενή συνεργασία με το Ισραήλ προς αντιμετώπιση της κοινής αυτής απειλής.

Παρά την φαινομενική συμπάθεια του Προέδρου Τραμπ για τον κ. Ερντογάν και τα τσιράκια του, είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα διακινδύνευε την φιλία του με το Ισραήλ για χατίρι τους. Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει μια ξεκάθαρη και δυναμική στάση για να αποδείξει ότι έχει τον τρόπο να αντισταθεί στις πιέσεις που ασκεί η Άγκυρα ή ο Αμερικανός ψευτοδιπλωμάτης, που δρα στην περιοχή ως Ρωμαίος ύπατος. Ο Πρόεδρος Τραμπ μπορεί να είναι απρόβλεπτος, αλλά αν μη τι άλλο, είναι πρακτικός άνθρωπος, που γνωρίζει πώς να σταθμίζει τα στοιχήματά του. Άλλωστε, η κοινή ανάγκη αποτελεί ισχυρότατο δεσμευτικό παράγοντα για την σφυρηλάτηση συμμαχιών.