Τραμπ και Ισραήλ εκτέλεσαν το Διεθνές Δίκαιο!

Ότι και να συμβεί μελλοντικά στο Ιράν, όποια και να είναι “η επόμενη ημέρα” για αυτό και την ευρύτερη περιοχή, οι διεθνείς σχέσεις βρίσκονται πλέον στρατηγικά σε τέτοιο ασταθές σημείο, που ακόμα και τα ηθικά ή ιδεολογικά προσχήματα που χρησιμοποιήθηκαν υποκριτικά στο παρελθόν για βίαιες, δήθεν “ανθρωπιστικές επεμβάσεις” είναι ξεπερασμένα και κανείς δεν κάνει πλέον τον κόπο να τα χρησιμοποιεί.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρακάμπτεται, όπως και αρμόδια κρατικά θεσμικά όργανα (αμερικανικό Κογκρέσο), ενώ οι όποιες “σοβαρές διαπραγματεύσεις” μεταξύ αντιπάλων χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως “προκάλυμμα” για επικείμενες επιθέσεις των ισχυρών. Ακόμα και οι περίφημες “πορτοκαλί επαναστάσεις” έπαψαν να προκαλούν το ενδιαφέρον των μυστικών υπηρεσιών. 

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει πλέον μόνο τη Ρωσία, που εισέβαλλε πριν τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο. Τι θα πουν άραγε, αν η Κίνα κάνει κάτι ανάλογο, εισβάλλοντας κάποια μέρα στη Ταϊβάν, που τη θεωρεί και κινέζικο έδαφος; Η κατάσταση τα τελευταία χρόνια έγινε ακόμα πιο επικίνδυνη όμως για την παγκόσμια πολιτική και από το γεγονός ότι μια αναγνωρισμένη με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και την διεθνή έννομη τάξη ανώτατη αρχή μιας κυρίαρχης χώρας δολοφονείται στοχευμένα, ως “τρομοκρατική”, με την αρωγή και συμμετοχή άλλων κρατών. Μια επικίνδυνη πρακτική, που μπορεί εύκολα να βρει παντού επίδοξους μιμητές.     

Η παγκόσμια πολιτική μεταλλάσσεται με γοργούς ρυθμούς λόγω κυρίως της κατάρρευσης θεμελιωδών κανόνων της, και οι ιμπεριαλισμοί επανεμφανίζονται δριμύτεροι, με τις ανθρώπινες ζωές να μην έχουν καμία αξία στο “χρηματιστήριο” του πολέμου. Πανίσχυρες ομάδες συμφερόντων, έχοντας στις σημαίες τους το “Μπίζνες αζ γιούζουαλ” του τουρμποκαπιταλισμού, υπερισχύουν κατά κράτος της διεθνούς νομιμότητας – και προφανώς και των λαϊκών επιδιώξεων για ειρήνη, ελευθερία και δημοκρατία, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχει αποδειχτεί πολλές φορές πως δεν επιβάλλεται με την ισχύ των όπλων. Για αυτό και η αλλαγή του θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων θα πρέπει να είναι αποκλειστικά υπόθεση του ιρανικού λαού.  

Το δίκαιο της ισχύος

Συμπερασματικά, στη χαοτική, διεθνή γεωπολιτική σκηνή που επικρατεί τα τελευταία χρόνια, αυτό που ισχύει είναι πλέον μόνο το “δίκαιο της ισχύος”, σε συνδυασμό με τη “λογική της υποτέλειας” (βλέπε “σωστή πλευρά της ιστορίας”), που εκπορεύεται από την δυτική υπερδύναμη: «Αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας και θα τιμωρηθείς». Μια δυσάρεστη πραγματικότητα, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες σε ισχύ χώρες με ηγεσίες “φιλήκοες στους ξένους”, που επικαλούνται για εσωτερική κατανάλωση διαρκώς το ανύπαρκτο “διεθνές δίκαιο”.

Χώρες που βρίσκονται υπό μόνιμη απειλή αυθαίρετων ξένων επεμβάσεων και σε απόλυτη ανασφάλεια ως προς τις πραγματικές βλέψεις κι επιδιώξεις των ισχυρών. Η ετεροβαρής “συμμαχική” σχέση Αθηναίων και Μηλίων, όπως αποτυπώθηκε αριστουργηματικά από τον Θουκυδίδη, παραμένει μια διαχρονική προειδοποίηση, ιδιαίτερα τώρα που η παγκόσμια πολιτική μοιάζει, όπως είπε και ο Ισπανός πρωθυπουργός, με “ρώσικη ρουλέτα”.