“Όλες οι Κυριακές”: Μια θρησκευτική ταινία για όλη την (καθολική) οικογένεια

Τουλάχιστον στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό έργο μυθοπλασίας “Όλες οι Κυριακές” αρκεί (με ερωτηματικά πολλά) ο πρόωρος θάνατος μιας μητέρας και η αδυναμία ενός πατέρα να μεγαλώσει τρεις κόρες για να οδηγήσει τη μία (τη μεγαλύτερη εξ αυτών) να εγκλειστεί δια βίου σε γυναικείο μοναστήρι. Φυσικά (για λόγους αφηγηματικής ισορροπίας της ταινίας) υπάρχει και το αντίπαλον δέος. Η απελευθερωμένη άθεη θεία, που προσπαθεί να αποτρέψει την αγαπημένη της ανιψιά από μια τέτοια μεσαιωνική, αντιφεμινιστική, αναχρονιστική επιλογή, χωρίς όμως να τα καταφέρει.

Δεν υπάρχει δράμα χωρίς σύγκρουση κι εδώ συνεχίζεται μέχρις εσχάτων, με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, ως πόλεμος επικρατήσεως, ως διαμάχη εξουσιών για την τελική επικράτηση. Το τέλος είναι χαρακτηριστικό μέσω του αντιστικτικού μοντάζ ολότελα διαφορετικών σκηνών (κι επιλογών). Δείτε αυτή την ταινία με ενδιαφέρον, ακόμα και εάν δεν έχετε κλίση προς τα θεία.

Είναι μια ενδιαφέρουσα κοινωνιολογική μελέτη για τη διαχείριση της ελεύθερης βούλησης, κάτι που έχει απειράριθμες πολιτικές, ιδεολογικές, αισθητικές προεκτάσεις [όσες και ο πληθυσμός των επίγειων κατοίκων]. Δεν μπορώ να πω ότι έπληξα, αλλά δεν ενθουσιάστηκα μήτε συγκινήθηκα. Είδα την ταινία ψυχρά, ως παρατηρητής. Κάτι είναι κι αυτό. Εκπληκτικές οι ερμηνείες: μεταξύ μεσογειακού μελοδράματος και σκανδιναβικής ψυχρότητας (κάπου ανάμεσα Αλμοδόβαρ και Καρλ Ντράγιερ).

“Όλες οι Κυριακές”

Los Domingos/Sundays, 2025, Έγχρωμη, Διάρκεια: 116′, 3,5, Δραματική, Ισπανική

Η Αϊνάρα είναι μια μαθήτρια έτοιμη να διαλέξει πανεπιστημιακή κατεύθυνση, εκείνη όμως νιώθει το “θείο κάλεσμα” και σκέφτεται να γίνει καλόγρια. Σοκαρισμένη η δυναμική και ορθολογίστρια θεία της, η οποία έχει αναλάβει ρόλο μητέρας μετά το θάνατο της νύφης της, θα κάνει τα πάντα για να την αποτρέψει.

Σκηνοθεσία: Αλάουδα Ρουίθ ντε Αθούα
Με τους: Μπλάνκα Σορόα, Μιγκέλ Γκαρσές, Πατρίσια Λόπες Αρναΐθ.