Αν θέλουμε πιστεύουμε τον Στάρμερ για τις βάσεις στην Κύπρο…

Ο πόλεμος εισέρχεται στην 4η εβδομάδα διαρκείας, με τελεσίγραφο του προέδρου Τραμπ να επιτραπεί η ακίνδυνος διέλευση όλων των πετρελαιοφόρων από τα στενά του Ορμούζ, άλλως η πολεμική Αμερικανική αεροπορία θα βομβαρδίσει τις υποδομές του Ιράν, διυλιστήρια, αφαλατώσεις και παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Γιατί οι Αμερικανοί θέλουν τις δύο Βρετανικές βάσεις του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας; Να πάνε διακοπές ή για επενδύσεις του Έλον Μάσκ; Ασφαλώς όχι.

Οι βάσεις θα χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς και δεν μπορεί ο Χριστοδουλίδης να ελέγξει την χρήση τους. Η διελκυστίνδα των δύο ηγετών είναι φθηνό θέατρο, που ουδένα πείθει. Πιο υπεύθυνη φαίνεται η δήλωση του Χριστοδουλίδη, στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, προχθές στις Βρυξέλλες, ότι, άμα τη λήξει του πολέμου (στον Κόλπο), θα διαπραγματευθεί ανυπερθέτως το κλείσιμο των Βρετανικών βάσεων και την επαναφορά της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στα κατεχόμενα υπό της Βρετανίας εδάφη της.

Το αίτημα της Κύπρου πρέπει να τύχει της υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), της οποίας είναι κράτος-μέλος. Άλλως δεν έχει νόημα η αποχή της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ από την μεσανατολική σύγκρουση και δεν προστατεύεται επαρκώς η Μεγαλόνησος από μεταφορά των εχθροπραξιών στα εδάφη της, όπως έγινε ήδη με την ρίψη δύο μη επανδρωμένων αεροσκαφών στις αρχές Φεβρουαρίου, εναντίον του Ακρωτηρίου.

Η ιστορία των βρετανικών βάσεων

Η ιστορία των Βρετανικών βάσεων πάει πίσω μία 70ετία. Συμφωνήθηκε εκβιαστικά υπό του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου το 1960, μαζί με τις επαίσχυντες Συνθήκες της Ζυρίχης και Λονδίνου, που μετέβαλαν την Τουρκία σε “εγγυήτρια δύναμη” της αρνήσεως του δικαιώματος Αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού και άνοιξαν την πόρτα της τριχοτόμησης της νήσου σε τρεις σφαίρες επιρροής. Στην πρώτη φάση, έως το 1963 σε Βρετανική, Τουρκική και Ελληνική, και εν συνεχεία το 1974 με την Τουρκική εισβολή, σε τρεις ζώνες κατοχής των Τούρκων, Βρετανών και Κυπρίων.

Επί Μακμίλαν, πριν το 1960, το Βρετανικό αυτοκρατορικό γενικό επιτελείο ετάσσετο υπέρ της εγκατάλειψης των δύο βάσεων για λόγους οικονομίας. Ακολούθως, ο Αμερικανός πρόεδρος Αϊζενχάουερ προειδοποίησε την Βρετανική κυβέρνηση για την πρόκληση αδιεξόδων στην Κύπρο, με την εξορία του αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις Σεϊχέλες και επί Κίζινγκερ-Νίξον, το 1973, μηχανεύτηκε η Τουρκική εισβολή για να ενταχθεί ουσιαστικά το έδαφος της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, με το οποίο δεν συμφωνούσε ο πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Έκτοτε πολύ νερό κύλησε κάτω από το Κυπριακό γιοφύρι: Η κήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους στον βορρά, η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ενθάρρυνση και προτροπή του Αμερικανού προέδρου, Μπιλ Κλίντον, και η ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ δύο φορές μέχρι τούδε. Την πρόλαβε ο πόλεμος του Κόλπου την πρώτη Φεβρουαρίου ε.έ. Στην προηγουμένη σύγκρουση του Ιράν πέρυσι με τους Αμερικανοϊσραηλινούς, η Κύπρος παρείχε καταφύγιο στα αεροπλάνα της ΕΛΑΛ και άσυλο σε τρίτους υπηκόους, που κινδύνευαν από τις εχθροπραξίες στον Κόλπο. Άρα η συμμετοχή της Κύπρου ήταν εμφανής.

Στην σημερινή περίσταση, θα ήταν σκόπιμη η παροχή διευκολύνσεων στους Αμερικανούς, με την υπόσχεση της κατάργησης των Βρετανικών βάσεων μεταπολεμικά και κυρίως της επανένωσης των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ενιαίο, δημοκρατικό και Ευρωπαϊκό κράτος.