Του κόσμου ήρθε η συντέλεια μα εμείς περνάμε τέλεια!

Κάθομαι και σκέφτομαι: Οι υπήκοοι της πιο σπουδαίας δημοκρατίας του κόσμου ταλανίστηκαν σχεδόν επί τρία χρόνια προεκλογικής εκστρατείας για να έχουν τη μεγάλη ευκαιρία να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν ανοϊκό και έναν παρανοϊκό. Έναν άφρονα και έναν παράφρονα. Και έπαθαν πραγματικά κλακάζ γιατί έχουν εθιστεί να εκλέγουν αποκλειστικά ολιγόφρονες.

Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα: Η πρώτη δημοκρατία του κόσμου έχει ήδη ηττηθεί οικονομικά ενώ παράλληλα έχοντας διαταράξει επικίνδυνα την παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία του πλανήτη, ηττάται και στρατιωτικά. Με τους πανάρχαιους συμμάχους της να την εγκαταλείπουν έντρομοι και οι επιχειρηματίες που την χρηματοδοτούν νομίμως να αναπολούν τους παλιούς, καλούς τρόπους με τους οποίους ξεμπέρδεψαν τότε με τους Κένεντι.

Όμως η δημοκρατία ως γνωστόν δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Από την εποχή του Καλιγούλα και του Καλακάλα ακόμη. Έτσι στην ηρωική και αδούλωτη Wall Street μαζεύονται πρόκριτοι και οπλαρχηγοί για να δούνε τι θα γίνει με τον επικίνδυνο, πορτοκαλή τιτάνα της Παγκόσμιας Ειρήνης και της Δυτικής Δημοκρατίας. Ο οποίος μπορεί, μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, να υποστηρίξει με σοβαρότητα και το γνωστό, αλαζονικό του υφάκι τα πλέον αλλοπρόσαλλα και αντίθετα πράγματα. Δημιουργώντας πανικό στα παγκόσμια χρηματιστήρια και κάνοντας πλούσιους τους φίλους του και φτωχούς όλους τους άλλους. Με τον ίδιο πάντα να είναι ο νικητής και ο υπερασπιζόμενος το ορθό ενώ όλοι οι άλλοι να κάνουν λάθος. Η συνέχεια επί της μικρής μας οθόνης προβλέπεται συναρπαστική.

…και ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας για μπακαλιάρο!

Όμως εχθές άλλος πρόεδρος έκλεψε την παράσταση: Ήταν ο κ. Τασούλας αυτοπροσώπως! Και πάνω που είχαμε ξεχάσει την ύπαρξη του αφού είχε να μιλήσει από τότε που έκανε ένα σεξιστικό αστειάκι στη νέα Αμερικανίδα πρέσβειρα. Κι εδώ πάντως περίσσεψε η συλλογική μας υποκρισία αφού οι πάντες έσπευσαν να αντιδράσουν καυστικά γιατί ο ελλόγιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε σαρδάμ. Όμως φίλτατοι ο κ. Τασούλας εξελέγη όχι για να λέει αλλά για να ΜΗΝ λέει πράγματα.

Για να είναι όσο πιο βουβός και διακοσμητικός γίνεται. Εξελέγη ακριβώς – από το κόμμα του και μόνο – για να ΜΗΝ μπορεί να πει από στήθους ούτε καν τον συνήθη, επετειακό “μπακαλιάρο”. Τις μεγαλόστομες κοινοτοπίες δηλαδή που είναι υποχρεωμένοι να αποστηθίζουν και να γράφουν οι μαθητές ως έκθεση στις πανελλήνιες εξετάσεις. Το βαθύτερο έλλειμμα της μονοδιάστατης παιδείας μας.

Το πολιτικό συμπέρασμα όθεν είναι ένα: Από το σαρδάμ του κ. Προέδρου της Δημοκρατίας κι από την γενικότερη απραξία του, αφενός η κυβέρνηση αισθάνεται ασφαλής κι αφετέρου ο πρωθυπουργός νιώθει θεσμικά ανακουφισμένος. Αφού τίποτε δεν μπορεί να αμφισβητήσει την παντοκρατορία του. Προς το παρόν τουλάχιστον…

ΥΓ. Ο λόγος τώρα στον σπουδαίο Μίλαν Κούντερα με ένα κείμενο που θα μπορούσε να το έχει εμπνευστεί από το χθεσινό, εμπνευσμένο μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας αν δεν είχε πεθάνει: «Η ανοησία των ανθρώπων προέρχεται από την ανάγκη τους να έχουν μία απάντηση για το καθετί. Η σοφία του μυθιστόρηματος πάλι, από την ικανότητά του να θέτει ένα ερώτημα για το καθετί. Όταν ο Δον Κιχώτης βγήκε στον κόσμο, αυτός ο κόσμος μεταμορφώθηκε σε μυστήριο μπροστά στα μάτια του. Είναι το κληροδότημα που αφήνει το πρώτο ευρωπαϊκό μυθιστόρημα σ’ ολόκληρη τη μετέπειτα ιστορία του μυθιστόρηματος.

Ο μυθιστοριογράφος διδάσκει τον αναγνώστη να κατανοεί τον κόσμο ως ερώτημα. Υπάρχει σοφία αλλά και ανεκτικότητα σ’ αυτή τη στάση. Σ’ έναν κόσμο χτισμένο πάνω σε ιερές βεβαιότητες, το μυθιστόρημα πεθαίνει. Ο κόσμος του ολοκληρωτισμού, είτε στον Μαρξ είτε στο Ισλάμ είτε σε ο,τιδήποτε άλλο είναι θεμελιωμένος, είναι ένας κόσμος απαντήσεων παρά ερωτήσεων. Εκεί το μυθιστόρημα δεν έχει θέση. Εν πάση περιπτώσει, έχω την εντύπωση ότι σήμερα, σ’ όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι προτιμούν να κρίνουν παρά να κατανοούν, να απαντούν παρά να ρωτούν. Έτσι, η φωνή του μυθιστόρηματος δύσκολα μπορεί να ακουστεί πάνω από τη θορυβώδη ανοησία των ανθρώπινων βεβαιοτήτων».