“Δυστυχώς βρίζω”: Μια ταινία-παραβολή για την “πολιτική-γλωσσική” ορθότητα
27/03/2026
Ο θεατής γελάει μέσα από την καρδιά του, όχι βέβαια για το επώδυνο σύνδρομο Τουρέτ, από το οποίο πάσχει το δραματικό πρόσωπο, αλλά γιατί οι παραστατικές τέχνες λειτουργούν θεραπευτικά, ομοιοπαθητικά, εκτονωτικά των όποιων κοινωνικών/ατομικών ψυχοσωματικών εντάσεων, που συσσωρεύονται προκαλώντας παντοειδή αυτοάνοσα.
Λυτρωτικό λοιπόν το γέλιο, μόνο που η ταινία είναι μονότονη και αφηγηματικώς επίπεδη, χωρίς ανατροπές, εκτός ίσως από την διαρκή εξάσκηση της ενσυναίσθησης και του κοινωφελούς μηνύματος ότι με την αγάπη λύνονται όλες οι παραβατικότητες. Μέχρι το διάλειμμα άντεξα, μετά όμως ήταν όλα τόσο αναμενόμενα και προβλέψιμα, που εγκατέλειψα την κινηματογραφική αίθουσα. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως και ο επίμονος θεατής έχει δικαίωμα στην παθητική διάδραση…
Ελπίζω όσες και όσοι παρέμειναν να το απόλαυσαν μέχρι τέλους και μπορεί -δεν ξέρω- να είχε στο δεύτερο μέρος ταχύτερο ρυθμό και περισσό ενδιαφέρον. Οπωσδήποτε όμως είναι από τις ταινίες που θέλουμε να βλέπουμε ολοένα και συχνότερα, προκειμένου να αποδεχτούμε το όποιο διαφορετικό κοινωνικό στοιχείο και να παραδεχτούμε τη μεταβατικότητα τής πανανθρώπινης κατάστασης.
Από αυτή την άποψη βάζω (σχηματικώς, βέβαια) στην ταινία αυτή τρία αστεράκια, αλλά εάν είχα παιδί στην εφηβεία δεν θα πηγαίναμε μαζί να τη δούμε. Η αθυροστομία και η έλλειψη ορίων μπορεί να φαίνεται γραφική (ή και -ενίοτε- χαριτωμένη), οπωσδήποτε όμως προδίδει παντελή έλλειψη συναίσθησης κοινωνικών και διαπροσωπικών ορίων, κάτι που προκαλεί αλλεπάλληλες κρίσεις/επικρίσεις/διακρίσεις τόσο στο αστικό, όσο και στο εργασιακό περιβάλλον.
Η “πολιτική ορθότητα” μπορεί να είναι ρευστή και εξελισσόμενη, είναι όμως απαραίτητη, εάν θέλουμε να απολαμβάνουμε κοινωνική γαλήνη και συνεργατική/συνδημιουργική ευρυθμία/αρμονία. Πάντα ποθώ κι αποσκοπώ σε αγαστές συνεργασίες για το Ανώτερο Καλό τε και Αγαθό όλων. Οι ασθενείς χρήζουν πρωτίστως ΑΓΑΠΗΣ!!! Ας συμφιλιωθούμε με τον αληθινό εαυτό μας, εάν θέλουμε να προσεγγίσουμε τους άλλους.
Η ταινία “Δυστυχώς Βρίζω”
I Swear, 2025, Έγχρωμη, Διάρκεια: 120′, 2,5, Δραματική, Aγγλική
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο νεαρός Τζον Ντέιβινσον αναπτύσσει ξαφνικά, όταν αγχώνεται, μια ανεξέλεγκτη συμπεριφορά. Δεν μπορεί να συγκρατήσει τα τικ του, ενώ βρίζει ασταμάτητα. Κάτι που του δημιουργεί πρόβλημα στο σχολείο, τις παρέες και την οικογένειά του, καθώς οι πάντες έχουν άγνοια για το σύνδρομο Τουρέτ.
Σκηνοθεσία: Κερκ Τζόουνς
Με τους: Μαξίν Πικ, Πίτερ Μάλαν, Ρόμπερτ Αραμάγιο
