Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος-φιάσκο για ΗΠΑ και Ισραήλ

Ο αμετροεπής Ντόναλντ Τραμπ έχτισε το όνομά του πάνω σε νίκες. Ωστόσο, φοβάμαι ότι ο πόλεμος με το Ιράν αποτελεί μια περίπτωση με γεύση πικρής ήττας. Και στην ήττα-φωτιά συνεχίζει να ρίχνει λάδι, λόγω της συμπεριφοράς του. Την πρώτη εβδομάδα ο Τραμπ δήλωνε “we won” (κερδίσαμε), τη δεύτερη “we’re wining” (κερδίζουμε), την τρίτη “send help” (στείλτε βοήθεια), και την τέταρτη εβδομάδα “Iran wants a deal” (το Ιράν θέλει συμφωνία). Την ίδια στιγμή, καθώς η σύγκρουση εξελίσσεται, αλλάζουν και οι πολεμικοί της στόχοι. Όλο και περισσότεροι πεζοναύτες φτάνουν στην περιοχή.  

Γιατί ήττα, αντί για αλλαγή καθεστώτος; Ένας από τους λόγους είναι ότι, παρά τους βομβαρδισμούς και την “καταστροφή των πυραυλικών δυνατοτήτων” και της αντιαεροπορικής τους άμυνας, οι Φρουροί της Επανάστασης και η παραστρατιωτική οργάνωση Basij φαίνεται πως αποδεικνύονται δυσκολότερος αντίπαλος, απ’ ό,τι αρχικά εκτιμήθηκε. Οι αντεπιθέσεις τους αιφνιδίασαν πολλούς· για να είμαστε ειλικρινείς, όλος ο κόσμος έμεινε με ανοιχτό το στόμα. Ναι, μπορείς να εξοντώσεις την ηγεσία του Ιράν – ακόμη και τον “ruthless leader, brilliant philosopher: Ali Larijani” (σκληρό ηγέτη, λαμπρό φιλόσοφο: Αλι Λαριτζανί) όπως τον χαρακτήρισε η Haaretz – όμως αυτοί συνεχίζουν να πολεμάνε. Έτσι, μετέτρεψαν την ευρύτερη περιοχή σε θέατρο πολέμου, και έβαλαν την παγκόσμια οικονομία σε μέγγενη πληθωρισμού.  

Το Ιράν διαθέτει σχεδόν ένα εκατομμύριο ενόπλους σε διάφορους κλάδους του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας. Είναι, λοιπόν, δυνατή η χρήση χερσαίων δυνάμεων, έστω και πάνω σε ένα μικρό νησί ή στα Στενά του Ορμούζ; Μήπως να ξεχαστεί κάτι τέτοιο; Μα οι Ταλιμπάν διέθεταν περίπου 40.000 μαχητές, ενώ, όπως και το Αφγανιστάν, το Ιράν είναι κατά κύριο λόγο μια ορεινή χώρα. Αυτός ο πόλεμος μοιάζει με τον αγώνα του Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ, μόνο που τώρα Δαβίδ είναι το Ιράν. Από την άλλη, ο Τραμπ θα πρέπει κάπως να μετριάσει τις εντυπώσεις, χωρίς να αποκλείεται ότι τελικώς θα επιχειρήσει κάποια μορφή χερσαίας εισβολής, κατάληψης νησιών, ή απομάκρυνσης του εμπλουτισμένου ουρανίου.  

Ζήτημα ζωής ή θανάτου για το Ιράν

Οι αμερικανικές βάσεις στις γειτονικές χώρες μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε οικονομικό βάρος για τις ΗΠΑ, παρά σε στρατηγικό πλεονέκτημα θα επισημάνει και ο Alon Ben-Meir. Οι New York Times δημοσίευσαν φωτογραφίες των καταστραμμένων βάσεων. Η Wall Street Journal επίσης παρουσίασε τις υλικές απώλειες με σχέδια. Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ διακρίνει επιτυχία σε όσα συμβαίνουν. Οι μοναρχίες του Κόλπου ξοδεύουν μυθικά ποσά για την άμυνά τους, κυρίως σε αμερικανικές εταιρείες, και τελικά το Ιράν με πυραύλους και drones τούς γκρέμισε κάθε έννοια ασφάλειας. Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο την ιστορία της Περσικής Αυτοκρατορίας δεν θα εκπλαγεί με όσα συμβαίνουν. Εξάλλου, ο οκταετής πόλεμος με το Ιράν, που ξεκίνησε ο Σαντάμ Χουσεΐν, “λέγοντας” στα στρατεύματά του ότι ο πόλεμος θα τελειώσει σε μια εβδομάδα, κατέληξε σε αδιέξοδο· με χιλιάδες νεκρούς. 

Για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όπως ισχυρίζονται, πρόκειται για έναν πόλεμο για ένα ασφαλέστερο μέλλον, αλλά για το Ιράν, είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου σήμερα. Είναι γεγονός πως από την Ιρανική Επανάσταση και μετά, το Ιράν έχει χρηματοδοτήσει και υποστηρίξει τρομοκρατικές ενέργειες παρέχοντας εκπαίδευση, οικονομική στήριξη και βοήθεια σε διάφορες ένοπλες οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Χούθι. Αυτές οι ενέργειες οδήγησαν στην κατάταξη του Ιράν από τις ΗΠΑ ως κράτους-χορηγός τρομοκρατίας, που έχει συμβάλει σε πολυάριθμες επιθέσεις εναντίον Αμερικανών.

Στο μυαλό ενός Αμερικανού το πραγματικό ερώτημα είναι: Ποιος είναι ο στόχος όλων αυτών, πώς ορίζεται η επιτυχία και πώς θα βγούμε από αυτήν την θλιβερή κατάσταση; Οι ΗΠΑ έχουν την συνήθεια να μετατρέπουν τέτοιες επιθέσεις σε πολέμους χωρίς τέλος. Το Βιετνάμ, το Ιράκ (ο πρώην Αμερικανός πρεσβευτής στο Κατάρ, Patrick N. Theros, αρθρογραφούσε τότε έντονα εναντίον του πολέμου) και το Αφγανιστάν μοιάζουν με μαθήματα που ποτέ δεν πήρε η Αμερική. Ένας άλλος Αμερικανός έθεσε το ερώτημα στα social media: Πώς ορίζουμε τη νίκη; Δεν αποσκοπεί σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό το χάος, ή μήπως τελικά αποσκοπεί; Από την άλλη πλευρά, το Ιράν έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Σε ποιο βαθμό θεωρούμε ότι το έχουμε ήδη αντιμετωπίσει; 

Βαρύ το κόστος του πολέμου

Το Ιράν χρησιμοποιεί τα drones Shahed για να επιτίθεται στο Ισραήλ και σε αμερικανικές πρεσβείες, με κόστος περίπου 20.000 δολάρια το καθένα. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν πυραύλους για να τα αναχαιτίσουν, με κόστος που κυμαίνεται από δύο έως 10 εκατομμύρια δολάρια ανά πύραυλο.

Το ημερήσιο κόστος αυτού του πολέμου για τους Αμερικανούς φορολογούμενους φτάνει κοντά στο ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Και η Αμερική δανείζεται περίπου 43 με 50 δισεκατομμύρια δολάρια την εβδομάδα για να εξυπηρετεί το έλλειμμά της. Πρόκειται για κατάσταση που δεν είναι βιώσιμη. Οι Αμερικανοί φτωχαίνουν μέρα με τη μέρα, επειδή πολιτικοί θέλουν πολέμους, και το χειρότερο που πράττουν είναι να αποθεώνουν την βία. Η επιστολή παραίτησης του Τζο Κεντ μίλησε από μόνη της! 

Ας θυμηθούμε εδώ ότι οι “Συμφωνίες του Αβραάμ” είχαν στόχο να φέρουν διαρκή ειρήνη, ευημερία και όφελος για όλους στην περιοχή· όμως, μετά από αυτόν τον πόλεμο-φιάσκο, όλα μοιάζουν με ένα ψέμα. Και δεν είχα σκοπό αυτό το άρθρο να φανεί αντιπολεμικό, αλλά μάλλον καταλήγει να είναι. Τόσοι πολλοί είναι οι αθώοι που έχουν χάσει τη ζωή τους στο Ισραήλ, στον Λίβανο, στο Ιράν και σε άλλες γειτονικές τους χώρες.

Εκατοντάδες κτίρια ισοπεδώνονται και το περιβάλλον έχει υποστεί ζημιά από τη συνεχή ρύπανση και τις πυρκαγιές, ενώ ζώα της περιοχής είτε έχουν σκοτωθεί είτε ζουν τρομοκρατημένα από τους ήχους των πυραύλων και των ατελείωτων εκρήξεων. Η αλήθεια είναι ότι πάντα οι φτωχοί, τα παιδιά τους και οι εργάτες πληρώνουν το τίμημα κάθε πολέμου, και αυτός δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση. Σταματήστε τώρα αυτόν τον παράλογο πόλεμο…