Κολλημένος με το 2015 ο Αλέξης…

Η χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου του προσέφερε μία ευκαιρία επανατοποθέτησης σε μια περίοδο γεμάτη κρίσιμα και επίκαιρα ζητήματα. Η δημόσια συζήτηση σήμερα περιστρέφεται γύρω από υποθέσεις όπως οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η διαρκής πίεση της ακρίβειας. Ωστόσο, η επιλογή του πρώην πρωθυπουργού κινήθηκε σε διαφορετική κατεύθυνση. Ως συνήθως δηλαδή…

Αντί να δώσει έμφαση στα τρέχοντα προβλήματα και να διατυπώσει μια πειστική πρόταση για το παρόν και το μέλλον, επέστρεψε στο γνώριμο πεδίο του 2015 και του δημοψηφίσματος. Όχι απλώς για να το αποτιμήσει, αλλά για να υπερασπιστεί εκ νέου τις επιλογές του, απορρίπτοντας μάλιστα τον χαρακτηρισμό της “κωλοτούμπας” σε ότι αφορά την 5η Ιουλίου.

Η στάση αυτή ενισχύει την εντύπωση ότι ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει πολιτικά εγκλωβισμένος σε εκείνη την περίοδο. Μια περίοδο που, ανεξαρτήτως ερμηνειών, έχει κριθεί επανειλημμένα στην κάλπη. Από το 2015 μέχρι σήμερα, ο ίδιος έχει τεθεί τέσσερις φορές ενώπιον της λαϊκής ετυμηγορίας, με τα εκλογικά αποτελέσματα να γίνονται διαρκώς δυσμενέστερα. Άλλωστε, όχι άδικα, θεωρείται η κύρια αιτία για την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κάτοικος του Μαξίμου.

Μοιάζει το λιγότερο αφελές να συνεχίζει να πιστεύει (ή να προσποιείται πως πιστεύεται) ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει διαμορφώσει άποψη για εκείνη τη φάση. Και ακόμη δυσκολότερο να πιστέψει κανείς ότι αυτή η άποψη μπορεί να ανατραπεί μέσα από επαναλαμβανόμενες αναδρομές και δικαιολογήσεις. Αντιθέτως, η επιμονή σε αυτό το αφήγημα μοιάζει περισσότερο με πολιτική εμμονή, παρά με στρατηγική ανασυγκρότησης.

Οι “εμμονές” του Αλέξη

Αν ο στόχος είναι πράγματι το άνοιγμα ενός νέου πολιτικού κύκλου, τότε προϋπόθεση είναι η αλλαγή ατζέντας. Οι προσωπικές και ιστορικές αναφορές έχουν τη θέση τους, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν τον πυρήνα ενός σύγχρονου πολιτικού λόγου. Η κοινωνία αναζητά απαντήσεις για το σήμερα και το αύριο, όχι διαρκείς επιστροφές στο παρελθόν. Κυρίως όταν για όλα αυτά το εκλογικό κοινό έχει διαμορφώσει άποψη.

Υπάρχει, μάλιστα, και μια ακόμη παράμετρος: αυτή η εμμονή δεν λειτουργεί τελικά μόνο εις βάρος του ίδιου. Διότι όχι μόνο περιορίζει τη δυνατότητά του να διευρύνει την επιρροή του, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει το αφήγημα της ΝΔ, η οποία διαχρονικά επενδύει πολιτικά στην αρνητική φόρτιση που εξακολουθεί να προκαλεί σε ένα τμήμα της κοινωνίας η περίοδος διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Συμπερασματικά, όσο ο Αλέξης Τσίπρας πορεύεται πολιτικά μεταξύ πολιτικών απωθημένων και ιστορικών εμμονών, το εκτόπισμα του θα έχει ταβάνι. Ειδικά όταν, όχι απλώς δηλώνει υπερήφανος για το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά μετανιώνει που δε το έκανε και νωρίτερα. Μία τοποθέτηση που αυτός που του τη πρότεινε εν των συνεργατών του, μάλλον στις επαφές του έχει το τηλέφωνο του Μητσοτάκη…