Κυνήγι μαγισσών για τη διαφθορά στην Κύπρο

Οι μάχες για τα δυο αυτά ζητήματα συνιστούν προτεραιότητα, φτάνει να μην γίνονται για ψηφοθηρικούς λόγους. Για την καριέρα και την καρέκλα. Και επειδή ο… πόλεμος κατά της διαφθοράς είναι πιο ελκυστικός, διαφαίνεται να υπάρχει αλλαγή ατζέντας από τους καριερίστες της πολιτικής.

Από εκείνους που η πολιτική μετατρέπεται σε επάγγελμα και η καρέκλα «όραμα». Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως ο πραγματικός αγώνας κατά της διαφθοράς, υπονομεύεται από τα διάφορα παραμύθια που πλασάρονται στη δημόσια σφαίρα. Όχι τα παραμύθια της Χαλιμάς, αλλά εκείνα που συνδυάζουν με χολιγουντιανή μαεστρία (!) πολιτική, σεξ, χρήμα, διεφθαρμένους αξιωματούχους, υπόκοσμο, χάκερ, ωτακουστές. Σκηνές απείρου κάλλους, που θα ζήλευσαν και οι πιο φαντασμαγορικοί σεναριογράφοι.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι πρόσωπα με κλίση στην μυθομανία ξεγέλασαν κοτζάμ ερευνητές, αλλά που μια μερίδα των συμπολιτών μας εξακολουθεί να θεωρεί ως πραγματικά κάποια μυθεύματα, που ήδη διαψεύσθηκαν. Υιοθετούν ιστορίες, όταν ακόμη και τον… Μαδούρο ενέπλεξαν. Μια ατάκα στα γερμανικά χρησιμοποιήθηκε για να… δέσει το μυθιστόρημα. Για να ακούγεται μια φωνή, ως να αναγγέλλει την επόμενη πτήση στο αεροδρόμιο του Βερολίνου. Ποια Γερμανία όμως; Ντοκιμαντέρ για τη Βενεζουέλα ήταν. Και το παραμύθι συνεχίζεται.

Μάχη κατά της διαφθοράς ή σημαία ευκαιρίας;

Προφανώς κάποιοι που υπηρέτησαν στην… αυλή της διαφθοράς γνωρίζουν καλύτερα. Και τα κόλπα, κυρίως όμως το πως λειτουργεί το σύστημα. Το πώς και γιατί εγκαταλείφθηκε η αυλή είναι μια άλλη ιστορία. Γνωστή, όμως, η ιστορία. Αλλά η ουσία είναι πως οι διατελέσαντες υπηρέτες του συστήματος δεν μπορούν να κουνούν το δάκτυλο και να δίνουν μαθήματα. Να αναδεικνύονται και εχθροί της διαφθοράς.

Αυτό το κράτος- και δεν είναι μόνο ίδιον της Κυπριακής Δημοκρατίας- αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη διαφθορά, τα οποία δεν είναι τωρινά αλλά διαχρονικά. Τέτοια εντοπίζονταν και πριν από την ανεξαρτησία. Επί αγγλικής αποικιοκρατίας. Αυτό, όμως, δεν σημειώνεται για… παρηγοριά. Αλλά για να αναδειχθεί η αποτυχία αντιμετώπισης του φαινομένου. Αυτό το κράτος, που αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης από την αρχή της διαδρομής του, δεν κατάφερε να πολεμήσει στη ρίζα του αυτό το ζήτημα.

Κι αυτό επειδή ακριβώς όλο αυτό που παρακολουθούμε βολεύει κάποιους. Στην μια κατηγορία ανήκουν αυτοί που βάζουν το… δάκτυλο στο μέλι. Στην άλλη κατηγορία, ανήκουν εκείνοι που βολεύονται στο να το παίζουν αδιάφθοροι, πρώτοι πολέμιοι της διαφθοράς. Αμφότερες οι κατηγορίες βολεύονται στο τέλος, να υπάρχει διαφθορά.

Το τσουβάλιασμα

Την ίδια ώρα, η θεωρία του τσουβαλιάσματος, του «εμείς οι καθαροί και οι άλλοι είναι όλοι κλέφτες διεφθαρμένοι» εκτός του ότι είναι ισοπεδωτική, αλαζονική, πατερναλιστική προσέγγιση ενέχει και κινδύνους. Γιατί εάν όλοι είναι κλέφτες, με ποιους θα συνεργασθούν για να γίνουν ανατροπές; Η Αστυνομία, λένε, κουκουλώνει τα σκάνδαλα. Γιατί τότε απευθύνονται στην Αστυνομία για να προβούν σε καταγγελίες; Το κράτος, υποστηρίζουν, είναι διεφθαρμένο, αλλά με την πρώτη δυσκολία απευθύνονται σε αυτό. Οι θεσμοί προφανώς και έχουν προβλήματα, κάποιοι εκφραστές τους είναι διεφθαρμένοι. Είναι της διαπλοκής, της διαφθοράς, του χρήματος. Δεν είναι, όμως, όλοι.

Τι χρειάζεται; Επανεκκίνηση του κράτους με σοβαρότητα, με τρόπο που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους πολίτες. Χρειάζονται τολμηρές ενέργειες και ρήξεις με το κατεστημένο. Βήματα έχουν γίνει, κάποια περνούν κάτω από τα ραντάρ της κοινωνίας, κυρίως από εκείνη την μερίδα, που τα βλέπει όλα αρνητικά. Χρειάζονται να γίνουν ακόμη αρκετά.