“Έν παραβολαίς αινιγμάτων”: Η υπαινικτική ποίηση του Αλ. Φλωράκη

Ο τίτλος λειτουργεί σαν κλειδί. Ο παραβολές δεν έχουν διδακτικό χαρακτήρα, ενώ τα αινίγματα, δεν περιμένουν λύση. Ο ποιητής δεν καθοδηγεί, αλλά υπαινίσσεται. Τα ποιήματα δεν ανοίγουν δρόμους μεγάλους, όμως, ανοίγουν όμορφα μονοπάτια που διακόπτονται σε σημεία, αφήνοντας τον αναγνώστη να συνεχίσει μόνος του.

Η γλώσσα του μοιάζει να λειτουργεί ως ίχνος παρά ως δήλωση. Οι εικόνες αναδύονται χαμηλόφωνα, αφήνοντας χώρο στην σιωπή. Εμφανίζονται αποσπασματικά, σαν μνήμες που δεν θέλουν να συγκροτηθούν σε πλήρη αφήγηση, δεν σταθεροποιούνται πλήρως σε συγκεκριμένο συναίσθημα.

«Ήρθανε,
Έφεραν δώρα, έφεραν ευχές,
άφησαν έξω τις πληγές τους…»

«Τις νύχτες τα δέντρα ξεθάβουν τις ρίζες τους,
σηκώνονται τελετουργικά και οδοιπορούν,….»

Ο ποιητής “παίζει” με τον υπαινιγμό

Αυτό που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που ο ποιητής χειρίζεται τον χρόνο και την εμπειρία. Τα ποιήματα μοιάζουν σαν θραύσματα μνήμης και συνείδησης. Η αίσθηση που αφήνουν είναι σαν κάτι σημαντικό να υπαινίσσεται, αλλά ηθελημένα, ποτέ δεν λέγεται ολοκληρωμένα.

Παράλληλα διακρίνεται μια υπόγεια φιλοσοφική διάθεση με διαρκή αμφιβολία απέναντι σε κάθε βεβαιότητα. Ο ποιητής παρουσιάζει τον κόσμο όχι ως κάτι που μπορεί να ερμηνευτεί, αλλά ως κάτι που διαρκώς διαφεύγει. Προσφέρει έναν τρόπο να κατοικήσεις το ερώτημα.

«…ο θόρυβος καταργεί κάθε φωνή,
κόβει τα φτερά των πουλιών,
τί πουλιά είναι τώρα αυτά,
άφτερα, άλαλα, χαμερπή,
έγιναν μαύρα,
ορμούν πάνω μας, μας ξεσκίζουν,…»

Ο ποιητής Αλέκος Ε. Φλωράκης γράφει σαν να γνωρίζει ότι τα ουσιώδη δεν λέγονται ευθέως, μόνο υπονοούνται. Εκεί, ανάμεσα στις λέξεις και στις σιωπές, βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Μια συλλογή εσωστρεφή, απαιτητική αλλά και ουσιαστική, που επιδιώκει να παραμένει ανοιχτή.