Η μαύρη αγορά του Final Four

Το πρόβλημα δεν προέκυψε ξαφνικά. Δεν είναι η πρώτη φορά, που ένα μεγάλο γεγονός μετατρέπεται σε πεδίο μαζικής κερδοσκοπίας. Το ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται τώρα για τη συναυλία των Metallica. Το κράτος γνωρίζει, αλλά επιλέγει να μην κάνει τίποτα. Δεν είναι απλά θεατής. Είναι μέρος του προβλήματος. Τα εισιτήρια για το Final Four εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να εξηγηθεί από τη ζήτηση.

Αλλά αυτό που ακολούθησε δεν εξηγείται. Τα ίδια εισιτήρια επανεμφανίστηκαν, σχεδόν ταυτόχρονα, σε πλατφόρμες μεταπώλησης, σε τιμές πολλαπλάσιες της αρχικής. Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι μηχανισμός κερδοσκοπίας. Και ο μηχανισμός αυτός λειτουργεί, επειδή το κράτος τον αφήνει να λειτουργεί. Η κυβέρνηση έχει όλα τα εργαλεία για να το αποτρέψει. Με συγκεκριμένα μέτρα που εφαρμόζονται ήδη σε άλλες χώρες:

• Ονομαστικά εισιτήρια με πραγματικό έλεγχο ταυτοποίησης.
• Απαγόρευση ή αυστηρός περιορισμός μεταπώλησης.
• Ανώτατο όριο τιμής στη δευτερογενή αγορά.
• Μηχανισμοί αποκλεισμού μαζικών αγορών μέσω αυτοματοποιημένων συστημάτων.

Τίποτα από αυτά δεν εφαρμόστηκε. Αυτό δεν μπορεί να παρουσιαστεί απλά ως αδυναμία. Είναι επιλογή. Η κυβέρνηση επέλεξε να αφήσει τη διαδικασία ανεξέλεγκτη. Επέλεξε να μην προστατεύσει τους πολίτες από ένα φαινόμενο που ήταν απολύτως προβλέψιμο. Ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση για έλεγχο. Καμία δέσμευση για παρέμβαση. Καμία ανάληψη ευθύνης. Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική.

Σημαίνει ότι το κράτος αποδέχεται, στην πράξη, ότι η πρόσβαση σε ένα μεγάλο δημόσιο γεγονός δεν είναι δικαίωμα των πολλών, αλλά προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν πολλαπλάσια τιμή. Τα διαθέσιμα εισιτήρια σήμερα ξεκινούν από 2.500 ευρώ και φτάνουν τις 15.500 ευρώ. Η αισχροκέρδεια αντιμετωπίζεται ως αναπόφευκτη παρενέργεια και όχι ως πρόβλημα προς επίλυση. Όχι για μια απλή οικονομική δραστηριότητα. Αλλά για ένα γεγονός που φιλοξενείται σε μια χώρα, με δημόσιες υποδομές, με τη στήριξη της Πολιτείας. Δεν μπορεί το κράτος να διεκδικεί το κύρος της διοργάνωσης και ταυτόχρονα να αποσύρεται από το πρόβλημα.

Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Είναι συγκεκριμένη και διπλή. Είναι ευθύνη πρόληψης και είναι ευθύνη παρέμβασης. Ένα κράτος που δεν προστατεύει τους πολίτες από ένα τόσο εμφανές φαινόμενο αισχροκέρδειας, στέλνει το μήνυμα ότι οι κανόνες είναι σχετικοί, ότι η αγορά μπορεί να λειτουργεί χωρίς όρια. Το Final Four δεν είναι απλώς ένα αθλητικό γεγονός. Είναι ένα τεστ λειτουργίας των θεσμών. Και σε αυτό το τεστ, η κυβέρνηση δεν απέτυχε από λάθος. Απέτυχε από επιλογή. Γιατί γνωρίζει και επιλέγει να μην κάνει τίποτα.