Θεσμική διαπλοκή και δημοκρατικό πολίτευμα

Στο πλαίσιο αυτό, η διάκριση των εξουσιών (Σ., άρθρο 26, παρ. 1) αποτελεί κατ’ ουσία μέτρο προστασίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, διά της οποίας το πολίτευμα λειτουργεί με βασικό του θεμέλιο τη λαϊκή κυριαρχία. Ο Συνταγματικός Νομοθέτης, στο πλαίσιο της διάκρισης των εξουσιών, θέλει τα όργανα εντός αυτών να πράττουν εν ελευθερία και να λειτουργούν εν ονόματι του ελληνικού λαού και υπέρ αυτού, σύμφωνα με τους κανόνες του Συντάγματος και στην εξ ορισμού συμφωνία των νόμων προς τις διατάξεις αυτού. Έτσι ώστε να εκδηλώνεται με τον τρόπο αυτό και να ικανοποιείται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, ως συνταγματικά κατοχυρωμένη θεμελιώδης αρχή της Δημοκρατίας και να πραγματώνεται γνήσια η βούληση του λαού διά των αντιπροσώπων του.

Η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, ως θεμελιώδης αρχή του πολιτεύματος, αποτελεί πηγή και προσδιορίζει όλες τις Εξουσίες που υπάρχουν υπέρ του Λαού και του έθνους, επιβεβαιώνει δε, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του Λαού, και τις προστατεύει κατά μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο, τόσο Συνταγματικά, όσο και Ποινικά με την πρόβλεψη ειδικών ποινικών διατάξεων, όπως είναι και αυτές περί εσχάτης προδοσίας.

Κραυγαλέες περιπτώσεις θεσμικής διαπλοκής

Σήμερα, με την διακυβέρνηση όλων των κομμάτων εξουσίας μετά την μεταπολίτευση και ιδίως με την τελευταία της ΝΔ, βιώνουμε απόλυτα μια άνευ ετέρου Θεσμική Διαπλοκή, η οποία αναδεικνύεται εμφανώς με τη σύγχυση αντί της διάκρισης των εξουσιών-Λειτουργιών: Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική. Αντί δηλαδή την εμφανή διάκριση των εξουσιών, υφίσταται μια σύγχυση αυτών, καθιστώντας απόλυτα εμφανή την θεσμική διαπλοκή, (βλ. Μνημόνια, Δημοψήφισμα του 2015, Υποκλοπές-ΟΠΕΚΕΠΕ-Τέμπη).

Την ανωτέρω θέση ενισχύουν μερικές κραυγαλέες θεσμικές περιπτώσεις τουλάχιστον μετά τα μνημόνια:

• Παραίτηση του Νικόλαου Καρόλου Σακελλαρίου, Πρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, Αθήνα, 16 Μαΐου 2018, λόγω ευθιξίας λίγο πριν τη λήξη της θητείας του, με την επισήμανση, όπως τόνισε: «[…] της μη συμβατότητα των ρυθμίσεων του μνημονίου με το Σύνταγμα και είχαμε, εγκαίρως, προειδοποιήσει, χωρίς δυστυχώς να εισακουστούμε, για την επερχόμενη πλήρη επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού, που επηρέασε, καίρια, το σύνολο σχεδόν της κρατικής δράσεως και σηματοδότησε την συνακόλουθη υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και του Κοινωνικού Κράτους» (βλ. Δημήτρης Π. Παναγιωτόπουλος (2023) Σύγχρονη Ελληνική Πολιτεία, Νόηση – Αθήνα, σελ. 76-80).
• Θυμηθείτε την περίπτωση της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κ. Θάνου, όπου μετά το πέρας της Θητείας της τοποθετήθηκε σύμβουλος στον τότε Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα!.
• Την Σύμβουλο του ΣτΕ, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που με υπογραφή της με την απόφαση ΣτΕ 2499/2012 κρίθηκαν Συνταγματικές οι διατάξεις για τη δημιουργία αιολικών πάρκων σε αναδασωτέες εκτάσεις και ο Πρωθυπουργός μετά το 2015 την επέλεξε ως Πρόεδρο του ΣτΕ και το 2019 ο άλλος Πρωθυπουργός, κ. Μητσοτάκης, την επέλεξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
• Την παραίτησή του Αρεοπαγίτη κ. Μουζάκη, ο οποίος αρνήθηκε να “συμμορφωθεί” με τις υποδείξεις της ηγεσίας για την υπόθεση των Τεμπών και ο οποίος είχε υποβάλει εγγράφως, ήδη από τις 2 Απριλίου, παρά τη διάψευση του Αρείου Πάγου στις 16 Απριλίου 2026 για το αντίθετο. Όμως το Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 2225, 4ης Μαΐου 2026) ανέδειξε τα ψεύδος. Επισημαίνεται εδώ, ότι η παραίτηση του κ. Μουζάκη δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη, αλλά συνδέεται άμεσα με χειρισμούς στην υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών και με αιχμές σε βάρος της ηγεσίας του Αρείου Πάγου.
• Τελευταίως, στην υπόθεση των Υποκλοπών, όπου ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλας, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, όταν είχε την εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, είχε υπογράψει 11 παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, που συνέπεσαν χρονικά με τις υποκλοπές μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator. Αναδειχθέντος δε, πρωτοδίκως του εγκλήματος των υποκλοπών μέσω του λογισμικού αυτού, κατά την πρωτόδικη ποινική απόφαση από ξένους ιδιώτες, τίθεται ευθέως το μείζον ζήτημα κατασκοπίας σε βάρος ελληνικού κράτους.

Η υπόθεση των υποκλοπών

Τούτο σημαίνει πως, αν δεν υποκρύπτεται κάτι άλλο, η υπόθεση έπρεπε να ερευνηθεί περαιτέρω αμέσως και σε βάθος για το έγκλημα της κατασκοπίας σε βάρος της χώρας. Εν τούτοις, ο συγκεκριμένος δικαστικός λειτουργός, αν και κατά τα ανωτέρω όφειλε να απόσχει από την εξέταση του φακέλου, της πρωτοδίκως εκδικασθείσης υποθέσεως, της οποίας διαβιβάστηκε στον Άρειο Πάγο ο φάκελος από τους δικαστές, με το σκοπό την περαιτέρω έρευνα, εκείνος επιδεικνύοντας υπερβάλλοντα ζήλο την έθεσε άνευ ετέρου στο αρχείο. Τούτο φανερώνει απόλυτα την τάση συγκάλυψης του σκανδάλου των υποκλοπών.

Δηλαδή παρότι έχουμε παράνομες παρακολουθήσεις προσώπων, όπως είναι η ηγεσία της Κυβέρνησης και του Στρατού, τον συγκεκριμένο δικαστικό λειτουργό, Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, δεν τον απασχόλησε διόλου το ζήτημα διερεύνησης περαιτέρω της υπόθεσης, αν και είναι εμφανές το έγκλημα κατασκοπίας. Αν δεν ισχύει αυτό, δεν υπάρχει δηλαδή κατασκοπία, τότε πρόκειται για απόλυτα υπαρκτό και μείζον το έγκλημα των υποκλοπών, τουλάχιστον για εκείνον που παρήγγειλε, χρησιμοποίησε το κατασκοπευτικού Predator και που αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον που είχε την ευθύνη της λειτουργίας της αρχής παρακολούθησης.

Μετά τα ανωτέρω, ο Κωνσταντίνος Τζαβέλας όφειλε να έχει παραιτηθεί από τη θέση του, γιατί φανέρωσε με την πράξη του ότι του είναι αδύνατο να ερευνήσει ίσως και τον Πρωθυπουργό, που είναι το πρόσωπο που τον διόρισε στη θέση αυτή. Όμως, ποτέ δεν είναι αργά!!!. Μετά τα ανωτέρω, ο Υπουργός Δικαιοσύνης έχει υποχρέωση να ζητήσει εκείνος από τον Άρειο Πάγο την περαιτέρω διερεύνηση κάθε πτυχή του εγκλήματος κατασκοπίας κατά της χώρας και των υποκλοπών. Πέραν τούτων δε, επίσης να ζητήσει την ποινική και πειθαρχική δίωξη του συγκεκριμένου λειτουργού με το ερώτημα της απόταξης από το σώμα για τουλάχιστον παράβαση του άρθρου 259 του ΠΚ!. Οψόμεθα!

Η θεσμική όμως διαπλοκή, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μετά το 2010 στη χώρα μας , μόνο με έναν τρόπο μπορεί να εξαφανιστεί, με την ανάδειξη ενός άλλου νέου πολιτικού φορέα εξουσίας, που θα φέρει τοις πράγμασι Εθνική Θεσμική Ανασυγκρότηση, Κάθαρση και Δικαιοσύνη.