Πρόγονος του σημερινού τουρκικού αναθεωρητισμού η Γενοκτονία των Ποντίων

Πρόκειται για την προαναγγελθείσα κατάθεση νόμου στην τουρκική βουλή και την “νομιμοποίηση” του πειρατικού τουρκικού δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, που αποτελεί μία νέα υπολογισμένη κίνηση της Άγκυρας, με στόχο την υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, οι οποίες βάσει των ισχυόντων κανόνων του δικαίου της θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί τη συνέχεια του casus belli του 1995 και του παράνομου, με “βιασμού” της γεωγραφίας, Τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη (), με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο, που είναι η “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας.

Έχουμε δηλαδή στην περίπτωση αυτή την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου κύκλου του επιθετικού παντουρκισμού, ως ακλόνητο δόγμα του βαθέως τουρκικού κράτους, που αποτελεί τον πυρήνα των εκάστοτε εκφάνσεων, ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παντουρκισμός και εξτρεμιστικός τουρκικός αναθεωρητισμός, που θεμελιώθηκε στο πλαίσιο αιματηρών γενοκτονιών του επιμέρους χριστιανικού στοιχείου, που προϋπήρχε επί αιώνες στη Μικρά Ασία (Αρμένιοι, ποντιακός Ελληνισμός, Μικρασιατικός Ελληνισμός, Ασσύριοι κλπ.).

Το κλείσιμο των ματιών στην ιστορία, με συνέπεια τη μη σκληρή και απόλυτη καταδίκη αυτών των γενοκτονιών από την διεθνή κοινότητα (υπήρξε μόνο ένα μικρό βήμα με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από την προηγούμενη κυβέρνηση Μπάιντεν, χωρίς όμως οποιαδήποτε άλλη συνέπεια), αποτελεί το πλαίσιο εκείνο που θεριεύει και λιπαίνει τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Η γενοκτονία των Ποντίων

Η εξόντωση του Ποντιακού Ελληνισμού κατά την περίοδο 1909-1913, που αποτελούσαν ισχυρότατο πόλο εμπορικής και πολιτιστικής ανάπτυξης στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου, αλλά και των άλλων μη τουρκικών εθνοτήτων, όπως οι Αρμένιοι, οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, οι Μαρωνίτες και οι Ασσύριοι, από τους Νεότουρκους (1909-1913) αρχικά και στη συνέχεια από τον Μουσταφά Κεμάλ κατά την περίοδο 1914-1923, είχε την στήριξη του αναπτυσσόμενου τότε γερμανικού κεφαλαίου, το οποίο είχε διεισδύσει οικονομικά στην ευρύτερη περιοχή των ορίων της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Άλλωστε από επίσημα έγγραφα προκύπτει ότι το σχέδιο εκκαθάρισης της Μικράς Ασίας από τους χριστιανικούς πληθυσμούς, δια της εξαφανίσεως τους, τέθηκε σε εφαρμογή από τους Νεότουρκους μετά την ανάληψη της εξουσίας από αυτούς το 1908, με απόφαση μάλιστα που λήφθηκε σε συνέδριο στη Θεσσαλονίκη υπό την υψηλή καθοδήγηση και εποπτεία του Γερμανού αρχιστράτηγου Λίμαν Φον Σάντερς.

Η γενοκτονία και ο εξανδραποδισμός των Ποντίων, που ήταν το σφοδρό και εκτεταμένο κύμα σφαγών και η συστηματική καταστροφή των γηγενών ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής του Πόντου, αλλά και των υπολοίπων ελληνικών πληθυσμών στις περιοχές της Δυτικής Μικράς Ασίας, Καππαδοκίας και Ανατολικής Θράκης, που ακολούθησε χρονικά την γενοκτονία των Αρμενίων με θύματα που ξεπερνούν τους 1.500.000 ανθρώπους, έγινε στη βάση του ακραίου εθνικισμού των Νεότουρκων και στη συνέχεια του Κεμαλικού καθεστώτος, που τους διαδέχθηκε υπό την ιδεολογική ομπρέλα του παντουρκισμού.

Σύμφωνα με αυτήν στη θέση της ανοιχτής οθωμανικής κοινωνίας, όπου συνυπήρχαν Τούρκοι, Έλληνες, Αρμένιοι, Μαρωνίτες, Ασσύριοι κλπ, έπρεπε να επιβληθεί με “σιδερένιο” τρόπο μόνο το τουρκικό στοιχείο. Η εφαρμογή στην πράξη αυτής της αιματηρής γιγάντιας εθνοκάθαρσης των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας, αποτέλεσε τον πρόδρομο της ναζιστικής θηριωδίας και του εβραϊκού ολοκαυτώματος.

Ο ιδεολογικός καθοδηγητής των Νεότουρκων Ζιγιά Γκιοκάλπ συνέβαλε καθοριστικά στην εκπόνηση του σχεδίου εθνικής εκκαθάρισης των χριστιανικών λαών από την Μικρά Ασία με την υπέρβαση της χαλαρής πολυεθνικής και θρησκευτικής οθωμανικής αυτοκρατορίας και τη μετατροπή των ομάδων που ζούσαν σε αυτήν σε ένα συμπαγές ομοιόμορφο τουρκικό σώμα. Η περίπτωση αυτή αποτελούσε την πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, όπου βασικό ρόλο είχαν οι διαστρεβλωμένες και εκχυδαϊσμένες απόψεις του Νίτσε και του θαυμασμού τους προς τον υπεράνθρωπο, που για τους Νεότουρκους ήταν “ο Τούρκος και η τουρκότητα”. Στη συνέχεια τη θέση του υπερανθρώπου η άρια φυλή του Χίτλερ, ο οποίος εκδήλωνε ιδιαίτερο θαυμασμό για την γενοκτονική δράση των Νεότουρκων και προσωπικά ως ηγέτη τον Κεμάλ.

Απέναντι σε αυτά τα άγρια εγκλήματα και στον ηρωικό αγώνα των Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι προσπάθησαν να περισώσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους και τον πολιτισμό τους, η εξαρτημένη πολιτική και οικονομική ολιγαρχία της χώρας στην εποχή εκείνη και ιδιαίτερα η φιλομοναρχική παράταξη, φέρει τεράστια ευθύνη, αφού δεν παρείχε καμία βοήθεια για την ενίσχυση του αντάρτικου κινήματος του Πόντου και την δημιουργία ενός νέου μετώπου στα νώτα του Κεμάλ, που ενδεχομένως να αποτελούσε καταλυτικό στοιχείο ακόμα και για την μη επέλευση της Μικρασιατικής καταστροφής, αλλά εγκατέλειψε αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού την κακή του τύχη.

Έτσι, η περίπτωση του δράματος του ολοκαυτώματος του Ποντιακού ΕΤλληνισμού απεικονίζει ανάγλυφα τις δύο κυρίαρχες συνιστώσες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όπως εύστοχα προσδιόρισε ο Νικόλαος Σβορώνος. Από τη μια μεριά ο αντιστασιακός χαρακτήρας των Ελλήνων στην μακραίωνη ιστορική τους διαδρομή και από την άλλη η απουσία εθνικής συνείδησης στη νόθα και εξαρτημένη οικονομική ολιγαρχία και των πολιτικών εκφραστών της, που φέρουν σοβαρότατες ευθύνες για τους εθνικούς ακρωτηριασμούς, τις καθυστερήσεις και τις χρεωκοπίες της χώρας.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Αποτέλεσμα αυτών των αβελτηρίων και των συνεπειών της μικρασιατικής καταστροφής είναι η διαχρονική ιδιότυπη “σιωπή” της ελληνικής πολιτικής εξουσίας, που πλην της ιστορικής πράξης της αναγνωρίσεως της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού του 1994 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, με τις άοκνες προσπάθειες του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ουδέν έπραξε προς την υλοποίηση της διεθνούς αναγνώρισης αυτής της γενοκτονίας.

Οι μικρασιατικές γενοκτονίες από τον τουρκικό στοιχείο και η ναζιστική γερμανική γενοκτονία των Εβραίων αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του αγώνα για την εξεύρεση της αλήθειας, το πλαίσιο, δηλαδή, εκείνο βάσει του οποίου η Διεθνής Κοινότητα οφείλει να αποτρέπει επαναλήψεις κάθε είδους εθνοκαθάρσεων και γενοκτονιών, ιδιαίτερα σήμερα, που κυριαρχεί η γεωπολιτική ρευστότητα και η αταξία.

Γι’ αυτό η Ελλάδα πλέον οφείλει να θέσει το θέμα σε όλα τα διεθνή φόρα και να συνδράμει ουσιαστικά τις ποντιακές οργανώσεις, έτσι ώστε να δοθεί και το απαραίτητο μάθημα στη σημερινή Τουρκία, που έχει ως κράτος γενέθλια πράξη της τις μικρασιατικές γενοκτονίες, βάσει της ιδεολογίας του παντουρκισμού. Ιδεολογία που αποτελεί την κινητήρια δύναμη και του σημερινού νεο-οθωμανικού καθεστώτος Ερντογάν, που προβαίνει σε συστηματική εθνοκάθαρση του κουρδικού στοιχείου και απειλεί τις γειτονικές χώρες, με πρώτες την Ελλάδα και τη Κύπρο.

Η διεθνής αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού (355.000 θύματα), θα επιφέρει την ηθική δικαίωση και την επούλωση των τραυμάτων από αυτήν, που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και παράλληλα θα αποτελέσει ισχυρή καταδίκη του ιδεολογικού πυρήνα του παντουρκισμού, ως πηγή γενοκτονιών και εθνοκαθάρσεων, δεδομένου ότι αυτός παραμένει η κινητήρια δύναμη του σημερινού επιθετικού τουρκικού αναθεωρητισμού. Η δικαίωση αυτή δεν αφορά μόνο τον Ποντιακό Ελληνισμό, αλλά συνολικά την ανθρωπότητα, προκειμένου να αποτελέσει παρακαταθήκη για τη μη επανάληψη νέων ολοκαυτωμάτων στη σημερινή ρευστή και υπό διαμόρφωση παγκόσμια σκηνή, που σύμφωνα με την εκτίμηση του Βάλερσταϊν μπορεί να εκτραπεί προς την δυστοπία.