Ο πολιτικός που ακύρωσε την Αριστερά και έστρωσε το χαλί στο Μητσοτάκη!
28/05/2026
Ο Τσίπρας υπήρξε η ντροπή της Αριστεράς, ή, ακριβέστερα, η στιγμή που η Αριστερά απογυμνώθηκε από τα ίδια της τα συνθήματα. Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς έναν πολιτικό που ανέβηκε στην εξουσία επενδύοντας σε ρητορική ρήξης και έλαβε, μάλιστα, 62% όχι σε δημοψήφισμα, δηλαδή σε μία στιγμή όπου θεωρητικά ο λαός του έδωσε εντολή συγκρούσεως με το κατεστημένο και τελικά επέλεξε τη συμμόρφωση;
Αν υπήρξε ένας πολιτικός που είχε, θεωρητικά, την ιστορική ευκαιρία να δοκιμάσει ένα αριστερό μοντέλο, έστω μεταβατικό, έστω και με συγκρούσεις, αυτός ήταν ο Τσίπρας του 2015. Δεν είχε απλώς κυβερνητική νομιμοποίηση. Είχε πολιτική νομιμοποίηση για ρήξη με τα δεδομένα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Και τι έκανε; Μετατράπηκε σε διαχειριστή του συστήματος, που υποτίθεται ότι θα ανέτρεπε. Από πολέμιος του Μνημονίου κατέληξε εφαρμοστής των μνημονιακών δεσμεύσεων, με τη διαφορά ότι τις εφάρμοζε πλέον ένας, που είχε πρώτα πείσει τους πολίτες ότι θα τις καταργήσει.
Και εκεί βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική αποτυχία του. Δεν απέτυχε απλώς ως πρωθυπουργός. Φαλκίδευσε το ίδιο το αφήγημα της Αριστεράς. Διότι μετά από αυτό, ποιος μπορεί σοβαρά να πιστέψει ότι υπάρχει αριστερή εναλλακτική διακυβέρνηση, που θα συγκρουστεί με το διεθνές χρηματοπιστωτικό και θεσμικό πλαίσιο; Ο άνθρωπος που είχε την ισχυρότερη εντολή για να δοκιμάσει κάτι τέτοιο, όχι μόνο δεν το επιχείρησε μέχρι τέλους, αλλά κατέληξε να γίνει ο αποτελεσματικότερος διαχειριστής της ήττας.
Έστρωσε το χαλί στον Μητσοτάκη
Και το πολιτικό αποτέλεσμα; Έστρωσε το χαλί στον σημερινό πρωθυπουργό. Διότι, όταν ο αντίπαλος έχει ακυρώσει το ίδιο του το αφήγημα, όταν έχει πείσει τους ψηφοφόρους ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική”, τότε ο επόμενος κυβερνά σχεδόν ανεμπόδιστα, όχι τόσο εξαιτίας της δυνάμεώς του, αλλά εξαιτίας της ανυπαρξίας σοβαρού αντιπάλου. Έτσι φθάσαμε σε μία πραγματικότητα, όπου η συζήτηση για τρίτη συνεχόμενη πρωθυπουργική θητεία μοιάζει σχεδόν φυσιολογική, για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση.
Και τώρα; Η Αριστερά, πιστή σε μία παράδοση συνεχών διασπάσεων –σχεδόν φαινόμενο ενδημικό στον χώρο της– κατακερματίζεται σε μικρά μορφώματα, όπου ο καθένας αναζητεί την προσωπική του καθαρότητα, την προσωπική του μικροηγεμονία, το δικό του μικρό ακροατήριο. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, ο Τσίπρας επανέρχεται σαν δήθεν ενοποιητής. Αλλά ποιο είναι, στην πραγματικότητα, το μήνυμα αυτής της επιστροφής; Είναι κάτι σχεδόν κυνικό και ταυτόχρονα τραγικό.
Το μήνυμα που εμμέσως πλην σαφώς στέλνει είναι: “Δεν έχετε τίποτε να πείτε, ούτε εσείς ούτε εγώ. Το παλαιό αριστερό όραμα έχει εξαντληθεί, το ψευδοόραμα που σας πρότεινα κατέρρευσε. Αλλά δεν μαζευόμαστε τουλάχιστον όλοι μαζί, μπας και συνεχίσουμε να υπάρχουμε πολιτικά;”. Δεν απέτυχε, λοιπόν, απλά μία πολιτική. Ακόμα και αν έπαψε να προσποιείται ότι υπάρχει όραμα, εξακολουθεί να ζητά από τους πολίτες να τον εμπιστευθούν για να τους σώσει!
