Finis Graeciae; – Μπορεί να είναι λύση ο Σαμαράς;

Από κοντά και το φαινόμενο Καρυστιανού, δηλαδή της απολιτίκ φιγούρας, που επένδυσε στο θυμικό ενός ολόκληρου λαού, αλλά έχασε λόγω ναρκισσισμού και πολιτικής αφέλειας, την ιστορική ευκαιρία να αλλάξει τους όρους του πολιτικού παιγνίου. Και της οποίας μόνη πολιτική, αλλά και συγχρόνως σεσημασμένη, ιδεολογικά, κίνηση ήταν η στρατολόγηση του Θανάση Αυγερινού. Με όσα αυτή σηματοδοτεί. Πέραν όμως, ου. Γιατί τα κόμματα δεν στήνονται, ευτυχώς, στα δικηγορικά γραφεία του Κολωνακίου.

Από αυτήν λοιπόν την “εξίσωση” των τριών, του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και της Καρυστιανού, θα προκύψει το αποτέλεσμα των επικείμενων, εξαιρετικά κρίσιμων εκλογών. Αλλά και το επόμενο, κυβερνητικό σχήμα. Επειδή ποτέ, μεταπολιτευτικά, η χώρα δεν ήταν σε τέτοιο αδιέξοδο. Ούτε καν στα μνημόνια, γιατί τότε υπήρχε εθνική ομοψυχία. Αδιέξοδο, συμβολικό και ρεαλιστικό, έχοντας καταστεί η πατρίδα ένα απέραντο airbnb του εύκολου κέρδους, παραδομένο στα ξένα συμφέροντα, τον αφελληνισμό και την λειτουργία υπερεθνικών funds. Πολύ γρήγορα ο τόπος μας δεν θα ανήκει σε εμάς, αλλά στους επήλυδες, που τον έχουν αγοράσει μεθοδικά, σπιθαμή προς σπιθαμή.

Και δεν εννοώ τους μετανάστες ή τους πολιτικούς πρόσφυγες, αλλά όλους όσους έχουν καταστήσει το Αιγαίο απρόσφορο για το μέσο Έλληνα και την Αττική έναν κρανίου τόπο με την λεγόμενη σχετλιαστικά “αθηναϊκή ριβιέρα”, μία θάλασσα από μπετόν στην πραγματικότητα, για οιηματίες νεόπλουτους, που κομπάζουν για την δήωση της Αττικής και την μετατροπή της παραλιακής σε παραθαλάσσιο Παγκράτι. Με ιδιωτική όμως την είσοδο. Το όνειρο του Μητσοτακισμού. Μόλις είκοσι χρόνια πριν ο προσφάτως μεταστάς Σουφλιάς μιλούσε για το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης και τη σωτηρία του λεκανοπεδίου. Σήμερα;

Ως αντίδραση αυτοσυντήρησης

Από την άλλη, ο μοιραίος Αλέξης εμφανίζεται ως το μόνο αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη – έστω κι αν ηττάται από αυτόν τα τελευταία οκτώ χρόνια συνεχώς – ενώ ο νυν πρωθυπουργός ετοιμάζεται για μία, τελευταία, πύρρειο, όμως, νίκη. Υπενθυμίζεται ότι ο Αλέξης ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αφού μετήλθε άπειρα, μπερτοδούλια, τεχνάσματα, διέλυσε και το ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε – και που ο ίδιος το απογείωσε – για να ξαναζητήσει τώρα την συνδρομή των περιτριμμάτων της αριστεράς – ο ορισμός δηλαδή του τυχοδιωκτισμού και του πολιτικού εκτσογλανισμού – ώστε να ξαναγίνει… τί; Αντιπολίτευση! (Ο έσχατος ορισμός δηλαδή του κομματικού αμοραλισμού και ευτελισμού). Εδώ βρισκόμαστε αυτή την στιγμή.

Επίσης… Ανέκαθεν υποστήριζα ότι το τέλος του Μητσοτακισμού και της κλειστής, προσωπικής ελίτ των συμφερόντων και της διαφθοράς που αυτός εκπροσωπεί, θα προέλθει από την ίδια ΝΔ και τον βαθιά δυσαρεστημένο πυρήνα της. Αυτόν που δεν έχει απολέσει το τελευταίο φύλλο ηθικής και ευθύνης. Ως αντίδραση αυτοσυντήρησης. Κάτι τέτοιο αποτελεί ταυτόχρονα και την συντριπτική απαίτηση ολόκληρου του εκλογικού σώματος, όπως ΌΛΕΣ οι δημοσκοπήσεις δηλώνουν. Το υφιστάμενο, δραματικό αδιέξοδο εντείνει η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης λόγω της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ αφενός να εκφράσει πειστικά τον κεντρώο και τον κεντροαριστερό χώρο, αλλά και λόγω του κατακερματισμού αφετέρου – ένεκα …εκτσογλανισμού – της σύνολης αριστεράς.

Με τον μοιραίο Αλέξη στον ρόλο που του πάει περισσότερο από όλα: Εκείνον του πατροκτόνου, του αδελφοκτόνου, του τυχοδιώκτη και άφιλου συντροφοκτόνου κ.λπ. Μόνο συζυγοκτόνος δεν είναι! Εξηγούμαι, πρόκειται για αστειάκι. (Γιατί η πρώην κυβερνήσασα αριστερά έχει χάσει ακόμη και το χιούμορ της μέσα στην τόση σοβαροφάνεια και την αγωνία της για επιβίωση). Εξαιρώ το ΚΚΕ, που δεν διέθετε χιούμορ ποτέ και που συνεχίζει να αισθάνεται σταθερά ασφαλές, το ίδιο και ο “λαός” του, γύρω στο 7 με 8%. Σταθερά μακράν κάθε εμπλοκής από τα μιάσματα και από τους ρεβιζιονιστές. Σπολλάτη τους λοιπόν!

Άρα το νεόκοπο κόμμα του έμπειρου και δοκιμασμένου στον πρωθυπουργικό θώκο Αντώνη Σαμαρά, ιστορικού ηγέτη της δεξιάς, που είναι πλέον γεγονός, πρέπει να αποτελέσει, νομίζω, τον αποφασιστικό καταλύτη απέναντι σ’ όλα τα πρόσφατα – όσο και θνησιγενή, εφόσον προσωποπαγή – κόμματα που υπάρχουν αποκλειστικά εξ αιτίας της παρατεταμένης λειψανδρίας, αλλά και της απελπισίας του εκλογικού σώματος να βρει κάποια διέξοδο στο παρατεταμένο τέλμα και στην λειψυδρία προσώπων. Εκτός κι αν λύση αποτελούν ο παντός καιρού Φαραντούρης, ο χριστιανός Παπαδόπουλος, ο πρώην της Νίκης που κατέβασε τους πίνακες στη Εθνική Πινακοθήκης και εθεάθη δίπλα στην Καρυστιανού ή ο Φάμελλος, που διαλύει ενσυνείδητα ένα ιστορικό κόμμα για να γίνει η φιλιππινέζα του Μοιραίου Αλέξη.

Περιμένω, και έχω βάσιμους λόγους για αυτό, ότι την επαύριο των επικείμενων εκλογών θα τεθεί, λόγω αποτελεσμάτων, θέμα ηγεσίας πρωτίστως στο ΠΑΣΟΚ και αμέσως μετά στη ΝΔ. Ο νυν capo di capi Μητσοτάκης θα χάσει… νικώντας. Οι ψύχραιμοι και οι γνώστες – που όμως έχουν θεαματικά εκλείψει – θα μιλούσαν για πύρρειο, αναμενόμενη πάντως, νίκη. Ο κ. Μητσοτάκης αποχωρεί έχοντας αφήσει θεσμικά και κυβερνητικά συντρίμμια, με σκάνδαλα και φαβοριτισμούς, χωρίς όμως ουδείς μέσα από την Νέα Δημοκρατία να έχει τολμήσει να τον αμφισβητήσει. Βλέπετε, η κομματική – πολιτική επιβίωση των βουλευτών υπερέχει των ουσιαστικών συμφερόντων της παράταξης, αλλά και του μέλλοντος της πατρίδας.

Το νέο κόμμα Σαμαρά

O tempora, ω μόρτες. Παρά τα σοβούντα σκάνδαλα και την προσχηματική λειτουργία της δημοκρατίας. Παρά την καταφανή δυσαρέσκεια του συνόλου του ελληνικού λαού. Αφού ουδείς διαθέτει την ευθιξία, ώστε να αμφισβητήσει την γελοιότητα του Σπύρου και την αθλιότητα του Φλωρίδη. Τί ντροπή για την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αφήνω τα εθνικά θέματα, για τα οποία οι προοπτικές είναι περισσότερο από δυσοίωνες. Στο προτεκτοράτο που ζούμε. Και σταματώ εδώ…

Μία φίλη μού εξομολογήθηκε χθες ότι, ναι, θα ψηφίσει Μητσοτάκη με βαθιά ενοχή όμως, γιατί έτσι επιθυμεί να διασφαλίσει μία στοιχειώδη, κοινωνική ηρεμία, επειδή είχε δεινοπαθήσει, δέκα χρόνια πριν, με την αλλοπρόσαλλη διακυβέρνηση των συριζανέλ. Η ίδια είναι ιδιωτική υπάλληλος και είχε υποστεί στο πετσί της την επιπόλαιη ασχετοσύνη των ανευθυνοϋπεύθυνων και την ανυπαρξία κρατικής σοβαρότητας στην εποχή του μοιραίου Αλέξη.

Και αυτό είναι ένα επιχείρημα που επικαλούνται πολλοί. Με δεδομένη και την ανικανότητα του Ανδρουλάκη να συσπειρώσει το κέντρο – τον κοινωνικό πυρήνα της χώρας – και τον κεντροαριστερό χώρο. Όθεν μία ρεαλιστική λύση θα ήταν να επαναληφθεί ανανεωμένο το σκηνικό του 2013. Δηλαδή μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ + το νέο κόμμα Σαμαρά ως καταλύτη και με τον τελευταίο ως επιβεβλημένο και αποδεκτό κι από τους δύο συμβαλλόμενους, ως επικεφαλής. Πόσο μάλλον που στη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα βρίσκεται λογικά ένας/μία εκ των Διαμαντοπούλου-Γερουλάνου. Με τον Δούκα να επιστρέφει στη δημαρχία και στα ουσιαστικά καθήκοντά του – που τόσο έχει παραμελήσει. Είναι εκτός πραγματικότητας ένα τέτοιο σενάριο;

Προσωπικά για εμένα που έχω πάντα το αισθητικό κριτήριο ως βασικό μου καθοδηγητή, το αφόρητο, πολιτικό κιτς – που όμως κανείς δεν αντιλαμβάνεται – είναι το πιο δυσοίωνο από όλα. Είναι χαρακτηριστικό ότι από όλα τα κόμματα, τα νεοπαγή και τα κλασικά, ουδείς αναφέρεται στον πολιτισμό, έστω δήθεν, έστω προσχηματικά. Από την άλλη, θυμάμαι τη θητεία του ευπατρίδη Σαμαρά στο υπουργείο Πολιτισμού, που ήταν πραγματικά η εξαίρεση.

Ιδιαίτερα, όταν συγκριθεί με την καταστροφική θητεία της διαχειρίστριας των οικονομικών της συμμορίας του Μαξίμου, της αρχαιολόγου Μενδώνη, της εχθρού των μάχιμων αρχαιολόγων ή των επιμελητών μουσείων, με το στενό, οικονομικίστικο – μονοειδές μοντέλο, που εφάρμοσε οριζόντια στην τέχνη και τον πολιτισμό. Τελευταίο της επίτευγμα το… εισιτήριο στις τουαλέτες του Παρθενώνα! (Για ανθρώπους που έχουν ήδη πληρώσει 30 ευρώ για να εισέλθουν στο μνημείο). Μαζί με την Παναγιωταρέα, την σιωπηρή καταστροφή των μουσείων.

Με άλλα λόγια οι ημιμαθείς κι οι αδίστακτοι στην εξουσία. Χωρίς καμία, ουσιαστική έγνοια και για την ιστορία, και για την παράδοση, και για τον πολιτισμό αυτού του τόπου. Χωρίς συνείδηση και όραμα για τον Ελληνισμό. Γιατί τώρα κυριαρχεί το ιδεώδες των ατομικών, ατομικιστικών παραδείσων, που είναι όμως στημένοι σε μια συλλογική κόλαση. Κι όπου τα βίτσια μιας αδίστακτης νομενκλατούρας καταπατούν χωρίς αιδώ τα δικαιώματα και το δίκαιο των συντριπτικά πολλών.

Finis Graeciae

Με λίγα λόγια ψηφίστε ό,τι θέλετε, σύμφωνα με την συνείδηση και την ενσυναίσθηση σας, αλλά και με την επίγνωση ότι στην πολιτική ισχύει το μη χείρον βέλτιστον και ότι πρέπει να απομακρυνθεί το καθεστώς Μαξίμου. Αλλά και ότι την επαύριο των εκλογών πρέπει να υπάρχει μία ρεαλιστική λύση για την διακυβέρνηση της χώρας. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Σαμαράς με επίγνωση των λαθών του, αλλά και με αίσθηση το τεράστιου, ιστορικού στοιχήματος, που αποτελεί η εκ νέου εμπλοκή του στα κοινά, είναι μια παρήγορη διέξοδος. Όχι για εμάς τόσο, όσο για τα παιδιά μας. Κάτι που το οφείλει ο Αντώνης στη νεολαία αυτού του τόπου… Για λόγους που ο ίδιος καταλαβαίνει από όλους περισσότερο. Ως πολιτικός, ως πατριώτης, ως πατέρας…

ΥΓ. Ελπίζω ότι η φίλη μου η οποία δήλωσε ότι θα ψηφίσει – έστω και με ενοχές – Μητσοτάκη, μετά από την επιχειρηματολογία μου, θα δει ότι υπάρχει σαφώς κι άλλη, εναλλακτική λύση. Εγώ πάλι πιστεύω – και στοιχηματίζω – ότι τα νεοπαγή κόμματα, του Αλέξη, της Καρυστιανού και του Σαμαρά θα κινηθούν, τελικά, όλα γύρω στο + – 10%. Με το τελευταίο να παίζει τον πιο κρίσιμο και τον πιο δύσκολο, τον ενωτικό ρόλο.

* Finis Graeciae ήταν ο εμβληματικός, όσο και προφητικός τίτλος ενός κειμένου που δημοσίευσε ο Χρήστος Γιανναράς το 1986. Και μιλούσε για τον προϊόντα αφελληνισμό, την κυριαρχία του εγωτικού μοντέλου, που επρόκειτο να γίνει ο κανόνας και να δημιουργήσει την έωλη ευτυχία των ατομικών παραδείσων, που αναπτύσσονταν σε μιαν αναπότρεπτη, συλλογή κόλαση. Πριν από εικοσιπέντε δηλαδή χρόνια, όταν στην χώρα μας μεσουρανούσε η made in Greece εκδοχή του σοσιαλισμού και στις πίστες του αείμνηστου Γιαννόπουλου μεσουρανούσαν ο Λευτέρης Πανταζής και η Άντζελα.

Φέτος πάντως, κι είναι ενδεικτικό, ο Λευτέρης Πανταζής θα εμφανιστεί, ελέω της… πρωτοποριακής Λένας Κιτσόπουλου, ως απόδειξη της πολιτιστικής συνέχειας – αλλά και κατάπτωσης – της ηρωικής και ακαταδάμαστης μας φυλής στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ο πολιτισμός μας, η εκδίκηση στον πολιτισμό τους…