Είναι ο Μητσοτάκης συνέχεια του Τσίπρα; – Το φάουλ Σαμαρά!

Ο Σαμαράς έστησε την παγίδα της “αριστερής παρένθεσης”, αλλά δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η “πρώτη φορά Αριστερά” θα έκανε όλα όσα αυτός δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε. Το μόνο άλλοθι που θα μπορούσε να έχει τότε η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν η ογκώδης άγνοια πως στον λάκκο των Βρυξελλών – όπου κατοικοεδρεύουν λύκοι και ύαινες – μπορείς να διαπραγματευτείς με το φόβητρο “έρχεται ο Τσίπρας”. 

Ο Σαμαράς όφειλε να το ξέρει. Τουλάχιστον ο Αλέξης Τσίπρας – εν τη δημοκρατική αφέλεια του – έδωσε τη μάχη, έχασε και υπέγραψε μια συνθηκολόγηση για την πατρίδα. Δεν το έβαλε στα πόδια. Δεν πήγε στο Κάιρο, ούτε στην Αλεξάνδρεια. Έμεινε στα βουνά, μόνος, και πήρε όλο το πολιτικό κόστος της απελευθέρωσης από τα μνημόνια. Η θεωρία Σαμαρά πως έφταιξε ο Τσίπρας που δεν πρόλαβε να βγει από τα μνημόνια και πως αυτός προκάλεσε τις εκλογές είναι μια στημένη ιστορία που στήριξαν από κοινού ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όμως, καλό είναι να θυμηθούμε ότι:

• Τον Μάιο του 2014 στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτο κόμμα πανελλαδικά, πήρε την Περιφέρεια Αττικής και λίγο έλειψε να πάρει και τον Δήμο της Αθήνας. Στις Ευρωεκλογές, που έγιναν ταυτόχρονα, βγήκε πρώτο κόμμα με 26,56% και η ΝΔ του Σαμαρά με 22,72%. Τότε ήταν που ο Τσίπρας πήγε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του είπε πως ο Σαμαράς είναι πρωθυπουργός υπό προθεσμία.
• Ο Σαμαράς έβλεπε την τεράστια δυσαρέσκεια και άρχισε τη ναρκοθέτηση του πεδίου – κατά τη συνήθη πρακτική της Δεξιάς – ενόψει της 5ης αξιολόγησης του 2ου μνημονίου, που είχε φιλοτεχνήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Διόρισε τον Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος που ήταν υπουργός Οικονομίας για να καλύψει τα νώτα του και ζήτησε από τις Βρυξέλλες να βγει το ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς εισφορά νέων κεφαλαίων και την υπαγωγή της χώρας σε μια ευρωπαϊκή πιστωτική γραμμή.  
• Ζήτησε μια μυστική διάσκεψη στο Παρίσι, όπου υποσχέθηκε την ολοκλήρωση του προγράμματος σε τρεις μήνες χωρίς το ΔΝΤ. Η Κομισιόν θεώρησε πως είναι αδύνατο. Ούτε ο Τόμσεν πείστηκε στο Μιλάνο να βγει το ΔΝΤ από το πρόγραμμα. Κατέφυγε στη Μέρκελ και ζήτησε να γίνει η 5η αξιολόγηση, χωρίς τα σκληρά μέτρα και αυτά να ληφθούν αργότερα. Κι εκεί πήρε άρνηση.
• Το ΔΝΤ αρνήθηκε να έρθει στην Αθήνα, γιατί η κυβέρνηση Σαμαρά είχε ολοκληρώσει μόνο μία από τις 14 διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις της 5ης αξιολόγησης. Στην αρχή του Δεκεμβρίου 2014 στάλθηκε στο Eurogroup το περιβόητο mail Χαρδούβελη, που προέβλεπε δημοσιονομικά μέτρα ενός δισ. ευρώ και άλλο ένα τον Ιούλιο του 2015. Το κενό, όμως, που έπρεπε να καλυφθεί άμεσα ήταν 2,6 δισ. ευρώ. Το Eurogroup δεν τσίμπησε γιατί ήξερε πως ήταν μια προσχηματική πολιτική προσπάθεια για να αποτραπεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ.
• Τότε ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε την πρόθεσή του να επισπεύσει κατά δύο μήνες την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, προτείνοντας τον Σταύρο Δήμα. Ήταν μια κίνηση πολιτικής φυγής, δεδομένου ότι η κυβερνητική παράταξη δεν διέθετε 180 ψήφους. Έγιναν τρεις ψηφοφορίες. Ο Τσίπρας βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα, ή να ψηφίσει τον υποψήφιο του Σαμαρά και να τον αφήσει να πέσει στην παγίδα της χρεοκοπίας που μεθόδευαν ο Σόιμπλε και οι Βόρειοι, ή να καταψηφίσει. Έκανε το δεύτερο για να προσπαθήσει να σώσει την κατάσταση και έγινε πρωθυπουργός σε μια χώρα με άδεια ταμεία.

Τι αναμένεται από το κόμμα Σαμαρά

Σε κάθε περίπτωση, η κάθοδος του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές με δικό του κόμμα ελπίζεται ότι θα είναι καταλυτική για την επίτευξη του στρατηγικού στόχου της απαλλαγής από το σύστημα Μητσοτάκη. Εκτιμάται ότι θα του αφαιρέσει μονάδες και θα φέρει δυσαρεστημένους από τον καναπέ στην κάλπη, ώστε να παραμείνει κάτω από το 25% και να στερηθεί το bonus. Το σαμαρικό στρατόπεδο κινείται με κατώφλι ένα 8% και δυνατότητες μέχρι και 12%. 

ΥΓ 1: Είναι ανθρώπινο, θεμιτό και δημοκρατικό κάποιος αριστερός να ψηφίζει τους απέναντι σε κάποια φάση. Αλλά αν το κάνει, ας το κάνει σιωπηλά, προσωπικά. Αν βγει να το φωνάξει είναι κάτι άλλο. Και σε αυτή την περίπτωση ο αναστοχασμός για την αριστεροσύνη του πρότερου βίου θα ήτο μια κάποια λύσις…

ΥΓ 2: Σε ό,τι αφορά τα χαμερπή σχόλια για την κα Καρυστιανού, ιδιαίτερα από αριστερούς που καταλήγουν σαμαρικοί για να μην γίνουν μητσοτακικοί – γιατί κάτι πρέπει να είναι – φρονώ ότι αποτελεί το μέτρο της απελπισίας του ελληνικού λαού. Η κάθοδός της στην πολιτική είναι μια γενναία πράξη λογικής και δημοκρατικού φρονήματος. Η άλλη εκδοχή της απελπισίας θα ήταν η επαναστατική βία.