Γιατί οι ολιγάρχες σπρώχνουν τον Τσίπρα

Κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν “ανώτερες” δυνάμεις, αυτές που κυβερνούν από το σκοτεινό παρασκήνιο, παρεμβαίνουν και αποφασίζουν. Αν κάποιοι “απαγορεύουν” να παρθούν μέτρα διάσωσης της κυβέρνησης, τότε αυτή διανύει τις ύστατες μέρες δόξας. Σε αυτό το στάδιο, φαίνεται, βρίσκεται η ΝΔ. Επί πλέον ένδειξη ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει το καράβι είναι ότι ούτε ένας δεν σχολίασε, ούτε παραξενεύτηκε πως ο πρωθυπουργός πέρασε από το “θα δώσω και θα σωθούμε”, στο “ψάξτε επειγόντως για σωσίβιο”. Μούγκα στη στρούγκα. 

Μπήκαμε, λοιπόν, στη φάση “αποχαιρέτα-την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”, όπως θα ‘λεγε ο Καβάφης. Η πιο σοβαρή δημόσια ένδειξη ότι ανατέλλει νέα Εποχή, είναι η λυσσώδης προσπάθεια να επιβληθεί η επάνοδος του πρώην κ. Τσίπρα στην πολιτική σκηνή. Και ταυτόχρονα η περιορισμένη αντίδραση σε αυτή την επάνοδο. Όχι επειδή κανείς δεν τον υπολογίζει ως αντίπαλο. Αλλά, αντιθέτως, επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι εδώ έχουμε το θαύμα: Μια δεύτερη ανάσταση. Βέβαια η δουλειά θέλει χρόνο για να ωριμάσει και να δώσει καρπούς. Επειδή “ο Βίος και Πολιτεία” του ανδρός είναι πολύ πρόσφατη και δεν άφησε τόσο αγαθές μνήμες.

Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες ασήμαντες μπροστά στο μεγαλείο των Σκοπών – μεγαλείο που προσδιορίζεται σαφώς από το Μεγαλείο των παικτών, οι οποίοι και προσδιορίζουν τους στόχους. Μια πρώτη, βασική, συζήτηση είναι ποιοι είναι οι στόχοι και ποιος ακριβώς τους καθορίζει. Ιδίως τους στόχους στην εξωτερική πολιτική. Ήδη επ’ αυτού υπάρχει η “υπόθεση Μαραντζίδη”, σεβαστού καθηγητή περί τα εξωτερικά, όπως εξ ίσου σεβαστή είναι και η υπάλληλος του ΥΠΕΞ, κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που αναβαθμίστηκε σε μόνιμη Υφ/γο Εξωτερικών – λίγοι είναι οι άξιοι εμπιστοσύνης.

Τον πρώτο, τον κ. Μαραντζίδη, τον κατατάσσουν στην κατηγορία “κατάσκοπος των Άγγλων” και την δεύτερη στους “φίλα διακείμενη της Τουρκίας”, προφανώς αδικούμενοι και οι δυο, όχι ασφαλώς ως υποκινούμενοι από κάποιο “κομμουνιστικό δάχτυλο” (αυτωνών τους κόπηκαν ολόκληρα τα χέρια μαζί και η πίστη), αλλά από χρυσοχέρηδες φίλους – ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων ο χρυσός είχε μετατρέψει τους γενναίους Σπαρτιάτες σε δουλάκια των Περσών. 

Η επάνοδος Τσίπρα και ο Δένδιας

Στον κ. Τσίπρα χρειάζεται κάποιος χρόνος για να (ξανά) χτίσει εμπιστοσύνη με τον κοσμάκη, τον “πάντα γελαστό και γελασμένο”. Οι Συριζαίοι που έσπευσαν να τον ακολουθήσουν δεν είναι αρκετοί και κυρίως είναι οι πιο λιγούρηδες, κακό παράδειγμα για όσους έχουν ακόμα μνήμη. Με χρόνο και λεφτά, όμως όλα γίνονται. Άλλωστε εμείς οι Έλληνες είμαστε ξεχασιάρηδες, λένε. Βέβαια είναι πιο εύκολο να ξεχαστούν οι Πρέσπες του παρελθόντος από το να καταπιούμε, ας πούμε, την Θράκη του μέλλοντος ή την Κρήτη, αν μας βαρεθεί ο Πολάκης και αυτονομηθεί, όπως πχ η Ταϊβάν – νησί της Κίνας, όπως η Κρήτη με την Ελλάδα. Το πιο κουφό θα είναι να περάσουμε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην κ. Παπαδοπούλου (!), αλλά στο Ελλάντα όλα γίνονται.

Τον κ. Μητσοτάκη… δεν τον θέλουν άλλο, αλλά χρειάζονται την παρακαταθήκη του και τους παρακαθήμενους για να τους μνημονεύουμε, ιδίως τον κ. Δένδια, επειδή ξέρει και κάνει αντιπολίτευση, προϋπόθεση για να γίνει κυβέρνηση. Μαζί με τον κ. Τσίπρα θα είναι το τέλειο δίδυμο. Η φαντασία τέλος. Από τώρα μπαίνουμε στην ωμή πραγματικότητα. Με τους ήρωες που της ταιριάζουν.