Το ακίνητο της Καρυστιανού – Περί νόμιμου και ηθικού στην πολιτική

Μόλις πρόσφατα η κ. Καρυστιανού ίδρυσε το κόμμα ”Ελπις” και έτσι έγινε πολιτικό πρόσωπο. Πρόσφατα έγινε γνωστή η αγορά αυτή και η ίδια υπέστη σφοδρή προσωπική επίθεση, κυρίως δια του διαδικτύου, ότι δεν είναι ηθικό ένας πολιτικός να αγοράζει ακίνητο από δημόσιο αναγκαστικό πλειστηριασμό.

Η παραπάνω περίπτωση μας δίνει την ευκαιρία να εξετάσομε τί είναι νόμιμο και τι ηθικό στη πολιτική με τη παρατήρηση, ότι όταν η εταιρεία της Καρυστιανού αγόρασε νόμιμα το ακίνητο αυτή δεν ήταν πολιτικός και ως εκ τούτου η πράξη της ήταν και νόμιμη και ηθική, γιατί ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, γιατί ο νόμος δεν μπορεί να είναι ανήθικος, όπως έγινε δεκτό στη περίπτωση του υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη.

Φυσικά δεν είναι δυνατόν η αγορά της κ. Καρυστιανού να καταστεί αναδρομικά μη ηθική, όταν έγινε πολιτικός! Σαφώς όμως δείχνει μια όψη της προσωπικότητάς της κυρίως στα μάτια αυτών, που δεν αγοράζουν σε πλειστηριασμούς και στο πολιτικό παιχνίδι θα γίνει προσπάθεια να της καταλογιστεί μαζί με άλλα γεγονότα και ισχυρισμούς.

Στο σημείο αυτό πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με την ευκολία, που δημιουργούνται ιδίως με το διαδίκτυο οι “Εισαγγελείς ηθικής” για πραγματικά ή ψευδή γεγονότα, γιατί στο τέλος όλοι μας θα δείχνει ο ένας τον άλλο με το δάκτυλο.

Το ακίνητο και τα όρια της ηθικής ευθύνης

Το αξίωμα “ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό” φαίνεται να καλύπτει από πρώτη άποψη το θέμα, αλλά ειδικά για τους πολιτικούς πρέπει να εξετάζεται κατά περίπτωση και να λαμβάνονται υπόψη οι διαφοροποιήσεις στα δεδομένα. “Νόμιμο” είναι κάθε πράξη ή παράλειψη, που γίνεται κατά επιταγή του νόμου ή συμμόρφωση στο νόμο δηλαδή στον από την Πολιτεία τιθέμενο γραπτό κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Επίσης πηγή δικαίου είναι και το έθιμο, που είναι άγραφο δίκαιο, που δεν τίθεται από τη Πολιτεία, αλλά πηγάζει αμέσως από τη κοινωνία με τη μακρά ομοιόμορφη άσκηση εν συνείδηση δικαίου.

Η χώρα μας διάγει σχεδόν διακόσια χρόνια κοινοβουλευτικού βίου και έχουν δημιουργηθεί για τους πολιτικούς κανόνες συμπεριφοράς εντός Κοινοβουλίου (κοινοβουλευτικά ήθη) και εκτός κοινοβουλίου. Απ’ όσο γνωρίζω εκτός μιας περίπτωσης δεν έχει αποκαλυφθεί για πολιτικό, ή από στενά μέλη της οικογένειας του, αγορά ακινήτου από “κόκκινα δάνεια” που σημαίνει εκμετάλλευση της ανάγκης του φτωχού και αντίκειται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, που διαμορφώνεται στη κοινή γνώμη και έχει πολιτικές επιπτώσεις.

Νομίζω, ότι η ρήση του Ιουλίου Καίσαρα, ότι” η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια” ισχύει ιδιαίτερα για τους πολιτικούς, που πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους για ίδιο όφελος για να μην τους κρεμούν στα “μανταλάκια”.