Μουντιάλ: Το καρέ του άσσου…

Αλλά τον δρόμο προς τα ημιτελικά αμαύρωσε τελικά η διαιτησία. Η διαχείριση της κόκκινης κάρτας του Αμερικανού Μπαλογκούν από τον Πλανητάρχη της πολιτικής με τον Πλανητάρχη της μπάλας, ξεφούσκωσε τους fair play Αμερικάνους, που δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο κόντρα στους Βέλγους.

Οι θεωρίες συνομωσίας από τους Αιγύπτιους για την εφαρμογή του VAR, ότι αποκλείσθηκαν επειδή δεν ήταν αρκετά εμπορική ως Ομάδα για να συνεχίσουν την εξαίρετη διαδρομή τους στα γήπεδα της Αμερικής, δεν έχουν υπόσταση. Όταν οι τελικές του αντιπάλου – και προς την εστία – είναι τετραπλάσιες των δικών σου και επιτρέπεις ανατροπή τριών γκολ στα τελευταία 15 λεπτά δεν στέκουν δικαιολογίες.

Έχουν υπόσταση τα μουλωχτά παράπονα των εξαίρετων Νορβηγών που είδαν γκολ να τους ακυρώνεται για σπρώξιμο ηπιότερο του πέναλτι που δεν τους δόθηκε ακολούθως. Αλλά το VAR, που επέβαλε την τάξη και έδιωξε τα τσακώματα, αφήνει μια υποκειμενικότητα στην εφαρμογή του, όταν φάσεις δεν ελέγχονται, ή απαιτείται η ερμηνεία του διαιτητή όταν μοιάζουν διφορούμενες.

Εδώ θα έλεγα πως ο Γάλος Τουρπίν έβλεπε την εμπορικότερη Αγγλία στην θέση της Νορβηγίας των “κωπηλατών” του Χάαλαντ. Κέρδισε, όμως τις καρδιές των Αμερικανών που ακολουθούν την παγκόσμια τάση να συντάσσονται με τα αγαπημένα τους αστέρια αντί με τις ομάδες όπου αυτοί συμβαίνει να αγωνίζονται.

Από το VAR στα γήπεδα του… τένις

Το “είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα” του Ντίνου Ηλιόπουλο σίγουρα ισχύει στα στάδια της Αμερικής. Αλλά ακόμη περισσότερο στα ίδια τα γήπεδα όπου συμπαίκτες στα επαγγελματικά πρωταθλήματα παίζουν αντίπαλοι με τα χρώματα της χώρας τους. Το fairplay μεταξύ τους συγκινεί, παρά το εθνικό διακύβευμα που υπηρετούν.

Κρίμα που δεν έχει άλλη μπάλα η τηλεόραση μέχρι την Τετάρτη. Ευκαιρία για μια ματιά στο τένις του Wimbledon. Κάποτε ο Τσιτσιπάς και η Σάκκαρη μας προσέφεραν κι εκεί συγκινήσεις. Στον τελικό των γυναικών δύο Τσέχες και στων ανδρών αντίπαλοι που ο Στέφανος κάποτε κέρδιζε.