Με καύσωνα συζητούν για τις προεδρικές στην Κύπρο!

Ούτε το γεγονός ότι βρισκόμαστε ακόμη ενάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2028 τους πτοεί. Ούτε πως υπάρχουν εξελίξεις που θα επηρεάσουν το σκηνικό τόσο στο εσωτερικό, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Ούτε, βέβαια, τα… σαραντάρια που έχουν ξεκινήσει, κι ας άργησαν αυτό το καλοκαίρι, επηρεάζουν τις “διακαείς” τους βλέψεις. Όλα αυτά, όμως, και πολλά άλλα, επηρεάζουν εμάς, τους πολίτες.

Οι συζητήσεις για τις προεδρικές ξεκίνησαν από το 2023, την επομένη των εκλογών. Τώρα, όμως, είναι πιο εμφανές το ενδιαφέρον από εν δυνάμει υποψήφιους, οι οποίοι –μετά τις βουλευτικές- δεν έχουν λόγο να κρατούν τα προσχήματα. Και άρχισαν τα σενάρια, τα οποία τροφοδοτούν και τα ΜΜΕ.

Αποβλέποντας στις προεδρικές

Είναι εδραιωμένο, αν και πολιτικά ανορθόδοξο, ότι κάθε φορά που τελειώνει μια εκλογική διαδικασία, ξεκινά η προετοιμασία για την επόμενη. Από τις προεδρικές εκλογές του 2023, που προκάλεσαν αναταράξεις, ανατροπές, με «γέφυρα» τις ευρωεκλογές, που διενεργήθηκαν ταυτόχρονα με τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, φθάσαμε στις βουλευτικές της 24ης Μαΐου.

Πριν καλά-καλά αξιολογηθεί το αποτέλεσμα των βουλευτικών και μπουν στη ζυγαριά τα συν και τα πλην της εκλογικής μάχης, ξεκίνησε η προεδρολογία. Δεν κρύβεται η βιασύνη. Κι αυτό οδηγεί σε λάθη. Οδηγεί τους ενδιαφερόμενους, πρόσωπα και οργανωμένους φορείς, κόμματα, σε μπαγιάτικες συνταγές – όπερ σημαίνει ότι δεν έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους.

Θεώρησαν τον μη καταποντισμό στις εκλογές ως αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι τους, ωσάν να έχει δια μαγείας αρθεί η απαξίωση των πολιτών έναντι των κομμάτων. Πίστεψαν ότι οι πολίτες είδαν το… φως το αληθινό και επέστρεψαν στα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα. Στο μαντρί, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι παλαιότεροι. Τούτο, όμως, δεν ισχύει. Οι εκλογές για βουλευτές, δημάρχους, αντιδημάρχους, συμβούλους, κοινοτάρχες, έχουν διαφορετικό χαρακτήρα από τις προεδρικές.

Οι συνήθεις ύποπτοι

Κάποιοι μνηστήρες δίνουν ήδη το παρών τους. Όχι όλοι. Κάποιοι περιμένουν στη γωνία για να «καούν» μερικοί από εκείνους που εκτίθενται ήδη, για να «καθαρίσει», έστω μερικώς, το τοπίο. Και τότε να εμφανισθούν οι ίδιοι ως σωτήρες. Ενίοτε πρώτοι το χορό σέρνουν οι Συναγερμικοί.

Η δεξιά τα τελευταία χρόνια έχει προβάδισμα, θεωρείται ότι είναι «μαγαζί γωνία». Και γι΄ αυτό υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μόνο, που το… μαγαζί γωνία, στις τελευταίες προεδρικές, έμεινε εκτός δεύτερου γύρου. Αυτό σημαίνει πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, πολύ περισσότερο σε αυτή τη συγκυρία.

Στο ΑΚΕΛ, που παραμένουν εκτός κυβέρνησης από το 2013, φτιάχνουν εναλλακτικά κοστούμια ποντάροντας στον κατακερματισμό των απέναντι δυνάμεων. Ωστόσο, αν και νωρίς, φαίνεται να έχουν έλλειψη ιδεών και προσώπων. Γι’ αυτό και εξετάζουν «σίγουρα μονοπάτια», τα οποία ωστόσο, δοκιμάσθηκαν και απέτυχαν. Εκείνο που προφανώς και προβληματίζει είναι πώς ακόμη και στα χειρότερα του ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ δεν κατάφερε να πάρει προβάδισμα.

Εκ των παραδοσιακών κομμάτων, το ΔΗΚΟ, «διασώθηκε» στις τελευταίες βουλευτικές και πήρε βαθιές ανάσες για τη συνέχεια. Η στροφή, ωστόσο, προς τα δεξιά, ενός κόμματος κεντρώου, το οποίο στηρίχθηκε πρωτίστως σε παλιούς ψηφοφόρους του, δεν αναμένεται ότι θα το βοηθήσει στη συνέχεια.

Το πόδι στο γκάζι

Είναι σαφές πως με το πέρας του καλοκαιριού τα κόμματα θα «φορτσάρουν» για τις προεδρικές εκλογές. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ στρέφονται μονίμως κατά της κυβέρνησης ενώ βολική, για τους σχεδιασμούς τους, είναι και η μεταξύ τους σύγκρουση. Γιατί προφανώς θεωρούν πως έτσι συσπειρώνουν την εκλογική τους βάση, η οποία, βέβαια, είναι σε θέση να παρατηρεί πως υπάρχουν υπόγειες και φανερές συνεργασίες.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει ενάμιση χρόνο μπροστά του για υλοποίηση του προγράμματος της πενταετίας. Σε συνθήκες έντονης προεκλογικής αντιπαράθεσης, τοξικού κλίματος, η υλοποίηση πολιτικών δυσκολεύει. Και τούτο φαίνεται και από τις τρικλοποδιές που βάζουν στην κυβέρνηση πτέρυγες της Βουλής.