Ήρθε η ώρα μίας νέας εθνικής στρατηγικής για το Κυπριακό;

Όχι μόνο δεν υφίσταται οποιαδήποτε ενεργή διαδικασία ή συνθήκες για μία δίκαιη λύση του Κυπριακού, που προϋπόθεση είναι η αποχώρηση του Αττίλα από το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου, αλλά αντιθέτως ολοένα και περισσότερο επιχειρείται η πλήρης κατοχική παγίωση, μέσω της ενίσχυσης των στρατιωτικών εγκαταστάσεων του κατοχικού Αττίλα και της προσπάθειας των Τούρκων για αναγνώριση “δύο κρατών”. Και όλα αυτά την ώρα που η στρατηγική γεωπολιτική αξία της Κύπρου στην διακεκαυμένη ζώνη της Μέσης Ανατολής γιγαντώνεται και αφορά ένα σύνολο ισχυρών παγκόσμιων παικτών, όπως οι ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και συνολικά η ΕΕ, μέλος της οποίας αποτελεί και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι πραγματικοί στόχοι της Τουρκίας, ανεξαρτήτως της τακτικής του καρότου-μαστίγιου, που χρησιμοποιεί κατά καιρούς ο Ερντογάν, βάζοντας ή βγάζοντας την “προβιά του προβάτου”, που “συγκινεί” και αποκοιμίζει τις ελληνικές ελίτ, είναι πλέον ευρέως γνωστοί. Δεν μπορούν να αποκρυβούν, όση προσπάθεια και αν καταβάλει το φοβικό και συμπλεγματικό ελληνικό κατεστημένο, μέσω του αέναου υποτιθέμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου και των νεφελωδών προσπαθειών δήθεν ξεπαγώματος του Κυπριακού από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ.

Οι μύχιοι στόχοι του τουρκικού κατεστημένου είναι η παγκόσμια μεγέθυνση της Τουρκίας (παντουρκισμός) και μία εκ των βασικών προϋποθέσεων επίτευξης αυτού του στόχου, είναι η φιλανδοποίηση του Ελληνισμού, ο οποίος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο από μία χώρα που μετατρέπεται στρατιωτικά, δημογραφικά και διπλωματικά σε αυτόνομη ισχυρή περιφερειακή δύναμη, εκμεταλλευόμενη την έντονη παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα και τον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. 

Η στρατιωτική “αποβίβαση” της Τουρκίας το 1974, στην απροστάτευτη Μεγαλόνησο, εξαιτίας της διπλής προδοσίας της Χούντας των Συνταγματαρχών, με την απόσυρση της Μεραρχίας, που είχε αποστείλει κρυφά ο Γεώργιος Παπανδρέου και, στη συνέχεια με το τραγικό πραξικόπημα κατά του, τότε, ηγέτη της Κύπρου Μακαρίου, εν γνώσει του τότε φαιδρού αρχηγού της ελληνικής Χούντας Ιωαννίδη, ότι οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα αποβιβαστούν στην Κυρήνεια χωρίς αντίσταση, με συνέπεια την αιματηρή διχοτόμηση του νησιού, αποτελεί τον τελευταίο σταθμό της πορείας συρρίκνωσης του Ελληνικού Έθνους, που ξεκινά από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Μάλιστα, για πρώτη φορά, μετά το 1922 ο Ελληνισμός υπέστη στρατιωτική ήττα και απώλεσε εθνικό έδαφος χωρίς ουσιαστική μάχη, εμπεριέχοντας αυτό και το επιπρόσθετο επιβαρυντικό στοιχείο, ότι η μισή Κύπρος χάθηκε χωρίς στην ουσία να έχουμε πολεμήσει, κάτι που δημιούργησε την υποδόρια αίσθηση της αδυναμίας έναντι της Τουρκίας, που αποτελεί και τον βασικό πυρήνα του φοβικού συνδρόμου, από το οποίο κατατρύχονται το Ελληνικό και το κυπριακό πολιτικό προσωπικό εξουσίας.

Τι οδήγησε στην εθνική καταστροφή

Η αιτία για αυτή τη μεγάλη εθνική καταστροφή ήταν τα ολέθρια διαχρονικά λάθη των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, ο άθλιος ρόλος της Βρετανίας και των ΗΠΑ, με τον αταλάντευτο στόχο της διαίρεσης του νησιού, με αποκορύφωμα τον ηλίθιο και προδοτικό ρόλο της Χούντας των Συνταγματαρχών. Σε όλη αυτή την περίοδο, η λαβωμένη Κύπρος διέπρεψε οικονομικά και έγινε μέλος της ΕΕ ως Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς όμως ποτέ να μπορέσει να λύσει το ακανθώδες πρόβλημα της διαίρεσης και της τουρκικής κατοχής, παρά τα καταψηφιστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Και αυτό γιατί απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια μια σοβαρή εθνική στρατηγική, που θα είχε ως στόχο την συνεχή διεθνοποίηση του Κυπριακού, το επίμονο αίτημα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και των αυτονόητων ρυθμίσεων για όλα τα σύγχρονα κράτη. Και παράλληλα, την δημιουργία ενός σημαντικού αναλογικού στρατιωτικού ισοδύναμου με εξοπλισμό με έξυπνα όπλα και τις κατάλληλες διεθνείς στρατιωτικές συμμαχίες. 

Το Κυπριακό είναι χαρακτηριστική περίπτωση της πολιτικο-διπλωματικής και στρατιωτικής αδυναμίας της Ελλάδος στη Νεότερη Ιστορία της. Το δίκαιο και νόμιμο αρχικό αίτημα της Ένωσης ενταφιάστηκε για πάντα από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με την αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης και με ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, που αποτέλεσε τον “διάδρομο” για την διχοτομική κατάληξη του νησιού.

Αποτελεί, αναμφισβήτητα, στρατηγική ήττα του πολιτικού κατεστημένου της Χώρας και της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, τους οποίους χαρακτηρίζει διαχρονικά το σύνδρομο του “ενδοτισμού”. Με τις πολιτικές τους, αφού αποδέχθηκαν την de facto διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, στην συνέχεια μετέτρεψαν ένα κορυφαίο διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε ένα διμερές εσωτερικό Ελληνοτουρκικό πρόβλημα, “νομιμοποιώντας” έτσι έμμεσα την τουρκική κατοχή. 

Αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό

Πριν τον πλήρη ενταφιασμό του Κυπριακού, κάτι που θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του Ελληνισμού, απαιτείται η άμεση και πλήρης αλλαγή της πολιτικής μας και ο απεγκλωβισμός από την αδιέξοδη εμμονή – πρόσχημα της λεγόμενης “διζωνικής Ομοσπονδίας”, που ουσιαστικά αποτελεί την “κερκόπορτα” για τη Συνομοσπονδία και η οποία αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, αφενός για να κατοχυρώσει τα παράνομα κεκτημένα της από την εισβολή του 1974 και αφετέρου για να μπορεί, μέσω της χαλαρής κεντρικής κυβέρνησης, να ασκεί και τον πολιτικό έλεγχο στο ελεύθερο κομμάτι της Μεγαλονήσου.

Προϋπόθεση λύσης αυτού είναι η πλήρης διεθνοποίησή του, με παράλληλη αξιοποίηση του σημαντικού γεωπολιτικού αποτυπώματος της Μεγαλονήσου στις σημερινές ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες. Χρειάζεται άμεσα η εφαρμογή μιας νέας εθνικής στρατηγικής, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, την επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, την πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που μπορεί να έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή και την άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  

Η συγκρότηση μίας τέτοιας εθνικής στρατηγικής, που θα λαμβάνει υπόψη τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή και τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, προωθώντας έτσι έναν νέο πατριωτισμό, προϋποθέτει πρωτίστως και την υπέρβαση των δύο ψευδεπίγραφων ιδεολογημάτων, που σύμφωνα με τον κορυφαίο στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη, παρακωλύουν την κατάστρωση αυτής και που είναι «τα ασαφή και αποδυναμούμενα στοιχεία ενός γηγενούς εθνικισμού και τα εξίσου ασαφή, αλλά ενισχυόμενα αναμασήματα ενός ξενόφερτου ειρηνισμού και οικουμενισμού». 

Τα στοιχεία της εθνικής στρατιγικής

Τα κεντρικά στοιχεία αυτής της αναγκαίας για τα συμφέροντα του Ελληνισμού εθνικής στρατηγικής είναι μεταξύ άλλων:

• Η επιθετική διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος, αξιοποιώντας τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και την άμεση σύνδεση της ρωσικής κατοχής στη χώρα αυτή με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και τις ρευστές εξελίξεις στην διακεκαυμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που αφορά το “χρυσόμαλλο δέρας” της πλανητικής ηγεμονίας. 
• Η πολύπλευρη διπλωματική πολιτική προς όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις δυνάμεις, που έχουν αμιγώς στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Τόσο οι ΗΠΑ, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και οι αραβικές χώρες έχουν μεταξύ άλλων άμεσα ζωτικά συμφέροντα να παραμείνει η Κύπρος έξω από τον έλεγχο της Τουρκίας και για αυτό πρέπει αυτό να μεταφραστεί διπλωματικά και στρατιωτικά σε πράξη επί του πεδίου.
• Η κατάθεση δήλωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, σε συνεννόηση με την Ελλάδα, ότι μετά την επιμονή της κατοχικής Τουρκίας για “λύσεις” δύο κρατών, το τμήμα της Βορείου Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ότι ο στόχος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η πλήρης ανάκτηση της κυριαρχίας της αυτού του κατεχόμενου τμήματος. Παράλληλα, θα πρέπει να γίνει κατάθεση σχεδίου λύσεως του Κυπριακού από την ελληνοκυπριακή πλευρά στον ΟΗΕ και την Ε.Ε. με βασικά στοιχεία την εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών της συγκρότησης των σύγχρονων κρατών, που είναι η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, με παράλληλη απόλυτη προστασία όλου του πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
• Η άμεση υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδος – Κύπρου, που ξεκίνησε στη δεκαετία του ’80 από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια μετά την ακύρωση της εγκατάστασης των S-300 στη Κύπρο, κάτι που δίνει την αίσθηση στη Τουρκία ότι μπορεί να δρα ανενόχλητα στη Μεγαλόνησο.  Η αμυντική προστασία της Κύπρου, αλλά και οι δυνατότητες αποκατάστασης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, πρέπει να αποτελέσει κυρίαρχο στοιχείο της συνολικής ελληνικής αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος της στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι πλέον σαφές στους πάντες ότι εάν η Τουρκία δεν πιεστεί στο πεδίο ή δεν υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το σημερινό οδυνηρό status quo, δεν πρόκειται να κάνει το παραμικρό βήμα σε σχέση με τους στρατηγικούς στόχους της που είναι η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Μεγαλονήσου. 

• Τέλος, η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που συνιστά ευρωπαϊκό έδαφος – σύνορα και άμεση ολοκλήρωση της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση κατασκευής του East Med, ως εναλλακτικού τρόπου εφοδιασμού της Ευρώπης, έναντι των αδιέξοδων δυσκολιών στα στενά του Ορμούζ.

Σε αυτή την κρίσιμη στροφή, η Ελλάδα οφείλει να αναθεωρήσει πλήρως τη στρατηγική της για την προστασία των συμφερόντων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που διέρχονται από το Κυπριακό ζήτημα. Και αυτό, γιατί στην Κύπρο χτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού και δοκιμάζεται η αντοχή του. Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη με αποδοχή της διχοτόμησης, θα σημάνει μαθηματικά υποχώρηση και στα άλλα εθνικά μέτωπα, δηλαδή στη Θράκη, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που αποτελούν στόχο της αναθεωρητικής Τουρκίας. Αυτό άλλωστε είναι ο στρατηγικός στόχος του βαθέος τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, δηλαδή η φιλανδοποίηση της Ελλάδας, που συνδέεται άρρηκτα με την πορεία και την αντίστασή της στο Κυπριακό ζήτημα.