Ο Κυριάκος, η Ζωή και ο οίστρος…

Η υπόθεση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Κυριαζίδη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας. Τον Μάρτιο του 2025, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Βουλής, ο Δημήτρης Κυριαζίδης απευθύνθηκε προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου λέγοντας: «Άντε κάνε κανένα παιδί». Η αντίδραση υπήρξε άμεση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ στέλνοντας το μήνυμα ότι τέτοιου είδους προσωπικές επιθέσεις δεν έχουν θέση ούτε στο Κοινοβούλιο ούτε στην παράταξή του.

Εκείνη τη στιγμή πολλοί θεώρησαν ότι είχε τεθεί μια σαφής κόκκινη γραμμή. Δεν επρόκειτο απλώς για μια πειθαρχική κύρωση, αλλά για μια πολιτική δήλωση αρχής. Η συνέχεια, όμως, εξελίχθηκε διαφορετικά. Λίγους μήνες αργότερα, ο Δημήτρης Κυριαζίδης επέστρεψε κανονικά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Η πολιτική του αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια ουσιαστική δημόσια μεταστροφή της στάσης του απέναντι στο περιστατικό που είχε οδηγήσει στη διαγραφή του.

Ο “οίστρος” από Μητσοτάκη και ο Κυριαζίδης

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η υπόθεση είχε λήξει. Όμως δεν είχε. Τον Ιούλιο του 2026, κατά τη διάρκεια νέας έντονης κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός απευθύνθηκε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου λέγοντας ότι βρίσκεται «σε κάποιον οίστρο» και κάλεσε τους βουλευτές να την αντιμετωπίζουν «με την κατανόηση που της αρμόζει». Όταν εκείνη ζήτησε διευκρινίσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ισχυρίστηκε ότι παρεξηγήθηκε. Αντιθέτως, απάντησε ότι «όλοι κατάλαβαν τι εννοώ».

Είναι προφανές ότι οι δύο εκφράσεις δεν είναι ίδιες. Είναι όμως εξίσου προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις η πολιτική αντιπαράθεση μετατοπίζεται από τις θέσεις της αντιπάλου σε υπαινιγμούς που συνδέονται με τη γυναικεία της υπόσταση. Γι’ αυτό και η δεύτερη υπόθεση επανέφερε στη δημόσια συζήτηση την πρώτη. Και τότε συνέβη κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Ο Δημήτρης Κυριαζίδης επανήλθε δημόσια στο περιστατικό του 2025, υποστηρίζοντας ότι το “κάνε κανένα παιδί” δεν ήταν προσβολή αλλά… ευχή. Με άλλα λόγια, ο βουλευτής που είχε διαγραφεί για τη συγκεκριμένη φράση δήλωνε πλέον δημόσια ότι εξακολουθεί να θεωρεί ορθή τη στάση του.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ζήτημα. Βεβαίως υπήρξαν αντιδράσεις. Υπουργοί, στελέχη της κυβέρνησης και άλλα δημόσια πρόσωπα αποδοκίμασαν εκ νέου τις δηλώσεις του Κυριαζίδη. Εκείνο που δεν υπήρξε ήταν κάποια δημόσια αντίδραση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και αυτή η σιωπή έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Όχι επειδή αποδεικνύει κάποια μυστική συνεννόηση. Όχι επειδή μπορεί να τεκμηριώσει κανείς ότι ο Κυριαζίδης λειτούργησε σε “διατεταγμένη υπηρεσία”. Τέτοιοι ισχυρισμοί θα ήταν αυθαίρετοι και δεν στηρίζονται σε δημόσια στοιχεία.

Υπάρχουν κόκκινες γραμμές ή όχι;

Η σιωπή, όμως, δημιουργεί εύλογα πολιτικά ερωτήματα. Αν η αρχική διαγραφή εξέφραζε μια σταθερή αρχή, γιατί δεν υπήρξε ούτε μία δημόσια αποδοκιμασία όταν ο ίδιος βουλευτής επανήλθε, όχι με συγγνώμη, αλλά με υπεράσπιση της επίμαχης φράσης; Τι ακριβώς ισχύει σήμερα; Η κόκκινη γραμμή εξακολουθεί να υπάρχει ή εγκαταλείφθηκε στην πράξη; Κάθε πολιτικός οργανισμός εκπαιδεύει τα στελέχη του όχι μόνο με τους κανονισμούς του αλλά και με τα παραδείγματα που δίνει.

Όταν μια συμπεριφορά οδηγεί αρχικά σε διαγραφή, στη συνέχεια ο βουλευτής αποκαθίσταται πλήρως, επανέρχεται δημόσια υποστηρίζοντας ότι δεν έκανε τίποτε μεμπτό και, παρά ταύτα, δεν ακολουθεί καμία δημόσια παρέμβαση από τον ίδιο τον αρχηγό του κόμματος, είναι αναπόφευκτο να δημιουργούνται εντυπώσεις. Δεν είναι υπερβολή να αναρωτηθεί κανείς ποιο μήνυμα λαμβάνει σήμερα ένας βουλευτής της ΝΔ. Ότι τέτοιου είδους προσωπικές και σεξιστικές αιχμές αποτελούν αδιαπραγμάτευτη κόκκινη γραμμή; Ή ότι, αφού περάσει η επικοινωνιακή θύελλα, μπορούν τελικώς να συγχωρηθούν χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό κόστος;

Η αυστηρότητα μη ενεργή πολιτική γραμμή πλέον

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός επιθυμεί “σεξιστικό πόλεμο”. Μια τέτοια πρόθεση δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς αποδείξεις. Σημαίνει όμως ότι η διαδοχή των γεγονότων μπορεί εύλογα να εκπέμπει ένα διαφορετικό πολιτικό μήνυμα από εκείνο που εξέπεμπε η αρχική διαγραφή. Οι ηγεσίες δεν κρίνονται μόνο από τις δηλώσεις τους. Κρίνονται από τη συνέπειά τους. Η δεύτερη πράξη είναι εκείνη που ερμηνεύει την πρώτη.

Και σήμερα, δεκαέξι μήνες μετά τη διαγραφή του Δημήτρη Κυριαζίδη, η εικόνα που έχει διαμορφωθεί είναι διαφορετική από εκείνη του Μαρτίου του 2025. Τότε το μήνυμα ήταν ότι ο σεξιστικός λόγος δεν γίνεται ανεκτός. Σήμερα, μετά την επαναφορά του βουλευτή, μετά τις νέες δηλώσεις του, μετά την υπόθεση του “οίστρου” και, κυρίως, μετά τη σιωπή του ίδιου του πρωθυπουργού, πολλοί πολίτες μπορούν εύλογα να συμπεράνουν ότι η αρχική αυστηρότητα δεν αποτελεί πλέον ενεργή πολιτική γραμμή. Είτε αυτή ήταν η πρόθεση είτε όχι, αυτό είναι το πολιτικό αποτέλεσμα που παράγεται. Και στη δημοκρατία, τα πολιτικά αποτελέσματα είναι πολλές φορές ισχυρότερα από τις πολιτικές προθέσεις.