Τι σημαίνει η δολοφονία του αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών του Χάφταρ

Ο αλ-Μανσούρι δεν ήταν ένας τυχαίος στρατιωτικός. Είχε διανύσει μακρά πορεία μέσα στον μηχανισμό του Χαφτάρ, με ιδιαίτερη βάση την Ατζνταμπίγια, είχε συμμετάσχει στην επίθεση κατά της Τρίπολης το 2019 και αργότερα είχε αναλάβει τη στρατιωτική ζώνη της Σάμπχα. Το 2024 ο Σαντάμ Χαφτάρ τον έφερε στη Βεγγάζη και τον τοποθέτησε επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών.

Ο επικεφαλής στρατιωτικών πληροφοριών δεν είναι απλώς ένας στρατηγός με επιχειρησιακές αρμοδιότητες. Βρίσκεται στο σημείο όπου συναντώνται οι στρατιωτικές μονάδες, οι υπηρεσίες ασφαλείας, οι φυλές, οι πολιτοφυλακές, οι επιχειρηματίες και οι ξένες δυνάμεις. Γνωρίζει ποιος συνεργάζεται με ποιον, ποιοι αξιωματικοί είναι πιστοί, ποιοι έχουν προσωπικές φιλοδοξίες, ποιες φυλετικές ισορροπίες πρέπει να διατηρούνται και, πιθανότατα, σημαντικό μέρος των σχέσεων της ανατολικής Λιβύης με ξένες υπηρεσίες και κυβερνήσεις.

Γι’ αυτό η πρώτη ερώτηση δεν θα πρέπει να είναι απλώς «ποιος σκότωσε τον αλ-Μανσούρι;». Η βαθύτερη ερώτηση είναι: Ποιος είχε συμφέρον να εξαφανίσει έναν άνθρωπο που βρισκόταν τόσο κοντά στον πυρήνα της στρατιωτικής και πληροφοριακής εξουσίας του Χαφτάρ;

Και εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δημόσια τεκμηριωμένο στοιχείο που να μας επιτρέπει να αποδώσουμε τη δολοφονία είτε στην Τρίπολη, είτε σε κάποια ξένη δύναμη, είτε σε συγκεκριμένη φυλή ή ισλαμιστική οργάνωση. Επομένως, οποιαδήποτε τέτοια βεβαιότητα θα ήταν πρόωρη. Η ίδια η αβεβαιότητα, όμως, είναι πολιτικά σημαντική.

Ο αλ-Μανσούρι είχε επίσης μια ιδιαίτερη σχέση με τον Σαντάμ Χαφτάρ. Αναλύσεις που κυκλοφόρησαν αμέσως μετά τη δολοφονία τον περιγράφουν ως αξιωματικό που βρισκόταν πιο κοντά στον Σαντάμ, παρά στον Καλίντ Χαφτάρ. Αυτό έχει σημασία, επειδή η ανατολική Λιβύη δεν κυβερνάται πλέον απλώς από έναν άνθρωπο, τον Χαλίφα Χαφτάρ. Βλέπουμε σταδιακά τη δημιουργία ενός οικογενειακού συστήματος διαδοχής, στο οποίο οι γιοι του Χαφτάρ αποκτούν ξεχωριστές αρμοδιότητες και δίκτυα.

Ο Σαντάμ έχει αναδειχθεί σε ιδιαίτερα σημαντικό στρατιωτικό και διπλωματικό παράγοντα. Ο Καλίντ έχει ισχυρό ρόλο στη στρατιωτική δομή και τις δομές ασφαλείας. Ο ίδιος ο Χαλίφα παραμένει ο ανώτατος διαιτητής. Αυτό σημαίνει ότι κάθε ανώτατος αξιωματικός που βρίσκεται κοντά σε έναν από τους γιους μπορεί να αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Επομένως η δολοφονία του αλ-Μανσούρι μπορεί να είναι και ένα μήνυμα που απευθύνεται, όχι μόνο στον Χαφτάρ, αλλά στον Σαντάμ Χαφτάρ προσωπικά.

Αν πράγματι κάποιος μπορεί να χτυπήσει έναν ανώτατο αξιωματικό των πληροφοριών μέσα στη Βεγγάζη, τότε δημιουργείται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: Πόσο ασφαλής είναι πραγματικά ο πυρήνας του μηχανισμού του Σαντάμ;

Το πιο ευαίσθητο σημείο της υπόθεσης

Η Βεγγάζη υποτίθεται ότι αποτελεί το ασφαλέστερο τμήμα της Λιβύης για τον Χαφτάρ. Εκεί συγκεντρώνεται η στρατιωτική του διοίκηση, εκεί βρίσκονται οι βασικές του υπηρεσίες, εκεί έχει οικοδομήσει το καθεστώς του μετά τον πόλεμο εναντίον των ισλαμιστών. Μια δολοφονία τέτοιου επιπέδου μέσα στην ίδια τη Βεγγάζη δείχνει, τουλάχιστον, ότι υπάρχουν κενά ασφαλείας, που μέχρι τώρα δεν ήταν ορατά.

Και αυτό οδηγεί στο πρώτο μεγάλο πιθανό σενάριο: Εσωτερική σύγκρουση. Δεν εννοείται απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιο οργανωμένο «αντικίνημα» εναντίον του Χαφτάρ. Η ανατολική Λιβύη είναι πολύ πιο περίπλοκη. Το σύστημα του Χαφτάρ αποτελείται από στρατιωτικούς, φυλές, παλιούς αξιωματικούς του καθεστώτος Καντάφι, σαλαφιστικές ομάδες, επιχειρηματικά δίκτυα και τοπικούς παράγοντες. Όλοι μπορεί να υποστηρίζουν τον Χαφτάρ, αλλά δεν τον υποστηρίζουν όλοι για τον ίδιο λόγο.

Κάποιοι θέλουν σταθερότητα. Κάποιοι θέλουν προστασία από τους ισλαμιστές. Κάποιοι θέλουν πρόσβαση σε οικονομικούς πόρους. Κάποιοι βλέπουν την οικογένεια Χαφτάρ ως εγγύηση ότι θα διατηρήσουν τη θέση τους. Και κάποιοι μπορεί να φοβούνται ακριβώς το αντίθετο, ότι η οικογένεια Χαφτάρ συγκεντρώνει υπερβολικά μεγάλη εξουσία.

Επομένως, η δολοφονία του αλ-Μανσούρι μπορεί να εντάσσεται σε έναν ευρύτερο ανταγωνισμό για το ποιος θα ελέγχει το κράτος ασφαλείας της ανατολικής Λιβύης την επόμενη ημέρα του Χαλίφα Χαφτάρ. Αυτό ίσως είναι πολύ σημαντικότερο από το ερώτημα εάν ο δράστης ήταν ένας τρομοκράτης, ή μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη.

Υπάρχει βέβαια και το δεύτερο σενάριο: Nα πρόκειται για επίθεση από ισλαμιστές ή τζιχαντιστές που εξακολουθούν να διαθέτουν δίκτυα στην ανατολική ή νότια Λιβύη. Ο αλ-Μανσούρι είχε μακρά ιστορία αντιπαράθεσης με τέτοιες δυνάμεις. Ήδη από την περίοδο της Ατζνταμπίγια είχε πρωταγωνιστήσει σε επιχειρήσεις εναντίον του ΙSIS και άλλων ένοπλων ομάδων. Το 2018, μάλιστα, είχε δώσει δηλώσεις μετά από βομβιστική επίθεση στην Ατζνταμπίγια, ενώ το ISIS είχε αναλάβει τότε την ευθύνη. Άρα ένας τζιχαντιστικός πυρήνας θα είχε ασφαλώς λόγο να τον θεωρεί στόχο.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτή την ερμηνεία. Αν πρόκειται για οργανωμένη τζιχαντιστική επίθεση, τότε η σημασία της είναι κυρίως ότι αποδεικνύει πως το πρόβλημα ασφαλείας στην ανατολική Λιβύη δεν έχει εξαφανιστεί. Αν όμως πρόκειται για εσωτερική εκκαθάριση, τότε το γεγονός είναι πολύ πιο σοβαρό για το ίδιο το καθεστώς Χαφτάρ. Άρα, δεν φαίνεται η τρομοκρατική εκδοχή ως προφανής.

Τι σημαίνει αυτό για τον Χαφτάρ

Εδώ υπάρχει μια παράδοξη κατάσταση. Βραχυπρόθεσμα, η δολοφονία αποδυναμώνει τον Χαφτάρ, επειδή δείχνει ότι ακόμη και ένας από τους πιο προστατευμένους μηχανισμούς του μπορεί να πληγεί. Μακροπρόθεσμα, όμως, μπορεί να τον ενισχύσει. Ο λόγος είναι ότι ο Χαφτάρ μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δολοφονία για να επιταχύνει την περαιτέρω συγκέντρωση της εξουσίας. Η λογική είναι απλή: Η ύπαρξη εχθρών, ή τρομοκρατών μέσα στην ανατολική Λιβύη, είτε αλήθεια, είτε όχι, δίνει δικαιολογία για ακόμη πιο σφιχτό έλεγχο από τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναδιοργάνωση των υπηρεσιών πληροφοριών, εκκαθαρίσεις αξιωματικών, αλλαγές διοικητών και μεγαλύτερη συγκέντρωση των κρίσιμων μηχανισμών γύρω από την οικογένεια Χαφτάρ, και άρα, εδώ θα πρέπει να παρακολουθήσουμε ποιος θα αντικαταστήσει τον αλ-Μανσούρι.

Αν επιλεγεί ένας άνθρωπος απολύτως συνδεδεμένος με τον Σαντάμ ή με την οικογένεια Χαφτάρ, τότε θα έχουμε μια ένδειξη ότι η οικογένεια χρησιμοποιεί την κρίση για να αυξήσει τον άμεσο έλεγχο πάνω στην εσωτερική ασφάλεια. Αν αντίθετα επιλεγεί ένας ισχυρός αξιωματικός με δικό του φυλετικό ή στρατιωτικό δίκτυο, τότε πιθανότατα ο Χαφτάρ προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία της συμμαχίας.

Το φυλετικό σύστημα της ανατολικής Λιβύης

Είναι λάθος να θεωρούμε ότι “οι φυλές είναι με τον Χαφτάρ” σαν να αποτελούν ένα ενιαίο μπλοκ. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ρευστή. Η εξουσία του Χαφτάρ βασίζεται σε ένα σύστημα ανταλλαγής πόρων, θέσεων και πολιτικής επιρροής. Οι φυλές συνεργάζονται με το καθεστώς, όσο το καθεστώς μπορεί να εγγυηθεί ότι τα συμφέροντά τους προστατεύονται.

Αν, για παράδειγμα, αποκαλυφθεί ότι ο δράστης προέρχεται από συγκεκριμένο φυλετικό-τοπικό δίκτυο, ο Χαφτάρ θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα. Αν αντιδράσει πολύ σκληρά, μπορεί να προκαλέσει φυλετική σύγκρουση. Αν αντιδράσει πολύ ήπια, θα φανεί αδύναμος. Αν κατηγορήσει την Τρίπολη, ή ξένη δύναμη χωρίς αποδείξεις, μπορεί να διατηρήσει την εσωτερική συνοχή, αλλά θα αυξήσει την ένταση με τη δυτική Λιβύη. Άρα η ταυτότητα του δράστη και κυρίως η ταυτότητα όσων θα συλληφθούν θα μας δώσει πολύ περισσότερες πληροφορίες από την ίδια την έκρηξη.

Και η Τρίπολη;

Η κυβέρνηση της Τρίπολης δεν πρέπει να θεωρηθεί αυτομάτως ο κερδισμένος. Βεβαίως, πολιτικά μπορεί να χρησιμοποιήσει το γεγονός για να υποστηρίξει ότι η ανατολική Λιβύη δεν είναι τόσο σταθερή, όσο την παρουσιάζει ο Χαφτάρ. Αυτό πλήττει ένα από τα βασικά επιχειρήματα του ανατολικού στρατοπέδου: Ότι δηλαδή ο Χαφτάρ προσφέρει ασφάλεια, ενώ η δυτική Λιβύη παραμένει βυθισμένη στις πολιτοφυλακές.

Αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Μια μεγάλη επίθεση εναντίον του μηχανισμού Χαφτάρ μπορεί να τον κάνει πιο επιθετικό και πιο καχύποπτο, όχι πιο αδύναμο. Θα μπορούσε να ενισχύσει την ιδέα ότι η ανατολική Λιβύη βρίσκεται υπό διαρκή απειλή. Άρα, για την Τρίπολη, η καλύτερη εξέλιξη θα ήταν μια κρίση που αποδυναμώνει τον Χαφτάρ, χωρίς να δημιουργεί χάος. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν μια ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση της Βεγγάζης, ή μια νέα αντιπαράθεση ανατολής-δύσης. Ίσως γι’ αυτό η Τρίπολη δεν μπορεί να θεωρηθεί «ωφελημένη», χωρίς σημαντικές επιφυλάξεις.

Τουρκία-Πακιστάν

Για πολλά χρόνια η Τουρκία αποτελούσε τον βασικό εξωτερικό υποστηρικτή της δυτικής Λιβύης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναχαίτιση της επίθεσης του Χαφτάρ εναντίον της Τρίπολης το 2019-20. Σήμερα, όμως, η τουρκική πολιτική έχει αλλάξει. Η Άγκυρα δεν θέλει πλέον να είναι απλώς «ο προστάτης της Τρίπολης». Θέλει να έχει σχέση και με την ανατολική Λιβύη.

Αυτό φαίνεται και από την αυξανόμενη τουρκική επικοινωνία με τον Σαντάμ Χαφτάρ και από τη γενικότερη προσπάθεια της Τουρκίας να προσεγγίσει τις ανατολικές δομές. Η τουρκική πολιτική φαίνεται να μετακινείται από το παλαιό δίπολο «Τρίπολη εναντίον Χαφτάρ» προς μια πολιτική, όπου η Άγκυρα θέλει να έχει επιρροή και στις δύο πλευρές.

Και αυτό έχει τεράστια στρατηγική σημασία, καθώς η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη Λιβύη λόγω της Μεσογείου, των ενεργειακών κοιτασμάτων, των θαλάσσιων ζωνών, των λιμανιών, της στρατιωτικής παρουσίας και της ευρύτερης γεωπολιτικής της θέσης. Επομένως δεν έχει πλέον συμφέρον να εξαρτάται αποκλειστικά από την Τρίπολη. Θέλει να μπορεί να συνομιλεί με όποιον τελικά ελέγχει την ανατολική Λιβύη.

Και εδώ η δολοφονία του αλ-Μανσούρι δημιουργεί ένα παράδοξο αποτέλεσμα. Όσο μεγαλύτερη είναι η αίσθηση ανασφάλειας μέσα στη Βεγγάζη, τόσο μεγαλύτερη μπορεί να γίνει η αξία της τουρκικής στρατιωτικής και τεχνολογικής υποστήριξης προς την ανατολική Λιβύη. Με άλλα λόγια, η Τουρκία μπορεί να βγει κερδισμένη όχι επειδή «ήθελε» τη δολοφονία —για κάτι τέτοιο δεν υπάρχει καμία απόδειξη— αλλά επειδή μια κρίση ασφαλείας δημιουργεί μεγαλύτερη ανάγκη για εξωτερικό τεχνολογικό και στρατιωτικό εταίρο. Και η Άγκυρα θέλει ακριβώς αυτή τη θέση.

Η είσοδος του Πακιστάν στην εξίσωση είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον νέο στοιχείο. Το Πακιστάν έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια πολύ στενότερη στρατιωτική σχέση με τον Χαφτάρ. Το 2025 αναφέρθηκε συμφωνία άνω των 4 δισ. δολαρίων για πώληση στρατιωτικού εξοπλισμού στην ανατολική Λιβύη, ενώ η συνεργασία περιλαμβάνει στρατιωτική εκπαίδευση και συζητήσεις για εξοπλιστικά προγράμματα. Η σχέση συνεχίστηκε και το 2026 με επαφές μεταξύ της πακιστανικής στρατιωτικής ηγεσίας και του Σαντάμ Χαφτάρ. Αυτό σημαίνει ότι ο Χαφτάρ δεν βρίσκεται πλέον στην παλιά διεθνή θέση όπου είχε απέναντί του την Τουρκία, η οποία υποστήριζε την Τρίπολη.

Το διεθνές περιβάλλον

Η Τουρκία μπορεί να συνομιλεί με την Τρίπολη, αλλά και με τον Χαφτάρ. Το Πακιστάν έχει πλέον σημαντικό στρατιωτικό συμφέρον στην ανατολική Λιβύη. Η Αίγυπτος παραμένει σημαντικός παράγοντας ασφαλείας για την ανατολική Λιβύη. Η Ρωσία διατηρεί στρατηγικά συμφέροντα και στρατιωτική παρουσία. Και άλλες χώρες του Κόλπου συνεχίζουν να έχουν οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Έτσι η Λιβύη μετατρέπεται σταδιακά από έναν απλό εμφύλιο ανταγωνισμό σε πολύπλευρο γεωπολιτικό παζλ.

Αυτό αλλάζει και τη σημασία του Χαφτάρ. Ο Χαφτάρ σήμερα δεν χρειάζεται μόνο να διατηρεί την εσωτερική του συμμαχία. Πρέπει να ισορροπεί μεταξύ ξένων δυνάμεων που θέλουν διαφορετικά πράγματα. Η Τουρκία θέλει πρόσβαση, επιρροή και στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, και βέβαια το τουρκολιβικό σύμφωνο. Το Πακιστάν βλέπει την ανατολική Λιβύη και ως στρατιωτικό και εξοπλιστικό εταίρο. Η Αίγυπτος θέλει να μην εμφανιστεί στην πίσω αυλή της μια εχθρική ή ανεξέλεγκτη δύναμη.

Η Ρωσία θέλει να διατηρήσει στρατηγικό βάθος στη Βόρεια Αφρική και το Σαχέλ. Ο Χαφτάρ, επομένως, μπορεί να εκμεταλλεύεται τον ανταγωνισμό αυτών των δυνάμεων. Αλλά υπάρχει ο κίνδυνος ότι όσο περισσότερες ξένες δυνάμεις αποκτούν πρόσβαση στον μηχανισμό του Χαφτάρ, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να διατηρηθεί μια πραγματικά αυτόνομη ισορροπία στο εσωτερικό του. Κάθε ξένος εταίρος μπορεί να δημιουργεί το δικό του δίκτυο.

Πίσω στον αλ-Μανσούρι

Ένας επικεφαλής στρατιωτικών πληροφοριών βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου αυτά τα δίκτυα μπορούν να συναντώνται. Γι’ αυτό η δολοφονία του έχει δυνητικά πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια απλή τρομοκρατική επίθεση. Το πραγματικό ζήτημα είναι η διαδοχή. Ίσως, αν θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στη Λιβύη, πρέπει να κοιτάξουμε λιγότερο τον Χαλίφα Χαφτάρ και περισσότερο το σύστημα διαδοχής που οικοδομείται γύρω από τους γιους του.

Ο Χαλίφα Χαφτάρ δεν μπορεί να κυβερνά για πάντα. Το βασικό ερώτημα είναι ποιος θα κληρονομήσει το δίκτυο εξουσίας του και με ποια ισορροπία. Ο Σαντάμ έχει αποκτήσει ιδιαίτερη διεθνή προβολή. Ο Καλίντ έχει σημαντικό στρατιωτικό ρόλο. Υπάρχουν όμως και παλαιότεροι αξιωματικοί, φυλετικοί ηγέτες και οικονομικά δίκτυα που δεν είναι δεδομένο ότι θα δεχθούν αδιαμαρτύρητα μια πλήρη οικογενειακή διαδοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένας άνθρωπος όπως ο αλ-Μανσούρι μπορεί να είναι πολύτιμος ακριβώς επειδή ανήκει στην παλιά στρατιωτική γενιά, αλλά ταυτόχρονα είχε άμεση σχέση με τη νέα γενιά Χαφτάρ. Η εξάλειψή του μπορεί επομένως να μεταβάλει την ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς τους κύκλους.

Ποιος λοιπόν ωφελείται;

Αν βάση όλων των ανωτέρω θα έπρεπε να ιεραρχηθούν, κάπως, και πρώιμα, οι πιθανότητες, τότε, μάλλον, ο μεγαλύτερος πιθανός ωφελημένος είναι η Τρίπολη. Το ενδεχόμενο ότι κάποιος εσωτερικός παράγοντας ή κάποια εσωτερική αντιπαλότητα στην ανατολική Λιβύη μπορεί να έχει εκμεταλλευθεί τη δολοφονία για να μεταβάλει την ισορροπία ισχύος, είναι επίσης πολύ πιθανό, αλλά όχι τόσο ξεκάθαρο.

Η πιθανότητα μιας οργανωμένης αντι-Χαφταρ επίθεσης δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά υπόθεση τζιχαντιστικής επίθεσης είναι μια πιο επισφαλής υπόθεση. Βέβαια, το γεγονός χρησιμοποιείται από διάφορους εξωτερικούς παράγοντες – όχι κατ’ ανάγκη επειδή το προκάλεσα – για να αυξήσουν την επιρροή τους.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο πραγματικός κερδισμένος μπορεί να μην είναι αυτός που οργάνωσε τη δολοφονία. Για παράδειγμα, αν η δολοφονία οδηγήσει σε αναδιάρθρωση των υπηρεσιών πληροφοριών και μεγαλύτερο έλεγχο από τον Σαντάμ, τότε ο Σαντάμ μπορεί να βγει ισχυρότερος χωρίς να έχει αποδεδειγμένα, καμία σχέση με την επίθεση.

Αν οδηγήσει σε μεγαλύτερη τουρκική στρατιωτική συνεργασία, τότε η Τουρκία μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή χωρίς να έχει καμία σχέση με το χτύπημα. Αν οδηγήσει σε ενίσχυση της οικογενειακής διαδοχής, τότε συνολικά οι Χαφτάρ μπορεί να βγουν ισχυρότεροι. Και αν οδηγήσει σε φυλετική σύγκρουση, τότε μπορεί να μη βγει κανείς πραγματικά κερδισμένος.

Τι πρέπει να κοιτάμε

Το κλειδί των επόμενων εβδομάδων δεν είναι τόσο η δημόσια καταδίκη της δολοφονίας, όσο η συμπεριφορά του μηχανισμού Χαφτάρ. Ποιον θα συλλάβουν; Ποιον θα κατηγορήσουν; Ποιος θα αντικαταστήσει τον αλ-Μανσούρι; Θα υπάρξουν εκκαθαρίσεις στις υπηρεσίες πληροφοριών;

Θα αυξηθεί η προστασία του Σαντάμ; Θα στραφεί η επίσημη αφήγηση εναντίον της Τρίπολης; Θα εμφανιστούν νέες τουρκικές αποστολές ασφαλείας, ή στρατιωτικής συνεργασίας; Θα επιταχυνθεί η πακιστανική στρατιωτική συνεργασία; Και, κυρίως, θα υπάρξουν ενδείξεις ότι κάποια φυλή ή παλιό στρατιωτικό δίκτυο αμφισβητεί την οικογένεια Χαφτάρ; Αυτές οι εξελίξεις θα μας πουν πολύ περισσότερα από το ίδιο το γεγονός.

Συνολικά, η δολοφονία του Φάουζι αλ-Μανσούρι δεν πρέπει προς το παρόν να ερμηνευθεί ως απαρχή ενός νέου εμφυλίου μεταξύ Βεγγάζης και Τρίπολης. Είναι πιθανότερο να αποτελεί ένα πολύ σοβαρό τεστ για την εσωτερική συνοχή του ανατολικού στρατοπέδου και για τη μετάβαση από το προσωπικό καθεστώς του Χαλίφα Χαφτάρ σε ένα οικογενειακό σύστημα εξουσίας γύρω από τον Σαντάμ και τον Καλίντ. Η ειρωνεία είναι ότι, αν η δολοφονία προκαλέσει αίσθηση ανασφάλειας, μπορεί τελικά να οδηγήσει σε κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται αντίθετο με το αποτέλεσμα που θα περίμενε κανείς: Σε ακόμη μεγαλύτερη διεθνοποίηση της ανατολικής Λιβύης.

Η Τουρκία μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη ζήτηση για να προσφέρει τεχνολογία, πληροφορίες και στρατιωτική συνεργασία. Το Πακιστάν μπορεί να επιταχύνει την εξοπλιστική σχέση του με τον Χαφτάρ. Η Αίγυπτος θα παρακολουθεί στενά. Η Ρωσία θα προσπαθήσει να μη χάσει το στρατηγικό της αποτύπωμα. Και ο ίδιος ο Χαφτάρ θα έχει ένα επιπλέον επιχείρημα για να διατηρεί ένα ισχυρό και συγκεντρωτικό σύστημα ασφαλείας.

Με άλλα λόγια, ο θάνατος του αλ-Μανσούρι μπορεί να μην αποδυναμώσει απαραίτητα το σύστημα Χαφτάρ. Μπορεί να επιταχύνει τη μεταμόρφωσή του. Και αυτό είναι, ίσως, το πραγματικά σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης: Όχι απλώς ποιος σκότωσε τον αλ-Μανσούρι, αλλά ποιος θα ελέγχει τις πληροφορίες, τον στρατό, τις φυλές και τις ξένες σχέσεις της ανατολικής Λιβύης μετά τον αλ-Μανσούρι — και τελικά ποιος θα διαδεχθεί τον Χαλίφα Χαφτάρ.