Η τελευταία ευκαιρία των προοδευτικών δυνάμεων

Ας θυμηθούμε το αυτονόητο ότι, οι πρωθυπουργοί δεν επιλέγουν ποτέ τυχαία τον χρόνο των εκλογών. Προσφεύγουν στις κάλπες όταν εκτιμούν ότι μπορούν να ελέγξουν τις πολιτικές εξελίξεις της επόμενης ημέρας. Και όταν αυτό δεν είναι βέβαιο, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγής προσώπων χωρίς αλλαγή πολιτικής. Όλα δείχνουν ότι έχουμε εισέλθει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο.

Το ανησυχητικό είναι ότι η πολιτική αντιπαράθεση χάνει την ουσία της. Κυριαρχούν οι προσωπικές επιθέσεις, η τοξικότητα και η καλλιέργεια φόβου. Οι πολίτες παρακολουθούν έναν διαρκή πόλεμο χαρακωμάτων, χωρίς να βλέπουν διέξοδο για όσα καθορίζουν τις ανάγκες τους σ΄ αυτές τις εκλογές. Ο αντιμητσοτακισμος δεν πείθει.

Η ακρίβεια, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η δημογραφική κρίση, η περιφερειακή ερήμωση, η πρόσβαση των μικρομεσαίων στις νέες τεχνολογίες και στη χρηματοδότηση, η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η αναδιανομή του πλούτου και η λειτουργία του κράτους δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως υποσημειώσεις της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι ο πυρήνας της.

Η ευθύνη της προοδευτικής παράταξης

Η κρίση εμπιστοσύνης δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αφορά συνολικά το πολιτικό σύστημα. Η αποχή δεν είναι αδιαφορία. Είναι απόρριψη. Και η νέα γενιά δεν θα κινητοποιηθεί από κόμματα που αδυνατούν να συμπορευτούν ακόμη και στα αυτονόητα ή αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο εμπορευματοποίησης βασικών κοινωνικών αγαθών πχ υγεία, παιδεία, ασφάλιση κτλ. Αν τα προοδευτικά κόμματα συνεχίσουν να επενδύουν στις μεταξύ τους αντιπαλότητες, θα μετατραπούν στον καλύτερο σύμμαχο της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορείς να διεκδικείς τη διακυβέρνηση της χώρας όταν δεν μπορείς να δείχνεις τον δρόμος συγκρότησης προοδευτικής πλειοψηφίας για τη διακυβέρνηση της χώρας σ αυτές τις εκλογές

Η εποχή των εύκολων αυτοδυναμιών έχει ουσιαστικά παρέλθει. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας θα αποτελέσουν, αργά ή γρήγορα, τον νέο κανόνα. Η απάντηση όμως δεν μπορεί να είναι μια κυβέρνηση “ειδικού σκοπού” που θα αναπαράγει τις ίδιες πολιτικές με διαφορετικά πρόσωπα. Αυτό θα είναι μια νίκη των κερδοσκοπικών συμφερόντων, όχι της κοινωνίας.

Οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να εγκαταλείψουν τη λογική της μικροκομματικής περιχαράκωσης και να ανταγωνιστούν την συμβολή στη διαμόρφωση προοδευτικής διακυβέρνησης για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, ισχυρό κοινωνικό κράτος, δίκαιη ανάπτυξη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Ο ανταγωνισμός τους πρέπει να αφορά το ποιος συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, όχι ποιος θα κυριαρχήσει πάνω στα ερείπια του διπλανού του.

Η ιστορία δεν χαρίζει δεύτερες ευκαιρίες σε όσους επιλέγουν το μικροκομματικό συμφέρον με το κοινωνικό. Ο αγώνας για αλλαγή πολιτικής πρέπει να είναι μονομέτωπος. Αν η προοδευτική παράταξη συνεχίσει να πολεμά τον εαυτό της, θα έχει επιλέξει συνειδητά να παραδώσει τη χώρα σε μια ακόμη περίοδο συντηρητικής κυριαρχίας. Και τότε δεν θα φταίει η αριθμητική των εκλογών. Θα καταλογιστεί συγκεκριμένα η πολιτική της ανεπάρκεια.