Θα ακυρώσει το κατεστημένο τον εκλογικό θρίαμβο του AfD;

Έκαναν πανστρατιά υπέρ της άτυπης “συμμαχίας” Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU), Σοσιαλδημοκρατών (SPD), Φιλελευθέρων (FDP), Πρασίνων (die Gruenen) και Αριστεράς (die LINKE), που, κοινή συναινέσει, δημιούργησαν το λεγόμενο «τείχος προστασίας» (“Brandmauer”) κατά του κόμματος “Εναλλακτική για την Γερμανία” (AfD).

Όσο και να φαντάζει υπερβολικό, η ωμή πραγματικότητα σε αυτόν τον πρωτόγνωρα “σκληρό” προεκλογικό αγώνα είναι πως το ίδιο το λεγόμενο γερμανικό “δημοκρατικό τόξο” είχε εξαπολύσει τους “τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκαλύψεως”, της μοντέρνας πολιτικής χειραγώγησης: Προπαγάνδα, λογοκρισία, εκφοβισμός, καταστολή.

Τι και αν αυτό ισοδυναμεί με τη διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών και την υποδαύλιση του ήδη υπάρχοντος κοινωνικού διχασμού για διάφορα ζητήματα (Ουκρανικό, μεταναστευτικό, οικονομία, ρωσοφοβία/ρωσοφιλία, κυβερνητική πολιτική των “δύο μέτρων και των δύο σταθμών” κ.α.);

Παρόλα αυτά, όπως έδειχναν όλες οι σοβαρές δημοσκοπήσεις και αποδείχτηκε με τα exit poll, οι θιασώτες του ήδη κλυδωνιζόμενου “Brandmauer” δεν πέτυχαν τον πρώτο αντικειμενικό τους πολιτικό σκοπό, να εμποδίσουν δηλαδή τον εκλογικό θρίαμβο της “Εναλλακτικής για τη Γερμανία”, η οποία διεκδικεί ακόμη και την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο τοπικό Κοινοβούλιο.

Δεν είναι όμως μόνο η αγωνία που υπάρχει για το τελικό-εκλογικό αποτέλεσμα της Σαξονίας των 2,2 εκατομμυρίων πολιτών, αλλά και το τι θα επακολουθήσει για τον μελλοντικό τρόπο διακυβέρνησης αυτού του μικρού ομοσπονδιακού κρατιδίου, που ξαφνικά απέκτησε τόση σπουδαιότητα. Και μάλιστα σε μια Γερμανία που γίνεται όλο και πιο αυταρχική, με μια οικονομία σε κρίση, με μια διχασμένη κοινωνία και μ’ έναν ήδη αποτυχημένο καγκελάριο Μερτζ…

Το AfD, η δημοκρατία και υποκρισία 

Η δημοκρατία δεν υπερασπίζεται με τον αποκλεισμό ανεπιθύμητων πολιτικών απόψεων από την δημοκρατική πολιτική αντιπαράθεση, ούτε μπορεί να είναι “κατευθυνόμενη”, ούτε μπορεί ν΄ απαγορευτεί το – με απόσταση – δημοσκοπικά πρώτο κόμμα σε πανεθνική κλίμακα, εξαιτίας μεμονωμένων, όντως «αντιδημοκρατικών εκφράσεων» κάποιων στελεχών του, ή επειδή κάποιοι κρατικοί παράγοντες το θεωρούν «επιβεβαιωμένα ακροδεξιό». Για να γίνει αυτό απαιτούνται ξεκάθαρα αποδεικτικά στοιχεία για σχεδιαζόμενη βίαιη ανατροπή του πολιτικού συστήματος και για εξύμνηση της βίας (Verherrlichung der Gewalt).

Η δημοκρατία κινδυνεύει περισσότερο όταν σταμάτα η πολιτισμένη αντιπαράθεση επιχειρημάτων και παρεμποδίζεται με διάφορα τρικ από τους εξουσιάζοντες η δημοκρατική εναλλαγή στην εξουσία. Και είναι σαφές πως όταν “η ελαφρότητα του Είναι” στις δημοκρατικές χώρες, τελειώνει επειδή για τους κυρίαρχους έγινε αβάσταχτη, τότε ανοίγει και ο δρόμος προς τον αυταρχισμό.

Και αυτό θα φανεί από αύριο, αν τα “συστημικά κόμματα” της Γερμανίας με την απαραίτητη, εκ των πραγμάτων, βοήθεια της “αντισυστημικής” γερμανικής Αριστεράς προσπαθήσουν με διάφορα νομικίστικα τερτίπια να αποκλειστεί από την διακυβέρνηση το κόμμα, που, με μεγάλη απόσταση από το δεύτερο κόμμα, πέτυχε έναν αναμφισβήτητα εκλογικό θρίαμβο.

Και σε αυτό δεν χωράνε οι όποιες ιδεολογικές πεποιθήσεις που μπορεί να έχει κάποιος. Στις δημοκρατίες προέχει η λαϊκή βούληση, ακόμη και η χειραγωγούμενη, ακόμη και η “ανάπηρη”, όπως έλεγε ο ποιητής…