Μπορεί κάποιος να φέρει την Αλλαγή;

Η ΔΕΘ απέδειξε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Το παλιό είναι βαθιά εμποτισμένο σε όλο το πολιτικό φάσμα. Οι προτάσεις των κομμάτων στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Προτάσεις αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ, από τα χρήματα του ελληνικού λαού, δεν επέφεραν καμία ουσιαστική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό. Μία από τα ίδια. Ξαναζεσταμένο φαγητό. Χαμένος χρόνος. Πρακτικά, δεν άλλαξε τίποτα. Μια τρύπα στο νερό.

Ουσιαστικά, κέρδισε η ΝΔ. Με το 90% των μέσων μαζικής ενημέρωσης στο πλευρό της, επιβάλλει την ατζέντα που επιθυμεί. Όσο η αντιπολίτευση περιορίζεται σε προτάσεις που δεν αλλάζουν τους όρους της πολιτικής σύγκρουσης, όλα τα κόμματα παίζουν στο γήπεδό της. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, δεν μπορεί πια να αλλάξει το παιχνίδι. Για αυτό, παίζει κατενάτσιο. Ουσιαστικά, χαλάει το παιχνίδι των αντιπάλων. Με την τακτική του διαίρει και βασίλευε. “Divide et impera”, έλεγε ο Μακιαβέλλι. 

Η ΝΔ έχει ταβάνι. Δεν μπορεί πια  να κερδίσει τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Την ενδιαφέρει μόνο να κρατήσει συσπειρωμένο το ένα τρίτο της κοινωνίας. Σε αυτό και μόνο στοχεύουν οι παροχές της. Σε κάθε μάχη, σε κάθε περιοδεία, είναι ικανοποιημένη με το 0-0. Η διαφορά που έχει από τους αντιπάλους της είναι το βασικό στοιχείο που ενδιαφέρεται να διατηρήσει. Για τα σκάνδαλα και την ακρίβεια πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Τι και αν δήλωσε ο Τάσος Γιαννίτσης ότι η  διαφθορά της  κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι 200 φορές μεγαλύτερη από του Τζοχατζόπουλου… Πέρα βρέχει!

Τώρα ανεβάζει την παράσταση «οι εκλογές γίνονται για τη δεύτερη θέση». Με τον μηχανισμό που ελέγχει το ΠΑΣΟΚ στο ρόλο του πρωταγωνιστή. 

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αρχηγό

Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι αξεπέραστο. Έχει κενό ηγεσίας. Δεν έχει  αρχηγό. Ο εκλογικός αναλυτής Ανδρέας Δρυμιώτης, το περιέγραψε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: Εάν το ΠΑΣΟΚ είχε αρχηγό τον Τσίπρα, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Πέρα από κάθε λογική, υπόσχεται ότι θα κερδίσει τις εκλογές, έστω και με μία ψήφο διαφορά. Στη μεγαλύτερη διεθνή αγορά πολιτικών προβλέψεων στον κόσμο, η πιθανότητα να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ τις επόμενες εθνικές εκλογές αποτιμάται σήμερα στο 0,4%. Πολύ απλά, μία πιθανότητα στις 250. Το ΠΑΣΟΚ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Καρυστιανού, Κωνσταντοπούλου και Αλλαγή

Η Μαρία Καρυστιανού, αρχικά, τα είχε όλα. Το διακύβευμα της Δικαιοσύνης ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.  Και όμως, από τη στιγμή που ανακοίνωσε το κόμμα της, μίλησε για όλα όσα δεν χρειαζόταν και δεν είπε τίποτα για όσα έπρεπε. Κάηκε από ανθρώπους που δεν ξέρουν.

Η γυναίκα από την οποία υπήρχε η προσδοκία να τα αλλάξει όλα έφτασε να δηλώνει ότι, εάν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή, θα φύγει από τη χώρα. Ακόμα, εάν ξαναγίνει η Μαρία, προλαβαίνει να πάει καλύτερα.

Η δε Ζωή Κωνσταντοπούλου έχασε τη μεγάλη ευκαιρία που της δόθηκε γιατί τα κάνει όλα  μόνη της. Η συνταγή κάθε αποτυχίας. Όταν το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε από καραμπόλα στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, χωρίς να πείθει ότι μπορεί να ηγηθεί της αλλαγής, της δόθηκε χώρος να εκφράσει μια ευρύτερη κοινωνική δυναμική. Σε κάποια φάση, βρέθηκε ακόμα και στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Δεν την αξιοποίησε.

Η πολιτική δεν είναι ούτε one man show ούτε one woman show. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο  Βαγγέλης Βενιζέλος. Ένας από τους πιο χαρισματικούς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης. Όμως, προσπάθησε και αυτός να τα κάνει όλα μόνος του. Στις εκλογές του 2015, με εκείνον αρχηγό, το ΠΑΣΟΚ πήρε μόλις 4,68%. Πολλές φορές, το προσωπικό χάρισμα όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά γίνεται τροχοπέδη. Έτσι την πάτησε και η Ζωή.

Από το πουθενά, ο Σαμαράς

Ο Αντώνης Σαμαράς αξιοποιεί το κενό που αφήνει ελεύθερο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πατριωτικός χώρος και ο χώρος δεξιά της ΝΔ έχουν μείνει ανοιχτοί.

Ο Σαμαράς επιχειρεί να αναγεννήσει την ψυχή της παράταξης. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του θα είναι τα στελέχη που μπορεί να κινητοποιήσει. Εάν σχεδιάσει σωστά τις κινήσεις του, έχει τη δυνατότητα να πάει καλύτερα από ό,τι προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις. 

Ποιος θα φέρει την Αλλαγή

Στη ζωή δεν υπάρχει κενό. Τα κόμματα που έχουν εγκλωβιστεί στην ηγεμονία του χρήματος δεν φαίνεται ακόμα ότι μπορούν να αλλάξουν το σύστημα. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες. Η προειδοποίηση  από την Ευρώπη είναι εκκωφαντική. Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν προηγείται στις μετρήσεις για τις προεδρικές εκλογές του 2027. Στη Γερμανία, το AfD είναι πρώτο στις εθνικές δημοσκοπήσεις.

Με αυτά τα δεδομένα, εάν δεν υπήρχε η ΕΛΑΣ, η άκρα δεξιά θα είχε ήδη κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία. Τώρα, η ευθύνη για πολιτική αλλαγή πέφτει στους ώμους της. Στις 100 πρώτες μέρες, η ΕΛΑΣ έχει κάνει πολλά. Αλλά, η δεύτερη θέση δεν αρκεί. Η ΔΕΘ ήταν μια υποχρέωση που τελείωσε, αλλά δεν βγήκε. Τώρα, πρέπει να πάει μπροστά. Πολύ μπροστά και πολύ γρήγορα.

Το 70% των πολιτών εννοεί ότι θέλει την Αλλαγή. Εάν η κοινωνική πλειοψηφία μείνει ξανά χωρίς πολιτική έκφραση, το κανείς δεν θα είναι σχήμα λόγου. Θα είναι η απάντηση της κοινωνίας στο αδιέξοδο. «Όλοι εμείς ή κανείς», είχε συνοψίσει σε μία φράση το κυρίαρχο διακύβευμα της εποχής μας ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς.

Η μεγάλη σύγκρουση δεν διεξάγεται πλέον αποκλειστικά ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά, στους συντηρητικούς και τους μεταρρυθμιστές ή στους πλούσιους και τους φτωχούς. Το βαθύτερο δίλημμα είναι πλέον εάν οι σύγχρονες κοινωνίες θα ανακαλύψουν ένα νέο συλλογικό εμείς ή θα παραδοθούν στην κατακερματισμένη μοναξιά του κανενός.