Έχει συμβάλει και ο Μπάρακ στην διαφαινόμενη ήττα των Ρεπουμπλικάνων

Πρόκειται περί σχεδόν πλήρους ανατροπής του σκηνικού του 2024, όταν, παραδόξως πως, ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι επικράτησαν χάρη στους ίδιους περίπου λόγους για τους οποίους σήμερα χάνουν. Η οικονομία (κυρίως ο αντίκτυπος του πληθωρισμού στην τσέπη του μέσου πολίτη) και η προοπτική ενός ακόμη ατέρμονου πολέμου που επηρεάζει το παγκόσμιο εμπόριο βρίσκονται πάλι στο προσκήνιο.

Πλέον, το ενδεχόμενο να απωλέσουν οι Ρεπουμπλικάνοι όχι μόνο την Βουλή, αλλά και την Γερουσία αρχίζει να προβάλλει ως το επικρατέστερο σενάριο. Εάν συμβεί, ο Πρόεδρος Τραμπ όχι μόνο θα βρεθεί ενώπιον ενός νομοθετικού σώματος που αντιτίθεται στις πολιτικές του, αλλά θα διατρέξει άμεσο κίνδυνο να παραπεμφθεί για καθαίρεση από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Αν χάσει και τον έλεγχο της Γερουσίας, μπορεί ακόμη και να καταδικαστεί. 

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει την φήμη του “σκληρού αφεντικού” που αποδίδει ευθύνες στους συνεργάτες του όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά και δεν διστάζει να προβαίνει σε απολύσεις όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Στον απολογισμό και τις διορθωτικές κινήσεις που πρέπει να κάνει – αν προλαβαίνει – για να ανακάμψει δημοσκοπικά, οφείλει πλέον να εξετάσει σοβαρά τον ζημιογόνο ρόλο που διαδραματίζει ο φίλος του και άτυπος ως τώρα “περιφερειάρχης” της Μέσης Ανατολής Τομ Μπαράκ.

Μία ολέθρια επιλογή 

Οι καταστροφικές συμβουλές και επικίνδυνοι χειρισμοί του πρέσβεως των ΗΠΑ στην Τουρκία Μπαράκ ευθύνονται εν πολλοίς – τουλάχιστον όσον αφορά στην απόφαση των Κούρδων να μην εμπλακούν στις εχθροπραξίες εναντίον της Τεχεράνης – για τις σημερινές εξελίξεις που απειλούν να θέσουν τους Ρεπομπλικάνους εκτός εξουσίας στο Κογκρέσο.  Όπως αποδείχθηκε στην πράξη, επειδή το καθεστώς των αγιατολάδων μάχεται κυριολεκτικά για την πολιτική και φυσική επιβίωσή του, δεν είναι πρόθυμοι να προβούν σε καμμία υποχώρηση. Αντιθέτως, τα παίζουν όλα για όλα, διότι προφανώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Από την στιγμή που δεν συμπεριλαμβάνονται στους υπολογισμούς της Δύσης για την επόμενη ημέρα στην Τεχεράνη, θα προτιμήσουν να ισοπεδωθεί η χώρα, να εξαντλήσουν κάθε έμψυχο και άψυχο στρατιωτικό μέσο στην διάθεσή τους και να βυθίσουν την ευρύτερη περιοχή (ει δυνατόν και ολόκληρη την υφήλιο) σε χάος, προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία.  Συνεπώς, η κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται να αλλάξει χωρίς την ανατροπή του καθεστώτος και δεν ανατρέπονται καθεστώτα χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις στο εσωτερικό μέτωπο. 

Προϋποθέσεις για να συμμετάσχουν οι γηγενείς Κούρδοι σε μια τέτοια επιχείρηση θα μπορούσαν να υπάρξουν εάν δεν φρόντισε ο  Μπάρακ να ενορχηστρώσει την εν ψυχρώ εγκατάλειψη των Κούρδων της Συρίας από τους μέχρι πρότινος Αμερικανούς συμμάχους τους.  Με την διπλωματική αυτή παγαποντιά που εξελίσσεται σε στρατηγική γκάφα ολκής, οι ΗΠΑ απώλεσαν την αξιοπιστία τους στα μάτια των συμμάχων τους, οι οποίοι ήταν μέχρι πρότινος πρόθυμοι να ρισκάρουν την ζωή τους πολεμώντας υπέρ της ευοδώσεως κοινών συμφερόντων και στόχων και της προοπτικής της δημιουργίας ενός ανεξάρτητους Κουρδιστάν.

Μπάρακ: Οι λανθασμένοι χειρισμοί

Πλέον, θα πρέπει να είναι κανείς πολύ τυχοδιώκτης ή ριψοκίνδυνος για να εμπλακεί σε πόλεμο για χάρη των ΗΠΑ από την στιγμή που οι υποσχέσεις τους αποδεικνύονται κούφιες. Έπειτα, η υποχώρηση των Κούρδων στην Συρία άνοιξε τις επεκτατικές ορέξεις της Τουρκίας, η οποία προσπαθεί να εκμεταλλευθεί το κενό εξουσίας στην όμορη χώρα. 

Φυσικά, αυτό δεν πρόκειται να το επιτρέψει το Ισραήλ. Και κάπως έτσι, εξαιτίας των τραγικών χειρισμών Μπάρακ, αντί οι αγιατολάδες στο Ιράν να έχουν να αντιμετωπίσουν ένα επαναστατικό κίνημα των Κούρδων, που θα μπορούσε να συμπαρασύρει σε γενικό ξεσηκωμό τον καταπιεσμένο ιρανικό λαό, δεν κουνιέται μύγα στο έδαφος του Ιράν.  Αντιθέτως, οι Χούθι προελαύνουν και σκορπούν τον πανικό περιφερειακά, ενώ οι αυξάνουσες τριβές μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ στο πεδίο της Συρίας προμηνύουν μιαν επερχόμενη περιφερειακή σύγκρουση. 

Σαν να μην φτάνει ότι οι μέχρι τώρα ενέργειες του κ. Μπάρακ συμβάλλουν στο να ενισχυθεί η ενότητα εντός του Ιράν και να διχαστεί η ευρύτερη περιφέρεια, ο αδαής περί διπλωματίας πρεσβευτής αυτός κάνει τα πάντα για να αναβαθμίσει το κράτος τραμπούκος που λέγεται Τουρκία. Ωστόσο, η εμμονή αυτή δεν συμβαδίζει με τα καλώς νοούμενα αμερικανικά συμφέροντα. Μήπως πρόκειται να πολεμήσει η Άγκυρα για λογαριασμό των ΗΠΑ; Θα πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής ή εντελώς ανιστόρητος για να πιστέψει κάτι τέτοιο.

Ακόμη και αν αγνοήσουμε τον ρόλο του “επιτήδειου ουδέτερου” που αρέσκεται να παίζει η Άγκυρα διαχρονικά (π.χ., Β΄ ΠΠ, ρωσοουκρανική σύρραξη, κτλ.), αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι αρνήθηκε στην Ουάσινγκτον την χρήση των εδαφών της για την πραγματοποίηση στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράκ το 2003 (όταν το καθεστώς Ερντογάν ήταν πολύ πιο αδύναμο) και ενίσχυσε φανερά τους κατσαπλιάδες και τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους και της Χαμάς, τους οποίους πολεμούσαν ανοικτά ΗΠΑ και Ισραήλ, αποσταθεροποιώντας ολόκληρη την περιοχή. 

Εδώ δεν βοηθάει η Άγκυρα στα εύκολα. Θα τα βάλει με μια αρκετά δυνατότερη χώρα, το Ιράν, που στηρίζεται από μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία; Αντιθέτως, με το θάρρος που παίρνει από τις αψυχολόγητες ενέργειες του Μπάρακ, οι οποίες μέχρι πρότινος περνούσαν, η Άγκυρα αποθρασύνεται συνεχώς και θα κοιτάξει να δημιουργεί προστριβές όπου μπορεί, αποσταθεροποιώντας την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια για να ικανοποιήσει τις επεκτατικές της βλέψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σπέρνει διχόνοια στο ΝΑΤΟ και θα εγείρει συνεχώς νέα ζητήματα σε μια περίοδο που απαιτείται ενότητα. 

Η ζημιά έχει γίνει… 

Αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες του Μπάρακ, ο οποίος φέρεται περισσότερο ως πράκτορας της Άγκυρας παρά ως Αμερικανός διπλωμάτης. Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος που κλήθηκε “για διαβουλεύσεις” στην Ουάσινγκτον μέσα στο καλοκαίρι.  Ωστόσο, η ζημιά έχει γίνει. Η αποπομπή του κ. Μπάρακ τουλάχιστον θα εμψύχωνε τους οπαδούς του κινήματος MAGA. Μια απλή ανάγνωση των αναρτήσεων της δημοσιογράφου κας Λόρας Λούμερ, που πρόσκειται στον χώρο αυτό, αρκεί να φανερώσει την οργή και απογοήτευση που προκαλεί στην βάση του Τραμπ η παραμονή του Μπάρακ στον πόστο του. Σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου ο Αμερικανός πρόεδρος και το κόμμα του χρειάζονται κάθε ψήφο, δεν υπάρχει περιθώριο να αγνοηθούν οι προβληματισμοί των ψηφοφόρων του. 

Η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται στο ναδίρ αυτή την στιγμή (37%), αλλά το ίδιο ισχύει και για του Δημοκρατικούς. Ο κόσμος είναι απογοητευμένος από την ακρίβεια, αλλά δεν ξεχνά ότι τα πράγματα ήταν το ίδιο και επί προεδρίας Μπάιντεν. Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να εμφανίζουν το Δημοκρατικό κόμμα να προηγείται σε παναμερικανικό επίπεδο με περίπου 8,5 μονάδες, ωστόσο, στις κρίσιμες αμφιταλαντευόμενες έδρες η διαφορά μεταξύ των κομμάτων είναι σαφώς μικρότερη. 

Η οριστική επικράτηση θα κριθεί μάλλον από το ποιος είναι λιγότερο δυσάρεστος στους ψηφοφόρους. Αυτή την στιγμή, ένα άτυπος εμφύλιος πόλεμος έχει ξεσπάσει εντός του Δημοκρατικού κόμματος, μεταξύ της ριζοσπαστικής αριστερής πτέρυγας και των κεντρώων.  Ο Πρόεδρος Τραμπ κέρδισε τις εκλογές το 2024 εν μέρει επειδή πολλοί ψηφοφόροι απέρριψαν τον παραλογισμό του γουοκισμού, ενώ παράλληλα ήταν δυσαρεστημένοι με την οικονομία.

Γνωρίζει την συνταγή για να απευθυνθεί στον μέσο Αμερικανό πολίτη, αλλά οι αλλοπρόσαλλες ενέργειές του τούς έχουν χτυπήσει στην τσέπη (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) και δεν είναι βέβαιο ότι θα του το συγχωρήσουν αυτό. Ίσως, όμως, η απόλυση του Μπάρακ να έστελνε το μήνυμα ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει τα λάθη της και προβαίνει σε διορθωτικές κινήσεις. Θα ήταν ένα βήμα προς της σωστή κατεύθυνση.