Αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μαρίνο από τη μάχη της ενημέρωσης

Με ασυγκράτητη συγκίνηση, αλλά και τεράστια ικανοποίηση ένιωσα διαβάζοντας στο «Βήμα της Κυριακής» (27 Σεπτεμβρίου 2026) την ηρωική απόφαση του ιστορικού διευθυντή (από το 1965 έως το 1996) του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» Γιάννη Μαρίνου να τερματίσει την αρθρογραφία με το τελευταίο άρθρο του υπό τίτλο «Αποχαιρετισμός στους αναγνώστες μου».

Κατ’ αρχάς, ένιωσα αυτή την πλημμύρα συγκίνησης, διότι με τον Γιάννη Μαρίνο, ως διευθυντή επί 31 χρόνια και την ταπεινότητά μου ως αρχισυντάκτη (διευθυντή Σύνταξης) από το 1971 έως το 1996 (όταν εκείνος «αποκεφαλίστηκε» και με τη σειρά μου μπήκα στο «ψυγείο!), ήμουν από το πρωί έως το βράδυ στα γραφεία του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» επί 25 χρόνια από συνολικά 31 της επικής εξέλιξης σε «θεσμό» του ιστορικού οικονομικού κι όχι μόνο περιοδικού. Και το αριστοκρατικό και πνευματικό μεγαλείο του Γιάννη Μαρίνου εκδηλώνεται ότι στον αποχαιρετισμό χαρακτηρίζει τη συνεργασία μου μαζί ως «πολύτιμη»!

Ο «αποχαιρετισμός» του Γιάννη Μαρίνου

Ύστερα, χαρακτήρισα την απόφασή του τερματίσει την επί 71 χρόνια αρθρογραφία του ως «ηρωϊκή», διότι, στη συχνή επικοινωνία μας, όλο μού έλεγε ότι θα σταματούσε, αλλά κάθε Κυριακή διάβαζα το γνωστό άρθρο του που έγραφε μόνο για το «Βήμα της Κυριακής» (σημειώνω ότι Γιάννης Μαρίνος ουδέποτε αρθρογράφησε στον νέο, ηλεκτρονικό “Οικονομικό Ταχυδρόμο”, δηλαδή το έντυπό μας, όπως και η ταπεινότητά μου τους τελευταίους μήνες!), απολαμβάνει τον δικαιοσύνης, της δικαίωσης στέφανον επί χρόνια.

Ακόμη, ένιωσα ικανοποίηση, καθώς ο αποχαιρετισμός του μού θύμισε την περίφημη φράση του Aποστόλου Παύλου στην «Προς Τιμόθεον Β»΄ (κεφάλαιο 4, στίχος 7) επιστολή του: Ο Γιάννης Μαρίνος «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισται, τὸν δρόμον τετέλεκε, τὴν πίστιν τετήρηκε», δηλαδή αγωνίστηκα με τίμιο και ηρωικό τρόπο στον δύσκολο, αεί εμπόλεμο, δημοσιογραφικό ενημέρωσης των χιλιάδων αναγνωστών του, έφτασε μέχρι το τέλος της συναρπαστικής δημοσιογραφικής, συγγραφικής και πνευματικής του διαδρομής και τήρησε την πίστη στις αρχές της πραγματικής δημοσιογραφίας.

Και τώρα, λοιπόν, με αποχαιρετισμό στα όπλα του ελεύθερου, κοινού του και της προφητικής τους γραφίδας (δανείζομαι τον τίτλο από το εμβληματικό μυθιστόρημα «Αποχαιρετισμός στα όπλα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, με τα γνωστά βαθιά μηνύματα που εκπέμπει), απολαμβάνει «τον της δικαιοσύνης, τον της δικαίωσης στέφανον, ον επί ἀπέδωσαν» οι χιλιάδες αναγνώστες του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», «Τα Νέα», το «Βήμα» κλπ, όπως θα έλεγε ο Απόστολος Παύλος.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση τερματίζω με το σημερινό σημείωμα την τακτική επικοινωνία με τους αναγνώστες μου από το πάντα φιλόξενο «Βήμα» και γενικά την αρθρογραφική μου συνεισφορά στα έντυπα του οργανισμού Alter Ego, αφού προηγήθηκε από το 1965 η τακτική αρθρογραφία μου στο περιοδικό «Οικονομικός Ταχυδρόμος», του οποίου διετέλεσα διευθυντής από το 1965 έως το 1996. Το βαθύ γήρας (είμαι 96 ετών) και η επίπονη δέσμευση να αρθρογραφώ κάθε Κυριακή με οδήγησαν να την τερματίσω.

Η σημερινή μου απόφαση είναι επώδυνη και χρειάστηκε κάποιους μήνες έως ότου οριστικοποιηθεί, καθώς δεν άντεχα πια την κυριακάτικη αρθρογραφική μου δέσμευση. Αυτή σημαίνει τον τερματισμό της τακτικής συνεχούς αρθρογραφίας μου που είχε ως αφετηρία το μακρινό έτος 1965 έως σήμερα, δηλαδή επί 61 χρόνια. Η περίοδος της αρθρογραφικής μου ακμής ταυτίζεται με την εποχή που υπήρξα διευθυντής του περιοδικού «Οικονομικός Ταχυδρόμος», δηλαδή από το 1965 έως το 1996.

Ας σημειωθεί ότι κατά την περίοδο που διετέλεσα διευθυντής του, πέραν του κυρίου άρθρου, που συνήθως ήταν εκτεταμένη μελέτη ενός θέματος της επικαιρότητας, κάλυπτα ακόμη κάθε εβδομάδα δύο σελίδες υπό τον τίτλο «Αντιοικονομικά» και με υπογραφή «Κριτόβουλος». Επί πολλά έτη επίσης αρθρογραφούσα στο «Βήμα» υπό τον τίτλο «Κοινός Νους» και υπογραφή «ένας εργαζόμενος νέος». Προέκταση του Κοινού Νου υπήρξαν τα έως και σήμερα άρθρα μου στο «Βήμα».