Μέχρι πότε θα αφήσει ο Ερντογάν στο ψυγείο τη “Γαλάζια Πατρίδα”;

Η Τουρκία, προφανώς, δεν επιθυμεί ένα γενικευμένο πόλεμο με την Ελλάδα. Στόχος της είναι, μέσω της κλιμακούμενης συμπεριφοράς της, των συνεχών προκλήσεων και των ανυπόστατων διεκδικήσεων, να πετύχει τους σκοπούς της. Βέβαια, ένα θερμό επεισόδιο θα μπορούσε να εξυπηρετήσει την τουρκική στρατηγική. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το πού αλλά και το πώς θα εξελιχθεί ένα θερμό επεισόδιο.

Ως τώρα γνωρίζουμε, όπως υπογράμμισε πρόσφατα δημόσια ο διακεκριμένος επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, αντιστράτηγος ε.α. και πρώην υπηρεσιακός Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Φραγκούλης Φράγκος, ότι στα τουρκικά επιτελικά σχέδια εναντίον των έξι βασικών ελληνικών νησιών (από τη Λήμνο έως τη Ρόδο και τα 32 ενδιάμεσα νησιά και νησίδες), ο πρώτος και σταθερός αντικειμενικός σκοπός συνοψίζεται διαχρονικά στη φράση: “Birinci hedef Meis” (τουρκ., δηλαδή, πρώτος στόχος το Καστελλόριζο).

Η γεωπολιτική σκακιέρα στα 12 μίλια

Σε πρόσφατα δημοσιεύματα του τύπου μάλιστα, τονίστηκε με έμφαση ότι το Καστελλόριζο, τελικά, δεν “κείται μακράν”. Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, αναφέρθηκε ότι έχει ολοκληρωθεί η τεχνική προετοιμασία για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, όχι μόνο νότια και δυτικά της Κρήτης, αλλά και στο Καστελλόριζο. Ταυτόχρονα, επισημάνθηκε ότι μένει να φανεί αν η Τουρκία θα συμπεριλάβει το “γκριζάρισμα” του συμπλέγματος της Μεγίστης στο περιβόητο νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα, που αναμενόταν να “φτάσει” στην τουρκική εθνοσυνέλευση τον Οκτώβριο.

Όμως, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ του “αναμένουμε το γκριζάρισμα” και του “δεν επιτρέπουμε το γκριζάρισμα”. Η πάγια θέση ότι μονομερείς ενέργειες δεν μπορούν να δημιουργήσουν έννομα τετελεσμένα γεγονότα, παραβλέπει δύο βασικές παραμέτρους: ότι για την όποια νομική ισχύ η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται και ότι η αδράνειά μας συντηρεί τετελεσμένα γεγονότα, τόσο σε πρακτικό (επί του πεδίου) όσο και σε νομικό επίπεδο (όσο καθυστερεί η επέκταση στα 12 μίλια και η ανακήρυξη ΑΟΖ). Όσο η χώρα μας καθυστερεί τόσο η Τουρκία θα προσπαθεί να παγιώνει καταστάσεις αμφισβήτησης μέσα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το σύγχρονο “Γεφύρι της Άρτας”

Στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε χαρακτηριστικά ότι “η Ελλάδα είναι μια γεφυροποιός χώρα και όχι κράτος-ταραξίας”. Αν η Ελλάδα αυτοπροσδιορίζεται έτσι (χτίζει σχέσεις, σταθερότητα, διαύλους) και η Τουρκία αντιμετωπίζεται παραδοσιακά ή ιστορικά ως ο “ταραχοποιός” που προβαίνει σε μονομερείς ενέργειες, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σύγχρονο γεωπολιτικό “Γεφύρι της Άρτας”.

Διότι το “γεφύρι”, όταν ο ένας χτίζει και ο άλλος γκρεμίζει δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Στον μύθο, η γυναίκα του πρωτομάστορα θυσιάστηκε επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Στη γεωπολιτική, η καλύτερη άμυνα είναι να μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να γίνει το θύμα της ιστορίας.

Τα τετελεσμένα “επί χάρτου” και οι προθέσεις της Τουρκίας 

Το νομοσχέδιο για τη “Γαλάζια Πατρίδα” δεν περιλαμβάνεται στην ατζέντα που έχει γίνει γνωστή, με τα νομοσχέδια που αναμένεται να ψηφιστούν τον Οκτώβριο. Όμως στο Αιγαίο η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει ούτε μισό βήμα πίσω από τις αναθεωρητικές τις βλέψεις. 

Μόλις το σκάνδαλο των 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων ξεχαστεί ή μόλις στριμωχτεί στην επόμενη στροφή ο Ερντογάν, η “Γαλάζια Πατρίδα” θα επιστρέψει “απροσδόκητα”. Καλό είναι λοιπόν να θυμόμαστε ότι, με την ψήφιση του νομοσχεδίου, θα αποτελεί νόμο εγκεκριμένο από την τουρκική εθνοσυνέλευση, όπως και το casus belli. Το πού μας οδήγησε το δεύτερο το γνωρίζουν και οι “πέτρες” πλέον, και παρόλα αυτά, το πού θα μας οδηγήσει το πρώτο αρνούμαστε να το δούμε.

Το σύμπλεγμα δε, Καστελλόριζου-Μεγίστης παραμένει “περικυκλωμένο” από το χαρακτηρισμένο, κατά δημοσιογραφικούς κύκλους, ως τουρκικό “βιλαέτι”(!) του ανακηρυχθέντος “Θαλάσσιου Πάρκου” – ενός εγχειρήματος που, αν και προς το παρόν παραμένει στα χαρτιά χωρίς φυσική υποδομή και εξοπλισμό στο πεδίο, οριοθετεί με σαφήνεια τις τουρκικές προθέσεις…