Απόψε τρώμε στης Εκάτης παρέα με την Κίμπερλι!

Αν πάλι λέγεσαι Ερατώ ή Κύνθια, νομίζω ότι σου αξίζει να μένεις στην Βουλιαγμένη ή την Βάρκιζα – μια περιοχή που πάντως υποβαθμίστηκε δραματικά μετά την γνωστή συμφωνία! Αν πάλι λέγεσαι Μαρία κι όχι Μάιρα) και Μπάμπης κι όχι Μπάιμπης, σου αξίζουν τα Σεπόλια, η Καισαριανή και το Αιγάλεω… Πτωχούλα και πτωχούλη!

Εμείς όμως –για να μην φεύγω και από το θέμα μου– απόψε τρώμε στης Εκάτης, στην Εκάλη βέβαια, όπου θα είναι επίσημη προσκεκλημένη και η Κίμπερλι. Μία από εμάς θα έλεγα, που έφτασαν λίγες μόνο ημέρες παραμονής στη χώρα μας για να γίνει σαν κι εμάς. Tale quale. Και βέβαια εννοώ όλους εμάς που αποτελούμε την ραχοκοκαλιά, την ελίτ και την μεγαλοαστική τάξη αυτής της χώρας. Την πολιτική, οικονομική και κοινωνική της ηγεσία.

Όλοι εμείς δηλαδή που δεν έχουμε ενδοιασμούς, δεν διαθέτουμε αξιοπρέπεια και που είμαστε έτοιμοι να προσκυνήσουμε, αν οσμιστούμε κομπίνα και κέρδος, κάθε κατουρημένη ποδιά, να συναστραφούμε κάθε αλήτη της πολιτικής και κάθε αγράμματο, πλην νεόπλουτο σκουπίδι, τον μελλοντικό χορηγό των μεγάλων, καλλιτεχνικών γεγονότων, χρησιμοποιώντας την τέχνη σαν αξιοθρήνητο άλλοθι. Σαν την γνωστή συναυλία για παράδειγμα. Αλλά και την κάθε Belle de jour που όμως σχετίζεται με “ισχυρούς” παράγοντες του χρηματιστηρίου και ενδιατρίβει στη Μύκονο.

Αρκεί μόνο να αισθανθούμε ότι είμαστε in και ότι μετέχουμε κάπως στο παιχνίδι. Κι ότι θα εξασφαλίσουμε την επόμενη, χαριστική ανάθεση η οποία, πού ξέρετε, μπορεί να κλειστεί απόψε, μεταξύ σαμπάνιας και ανάλαφρης διάθεσης, στης Εκάτης, της Θεάς της Νύχτας και του Σκότους βέβαια. Πού αλλού; Αφού έτσι παίζεται το παιχνίδι! Ένα παιχνίδι πάντα με σημαδεμένες τράπουλες που από πάρα πολύ παλιά, έχει να κάνει με προδοσίες, δωσιλογισμούς, ευτέλειες, ραγιαδισμούς, ξεπουλήματα και κάθε λογής χαμέρπεια.

Η νεότερη, πολιτική μας ιστορία δηλαδή σε συσκευασία τσέπης μαζί με σύμπαντες τους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεταλλαχθεί ελάχιστα. Όμως αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, το είπαμε ήδη, και ποιοι είμαστε εμείς για να τους αμφισβητήσουμε. Την Κίμπερλι έχουμε, μ’ αυτή θα πορευτούμε. Κι αν της αρέσουν τα σκυλιά και τα σκυλάδικα, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ούτε και λόγο, για να αντιταχθούμε στην αισθητική της Υπερδύναμης. Θα της φτιάξουμε και το ανάλογο πορτρέτο. Άλλωστε και εμείς… σκυλάδες είμαστε!

Κίμπερλι και ελληνική ελίτ

Όθεν την νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ την αγκάλιασε αμέσως και εγκάρδια η ανώτερη τάξη της χώρας γιατί είδε σ’ αυτήν κάτι από τον εαυτό της. Το ίδιο ψευτογκλάμουρ, την ίδια… γλυπτική προσώπου και σώματος, την ίδια κιτς ένδυση, την ίδια ακατάσχετη ροπή στα σκυλάδικα αλλά και την υψηλή τέχνη. Και αν o Biden αρεσκόταν να προσφωνείται Μπαϊντενόπουλος ή Μπαϊντενάκης, η Κίμπερλι άνετα μπορεί να ακούει στο Γκιλφόιγλου ή το Γκιλφοϊλάτου.

Όταν οι Έλληνες γλείφουν, γλείφουν με την ψυχή τους. Κανονικά βέβαια αν υπήρχε αστική τάξη, ή, έστω, σοβαρό πολιτικό σύστημα, ή, τέλος πάντων, στοιχειώδης εθνική αξιοπρέπεια, έπρεπε η κυρία αυτή να ήταν persona non grata μετά από τις απαράδεκτες, τηλεοπτικές της δηλώσεις περί τεμπελχανάδων Ελλήνων που λερώνουν το χαλί (sic) σαν κοπρόσκυλα κτλ.

Όμως η χώρα έχει βυθιστεί στον πιο βαθύ μιθριδατισμό και είναι έτοιμη να απορρίψει και το τελευταίο φύλλο συκής και εξηλιθίωσης. Αρκεί να έχει ένα νεύμα από το αφεντικό της Washington ή από τον προσωπικό του θίασο ώστε να εξασφαλίσει για λίγο ακόμα την ανοχή του Ερντογάν και την υπόσχεση ότι δεν θα υπάρξει άμεσα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Μόνο αυτό. Και για να επιτευχθεί αυτός, ο… “εθνικός” στόχος, δώσαμε εκτός της Πνύκας, και 3,5 δισ. στον κύριο Ρούμπιο.

Για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο και να μην χτυπήσει στις τρεις τα ξημερώματα το γνωστό τηλέφωνο! Επειδή περί αυτού πρόκειται. Όλοι αυτοί οι εθνοπατέρες το μόνο που κάνουν είναι να κερδίζουν πολιτικό χρόνο επιβίωσης. Έστω και αν έτσι υπογράφουν την μελλοντική καταδίκη της χώρας. Η Aimilia Voulvouli έγραψε τα εξής πικρά όσο και εύστοχα στα κοινωνικά δίκτυα:

«Το σκάνδαλο Guilfoyle δεν επιβεβαιώνει απλώς τις εντυπώσεις που εξαρχής δημιουργούσε η Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, μια φιγούρα επιδεικτικής χλιδής, αμφίβολης αισθητικής που υποκαθιστά την ουσία και την καλλιέργεια με το θέαμα, αλλά επίσης αναδεικνύει την αισθητική, την κουλτούρα και το αξιακό σύμπαν της ελληνικής αστικής τάξης. Αυτής που χτίζει ουρανοξύστες πάνω στην ακτογραμμή, συνωστίζεται στα ιατρεία της Καρνεάδου, συγχέει τον πλούτο με την καλλιέργεια και την επίδειξη με την κοινωνική καταξίωση. Μιας αστικής τάξης που δεν αρκείται στο να κάνει τις “δουλίτσες” της, αλλά διεκδικεί και το πολιτισμικό κύρος που θεωρεί ότι της αναλογεί. Αυτό δίπλα σε κάθε ενσάρκωση της εξουσίας, όσο κενή, σάπια, διεφθαρμένη κι αν είναι αυτή. Είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν στο πρόσωπό της το δικό τους ιδεώδες κοινωνικής καταξίωσης. Μια αστική τάξη που χαρακτηρίζεται από ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου…»

Προσυπογράφω!

ΥΓ. Μόλις χτες ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν είναι ικανοποιημένος από την πρώην νύφη του και ότι εξετάζει σοβαρά την αποπομπή της. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος, πολιτικά υπεύθυνος, σε οποιαδήποτε μέρος της Γης, θα είχε ήδη υποβάλει την παραίτηση του. Από αξιοπρέπεια. Αλλά δεν βαριέστε… Ποιος πολιτικός παραιτείται στην Ελλάδα;