Τι κουβαλούσε το Δημαρχείο που κάψανε στην Γαλλία

Καταρχάς, το Δημαρχείο της Limoges είναι ένα ιστορικό κτίριο που σχεδιάστηκε από διάσημο αρχιτέκτονα, τον Alfred Leclerc, κάτοχο του Prix de Rome, και εγκαινιάστηκε σκόπιμα στις 14 Ιουλίου του 1883, επέτειο της πυρκαγιάς της Βαστίλης. Το στυλ του είναι νεοαναγεννησιακό, με αρκετά ρομαντικά στοιχεία και μιμείται το περίφημο Δημαρχείο του Παρισιού που ξεκίνησε να φτιάχνεται από τον 14ο αιώνα και το οποίο κάηκε στα γεγονότα της Παρισινής Κομμούνας το 1871. Για να ξαναχτιστεί λίγο μετά.

Βλέπετε, οι Γάλλοι έχουν παράδοση με το κάψιμο ιστορικών κτίριων. Θυμίζω εδώ το περίφημο ανάκτορο του Κεραμεικού το οποίο κάηκε μαζί με κάποια τμήματα του Λούβρου – πάλι κατά την Παρισινή Κομμούνα – και αργότερα η Τρίτη Δημοκρατία αποφάσισε να μην το ξαναχτίσει, ταυτίζοντας το με την βασιλεία.

Το Δημαρχείο της Limoges ξεχωρίζει για το εντυπωσιακό καμπανίλε του που έχει ύψος 43 μέτρα και παραπέμπει στην Ρώμη και τον Φραντσέσκο Μπορομίνι. Αλλά και για το εντυπωσιακό σιντριβάνι που βρίσκεται εμπρός του και έχει φτιαχτεί ολοκληρωτικά από πορσελάνη λιμόζ. Αξίζει εδώ να υπογραμμίσουμε ότι σε όλο τον 19ο αιώνα χρησιμοποιείται κατά κόρον η περίφημη στέγη Μανσάρ – πρόκειται για μια τετράπλευρη, κυρτή οροφή με ένθετα παράθυρα – λόγω και της χρηστικότητας αλλά και της πολύ χαρακτηριστικής αισθητικής της.

Παραλλαγή αυτής της στέγης του γαλλικού μπαρόκ είναι κι η οροφή του Δημαρχείου της κουκλίστικης πόλης με τις πορσελάνες η οποία βρίσκεται 400 χιλιόμ. νότια του Παρισιού. Αξίζει εδώ να υπογραμμίσω ότι σ’ όλο τον Μεσαίωνα το κέντρο των πόλεων καταλαμβάνουν οι εντυπωσιακοί καθεδρικοί ναοί, με τον θρησκευτικό τους συμβολισμό και την υποβολή των κομψών όγκων τους. Μετά την επανάσταση του 1789 τα κέντρα των πόλεων κοσμούν τα Δημαρχεία, τα οποία είναι πολύ εντυπωσιακά κατασκευαστικά κι αισθητικά κυρίως γιατί συμβολίζουν την επικράτηση του αστικού καθεστώτος και την υπεροχή των κοινοτικών-δημοκρατικών θεσμών.

ΥΓ. Αντιλαμβάνεται κανείς το γιατί επιλέγουν αυτά τα σεσημασμένα, πολιτικά, κτίρια για να τα πυρπολήσουν οι εξεγερθέντες. Ανέκαθεν. Από την άλλη δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πώς οι μεγάλες πόλεις ξεχωρίζουν κυρίως για την μνήμη της αρχιτεκτονικής τους. Για τον σεβασμό των ιστορικών τους κτιρίων. Τη ζωντανή ιστορία τους. Εμείς πάλι, που τώρα κλαίμε υποκριτικά, βιαστήκαμε να καταστρέψουμε τα ιστορικά κέντρα των πόλεων μας, με πρώτη την Αθήνα, στο όνομα της… αξιοποίησης. Δηλαδή του κέρδους. Στερνή μου γνώση…