Μήπως πρέπει να αποχαιρετήσουμε την Ευρώπη που ξέραμε;

Και πως να γίνει, όταν αυτή η βία και οι εκτεταμένες λεηλασίες από ένα μέρος των εξεγερμένων που επισκίασαν τελικά και τα δίκαια αιτήματα των μαθητών-φοιτητών που ξεκίνησαν πριν μερικές εβδομάδες τις διαδηλώσεις. Στον αντίποδα, περισσεύουν οι φαντασιώσεις εκείνων που βλέπουν σε αυτήν την βίαιη διαμαρτυρία νέα «κοινωνικά κινήματα» και νέους «Μάηδες του ΄68», μελλοντικές επαναστάσεις με λάβαρο τη “Διεθνή” και άλλα παρεμφερή, περιμένοντας παντού «να γίνει της Γαλλίας». 

Αναμφίβολα, αυτό που κυριάρχησε μέχρι τώρα στους δρόμους του Παρισιού είναι κυρίως ο καταστροφικός μηδενισμός απελπισμένων ανθρώπων και «ακραίων» δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και μουσουλμανικών, το μίσος των οποίων ξεσπούσε πρώτα απ’ όλα πάνω στα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού.

Όμως, οι απογοητευμένοι νεαροί μαυροφορεμένοι που ασκούν τυφλή βία παραβλέπουν εντελώς και τις πραγματικές αιτίες, πολιτικές, πολιτιστικές, οικονομικές, πολιτισμικές που έφεραν την παρακμάζουσα συνολικά Ευρώπη των αδύναμων κυβερνήσεων τύπου Μακρόν σε γενική υποχώρηση και σε καταστάσεις σχεδόν «αυτοχειρίας». Την ώρα μάλιστα που ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας υποφέρει ποικιλοτρόπως, παρά τις όποιες απεγνωσμένες προσπάθειες των καθεστωτικών πολιτικών να εμφανίζονται ως «σωτήρες» της τελευταίας στιγμής. 

Ο συνεκτικός ιστός των κοινωνιών της Γηραιάς Ηπείρου έχει διαρραγεί εδώ και καιρό και μαζί χάνεται και η πολιτισμική της ταυτότητα που την καθόριζε για αιώνες. Το κοινωνικό ρήγμα, η πόλωση και οι ανισότητες βαθαίνουν όλο και περισσότερο όταν μάλιστα η «πίτα» των πολυδιαφημιζόμενων από τις ελίτ υλικών αγαθών δεν φτάνει για όλους, με αποτέλεσμα κάποιοι ειδικοί αναλυτές να μην αποκλείουν πλέον και ευρωπαϊκούς εμφυλίους πολέμους. 

Μια πραγματικότητα που οδηγεί την Ευρώπη ταχύτατα στο περιθώριο της παγκόσμιας κατανομής ισχύος, με μια ανίκανη και εν πολλοίς διεφθαρμένη πολιτική τάξη, υπηρέτη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κ.α., πολύ κατώτερη των περιστάσεων σε περιόδους παγκόσμιας μετάβασης.

Το “Quo vadis, Europa;” δεν είναι πλέον σχήμα λόγου κάποιων μονίμως ανησυχούντων για το μέλλον της Ευρώπης. Το ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ιστορική περίοδο βαθιάς παρακμής είναι πλέον μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που ακόμη και οι πιο ακραιφνείς Ευρωπαϊστές και η πιο σκληρή βρυξελλιώτικη νομενκλατούρα την αντιλαμβάνονται περίτρομοι.  Κι ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής υποχώρησης είναι η διογκούμενη συνεχώς χιονοστιβάδα της – με διάφορα προσχήματα – ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και των «ανοιχτών συνόρων» ως βασική αρχή της παγκοσμιοποίησης.

Ευρώπη και νέα πραγματικότητα

Μια ευρωπαϊκή πραγματικότητα που οι νέο- και σοσιαλφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ, θολωμένες από την κυριαρχία του πλούτου τους, του θεοποιημένου υπερκαταναλωτισμού που ποικιλοτρόπως διατυμπανίζουν, τον απόλυτο έλεγχο και τον συστηματικό εφησυχασμό των κοινωνιών τους, την συστηματική απαξία της λαϊκής παράδοσης και της επιβολής του «προοδευτικού» δικαιωματισμού, την ευνόησαν, παρά τα όσα υποτίθεται «μέτρα» έλαβαν, με διάφορες ηθικολογίες πασπαλισμένες υποκριτικά με «ιστορικές τύψεις» από την αλήστου μνήμης αποικιοκρατία και μετανεωτερικούς «δικαιωματισμούς».

Στην ουσία πρόκειται όντως για ολιγαρχικές ελίτ που έφτιαξαν στα μέτρα τους μια βολική γι αυτούς «δημοκρατία των αντιπροσώπων» και που κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως είναι άτρωτες και ακαταδίωκτες μέσα στην παντοδυναμία και την αλαζονείας τους. Γι αυτό και δεν θα διστάσουν ακόμα να κάνουν πόλεμο, ανακαλύπτοντας εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς «εχθρούς» όπως τη Ρωσία. Ήδη στρατιωτικοποιούν τις οικονομίες τους και προετοιμάζουν προπαγανδιστικά τους λαούς τους για παν ενδεχόμενο. 

Μαζί τους βέβαια και η απαξιωμένη «Αριστερά» (Βλ. «Ισλαμοαριστερά»), που ναυάγησε πριν καν μπει στα βαθιά αναζητώντας πλέον νέους ψηφοφόρους με «αλλότρια» πολιτισμικά χαρακτηριστικά (βλ. Βερολίνο) σε αντικατάσταση των παραδοσιακών εργαζομένων που έφυγαν έντρομοι για «άλλες πολιτείες»!

Και τώρα… “θερίζουν θύελλες”, που σε λίγα χρόνια ενδέχεται να μετατραπούν σε «τυφώνες». Γιατί όσα βλέπουμε μπορεί να είναι μια απλή πρόγευση από τα φοβερά που έρχονται πάνω στη Γηραιά Ήπειρο, καθώς οι «ανικανοποίητοι» για τα περιορισμένα καταναλωτικά προϊόντα της “ελεύθερης αγοράς” εκ των πραγμάτων θα αυξάνονται εκθετικά σ΄ ένα δήθεν δημοκρατικό κράτος των πολλών φυλών, των διαφορετικών θρησκειών και των αλληλοσυγκρουόμενων πολιτισμών. 

Τα λεγόμενα του Σάμιουελ Χάντινγκτον για επικείμενες συγκρούσεις των πολιτισμών – κι εντός της Ευρώπης – έχουν ήδη επιβεβαιωθεί. Το σίγουρο είναι πάντως πως η κρατική αντίδραση σε παρόμοιες εξεγέρσεις θα είναι εφ’ εξής τα περισσότερα εμπόδια και οι περιορισμοί στις μετακινήσεις, οι «στρατιώτες κατά της τρομοκρατίας» στους δρόμους δίπλα σε αστυνομικούς, τα περισσότερα απαγορευτικά διατάγματα, η περισσότερη δυσανάλογη καταστολή και οι ακόμα λιγότερες ελευθερίες.

Το ερώτημα όμως τι θα προκύψει από τις μελλοντικές κοινωνικές συγκρούσεις, που μια πρόγευση παίρνουμε αυτές τις ημέρες σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, παραμένει. Όπως και η ρήση του Ευαγγελιστή Λουκά: «Ουδείς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ»!