Κυπριακό: Σε λίγο θα μας πει η Ολγκίν ότι φταίει ο Χριστοδουλίδης!

Είναι η Τουρκία, η οποία προκαλεί το πρόβλημα στην Κύπρο κι αυτό μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας, εκτός, βέβαια, από εκείνους που είναι αιχμάλωτοι σκοπιμοτήτων. Όσοι από τους εν δυνάμει μεσολαβητές, είτε γιατί εναρμονίσθηκαν με το διαχρονικό αγγλοαμερικανικό αφήγημα, είτε επειδή έχουν μια τουριστική θεώρηση του Κυπριακού, αφήνουν στα αζήτητα την κατοχική δύναμη. Την αφήνουν εκτός εξίσωσης.

Και θεωρούν πώς προσεγγίζοντας την Άγκυρα ως τρίτο μέρος, ξένο προς το Κυπριακό, ή αντιμετωπίζοντας την στο πλαίσιο των εγγυητριών δυνάμεων, θα πετύχουν συμφωνία. Ακόμη κι εάν κάποιοι θεωρούν ότι έχουν μαγικές ικανότητες, θα πρέπει να εξηγήσουν πώς μπορεί να λυθεί το Κυπριακό, όταν δεν είναι μέρος της διαπραγμάτευσης η κατοχική δύναμη; Όχι διά του εγκάθετου της, αλλά απευθείας.

Η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα “Αλήθεια”, επανέλαβε μερικές φορές ότι «η προοπτική λύσης εξαρτάται από τους Κυπρίους», «οι πλευρές χρειάζεται απλώς να αποφασίσουν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις και να τις συνεχίσουν μέχρι την επίτευξη συμφωνίας». Και η Τουρκία; Απούσα. Δηλαδή, να αντιληφθούμε πώς θέλει η Τουρκία να αποχωρήσει από το νησί και δεν αποφασίζουν οι Κύπριοι, τον τρόπο και τη διαδικασία;

Στην ερώτηση που αφορούσε την Τουρκία («ποια συγκεκριμένη συμβολή επιδιώκετε από την Άγκυρα…»), η κ. Ολγκίν αναφέρθηκε στις εγγυήτριες δυνάμεις, τοποθετώντας και τις τρεις στο ίδιο τσουβάλι. Υποστήριξε, επίσης, πως η ίδια δεν αποτελεί μέρος του διαλόγου, ούτε συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις (άρα, κατά την άποψη της, δεν έχει λόγο να εγκατασταθεί στο νησί ή να έρχεται συχνότερα).

Ξέχασε, όμως, να αναφέρει ότι η ίδια βολιδοσκοπούσε για ιδέες, γεφυρωτικές ή μη, μερικές από τις οποίες ήταν και «έξω από το κουτί». Δεν είπε, επίσης, ότι φαίνεται να είναι η ίδια που φρενάρει την κατάθεση του εγγράφου των συγκλίσεων που έχουν ετοιμάσει τα Ηνωμένα Έθνη. Το γιατί το πράττει, ενδεχομένως να οφείλεται στο γεγονός ότι θεωρεί πώς οι δικές της ιδέες είναι πιο χρήσιμες από τις συγκλίσεις, τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω, δεν θέλει η κατοχική δύναμη καθώς επιδιώκει ανατροπή της βάσης λύσης.

Ίσες αποστάσεις από Ολγκίν

Στη συνέντευξή της επανέλαβε μερικές φορές ότι δεν υπάρχει «επαρκή πολιτική βούληση για σοβαρή ενασχόληση με τα δύσκολα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου να επιτευχθεί μία συνολική διευθέτηση». Πρόκειται για τη γνωστή τακτική της εξίσωσης ευθυνών. Ακόμη και εξ αποστάσεως θα μπορούσε – αν το ήθελε – να γνώριζε για το ποιος εμποδίζει την πρόοδο. Ποιος το βράδυ δέχεται και μέχρι το πρωί απορρίπτει.

Η κ. Ολγκίν υιοθετεί, λοιπόν, τη γνωστή προσέγγιση των ίσων αποστάσεων, που συνήθως καλύπτει την αδιάλλακτη πλευρά, που είναι η κατοχική. Αναζητεί τρόπους να φορτώσει τις ευθύνες σε άλλους, στην προκειμένη περίπτωση τους «δυο ηγέτες», αφήνοντας αιχμές και για «προσωπικές ατζέντες».

Ανέφερε ότι η αλλαγή του status quo έπειτα από τόσα χρόνια «είναι εξαιρετικά δύσκολη, θα συμβεί μόνο όταν ένας ηγέτης αποφασίσει ότι η συμβίωση σε μία ενωμένη Κύπρο έχει μεγαλύτερη σημασία από τους πολιτικούς υπολογισμούς που τόσο συχνά καθορίζουν τις αποφάσεις όσων βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις».

Οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί της Άγκυρας, στην Κύπρο και στην περιοχή, δεν έχουν σημασία. Δεν αποτελούν μέρος της ανάλυσής της. Για την κ. Ολγκίν φταίει ο Χριστοδουλίδης, που επιχειρεί να εμπλουτίσει με ιδέες τις συζητήσεις. Φταίει, προφανώς, επειδή δεν αποδέχεται ό,τι ζητά ο Φιντάν ευθέως, ή μέσω του αντίλαλού του στα κατεχόμενα.