Με εσωτερικό και όχι εθνικό κίνητρο η διαφήμιση των εξοπλισμών στα νησιά

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν εσφαλμένοι χειρισμοί και από ελληνικής πλευράς, οι οποίοι στο τέλος της ημέρας, λειτούργησαν αντιπαραγωγικά, όσον φορά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της χώρας. Σε ανταπόκριση του Μανώλη Κωστίδη από την Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό της “Καθημερινής”, τουρκική πηγή ανέφερε, ότι «[Α]πό εδώ και πέρα, ένα από τα βασικά θέματα της ελληνοτουρκικής ατζέντας θα είναι μάλλον το ζήτημα των οπλικών συστημάτων στα νησιά και η Τουρκία θα παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις σχετικά με την επέκταση της συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ».

Οι συνεχείς δημόσιες αναφορές του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, Χακάν Φιντάν, καθιστούν την εκτίμηση-σχόλιο της πηγής ως απόλυτα εύλογο και λογικό. Κάποιοι μάλιστα θωρούν, ότι είναι “αναμενόμενο να εξετάζει η Τουρκία τη λήψη στρατιωτικών αντιμέτρων απέναντι σε αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται ως απειλή”.

Παράλληλα, σε απόλυτη σύνδεση με το πρώτο ζήτημα που τους απασχολεί, οι Τούρκοι προσθέτουν και την απόκτηση οπλικών συστημάτων από το Ισραήλ και τη Γαλλία. Η δε «νέα συμμαχία με το Ισραήλ», σύμφωνα με τη φρασεολογία που επέλεξε ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα, Χασάν Γκιουγούς, «αποτελεί έναν νέο αρνητικό παράγοντα». Άλλοι το εντάσσουν σε ένα σχεδιασμό, που κατά την άποψή τους στόχο έχει «την περικύκλωση της Τουρκίας».

Από την ελληνική οπτική γωνία, οι τοποθετήσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις ελληνικές προθέσεις. Εντάσσονται στην πολιτική συμμαχιών της χώρας με στόχο την αποτροπή της υλοποίησης δημόσια διατυπωμένων τουρκικών απειλών που στρέφονται εναντίον των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της Ελλάδας. Η δε “απειλή” που επικαλούνται από τα «στρατιωτικοποιημένα νησιά», δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.

Πιο πολύ ως πρόσχημα μοιάζει, με σκοπό να συγκαλύψει την ιστορικά επιθετική διάταξη των τουρκικών δυνάμεων. Ακόμα και ο… Τομ Μπάρακ θα δυσκολευόταν να πειστεί από το επιχείρημα της απειλής, με μια ολόκληρη τουρκική Στρατιά στα παράλια, εξοπλισμένη με εκατοντάδες αποβατικά! Μόνο για… “προληπτικό πλήγμα” δεν έχουν μιλήσει, με σκοπό να προλάβουν ελληνική απόβαση!

Το Ισραήλ και οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”

Ωστόσο, στις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών είναι εμφανής και άλλη μια παράμετρος της τουρκικής στρατηγικής: Η δήθεν επιθυμία διατήρησης σχέσεων καλής γειτονίας, την οποία υπονομεύουν αυτοί που “θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή και να τη βυθίσουν στο χάος”. Πρόκειται για σαφή υπαινιγμό για το Ισραήλ. Η στρατηγική σχέση Αθήνας-Ιερουσαλήμ είναι το μόνο που ενοχλεί την Άγκυρα. Κατά συνέπεια, οι δηλώσεις Φιντάν αποδεικνύουν στην πράξη την αποτρεπτική της αξία για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Οι τουρκικές εκπομπές όμως αποδεικνύουν και τον ρόλο του “χρήσιμου ηλιθίου” που πρόθυμα διαδραματίζουν ανεύθυνες δημοσιογραφικές φωνές που μέρα παρά μέρα “αποκαλύπτουν” βάσεις σε νησιά και μεταφορά εκεί συστημάτων που προμηθεύεται η Ελλάδα. Δυστυχώς, από την εικόνα δε λείπουν ακόμα πιο ανεύθυνες τοποθετήσεις εν αποστρατεία Ελλήνων αξιωματικών, που κινούνται στο ίδιο, αν όχι σε ακόμα πιο ακραίο μήκος κύματος.

Οι τερατολογίες, κατά κυριολεξία, που έχουν καταγραφεί στη δημόσια σφαίρα, τροφοδοτούν το σύνδρομο καταδίωξης στο επίπεδο της τουρκικής κοινωνίας, ή την προσπάθεια πολλών να αποδείξουν την υποταγή τους στο καθεστώς εκλεγμένης δικτατορίας του Ερντογάν. Με τον τρόπο όμως αυτό, ρίχνουν νερό στον μύλο της Άγκυρας, που εργαλειοποιεί την ανευθυνότητά τους για να δικαιολογεί την αναθεωρητική της πολιτική.

Όταν κάποιοι κραυγάζουν για την τοποθέτηση οπλικών συστημάτων στα νησιά –  ενώ είναι αμφίβολο εάν επιχειρησιακά εξυπηρετεί την Ελλάδα, καθότι θα τα καθιστούσε ευάλωτα – περιορίζουν τα περιθώρια ορθολογικού επιχειρησιακού σχεδιασμού. Διότι εάν τελικά προκριθεί η ανάπτυξή τους σε άλλα σημεία της ελληνικής επικράτειας, θα έχουν δώσει λαβή στους Τούρκους να διεκδικήσουν μια ανέξοδη “νίκη”! Τους τρομάξαμε και υποχώρησαν, θα πουν!

Κάποιοι λησμονούν τη χρυσή συνταγή “κρείττον του λαλείν το σιγάν” (καλύτερα να σιωπά κανείς παρά να μιλάει). Και ό,τι αποφασιστεί για το επίμαχο ζήτημα, πρώτα να εμφανιστεί επί του πεδίου και στη συνέχεια το συζητάμε. Ας πάρει κάθε χώρα την ευθύνη, το ρίσκο και συνυπολογίζοντας το δυνητικό κόστος, να δοθεί η συνέχεια. Αυτός ο ανέξοδος, σε ατομικό επίπεδο, μηχανισμός προεξόφλησης του δέοντος γενέσθαι, κάνει ζημιά στη χώρα.

Σε συνεργασία με το defencepoint