Τα “ήρεμα νερά” και η ταξιαρχία πεζοναυτών στην Ίμβρο…

Πίσω από την “αυτοκρατορική πολιτική” που προσπαθεί να υλοποιήσει σε όλα τα μέτωπα, δεν μπορεί να συγκαλύψει το κλασικό σύνδρομο καταδίωξης που την κατατρύχει, με αποτέλεσμα όλα να καταλήγουν σε έναν φαύλο κύκλο, υπονομεύοντας στην πράξη κάθε δυνατότητα συνεννόησης με οποιονδήποτε. Πολλώ δε μάλλον όταν αυτό το σύνδρομο καταδίωξης είναι αποτέλεσμα της αντίδρασης των γειτόνων της στις τουρκικές πρωτοβουλίες και στις μη φιλικές αναφορές στο επίπεδο της ρητορικής.

Σύμφωνα με τον αντιστράτηγο ε.α. Καμπουρίδη, τυπικά, η ίδρυση της ταξιαρχίας καταδρομών στην Ίμβρο δικαιολογείται από την ανάγκη ελέγχου των Στενών των Δαρδανελίων, αλλά και τον έλεγχο περιοχής εγκατάστασης θαλασσίου πάρκου στην περιοχή του βορείου Αιγαίου. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η ίδρυση Αμφίβιου Σώματος Στρατού στο Τσανάκκαλε. Κάπου εκεί οι μάσκες πέφτουν.

Κι όλα αυτά, σε συνάφεια με την πάγια τουρκική επιδίωξη να αποτρέψουν την αμυντική ενίσχυση των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Ως γνωστόν, η Άγκυρα επικαλείται το επιχείρημα ότι τα νησιά πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Στόχος της είναι, στην κατάλληλη ευκαιρία, η εισβολή της να καταστεί ευκολότερη. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα, οι απειλές ήταν ευθύτατες από την τουρκική κυβέρνηση, ιδίως από τον εταίρο του Ερντογάν Ντεβλέτ Μπαχτσελί (MHP).

Η ανασφάλεια της Άγκυρας και η Ίμβρος

Ο Καμπουρίδης ορθότατα συσχετίζει την ίδρυση ταξιαρχίας με το περίφημο «Σχέδιο Βαριοπούλα» (2010) που αφορούσε ανατροπή του Ερντογάν από τους ακόμα τότε ισχυρούς στρατιωτικούς. Εκείνο το σχέδιο πρόβλεπε ότι αποστολή του 5ου Συντάγματος Καταδρομών της Ίμβρου θα ήταν η διείσδυση και κατάληψη της περιοχής του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης! Παρακολουθώντας, όμως, συνολικότερα την τουρκική στάση σε όλη τη συνοριακή γραμμή, πέραν δηλαδή των ελληνοτουρκικών, παρατηρείται μια γενικευμένη “στρατιωτικοποίηση”.  Η σύγχρονη Τουρκία δεν αισθάνεται ασφαλής. Κοιτώντας προς όλες τις κατευθύνσεις διακρίνει εχθρούς.

Η ανασφάλεια αυτή δείχνει να ενταφιάζει, προς το παρόν έστω, τα ευρασιατικά όνειρα του καθεστώτος Ερντογάν. Η επιθυμία του οδηγούσε στη διεκδίκηση της συμμετοχής ως ίσος προς ίσον στο μεγάλο παιχνίδι της Ευρασίας και στο σύστημα ισορροπίας ισχύος που θα μοίραζε την τράπουλα στην ευρύτερη περιοχή. Οι σύγχρονες συρράξεις σε Ουκρανία και Ιράν, όμως, ανέδειξαν τις τουρκικές αδυναμίες και σηματοδότησαν μια στροφή προς το δυτικό μαντρί.

Είναι καταφανές, ότι η Τουρκία προσβλέπει στο ΝΑΤΟ για να παρεμβληθεί ανάμεσα στην ίδια και δυο χώρες: Η πρώτη είναι η Ρωσία, όπου τα όρια της διαφημισμένης σαν στρατηγικής σχέσης Μόσχας-Άγκυρας έχουν πλέον φανεί. Η δεύτερη χώρα είναι το Ισραήλ. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια, οι τουρκικές ενέργειες έχουν προκαλέσει την όξυνση στις διμερείς σχέσεις και συνακόλουθα την όξυνση του προαναφερθέντος συνδρόμου καταδίωξης.

Στη δε περίπτωση του Ισραήλ, με περισσή νεοοθωμανική αλαζονεία, ο Ερντογάν απειλεί με εισβολή και κατάληψη της Ιερουσαλήμ, γυρίζοντας τον κόσμο στο Μεσαίωνα! Μοιάζει να προσπαθεί με κάθε τρόπο να αντιγράψει το προηγούμενο των σχέσεων Ισραήλ-Ιράν, ενδεχομένως ποντάροντας στο υπερατλαντικό… σύνδρομο της «αναντικατάστατης Τουρκίας», το οποίο δεν θα επιτρέψει τη στοχοποίησή της από τη Δύση, όπως συνέβη με το Ιράν!

Η Τουρκία ποντάρει στο ΝΑΤΟ

Η παρεμβολή του ΝΑΤΟ –πιστεύουν αρκετοί στην Τουρκία– θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο ασφαλείας εντός του οποίου θα συνυπάρχει το “μη πόλεμος” με μια εμπρηστική ρητορική που αποφέρει στον Ερντογάν σημαντικά οφέλη στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, αφυπνίζοντας τα  αντισημιτικά αντανακλαστικά του μέσου Τούρκου. Το καθεστώς Ερντογάν, η “εκλεγμένη δικτατορία”, που καταλύει κάθε μέρα τους στοιχειώδεις δημοκρατικούς κανόνες, ακολουθεί τον δικό του δρόμο στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον. Ελπίζει ότι ο σκληρός έλεγχος της χώρας θα εξασφαλίζει ευελιξία και θα την οδηγήσει αυτή τη φορά στην πλευρά των κερδισμένων, όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί οι νέες πλανητικές ισορροπίες…

Η Τουρκία διακατέχεται από το σύνδρομο καταδίωξης, αναμεμειγμένο μάλιστα με ένα αίσθημα “ιστορικής αδικίας”. Ταυτόχρονα, τα αξιοποιεί πολιτικά κυρίως με το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό της χώρας. Πρόκειται για δοκιμασμένη μέθοδο συσπείρωσης της τουρκικής κοινωνίας γύρω από την εξουσία. Η συμπεριφορά όμως της Τουρκίας παροξύνει το δίλημμα ασφαλείας των γειτόνων της, παράγοντας περιφερειακή αστάθεια.

Σε έναν βαθμό, αυτό είναι επιθυμητό από την Άγκυρα, αφού παραμένει στο κέντρο της προσοχής κυρίως από την πλευρά του ΝΑΤΟ και ειδικά των Αμερικανών. Μπαίνοντας στη μέση, ώστε να αποτραπεί κάποια ανάφλεξη μεταξύ τύποις συμμάχων, η Τουρκία μοιάζει σαν το κακομαθημένο παλιόπαιδο που βρίζει και προκαλεί τους πάντες, αλλά ξέρει ότι στο τέλος θα παρεμβληθεί ο Αμερικανός “μπαμπάς” για να αποτρέψει τις συνέπειες που συνήθως έχει αυτή η συμπεριφορά στους δρόμους…

Σε συνεργασία με το defence-point.gr