Ένα βήμα πριν τον εμφύλιο η Αλβανία

Οι ακραίες συγκρούσεις στο κέντρο των Τιράνων επιβεβαιώνουν δυστυχώς την νομοτελειακή αυτή εξέλιξη. Ο ίδιος επιλέγει την ρήξη και το έδειξε από την αρχή της περασμένης εβδομάδας, όταν οι φοιτητές που διαδήλωναν ειρηνικά έξω από το υπουργείο Παιδείας αντιμετωπίστηκαν με σκληρή αστυνομική καταστολή.

Αν και τα αιτήματα τους αφορούσαν αρχικά ζητήματα κόστους φοίτησης, συνθηκών στις φοιτητικές εστίες, βελτίωσης του επιπέδου σπουδών και προοπτικών απασχόλησης στη χώρα, ήταν ακριβώς η ασύμμετρη βία που ασκήθηκε και οδήγησε στην κλιμάκωση. Καθώς η διακυβέρνηση (καλύτερα καθεστώς) είναι απολύτως συγκεντρωμένη στα χέρια του Ράμα, δεν είναι παράδοξο που βασική αξίωση πλέον των διαδηλωτών είναι η παραίτηση του.

Μάλιστα η αντιπολίτευση συμμερίζεται τα πολιτικά τους αιτήματα – θυμίζουμε πως δεν έχει αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών του περσινού Μάη – ζητώντας παραίτηση της κυβέρνησης Ράμα, σχηματισμό υπηρεσιακής, διαρκείας ενός έτους, διάλυση της Βουλής και την διενέργεια πρόωρων εκλογών.

Ο πρωθυπουργός με το πείσμα που τον διακατέχει και έχοντας εμπειρία στην διαχείριση ανάλογων καταστάσεων εδώ και 14 χρόνια θητείας, ουσιαστικά ρίχνει βενζίνη στη φωτιά με τις δηλώσεις και τους χειρισμούς του. Μιλάει προσβλητικά για τους εξεγερμένους φοιτητές και μαθητές λυκείων, τους κατηγορεί ότι ελέγχονται από ρωσικά και ιρανικά δίκτια επιρροής, ότι χειραγωγούνται από την αντιπολίτευση, συστήνοντας τους να… δουν και ψυχολόγο!

Αλβανία: Οργιάζει το καθεστώς Ράμα

Δευτέρα πρωί ο Ράμα είχε συνάντηση με τις αστυνομικές δυνάμεις που μετέχουν στην καταστολή των διαδηλώσεων. Τους συνεχάρη και ανακοίνωσε έκτακτο επίδομα 2.5 χιλιάδων ευρώ για τους άνδρες της πρώτης γραμμής των συγκρούσεων. Κυριακή βράδυ είχαν σημειωθεί άγρια επεισόδια με την απόπειρα εισβολής διαδηλωτών στα γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος και την ρίψη μεγάλων ποσοτήτων δακρυγόνων και βομβών κρότου-λάμψης.

Ωστόσο, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν πολλά περιστατικά αστυνομικής βίας. Θύματα και πολλοί δημοσιογράφοι-ρεπόρτερ, ενώ σημειώθηκαν πολλά κρούσματα ξυλοδαρμών.  Οι δε διαδόσεις για στρατολόγηση παρακρατικών και συμμετοχή τους στις γραμμές των αστυνομικών δυνάμεων παίρνουν και δίνουν στο διαδίκτυο, αλλά και στα μέσα ενημέρωσης που πρόκεινται στην αντιπολίτευση.

Πλέον, παράγοντες του δημοσίου βίου, καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό και καθηγητές πανεπιστημίου, τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό των εξεγερμένων φοιτητών, καλώντας τον πρωθυπουργό σε προσεκτικούς χειρισμούς, προκειμένου να αποφευχθεί η διάχυση της κρίσης.

Ωστόσο, ο Ράμα δεν είναι αδιάλλακτος μόνο λόγω εξουσιομανίας. Δικαίως ανησυχεί για το μέλλον του – όχι το πολιτικό. Δέσμιος τεράστιων σκανδάλων και ατασθαλιών στη χρήση του δημοσίου χρήματος, διασυνδέσεων με άκρως επικίνδυνες ομάδες του οργανωμένου εγκλήματος και εμπλεκόμενος σε απροκάλυπτες εξυπηρετήσεις οικονομικών συμφερόντων (που κινούνται στα όρια της νομιμότητας) έχει λόγους να διαπραγματευτεί την αποφυγή διώξεων εις βάρος του. Εξάλλου η Αλβανία έχει προηγούμενο ανάλογο: Συμπληρώνονται ήδη 30 χρόνια από την άναρχη σύγκρουση που βίωσε η χώρα το 1997…

Αντιδράσεις Αμερικανών Γερουσιαστών

Ασυνήθιστα άμεσες ήταν οι αντιδράσεις Αμερικανών γερουσιαστών για την κατάσταση, ενώ δεν λείπουν ακόμα και φόβοι για εκτροχιασμό σε εμφύλια σύγκρουση. Ο Ρεπουμπλικάνος Joe Wilson, πρόεδρος της Επιτροπής του Ελσίνκι στο Κογκρέσο, κάλεσε την κυβέρνηση να σεβαστεί το δικαίωμα στις διαδηλώσεις. Επεσήμανε δε με νόημα ότι «… ότι ο αλβανικός λαός αξίζει περισσότερη ελευθερία, κράτος δικαίου και θεσμούς, που φέρουν ευθύνη για τις ενέργειες τους…».

Ο Robert Adeloht μέλος του Κογκρέσου (Ρεπουμπλικάνος) εξέφρασε την έντονη ανησυχία του από την κλιμάκωση της έντασης στα Τίρανα, καλώντας όλες τις πλευρές σε αυτοσυγκράτηση – ειδικότερα την κυβέρνηση σε αποχή από πράξεις βίας. Ο Keith Self, επίσης Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής, σε ανάρτηση του επισημαίνει ότι «οι διαμαρτυρίες στην Αλβανία αποτελούν κορύφωση της δυσπιστίας των πολιτών έναντι των διεφθαρμένων πολιτικών και της παντελούς αγνόησης τους από τους φορείς εξουσίας. Η πολιτική τάξη οφείλει να ακούσει προσεκτικά τα αιτήματα αλλαγής, ώστε να επέλθει οικονομική ανάπτυξη…».

Η συμπεριφορά έναντι του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού

Κατά κανόνα τα απολυταρχικά καθεστώτα έχουν “πρόβλημα” με τη μειονότητες. Πάντως, η αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν την γηγενή Εθνική Ελληνική Μειονότητα από το καθεστώς Ράμα έχει επιπλέον εκφάνσεις, που αφορούν τον στενό εναγκαλισμό του με ακραίους εθνικιστές. Τα δε γεγονότα δείχνουν ότι δεν τους θέλει απλά ως μία εκλογική μάζα, αλλά πως συμμερίζεται τις απόψεις τους.

Οι συνεχείς εντάσεις στον χώρο των ελληνο-αλβανικών σχέσεων δεν πήγαζαν μόνο από την μεταχείριση της Μειονότητας – μία παράμετρος που πάντως αγνοήθηκε συστηματικά από την Αθήνα που συνήθως εθελοτυφλεί, επιδιώκοντας την ανάπτυξη των διακρατικών σχέσεων – παρόλο που αυτές διαρρηγνύονται διαρκώς από τον Ράμα, συχνά για την εξυπηρέτηση επιδιώξεων της Άγκυρας.

Οι προθέσεις του φάνηκαν από πολύ νωρίς, το 2013, χωρίς καλά-καλά να ξεκινήσει να κυβερνά. Ενώ επιχείρησε με τους εντολοδόχους του καλπονοθεία εις βάρος του προέδρου της Ενώσεως για Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βαγγέλη Ντούλε – ώστε να καθαρίσει ανώδυνα μαζί του και με την αυτόνομη πολιτική έκφραση της Μειονότητας – αμέσως με τον σχηματισμό κυβέρνησης, δεν συμπεριέλαβε κανέναν  ελληνικής καταγωγής στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Δεν πρόκειται για έναν απλό συμβολισμό. Από το πέρας των ταραχών του 1997, υπήρξε πάντοτε μειονοτικό μέλος στο Υπουργικό Συμβούλιο, σε καίρια μάλιστα πόστα. Ανερυθρίαστα προχώρησε σε μέγιστη πολιτική προσβολή, τοποθετώντας δεύτερο αντιπρόεδρο της Βουλής τον πρόεδρο της ανθελληνικής οργάνωσης των Τσάμηδων, οδηγώντας τον Ντούλε (πρώτος αντιπρόεδρος) σε παραίτηση. Ακολούθησε η πλήρη ρήξη του ΚΕΑΔ και της ΟΜΟΝΟΙΑΣ με το καθεστώς, λόγω της διοικητικής αναδιοργάνωσης των δήμων της χώρας το 2015, με εμφανείς βλέψεις για την Χιμάρα και άλλα ιστορικά κέντρα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Τα όσα ακολούθησαν με τις υφαρπαγές των περιουσιών στην παράκτια περιοχή, από το Μουρσί έως την Νάρτα της Αυλώνας, είναι πλέον γνωστά. Όπως και η άγρια δολοφονία του νεαρού Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα (με καταγωγή από τους Βουλιαράτες) και η σύληση στη συνέχεια, με τη μη παράδοση εγκαίρως της σορού του προς ενταφιασμό.

Ακολούθησε η γνωστή σε όλους φυλάκιση με χαλκευμένες κατηγορίες του δημάρχου Χιμάρας Φρέντη Μπελέρη, αποκαλυπτική επί της ουσίας των πραγματικών διαθέσεων του καθεστώτος. Δεν μοιάζει τυχαίο που σε ό,τι αφορά την απόδοση των περιουσιών μονών και ενοριών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν έχει σημειωθεί καμιά πρόοδος, συνεχίζοντας την παράδοση της διακυβέρνησης του Δημοκρατικού Κόμματος…