Γιατί μας ενδιαφέρει η σύναξη Ερντογάν στην Αττάλεια

Η σύναξη δεν θα μας απασχολούσε, εάν μεταξύ των θεμάτων που θα αναπτυχθούν δεν ήταν και ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά της Τουρκίας, που απεργάζονται η εξοπλιζόμενη Ελλάδα, το εξαντλημένο από δύο πολέμους Ισραήλ και η μικρά Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία Ελληνική κυβέρνηση που σκέφτηκε ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο υπήρξε των Αδρουτσοπούλου-Ιωαννίδη, το θέρος του 1974, αλλά αποτράπηκε από τους νατοϊκούς αξιωματικούς Αραπάκη, Μπονάνον και Παπανικολάου, παρά την υπεροπλία των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων με δύο σμήνη “Φάντομ”, σύγχρονα υποβρύχια και τορπιλακάτους, που τότε στερείτο η Τουρκία.

Έκτοτε, ήταν η Ελλάδα, που υπέστη το Τουρκικό “μπούλινγκ” με τις έρευνες του πλοίου ΧΟΡΑ έως το Κάβο Ντόρο, το casus belli αν πάει τα ΧΥ στα 12 μίλια στο Αιγαίο, στα Ίμια με απώλεια τριών Ελλήνων αξιωματικών, με τις χιλιάδες παραβιάσεις του εναερίου χώρου και επικίνδυνες εμπλοκές με την κατάρριψη ενός Ελληνικού F-16 του ήρωα, πιλότου Ηλιάκη, έως την εισβολή εκατοντάδων φτωχοδιάβολων, που ξαπέστειλε ο Ερντογάν στον Έβρο τον Ιανουάριο 2019, η οποία απέτυχε χάρις στον στρατηγό Αλκιβιάδη Στεφανή. Ακόμη και σήμερα ο φράκτης στον Έβρο δεν έχει αποπερατωθεί, διότι ο Ερντογάν διαμαρτύρεται. 

Ποίος λοιπόν απειλεί με πόλεμο, σύντροφε Λαβρώφ, προσκεκλημένε στην Αττάλεια: η Ελλάδα ή μήπως η Τουρκία; Ά, ας μην ξεχάσουμε, τον Αύγουστο 1974, που η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, προσκληθείσα ως “εγγυήτρια” δύναμη υπό του “αδεσμεύτου” Κυπρίου προέδρου, ενώ ο έτερος “εγγυητής”, ο Βρετανός ΥΠΕΞ, Κάλαχαν, “σφύριζε αμέριμνα”.

Μέχρις σήμερα, 52 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, η γενοκτονία των Κυπρίων συνεχίζεται με την εγκατάσταση “εποίκων” από την Ανατολία, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία αδυνατεί να προστατεύσει ακόμη και το χωρίον Πύλη, στην ουδέτερα ζώνη, που χωρίζει τις δύο κοινότητες, από την κατάληψη 15 Τουρκικών τανκς εκ των 40.000  στρατιωτών της Τουρκικής δυνάμεως κατοχής. Η Κύπρος είναι η τελευταία διχοτομημένη χώρα της Ευρωπαϊκής “διαίρεσης”, τελείως ανίσχυρη να προστατευτεί από μία νέα Τουρκική εισβολή, άνευ έξωθεν υποστηρίξεως, που δεν διαφαίνεται έτσι που έχει γίνει άνω-κάτω η Τραμπική διεθνής τάξη.

Φόβος για τη Τουρκία το Ισραήλ

Σε ένα μόνο θέμα έχουν δίκιο οι φόβοι του Ερντογάν: την ισχυρή αεροπορία του Ισραήλ, γιατί ο στρατός του δεν αφήνεται από τους Ευρωπαίους να ξεπαστρέψει τους Τρομοκράτες της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τους Χούθι στην Υεμένη. Αλλά με μόνον Ισραηλινούς βομβαρδισμούς δεν πέφτουν  30νταετή καθεστώτα, όπως των Μουλάδων και Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν, που σκοτώνουν τη νεολαία τους. 

Έναν λόγον θα είχε το Ισραήλ να τα βάλει με την Τουρκία, ότι φιλοξενεί τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, θανάσιμους εχθρούς του και της Αιγύπτου, αλλά δεν το επιτρέπει ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, ο Μπάρακ. Εδώ όμως ανακύπτει μία κολοσσιαία αντίφαση της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: το πυρηνικό εργοστάσιο 4000 Μεγαβάτ, που κατασκευάζουν οι Ρώσοι στο Ακουγιού της Μερσίνας, εύκολα μπορεί να τροποποιηθεί, ώστε να παραγάγει ατομικά όπλα. 

Θα δώσουν τα μαχητικά F-35  στη Τουρκική αεροπορία; Και πώς μετά θα μπορέσει η Ισραηλινή να βομβαρδίσει το Ακουγιο, όταν θα αρχίσει να παράγει πλουτώνιο για την Ισλαμική ατομική βόμβα, όπως σήμερα κάνει η Αμερική για την Ιρανική στα βάθη των ορέων του Ιράν; Τι θα πουν τότε οι 40 τριτοκοσμικοί ηγέτες της σύναξης στην Αττάλεια; Θα οικτίρουν αυτούς που κυβερνούν επί μισό αιώνα την Ελλάδα, ασχολούμενοι πώς θα συμφάγουν τους Κοινοτικούς πόρους.