Γιατί το Ιράν στάθηκε όρθιο απέναντι σε ΗΠΑ-Ισραήλ

Τώρα μόλις μπήκαμε στην αίθουσα των διευθετήσεων. Επειδή μπαίνουμε όλοι ζορισμένοι και επειδή πρέπει να κυλήσει το πετρέλαιο, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε ότι η πιθανότητα μιας συνολικής καταστροφής έχει αποτραπεί – αν ποτέ υπήρξε πραγματικός κίνδυνος. Παλιά τα στρατεύματα ήταν απέναντι και φώναζαν βρισιές εκφοβισμού, τώρα απειλούν με την τεχνολογία τους. Η Υπερδύναμη παραμένει ισχυρή ως Υπολογίσιμη Δύναμη, που ακόμα αντέχει -για πόσο ακόμα, θα το δούμε.

Το Ιράν αποδείχθηκε “μεγάλη μπουκιά”, που οι Αμερικάνοι δεν μπόρεσαν να την καταπιούν, ούτε μασημένη, ούτε αμάσητη. Τα ΜΜΕ μπουκώνουν τον κόσμο με εντυπωσιακές πληροφορίες, ως επί το πλείστον άχρηστες, πχ για τους τύπους των πυραύλων, που ο θεατής δεν μπορεί να αξιολογήσει.

Αντίθετα, το Ιράν έχει ενδιαφέρον, επειδή συγκεντρώνει μερικά από τα απαραίτητα στοιχεία, που θα επέτρεπαν και σε άλλα κράτη να διεκδικήσουν με επιτυχία την ανεξαρτησία τους:

• Πρώτον: πολύ ισχυρές συμμαχίες (Κίνα-Ρωσία), που έχουν οι ίδιες ζωτικό συμφέρον να υπερασπιστούν το Ιράν και το κάνουν.
• Δεύτερον: μια σταθερή, θρησκευτική ηγεσία, που να θέλει “πάση θυσία” την ανεξαρτησία της χώρας. Το ίδιο έκανε μια πολιτική ηγεσία πχ στο Βιετνάμ.
• Τρίτον και τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, ένα λαό μαθημένο να μην ενθουσιάζεται στα μεγάλα λόγια, να αντέχει στις απειλές και δυσκολίες, λαό με Αρχές (και όχι προσδοκίες σε εκδρομές στο “Ντουμπάϊ ή στον…ΟΠΕΚΕΠΕ”!

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία, έλεγε ο Κάλβος. Θέλει, μαζί με τα μαθηματικά, να διδάσκεται και ο…Κάλβος, ο Ελύτης, ο Ρήγας, ο Σολωμός. Αλλά όταν ο κάθε “Καποδίστριας” αντιμετωπίζει τόσο μίσος (και ασχετοσύνη) των κριτικών του σινεμά, πως να προκόψεις;

Ας διαβάσουμε Θουκυδίδη – Η περίπτωση του Ιράν

Ο Τραμπ συνηθίζει ένα ιδιόμορφο “στυλ” δηλώσεων και ενεργειών, που θολώνει τις προθέσεις και τους σκοπούς του. Οι Δυτικές κυβερνήσεις έχουν όλη τη γνώση και την πείρα να ερμηνεύουν σωστά τις “παραξενιές” ενός Εταίρου. Ξέρουν άριστα τη θέση τους, ως υποκείμενου στις ΗΠΑ, θέση ζήτουλα με “δικαίωμα λόγου”, εφ’ όσον δεν αμφισβητούν την υπεροχή του Αμερικάνου αφεντικού σε όλα τα θέματα, από τον κινηματογράφο ως τις μυστικές Υπηρεσίες, την Οικονομία και λοιπές δραστηριότητες. Για να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, σε κάθε Συμμαχία ένας είναι ο επικεφαλής… οι άλλοι ακολουθούν… Αλλιώς το “μαγαζί” διαλύεται. Ένα ξεσκόνισμα του Θουκυδίδη στα της Αθηναϊκής Συμμαχίας θα ήταν χρήσιμο.

ΗΠΑ και Ισραήλ δεν πέτυχαν τον βασικό τους σκοπό: να εξαφανίσουν την αντίπαλη επιρροή (Κίνας-Ρωσίας) στη Μέση Ανατολή με όργανο επιβολής το Ισραήλ, ως Τοπάρχη. Ακόμα κι αν τώρα μπει μια τελεία, μάλλον γρήγορα θα ξαναρχίσουν οι “Ιστορίες για αγρίους». Τέλος, για την Τουρκία θυμάμαι μια φρασούλα του Κίσινγκερ: είναι επικίνδυνο, έλεγε, να είσαι αντίπαλος των Αμερικανών, αλλά είναι μοιραίο να είσαι φίλος τους. Ασφαλώς την ξέρει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

ΥΓ: Το Ισλάμ έχει, όπως και ο Χριστιανισμός, ποικίλη Ιστορία. Τώρα, στο Ιράν μας απασχολεί, περιοριστικά, η θρησκευτική/πατριωτική στάση του. Δίπλα, στα εμιράτα, κυριαρχεί ο Μαμωνάς, το δολάριο. Στόχος του πολέμου για το Ιράν, να φύγει το δολάριο από την περιοχή, δηλαδή η εκδίωξη των ΗΠΑ. Ρωσία-Κίνα συμπλέουν.