Η Ευρώπη φοβάται ότι ενδεχόμενη ήττα του Κιέβου θα είναι και δική της

Παράλληλα, οι διαρκείς επιχειρήσεις του Ζελένσκι, όπως οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και πυραύλους βαθιά στο ρωσικό έδαφος το καλοκαίρι του 2026, αποσκοπούσαν στην εκμετάλλευση της ρωσοφοβικής στάσης των Ευρωπαίων ηγετών και των Βρυξελλών ώστε η σύγκρουση να επεκταθεί στην Ευρώπη. Κι ενώ η Ουκρανία δεν μπορούσε να αντέξει τις πολεμικές δαπάνες της, η Ευρώπη αιμορραγούσε οικονομικά για να την στηρίξει. Και πιθανόν αυτό ακριβώς να ήταν το ρωσικό στρατηγικό σχέδιο «φθοράς», δηλαδή η μεγιστοποίηση του πολεμικού κόστους της Ουκρανίας και ταυτόχρονα η χρεοκοπία της ΕΕ με τα πακέτα στήριξης προς το Κίεβο εν μέσω οικονομικής της κρίσης.

Η 51η Σύνοδος Κορυφής των G7 (15-17 Ιουνίου 2026) στο Εβιάν της Γαλλίας, είχε στόχο να αποκαταστήσει την ενότητα της Δύσης που είχε διαταραχθεί λόγω μονομερούς πολιτικής του Trump στην Μέση Ανατολή και λόγω εμμονικής ρωσοφοβίας των Ευρωπαίων ηγετών. Ο Ουκρανός Πρόεδρος Ζελένσκι, που ήταν επίσημα προσκεκλημένος στην σύνοδο, συμμετείχε και στο δείπνο εργασίας με τους 32 ηγέτες κρατών/μελών του ΝΑΤΟ. Κι εκεί ο Αμερικανός Πρόεδρος Trump έκανε σαφή στροφή υπέρ της Ουκρανίας, παρόλη την προσπάθειά του να επιδείξει ισχύ. Oι G7 επέδειξαν ενότητα με την απόφαση να αυξήσουν την στήριξή τους προς την Ουκρανία, χωρίς να σκεφθούν τα πιθανά ρωσικά αντίποινα κατά των χωρών που παρέχουν χρήματα, τεχνολογία, προσωπικό, και πληροφορίες στόχευσης στους Ουκρανούς.

Κλιμάκωση και αιμορραγία

Επίσης στην 36η Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7-9 Ιουλίου 2026) οι Ευρωπαίοι και ο Καναδάς δεσμεύθηκαν να δώσουν στην Ουκρανία 70 δισ. ευρώ το 2026, και ανάλογο ποσό το 2027. Ο Πρόεδρος Trump έδωσε άδεια (license) για να κατασκευάζει η Ουκρανία τους πυραύλους Patriot. Όμως παρόλη την άδεια που δόθηκε στην Ουκρανία, η άμεση κατασκευή των αναχαιτιστικών πυραύλων θα ήταν αδύνατη στο έδαφός της, και η Γερμανία θα αναλάμβανε την αρχική παραγωγή Patriot, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times. Την επόμενη της συνόδου, ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Λαβρόφ δήλωσε ότι η Ρωσία δεν πιστεύει πλέον την Δύση όσον αφορά διαπραγματεύσεις για ειρήνη, και ότι τα περιθώρια καλής πίστης έχουν εξαντληθεί πλήρως. Κι έμοιαζε πλέον απίθανο να συμφωνήσουν οι ΗΠΑ με την Ρωσία σε μια νέα αρχιτεκτονική ευρωπαϊκής ασφάλειας, όπως έλπιζε ο Πούτιν. Οι ευρωπαϊκές χώρες επιβεβαίωσαν την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035, και την ενίσχυση της αμυντικής τους βιομηχανίας. Τον Ιούλιο 2026, όλα έδειχναν ότι η Ευρώπη ετοιμαζόταν για πόλεμο με την Ρωσία.

Στο πλαίσιο της «ειδικής επιχείρησης 40 ημερών» του Ζελένσκι από τις 25 Ιουνίου 2026 έως τις 4 Αυγούστου 2026, η Ουκρανία πραγματοποίησε περισσότερα από 100 πλήγματα βαθιά μέσα στην ρωσική επικράτεια, σε ρωσικές εγκαταστάσεις συμπεριλαμβανομένων διυλιστηρίων και ενεργειακών υποδομών. Σε απάντηση η Ρωσία εξαπέλυσε πλήγματα κατά ουκρανικών ενεργειακών εγκαταστάσεων. Επιπλέον, η απάντηση στα τρομοκρατικά χτυπήματα της Ουκρανίας, με πλήγματα εναντίον Ρώσων αμάχων, ήταν ο ναυτικός και εμπορικός αποκλεισμός της Μαύρης Θάλασσας από την Ρωσία τον Αύγουστο 2026. Με την Ρωσία να ελέγχει στρατιωτικά την ακτογραμμή της Αζοφικής και να έχει αποκλείσει τα ουκρανικά λιμάνια στην Μαύρη θάλασσα, η Ουκρανία ήταν πλέον σχεδόν περίκλειστη, δηλαδή χωρίς σημαντική διέξοδο στην θάλασσα. Συνέπεια του αποκλεισμού ήταν η κατάρρευση των εξαγωγών σιτηρών της Ουκρανίας κατά τις πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου 2026 κατά 75%.

Στις 28 Αυγούστου 2026 ο διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, Κύριλλος Μπουντάνοφ, αποκάλυψε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας χρειάζονταν 30.000 άνδρες κάθε μήνα για να αναπληρώσουν τις απώλειές τους. Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φεντόροφ, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Reuters στις 24 Αυγούστου 2026, δήλωσε ότι η Ουκρανία «χάνει σταδιακά, αργά» τον πόλεμο, ενώ αναφέρθηκε στην εσωτερική διαφθορά και στην απαραίτητη διεξαγωγή εκλογών την οποία αποφεύγει ο Ζελέκσκι από τον Μαΐο 2024 που έληξε η πενταετής θητεία του. Και στις 2 Σεπτεμβρίου 2026 ξέσπασε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς ασφαλείας, την SBU (Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας) και την GUR (Διεύθυνση Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας). Επομένως, το καλοκαίρι του 2026 η Ουκρανία αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα.

Η Γερμανία… τρίζει

Αίσθηση προκάλεσε η διπλωματική κρίση καθώς και η μεγάλη δημοσιότητα που δόθηκε σε ένα Drone άγνωστης προέλευσης, που βρέθηκε στο αεροδρόμιο της Λειψίας στην Γερμανία (4–5 Αυγούστου 2026). Και ο Merz κορύφωσε την πολεμοχαρή ρητορική του εναντίον της Ρωσίας εξ αιτίας του Drone άγνωστης προέλευσης, το οποίο απέδωσε αυτόματα στην Ρωσία χωρίς αποδείξεις. Κι αυτό το επιχείρησε, καθόλου τυχαία, εποχή έντονης εσωκομματικής αμφισβήτησής του, εποχή που η δημοτικότητά του βρισκόταν στο 14% ενώ η αντίστοιχη του AfD στο 30%. Και παρόλο που ο Merz, πρώην τραπεζικό στέλεχος της BlackRock, καθώς και ενεργό μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας ελίτ αντί για το δημόσιο συμφέρον, κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό αποδοχής από κάθε άλλον Γερμανό ηγέτη στη ιστορία της χώρας του, και παρόλο που οδήγησε την χώρα του στα πρόθυρα της καταστροφής, δήλωσε ότι αρνείται να παραιτηθεί.

Κι ενώ επί της καγκελαρίας του επιχειρήσεις έκλειναν, Γερμανοί έχαναν τις δουλειές τους και το βιοτικό επίπεδο έπεφτε διαρκώς, ο Merz προσπαθούσε τυφλά να αντισταθεί σε μια «επιθετική Ρωσία», χωρίς να παρουσιάζει αποδείξεις. Αν κάτι μάλιστα, πριν από την αντιρωσική του φρενίτιδα, η Ρωσία έδινε αέριο στην Γερμανία φθηνότερο από το αμερικανικό που αντικατέστησε το ρωσικό. Είχαν σκοτωθεί 20 εκατ. Ρώσοι για να απαλλαγεί η Γερμανία από τους Ναζί. Η Ρωσία βοηθούσε την Γερμανία την εποχή covid, όπως και σε κατάσβεση πυρκαγιών και θεομηνιών. Και διερωτάτο κανείς, ποιες ήταν οι ενδείξεις και τα επιχειρήματα του Merz ότι οι Ρώσοι ήταν εχθροί της Γερμανίας.

Και πράγματι, οι κρατιδιακές εκλογές της Γερμανίας τον Σεπτέμβριο 2026 ανάδειξαν κατάρρευση του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU του καγκελάριου Merz, και ισχυρή άνοδο του AfD και του Die Linke. Αναλυτικότερα, το AfD έλαβε 44,5% στην Σαξονία-Άνχαλτ, και 38% στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία επιτυγχάνοντας εντυπωσιακή άνοδο. Το κόμμα Die Linke  έλαβε 25,7% στο Βερολίνο επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη της Αριστεράς στην πρωτεύουσα. Το κόμμα του Merz υπέστη σαρωτική ήττα στην Σαξονία και κινδυνεύει να μείνει εκτός τοπικής βουλής στο Μεκλεμβούργο (όριο 5%). Κατά συνέπεια, οι Γερμανοί ψηφοφόροι έδειξαν την βαθιά δυσαρέσκειά τους στην πολιτική του κυβερνώντος κόμματος του Merz.

Αντίθετα, την ίδια εποχή οι Ρώσοι ψηφοφόροι έδειξαν την ισχυρή υποστήριξή τους στην πολιτική Πούτιν. Συγκεκριμένα, στις Βουλευτικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2026, όταν οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη της κάτω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου (Κρατικής Δούμα) για 5ετή θητεία, το κόμμα του Πούτιν «Ενωμένη Ρωσία» κατέγραψε σαρωτική νίκη. Εξασφάλισε 57,83% των ψήφων, δηλαδή 355 από τις 450 έδρες, με σημαντική άνοδο από τις προηγούμενες εκλογές του 2021 που είχε λάβει το 49,8%.

Σχετικά με την ευθύνη της ΕΕ, οι Βρυξέλλες ακολουθώντας την πολιτική των ΗΠΑ του Biden παρουσίασαν τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας ως πάλη μεταξύ Δυτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης και Ανατολικής αυταρχικής απολυταρχικής επιθετικότητας, αποκρύπτοντας το ιστορικό της σύγκρουσης. Η αφήγηση των Βρυξελλών ήταν τόσο επιθετική και άκαμπτη που η αντιστροφή της θα αμφισβητούσε τις ηθικές αξίες της ηγεσίας της, μιας ηγεσίας η οποία δεν μπορεί να παραδεχθεί σφάλματα. Μάλιστα, για να στηρίξουν την ακαμψία τους οι Βρυξέλλες υιοθέτησαν την αντιρωσική στάση των χωρών της Βαλτικής περί κινδύνου επίθεσης της Ρωσίας εναντίον της Ευρώπης. Βρυξέλλες και πολιτικοί ηγέτες Γαλλίας και Γερμανίας, παγιδευμένοι σε δεσμεύσεις εξοπλισμού της Ουκρανίας και αποκλεισμού της ΕΕ από την φθηνή ρωσική ενέργεια, φοβόντουσαν την κατάρρευση της εξουσίας τους. Γνώριζαν ότι η Ουκρανία δεν θα μπορούσε να κερδίσει τον πόλεμο και ότι η φιλοπολεμική τους πολιτική δεν είχε αντίκρισμα, όμως δεν είχαν την ευελιξία να το αποδεχθούν στους ευρωπαίους πολίτες, έχοντας παγιδευτεί σε αδιέξοδο λόγω ματαιοδοξίας και πολιτικού καιροσκοπισμού. Και με την φιλοπολεμική τους αδιαλλαξία ΕΕ και ΝΑΤΟ απειλούνται με διάλυση.

Η ώρα της κρίσης για την Ουκρανία

Χαρακτηριστικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την von der Leyen πρότεινε την ενεργοποίηση του άρθρου 122 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, προκειμένου (1) να υποχρεώσει το Βέλγιο να παγώσει μόνιμα/επ’αόριστον ως εγγύηση τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία κατατεθειμένα στην βελγική ιδιωτική εταιρεία Euroclear, και (2) να υποχρεώσει όλες τις χώρες της Ευρώπης να εγγυηθούν για το εν λόγω δάνειο. Δηλαδή η von der Leyen ζητούσε αποφάσεις πλειοψηφίας, με κατάργηση του βέτο, παραβιάζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών/μελών της ΕΕ που δεν επιθυμούσαν να εγγυηθούν για την χρήση των ρωσικών κονδυλίων για δάνειο στην Ουκρανία.

Καταλήγοντας, στην ιστορία θα καταγραφεί το επίπεδο ευθύνης (1) του ΝΑΤΟ για την επέκταση ανατολικά και μάλιστα σε γειτονικές χώρες της Ρωσίας, (2) της Ρωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία, (3) της Ουκρανίας για το μποϊκοτάζ των συμφωνιών του Μινσκ 2014 και 2015, (4) της Γερμανίας και της Γαλλίας που υποτίθεται ότι εγγυήθηκαν την αποστρατιωτικοποίηση και αυτονομία του Ντονμπάς και αντ΄αυτού προσπάθησαν να μετατρέψουν την Ουκρανία σε βάση για Δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις, και (5) του βαθέως κράτους των Βρυξελλών που ενορχήστρωσε την αντιρωσική πολεμοχαρή στρατηγική της ΕΕ.

Και είναι απορίας άξιο γιατί η Δύση θεωρούσε ότι η επέκταση της «αμυντικής» συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία θα ενίσχυε την ασφάλεια των κρατών/μελών του ΝΑΤΟ. Και είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ουκρανία, θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αυστρίας μεταπολεμικά. Η Αυστρία ήταν υπό την κατοχή ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας επί μία δεκαετία μετά τον Β΄ ΠΠ. Το 1955 η Αυστρία απαλλάχθηκε από την τετραμερή κατοχή, έγινε πάλι κυρίαρχο κράτος εγκαθιδρύοντας την «Δεύτερη Δημοκρατία», με τον όρο ότι θα παρέμενε ουδέτερη και ποτέ δεν θα εντάσσετο στο NATΟ. Επί 71 έτη (1955-2026), η Αυστρία ακολούθησε πορεία σταθερότητας και ευημερίας τηρώντας τον όρο ουδετερότητας/μη-ένταξης στο ΝΑΤΟ.