Η παρέλαση της ισχύος και οι σκιές της σημερινής Ρωσίας

Αν και οι μαχόμενοι Ρώσοι στρατιώτες στο Ουκρανικό μέτωπο δεν μετείχαν στην παρέλαση, παρά μόνον απόμαχοι κυρίως, εν τούτοις αποκομίζει κανείς ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για την σημερινή Ρωσία. Εν πρώτοις, δεν υπάρχει αμφιβολία – κι από το βίντεο που προβλήθηκε κατά την διάρκεια της παρέλασης, ότι οι Ρώσοι εξακολουθούν να είναι πρώτης τάξεως Μηχανικοί στην κατασκευή διηπειρωτικών πυραύλων, τεράστιων υποβρυχίων, ακαταμάχητων αεροπλάνων και μη-επανδρωμένων αεροσκαφών. 

Συγκρινόμενοι μάλιστα με τους Ευρωπαίους αντιπάλους – όχι με τους Αμερικανούς – μία επέλαση του Ρωσικού στρατού από τα Ουράλια έως τον Ατλαντικό θα ήταν υπόθεση μιας εβδομάδος. Δεν πρόκειται όμως περί της απειλής αυτής, παρά μόνο στα αγύριστα μυαλά των ρεβανσιστών. Η διαπίστωση συμβιβάζεται με το γεγονός ότι έπειτα από 4 χρόνια του Νατοϊκού πολέμου στην Ουκρανία δεν εξασφαλίσθηκε ακόμη η νίκη των Ρωσικών όπλων.

Όταν ο Ερυθρός Στρατός νίκησε στις προφυλακές της Μόσχας τον χειμώνα του 1942 τον περίφημο στρατηγό Γκουντέριαν, στο Στάλινγκραντ τον φον Πάουλους (που αν και στρατάρχης της Βέρμαχτ παραδόθηκε) και τα υπέρτερα των Ρωσικών Τ-15, τα Γερμανικά “πάντσερ” στα τενάγη του Κουρσκ, πάλι Ρώσοι ήταν οι νικητές, που σήμερα ολιγωρούν. Μία πρώτη εξήγηση είναι ότι τότε επρόκειτο περί πατριωτικού πολέμου, ενώ σήμερα περί πολιτικού – την απώθηση του επιθετικού ΝΑΤΟ από τα Ρωσικά σύνορα.

Έπειτα ότι, σήμερα οι Ρώσοι μάχονται μόνοι, ενώ οι σύμμαχοι Αγγλοσάξωνες στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τους βοηθούσαν απεριόριστα κατά του κοινού ναζιστικού εχθρού. Τρίτη αιτία είναι ασφαλώς η έλλειψη καταλλήλου ηγεσίας. Πλην του 70ντάρη Ρώσου προέδρου Πούτιν, απουσιάζουν σήμερα στρατιωτικές προσωπικότητες στη Ρωσία, όπως ο Ζούκωφ, ο Κόνιεφ και βεβαίως ο Ιωσήφ Στάλιν με την ΚαΓκεΜπε (σταθμάρχης της ο Πούτιν στην μεταπολεμική Ανατολική Γερμανία) που νικούσαν την Γερμανική “Βέρμαχτ”,  μη φειδόμενοι θυσιών.

Η στρατηγική της Ρωσίας σήμερα

Σε 25 εκατομμύρια μαχητών ανήλθαν οι Ρωσικές απώλειες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι 215.000 στο Ουκρανικό μέτωπο μέχρι τούδε. Η στρατηγική επίσης διαφέρει, γιατί η Ουκρανική στάση μοιάζει λίγο με εμφύλιο Σλαβικό πόλεμο. Όχι καθαρά εθνικό. Το πρόβλημα όπως πάντα είναι πολιτικό: Είκοσι χρόνια στην εξουσία, ο Ρώσος πρόεδρος εξάντλησε την δυναμική και δεν κατάφερε να λύσει το ζήτημα της δημοκρατικής ανανέωσης της Ρωσικής διοίκησης, που παραμένει αναλλοίωτη από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης.

Όπως στα “χωριά Ποτέμκιν”, η Ρωσία εμφανιζόταν απαστράπτουσα, έτσι και στην παρέλαση της Ερυθράς πλατείας στη Μόσχα προχθές έλαμψε, αλλά δεν έπεισε. Διέλαθε ίσως της προσοχής των αναλυτών παρελάσεων ότι οι Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, νικήτριες σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις με τους αντιπάλους από το 1948, κατέστρεψαν πρόσφατα την Ιρανική αεροπορία, αλλά αποφεύγουν τις παρελάσεις ως περιττές και επισφαλείς.

Την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν αρκεί η κατοχή της, αλλά και η σεμνότητα όσων την χρησιμοποιούν για την εθνική ασφάλεια. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας διστάζει η πολιτική ηγεσία να παραδεχθεί ότι το μη επανδρωμένο πλοίο στη Λευκάδα ήταν Ουκρανικό και στόχευε στον σκιώδη Ρωσικό στόλο πετρελαιοφόρων. Αλλά για να επανέλθουμε στην παρέλαση της Κόκκινης πλατείας, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πειρασμό να την χαρακτηρίσουμε “παράτα βετεράνων”. Κρίμα για την φίλη του Ελληνικού λαού, αρτηριοσκληρωτική Ρωσία…